Oversteek naar St Helena.


Oceaandagboek oversteek naar Sint Helena, dag 1


Zaterdag 23 januari 2016, vertrek RCYC, Kaapstad, Zuid Afrika.

Er is er een jarig Hoera, Hoera, dat kun je wel zien dat is zij!!!! Nou dat kun je zeker

0wel zien, wat een oude kop in de spiegel, de laatste dagen waren zo

doodvermoeiend. En die rot wind al die tijd….rot wind? Er is helemaal geen wind, het

is doodstil! We hadden berekend, dat er bijna geen wind zou zijn, maar je kunt het

haast niet geloven. Gauw klaarmaken, eindelijk kan Roderick de rubberboot afspuiten en fatsoenlijk afdekken, dan het gebruikelijke zeilklaar maken. Om 8.00

uur manoeuvreren we netjes uit de box en gaan we naar de tanksteiger. Wat een

mazzel dat er geen wind staat en het is nu ook doodtij, vandaar dat we om deze tijd

een afspraak gemaakt hebben om te tanken. De route tussen de steigers door is erg

nauw en we moeten achteruit langs de tanksteiger. Gaat allemaal van een leien

dakje. Er kan nergens meer een drupje diesel bij. Om 9.00 uur verlaten we de

marina, dan toestemming vragen om de grote haven door te varen en daar gaan we.

Op je 65e verjaardag zeilend voor de Tafelberg, dat heeft toch wel wat.



Ook buiten treffen we een gladde zee, wat een verschil. Alle stootwillen en lijnen

netjes opbergen, we zijn er klaar voor. Tijd voor koffie met gebak (hebben we

gisteren nog meegesleept op de fiets). Ook buiten is er bijna geen wind, dat

betekent ook de motor aan. Ik sta binnen nog de laatste kleding en kadootjes weg

te werken, dat moet met zorg, want nu varen we op de ijskoude Benguela stroming

en omdat de boven temperatuur zo hoog is, krijgen we last van veel condens. Werp

ik een blik naar buiten, zie ik daar nou een walvisspuit? En ja hoor, 100 m verderop

zwemt een Southern Right Wale, toch een Walvis voor mijn verjaardag. Vanaf 14.00

uur kunnen we verder alleen op de zeilen, het gaat lekker. Roderick gaat de

aquagenerator monteren met daarop het sleeplog van Willem, helaas het werkt

vrijwel niet, het log is te licht, jammer maar we hebben het in ieder geval

geprobeerd. Om beurten gaan we een paar uur vooruit slapen, want we moeten nu

weer de nachten door. We hebben trouwens ons hele vaarplan omgegooid, we gaan

eerst naar Namibia. Als we rechtstreeks naar St Helena varen komen we op de 5e

dag in een gigantisch golvengebied terecht, wat bijna de hele breedte van de oceaan

beslaat. Deze swell, oceaandeining, is ontstaan door een storm bij Patagonie, die

weg trekt richting Tasman Zee, we kunnen dit golvenveld niet vermijden. De swell

wordt volgens de verwachting 4 meter hoog en later zelfs 5 meter, dat is een

gemiddelde, dus golven kunnen ook de helft lager of hoger zijn daarbinnen, dan praat

je ineens over golven van 6 meter, daarbovenop komen dan de windgolven en het

effect van stroming en getij. Nu varen we direct richting Namibia, om precies te zijn

naar Luderitz, daar hopen we over 4 dagen de baai binnen te lopen, waar we

beschutting kunnen vinden tegen de ZuidWest swell. Vanochtend over de radio

contact met een andere cruiser, die daar net vandaan kwam, hij was er erg

enthousiast over. Nou dan doen we dat toch. Plannen zijn er om gewijzigd te worden.

Een pracht van een zonsondergang, een van de vele, die we mogen zien.



Vannacht volle maan en een helder verlichte zee, vanaf 03.00 uur moest de motor

weer bij, de wind wordt te zwak en we moeten om op tijd Luderitz te bereiken een

snelheid blijven maken van 5,5-6 kn. (Nog even een reminder: 1 knoop snelheid =

een Nautische mijl afstand = 1,85 kilometer). Onze positie op 24 januari om 12.00

LT (UTC 10.00 uur) is 31 48.55S 016 53.56E, we hebben de eerste 152 Nm

afgelegd. We gaan lekker door, de wind over water is ijzig koud, we dragen 's nachts

onze Noorse Pakken en Roderick is nu een heerlijke bonenschotel aan het fabriceren.


 


Oceaandagboek oversteek naar St Helena, dag 2,3 en 4

24,25 en 26 januari 2016


Tja er is niet zoveel veranderd, de wind is nog steeds weg, dus we hebben continue

de motor aan en het grootzeil voluit, mocht er eens een zuchtje komen.



Overdag meestal zonnig, de zee is gladjes en het water is koud. De wind over water

is dus ook echt koud. Dus zitten we dik ingepakt en voor de nachtwacht komen daar

dan nog een extra dikke fleece, muts en shawl bij. We wisselen iedere 2-3 uur, de

een buiten, de ander in bed. Net na volle maan nu, dus grotendeels hebben we een

lichtje bij, dat is zo plezierig varen. Helaas wordt dit nu iedere dag een uur minder,

dan vaar je de eerste uren in het stikdonker. In de vroege ochtend is alles zeiknat

van het vocht, we zitten tijdens onze nachtwacht ook buiten en de dauw druppelt in

je nek, de kussens zijn doorweekt, maar een uurtje na zonsopgang is het leed weer

geleden. Doordat er zo weinig wind is, zijn er nauwelijks golven, de manestralen

spiegelen op het water en veroorzaken dansende lichtjes, die op de golven bewegen,

heel sprookjesachtig. We zijn nog steeds omgeven door honderden vogels,

albatrossen, Jan van Genten, meeuwen, sterntjes en nog veel meer en het is nog

steeds feest met de zeeleeuwen. We zien al 2 dagen geen land meer, maar komen

toch steeds op hun luie rug dobberende zeeleeuwen tegen. Zo leuk! ’s Nachts jagen

ze en overdag luieren ze in het zonnetje. Helaas zagen we ook een grote dode

zeeleeuw op de golven drijven, maar geen “predator” te zien, je zou toch denken dat

die meteen opgegeten zou worden.

Maandagochtend eerst de dieseltank aangevuld met 3x 25 liter, die op het voordek

staan. Altijd een heel gesleep en gesjouw over de boorden van een schommelend

schip. Met een slangetje veroorzaakt Roderick overdruk in de dichtgestopte

vulopening, waardoor de diesel begint te hevelen. Dat is een prima systeem, alleen is

het altijd zo’n stinkkliederboel. Nu motoren we lustig voort. In Luderitz moeten we

diesel kunnen kopen, alleen moet dat wel weer gesjouwd en via de dinghy aan boord

gebracht worden. Je moet er wat voor over hebben.

De zee is als een spiegel, de zon vormt sterretjes op het water.



Om 14.00 uur doemde er een groot schip aan de horizon, de Queen Elisabeth, 320m

lang, 40 m breed, we zijn elkaar al heel wat keer gepasseerd tijdens onze reis. De

nacht van maandag op dinsdag was weer zo’n prachtige maanverlichte nacht, als je

dan met je slaperige hoofd naar buiten komt, is het echt van Ohhh, wat mooi!



Om 23.00 uur hebben we het gebied van Zuid Afrika verlaten, we varen nu in

Namibie. Eigenlijk zouden we Namibia overslaan, op een paar plaatsen na is het

verboden aan de kust te komen, daar wordt streng op toegezien. Logisch, want

hier zijn de diamantmijnen. Verder is het een gevaarlijke rotskust die ook nog eens

niet goed in kaart gebracht is. Nu door de zee gedwongen gaan we toch die kant uit

en de  verhalen over Luderitz zijn zonder meer positief, het is een Duitse stad,

Duitsearchitectuur ook. We laten ons verrassen, we hopen woensdag, de 27e januari

daar aan te komen. Vannacht hebben we nog een grote omweg moeten maken, ik las ergens een waarschuwing over een restricted area, verboden gebied, waar

olieboringen zouden zijn, maar we hebben niets gezien. Kan ook zijn, dat het gebied

gewoon onverlicht is, dus beter het zekere voor het onzekere genomen. Het is nu

dinsdag de 26e januari 2016, wederom een stralend zonnige dag en geen wind.

Onze positie om 07.00 LT is 28 29.44S 015 32.28 E. We hebben inmiddels 365 Nm

afgelegd. Liefs van Roderick en Yvonne (en zo moeilijk is dat oceaanzeilen niet).



Oceaandagboek oversteek naar St Helena, dag 3 en 4


Dinsdag 26 en woensdag, 27 januari 2016


De zee is bijna spiegelglad met alleen maar wat hobbelende golfjes. Wind? Nooit van

gehoord. Tja, wat niet is, is niet, we pruttelen gewoon verder. De motor snort als een

naaimachientje. Tussen 14.00 uur en 16.00 uur kunnen we zowaar even echt zeilen,

maar daarna is de wind alweer op.



Het stikt hier van het zeeleven, vooral veel vogels en ongelooflijk veel zeeleeuwen.

Je ziet ze overal opduiken en dobberen.


 


Tussendoor moet er ook gewerkt worden, planning en weerberichten zijn dagelijkse

kost, zeilen stellen, aandraaien, omzetten en weer terug. We proberen ieder zuchtje

te pakken.


 


’s Avonds passeer ik een groep van wel 60 zeeleeuwen, zwemmend aan de

oppervlakte met 1 grote vin gestrekt boven water, waarschijnlijk was de jacht

geopend, aanvankelijk kon ik niet goed zien wat het precies was in het donker, ik

dacht eerst een enorme groep haaien, daar voelde ik me toch wel ongemakkelijk bij.

Later in de nacht had ik ook nog zoiets, ik ontwaarde een licht voor de kust en ik kon

er niet achter komen, wat het was. Geen schip, geen vuurtoren, waarschijnlijk een

“marine mining boat”, die zuigen het zand om diamanten te vinden. Als je het zo in

het engels ziet staan, denk je eerst aan een mijnenveger, ook niet raar, want er is

hier overal oorlogstuig gedumpt. Laatst moesten we door een gebied, waar

gewaarschuwd werd voor doorgeroeste mosterdgasgranaten. Leuk om te weten,

maar we moeten wel door dat gebied heen…

Maar ik was dus aan het speuren naar aanwijzingen met de verrekijker in het donker

aan de rand van het schip, duikt er ineens een groot beest door de golven. Je schrikt

je rot, zal wel een zeeleeuw of een dolfijn geweest zijn, maar je weet maar nooit

hier. De hele nacht gaan we gewoon verder, 2 uur wacht, 2 uur slapen. Het is

wederom supervochtig buiten, letterlijk alles is doorweekt.



Na zonsopgang varen we echt naar de kust toe, gedurende de nacht bleven we op

de 100m diepte lijn, ivm de rotsen overal onder water. Namibie heeft een heel aparte kustlijn, bergen met wat groen, daarvoor enorme zandduinen, door de hitte

overdag, hangt daar een langgerekte wolkenband boven. Het geeft een heel

surrealistisch beeld, de wolken en de zee hebben dezelfde kleur en daar tussenin de

zandduinen en de wolkenband.



Ook vanochtend weer tientallen zeeleeuwen en ook zwemmende pinguins! Als we

naar de kust toevaren, hebben we geen idee, waar we nu precies in moeten varen,

we zien alleen maar een aansluitende zandwoestenij.


 



We hebben gelukkig de aanlooproute op onze electronische kaart staan, maar je zou

zweren dat we recht de woestijn invaren. Vlak voor de kust komen we nog terecht in

een kleuterklas jonge zeeleeuwtjes, ze stoeien en dartelen, dan als toetjes nog een

paar honderd aalscholvers. Genoeg te zien. Nog 7 nm te gaan, snel nog de

quarantainevlag hijsen.


 


Ondanks dat we steeds dichterbij komen, zien we nog steeds de toegang niet.

Wel komt er een groot schip achterop, waar wij ruimte voor moeten maken. Nu

kunnen we ook de boeienrij onderscheiden. Alle mooringboeien zijn bezet, dus

we besluiten op ons eigen anker te gaan liggen, we hebben nog maar 0,5 meter

onder de kiel, het is laagwater.


 


We blijven hier totdat het veld met die hoge swellgolven voorbij is. Misschien huren

we wel een auto om de woestijn te verkennen. Eerst nu de dinghy te water laten

enz, want we moeten ons eerst bij de douane en immigratie gaan melden.

Groetjes uit Namibia, Luderitz om precies te zijn. Onze positie is 26 38.42S 015

09.443E bereikt na 494 Nm. Roderick en Yvonne.


Luderitz, Namibia.


Woensdag, 27 januari 2016, vervolg Luderitz, Namibia.


We lagen goed vast geankerd, maar naar ons gevoel te dichtbij een vissersschip als

we gaan draaien op de stroom of wind. Dan beter meteen ankerop en een stuk

verder naar voren opnieuw ankeren. Heel voorzichtig varen we naar het eind van de

baai, 0,5m onder de kiel, daar word je niet bepaald overmoedig van. We ankeren

opnieuw, we hebben een plekje gevonden waar we 0,8 m onder de kiel hebben, dat

scheelt al een slok op een borrel. We testen of het anker houdt, 1000 toeren

achteruit, dan 1500 en vervolgens 2000 toeren, we liggen goed vast. Voor de

zekerheid zetten we het ankeralarm, dan kunnen we intussen de dinghy uit zijn jasje

pellen en van dek hijsen en zo. Nu daar liggen we dan in Luderitz of all places. Een

verrassing in zand verpakt.



Geen idee wat we hier kunnen verwachten, maar dat maakt het ook weer heel

interessant. Om te beginnen moeten we naar de kant om ons te melden bij de

immigratie en customs, rondje vragen om te weten te komen waar we moeten

zijn. De mensen hier zijn uitermate vriendelijk en behulpzaam, ze lopen helemaal

met je mee om je te wijzen waar je moet zijn. Helaas was het niet het juiste

gebouw, maar alla! Bij immigratie treffen we alleen een kantoorjuffrouw, de hele

ploeg officers is naar het net aangekomen Cruiseschip. Ze pleegt wat telefoontjes

en vraagt of we om 16.00 uur terug kunnen komen. Voor ons geen probleem,

maar eigenlijk mag je de stad nog helemaal niet in. Wij gaan op zoek naar een

telefoon provider, we moeten weer een nieuwe Simkaart, nu we in Namibia zijn.

