Woensdag, 08 oktober 2014, van Pantai Kok naar Kuah.


Het plan is goed, we zijn klaar voor vertrek, maar zo als steeds regent het dat het

giet. We draaien ons nog maar eens om in ons bedje. Gelukkig klaart het tegen 12.00

uur op. We kunnen sowieso pas wat later vertrekken, want het is om 12.30 uur

hoogwater en we willen dan met de kentering van het tij hier weg varen om wat

stroom mee te krijgen. De oceaandeining komt uit het westen en de vloedstroom gaat

er dan recht tegenin, wij moeten naar het zuidoosten en hopen dan profijt te krijgen

van de ebstroom. Nou echt profijt hebben we er niet van, de stroom kentert pas vele

uren later, maar het is prima te doen. Yes we zijn weer op het water, dit lijkt er meer

op. We hebben een lekkere tocht, weliswaar met de motor aan, die het trouwens doet

als een naaimachientje. We hebben zelfs nog 2 uur gezeild, met een vaart van 2

knopen, maar Oh, wat is het weer lekker. Om 18.00 uur komen we aan op de

ankerplaats voor Kuah, waar we vlak bij de Evia Blue ons anker laten zakken. Jan Bart

en Monique staan al te zwaaien. Nog even een biertje en een knabbeltje in de

avondzon. Heerlijk! Een uurtje later ligt Roderick al te snurken.


 


Donderdag, 09 oktober 2014, Kuah.


Na het ontbijt gaan we eerst eens met onze nieuwe dinghy de baai verkennen. Kijken

welke boten er allemaal liggen, kijken waar we met onze dinghy aan de kant kunnen

komen enzovoort. We zijn goed bekend in Kuah, maar vanaf het water moeten we ons

even orienteren waar alles zich bevindt, en vooral ook hoelang we er over moeten lopen. Tot nu toe waren we hier steeds met een huurauto. We gaan even gedag zeggen

bij de Evia Blue, leveren meteen weer een tas boeken af en spreken af voor een kop

koffie bij terugkomst. Het is lekker weer, licht bewolkt, een beetje heiig, ons nieuwe

bootje vaart prima. We hebben er de opblaasbodem van de oude boot ingelegd, zodat

hij er niet zo splinternieuw uit ziet. Hij blijft uren achter aan de steiger als we gaan

boodschappen doen. Het is een leuke baai, dat wisten we al, er liggen heel veel cruisers,

visboten scheuren heen en weer, cruisers in dinghies scheuren heen en weer, veerboten

naar Thailand en de andere eilanden varen af en aan. Een heel levendig gebeuren en

toch liggen we hier heerlijk rustig onder het gezang van Allah Akhbar vanuit de Moskee.

We liggen tegenover het Bella Vista Hotel..


 


Eerst natuurlijk naar het eind van de baai waar de grote Eagle staat. Langkawi is daar

ook naar genoemd, in het Maleisisch betekent het  eiland van de rood bruine adelaar.

Het eiland is ongeveer zo groot als de provincie Utrecht, Kuah is de hoofdstad. Vroeger

was het een uitwijkplaats voor de Boekaniers. Sinds 1989 heeft het een belastingvrije

status, overal koop je dus Duty Free, dat merk je wel, benzine kost 0.50 cent per liter,

een blikje bier van een halve liter, 0,60 cent. Vooral de alcohol is erg goedkoop.


 


Je merkt wel dat je hier echt in Azie bent, de meest fantastische schepen liggen hier.

Ook een zooitje roest en ongeregeld natuurlijk. Genoeg om je ogen uit te kijken.


 


We varen een uurtje rond en gaan dan op de koffie, gezellig! Monique is morgen jarig en

we spreken af om dan gezamenlijk uit eten te gaan en daarna een spelronde Domino

Mexican Train te spelen.


 


Dan stappen we weer in ons bootje, kleden ons even om en gaan op pad om wat

boodschappen te scoren. Eerst maar eens een paar mooie plaatjes schieten van de

Mashid Al Hana Moskee.


 


We wandelen langs het Waterfront en het enorm uitgestrekte park naar de Billion

Supermarket. Eigenlijk hebben we al flink trek, we hebben de lunch overgeslagen, en

we staan toevallig bij de Mc Donalds. Ach dat kunnen we ook wel doen, eens in de 3

jaar of zo halen we daar een hamburger. Eerlijk is eerlijk het was hier prima, alles vers

gebakken, netjes verzorgd. Het leuke is, als je in zo'n zaak zit, je heerlijk alle

autochtone gezinnen kunt bekijken. Kleine meisjes met superdik haar, heel jonge

moeders met van die prachtige Kohl ogen, bijna allemaal met hoofddoek, maar ook heel

zwaar gesluierde vrouwen, kleine verwende jongetjes, kleuter meisjes als prinsesjes.

Dan snel wat boodschappen ingeslagen en dan lopen we weer terug. Alleen zijn we een

ding vergeten, het is morgen Springvloed, 2 dagen na volle maan, en dan is het

hoogwater extra hoog en het laagwater extra laag. Als we bij de steiger aankomen,

liggen alle bootjes helemaal droog, ook het onze. Zeker 50 m is er geen water, alleen

blubber waar je helemaal in wegzakt. Shit, helemaal niet aan gedacht. Roderick is bijna

een uur bezig om ons bootje duwend, prikstokkend en door de modder peddelend weer

in het water te krijgen.


   


Hij is bekaf als we weer aan boord zijn.


Vrijdag, 10 oktober 2014, Kuah.


We houden een lekkere rustige ochtend. We hebben onze eetafspraak voor vandaag

voor Moniques verjaardag naar de middag gezet, anders hebben we het zelfde

probleem met laagwater, dat vandaag rond 18.00 uur is. Er is trouwens nog een

probleem, het is vrijdag, dat is de dag dat alle moslimzaken gesloten zijn, ook de

restaurants. Gisteravond hebben wij nog geinformeerd bij het restaurant bij de pier of

zij wel geopend zouden zijn vandaag. Ja, Ja, maar nu wij er aan komen zijn ze ook

gewoon dicht. We leren het ook nooit, in deze landen zeggen ze nooit Nee. Dat vinden

ze zo onbeleefd. Dus wij op zoek. Gelukkig vinden we nog een Thai, waar we wat

kunnen eten, daarna wandelen we terug en gaan we aan boord van de Evia Blue een

paar uurtjes spelen. Een hele ontspannen en gezellige dag zo.



Zaterdag, 11 oktober 2014, Kuah.


Er hangt een dikke nevel boven het water, de zon zit er achter, de hele wereld is

overgoten met een lichtblauwe waas, het lijkt wel of we in het poolgebied zitten, maar

de thermometer zegt wat anders, zoals altijd is het een lekkere temperatuur.



Het leven aan boord staat op een wat lager pitje, hoewel er altijd genoeg te doen is, dat

houdt nooit op. Roderick duikt even het water in om met een borstel het

onderwaterschip af te nemen. Verder is de kakkerlakkenjacht weer opnieuw geopend.

We weten deze keer wel, hoe we er aan gekomen zijn. Bij de Veggieman mooie

aardappels gekocht, allemaal stuk voor stuk nagekeken, ze waren hard en puntgaaf,

maar toen Roderick de oude dinghy naar de haven sleepte, had hij al gezien dat er een

aantal kakkerlakken in dreven. Dus voor vertrek heb ik de ruimte onder de vloer nog

even geinspecteerd en daar lagen twee aardappelen die van binnen uit helemaal

uitgehold waren door de kakkerlakken, het krioelde er van. Dus die onmiddellijk

overboord, maar er zijn er natuurlijk ook heel wat ontsnapt. Een paar keer per dag

gaan we nu op moordadige wijze de kakkerlakken te lijf, gewapend met schijnwerper,

spuitbus kakkerlakkengif en papier om ze op te pakken. Alleen blijf je poetsen en

afwassen als je die zooi gebruikt. Maar zo te zien zijn we aan de winnende hand (hopen

we). Net toen we weg wilden gaan om boodschappen te doen, begon het weer te

hozen. Nou dan gaan we toch gewoon niet. Na een uurtje was het watergeweld weer

voorbij, hebben we weer 80 liter vers water extra. We hebben het niet echt nodig, want

de watermaker doet ook zijn werk keurig en die moet regelmatig in gebruik blijven,

maar het regenwater blijft favoriet om te drinken. Dus wij weer druk aan het filteren en

flessen vullen. Verder weer aan een paar nieuwe boeken begonnen. We vervelen ons

echt niet.


Zondag, 12 oktober 2014. Kuah


Het is leuk liggen hier in de baai met al die schepen om ons heen. We gaan naar de stad,

we hebben een lijst met moeilijke boodschappen, dus we sjouwen continue de halve

stad af om het juiste winkeltje te vinden, een aansluiting op de gootsteenbak, weer een

ander tubetje lijm, kroonsteentjes, gewone gemalen koffie (niet compleet

voorgemengd met melk en suiker). We kunnen de rubberboot in het dinghydock

achterlaten, daar betalen we dan 3 Ringgit voor, maar dan kunnen we hem tenminste

op slot zetten aan de pontoon. Hoewel wij en Jan Bart geloof ik de enige zijn die dat

doen. Iedereen legt gewoon het touwtje om de bolder en verdwijnt voor uren de stad

in. We nemen er de tijd voor en komen nu weer in straatjes terecht waar we nog nooit

geweest zijn, hele kleine winkeltjes, gewoon een soort garages achter een stalen

rolgordijn, maar soms met een verrassend groot assortiment. We lopen door tot de

Langkawi Parade, een winkelcentrum met supermarkt. Roderick wordt direct te pakken

genomen door een verkoper van een schoonheidsproduct met Aloe Vera. De man begon

direct zijn gezicht een behandeling te geven, maar hij deed dat op zo'n leuke manier,

dat hij toch een tube gekocht heeft.


 


Hier en daar nog wat spullen ingeslagen en dan sjouwend met heel wat kilootjes lopen

we weer terug. Nu gaan we eerst lekker eten bij restaurant De Pier. Daar hebben we

ons al op verheugd, mmm, een lekkere peppersteak! Nou dat ging mooi niet door, want

er waren geen steaks geleverd, maar fluistert de waardin/kokkin, genaamd O, ons toe,

ze had wel "Pork", nou dat is bijna een vloek in moslimland. Ze kon voor ons wel een

Wiener Schnitzel maken. Dat was dus het laatste waar we ooit aan gedacht hadden.

Nou O, je gaat je gang maar. En daar kwam hij een loeigrote gepaneerde schnitzel,

gegarneerd met zuurkool en begeleid door perfect gebakken grove frites. Dat was

smullen.


 


Nu moeten we toch nog opschieten, want het loopt al weer tegen laag water, dus hup

weer in de benen. Water was er nog genoeg onder de boot en even later ook weer in de

boot, regen en onweer horen er hier gewoon bij. Daar wordt je iedere dag wel op

getracteerd.


Maandag, 13 oktober 2014, Kuah, Langkawi.


Roderick zet me af op de wal, dan kan ik alleen naar de Langkawi Fair, waar ook de

Billionsupermarkt is. We willen wat extra voorraad inslaan, omdat we binnenkort in

afgelegen baaien willen ankeren, waar niets te krijgen is en omdat alles per rugzak en

schoudertassen vervoerd moet worden, moeten we gewoon een paar keer extra lopen.

Ik ben ook nog steeds op zoek naar ansichtkaarten, die vind je hier bijna nergens. Het

postkantoor heb ik inmiddels gevonden, er is er maar 1 in heel Langkawi. Maar de

aanhouder wint, dus familie, de kaartjes zijn onderweg. Kan even duren. Roderick komt

we weer bij het dinghydock ophalen, nu is het bijna hoogwater en het water gaat flink

te keer. De steigers dansen ook op en neer, want dat zijn aan elkaar gehechte plastic

kubussen, glad en wiebelig. Het lukt ons toch om droog over te komen, het is dan alleen

lastig om vanuit de hotsende rubberboot op de hotsende grote boot te stappen met alle

zware tassen. We zijn maar net aan boord of het begint toch te onweren! Gigantisch,

een knal recht boven ons, waar we ons werkelijk wild van schrokken. En onweer gaat

altijd gepaard met windstoten, dus we liggen te gieren achter ons anker, heen en weer

en op en neer. Altijd weer spannend of het goed gaat.


 


Dinsdag, 14 oktober 2014, Kuah, Langkawi.


We gaan weer naar de stad op zoek naar loodgietersonderdelen. Hup in het bootje naar

het dock en dan moeten we weer flink in de benen. Vanwege laag water wilden we niet

zo vroeg weg, maar nu lopen we te puffen in de hitte. Op de tweede hoek zit een

Malaysisch/Indisch restaurantje, daar maken we maar meteen een stop. Het is altijd

weer spannend, hoe het hier weer werkt, er staan grote bakken versgemaakt voedsel

en dan moet je aanwijzen wat je wilt. Alleen herken je het niet, soms ziet de inhoud er

eng uit, maar het meeste ziet er heerlijk uit. Prijzen kunnen we niet achter komen,

maar dat maakt niet uit, want het lokaal uit eten is voordeliger dan boodschappen doen

en het thuis klaarmaken. We kiezen voor een overheerlijke Tikka Massala en Rendang,

Roderick bestelt nog apart gebakken Mie en ik neem witte rijst erbij. Ik neem even snel

een hapje om te proeven en begin direct te hoesten, oef, best wel pittig. Iemand is zo

lief direct een flesje water te brengen. Dit moet je ook met beleid eten, het is

overheerlijk. Drankjes moet je zelf uit een koelkast halen, dan vertel je na afloop bij de

kassa, wat je genomen hebt. Voor 2 complete maaltijden met een drankje moesten we

17 Ringgit afrekenen, dat is een waarde van 4, 25 euro!Dan eerst naar Multiquip voor

polyesther glasmatten en wat lijm, die sturen ons voor de gootsteenbakaansluiting een

eind verderop achter Petronas tankstation. Normaal lopen we alleen maar in de

schaduw, maar dit is een hele brede, superdrukke weg, volop in de brandende zon en de

uitlaatgassen. We maken onderweg een stop bij een stalletje voor 2 verse

drinkkokosnoten, dua kelapa muda (4 MR per stuk), ik denk dat daar het woord

klappernoot vandaan komt. Wow daar waren we dringend aan toe, we drinken ons suf

om onze vochtbalans goed te houden, we zweten en zweten, het loopt in stralen van

ons af, je kleren zijn continue doorweekt. Je moet voortdurend goed kijken waar je

loopt, de wegen zijn over het algemeen prima, maar de stoepen vertonen nogal wat

mankementen. Overal zijn diepe afwateringsgoten met roosters er overheen, die willen

hier en daar wel eens ontbreken. In een ervan zagen we een grote dikke leguaan

zwemmen, helaas zag hij mij ook en nam direct de benen. Er zijn kniehoge op- en

afstapjes, gaten, diepe putten, losliggende electra-aansluitingen, gebroken betonplaten

of keurig nette spekgladde tegelvloeren. Mogelijkheden genoeg om zonder enige

moeite je nek te breken. Halverwege keren we om, we hebben geen idee hoe ver we

nog moeten en het is zo heet. We lopen nog een stuk de andere kant op naar de

winkels aldaar, maar ik loop echt te puffen, ik zit echt tegen een zonnesteek aan, ik kan

nog maar een goed ding bedenken, dat is nu direct oversteken naar Restaurant de Pier

en daar heerlijk in de schaduw onder een draaiende fan een koud drankje te gaan

drinken. We worden met open armen ontvangen, het is daar altijd gezellig. Na twee

drankjes (Happy Hourprijs 3,5 MR per stuk, 0,87 euro) gaan we gewoon weer terug

naar het schip. Jullie zien we brassen heel wat af. We halen bij de Chinese winkel nog

een grote watermeloen en sjokken de verplichte 20 minuten terug. We komen net op

tijd aan boord, binnen 5 minuten begint er weer een gigantisch lichtspektakel, een groot

onweersveld, waarvan we eerst dachten dat het misschien wel voorbij zou trekken,

maar nee hoor, we zijn wederom aan de beurt. Hoosbuien, waar je niet meer doorheen

kunt kijken. Alle schepen rondom verdwijnen in het regengordijn.


 

We nemen beide een douche buiten in de regen, dan ga ik direct maar het beddengoed

wassen, weer bakken vol spoelwater paraat. In mijn huishoudelijke leven heb ik nog

nooit zo vaak de bedden verschoond. We zweten zo, we hebben wel ventilatoren bij het

bed, die de hele nacht aan staan en het grote luik direct boven ons hoofd, staat ook

helemaal open, maar het is binnen nog steeds 30  graden. Ik hang het wasgoed drijfnat

over de reling, wel met een flinke lading knijpers, want zoals al gezegd, samen met het

onweer krijgen we ook heftige windstoten en morgen is het toch weer droog.


Woensdag, 15 oktober 2014, ankerplaats bij Kuah, Langkawi.


Vandaag gaan we op pad om onze gasfles te laten vullen. We moeten altijd met duizend

dingen rekening houden, dat we met laagwater nog terug kunnen met de dinghy, zodat

we niet weer vast raken in de modder, dat we niet net met hoogwater recht tegen de

golven in terug moeten met alle boodschappen, want we willen de boel droog houden,

dat er een grote kans is op een snel opkomende onweersbui met bijbehorende

hoosbuien, dus alle luiken moeten dicht, we zetten de Webasto op de hoge

ventilatiestand, tassen mee voor straks, in de laatste seconden voor vertrek kleden we

ons aan en dan kunnen we. Dus karretje mee, gasfles mee in het bootje en daar gaan

we naar het dinghydock. Daar de boel over de wankele plasticblokkensteiger

meenemen, 3 Ringgit betalen en dan gaan we. Shit dit is niet handig, het is alweer half

12 en natuurlijk weer bloedheet. De bank in de riviermonding ligt al weer droog.


 


De zaak waarvan gezegd was, dat we daar de gasflessen konden vullen, blijkt een

Foodcourt te zijn, een grote gezamenlijke ruimte met tafeltjes en stoeltjes en rondom

overal stalletjes, waar je eten kunt afhalen. En die gasflessen die er stonden, waren

gewoon hun kookflessen. Tja wat nu, daar gaan we weer met ons karretje met de

gasfles erop. We informeren overal, maar niemand weet het precies, dus wij maar weer

naar Multiquip, die weten bijna alles hier. Een Chinese jongen vertellt aan Roderick hoe

hij moet lopen, maar Roderick is vandaag weer hartstikke doof en de jongen spreekt

Engels op zijn Chinees en op zeer bescheiden toon , dus dat wordt helemaal niks. Ik

wordt er bij gehaald: "Bij de flashing Frafficlights" moeten we rechtdoor en dan rechts

aanhouden…. het kost wat moeite, maar we komen er uit. Dan bedenken we dat we

beter eerst kunnen gaan lunchen, want straks is alles gesloten. Dus wij weer terug,

eerst de gasfles vermomd met een boodschappen tas er over heen gebonden. Je kunt

moeilijk met een gasfles op een karretje midden tussen het publiek gaan zitten. Je

moet zelf bij de stalletjes bestellen, hier een Pork Rice, daar een Pittige Mee, en bij de

Indische dames met hun pannetjes een Roti. Dan moet je betalen, ze spreken geen

Engels, ze zeggen het ook niet in het Maleis en wij hebben geen idee, hoeveel we op

tafel moeten leggen. Dus we staan omringd door drie dames te stoeien met geld en

laten hen het uit onze handen pakken. Tja ook hier weer een bord rijst met

varkensvlees, een kommetje bouillon, een pittige sausje erbij kost 6 Ringgit, 1,50 euro

en de Roti kostte 1 Ringgit, een kwartje dus.  Dat kun je toch niet bedenken.