Ook hier worden we vriendelijk verder geholpen. Nu hebben we een Namibia

nummer: +264 818152129, alleen voor deze week. Terwijl de beambte met

Roderick bezig is, raak ik in gesprek met 2 dames, een van hen blijkt een magistraat

van de stad te zijn. Daarna gaan we even het stadje verkennen. Namibia was

voorheen een Duitse kolonie en daar is geen twijfel over mogelijk. Duitse

architectuur, Duitse namen, Duitse opschriften, Duitse Bratwurst enz. We worden

ook vaak aangeroepen: Wiekees? oftewel Wie geht es? Duurde even voordat we

het snapten.



Duitser kan haast niet, dit is niet bepaald het idee over Namibia, wat wij hadden.

De hoofdstaat is breed, geasfalteerd, brede stoepen, goed onderhouden, schoon,

afvalbakken enz. tuinen met bloeiende planten, huizen goed in de verf. Tjee, dat

had ik niet verwacht, we hadden meer zand en woestijn in gedachten.



Nou dat krijgen we ook nog genoeg te zien, de zijstraten van de hoofdweg zijn

gewoon zand gravelwegen en even verder loop je in het niets, maar dat gaan we

een andere keer bekijken.


 


We hebben inmiddels twee prima supermarkten gevonden, een Shellstation om

diesel te kunnen halen, wat kleine eettentjes, verschillende banken, wat wil een

mens nog meer. We gaan terug naar het Waterfront om te lunchen en wie staan

daar boven op het terras uitbundig naar ons te zwaaien? De dames van de

gemeente, waar ik daarstraks mee gesproken had. We schuiven bij hen aan aan

tafel  en hebben zo een heel genoeglijke lunch. Om half 4 gaan we weer op weg

naar de immigratie, maar die zijn er nog steeds niet, dan wandelen we langs

customs, maar die kunnen ons niet helpen, voordat we bij immigratie geweest zijn.

Terug naar immigratie, of we maar om 18.00 uur langs willen komen. Okay, doen we,

zo vaak krijgen ze hier geen cruiseschip in de haven, maar hoe doen we dat dan met

de douane, want die gaat om 17.00 uur dicht? Kantoorjuffrouw rent naar het andere

pand, de douane wacht op ons tot na 18.00 uur. Wat gaan we nu dan doen? Laten

we kijken of de Yachtclub al open is, daar zitten 2 mensen van het cruiseschip buiten

aan tafel hun aankopen te bekijken onder het genot van een groot glas ijskoud bier.

Dat lijkt ons ook wel wat! Mogen we bij u aanschuiven? Ja graag! En zo hebben we

weer heel leuke en interessante gesprekken. Bij de Yachtclub laten we ons

inschrijven als tijdelijk lid, dan kun je tegen betaling van een lidmaatschaps-

vergoeding gebruik maken van de douches en water tappen. Er is nergens een

tappunt, dat we kunnen bereiken met de Happy Bird, dus dat wordt jerrycans

sjouwen via de dinghy. Als we gaan douchen nemen we dus meteen een aantal lege

flessen mee. Er wordt een afspraak met de schoonmaakster gemaakt, dat zij ons er

's ochtends in laat. Er is een keurige doucheruimte, Engels opgeleukt met

haakwerkjes, kantjes en kussentjes. Om 18.00 uur staan we weer op de stoep bij

immigratie, niemand aanwezig. 10 minuten later komen er een paar auto's

aangereden, waar een aantal officers uitrollen. Niemand weet iets van een afspraak,

maar we worden direct geholpen, dan weer naar customs. Wat komt u doen, we zijn

gesloten. Ook daar worden we geholpen, alleen willen zij ons nu wel overwerktoeslag

laten betalen, omdat we na kantooruren zijn. Maar daar tuinen we nu niet meer in,

dat weigeren we te betalen, we zijn al 2 keer langsgeweest. Goed dan niet. Hehe, we

zijn ingeklaard. Nu terug naar ons schip. Terwijl we de lange steiger aflopen en kijken

hoe we erbij liggen, zien we een vissersboot wel heel dichtbij liggen. He verdorie. We

klimmen in de dinghy en varen naar het schip. Hee, dat zijn dezelfde boten die er al

lagen, hoe kan dat? Nou de Happy Bird is op drift, van zijn anker afgeslagen en drijft

gestaag op de scherpe roestige boeg van het vissersschip af. Wauw, dat is niet best.

Net op tijd komen we aan, er is nog maar 1 meter tussen de 2 schepen, de dinghy

ertussen gezet, aan boord gesprongen, motor starten en ankerop. Ja we kunnen erg

snel zijn als het nodig is. Wat een schrik. Er blijkt een dikke tros om de ankerbladen

te zitten, daardoor zijn we losgeraakt. Er is een mooring vrijgekomen, we weten niet

of we die mogen  gebruiken, maar dat zien we later wel weer. Pfoei, we liggen weer,

dat was spannend, we hadden geen 5 minuten later moeten aankomen.

Het zijn trouwens geen visserschepen, waar we tussen liggen, maar Marine Mining Schepen, die het zand gemengd met diamantkorreltjes voor de kust opzuigen, dat wordt door een trommel met zeven van verschillende maten geleid en het residu wordt hier bij de "fabriek" afgeleverd. De schepen liggen ook allemaal met een dikke slang achter zich in het water.


 


Donderdag, 28 januari 2016, Luderitz, Namibia.


Vroeg weer naar de wal, we moeten ons nog melden bij de Port Captain, daar gaan

we weer. Maar nu weten we goed de weg. We willen juist vroeg, omdat vandaag

buiten dat hoge golvengebied aankomt en we weten niet wat dat voor effect heeft

hier in de baai. De Port Captain is een aardige dame, die ons net nodig had voor informatie, dus weer een goede beurt gemaakt. Vanaf de controletoren heb je goed

zicht over de hele baai, dus ik vraag meteen of ik wat foto's vanaf de rondgang mag maken. Er ligt een groot aantal vissersboten aan elkaar geknoopt helemaal aan het eind/ begin van de baai. Dus die hebben ook hun maatregelen genomen. Duidelijk

dat ze hier ook vaker met stormen van doen hebben, er liggen 3 schepen half op

het strand..


 


Terwijl ik sta te fotograferen zie ik de hele vloot in een keer naar voren komen

en weer terugdeinsen. De swell zet dus ook aan deze kant door. Als je naar het

geankerde veld kijkt, lijkt het ook of alle schepen varen. We gaan nog wat bood-

schappen doen, lopen nog wat rond en gaan dan terug naar de boot. Er zijn hier

zeker geen hoge golven, maar de schepen liggen aardig te hotsen en te rollen.

We gaan lunchen bij de Sea Breeze Bistro, ik neem een Roti met curry en Roderick

heeft gekozen voor een Pizza Chicken Tikka. En die was toch wel zo heerlijk! Er

staan 4 leuke meiden in de bediening en ook nog een kokkin en dat voor een paar

tafeltjes. Het duurde lang voordat we eindelijk wat kregen geserveerd, maar dan heb

je ook wat. Ik liep even naar de keuken om ze te complimenteren en een van die

meisjes gilde stralend, dat zij de pizza gemaakt had. Zo leuk, we komen zeker terug.


Vrijdag, 29 januari 2016, Luderitz, Namibia.


Wekkertje gezet, we hebben om 9.00uur afgesproken met de schoonmaakster van

de Yachtclub en voor die tijd moeten we alle restervewater nog in de grote tanks

gooien, zodat we de 5l en 10l flessen weer kunnen vullen. We weten geen van drie

wat we kunnen verwachten, dus het is altijd een beetje aftasten. Maar de  deur staat

al open, we hebben de douches voor ons alleen, helaas was iemand vergeten het

hete water aan te zetten, maar een kniesoor die daar op let. Dan gaan we achter

water tappen, de kraan is helemaal weggestopt achter dikke houten schragen,

planken, enz. je kunt er ternauwernood bij. Er zit een gardena bevestiging op met

een lange slang, maar die willen we niet gebruiken, die slang ligt de hele dag in de

brandende zon. Even allebei onze adem en buik inhouden, dan wurmt Roderick zich er

tussendoor en ik reik de flessen aan en schroef ze dicht. Roderick kan namelijk niet

omdraaien. Maar we hebben in ieder geval weer 80 liter heerlijk smakend water,

daar is helemaal niets mis mee. De schoonmaakster heb ik beloofd morgen een tas

kleren voor haar mee te brengen, daar was ze blij mee, dus die staat zeker weer op

tijd op ons te wachten. Nu moeten we alleen al die flessen en jerrycans nog de lange

steiger overdragen en in het bootje laden. We sjouwen ons een breuk, maar een

bewaker ziet mij en biedt aan mijn last over te nemen, nou graag natuurlijk, dan loop

ik meteen terug naar de Yachtclub voor de laatste 20 liter. Tegen Roderick zei hij

vriendelijk, dat hij graag oudere mensen probeert te helpen. Die kunnen we in ons

zak steken. Ik kom met de laatste vier 5l flessen aan, er is nauwelijks plaats meer

om in de rubberboot te stappen. Meteen legen in de grote tanks voor dat ze warm

worden. Weer een klus geklaard. Even adempauze en dan gaan we weer, maar nu

voor diesel.


 


Roderick heeft de kleine trolley meegenomen omdat de diesel in de stad gehaald

moet worden en van 2x 20 liter diesel krijg je op den duur erg lange armen. Intussen

ga ik vers brood halen bij de Spar Supermarkt, die zie je in heel Afrika. Het is loeidruk

in de winkel, vrijdag is hier overal de echte weekend en familiedag, dus iedereen

sleept van alles mee voor de braai. Terwijl Roderick in de dinghy zit te wachten,

vertelt de bewaker, dat er gisteren toen de schepen zo te keer gingen, een visser

overboord is gevallen en verdronken, er wordt beweerd, dat hij dronken was. Nu

snappen we ook alle commotie op de kade aan de overkant, hij is namelijk nog niet

gevonden. Ze zijn met duikers in de weer. Even later ziet Roderick hem uit het water

gehaald worden. Triest toch zoiets. We varen weer terug met een eerste lading

diesel. Poeh, poeh, we zijn nu al moe. Even rust voor de volgende onderneming. We

willen een auto zien te huren, maar bij geen enkel bedrijf nemen ze de telefoon op,

op email wordt ook niet gereageerd. Dus gaan we maar eens een flinke tippel maken

en zelf langs kantoor. En nu krijg je dan een blik op het echte Namibia, wat een

desolaatheid, wat een zand overal. Dit is direct aan het eind van de straat, die we

afliepen. De foto's zijn niet overbelicht, het is gewoon zo, de felle zon op het lichte

zand, je krijgt er zere ogen van.


 


We komen bij Avis, gesloten, we komen bij BB gesloten, alleen hangt daar een

groot bord op de gevel met het telefoonnummer. Nee, ze zijn er niet, dat hadden wij

ook al door. Wanneer heeft U een auto nodig, waar wilt U naar toe? Oh, dan heeft U

een bakkie nodig. Ik bel U nog terug. We wandelen in de brandende zon de zandweg

op omhoog en zien daar een schitterend landhuis boven op de rotsen. Het is het

Goerke huis.


 


Een huis in Art Deco stijl, gebouwd met diamantgeld. Mr Hans Goerke was manager

van de Diamond Mining Company en heeft dit huis laten bouwen naar eigen inzicht en

plannen in samenwerking met architect Otto Ertl. Het huis is gebouwd tussen

oktober 1909 en september 1910, wat op zich opmerkelijk is, omdat alle

natuursteen, hout, meubels, kasten, lambrizeringen en glas in lood ramen vanuit

Duitsland aangevoerd moest worden. Het heeft hem de lieve som van 75.000

Reichsgoldmark gekost. Hij gaat terug naar Duitsland, trouwt daar, komt met zijn

vrouwtje terug en die kan hier niet aarden. Buiten het huis is er niets, de stad stelde

nog niets voor, alleen harde wind en zand. Na 2 jaar gaan ze terug naar Duitsland om

niet meer terug te keren. Aanvankelijk wordt het huis aan de Diamond Mining

Company verkocht, die zijn management daarin huisvest. Later wordt het nog een

aantal keren doorverkocht. Uiteindelijk komt het huis in de verkoop voor 16.000

Namibian Dollar =960 euro, maar met de restrictie dat het in oude staat moet blijven

en gerestaureerd moet worden. Net zo'n constructie als met het Tuschinski Theater

in Amsterdam, dat ging toentertijd voor 1 gulden van de hand. Het huis is

opengesteld voor bezichtiging. Gaan we doen! De entree buiten is schitterend.


 


Even prachtig is de entree binnen. Tjonge jonge wat een weelde.


 


Met zoveel liefde uitgedacht en gebouwd en dan helemaal niet gebruikt als zodanig,

nou dan heeft Willem Kruk het beter voor elkaar.


 


Uitzicht van uit het raam in de slaapkamer anno 2016


 


Als we verder lopen worden we weer getroffen door de grote tegenstelling van de

luxe landhuizen en de verlaten zandweg. Er staan er nog veel meer.


 


  


Wat een aparte wereld. Die Felsenkirche.



We lopen terug naar het kantoor van BB en huren een stoere kar om maandag

en dinsdag naar de woestijn te rijden.


 


Dan gaan we even langs de Sea Breeze Bistro, Meiden over een uur willen we beide

zo'n heerlijke Chicken Tikka Pizza, dus bewaar er 2 voor ons. Het is hier in Afrika

doodnormaal als iets uitverkocht is (finished!), je krijgt een hele menukaart

voorgeschoteld, maar je moet maar afwachten of je het kunt bestellen.

Nog even een biertje bij de Yachtclub, onze buren van sy Zephyr komen ook net de

pontoon aflopen. Kom een biertje met ons drinken. Nee wij gaan uit eten. Waar?

Maar die zijn nog helemaal niet open, pas over een uur. Kom even gezellig zitten. Wij

gaan zo pizza eten. Zo gezegd zo gedaan. Konden we meteen vragen of zij ons

maandag even naar de wal willen brengen, dan kan de rubberboot bij het schip

blijven, dan denkt iedereen dat wij aan boord zijn. Doen ze. Dan gaan we naar de

bistro en binnen 20 seconden krijgen we gloeiend hete pizza's opgediend, we hebben

er van gesmuld. En de mensen van Zephyr hebben rottig gegeten, vertelden ze....



Zaterdag, 30 januari 2016, Luderitz, Namibia.


Tja vandaag weer een watertransport gedaan en in de namiddag nog 2x een

dieseltransport. We willen zo goed mogelijk van te voren klaar zijn, dat niet zomaar

de diesel op is of de pompen niet meer werken. De locals vinden het prachtig als ze

ons zo zien lopen. Ja ik zag uw man nog met een trolley door de stad lopen...

We hebben voor maandagavond een guesthouse geboekt ergens 350 km verderop.