 


Dan gaan we weer op gasjacht. We lopen ons een ongeluk, van hot naar her, en het is

weer zo  heet, we zijn het zo zat. We gaan terug naar de dinghy en varen dan naar de

Marina, daar moet het vast kunnen. Bij de Marina leggen we de dinghy aan de steiger,

moeten ons dan melden bij de wachtpost, die informeert hoelang we de dinghy laten

liggen. We leggen uit hoe en wat, dat vindt hij okay. In de shop loopt er een shabby

Engeslman met een dom zonnehoedje op, vermoedelijk de eigenaar. Maar gelukkig de

fles kan waarschijnlijk gevuld worden. Als we dan weer teruggaan naar ons

rubberbootje, ligt deze helemaal overdwars ingeklemd tussen 2 boten waarvan de 4

motoren met hun scherpe schroefbladen omhoog staan. We kunnen er niet eens meer

bij komen. Roderick moet over een boot heen klimmen, daar laat de schipper een motor

weer in het water zakken, zodat we de dinghy kunnen bewegen. Roderick wurmt zich er

in en moet dan helemaal om de steigers heen varen om mij weer op te pikken. We zijn

het helemaal zat, stikchagerijnig en doodmoe komen we weer aan boord. Het is binnen

stikheet, want alle luiken dicht, en de koelkast heeft als een gek staan razen, dus alle

accu’s bijna leeg. Geen leuke dag. Natuurlijk krijgen we ook nog onweer.


Donderdag, 16 oktober 2014, ankerplaats voor Kuah, Langkawi.


Nieuwe ronde, nieuwe winnaars. Het zonnetje schijnt, het is kraakhelder, er blaast een

lekker windje. Ontbijt in de kuip, boekje erbij, dit keer pakken we het slimmer aan. Dit

is het betere leven. Dan ga ik opruimen en afwassen, Roderick vaart naar de haven om

de gasfles op te halen. Hij belt op, dat het nog wel even duurt, want de winkel zit op

slot. Dat gebeurt hier wel vaker, dat de mensen gewoon weggaan en de deur

dichtdoen, kom je later maar eens terug. Roderick blijft wachten en neemt later een

biertje bij de haven op het terras, 10 Ringgit! (2,50), zijn ze helemaal, daar kun je een

complete lunch met een drankje voor kopen. Gelukkig komt de man nog wel terug, dus

hebben we het gasflesprobleem ook alweer getackeld. We blijven nog even luieren, we

willen om 16.00 uur naar de stad gaan om het Legenda Park te bekijken en ergens in

de buurt van Eagle Square te eten. We maken een stop bij de Billion om mijn telefoon

weer “up te toppen” en dan op naar het Legenda Park, een prachtig aangelegd park,

langs de baai van Kuah, met daarin verwerkt een aantal kunstwerken, die de legenden

van de verschillende eilanden verbeelden.


 


Bijvoorbeeld dat de reuzen ruzie kregen en elkaar met hun potten en pannen te lijf

gingen. Die kookpotten zijn naar beneden gevallen op Kuah, en er liggen dan een aantal

reuzegrote potten in scherven in het park.


 


Ook een  legende over een Doejong, een Zeemeermin en een Krokodil en een over

een Prins die zelf rijst gekookt had voor zijn bruiloftsfeest, maar daar moest hij

vreselijk scheten van laten en die zijn op aarde terecht gekomen als Eiland Grote Scheet

(Pulau Kentut Besar) en Eiland Kleine Scheet ( Pulau Kentut Kecil). Grappig toch.


 


 


Maar behalve de schitterende waterpartijen en de prachtige mangroves en andere

bomen, waren er ook veel vogels. Een prachtig blauwe ijsvogel, gele papagaaitjes en

weer een aantal neushoornvogels, die vliegen grappig, een beetje als een

bommenwerper, die steeds een beetje naar beneden duikt, die kop is denk ik topzwaar.


 


Terwijl ik met mijn fotocamera in aanslag sta, bungelt er een vlak voor me aan het eind van een tak. Omdat de vogels behoorlijk zwaar zijn, buigen de takken door en kukelen ze om.



Een stuk verderop is een  van een aantal waterbuffels in het water en om het geheel compleet te maken loopt er een grote aap op de oever voorbij. Het feest gaat nog door, een hoop geruis in de bomen, bewegende takken, Apen! En een heleboel ook, van die leuke zwarte Dusky Leaf Monkeys, met die witte pruikjes en witte oogjes. Ze klimmen van tak tot tak en springen van de ene in de andere boom. Mijn dag kan niet meer stuk.


 


Tussen de aapjes door zie ik nog een eekhoorn over de tak rennen en onder de boom

loopt een varaan voorbij. Wauw ik ben bekaf van alle indrukken. We wandelen verder

naar het Eagle Square, altijd leuk, maar de stalletjes die daar normaal staan in de

belendende gebouwen zijn allemaal gesloten, nou dan niet, dan gaan we kijken waar we

wat kunnen eten, we schuilen onder een afdak op de parkeerplaats, want er valt weer

een plens regen, we hebben het grote luik op de Happy Bird open laten staan vanwege

de hitte, maar net bij vertrek kwam Jan Bart wat vragen en hij heeft beloofd het dicht

te drukken als hij daar kans toe zag. We vinden een leuk lokaal restaurantje, ook weer

een verzameling kleine restaurantjes eigenlijk. We kiezen vandaag voor Satay, daar

hebben we al dagen zin in. Het is ook weer een familie restaurant, dochter neemt de

bestellingen aan, zoon roostert boven een piepklein houtskoolvuurtje de sateetjes,

vader in de keuken, moeder ergens er tussen in, Oma en de andere kleinere kinderen

voor de televisie en de baby hangt in een doekwiegje aan een paar trekveren te

bungelen en wordt er regelmatig uitgehaald en door iedereen geknuffeld. De hele familie compleet.


 


We gaan weer in de brasmodus en bestellen 2 grote limoenlimonade, die

geserveerd wordt in een augurkenpot gevuld met ijs en een rietje, een portie Mie

Goreng en 20 stokjes sate, 10 kip en 10 rund. Het zijn maar kleine stokjes. Ze kosten

wel 4 Ringgit (1 euro) per 10. Ze worden met zorg geroosterd en smaken heerlijk.



Intussen stortregent het weer, gelukkig zitten we onder een golfplaten dakje, we

blijven nog wel eventjes. Vooruit, doe ons er nog maar 10! Als het droog is, gaan we in

looppas door het donker, het is nog bijna een half uur lopen, dan met de dinghy (ook in

het donker natuurlijk) de hele baai over op weg naar de Happy Bird, die bijna aan het

eind ligt. We komen droog over, zijn wederom bekaf, maar wat een leuke dag!

 


Vrijdag, 17 oktober 2014, ankerplaats voor Kuah.


We gaan vroeg op pad voor de laatste boodschappen. Ieder naar een eigen centrum.

Goed plan, alleen de winkels gaan pas om half 11 open, daar hadden we niet mee

gerekend. Dus zitten we beide meer dan een uur te wachten, voordat we naar binnen

kunnen. Ik dacht slim te zijn om in die tijd naar het postkantoor te lopen, maar het is

vrijdag en dan zijn alle moslimzaken en overheidsgebouwen gesloten. Sufferd!

Ik neem weer veel te veel mee in mijn rugzak, een grote kool, aardappelen, uien,

appels, papaya, verder nog een nieuw hoofdkussen, wat sets slopen en een baal

WC-papier. Auw mijn arme rugje. Roderick zit al bijna een uur op mij te wachten als ik

half dood van de hitte aankom. We brengen de spullen aan boord en varen meteen even langs de Evia Blue om te vragen of zij mee gaan lunchen. Dat willen ze wel, een

ander Nederlands stel, Maria en Warren van de Nightfly, voegt zich ook bij ons. We

hebben superheerlijk gegeten, de rest gaat daarna de stad in om boodschappen te

doen en wij gaan terug aan boord. Wij zijn klaar. Lekker lui siesta houden, dat is het

betere werk. 

Na een paar uur wordt het tijd het schip klaar te maken voor de avond. Alles weer naar

binnen, zorgen dat er niets weg kan waaien, de dinghy hijsen we normaal op naast het

schip, ter voorkoming van aangroei en van diefstal. Vandaag hijsen we hem helemaal

aan boord, de motor er af en de dinghy op zijn kop op het voordek. Morgen willen we

een stukje verderop een eiland bezoeken. Het plan is om komende dagen heel

Langkawi te ronden en van baai naar baai te hoppen.


 


Zaterdag, 18 oktober 2014, Teluk Ayer Tuan, Langkawi, Malaysia.


Om 9.45 uur gaan we ankerop, het is bijna windstil en de zee is glad, dat wordt motoren. Het wordt maar een betrekkelijk kort tochtje, dus we pruttelen rustig aan door. We gaan naar een baai in het zuidoosten van Langkawi Island. Onderweg passeert ons een sleepboot met op zijn sleep 3 grote tankauto's. Zo wordt dus de diesel naar de eilanden vervoerd en even goed is de literprijs maar 2 Ringgit.


 


Het is een prachtig mooi stukje varen, overal losliggende eilandjes, rotsen en de

meesten tot aan de top overvloedig begroeid met bomen. En we hebben ze gevonden, de eilandjes Grote Scheet en Kleine Scheet. Kijk maar.


 


We gaan er op zeil voorbij, we hebben tijd genoeg om alles te bekijken want we gaan

maar met een slakkegangetje van 1,7/2,7 knopen. We driften voornamelijk op de

stroom mee.



Om 14.45 uur laten we ons anker zakken in de prachtig mooie baai Teluk Ayer Tuan,

positie 06.10.632 N  099.48.021 E. We liggen hier helemaal alleen als Adam en Eva in

het paradijs. Hoge rotsen, jungle rondom, we horen de apen, het krijsen van de

adelaars, die ook steeds rondom vliegen. Lekker even samen zwemmen en dan

relaxen. Als het donker wordt komt er een hele lading vissersbootjes met felschijnende

lampen in een grote cirkel rondom de ingang van de baai, maar ze komen gelukkig niet

binnen. Ze vissen met zulke lange netten en ook vaak in span, we zijn als de dood dat

we er in verstrikt raken en een net stuk zouden varen. Deze rots is zo gelaagd, dat het

wel lijkt of je zo "een sneetje rots" kunt halen.


 


Eind van de middag komen de wolken door het bergdal de baai binnen drijven en krijgen

we het obligate onweer met harde regen, twee uurtjes later komt de zon weer door,

nog net voordat zij weer onder gaat.


 


Zondag, 19 oktober 2014, Pulau Singa Besar, Langkawi, Malaysia.


We zouden eigenlijk gewoon nog een dagje blijven liggen, er staat een lekker windje

dat wat verkoeling geeft en tegelijkertijd ook de accu's weer van wat amperetjes

voorziet. Maar er is een aardige swell vanuit het zuiden recht de baai in, niet erg zolang

de wind waait, dan blijft het schip met de kop op de golven liggen, maar als straks de

wind stopt, blijven de golven nog een poosje doorgaan en komen we dwars te liggen,

waardoor je voortdurend fors heen en weer schommelt. Roderick heeft voor de lunch

lekker gekookt, maar daarna besluiten we toch een andere baai op te zoeken, waar we

wat gunstiger liggen. Om 14.00 uur gaan we dan alsnog ankerop en op de motor

maken we een schitterende tocht sla om tussen de hoge begroeide rotsen, kliffen en

kleine eilandjes. Echt prachtig mooi. Er zijn zoveel eilandjes, dat het lijkt of het een

groot deel vasteland is, je kunt soms ook nauwelijks de doorgangen zien. Maar het is

echt prachtig.


 


 


 


 


En twee uur later laten we het anker vallen voor het strand van Pulau Singa Besar,

positie 06.13.697 N x 099.44.693 E.

We hijsen de dinghy van dek en dan gaan we even op het strand kijken. Roderick wil

perse roeien, prima hoor, maar er staat flink wat stroom en wind en het bootje wordt

behoorlijk weggezet, dus hij moet er aardig aan trekken. En ik laat me als de Koningin

van Sheba rustig vervoeren, ik vind het prima zo.


 


 


Het is nog een aardig eindje vanaf het schip naar het strand. We gaan daar even de

boel verkennen, natuurlijk ook schelpen zoeken. In het ondiepe gedeelte staan ook

weer allemaal visnetten.


 


Het strand wordt op vele plaatsen doorsneden door beekjes, waterstromen vanaf de

bergen, veroorzaakt door de regen. Het zoete water is een stuk kouder dan het

zeewater, dat momenteel tussen 30 en 35 graden is.


 


Dinsdag 21 oktober 2014, Pulau Singa Besar.


Wat een leuke ankerplaats is dit toch. We liggen vrij ondiep vlak bij de natuurlijke dam

tussen de twee eilandstukken. Er groeien boompjes op, die bij hoog water tot hun kruin

in het water komen te staan. Het stikt van de apen, voornamelijk Makaken, waaronder

een paar flinke jongens, het water zit vol leven, grote scholen kleine visjes, soms kookt

het water ervan, dan springen ze boven water, spartelen en maken rechtsomkeert. Er

zal wel iemand honger hebben. We zijn omgeven door talrijke kleine rotsachtige

eilandjes, met steile rotsformaties, maar allemaal tot aan de top dichtbegroeid. De

visarenden zweven om ons heen, soms duiken ze om een visje te verschalken, ook

grote Roodbruine Brahmini Eagles, die in de zon goud oplichten. We herkennen de roep

van de arenden, van de neushoornvogels en het geruzie van de apen. Dat voelt toch

wel heel bijzonder. Kortom we vinden het hier prachtig.


 


Vanochtend kregen we helemaal een verrassing. We zagen dieren op de dam lopen,

maar het leken geen apen, toen we verder speurden met de verrekijker zagen we er

nog veel meer in het water. Wat zijn dat nou toch? Het zijn otters! Wel een stuk of

20. Ze dartelen en stoeien. Wat leuk! Op een gegeven moment gaan ze er weer van

door.


 


 


We laten de dinghy in het water zakken en gaan eens even kijken bij de dam. Jammer

geen otters meer, maar wel een grote zwemmende varaan. Visarenden schreeuwen

boven ons hoofd en landen in de boomtop boven ons. Wauw!


 


Bij laagwater staat de dam droog, bij hoog water dus onder water. Er hangt een lange

broek in een boom gebonden, op het moment dat de pijpen het water raken, kunnen de

platte visboten die passagiers vervoeren naar de bezienswaardigheden er over heen

varen en dat doen ze dan ook! Er zitten 6x2 passagiers achter elkaar en ze scheuren

met hun 200 PK buitenboordmotoren recht op de boompjes af en springen als het ware

over de dam. Meestal varen ze met meerdere boten tegelijk, terwijl van de andere kant

ook de boten aan komen scheuren, het is je reinste circusact, voor de passagiers een

echte Thrillseeker. Een half uur na hoogwater is het feest weer voorbij en moeten ze

weer een eilandje omvaren. Ze blijven heen en weer scheuren tot een uur of 4 en dan

hebben we de Hof van Eden weer alleen voor de cruisers.


 


Woensdag, 22 oktober 2014, Pulau Singa Besar en Kuah.


Vanochtend direct begonnen met ons bootje leeg te hozen, toen snel een picknick

ontbijt gemaakt, thermoskan koffie mee en dan met de dinghy voor de dam gaan

liggen dobberen, al ontbijtend. Wat zouden we te zien krijgen? Nou helemaal niks dus.

Na een half uurtje is de koffie op en vinden we het wel mooi geweest, we gaan weer

terug aan boord.


 


We besluiten naar Kuah te varen, want we hebben geen Internet tegoed meer op de

Smartphone, dus we moeten naar de Billion om te “uptoppen”. Dat wordt op de motor,

want er is vrijwel geen wind, niet zo erg, want zowel de accu’s als de computers

moeten dringend opgeladen worden, dus dat kan mooi in een moeite door. 2 uurtjes

later liggen we geankerd ergens midden in het veld van schepen. Het is druk er liggen

er wel 100.  Alles vervoeren ze hier per visboot, deze wordt helemaal volgeladen met

glazen ruiten in aluminium frames. Er liggen er zeker al 60 in, maar er kan nog meer bij.

Huisje kopen? 


   


Dan lopen we via het strand en het Legenda Park naar de shoppingmall, we laden onze

rugzakken en extra tassen weer vol en dan weer sjouwend terug.


 


De legende van de strijd tussen de reuze vogels, Garuda en de andere naam ben ik

vergeten. 


 


We hebben altijd behoorlijk veel nodig, na 4 dagen moeten de groenten, fruit en brood

weer aangevuld, maar ook blikjes drinken, keukenrollen, waspoeder enz. Gewoon de

weekendboodschappen maar niet per auto maar per rugzak. Niet alles kan mee,

morgen weer een dag. We zouden wel een taxi terug kunnen nemen, maar dit is ook meteen goed voor onze conditie. Vaak ook nog in de versnelling voor een opkomende

bui snel een sprintje naar een afdakje in het park of om droog in het winkelcentrum aan

te komen. Vaak staan we ook met een heleboel mensen voor de uitgang te wachten tot

de bui uitgeraasd is. Nog even langs het postkantoor, tig trappen op met zware

bepakking, shit, zijn ze weer dicht. In het Maleis staan de openingstijden op een bord

en volgens mij moesten ze toch open zijn. Dit is nu al de derde keer dat ik hier met mijn

pak geschreven kaarten sta. Er is maar 1 postkantoor op het hele eiland, nergens heb

ik postzegels kunnen kopen. Lieve familie en vrienden, nog even geduld alstublieft! Dan

terug door het park, we baggeren door de modder en de plassen, maar de zon schijnt al weer. We pakken dit keer ook nog even het Mausoleum van Mahsuri mee. Je kunt daar

via een lange trap helemaal bovenop komen, waar je natuurlijk een schitterend uitzicht

hebt. Dus daar gaan we weer met onze bepakking. Eerlijk is eerlijk, Roderick hoeft niet

zo nodig, maar gaat toch altijd met me mee.


 


 


Bovenop zijn ze met een heleboel dames en een paar heren de plantjes aan het

verversen. Tenslotte moet de man er netjes bij liggen. In kleermakerszit met een hak

in de harde grond, het is warm, het tempo ligt niet echt hoog. Maar ze gaan altijd rustig

door en in de lunchtijd zie je ze altijd met zijn allen uitgebreid eten, niet van de afhaal

Chinees, maar van de afhaal Maleier.