Ben benieuwd wat het allemaal wordt, best wel spannend. Nu moeten we beter ook

cash geld meenemen, we verwachten onderweg niet veel ATM machines tegen te

komen of met Visa te kunnen betalen. Namibian Dollars zijn net zoveel waard als de

Zuid Afrikaanse Rand. Momenteel iets minder dan 0,06 euro. Het is mooi ontworpen

geld, aan de ene kant een belangrijk persoon, aan de andere zijde springbokken of zo.


 


Zondag, 31 januari 2016, Luderitz, Namibia.


We houden het een beetje rustig vandaag. Beetje luieren, beetje lezen.

Onderhand overleggen wat we nu precies mee moeten nemen op onze trip naar

de woestijn. Voor 2 dagen heb je bijna hetzelfde nodig als voor een hele week,

alleen een paar verse onderbroeken en T-shirts extra. In de middag gaan we een

stukje lopen. We liggen met het schip vlak voor het "diamantzandverwerkingsbedrijf"


 


Het blijft verrassend, zo loop je op de keurig geasfalteerde hoofdstraat en de

zijstraat is gewoon een brede zandweg. En ook hier weer keurig geschilderde huizen.

Alles gaat wel bergaf en bergop.


 


's Avonds wordt het toch nog laat met inpakken. We moeten volledig selfsupporting

zijn, dus ik wil niets vergeten en ook niet overdreven veel meenemen.


Maandag, 01 februari 2016, Van Luderitz door de woestijn naar het Tirasgebergte.


Om 06.00 uur gaat de wekker. Snel een stevig ontbijt, laatste spullen in de tassen en dan de hele zwik in de rubberboot. Roderick zet mij op de grote aanlegsteiger af,

dan vaart hij weer terug naar de Happy Bird, daar legt hij de dinghy weer achter

vast, uiteraard met een extra ketting erop, maar zo lijkt het net of wij aan boord

zijn. Een collega cruiser brengt hem dan weer naar de wal. Om 08.00 uur wordt onze

auto hier bij het Waterfront afgeleverd. We zijn natuurlijk weer veel te vroeg, het is

koud vanochtend, gelukkig hebben we onze fleecejacks ook bij ons. We staan nog

wat langer te wachten dan nodig is, want wij staan beneden op het afgesproken punt

en de verhuurder zit boven aan de weg te wachten. Maar een telefoontje doet

wonderen en even later zitten we dan in ons bakkie, zoals het hier heet. Het heeft

nog even wat voeten in de aarde, voordat we kunnen wegrijden, want de handrem

heeft een ingenieuze constructie. Eerste stop Shellstation, we hebben een lege

dieseljerrycan bij ons voor reserve, die we eerst laten afvullen. Tweede stop de

Sparsupermarkt, we hebben een lodge gereserveerd, maar hier is dat altijd zelf

verzorgend. Dus je moet al je eten en drinken meenemen, plus dat we nog 10 liter

water bij ons willen hebben voor je weet maar nooit. Als we met pech komen te

staan, kunnen we waarschijnlijk niet bellen, want er is daar geen dekking, dus dan

moet je wachten tot er een auto langskomt en dat zou wel eens lang kunnen duren.

We hebben onze koelbox meegenomen, dus we kopen ook gelijk twee zakken ijs

voor lekker koude drankjes en een zak houtskool plus de rest, want er zal bij de

lodge zeker wel een braai zijn. We zijn er klaar voor, alleen vlees halen we wel in het

volgende dorp, 125 km verderop.  Zo we kunnen! We starten met de autoweg B4

naar het oosten, deze voert langs de diamantvelden, het is ten strengste verboden

om van de weg af te gaan of ook maar iets mee te nemen. Wat een verlatenheid.


 


Zelfs rijdend over de weg vinden we het al spannend. Het is zo uitgestrekt en zo

verlaten, dat we echt even moeten slikken, want wat nou als...


 


De verkeersborden zijn ook wat anders dan bij ons. Dat er zand zou zijn, verbaasde

ons niet echt, de windwaarschuwing is echt niet overbodig. Later zullen we zien,

wat de combinatie van die twee in houdt.


 


Dit bord kenden we ook nog niet: Pas op voor overstekende hyena's. Helaas

hebben we die niet gezien, daarna kwamen we in het gebied van de wilde paarden.


 


Er kwam een afslag over een heel ruw gebied naar een Viewing Point, waar je de

wilde paarden zou kunnen zien, dus wij daarheen. Zandsporen over stenen, heuveltje

op, heuveltje af, hellingproef en dan kom je bij een prachtig aangelegde overdekte

plek, waar je lekker in de schaduw kunt zitten kijken naar de paarden, alleen waren

die er niet. Nou dan gaan we maar weer verder.


 


Natuurlijk zit je de hele weg te speuren. Eigenlijk had ik iets van Shetlands of iets

anders ruigharigs in gedachten, maar nee, het zijn prachtige bijna Arabische paarden,

glanzend op slanke benen. En ja je ziet ze overal.


 


En kijk nou, ik zie daar in de verte ook nog iets wegrennen. Een Oryx, een groot

soort antilope/bok. Wat een schutkleur. Gelukkig waren we daar ook al voor

gewaarschuwd, dus daardoor konden we die herkennen. De Oryx is een van de

twee grote inheemse dieren.


  


Het landschap is heel boeiend. Vlakten en bergen wisselen elkaar af.

Wat ons het meest verbaast zijn al die verschillende kleuren van zowel het zand,

de begroeiing en de bergen. Heel apart.



Laatst heeft het hier geregend en overal zie je polletjes groen ontluiken en zelfs

al hier en daar een bloeiend struikje.


 


We hebben de eerste 125 km achter de rug en nemen de afslag naar de stad Aus.


 


Om vanavond een lapje vlees op de braai te hebben, gaan we op zoek naar een

lager, die we uiteraard ook vinden. Hij verkoopt vlees van "free range"koeien, die

lekker buiten lopen te scharrelen. Met 2 rumpsteaks en 2 T bones in de koelbox

gaan we weer verder. Kijk daar lopen ze!


     


Vanaf Aus moeten we verder over een secundaire weg, de C 13. De volgende

55 km is gravel met een dikke laag zand erop. Dikke stofwolken werpen we op.

Bijna de hele weg is het panorama softfocus. Wazig door de damp, door opstijgende

lucht, door opwaaiend zand. En nogmaals, het kleurenpalet is overweldigend.

En dan de tweede grote inheemse bewoner, de Struisvogel.



En daar zijn weer een stel Oryxen, het zijn grote sterke beesten met lange spitse

horens, ze springen niet en hebben een mooie tekening en een lange krachtige staart

met pluim, die je hier hard nodig hebt tegen de vliegen. Ze zijn erg schuw, zodra ze

ons in de gaten krijgen, kijken ze het even aan en nemen dan snel de benen.


 


We zagen een bui al lange tijd hangen, donker dreigend, we zagen de regen al vallen,

bliksemschichten er doorheen schietend. We voelen ons er niet helemaal plezierig bij,

aangevuld met vele kapot gereden banden langs de weg en de wetenschap dat je

hier helemaal alleen bent, maakt het een beetje unheimich.


 


Omdat er overal bergen om ons heen zijn en de weg ook een sterke helling vertoont

begint het water direct te stromen en even later moeten we door hele poelen heen.

Roderick heeft het er niet makkelijk mee.


 


Gelukkig we zijn er bijna. Het toegangshek naar farm Gunsbewys.


 


Het is nog 3 km over het landgoed, ik moet eruit om het hek open en dicht te doen,

in de verte zie ik iets liggen op het land, groter dan de omringende struiken. Is dat

nu een dode koe? Roderick rijdt de weg op en ineens trekt die zwarte baal zijn kop

uit het zand, schudt zijn veren uit en zet het op een rennen. Lijkt wel een tekenfilm.

Met een grote stofwolk achter zich verdwijnt de struis in de verte.

Farm Gunsbewys is een landgoed in the middle of nowhere, ergens aan de zuidkant

van het Tirasgebergte.



Alles is netjes onderhouden, ze hebben ook een kaktustuin aangelegd, er loopt een

blij kwispelende hond rond en het is doodstil. In de verte liggen de bergen rondom en

hier begint het rode zand al. Verder naar het Noorden zijn hoge rode zandduinen,

maar om daar te komen moeten we nog 400 km verder. Hier krijgen we al een

aardige indruk, we vinden het wel best. Namibia is zo groot als Polen, denk ik, en er

wonen maar 2,2 miljoen mensen. Iets meer dan 2 mensen per vierkante kilometer.


 


Het is niet alleen een farm, maar daar merk je niets van, want de koeien lopen

ergens in de bergen, maar ze zijn op een leuke manier ecologisch bezig, er is een

expositieruimte ingericht over de natuur rondom, ze hebben 2 gastenkamers en 1

gastenverblijf in een apart huis, aan de andere kant van het veld en dat hebben wij

dus voor een dag gehuurd. Het huis ziet er prima uit, met wat gebreken, maar dat is

Afrika. Het is heel ruim en de keukeninrichting is prima, alles aan potten en pannen is

er. Om te beginnen valt Roderick dood neer op het bed en ligt binnen een minuut te

snurken, later mag hij het vuur in de braai aansteken.


 


Het is inmiddels opgehouden met regenen, ik ga even een rondje om. Als ik stemmen

hoor, ga ik even kijken, in de andere hoek staat een kampeerjeep met een tent op

het dak. Ik maak kennis met Susan en Albert uit Duitsland, blijf even staan praten,

maar dan moet ik echt terug anders wordt Roderick ongerust. Even later loopt

Roderick mee om ook kennis met hen te maken, we nodigen ze uit voor de avond bij

ons. We zitten heel gezellig. Albert stelt heel gerichte vragen over ons schip en Susan

is superenthousiast, die vindt het allemaal prachtig.


 

 

Maar het klapstuk van de avond moet nog komen. Het is al die tijd zwaarbewolkt,

de kleuren zijn dus een beetje verdwenen, maar als de zon ondergaat, schijnt zij

net onder de wolken door en licht de hele stukje na stukje de hele vallei en tot slot

de bergen aan. Het is sprookjesachtig. Het is zo ongelooflijk mooi. Hieronder krijg

je een impressie wat er gebeurt.  



Dinsdag, 02 februari 2016, 2e dag van onze woestijntrip en het Tirasgebergte.


Na een onverwacht warme nacht met allerhande vliegend, zoemend en kruipend

gedierte gaan we weer vroeg op pad, eerst naar de rode duinen in de 4x4 modus

een zachtzandspoor omhoog het duin op en eenmaal daar aangekomen hopen we

te kunnen keren, anders moeten we in zijn achteruit naar beneden. Gelukkig is

dat allemaal goed gelukt.


 


 


De woestijn is dicht bevolkt met allerhande grote kevers, hier een mestkever.

In ons verblijf moesten we ook eerst een paar huisdieren naar buiten laten, een langwerpig soort kever zeker 6 cm groot, ook stond er een bordje om op te letten

op de schorpioen die daar woonde.


 


Als de zon doorkomt gloeit het oranje rode zand helemaal op. De kleur wordt

veroorzaakt door de grote hoeveelheid ijzer die het zand bezit, maar liefst 7%

is ijzer en de rode kleur is gewoon roest.




Vanaf deze hoogte kunnen we in de vallei de farm Gunsbewys zien liggen.


   


En welke kant je ook maar op kijkt, het panorama is overal prachtig. Het is frappant

zoveel verschillende soorten van landschappen op een relatief klein gebied.

 


Tijd om weer verder te gaan. Door de regen hier begint alles uitbundig te bloeien.

We zien pollen cactussen vol grote paarse bloemen, ook pollen met oranje

bloemen. Sommige vlakten zijn overdekt met een heel groen waas.



Van de oranje duinen gaat we zo weer verder met een puntig granietgebergte.



Even later rijden we weer over een hele droge vlakte, waar in de verte de zacht

glooiende bergen paars kleuren.



Dan rijden we weer langs een hele rits Tafelbergen, volkomen platte bergen


 


We wilden niet exact dezelfde weg terug, maar er zijn niet zoveel wegen en als

via een andere weg terugwillen, maken we een omweg van 400km, daar hebben

we echt geen zin in, daarbij er is zoveel te zien ook nu weer vanuit een ander

perspectief en ander licht. Je kijkt je ogen uit. In Aus gaan we bij het Bahnhof Hotel

Aus een kop koffie halen. Een Duits bedrijf, alles prima in orde, alles heel en schoon,

netjes uitgelijnd, fijne stoelen, ook wel weer eens prettig. De koffie is perfect en als

we een wildgoulash op het menu zien staan, hoeven we daar niet lang over na te

denken.


 


Het is een knoertgroot etablissement met hotelkamers en een conferentieruimte

recht tegenover het station van Aus. Toch snappen we het niet helemaal. Roderick

vraagt de "waardin" hoe het zit, er is een station, we hebben overal rails gezien,

wanneer komt de trein. Nou de frustratie spat er af, want dat vraagt zij zich dus ook

af. Vijftien jaar geleden hebben ze in 10 maanden de rails over het hele traject door

de woestijn gelegd, compleet met station Aus en stationnetjes onderweg, die hebben

we gezien. Alleen het laatste stuk bij Luderitz is niet klaar. En eerst wordt de Chinese

werkploeg naar huis gestuurd en dan is er dit en dan is er dat.... Ze wordt er duidelijk

gek van, tenslotte hebben zij op deze prognose dit bedrijf opgestart. We begrijpen

het helemaal en vragen dus niet verder. Lijkt het Harderwijker Waterfront wel met

zijn nieuwe bioscoop en theater.

Met ons buikje rond gaan we weer verder, nu komen we steeds verder in het droge

gedeelte. Goed kijken: Wat zien ik? Een struisvogel of een boompje of beide.


 


Over droogte gesproken, hier was eens water.


 


Er groeit hier echt geen sprietje meer.



En dan komen we in het gebied van de echte zandduinen, dat is dus wat wind en

zand samen bewerkstelligen, wandelende zandduinen en niet van die kleintjes.

Hier zie je echt het zand over de weg heen wolken. En nu wordt ook het probleem

van de trein duidelijk. De keurig aangelegde rails op een mooi verhoogd grintbed is

helemaal verdwenen onder het zand en eindigt in een enorm zandduin.


 


 


En niet een keer, nee verschillende keren verdwijnt de rails in een gigantisch duin

van zeker 6-10 meter hoog.



We begrijpen dat zo'n probleem niet een twee drie opgelost is, maar als ze nog

even wachten zijn de rails helemaal niet meer terug te vinden.



Dan het laatste stuk weer door het diamantgebied, het minst aantrekkelijke gebied.