 


Op de terugweg pakken we meteen nog een lunch bij het Pizzarestaurant met de

Indiase kok, waar je dus fantastisch lekker Indisch kan eten. Zijn we meteen weer

klaar voor vandaag, boterhammetje of salade toe vanavond, we blijven nog maar een

half uurtje langer zitten, want de regen roffelt op het dak en dan gaan we weer naar de

dinghy, met onze modderzolen over de glibberige natte plastic steigerblokken,

boodschappen in de dinghy laden, terug aan boord van de Happy Bird

boodschappentassen aan elkaar doorgeven, spullen in de koeling, klaar. Net op tijd,

want er barst weer noodweer los.


Donderdag, 23 oktober 2014, Kuah.


Het is vandaag Deepavali, het feest van het licht voor de Indiers. We willen vroeg onze

wandeling naar de stad maken, voor nog een serie boodschappen, dan kunnen we

vanmiddag aan boord blijven en vanavond nogmaals naar de stad om te kijken wat er

te beleven is. Heel vroeg is niet mogelijk want de winkels gaan pas om 10.30 uur open

(tot 22.00 uur ’s avonds). Eerst nog een keer langs het postkantoor, we verwachten

eigenlijk dat het vandaag dicht is, maar kijk, nu is het natuurlijk open. De kaarten zijn

onderweg!

In de Langkawi Fair hangt een groot spandoek: Happy Divali en binnen in het centrum is

ter ere van het festijn een groot mozaik van gekleurde rijstkorrels gelegd.


 


Op de terugweg moeten we er even flink aan trekken, de lucht wordt pikzwart. We zijn

net op tijd terug aan boord, dan breekt werkelijk de zondvloed los. Je ziet het over de

baai aankomen een dik ondoorzichtig watergordijn, dat met veel geraas nadert. Dit

keer was het weer echt menens, het ging zo te keer en er viel zoveel water. In een uur

tijd hadden we al 170 liter opgevangen, met de literkan uit de teilen in het

filtersysteem geschonken. Ik heb er een lamme arm van. De tanks zijn weer vol en nog

hebben we overlopende teilen vol staan. Door de wind ontstaan er flinke golven recht

de baai in, niet extreem hoog, maar kort en steil en vlak achter elkaar, 1 meter hoog en

2 seconden na elkaar. Onweer erbij, best spannend. We liggen midden in een groot veld

geankerde schepen en zijn als de dood, dat er schepen van hun anker slaan en op drift

gaan. Het houdt maar niet op en het blijft maar doorgaan. Wat een water! We wilden

vanavond nog naar de stad gaan, maar laat maar, het hoeft niet meer zo nodig. De

dinghy is tot aan zijn tubes volgelopen met water, dus die 200 liter moeten er ook nog

uitgehoosd worden.


Vrijdag, 24 oktober 2014, Kuah en Pulau Singa Besar.


Nog een keer naar de stad, Roderick gaat proberen om ergens geld te pinnen en ik ga

voor wat fruit en diepvriesvlees nogmaals naar het winkelcentrum. We eten ons suf aan

fruit, met een watermeloen en een grote papaya zitten we al gauw aan de taks, wat in

de rugzak meekan. We nemen altijd voor maximaal 2 dagen diepvriesvlees mee en

daarna is het op, gaan we over op geniale prutjes met corned beef of zo.



Daarna vertrekken we naar de leuke en rustige ankerplaats van Pulau Singa Besar. We

zien de buien alweer boven de bergen hangen, in Kuah hoost het al, maar wij weten de

bui net voor te blijven. Achter ons hangt het dikke regengordijn, voor ons ziet het er

schitterend uit.


 


 


Onweer boven ons hoofd, dat is nooit leuk natuurlijk, maar op wat spatjes na, komen

we droog aan op de ankerplek. We ankeren wat verder van de kant, want het is Nieuwe

Maan en de waterstand is over 2 dagen extra laag. We liggen prima, maar nu kan ik

zonder verrekijker niet meer op het strand of op de dam kijken. Toch wel zonde. We

gaan weer ankerop en kruipen heel voorzichtig 40 meter naar voren. Yes dat ligt leuk!


 


Zaterdag, 25 oktober 2014, Pulau Singa Besar.


Ja het regent weer! Geen wolkbreuk, gewoon regen. Het water blijft rustig. Vanuit het

raampje bij mijn bed, kan ik precies zien, dat er niets te zien is. Ook goed, blijven we

lekker lezen. Ook wel eens luxe, meestal starten we heel vroeg.

Ons boek is uit, tijd voor een brunch en wat voor een. Dat is het leuke als je alle

voorraden net aangevuld hebt.


 


Het lijkt wel of we de hele dag lopen te schranzen, maar dat valt echt wel mee. We eten

eigenlijk heel verantwoord. We ontbijten goed, nemen een late lunch en ’s avonds nog

een klein hapje. Geen gebak, geen toetjes, veel fruit en groenten, we drinken liters

water en verse limoenlimonade, maar we houden wel Happy Hour in ere met een lekker

drankje en een knabbeltje in de kuip. We verliezen zelfs keurig, langzaam en gestaag,

wat kilootjes. Als we in de bewoonde wereld zijn lunchen we in de lokale tentjes, lekker

en spotgoedkoop en geen extra hitte in de boot. De zon is weer terug, de warmte blijft

altijd, lekker relaxed zitten we om ons heen te kijken. We duiken iedere dag kort het

water in, maar ook hier is het ondoorzichtig, je kunt nog geen 30 cm om je heen zien.

Dat is wel jammer, dus meestal douchen we met regenwater.


Zondag, 26 oktober 2014, Pulau Singa Besar.


Doodmoe word ik wakker, dat blijft ook zo de rest van de dag. Het is lekker weer, we

houden het rustig. Alleen een dinghy tochtje naar de andere baai. De dinghy bevalt

prima. Het is een aluminiumbodem in V vorm met daarboven de dikke opgeblazen tubes

gemaakt van Hypalon. Met instappen is het een beetje wankelig, maar hij vaart prima.

Hopen dat we hier lang mee doen. Hij kostte met cover en inclusief bankkosten

(wereldbetaling) 2200, 00 euro, nota bene meer dan onze laatste auto in Nederland.


 


Maandag, 27 oktober 2014, Fjord Anchorage, 06.11.134 N, 099.47.244 E.


Half 9 zijn we al ankerop, we willen naar een eilandje verderop, Pulau Beras Basah, daar

zou je kunnen snorkelen, hoewel we dat niet echt geloven. Het water in de verre omtrek

is ondoorzichtig door de vele regenval. Maar als je het niet probeert dan weet je het niet.

We laten de dinghy er achter hangen, het is maar zo'n klein stukje. De ankerbaai daar is

mooi, leuk strandje ervoor, maar het water is troebel als wat en we zien ook flink wat

kwallen. Evia Blue ligt daar voor anker, we varen er even naar toe, Jan Bart heeft ook al

tevergeefs getracht te snorkelen. Okay, dan gaan we verder. We varen een klein stukje

terug, waar het water wat breder is, we willen al driftend de dinghy op dek hijsen, maar

eerst moet de motor er dan vanaf en op het hek gehesen, de spullen moeten eruit en dan de dinghy via de val in de mast op het voordek hijsen. We kunnen natuurlijk ook

even ons anker laten zakken, maar we willen dit gewoon proberen. Dat is prima gelukt!

We krijgen ook nog een beetje wind, Roderick zet het voorzeil, maar dat is vergeefse

moeite. 10 minuten later draaien we de hele handel weer in. We varen aan de Westkant

buiten om de eilandjes en ronden dan Pulau Singa Besar aan de Zuidkant, dan schuin

oversteken en dan lopen we om 12.00 uur onze nieuwe ankerplaats aan, de

Fjordanchorage, gelegen tussen 2 eilanden met hoge steile bergen. De bergen bestaan

hier uit Limestone, kalksteen, geen wonder dat het water melkachtig groen is. Het is een

schoonheid van een plekje. 


 



En wederom die grote Visarenden en Brahmini Eagles om ons heen. Schitterend. Wij

zitten naar hen te loeren en zij doen hetzelfde met ons.



We horen de apen kabaal maken, maar door de dichte begroeiing kunnen we ze niet zien.

Wat is nu mooier dan buiten lunchen op je "balkonnetje" met zo'n uitzicht.


 


Ons bootje hebben we al weer te water gelaten, we willen even een eilandje om.

Het motortje doet het weer prima. Als we aan de andere kant aangekomen zijn bij de

spelonken, hoor ik een hoge pieptoon. Komt dat nu uit de motor? Het klinkt keihard, een

vliegtuig misschien? Roderick zet de buitenboordmotor uit, het komt uit de berg!!!

Waarschijnlijk wordt door het hoge water de lucht door de spleten geperst, dat geeft die

harde aanhoudende fluittoon. Heel apart!



Okay, start de motor maar weer. Dat was teveel gevraagd, het kreng wilde niet meer

starten. Hoe kan dat nou toch weer. Roderick heeft zich het schompus getrokken aan het

starttouwtje. Hij kan het niet uitstaan. Choke dicht, benzinekraantje dicht, open, dicht,

gashendel verstellen, gewoon alles. Intussen drijven we dankzij het getij de kant van de

Fjord weer op. Dat is prettig, want in onze voortvarendheid zijn we vergeten de peddels

aan boord te leggen. Die hadden we vanochtend vroeg er al in gelegd, maar omdat in de

tussentijd de boot aan dek gehesen is, moest alles eruit. Maar in de Fjord is nog lang niet

bij onze boot. Roderick blijft het proberen, de kap eraf, overal aan pielen en maar

proberen te starten. De aanhouder wint, My Hero!, we varen weer, Roderick is uitgeteld.


 


Happy Bird, we komen er aan!