Eenzaam midden op de rotsen zit een bewaker te zitten.


 


Overal staan borden Restricted Area of Sperrgebiet, dat voelt niet goed.

We maken nog een kleine detour naar de baai naast de onze, kijken of je daar leuk

ankeren kan. Nou nee dus. Het is een troosteloze bedoening.


 


Er lopen wel grote flamingo's. Ach hebben we die ook weer gezien. Bijna thuis.


 


We hebben een schitterende tocht gemaakt, blij dat we het gedaan hebben, maar

wat zijn we moe, zoveel spanning, inspanning en indrukken. Even bijkomen. 


Woensdag, 03 februari 2016, Baai van Luderitz, Namibia.


Helemaal uitgeteld ben ik, zere ogen van het kijken, kortom out of order.

We moesten gisteravond nog de auto leeghalen, alle spullen naar de dinghy sjouwen,

dan weer overvaren, aan boord zetten, weer terug voor de volgende lading, dan de

auto aftanken en terugbrengen en vervolgens weer de halve stad door terug lopen.

Eigenlijk wilden we morgen vertrekken, maar dat lijkt ons nu niet meer zo'n goed

idee, we plakken nog een paar dagen aan ons verblijf hier. We ruimen een beetje op

en dat is het wel zo'n beetje. Ook hier waait het iedere middag keihard, zelfs in deze

baai veroorzaakt dat harde stroming en golfslag. We hoorden van een van de guards

hier, dat er gisteren weer twee vissers verdronken zijn, maar dit keer buiten op zee.

Maar de meeste vissers kunnen ook helemaal niet zwemmen en dragen ook geen

reddingsvesten. Er komen steeds meer boten uit Zuid Afrika aanzetten, zo

langzamerhand is iedereen aan het eind van zijn visum gekomen en bij ieder klein

beetje redelijk weer, vertrekken er weer een stel richting St Helena of Namibia. Er

liggen hier nu al 10 cruisers. Zonet is ook Tapasya aangekomen met Bartek en Anna,

die waren helemaal blij dat wij hier waren. Ze nodigden ons meteen uit om bij hen te

komen eten, want Bartek had vis gevangen en Anna had daarvan een heerlijke

goulash gemaakt.


Donderdag, 04 februari 2016, Luderitzbucht, Namibia.


Omdat we ons vertrek uitgesteld hebben, moeten we nu eerst weer achter nieuw telefoon en datategoed aan, dus eerst naar de stad. We besluiten ook direct maar weer een lading boodschappen mee te nemen, we zijn straks zo lang op zee in totaal, we moeten echt heel goed provianderen. Meteen ook maar een grote tas wasgoed naar de wasserij gebracht. Dan besluiten we het maar meteen rigoureus aan te pakken en ook nog 40 liter mineraalwater mee te nemen, nu we toch bezig zijn en daar lopen we weer te slepen. Eenmaal aan boord houden we eerst een uurtje pauze, dan gaat Roderick de boot schrobben (die blijkt wit te zijn) en ik ga proberen de hele zooi weer weg te werken. We eten thuis een heerlijke roerbakschotel van wild met rijst. Je kunt hier veel wild kopen, voornamelijk hertachtig. Erg lekker. Voor morgen hebben we wild hamburgers meegenomen. Uren bezig geweest met het voorbereiden van de website en het uitzoeken van de foto's. Zo moeilijk als je zoveel mooie foto's hebt en zoveel vertellen wilt.


Vrijdag, 05 februari 2016, Luderitzbucht, Namibia.


Vandaag is ons meisje jarig, toch altijd een bijzondere dag, welgefeliciteerd Mirel!

Gisteren heb ik me toch vertild of een spier beschadigd, ik kan me nauwelijks bewegen sinds gisteravond, het doet zo zeer. Er zit een hele verdikking in mijn zij, tussen mijn ribben. Roderick voelt precies waar en smeert me goed in met Nurofengelei en beveelt me om een zware dosis Ibuprofen te nemen en niks meer te doen. Dat heb ik heel gehoorzaam gedaan, iets anders kon ik toch niet. De Wild burgers (Gameburgers) smaakten fantastisch. Roderick is nu de andere kant aan het schrobben.


Zaterdag, 06 februari 2016, Luderitzbucht, Namibia.


Nog even voorzichtig aan, we starten lui, meestal beginnen we in vliegende vaart,

maar nu lezen we lekker een boekje bij de koffie, struinen even Internet af en gaan

dan naar de kant om te lunchen. We lunchen vaak warm en eten dan 's avonds een

broodje of zo. We gingen voor Pizza Chicken Tikka, de meiden waren helemaal blij,

dat we terugkwamen, dikke omhelzing, maar helaas de pizza's waren finished. Nou

dan hebben zij pech, dan gaan we in het restaurant boven Schnitzel eten en wat voor

een! Tenslotte zitten we in Duits georienteerd gebied. Daarna is het met het luie

leven gedaan. Dinsdag willen we nu vertrekken, dus dan moet er nog het een

en ander gebeuren. Dan gaan we op weg naar St Helena, ongeveer 14 dagen te

gaan, daarna slaan we Ascension misschien wel over en gaan we in een ruk naar de

Kaap Verden of naar de Azoren, 3 of 4 weken achtereen, afhankelijk van weer en

wind. Vandaar onze uitgebreide provisionering. En natuurlijk hebben we ook een deel

van onze spullen opgebruikt, we zijn alweer 2 weken weg uit Zuid Afrika. Nog heel

wat te regelen dus.


Zondag en maandag, 07 en 08 februari 2015, Luderitzbucht, Namibia.


Veel van hetzelfde deze twee dagen, we moeten de watertanks helemaal afvullen en

dat gaat dus vanaf de wal lopen met jerrycans, dan in de rubberboot, dan aan boord,

dan in de tank overgieten en weer overnieuw. We slepen ons een versuffing, maar nu

zijn we helemaal vol met tapwater, mineraalwater, diesel, benzine en heel veel voer.

Ieder gaatje aan boord is opgevuld, kortom we zijn er klaar voor. Nu alsnog een

pizza eten, de meiden superblij dat we weer teruggekomen zijn en wij een lekkere

pizza. Iedere middag waait het hier als een gek, dan is het nauwelijks mogelijk om

met de rubberboot naar de wal te varen, maar we moeten er toch heen om de

Yachtclub te betalen. We wachten tot 19.00 uur, dan neemt het geweld meestal wat

af, zo, nu hebben we ook onze schuld betaald. Biertje tot besluit en klaar.

Nu hoeven we morgen alleen nog langs alle instanties om uit te klaren, dan maken

we ons laatste Namibian geld op, dat is nergens te gebruiken of in te wisselen en dan

kunnen we. Er is vanaf dinsdagmiddag een prachtig weatherwindow met matige wind

en afnemende golven. Dat lijkt ons wel. We hebben zin om lekker lang te varen,

helemaal na al dat gezwoeg, hopelijk wordt het zoals we het gepland hebben.


Oversteek Luderitz naar Saint Helena.


Dinsdag, 09 februari 2015, vertrek Luderitz, Namibia, naar Sint Helena.


Nog even het vaarplan: eerst dus Sint Helena, een stipje midden in de oceaan tussen

Afrika en Brazilie, gelegen op 15 56.00S 005 43.00W , 1350 Nm ongeveer 12-14

dagen varen. Dan wel of niet, daar zijn we nog niet over uit, naar Ascension, het

volgende stipje, gelegen op 07 55.00S 014 22.00W , 707 Nm vanaf Sint Helena,

ongeveer 7 dagen varen.

Vervolgens naar de Cabo Verde eilanden, die liggen ongeveer op positie:

16 58.00N 025 06.00W , afstand vanaf Ascension 1638 Nm, geen idee hoelang we

hierover gaan doen, want tussen 07 Noord en 11 Noord zijn grote windstilte

gebieden, dus dan wordt het dobberen. Waarschijnlijk 3 of 4,5 weken.

Verder weten we het nog niet, hangt allemaal af van weer en wind en conditie van

het schip en onszelf.

Deze website wordt even een poosje stilgezet, we gaan weer over naar ons

oceaandagboek via www.happybirdopzee.blogspot.com , zoals al vaker vermeld, we

houden deze zo goed mogelijk bij, maar dat is afhankelijk van de omstandigheden.

Deze blog moet via de radio verzonden worden en dat kan nogal eens problemen

opleveren. Jullie kunnen ons nog steeds email sturen via pc9271@sailmail.com ,

vinden we hartstikke leuk natuurlijk. Alleen tekst, geen foto's, logo's enz.

Lieve zusters willen jullie voorlopig tot nader order ook geen foto's sturen via

yvonne@happybird.info of happybird@live.nl  We vinden het heerlijk ze te ontvangen,

maar wij zijn nu langere tijd buiten bereik van Internet en anders raken deze email

adressen totaal overstuur. We hebben van andere cruisers al gehoord dat het

Internet op Sint Helena knudde is en extreem duur. 7,50 euro per half uur en dan

nog zo langzaam, dat je niet eens al je email op kunt halen. Dus dat kunnen we wel

vergeten. We zullen voorzichtig doen, we zijn goed voorbereid en we hebben er zin

in. Hopenlijk tot mails. Veel liefs Roderick en Yvonne


We gaan verder met de al verzonden oceaandagboeken, aangevuld met wat extra

informatie en foto's natuurlijk.


Oversteek Luderitz, Namibia naar Saint Helena.


Oceaandagboek, Dag 1, Oversteek Luderitz naar St Helena


Zo we hebben hem weer aardig geraakt de laatste week, alles moest lopend over

een lange steiger en via de rubberboot naar ons hol gesleept.

We zijn mudvol voorraden. We praten dan wel over 180 liter diesel, 200 liter

tapwater, 60 liter mineraalwater, een aanvulling van 30 blikken, flessen

tomatensaus etc, keukenrollen, wc papier, kilo's meel, koekjes, yoghurt, fruit en

groenten. We hebben het allemaal weer overleefd. Namibia, Luderitz met name, was

een aangename verrassing, leuk dat we deze plaats nog hebben aangedaan. Nu zijn

we gereed om af te reizen naar het Noordelijk Halfrond.


 


Dinsdag 09 febr 2016 om 13.00 uur zijn we vertrokken uit Luderitz, Namibia.

De dag is zoals gewoonlijk vroeg begonnen om 08.00 uur zijn we al onderweg naar

de Port Captain, de Immigratie en de Customs. Om 10.00 uur is de clearence achter

de rug, we maken nog een laatste stop bij de Spar Supermarkt voor verse broden,

vlees en fruit. De laatste Namibian munten geef ik aan een dame die iets onduidelijks

aan het verkopen is op straat. De een heeft wat gekookte maiskolven, de ander is 6

eitjes aan het koken in een blikje op een barbecue voor de verkoop. Dat zie je hier

overal. Dan ga ik de laatste spullen wegstouwen en Roderick gaat aan de slag met de

rubberboot, die moet leeggemaakt, aan dek gehesen, schoongeschobd, vastgesjord

en afgedekt worden, daar is hij ook nog wel een poos mee zoet. Maakt niet uit, voor

12.00 uur willen we hoe dan ook niet weg, dan razen nog net de laatste hoge

swellgolven van weer een ander gebied uit en meteen erachter aan gaan wij weg.

Er is licht weer voorspeld, dat kost wat snelheid, maar dat is ook wel lekker relaxed

om mee te beginnen. De zon straalt, maar er waait een waterkoude wind, ik zit te

rillen in mijn lange broek en fleecejack, er zijn duidelijk zwaardere maatregelen

nodig. Het is een leuke oceaan om over te varen, de South Atlantic, vol zeeleven. In

het begin zien we grote groepen zeeleeuwen, kleintjes, met elkaar spelen, dartelen,

jagen, Zo'n groep bestaat wel uit 60-100 dieren.



Roderick heeft nog bezoek gehad van tientallen dolfijnen.



We zagen een grote Zonnevis (sommigen noemen hem Maanvis) zwemmen, zo een

halve vis met een grote rug en buikvin, die op zijn zij gaat liggen opwarmen en grote

aantallen vogels, genten, kleine vogeltjes, albatrossen, heel gaaf.



We hebben een stuk kunnen zeilen, daarna moest de motor weer bij, dan weer zeilen

en in de nacht alleen nog maar de motor. Veel scheepvaartverkeer in de nacht, van

alle kanten kwamen ze op ons af.


Oceaandagboek, Dag 2 Oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.


Woensdag, 10 februari 2016. Nog steeds weinig wind of eigenlijk helemaal geen

wind, dat is wel balen, 0 tot 4 knopen, terwijl we iedere middag op de ankerplaats

bijna van ons schip geblazen werden. Om 12.00 uur gaan we het voor de zoveelste

maal proberen, zeilen stellen, motor uit, we dobberen met 2,7 knopen (4km p.u),

maar helaas dat wordt nog minder, we gaan met minder dan 1,3 kn vooruit, met

deze snelheid hebben we nog 41 dagen te gaan ipv 12. We controleren ons

weerprogramma nogmaals, we zouden hier toch echt wind moeten hebben, zo'n 11

knopen en geen 0. We kijken het nog even een uurtje aan en dan zowaar krijgen we

een klein beetje wind, het schiet niet echt op,maar in ieder geval klapperen de zeilen

nu niet meer, die slaan continue tegen de verstaging door dat de golven de boot zo

laten schommelen en we geen snelheid maken. We maken er het beste van, eten

heerlijk buiten in het zonnetje een fantastisch bonengoulashcurrygerecht, een lekker

drankje toe en een stuk verse ananas, zo gaat het wel lukken. Om beurten slapen

we wat extra en nu zijn we er weer helemaal klaar voor. We gaan onze tweede

avond in, de avonden zijn nog steeds erg nat, dat is vervelend, alles druipt, het is ook

erg koud, door de ijskoude Benguelastroom, die hier loopt, maar met onze Noorse

pakken aan is het goed te doen. We zijn weer 15 graden verder westelijk, de klok is

voor ons weer een uur terug gezet, we lopen nu op dezelfde tijd als Nederland,

UTC+1. Om 18.00 uur woensdag, is onze positie 25 48.81S 013 11.47E .

All is well aboard. R&Y


Oceaandagboek, Dag 3, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

dag 2 en 3  Luderitz Namibia naar St Helena 


Woensdag, donderdag 10 en 11 feb 2016

De wind blijft zachtjes doorblazen, we gaan dan wel niet zo hard, maar wel erg

comfortabel. De nacht is erg donker, net na zonsondergang is er even een piepklein

maansikkeltje, maar dat verdwijnt ook na een uur, wat overblijft is in eerste

instantie een prachtige sterrenhemel, maar later komt er meer bewolking en varen

we door de pikdonkere nacht. Er is sinds gisteren geen schip meer in de buurt

geweest, we zetten de beide plotters lange tijd uit, scheelt een hoop energie en we

houden toch zelf buiten de wacht. Mazzel vannacht was het niet zo'n natte

bedoening, dat is zoveel lekkerder. De wind nam zelfs nog zoveel toe, dat we de

zeilen hebben moeten inrollen om wat snelheid eraf te halen. We zien er geen heil in

om in volle vaart door de nacht te razen. Morgenochtend kunnen we weer op volle

vaart verder. Niet dus, want donderdagochtend viel eerst de wind weer helemaal

weg, verdorie! Om 05.00 uur 's ochtends tijdens onze aflossing hebben we

gezamenlijk een warme bak pittige bonenreut gegeten als ontbijt. Daarna nam de

wind weer wat toe en de hele dag hebben we al een plezierige en makkelijke zeildag,

zonnetje erbij, rustige zee.


 


Het gaat lekker, nu om 17.00 uur LT donderdag zijn we in totaal 243,7  Nm

verder,nog 1113 Nm te gaan. onze positie is 25 01.06S 011 22.48E.

We eindigen met de dag met een spectaculaire zonsondergang, de hele hemel staat

in brand.



Oceaandagboek, Dag 4, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.


Vrijdag, 12 februari 2016

Voor ons een bijzondere dag, vandaag hebben wij elkaar precies 50 jaar geleden

leren kennen. We kunnen het zelf haast niet geloven zo lang geleden. Ik was net 15

en Roderick 16 jaar, 3,5 jaar later zijn we getrouwd. Nou dat heeft dus goed

gewerkt, we zijn nog steeds blij met elkaar.



En nu zitten we al voor het zoveelste jaar in ons bootje op een oceaan. Alleen onze

vormvastheid is wat verdwenen in de loop der jaren hebben we toch wel wat

kilootjes bij elkaar gesprokkeld. Voor Roderick maakt het niks uit, die ziet toch nog

altijd het meisje in mij, de lieverd.



Maar goed, we varen nog steeds op de South Atlantic en daar is niet zoveel

veranderd, afgelopen nacht lekker doorgehaald op zeil, de zee was wel wat

onstuimig, maar het was goed te doen. We zitten buiten in onze dikke Noorse

Overalls en dat is nodig. Het was weer een erg donkere nacht, maar ook weer een

"droge" nacht, vanochtend viel de wind weer helemaal weg, Tussen 06.00 uur en

12.00 uur moest de motor aan, konden we gelijk de accu's weer opladen. Vanaf

13.00 uur zijn we weer onder zeil, zonnetje schijnt, het gaat goed zo. Om 12.00 LT

hebben we in totaal 330 Nm afgelegd, het laatste etmaal was 112 Nm, niet zoveel,

maar we komen er wel. Onze positie is om deze tijd 24 22.15S 009 57.62E

Weerman Dennis dank je wel voor je mail. Liefs van Roderick en Yvonne.


Oceaandagboek, Dag 5, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Zaterdag 13 februari 2016


En weer zo'n lekkere dag en nacht. Het gaat prima zo, we rusten zo veel mogelijk

tussendoor. We gaan nog steeds niet erg hard, maar wel heel comfortabel en

relaxed. Weinig te vertellen dus, tijd om brood te bakken.

Weer een etmaal van 115 Nm dat brengt het totaal nu op 445 Nm om 12.00 uur

zaterdag, onze positie is dan 23 32.57S 008 04.76E. LIefs van R&Y


Het radioverkeer blijft lastig, het grondstation vanuit Afrika is erg slecht te bereiken,

Roderick is af en toe twee uur of meer bezig om een gribfile op te halen en onze

blog te verzenden.


X-MID: 859002pc9271

Date: 13 Feb 2016 14:13:37 -0000

X-From: pc9271

X-Status: Sent

X-Date: 2016/02/13 17:45:58

To: "happybirdopzee.blogspot.com" <PC9271.Yvonne@blogger.com>

Cc: "Yvonne" <yvonne@happybird.info>

X-Type: Email; Outmail

From: pc9271

Subject: dag 5 Luderitz naar St Helena

X-Via: SAILMAIL.HF.RC01


 


Oceaandagboek, Dag 6, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Zondag, 14 februari 2016


Hoi allemaal,hier weer een berichtje van ons.

Eigenlijk veel van het zelfde alleen vannacht was de zee erg onstuimig, we hotsten

en botsten. Roderick heeft nauwelijks geslapen, we slapen nog steeds op een matras

op de grond, midden in het schip, de allerbeste plaats.

Dat blijven we nu bij iedere nacht doorzeilen toepassen. De nacht was dus chaotisch,

overdag ging het beter, de zee is over het algemeen een stuk ruwer, dat maakt het

leven aan boord iets lastiger, maar verder niets te klagen. Nog steeds een lekker

windje, we gaan de juiste kant op. Het laatste etmaal weer 115 Nm , nu zijn we al

weer een stuk verder. Onze positie om 18.00 uur LT 22 25.00S 005 25.11E

Tot de volgende keer, R&Y


Oceaandagboek, Dag 7, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Maandag15 februari 2016.


Om 12.00 uur vanochtend stond er weer 124 nm op de teller, daarmee kwam het

totaal op 691,4 Nm, we zijn op de helft. De zee is in het geheel wat onstuimiger ook

overdag, maar er is ook iets meer wind. We hebben vannacht in pikdonker een

melkmeisje gezet, dat is met het grootzeil naar de ene kant en het voorzeil naar de

andere, we hebben momenteel de wind recht achter. Even stoeien, maar we varen

nog steeds zo. Nadeel alleen is dat als je op deze manier vaart, het schip erg rolt,

omdat je geen tegendruk in de zeilen krijgt. Momenteel is het opkomend hoog water,

dat maakt de golven nog wat energieker, ze komen van achter ons aanrazen en de

meesten gaan dan keurig onder ons door.


 


De golven zijn nu zo'n 2 meter hoog, met af en toe een flinke uitzondering, die er

bovenuit komt torenen. Zoals deze, je kijkt hier dus tegen de golf aan vanaf ons

schip, dat al 2 meter boven het watervlak ligt.



Maar het gaat meestal wel goed, wat je altijd doet schrikken is een plotselinge muur

van water, die zomaar van de andere kant komt aanrollen met grote snelheid,

vanochtend hadden we dat ook weer en werden vol in de zijkant geraakt, er is

gelukkig niets gebeurd, maar je wordt wel met een enorme klap opzij gebeukt. En

het is echt een muur van water, die overal bovenuit steekt en na ons gewoon weer

doorrolt van einder tot einder. Eigenlijk gaat het prima, We varen hier helemaal

alleen, geen schip te zien. 's Ochtends is er een radionet, dan geven alle schepen die

vertrokken zijn hun positie door, maar we zitten allemaal zo'n 150 Nm van elkaar

verwijderd. Sinds vanmorgen is Roderick voorlopig de controller van het radionet, wij

zitten net tussen 2 groepen in, dus dat is gunstig voor de ontvangst. Nu op naar de

tweede helft, hopen dat die net zo comfortabel verloopt als de afgelopen afstand.

Onze positie om 12.00 LT is 21 39.49S 004 11.59E Groetjes R&Y


Oceaandagboek, Dag 8, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Dinsdag, 16 februari 2016.


Ook de rest van de dag gisteren bleef de zee onstuimig, maar we schoten wel lekker

op. Je wordt wel doodmoe van alle bewegingen, je moet telkens tegenwicht geven

en opnieuw je balans vinden. We voeren nog steeds een melkmeisje. Zo zijn we ook

de nacht weer ingegaan, normaal zetten we dan alles weer terug, maar de wind is

vrij constant. Intussen is het halve maan, dus tot 0.00 uur hebben we een

schemerlampje aan op zee. Daarna hadden we een prachtige sterrenhemel (voor de

insiders 4 sterren, 2 harten). Tot 02.00 uur ging het allemaal heel idyllisch, de golven

verloren hun heftigheid, windje bleef,  toen kwam er een dikke laag bewolking en

daardoor wordt al het licht afgedekt. Je ziet geen verschil meer tussen water en

lucht, geen horizon dus en het is echt aardedonker. Maar ook daar zijn we al een

beetje aan gewend al vinden we dat niet prettig. Maar we bleven lekker door gaan.

Grappig voorval, voor de nacht zijn alle losliggende zaken opgeborgen, kijk ik rond,

zie ik in het bijna duister toch weer iets liggen op het rechte vlak voor de toegang.

Wat is dat nou, ik kan de vorm niet herkennen. Zaklamp erbij, ligt er een inktvis van

15 cm lang in een plas inkt me aan te kijken. Hoe die daar nou terecht kwam? De

kuip was nog helemaal droog, dus ook niet meegespoeld. Voorzichtig weer

teruggegooid. Later hadden we nog een hachelijk avontuur. Roderick is buiten op

wacht, ik lig nog in bed, het loopt tegen 5 uur, nog steeds pikdonker. Ineens worden

we door een golf opzij gezet, dus de boeg draait uit de goede richting, begint het toch

ineens volle kracht te waaien, uit het niets, er zal wel een wolk geweest zijn met een

bui, maar die kun je nu ook niet zien in een totaal donkere lucht, die 24 knopen wind

pakken ons dan van opzij, waardoor ons grootzeil bak komt te staan, maar die staat

gezekerd met een bulletalie. De razende wind neemt ons schip te pakken en we

loeven zo hard op, dat we niet meer kunnen sturen. Roderick kon daardoor ook de

bulletalie niet meer loskrijgen en we kwamen dwars op de hoge golven te liggen,

best wel heel eng. Met de grootste moeite konden we het schip weer in het gareel

krijgen. Direct alle zeilen klein gereefd, beide zeilen aan een kant, tja en dan ga je

met een sukkeldrafje, waardoor je door iedere golf te pakken genomen wordt. Dat is

ook niet ideaal. Dus uiteindelijk toch weer over gegaan naar een melkmeisje en dat

gaat alweer uren goed. De golven zijn hoog, toch wel 3 meter, maar de vaart zit er

goed in. We hebben net allebei een lekkere hete douche genomen, dat is toch wel

luxe voor ons. Nu is Roderick wat heerlijks aan het brouwen, het ruikt verrukkelijk.

Koken blijft wat riskant, het gasstel hangt cardanisch en zwaait met grote

bewegingen heen en weer, dus oppassen dat je niet geraakt wordt. We eten iedere

dag nog toch altijd weer iets heerlijks.

Het is weer 12.00 uur geweest, het laatste etmaal waren er 129 Nm, we hebben nu

820 Nm afgelegd nog 542 Nm te gaan. Onze positie is 20 36.43S  002 13.92E.

Liefs van ons.


En dan ineens klaart het weer op en zeilen we in een stralend zonnetje.


 


Oceaandagboek, Dag 9, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Woensdag, 17 februari 2016


De 9e dag is alweer ingegaan. De zee blijft rommelig tot zeer onstuimig al naar

gelang het getij. Vannacht is het prima gegaan, het is wat minder koud, okay, we

dragen lange broeken en dikke jassen, maar het verschil is absoluut merkbaar. We

zitten nu alweer op minder dan 20 graden vanaf de evenaar en vandaag bereiken we

in de loop van de avond ook weer het Westelijk Halfrond. Dat zijn allemaal weer

mijlpalen. Roderick kreeg nog een verrassing in het donker, er landde plots een grote

vliegende vis naast hem op de bank. Koekepan formaat, maar hij heeft hem weer

rustig verder laten vliegen. Je schrikt toch eerst, je zit op de bank in het donker te

turen, bonkt er ineens iets naast je op de bank, dat met veel kabaal begint te

spartelen en te slaan. De hele bank zat meteen onder de schubben. Om 12.00 uur

UTC, wij hebben nu de tijdzone UTC bereikt, dus nu is het hier 1 uur later dan bij

jullie, hadden we weer 126 Nm afgelegd, bijna iedere dag dezelfde afstand, daaraan

kun je zien dat het weer ook steeds zo'n beetje hetzelfde is, dat brengt het totaal nu

op 965 Nm. Onze positie is: 19 27.40S 000 18.52E Dat is het weer voor vandaag,

hopelijk krijgt Roderick de mail verzonden. Het kuststation in Madagascar, waar wij

de mail naar toe moeten sturen, heeft iedere keer geen Internetverbinding, wij

sturen het bericht via de radio daar naar toe en het station moet het via Internet

naar de geeigende kanalen sturen. Telkens weer krijgen we een melding dat hij geen

internetverbinding kan maken. Stom gedoe, maar goed het is al een wonder dat we

uberhaupt een email vanaf de oceaan kunnen verzenden. Tot de volgende keer, R&Y


Oceaandagboek, Dag 10, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Donderdag 18-02-2016.

Tja en nu ben ik het die vandaag de blog vult. Yvonne is aan het broodbakken en dat

is hard werk, vraag maar aan Pascal, ik val bijna om van de slaap maar ja deze blog

moet er uit voordat de propagatie van de SSB slecht gaat worden, tegenwoordig kan

ik nog maar contact krijgen van 95 %, de ontanger zit  te ver weg, 1600 Nm

verderop, iedere dag opnieuw is het een verassing of wij er doorkomen.

Onze positie om 12.00 uur UTC was 18 29.00S 001 16.05E

Dit was het dan wat mij aangaat, morgen is Yvonne er weer.

De groeten van Roderick en natuurlijk ook van Yvonne.

Saai he, maar een andere keer beter.


Oceaandagboek, Dag 11, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Vrijdag, 19 februari 2016.


Ja het brood is heerlijk geworden, maar wat een crime was het om dit te maken op

een dansend, rollend en hotsend schip. Het is jongleren op hoog niveau.