Om half 8 gaat de zon onder en is het hier natuurlijk helemaal aardedonker. Het is bijna

laag water, tijd voor de vissers. We zitten toe te kijken hoe ze met hun netten in de weer zijn, eerst roeiend vlak langs de kant een enorm lang net uitzetten, wel 250 meter,

dan de zelfde route terug terwijl ze hard met hun peddels op het water slaan, dat dreunt

door de echo van de steile rotswanden als explosie's door de avond. Dan dat hele net

hand over hand weer binnen halen, er zit maar bedroefend weinig in. Hier om de boot

zwermen grote groepen visjes.


 


Dinsdag, 28 oktober 2014, Fjordanchorage.


We blijven hier nog een dagje liggen. Meteen na de koffie duiken we ons rubberbootje

weer in om even vlak langs de kant het eiland en de spelonken te bekijken, het is nu laag

water. Niet zoveel te zien, er is wel wat koraal, wat nu boven water uitsteekt. Rustig

varen we verder, in eens zitten we boven op een coralhead, een koraalkop, dat zijn

losstaande hoge koraalformaties een stukje uit de kust. We zitten vast. Met de peddels

weten we onszelf weer los te wrikken. Okay, we kunnen weer verder.


 


 


Een mooi stukje wereld.


 


Als we uit het kleine bootje willen stappen, zien we ineens een kleine meerval

zwemmen. Ik dacht dat die alleen in zoetwater voorkwamen.



Woensdag, 29 oktober 2014, van Fjord anchorage naar Hole in the Wall.


We vertrekken direct na het opstaan, we willen naar de ankerplaats Hole in the Wall in

het Noord Oosten van Langkawi en we liggen nu precies aan de andere kant namelijk in

het Zuid Westen. Het is ongeveer 30 Nm varen, zo’n 6 uur op de motor, maar we willen

ruimte hebben om ook een stuk te kunnen zeilen en dan mag je blij zijn als je met 2

knopen vooruit komt. In het donker varen is hier absoluut geen optie met overal

eilandjes en solitaire rotsen kriskras over het water verspreid. We varen binnen door

over nauwe passages, soms moet je recht op een rots afsturen om op het laatste

moment de hoek om te gaan, altijd spannend want je weet nooit hoever zo’n rots ook

onderwater uit steekt.



Even later zijn we weer in ruimer water, we proberen zeil te zetten, maar het is

onbegonnen werk, er is af en toe een zuchtje wind, maar als het zeil eenmaal staat, valt

de wind weer weg of komt van de andere kant. Weg met die handel, vandaag zijn we

een motorboot. We gaan aan de westkant langs het wat grotere eiland Pulau Dayang

Bunting en dan omhoog langs Kuah. Via deze route krijgen we dan tenminste een beetje

stroom mee, die gaat hier ook alle kanten op vanwege de eilanden. Om 10.00 uur zijn

we aan de rand van de grote baai van Kuah aangekomen, daar zetten we de motor uit

en laten het schip driften, in die tijd kunnen we dan mooi even contact opnemen via

Internet, dat kunnen we liggend tussen de steile rotsen wel vergeten. Dus eerst het

weer ophalen, dan even de mail controleren en vervolgens de website publiceren. Klaar,

we kunnen weer verder.

Wij varen tussen de eilanden P. Bumbon Besar en P. Bumbon Kecil naar buiten en volgen

dan strak de kustlijn van Langkawi, het is een smalle vaarroute met aan weerszijden

ondieptes, maar wederom beeldschoon. Nu is smal niet zo erg als er niet overal kleine

visbootjes liggen met netten erachter van soms wel 200 meter lang. We speuren

continue voor het bijbehorende vlaggetje. Ook sjezen er supersnelle ferries heen en

weer.


 


Het gaat allemaal prima, nu varen we met aan bakboord het hoofdeiland Langkawi en

aan stuurboord het eiland Pulau Timun. We varen letterlijk door ansichtkaarten gebied

heen, het ene stukje is nog mooier dan het andere. We passeren een aantal fishfarms,

waar ze jonge vis opkweken om weer uit te zetten, grote gebieden met lichtgroene

mangroven en dan komen we alweer in het gebied tussen Langkawi en Pulau Langgun

en hier beginnen de echte rotsen, steil oprijzend en waar mogelijk begroeid.


 


   


Heel Malaysia, wat wij gezien hebben, is dichtbegroeid, echt ook nog met oer jungle, het

is groen, groener, groenst. We passeren letterlijk muren van rotsen, er uit ziend als

vestingmuren met kantelen, uitsteeksel, torentjes, heel indrukwekkend.



We zijn er nu bijna, even goed kijken, achter deze rots moeten we meteen de hoek om

en ja dat klopt. Hier is een doorgang in de rotsmuur, Hole in the Wall, waar de rivier Kicap

doorheen komt. We weten dat je daar kunt ankeren, maar we vinden nergens gegevens

over diepte, niet op de papieren kaarten, niet op de electronische kaarten. Hier moeten

we de hoek om de rivier op.


 


   


Voorzichtig varen we naar binnen, verrek er ligt hier een hele rij geankerde schepen, we

kruipen voorzichtig naar het enig mogelijke plekje, direct na de doorgang, meteen naast

de mangroven. Het ziet er wel heel ondiep uit, maar als het goed is houden we bij laag

water nog 40 cm onder de kiel, mits we niet te ver naar de mangroven uitzwaaien.

Phoe, we zijn er. Het anker ligt, nu de rest nog klaarmaken, zonnedoeken spannen enz.


 


 


Moet je nu eens zien, wat een prachtig plekje weer.


 

 

We blijven aan boord om te zien wat er gaat gebeuren. Het water zakt en we draaien

tegen de stroom in, nou dat gaat prima. Dit gebied valt onder het Kilim GeoForest Park,

een natuurreservaat en is een toeristische trekpleister, de volgeladen boten scheuren vol

gas voorbij, soms met wel 4 tegelijk. 4x200 PK motergeweld, dat geeft nog al wat

water beweging, niet echt rustig, maar je hebt ook weer wat om naar te kijken. Door de

steile rotswanden weerkaatsen de geluiden heel hard, als dan de adelaars krijsen, klinkt

het wel heel imposant. Ankerpositie 06.25.394N 099.52.017 E.



Donderdag, 30 oktober 2014, Hole in the Wall, Langkawi.


Wauw, gaaf is het hier! Nu met de ochtendzon kan ik de mangroven in kijken, het is echt

ondoordringbaar, echt oer. Je hoort de dieren, maar ziet ze niet. Ik zit continue met de

kijker te speuren.  



 


Ineens zie ik een aap lopen, zo zie je me, zo zie je me niet. Door de kijker zie ik er nog

veel meer, wat kleinere, tussen de wortels, de grote aap is duidelijk de oppasser, die de

boel in de gaten houdt en aan de risicovolle open kant loopt. Je ziet ze nauwelijks.


 


Tijd om de dinghy in het water te hijsen. Waar gaan we heen, nou we volgen gewoon de

toeristenboten, daar zijn de mooie plekjes. Bij een zij arm in de rivier zien we tot onze

verbazing nog een hele rij zeilboten aan moorings liggen, langs de oever zijn allemaal

drijvende restaurantjes, op plankiers op drijvende oliedrums, volgespoten met

pur-schuim. Als het vat weggerot is, blijft de boel nog wel drijven. Uiteraard is dit een

verplichte stop voor de toeristen. Wij willen ook wel, maar we hebben hier niet op

gerekend en helemaal geen cent bij ons.


 


We varen een heel eind de rivier op en worden door de toeristen boten ingehaald, die

keurig in houden om niet te veel golfslag voor ons te veroorzaken. De veelal gesluierde

toeristen, ook veel Japanse, vinden het machtig om die twee grote blanke mensen in hun

kleine rubberbootje in de rivier te zien pruttelen. Ze zwaaien en joelen en zetten ons

uiteraard op de foto. Het wordt erg heet, dus zetten we tot overmaat van de pret ook

nog een paraplu op. Na een uur maken we rechtsomkeert en varen weer een uur terug

naar de Happy Bird. Even wat drinken, ook het bootje lust wel een flinke slok benzine,

geld pakken en daar gaan we weer. Nu gaan we aan het eind van de rivier naar links,

want daar varen ook heel wat boten af en aan. Het blijkt het “bootstation” te zijn.

Omdat wij zo afgelegen liggen, denk je daar helemaal niet aan, maar het is gewoon een

plek waar de dagjesmensen met de auto of met de autobus verzamelen voor een

boottrip. 


 

 

Nu kraken we intussen van de honger en varen terug naar de restaurantjes, sommige

bootjes zien ons nu voor de derde keer en het gejuich is niet van de lucht. Lollig!

Bij het restaurant, dat een uur geleden afgeladen was, zit nu geen kip meer, of jawel,

onze Australische buurman met zijn Thaise vriendin van de boot achter ons. Zij zwaaien,

dus wij gaan erbij zitten en hebben zo een paar heel genoeglijke uurtjes. We eten lekker,

ik heb ananas rijst, dat is witte rijst met wortel en verse ananas, opgediend in een halve

ananas, met de rest van de schijven ernaast, hmmm, 10 stokjes Satay Ayam er bij, wel

duur hoor, die kosten wel 0,80 Ringgit per stuk, 0,20 euro, dubbelduur als in Kuah.

Roderick had een Kipcurry met een schotel taugeh met verse pepers en oestersaus. We

gaan er weer vandoor, nogmaals de benzine tank vullen, we maken vandaag heel wat

metertjes met de dinghy. We waren van plan om naar huis te gaan, maar we zien nog

een route, waar de bootjes naar toe gaan en weer terug. Even kijken dus. Wauw een

heel mooi stil plekje, met wel veertig adelaars, heel veel Brahmini Eagles, maar ook weer

de White Bellied Eagles, de visarenden. Hier worden ze gelokt met stukjes vis, een

bootje gooit een klein zakje vis in het water, laat dan even zijn motor brullen, zodat de

vis verspreid wordt en de vogels weten dat allang. Dan alle motoren uit, ze vliegen en

duiken om ons heen. Wauw!!!!!!