Eerst de ingredienten en keukenspullen verzamelen, je pakt het een en er valt een

ander. Dan moeten er 2 zakken meel uit de voorraadbank opgegraven, maar die

staat ook vol potjes jam en blikjes groenten, alles klemvast gezet. Als je dan 2

potjes er tussenuit haalt, gaat de hele handel schuiven en waar laat je die twee

losse potjes, die rollen direct door het hele schip, dus die moet je eerst weer zien te

vangen. Dan de zakken meel in de plastic voorraadpotten overdoen, Je mikt het zo

keurig uit, maar dan ramt er ineens een golf tegen de zijkant en lig je zelf met je buik

op het aanrecht in het meel. Uiteindelijk liggen de deegklompen netjes te rijzen in

hun blik, 2 kaneelrozijnenbroodjes, 1 ontbijtbrood en 1 uienkruidenbrood, ik gebruik

kleine cakevormen, waardoor ik er 4 tegelijk in de oven kan doen. Maar daar zijn ze

nog niet. Even het plaatje visualiseren, de oven is voorverwarmd, dus heet, die hangt

cardanisch met een grote boog heen en weer te slingeren en daar mag ik dan de

broden in mikken. Je loopt hier overdag in een hemdje en een short, dus eerst iets

dikkers aan met mouwen en iets extras over mijn buik als bescherming. Oven open

en mikken maar. En zo gaat het maar door. Het kost zo gigantisch veel energie op

een losgeslagen zee. Dan ook maar meteen aan de slag om yoghurt te maken, dat

doe ik met melkpoeder dus het effect is bijna hetzelfde als hierboven. Dan meteen

ook  nog maar een pastasalade voor de lunch van de overgebleven macaroni en dan

is alles hier in de keuken wel een keer omgerold, omgevallen, leeggelopen enz. Maar

nu zijn we weer voor 2 dagen klaar. De wind is wat toegenomen en de golven

navenant, verder gaat het wel lekker, momenten dat je het gerol zat bent, worden

dan ineens weer afgewisseld door een zilveren zee met sprankelende golven in de

goede richting, ben je meteen weer helemaal gelukkig. We genieten dan ook extra

van die momenten, nemen een lekker drankje in de kuip ingebed in een stapel

kussens en stootwillen. Duurt meestal niet zo lang, want dan dient het volgende

golvenveld zich aan. Het zag er op de weerplaatjes een stuk rustiger uit he Dennis.

Maar al met al zijn we zeker niet ontevreden hoe de passage verloopt. Helaas komen

we net niet goed uit met de aankomsttijd in Sint Helena, we komen namelijk

morgen, zaterdag, daar aan, maar in het donker, na 20.00 uur, dat durven we niet

aan, dus moeten we een extra nacht op zee blijven



In de loop van de zaterdag beginnen we al wat af te remmen, dan kunnen we

zondagochtend na 06.00 uur naar het eiland varen. Het is maar een piepklein eiland,

ongeveer 15 nm lang en 7 nm breed, dus als we niet oppassen zijn we er al voorbij

en terug is met deze zeegang en heersende wind geen optie. Maar het gaat vast wel

lukken. We laten het jullie wel weten, groetjes van ons. R&Y

Onze positie op vrijdag 19 febr. om 12.00 uur 17 37.54S 003 1258W  totaal

afgelegd 1268 Nm, nog te gaan 190 Nm.

Noot: ik schreef laatst dat wij hier op UTC tijd leven, dat is natuurlijk 1 uur vroeger

als bij jullie en niet later zoals ik schreef. De zon komt bij ons een uur later op dan bij

jullie, vandaar, iedere 15 graden naar het westen wordt het 1 uur vroeger.


Oceaandagboek, Dag 12, oversteek van Luderitz, Namibia, naar St Helena.

Zaterdag 20 februari 2016.


Vannacht ging het gehots en gerol maar door, we werden er echt tureluurs van, de

golven komen echt overal vandaan. Hoogoprijzend achter de boot, 2,5- 3m maar tot

nu toe gaat het nog steeds goed, zolang ze niet breken net achter ons, worden we

daar keurig overheen gedragen. De genieperds die ineens met reuze vaart en kracht

uit het niets van opzij komen, maken het leven moeilijk en ook wel gevaarlijk. Soms

wordt het schip zo uit koers geslagen, dat de wind er vanuit de verkeerde hoek vat

op krijgt, dat was van de week ook zo. Sinds 04.00 vanochtend zijn de golven wat

afgezwakt, maar de wind verdween ook meteen, dus moesten alle zeilen omgezet en

dan sta je te stoeien in het stikdonker. Verder zag ik weer een rare plek, zaklantaarn

erbij, er komt allemaal pikzwarte inkt onder het stof van de buiskap vandaan, ligt

daar weer een inktvisje. Toen kreeg ik ook nog bezoek van een grote vliegende vis,

die landde met veel gespartel op de kuipbank, waar ik net opgestaan was, anders

had ik hem in mijn nek gekregen. Je hoort dus eerst een bonk en dan geflapper, dus

lichtje erbij, de boorden van het schip liggen bezaaid met kleine en grotere vliegende

vissen en inktvisjes. Deze grote heb ik liefdevol opgepakt, vind ik een edele daad van

mezelf, want je hebt meteen stinkende handen, ik gooi hem overboord, vliegt die

sukkel weer terug, ligt ie weer op de bank te flapperen. Dan kan je midden in de

nacht gaan poetsen, want op die plek zitten we op wacht en het ligt vol slijm en

schubben. Vanochtend zacht briesje, stralend zonnetje, golven nog verder

gekalmeerd, he lekker! We mogen rustig aan doorvaren, alleen opletten dat we niet

al te snel gaan, dan rollen we gewoon de zeilen wat in. Zoals al gezegd, arriveren we

anders om 20.00 uur bij het eiland, dan is het stikdonker en blijven we dus uit de

buurt op zee totdat het daglicht er weer is. Als we nu rustig aan doen, arriveren we

tussen 04.00 uur en 06.00 uur bij het "aanvaar" waypoint, dat is beter. Eventueel

zeilen we dan nog een blokje om. We zullen het wel zien.

Verder houden we ons flink bezig met het uitgraven van allerhande onbereikbare

plaatsen, onder bed, helemaal achteronder in de bank, onder de voorraden, daar

liggen namelijk ergens onze zeekaarten en vaarwijzers van de Noord Atlantic, Cabo

Verde, Het Kanaal, de Noordzee opgeborgen. Lang geleden daar ergens

weggemoffeld en nu ineens allemaal weer nodig in rap tempo. Jullie zien we komen

onze dagen wel door. Hopelijk morgen "landfall" in St Helena.

Groetjes Roderick en Yvonne


Ter illustratie een erg dode en stijve vliegende vis, deze was zo'n 15 cm en

daarnaast zijn kleine zusje. Hier kun je goed zien wat een enorme vleugels/vinnen

ze hebben. Onderweg zie je af en toe een hele zwerm uit het water opstijgen en

wegzweven, meestal als er op ze gejaagd wordt , dat is zo'n sprookjesachtig gezicht.


 


Zondag, 21 februari 2016, Aankomst (landfall) St Helena.


Yes we zijn er, de hele nacht langzaam doorgevaren om bij het krieken van de dag

het eiland te naderen.


 


We moeten er eerst nog helemaal omheen, we naderen vanaf het Zuiden en aan

de Noordkant is de ankerplaats bij de haven van Jamestown. We boffen we worden

welkom geheten door wel 100 dolfijnen, als het er niet meer waren, daar blijven we

eerst nog een poosje tussen dobberen. De buitenkant van het eiland bestaat uit

hoge donkerbruine rotsen.



We zijn er bijna, hee, Roderick, het is tijd voor de Q flag, de quarantaine vlag, die

aangeeft, dat je nog niet ingeklaard bent en officieel nog geen toestemming hebt

het eiland te betreden.


 


We melden ons keurig bij Saint Helena Radio om hen van onze komst te verwittigen.

We krijgen toestemming om naar de ankerplaats door te varen en een mooring op te

pikken. Ankeren is niet mogelijk, het is er veel te diep, de bodem bestaat uit rots en

er staat een hoge sterke swell en dito stroming.



Saint Helena, klein eiland in die grote waterplas, hoge steile rotsen, blauwe zee,

grote rollers, prachtige vogels, spierwitte Tropicbirds met lange staarten en

Sterntjes. Een van onze cruiservrienden (Chris van Yindee Plus) sprong direct in zijn

dinghy om ons te helpen met de mooringboei, dat is wel nodig ook, daarbij hebben

we een bijna geheel doorwaakte nacht gehad, dus we zijn flink moe, om half 8 lagen

we afgemeerd. Port Control roept ons op, dat we ons om 08.00 uur moeten melden

bij de havenmeester, de immigratie en de douane, daar hadden we niet op gerekend

op zondag. Met een watertaxi naar de kant, waar je op een gladde door water

overspoelde wal moet springen hangend aan een touw vanwege de swell.



Verrassing een echt stadje, bloeiende bomen, huizen van natuursteen, gezellige

zaakjes, maar het leukst van al de mensen. Iedereen spreekt je aan. Bij de

ambtenaren worden we door havenmeester  Stephen persoonlijk stuk voor stuk

verwelkomd, we moeten 35 SH Pond betalen, hebben we natuurlijk niet, er is hier

geen ATM  machine en de bank is dicht. Dan krijg je toch je clearance stempel in je

paspoort en mogen we van mevrouw de immigratieofficier morgen komen betalen.

Eigenlijk willen we wel een hapje eten, het laatste hebben we om 2.00 uur vannacht

gegeten en we hebben 12 uur hard werken achter de rug, Bij Anne's Place achter in

de kasteeltuin gaan we ons geluk beproeven.


   


Anne's Place is een echt zeilerscafe met visboeien, schelpen en uiteraard het hele

plafond behangen met vlaggen, helemaal onze stijl. We hebben daar heerlijk

gegeten.


 


Ik een grote biefstuk en Roderick hete kip in kokossaus met alles erop en eraan

voor 27 Saint Helena Pond, 35 euro, die mogen we morgen komen betalen en zo

gaat het maar door, havengeld, kom morgen maar. Ongekend. Een heel rustiek

dorpje. Een beetje Engeland uit de jaren 50.


   


Er zijn een paar winkel open, dus konden we wat boodschappen doen, we konden

met USdollars betalen, geen probleem, we worden aangesproken met: Hi Love, of

May I help you Dear, je loopt hier gewoon in een Oud Engelse TVserie. De kleding is

ook tamelijk conservatief om niet ouderwets te zeggen. Dan wandelen we weer

terug naar de aanlegplaats van de ferry, aan het einde van het haventerrein.



De golven slaan nu 3 meter hoog tegen de straat op, daar heb ik heel verstandg

geen foto's van gemaakt, want ik ben al aan toestel 5 bezig. Aan boord van de

ferryboat springen en dan op het eind met je zware rugzak om vanaf de op en

neer springende ferry op de heen en weer deinende Happy Bird klauteren. Makkelijk

gezegd, maar mijn benen zijn gewoon te kort voor zo'n stap, dus ik hing aan de

buitenkant van ons schip, ferrybootje er weer onder en nogmaals proberen. Het is

hier super. Onze positie is 15 55.49S  005 43.544W na 1398 NM totaal na een kleine

correctie, in totaal in 12 dagen afgelegd. Netjes!

Oh ja, waarom voor ons het arriveren op het westelijk halfrond een mijlpaal was?

Eigenlijk zijn we op dit punt al de hele wereld rond, Vanaf Nederland zijn we over de

Nulmeridiaan bij Greenwich gegaan en nu weer over de Nulmeridiaan, dus wat dat

aangaat is de cirkel al rond. Mogen we best trots op zijn. Maar we zullen

doorgaan......enz. tot we in Anjum zijn tesaam. R&Y


Maandag, 22 februari 2016, Jamesbay, St Helena.


Daar liggen we dan aan een mooring, aan de stuurboordkant de hoge rotsen van het eiland St Helena, aan de bakboordkant de hele rest van de South Atlantic Ocean, een prachtige plek.


 


Even wat feiten op een rijtje, Sint Helena ligt op 1950 km afstand van Afrika vanaf de grens Namibia Angola en 4000 km ten oosten van Rio de Janeiro. Het eiland is 16 bij 8 km en telde in 2008 4255 inwoners. Het is ontdekt in 1502 door de Portugezen, later door de Engelsen gekolonialiseerd in 1659, als kolenbunkerstation voor de British East Indian Compagnie. Voormalig keizer Napoleon heeft hier zijn laatste levensjaren in ballingschap doorgebracht. De hoofdstad is Jamestown en wij liggen voor anker in Jamesbay. De bewoners van Saint Helena noemen zichzelf Saints (Heiligen), er zijn T-shirts te koop waarop gedrukt staat: Surrounded by Saints, St

Helena must be heaven! Vrij vertaald: Omringd door allemaal heiligen (Saints) in St

Helena, moet ik hier wel in de hemel zijn.

Vanochtend moeten we eerst langs de bank om geld op te nemen om onze schulden te betalen. Dus eerst de ferryman opgeroepen per marifoon, om ons naar de kant te brengen. Op eigen gelegenheid naar de kant is bijna onmogelijk. De swell  (oceaandeining) is enorm, zelfs wanneer het er als een glad zeetje uitziet, slaan de golven met grote kracht op de rotsen of op de aanlegplaats. Ze hebben daar een stalen constructie gemaakt met lange touwen met knopen, net als vroeger in de gymzaal bij Apekooien, daar kun je je aan vastgrijpen als je van de boot op de wal moet stappen/springen. De bootjes kunnen niet vastleggen, dus ze varen langszij en dan moet je gauw je kans waarnemen. Iedereen helpt, want iedereen heeft ook zijn handen vol, als je van het schip afkomt loop je met een tas met scheepspapieren, een tas wasgoed, een zak afval, lege jerrycans en degenen die terug aan boord gaan, komen dus met schoon wasgoed, tassen boodschappen, volle jerrycans. Dus iedereen probeert met man en macht het scheepje in bedwang te houden, terwijl de anderen snel alle tassen doorgeven. Er is hier maar Internet op een paar plaatsen, dat werkt niet aan boord, dus af en toe maak je ook al deze toeren met een computer en een fototoestel in je rugzak. Goed eerst op weg naar de bank, het is grappig in de Mainstreet kom je de ene na de andere bekende tegen, die boot kennen we nog uit Kaapstad, die uit Rodrigues, die nog van een jaar geleden, het is maar een klein centrum hier beneden en iedereen maakt uiteraard gebruik van dezelfde faciliteiten, de bank, de wasserij, het Internet, de supermarkt. Sommige cruisers vertellen ons, dat het hier zo goedkoop is, maar ik denk dat die niet zo goed kunnen rekenen. Alles gaat hier in St Helena Pounds, die staan gelijk met het Britse Pound en dat is ongeveer 1,40 euro. Om te beginnen moet je 40 SHP betalen als een soort havengeld, dan 35 SHP voor de Immigratie, 2 SHP voor de mooring per dag, maar ook voor iedere keer dat je naar de kant gaat moet je de ferryman 2 SHP betalen per persoon. Alles moet hier per schip naar het eiland gebracht worden, dat kun je wel terugzien in de prijzen. Vooral de verswaren zijn erg aan de prijs, dat waren we beter gewend. Maar nog steeds vinden we het eiland een bepaalde charme en uitstraling hebben, het is leuk hier te zijn. Naar de bank dus, helemaal terug in de jaren 50, een grote rij loketten, prachtig omlijst door glimmend gewreven houten kozijnen, dames in uniform, de SHP staat dus gelijk met het Britse Pound, daar kun je gewoon mee betalen, maar je krijgt SH geld terug, daar kun je nergens anders ter wereld mee betalen behalve nog op Ascension en Tristan da Cunha. Je kunt het ook nergens inwisselen. Er zijn geen geldautomaten, dus kun je alleen bij de bank onder openingstijden terecht en ze rekenen maar liefst 5% handlingsfee, dat vind ik nog al wat. Wij namen 500 SHP op en dan betaal je dus 25 Pound aan handlingsfee, dat is

bijna 35 euro. Op de biljetten staat Queen Elisabeth nog in haar jonge jaren.