Wat is het lastig ze op de foto te krijgen, ze zijn zo mooi en ik wil het zo graag, maar ze

vliegen zo snel, net tegen de zon in of net uit mijn beeld. Heb ik ingezoomd komen ze zo

dicht bij, dat het weer niet lukt en ook de camera heeft er moeite mee. Ik heb me

sufgeknipt. Maar gelukkig toch wat mooie plaatjes.



   



Ik ben er helemaal vol van. Dan wordt het echt tijd om naar het schip terug te gaan,

Roderick ziet nog ergens een smalle vaargeul door de mangroven, zullen we proberen

om zo naar het schip terug te komen? Er komt een paadje uit vlak tegenover ons schip.

Dat gaan we proberen...



Niet alleen smal, maar ook erg ondiep, overhangende takken worden overhangende

bomen, we moeten plat in het bootje gaan liggen, het is heel speciaal, tussen die

donkere mangrove wortels, slingerslanger, met de steile rotswanden meteen naast ons.



Prachtig alleen komt er geen einde aan, zo langzamerhand zouden we er toch uit moeten

zijn. We orienteren ons steeds op de rotsen en de zon, het gaat maar door. Maar

nergens een doorgang. We besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en keren

om. Het water gaat zakken en straks kunnen we misschien niet meer varen en lopen

hier is een onmogelijkheid, daarbij is het al laat in de middag, dus terug en heel goed

opletten dat we de juiste paadjes nemen.


 


Jullie zien dat het gelukt is, anders hadden jullie dit stukje niet gelezen. We zijn ook zulke

woudlopers! We gaan de goede richting op, hier is de plek van de Eagles, shit de motor

houdt er mee op. Geen benzine meer, dus nogmaals bijvullen en gelukkig start het

motortje ook weer meteen, want we dreven naar het ondiepe water met daarin liggende

boomkruinen toe. Eenmaal aan boord zijn we afgeknoedeld. Eerst maar eens een koud

biertje. We mopperen dat de koelkast zoveel energie opslurpt, maar Oh, wat is dit

lekker! Dan ga ik de foto’s op de computer zetten en uitzoeken. Tjee, wat zijn het er

weer veel….De helft gooi ik meteen weg, maar er zijn nog zoveel hele mooie over.

Hellup!


Vrijdag, 31 oktober2014, Hole in the Wall, Langkawi.


Na onze “rustdag” gisteren blijven we nog maar een dagje om even bij te komen. We

zullen zien wat de dag ons brengt. We sukkelen wat aan, kijken om ons heen.


 


Dan pakken we de dinghy en proberen het mangrove paadje vanaf de andere kant uit.

Maar het water staat zo laag, dat we eindelijk een verstandig besluit nemen, we keren

om en gaan lekker een lunchje pakken bij de Floating Restaurants.

Intussen heeft zich een kleine, nou zeg maar grote ramp voltrokken:

Mijn dure fotocamera heeft het begeven!!!!! Garantie? Ja breng hem maar bij de winkel

waar u hem gekocht heeft. Papeete in Tahiti dus. Opsturen heeft ook geen nut.

Waarschijnlijk heeft hij vochtschade, de zoute vochtige lucht en de warmte daarbij doen

de electronica geen goed. En dat was nummer 3, oh nee 4 het is een dure hobby.



Zaterdag, 01 november 2014, Datai Bay en Pantai Kok.


Na het ontbijt gaan we anker op, we willen naar Datai Bay in het Noorden. Als we buiten

de rotsmuren komen, krijgen we zowaar een beetje wind samen met de stroming de

goede kant op, zeilen we heel zachtjes de goede kant op. He, lekker!! Tja en als je dus

zo langzaam gaat (1.6/2.6 kn), kun je dus uren zeilen over dit stukje van 16 Nm.


 


Het laatste stuk moet toch de motor aan, het is nu echt gebeurt met de wind. Om 14.00

uur laten we het anker zakken in het schone water van Datai Bay, pos. 06.25.898 N

099.40.374 E, in de NoordWest punt van Langkawi.


 


Even controleren op kwallen, die hier overal in Langkawi veelvuldig aanwezig zijn, en dan

een lekkere duik in het water. Het is flink heet vandaag, dus het water voelt verkoelend,

hoewel dat ook boven de 30 graden is (rood) bruin is nog warmer.



Als we weer aan boord zijn, merken we dat de swell, de oceaandeining, recht de baai in

staat. Eigenlijk niet zo lekker. Weet je wat, laten we anker op gaan en gewoon door

varen naar Pantai Kok. Dat kunnen we nog net halen. Dus direct weer anker op, dan op

de motor de Westzijde van Langkawi ronden om direct om de zuidpunt onze omzeiling

rond te maken en in Pantai Kok, Telaga Bay, te ankeren. We hebben een beetje te veel

in ons voordeel gerekend (ik dus), de schemering valt in en door de zware bewolking is

het al donker. Niet zo'n slim plan. We moeten alleen nog om de eilandjes heen en dan is

het pikdonker als we op de ankerplaats aankomen, die helemaal mudvol schepen ligt,

waarvan een groot deel onverlicht. Helemaal geen slim plan dus! Roderick staat op de

boeg met een schijnwerper en ik stuur exact waarheen hij wil. Midden tussen de

eilandjes laten we direct het anker zakken, (hadden we dat al niet eerder gedaan?).

Maar we liggen en eigenlijk liggen we prima voor de nacht. Na ons kwam nog een

katamaran, die is maar buiten blijven liggen, wij waren juist nog de kurk op de fles.


Zondag, 02 november 2014, Pantai Kok, Telaga.


Wakker worden, om ons heen kijken, het ligt echt helemaal mudvol met boten, maar we

hebben het keurig uitgemikt vannacht. Er vertrekt een boot, dus wij gaan direct anker op

en een stukje verliggen. Dat is beter. We zijn nog bezig als er 2 mensen op een

paddleboard naar ons toekomen om gedag te zeggen. Wie zijn dat? Arthur en Amy van

de Morning Glory (USA), die we veel gesproken hebben over de radio in de Pacific en ook

in Tonga en Suwarrov ontmoet hebben. Wat leuk. Gauw een pot koffie gemaakt en zo

zitten we om 8.30 uur al met visite. We spreken af voor een biertje met Happy Hour op

de Perdana Quay. De rest van de dag wordt besteed aan opruimen en ordenen,

schaduwzeilen zetten enz. Dan gaan we op weg naar het Happy Hour. Jan Bart en

Monique komen er ook bij en even later Paul en Elaine van de Pippistrell (GB). Gezellig

weer eens zo'n groep. Er ligt weer een schoonheid van een superyacht afgemeerd. 60

meter lang, champagnegoud met de mast, zalingen, radardomes in zwart uitgevoerd en

met op het achterdek banken in goudkleurig leer met rood. Zelfs de crew liep in die

kleuren.


 


Maandag, 03 november 2014, Pantai Kok, Telaga.


Gewoon een dagje doorhobbelen. We gaan even langs de Canvasshop hier, om nog een

paar meter Sunbrella te halen. Bij harde regen komt de regen dwars onder de biminitop

door. We willen het niet helemaal afsluiten, daar heb vooral ik moeite mee, dan voel ik me

net zo'n paard met oogkappen, maar een stukje is prettig, vooral als je straks op de

oceaan wacht hebt buiten. We hebben het alvast gekocht, het is precies dezelfde kleur,

maar we hebben er nog niets mee gedaan. Het bederft vast niet.


Dinsdag, 04 november 2014, Pantai Kok, Telaga.


Onze zwager Rolf is vandaag jarig en die willen we meteen bij zijn ontbijt bellen. Wel even

goed uitrekenen, want als we hem om 3 uur 's nachts bellen, zal hij niet echt blij zijn. 8.00

uur MET, bellen we hem, en hij is blij verrast, zijn verjaardag is goed begonnen. Omdat we

volgende week naar Thailand vertrekken, wil ik mijn telefoontegoed niet meer uptoppen,

en omdat ik bang ben dat de rest van het tegoed dan vervalt, kan ik het beter opmaken.

Dus roep ook mijn zuster maar aan de lijn, Anita en ik praten meer dan 20 minuten en dan

heb ik nog steeds tegoed. Ik gebruik een extra goedkoop nummer om naar het buitenland

te bellen en dat werkt dus. Voor mijn 25 minuten met een vaste lijn in Duitsland betaal ik

4,5 Ringgit. Dan kan ik nog wel iemand bellen. Eerst Ivar, maar dat is een mobiel nummer,

dat gaat harder, dat is voor bijna een half uur 16 Ringgit, maar ook dat is dus goed te

doen. Het gaat hem gelukkig goed. Nog steeds Ringgits te gaan, niet te geloven, kortom de

hele familie bij het ontbijt gebeld en tot slot Mirel totdat alles echt op was. Goed besteed

telefoontegoed. Jan Bart is jarig vandaag en we hebben afgesproken om samen te eten op

de Perdana Quay. Pipistrell komt ook.


 


We nemen eerst een lekker koud bier en kunnen dan eigenlijk niet slagen voor het menu.

Weet je wat we gaan naar de Arabier. Wilden we toch al eens proberen. Het prijsniveau ligt

hier tamelijk hoog voor Malaysia, maar vergeleken met Nederland is het nog steeds

spotgoedkoop. We hebben fantastisch lekker eten, een mixed grill van de barbecue,

Arabisch gekruid, Kehmiri Naan, Mango Lassi, ons buikje rond en dat voor 123 Ringgit

totaal, 35 euro.


Woensdag, 05 november 2014, Pantai Kok en Kuah.


Voor vandaag hebben een auto gehuurd om even heel groot in te slaan. Als we straks in

Thailand zijn, heb ik geen zin om weer eerst alle winkels af te struinen om de voorraden

aan te vullen. Op de ankerplaatsen moeten we toch altijd helemaal self-supporting zijn. De

maand die we daar zijn wil ik alleen besteden aan zwemmen, snorkelen en mooie dingen

bekijken en natuurlijk vers fruit kopen op een markt daar is altijd leuk. We kopen een

enorme lading blikjes drinken, blikken groenten en vlees, keukenrollen enz. en  een grote

hoeveelheid vers. We gaan ook op zoek naar een nieuw fototoestel. Er zijn winkels genoeg,

maar we zijn niet geslaagd. Dan zal ik het voorlopig nog met mijn onder watercamera

moeten doen. Eenmaal terug in Telaga, sjouwen we ons weer suf naar de dinghy, drie keer

moeten we heen en weer naar de ankerplaats om alles aan boord te krijgen. We moeten

nog opschieten ook om dat voor donker klaar te hebben. Per rit zijn we toch een half uur

bezig. Er ligt een nieuw aangekomen Nederlands schip in de haven, de Stamper, we

begroeten ze alleen, want we moeten echt door. He,he, alle zooi is aan boord, alleen de

spullen voor de koeling ruim ik op, de rest blijft gewoon midden in het schip staan. Bekaf en

vroeg naar bed.


Donderdag, 06 november 2014, Pantai Kok en Matsirat.


Tot 12 uur hebben we de auto nog. We willen nog even langs Matsirat voor de laatste

spulletjes. We varen langs de Stamper, zwaaien weer, bedenken dan, dat zij misschien ook

boodschappen nodig hebben, dus weer terug. Wil je mee, maar wel meteen, anders is de

auto niet op tijd terug. Binnen 2 minuten voegt Rob zich bij ons. Nog even langs de

versmarkt voor een grote watermeloen, dan volgende stop de Chinese supermarkt. Wij

zijn helemaal klaar, met deze voorraad zouden we zelfs naar Zuid Afrika kunnen varen.

Op de terugweg nog een stop om een verse kokosnoot te drinken. Heerlijk, klaar!

Dan kom je terug in een bloedhete boot en moeten al die boodschappen een goede plek

krijgen. Daar ben ik dan wel een paar uur zoet mee. Voor 's avonds alvast gekookt,

rundvlees curry/ hachee, in de snelkookpan. Het ruikt heerlijk. Dan gaan we een drankje

drinken bij Rob en Julie van de Stamper. Dan vervolgens aardappelen, wortel en peultjes in

de snelkookpan, samen met de curry is het smikkelen geblazen.


Vrijdag, 07 november 2014, Pantai Kok


De weersverwachting goed uit geplozen, er wordt een zware depressie verwacht, die

boven ons langs gaat van Oost naar West, dan richting Thailand en verder. De wind hier

kan oplopen naar 25 tot 30 knopen vanuit Zuidwest, als hij voorbij gaat. Een slechte

richting recht de baai in waar we liggen met heel veel schepen. Niet lekker. Eenmaal

westelijk van ons kan de wind oplopen tot orkaankracht 60 knopen. Hopelijk houdt hij zijn

voorspelde baan. Er komt een iets gunstiger ankerplaatsje vrij, dus we gaan anker op en

opnieuw anker neer. Roderick gaat informeren bij de Evia Blue, wanneer hun zonen morgen

aan komen, die hebben namelijk onze nieuwe creditcards bij zich. Mirella heeft die in

Utrecht afgeleverd. Ze blijken al net aan boord gekomen te zijn, foutieve melding van Jan

Bart. We gaan ze even begroeten met een biertje en een Malaysische kroepoek. Helaas

was het bier voor hen niet koud, ik had het net pas in de koeling gezet, zodat ze morgen

ijskoud zouden zijn. Jammer dan. We besluiten zaterdag naar Rebak Marina te gaan, waar

we op de kant gestaan hebben. Dat is een heel beschutte haven en kunnen we tegelijker

tijd weer eens lekker zwemmen in hun luxe zwembad. Meteen maar een reservering

geplaatst voor 2 dagen.


Zaterdag, 08 november 2014, Rebak Marina.


Meteen maar vroeg op weg, het is een kippestukje, 6 Nm. De zee is erg hobbelig, de

golven staan dwars op het schip. We gaan op de motor en een uurtje later varen we de

rust en hitte van Rebak binnen.


 


De nieuwe creditcards hebben we vanochtend nog geactiveerd, kunnen we die mooi

uitproberen in Rebak. Niks mis mee dus.

Dan als eerste naar het Sailorsrestaurant, we weten al precies wat we gaan nemen: Mee

Goreng Mamak en voor mij Noodle Soup. Het grote Smikkelen kan beginnen.


   


Dan direct naar het zwembad natuurlijk.


 


We wilden 2 dagen alleen maar luxe genieten, maar daar zijn we toch niet zo goed in.

Nu liggen we aan de steiger met walstroom, dus daar moet ook wat mee gebeuren. Alle

apparaten waar een stekker aan zit, worden opgeladen, dat is nog een hoop werk, we

hebben namelijk verschillende stekkerblokken, de een is Maleisisch, de ander New

Zealands. We hebben aan die blokken een Nederlandse aanvoerstekker gemonteerd, zodat

die rechtstreeks op ons 220 V systeem past. Het is alleen altijd een uitzoekerij.

Dan verzamel ik de was, handdoeken had ik opgespaard, maar weet je wat, de lakens en

slopen kunnen nu ook mooi mee, die zijn zo bezweet al weer, en kijk die bankhoezen eens!

Kortom met 3 volle tassen naar de wasmachine ruimte, 3 machines te gelijk aan. Niemand

anders wil nu de was doen, want er is hevige regen voorspeld voor vandaag. Het is altijd al

veel, dus hevig heeft hier dan nog een andere dimensie.

Na anderhalf uur halen we de hele zooi weer op. Ik hang een deel alvast onder de Bimini,

doordat het hier zo heet is, droogt het toch heel snel. Voor de buien vallen kan dit gedeelte

al naar binnen. De rest is voor morgen.

Dan gaan we lekker film kijken op de computer. Monique heeft ons een hele serie van

Penosa gegeven en nu hebben we electriciteit genoeg. Wijntje erbij, kroepoek. Na 2

afleveringen heb ik vierkante ogen, dus Roderick mag alleen lekker naar de film van Duin

kijken. Hij zit te genieten, alleen duurt hij bijna 5 uur. Hij is helemaal bekaf.


Zondag, 09 november 2014, Rebak Marina.


Het heeft gegoten, de bakken zijn weer overgelopen, zoveel water. De tanks zijn weer

gevuld, vanochtend vul ik de flessen weer met regenwater via de Britta filter. Het gewone

tapwater is denk ik niet drinkbaar, als je de kraan opendraait is het meer dan 36 graden.

Normaal gesproken gebruiken we altijd flessen mineraalwater, maar de laatste weken zijn

we compleet overgegaan op regenwater, smaakt heerlijk en is vers. Roderick is halfdood

van het late opblijven. We ontbijten rustig, verhangen de was weer, dat schiet op, dan

weer lekker lunchen in het restaurant en dan gaan we weer naar het zwembad.

Als we een poosje hebben liggen weken, zoeken we een strandstoel op, die hebben lekker

dikke kussens en uitzicht op zee. Het is hartstikke druk, geen plekkie meer voor ons?

Ik ga naar de Poolboy en die regelt wat voor ons. Volgens mij zijn deze stoelen in gebruik,

maar hij zegt van niet. Nou wij willen wel. Heerlijk toch.



We kunnen het hier wel uithouden. Heerlijk briesje, de depressie is gelukkig helemaal

afgezwakt, daarbij in deze beschutting merk je er niets van. Wel zien we dat de ferries van

het resort moeite hebben om tegen de zee in te komen. Buiten is het dan toch wat

heftiger. Prima hoor.


 


Uitzicht op zee, op de zwemmende moslima's. Zelf nog een keertje in zee, mmmm.


 


s' Avonds druk bezig geweest met onze scanner/printer weer aan de praat te krijgen. We

hebben een heleboel kopieen van de bootspapieren nodig voor Thailand.


Maandag, 10 november 2014, van Rebak naar Pantai Kok.


Spullen klaarmaken voor 12.00 uur moeten we de Rebak Marina verlaten. We gaan op ons

gemak naar Telaga Harbour, we moeten tanken en uitklaren uit Malaysia bij de douane en

de immigratie. Dinsdag vertrekken we naar Koh Lipe, een van de Butang eilanden in

Thailand. Dan stopt ook ons Maleisische telefoonnummer.

Niet te geloven zelfs op dit kleine stukje moet Roderick nog weer duiken. Er zit een enorme

lap dik plastic van 3 bij 4 meter om de schroef, de scheg en de kiel.

Voorzichtig doorgevaren tot om de punt van het eiland, anders drijven we direct tegen de

rotsen aan, dan het schip stilgelegd en spartelen, proesten en snijden. We gaan weer.


 


In Telaga Marina liggen er 2 schepen aan het fueldock afgemeerd, niemand aan boord. Dat

schiet lekker op. We leggen ons schip zolang vast aan de kop van de A steiger en nemen

contact op met de marina. Intussen kleedt Roderick zich netjes aan, lange broek en

overhemd (35 graden of meer is het nu) om gelijk even langs de customs en immigration

te gaan. Als het lukt hoeven we morgen niet en kunnen we direct vanaf de ankerplaats

vertrekken.


We gaan verder met het hoofdstuk Thailand.