En natuurlkijk gaan we meteen folders bij de tourist information halen. Kijken wat

we kunnen gaan doen.


 


Dan gaan we een rondje maken om overal te betalen, bij Immigratie betalen we

keurig onze inklaringskosten, krijgen een kwitantie, dan moet er een aantekening

gemaakt worden in Roderick zijn paspoort en ook in het mijne. Daar had ik dus niet

op gerekend, ik had juist mijn paspoort met opzet thuis gelaten omdat het aan land

gaan hier nogal een risico is. Goed nu mag Roderick dus nog 9 dagen op het eiland

blijven en ik krijg nog 1 dag dispensatie, maar moet morgen weer langskomen met

mijn paspoort. Wat een gedoe, dachten we overal aan gedacht te hebben, cruisers

denk eraan je hebt een bewijs van een ziekenverzekering nodig, dat moet getoond

worden en ook dat je gedekt bent voor eventuele evacuatie (meestal

reisverzekering). Om naar de havenmeester te komen, loop je dwars door het

kantoor van de douane heen, iedereen is druk aan het werk, maar vindt het prima

dat je daar loopt, soms knopen ze nog een praatje aan en meestal loopt iemand nog

even mee om de weg te wijzen. Ongekend. Tot slot gaan we naar Anne’s Place om

ons diner te betalen en uiteraard ook nog een drankje te drinken. We komen leuk in

gesprek met een Nederlands stel, die hier met de mailboot RMS St Helena, van

Kaapstad hier heen gevaren zijn.


 


Dan is onze middag al bijna om, onze energie zeker, dus dan gaan we op weg naar

de ferry opstapplaats om naar ons schip gebracht te worden. Met al dat gedoe en

wachten op de veerman ben je een hoop tijd kwijt. Overstappen van het kleine

veerbootje op ons schip is ook geen sinecure, ze bewegen beide een andere kant op,

dus je moet een grote stap nemen, je direct vastgrijpen aan je eigen boot en dan

hopelijk veilig naar binnen klauteren. De cruisers die je ontmoet hebben opvallend

veel blauwe plekken…

En ook hier weer zo'n wonderschone zonsondergang. Iedere keer weer opnieuw genieten.



Dinsdag, 23 februari 2016, Jamesbay, St Helena.


Hup, hup, opschieten daar gaan we weer! Vandaag gaan we een tour maken over het

eiland, maar voor vertrek moet ik nogmaals langs Mevrouw de immigratie officier.

Dus beginnen we om 08.00 uur de ferryservice op te roepen, dat we van boord

gehaald willen worden. En nog eens en nog eens. Eindelijk komt hij, nu moeten we

nog haasten. Roderick jij hebt je paspoort nu toch niet meer nodig? Ach weet je laten

we hem voor de zekerheid maar meenemen. Nou gelukkig maar, want Mevrouw wil

het zijne ook weer even inzien. Pfoei! Nu zijn we geoorloofd om 10 dagen te blijven.

Je moet er wat voor over hebben. We hebben nog 20 minuten over, dus we lopen

nog even het dorp in, hee wat voel ik in mijn hals? Auw, ik word gestoken, ik pluk iets

uit mijn hals. Roderick kom gauw! Het is een bijensteek! Roderick haalt de angel

eruit en geeft me midden op straat een enorme zuigzoen om het gif eruit te zuigen.

Hopen dat het goed afloopt, best eng zo vlak bij mijn luchtweg. (en het is goed

afgelopen dus). Nu snel naar de opstapplaats. Oh jee, we gaan met een jeep met

open laadbak, 8 grote mensen achterin op een laag dwarsbankje, dat is voor

Roderick met zijn grote lijf een crime. Onze gids en chauffeur voor deze “historic

tour” is de 80 jarige Robert. Bij een stop vertelt hij  wat, hij werkt vanuit zijn eigen

gemaakte map vol krantenknipsels en kopietjes van foto’s, laat dat aan 1 persoon

zien en gaat dan weer verder. Soms mogen we er even uit en krijgen dan 5 minuten,

want we moeten ook nog naar… Voor we een voor een uit de laadbak geklommen

zijn, is de helft van de tijd al verstreken. Maar het is wel grappig.


 


Hij weet veel, vertelt ook hoe het in zijn grootvaders tijd was enz. We gaan helemaal bergop naar Fort Knoll, wat boven op de rots ligt, waar wij voor liggen op de ankerplaats. De jeep moet er behoorlijk aan trekken, het is een steile weg. Bovenop hebben we een schitterend uitzicht op de ankerplaats, dat is natuurlijk het eerste waar we naar kijken.


 


Kijk daar liggen alle internationale cruisers netjes op een rijtje achter hun mooring.

En die hele mooie: Dat is de Happy Bird...


 



Maar onze 5 minuten zijn om, we gaan weer verder. Het eiland is prachtig groen,

we gaan over de meest pittoreske weggetjes en omdat het bergop bergaf gaat, is

het landschap heel gevarieerd. We maken een stop bij Plantation House, het huis

van de Gouverneur, op het grasveld lopen een paar grote landschildpadden, de

oudste inwoners van St Helena. Uiteraard heeft hij ook een eigen tennisveld.


 


Hup weer verder, we persen ons weer in de laadbak, we stoppen op een plek, waar

de Boers gevangen gehouden werden, 6000 "Boers" uit de Boerenoorlog werden hier

door de Engelsen naar toe gebracht, nadat ze hun straf uitgediend hadden zijn zij

allemaal weer vertrokken.


 



Dan  verder naar het zuiden, we krijgen een prachtig vergezicht op de roze getinte

rotsen, waar twee bijzondere grijze pieken uitsteken, de grootste op de voorgrond

is Lot, de smallere achter hem is Lots wife genoemd, die als een zoutpilaar tegen de

hemel afsteekt.



En hier nog een keer duidelijk: Lot.


 


Nu gaan we onderweg naar Longwood House, het huis waar Napoleon in ballingschap leefde. Hij, Napoleon, had nogal wat klachten over zijn verblijf, maar als wij het zo zien, is het niet zo gek, een grote verzameling opstallen, prachtige tuinen en uitzicht op zee. Maar het moet erg vochtig geweest zijn.


 


 


We worden door Joan, een vrouwelijke gids, die volgens ons Napoleon zelf nog meegemaakt had, rondgeleid. Ze deed het erg leuk en met veel interessante informatie. Het huis hangt vol met foto’s, schilderijen en replica’s van de meubels. De originele zijn naar Parijs gehaald, evenals de overgebleven resten van Napoleon zelf. Er is erg veel zorg besteed aan de restauratie en de authenticiteit. Roderick heeft bij de conservator een stukje behang gebietst. Nee, Nee, dat kan niet, dit is handgedrukt speciaal behang. Maar Roderick wist ergens een weggegooid stukje te liggen en dat mochten we dan meenemen, maar we mogen het niemand zeggen, dus sssttt! We hebben het bed gezien waarin hij normaliter sliep en ook overleden is.


 


De kamer waar Napoleon opgebaard lag,  het dodenmasker dat van hem gemaakt is enz. en nee natuurlijk mag je hier niet fotograferen!



De meeste indruk maakte op mij de lithografie die gemaakt is op het moment

dat Napoleon vertrekt naar Sint Helena, daarop staan een groot aantal officieren

en manschappen, die duidelijk diep bedroefd waren, dat hun grote held hen moest

verlaten. Zo zie je dat ieder vanuit zijn eigen perspectief tegen een gebeurtenis

aan kijkt. Daar heb ik helaas geen foto van kunnen maken. Het bezoek aan

Longwood House was echt de moeite waard.



Verder gaan we weer, even een kijkje bij het nieuw aangelegde vliegveld, 400 miljoen Pound betaald door de Britten, de landingsbaan begint en eindigt boven zee. Deze maand wordt het in gebruik genomen.


 


Dan gaan we een hapje eten in een Take away, bij de 3e bestelling worden er al

items van het bord geveegd, die zijn nu sold out. Gelukkig konden we wel nog

fishcakes en frites krijgen. Dan worden we weer de auto ingejaagd, we stoppen voor

een speciaal vogeltje, de Wirebird. Voor ons gewoon een vogeltje, maat spreeuw,

maar het blijkt een bijna uitgestorven inheems vogeltje te zijn, iedereen is beretrots

dat er weer een paar meer zijn. Er worden zelfs tochten georganiseerd om ze te zien.

Nou we hebben er wel 5 gezien, bofkonten die we zijn. Het is ongeveer net zoals de

Kiwi in NZ, symbool voor alles, alleen zie je hem nergens. Dan krijgen we nog een blik

op de 18 holes Golfsite ( laat je niet beetnemen Nico, het zijn er gewoon 9, die je 2

keer moet doen) en dat was het dan zo’n beetje, het eind van onze History on

wheels, want de versnellingsbak van de jeep ging kapot en daar stonden we dan met

z’n allen. Iedere auto die langs kwam stopte om eventueel hulp te bieden, maar

waar laat je 9 mensen? We zijn ver weg en er is geen openbaar vervoer. Robert

begint nerveus te telefoneren en nog eens en nog eens. Tja, we zitten er wat lacherig

bij, het kan nog even duren.


 


Uiteindelijk komt een busje ons ophalen. Einde tour, toch wel erg leuk! Alleen hebben

we nu een bezoek aan het graf van Napoleon gemist. Nou ik had op een ansichtkaart

al gezien, dat het gewoon een plek in het gras was met een hek erom heen, zijn

resten zijn allang naar Frankrijk verhuisd. Dus daar hebben we niet zoveel aan

gemist evenals het bezoek aan een distilleerderij, daar zaten wij ook niet op te

wachten, inmiddels hebben we er zoveel bezocht. Kortom zeer tervreden over de

tour.


Woensdag, 24 februari 2016, St Helena. Whaleshark!!!!


Vandaag gaan we iets heel spectaculairs doen, we hebben een trip geboekt om te

zwemmen met een Walvishaai (whaleshark). De Walvishaai is de grootste vis ter

wereld, ze kunnen tot 12 meter worden. Even ter herinnering een Vinvis is het

grootste zoogdier. Om 9.30 uur vertrekt onze tour, om 08.00 uur roepen we de

ferryservice al op, want er zit altijd veel tijd tussen het aanvragen en het werkelijk

opgehaald worden. Nou om een lang verhaal te besparen, we kunnen oproepen tot

we een ons wegen, de ferryboot is stuk. Wat nu? Toevallig is deze tour vandaag door

een heleboel cruisers geboekt en de marifoon staat roodgloeiend. De tijd verstrijkt

en ik wordt knap nerveus. Uiteindelijk komt de Whalesharkboat, Enchanted Isle, de

mensen zo mogelijk van de schepen plukken, door de deining is dat een hachelijke

zaak. Ook de mensen die aan wal moeten gaan moeten eerst opgepikt worden, het

schip vaart op een meter langszij, dan houden de mannen de schepen zo mogelijk in

bedwang, de mensen springen over, vuilniszakken, zakken wasgoed, duikspullen

worden doorgegeven etc, dan naar de kant om die mensen weer af te zetten, het

worden spectaculaire acties. Dat dit allemaal goed afloopt heeft te maken, dat

iedereen elkaar mee helpt.


 


Dan eindelijk kunnen we vertrekken, het schip gaat er in volle vaart vandoor,

750 Pk daar kun je wat mee. We varen naar de Oostzijde van het eiland, tegen de

golven in, zeker 3 kwartier varen langs de steile rotsen.




Aangekomen op het punt waar ze normaliter zijn, worden er heel wat rondjes

gevaren om er een te ontdekken. Zal me nou toch niet gebeuren, dat ze er vandaag

niet zijn. Eindelijk zien ze er een. Er mogen 8 personen tegelijk het water in, niet

meer. Wij zijn gelukkig bij de eerste acht. Je springt dus gewoon de oceaan in en

zwemt er naar toe. Wauw, we zien hem maar even, want hij zwemt weg en is niet

bij te houden.



Dan moet je deinend op de hoge golven weer aan boord van het schip klauteren,

ze hebben wel een ladder uithangen, maar je moet eerst je flippers van je voeten

halen en ook nog zorgen dat je niet het hele schip op je kop krijgt, want dat ligt te

hotsen in de golven.


 


Op zoek naar een nieuw slachtoffer. Daar zien ze er een, volgende 8 mensen, een

oudere mevrouw (zoiets als ik dus) staat zo zichtbaar te genieten, maar ze heeft

geen goed passende flippers, dus leen ik de mijne aan haar uit. Zij blij, ik een nobel

gevoel. Nooit moeten doen natuurlijk, want even later mogen alle anderen er ook in,

we zijn met 13 mensen totaal en de anderen liggen verspreid in het water. GRRR.

Ook deze whaleshark zwemt weg, dus iedereen wordt weer aan boord gehaald, ik

neem direct mijn flippers terug en kijk nou, daar die grote vin, hij komt terug! Nou

ik lig er als eerste in natuurlijk, we hebben zeker een kwartier met Haar, ongeveer

7 meter lang, meegezwommen. Geweldig! Je moet minimaal 3 meter afstand

bewaren en bij de staart 4 meter. Roderick zwemt aan de andere kant, ik heb

uiteraard mijn onderwatercamera klaar, alleen een paar van onze medezwemmers

zijn nogal egoistisch, gaan rakelings voor je langs, raken je bijna met hun flippers,

lastig foto’s te maken, je moet ook  nog hard meezwemmen. Maar zoals jullie

kunnen zien, prima gelukt.




Ineens draait de vis zich om en komt recht op Roderick af, die kan alleen nog maar

naar boven zwemmen en snel ook, want de staartvin is zeker anderhalve meter

hoger en ze zwemmen vlak onder het wateroppervlak. Spectaculair!





Hij heeft zich de blaren op zijn tenen geflipperd!



En daar verdwijnt zij dan weer "Ins Blaue hinein".



Een eens in je leven kans, geweldig. Bekaf klimmen we weer aan boord. Dan weer

3 kwartier terug langs het eiland. We worden weer aan wal gedropt, want de boot

moet direct weg, die heeft andere verplichtingen. Er komt een amechtig klein bootje

als vervanging voor de ferryservice, vol olie, glad, geen houvast en een hoop herrie

van de motor. De ferryman heeft de grootste moeite hem lopend te houden. En ja

hoor, ook dit bootje begeeft het, daar liggen we nu op water. De Enchanted Isle

wordt teruggeroepen, maar die kan ons op deze plaats niet bereiken er liggen overal

dikke touwen in het water gespannen rondom het wrak van het vergane schip

SS Papanui, de ferrybootjes raggen daar gewoon overheen. Dan komt er een grote

rubberboot ons redden. He he, we zijn weer aan boord. Wat een belevenissen, eerst

even bijkomen en kijken of de foto’s gelukt zijn. Yes ik heb er een paar met Roderick

erbij, ik blij. ’s Middags gaan we beide te water om ons onderwaterschip schoon te

krabben, dat is ondanks de prima anti-fouling toch altijd weer nodig. Vooral nu we in

helder doorzichtig water liggen met felle zon. Ik kan het verschil zien met 3 dagen

geleden, de aangroei is zo toegenomen. In de aan en afvoerkanalen huizen

krabbetjes en schelpen, die moeten er ook weer verjaagd worden. Maar ook hier

moet je oppassen dat je het schip niet op je nek krijgt door de deining. Een groot

deel hebben we al gedaan, een andere keer de rest. Wat een dag weer.



Donderdag, 25 februari 2016, St Helena


Sint Helena, een eilandje midden in de oceaan, dat betekent een hoop golfslag, zelfs als de zee er helemaal kalm uitziet. We liggen behoorlijk te rollen op de ankerplaats.



Het aan wal gaan vereist absoluut acrobatische toeren. De golven breken bij opkomend water metershoog op de wal. Als je op dat moment met het kleine ferrybootje aankomt, wordt het bootje iedere keer van de kant afgezet, je moet dus wachten op een hoge golf en dan direct het touw en de toegestoken handen grijpen, de tassen doorgeven, en dan vaart het ferrybootje van de kant weg omdat het te gevaarlijk wordt, af en toe met 1 van ons er nog in om dan weer opnieuw aan te varen. Spectaculair is het wel. Dan sta je op de wal, komt er een golf, sta je nog tot je knieen in het water. En dit doe je dan allemaal met je tas vol wasgoed bij je, de computer en de fototoestellen in de rugzak. Tot nu toe gaat het allemaal goed. Het internet is loeiduur en meestal knudde, ik krijg de foto’s niet doorgemaild, dus daar moeten jullie dan nog een maandje of zo op wachten. De foto van Roderick met de Walvishaai is spectaculair. Vanmiddag hebben we het Museum hier in Jamestown bezocht, erg de moeite waard. Veel lokale informatie, maar ook de rol van St Helena in WO2. We blijven hier nog 4 dagen, dinsdag gaan we op weg naar de Kaap Verdische Eilanden, ongeveer 30 dagen varen. We houden jullie op de hoogte. Groetjes Roderick en Yvonne.


Intussen is de mailboat RMS St Helena ook weer gearriveerd, dit is de lijnboot die

een regelmatige dienst vaart van en naar het eiland, alle benodigdheden moeten

immers per schip aangevoerd worden.



Het schip gaat aan het begin van de baai voor anker en alle containers worden stuk

voor stuk van en naar de wal vervoerd en daar met een kraan opgehesen.


 


Als we staan te wachten op de ferryboat komt er ook een officiele meneer allemaal postzakken brengen, die moeten aan boord van de RMS St Helena gebracht om hiermee naar Kaapstad vervoerd te worden. Mirel, jullie kaart komt er aan hoor, die zit er ook bij. Wij blij met een extra ritje langs het mailship.


   


 


 


Nou de kaart is aan boord, zelf gezien! Daarna gaan we full speed terug naar de ankerplaats, waar we netjes aan boord afgeleverd worden.


 


 


Vrijdag, 26 februari 2016,  St Helena.


Vandaag gewoon een hoop nuttige dingen te doen, we gaan weer naar de wal, nu met een aantal lege waterjerrycans bij ons, 1 tank is leeg en de andere is behandeld met ontsmettingspillen, die willen we nu niet aanbreken. Eerst langs de dieselman om diesel te bestellen voor maandag, dat wordt met een bootje langsgebracht, ook nemen ze dan water voor ons mee. Dan gaan we kijken of we ergens onze gasfles kunnen laten vullen, de hele week zijn we al overal wezen vragen, nu bij het tankstation informeren. Gasflessen hebben overal andere aansluitingen, wij hebben een Amerikaase en een Nieuw Zeelandse. In Kaapstad hebben we die voor het laatst laten vullen (in onze rugzak in de bus), de meeste vulstations hebben verschillende connectors in huis. Hier weten ze niet of het kan, we mogen hem brengen, dan sturen zij hem mee naar het vulstation, als het lukt kost ons dat 16 Pound, een aanzienlijk bedrag voor een gasvulling, als het niet lukt kost het ons ook 16 Pound. Nou dat gaat ons een beetje te ver. We hebben hier een winkel ontdekt die een soort campinggazvullingen verkoopt, we hebben er 1 uitgetest en ons NZ gasapparaatje kan daar op aangesloten worden, ideaal is het niet, maar het is ook alleen maar voor nood. We hebben nog 1,3 volle gastank aan boord. We hebben direct 5 gazvullingen gekocht, want in Nederland kun je deze niet kopen, dus dat is twee vliegen in een klap. Daarna gaan we naar Ann’s Place, een heerlijk restaurantje, kwinkelerende vogeltjes om je heen, ijskoud biertje erbij, hier is een wifi point, dat klinkt gratis, maar hier  op het eiland zijn er 3 plaatsen waar je betaald kunt internetten, 7,50 euro per half uur, soms zit het mee en kunnen we onze mail ophalen en versturen, soms zit het tegen, dan is na 1 weathermail ons tegoed verdwenen. Dure hobby is het hier, jammer genoeg kan ik mijn foto’s niet opgeladen krijgen in de website. Daar moeten jullie dus nog een hele tijd op wachten. Ik heb 1 foto van Roderick met de Walvishaai op Facebook kunnen zetten, ik wist niet of het gelukt was, maar aan de reacties via FB, die ik als korte berichtjes doorkreeg, begrijp ik dat het gelukt is. Wauw, Gaaf en Jaloers is de strekking van de meeste. Helaas kan ik ook daar niet op reageren. Het was echt een super belevenis. Intussen is onze tas met schoon wasgoed ook bij het restaurant bezorgd, dat hadden we zo afgesproken, anders moeten we weer een heel eind bergop klimmen, dus tijd om aan boord te gaan. Roderick gaat vast naar de ferry opstapplaats met de tassen en vult de jerrycans met water, ik loop nog even naar de Jacobsladder, om een foto te kunnen nemen vanaf de voet van de ladder. Het is een trap van 699 treden recht langs de rotswand, aan de zijkanten hingen 2 karretjes aan katrollen, als de een omhoog gaat, gaat de ander naar beneden. Dit is jarenlang gebruikt om goederen van en naar boven naar de fortificaties te vervoeren.


 


Ik bof, er zit net een bruidspaar op de eerste tree om foto’s te maken, dat wordt

dus een leuk plaatje.

 

 

Dan wachten op de ferryboat, zelf erin, tassen en jerrycans doorgeven, bij de Happy Bird aangekomen doen we dat nog eens en dan is het tijd voor een uurtje lezen op de kuipbank in onze schommelwieg. Want door de swell schommelt de boot hier continue en met enthousiasme.


27 februari 2016, zaterdag, St Helena


Een werkdag aan boord, in verband met ons naderend vertrek, moeten er weer allerhande klussen gedaan worden. We ordenen, poetsen, regelen en controleren. Vette pech, de dure scheepshoorn, die we in Kaapstad gekocht hebben, is reeds overleden. Roderick probeert van de 2 kapotte hoorns er 1 werkbaar te krijgen maar dat wil niet lukken. Het zit niet mee ook, bij het demonteren, schuift hij met zijn voet onder de bevestiging van het zwemtrapje, het schip maakt nog steeds heftige bewegingen, en haalt zijn hele voet open. Hij staat te jodelen, een halfuur later schiet hij uit met de schroevendraaier, recht in de muis van zijn duim. We gaan wel verder zonder hoorn. Jammer, we waren juist zo blij, dat we er een gevonden hadden. We gaan nu weer richting mistgebieden. Misschien moeten we een vogeltje van St Helena aan boord nemen. Hier boven aan de rotsen zijn ze genesteld en er is een soort Tropic Bird, die de hele dag op een scheidsrechterfluitje blaast, het klinkt alsof een hoekschop afgekeurd wordt,  het lijkt wel een sportwedstrijd. Zo klussen we de dag door.


28 februari 2016, zondag, St Helena


Zondag rustdag, gewoon even lekker niks. Ach en als je niks moet, pak je vanzelf alweer een paar klusjes op, maar we kunnen ook ongegeneerd languit in de kuip een dikke Ludlum liggen lezen. Het is vervelend dat we aan boord geen internetaccess hebben, iedere keer heb je zoiets van dat zoeken we op of kijken we na, Oh nee, dat kan niet. We hebben nog wat American Dollars en daar kun je hier ook mee betalen, maar hoeveel Saint Helena Pound krijg je voor een American Dollar? Je moet hier alles cash afrekenen, voor vertrek moeten we nog voor de mooring betalen en alle ritjes met de ferryboat. Voor morgen hebben we diesel besteld, ook dat moet dus cash betaald. Natuurlijk kunnen we nog wat opnemen, maar we willen niks overhouden, want dit geld is nergens inwisselbaar. Ook moet er nog wat vers spul voor vertrek gehaald en de voorraden aangevuld. Lastig uit te rekenen. Halen we het wel, halen we het niet met dit geld? Ik neem een heerlijk ontbijtje met de laatste verse yoghurt met muesli, dat had ik beter niet kunnen doen. Krak daar breekt mijn kies! En echt een heel groot stuk eraf, balen!!!!! Dit is de zoveelste keer en bij voorkeur op afgelegen eilanden. Al eerder overkwam we dit op Bora Bora en Rodrigues. Wat deed u nou zoal mevrouw op die exotische eilanden? Nou ik was op zoek naar een tandarts…Tot mijn verbazing doet het op dit moment niet zeer, maar ik krijg al pijn in mijn buik bij voorbaat. We zitten hier op een afgelegen eiland, is er een tandarts en zo ja waar? Er is geen openbaar vervoer en een taxirit is hier onbetaalbaAar. Wat nou als er een wortelkanaalbehandeling nodig is? Overmorgen willen we vertrekken. Ik ben er knap nerveus van. Nu maar afwachten.


Maandag, 29 februari 2016, St Helena


Eerst een grote pot koffie zetten, vanochtend wordt er diesel bezorgd per bootje en die mensen nemen ook water voor ons mee. We hebben ze Hollandse koffie beloofd. De diesel kan worden overgepompt, het water moet in jerrycans van 25 liter van het kleine bootje bij ons aan dek gesjouwd en in de tank overgeheveld worden. De hoeveelheid diesel die we gebruikt hebben valt hartstikke mee, we hebben een aantal motoruren gebruikt zonder voortstuwing, alleen om de accu’s bij te laden, met 77 liter zijn we weer helemaal vol, we hadden 120 liter in gedachten. Water is een andere zaak, ze hebben 150 liter bij zich en daar kunnen we precies de tank mee afvullen, alleen willen we ook nog alle 5 liter flessen nog gevuld hebben, die we hergebruiken, zodat we nog 60 liter reserve hebben, in totaal hebben we dan 360 liter tankwater en verder nog 40 liter mineraalwater. Goed dat is alvast een grote klus geklaard, we roepen de ferryboat op om ons naar de wal te brengen, daar gaat altijd een half uur of langer mee heen.


 



We nemen de lege flessen en jerrycans mee, die hangen we bij de opstapplaats aan een touw, zodat ze niet wegspoelen, dan op zoek naar een tandarts. Gelukkig blijkt er een in Jamestown te zijn, weliswaar helemaal aan het eind van het stadje, bergop. Onderweg zie ik overal mensen met alleen maar een paar losse tanden in hun mond, daar word je niet blij van. We starten onze wandeling bij zee en hier op de voorgrond zie je het ziekenhuis, waar ook de Dental Clinic is.



Drie kwartier later kom ik hijgend als een postpaard aan, het zweet druipt van me

af, het is wel 30 graden en bergop, ik kan aanvankelijk geen woord uitbrengen.

Vervolgens houd ik mijn verhaal, het emergencyspreekuur is al afgelopen, verder

alleen op afspraak, dus of ik morgenochtend vroeg maar terug kan komen.

Probleem: de ferryboat vaart niet zo vroeg en eigenlijk moeten we morgen

vertrekken. De mevrouw aan de balie loopt naar achteren, de tandarts wil wel even

kijken, wat er moet gebeuren en dan moet ik morgen terugkomen. Okay, dan passen

we de plannen aan. Het is een ongelooflijk aardige en kundige tandarts, hij kijkt eens

even en besluit met dan maar meteen te helpen. Hij kan met een composietvulling

mijn kies opbouwen. Pfoei, dat valt mee. Wederom uit de brand geholpen, zo

langzamerhand heb ik meer kunstof dan echt in mijn mond. Kosten 57 SHPound, dus

dat is ook nog te doen, alleen moeten we nu toch echt naar de bank voor nieuwe

ponden. We wandelen het hele eind weer terug, bergaf is natuurlijk een stuk

makkelijker, maar ik sta een beetje wankel op mijn benen na het gerag en gedril in

mijn mond. We gaan eerst maar lunchen bij Ann’s Place, we hebben ook de computer

bij ons, zodat Roderick het weer en de mail kan ophalen. Het is altijd een beetje

onwezenlijk om dan ineens de factuur van de waterrekening in Anjum te krijgen of

zo, ook kijken we onze bankzaken nog even door, alles in het openbaar. We zijn niet de enige, andere cruisers zitten in het restaurant hun belastingpapieren in te vullen. Daarna lopen we weer bergop naar de bank en vervolgens slaan we weer wat blikken in, we hebben een paar soorten uitgetest afgelopen week en een hele lekkere beefcurry met kidneybeans gevonden, daar willen we wel een aantal van mee voor onderweg. Lekker pittig en makkelijk tijdens de nachtwacht. Dan lopen we naar de ferry, tanken al onze flessen vol, en met 2 zware rugzakken en 45 liter water gaan we dan aan boord, weer overladen op de Happy Bird en dan zijn we voor het eerste uur compleet uitgeteld.

Morgen vertrekken we naar de Cabo Verde, de Kaap Verdische eilanden.

Verder met het hoofdstuk oversteek Cabo Verde.