Dinsdag, 01 januari 2013, Whangarei New Zealand, Waipu.


Gelukkig Nieuwjaar allemaal. Gisteravond gebeurde er dus helemaal niets hier in

Whangarei, geen vuurwerk, geen feest, maar vandaag gaan we meteen goed het

nieuwe jaar in. Om 6.30 uur gaat de wekker en een uur later zijn we op weg naar

Waipu, 40 km verderop, daar worden de Highland Games gehouden. Er schijnt een

massale emigratie van Schotten geweest te zijn naar New Zealand en die

Caledonische Gemeenschap heeft zich in de buurt van Waipu geconcentreerd. Net

zoals 30 jaar geleden een groot aantal Nederlandse boeren hierheen geemigreerd

zijn, vandaar ook de zwart bonte koeien overal. Maar de Highland Games dus,

stoere sterke kerels in Schotse rokken, die wedstrijden houden in hamerwerpen,

boomstam gooien,  kogelslingeren enz. Verder zijn er doedelzakspelers,

danswedstrijden, drummerboys en nog veel meer, dus dat willen we wel eens

meemaken.



Om 8.30 uur rijden we Waipu binnen, nergens verwijzingsborden, eigenlijk is het

maar een klein stadje, dus op zoek naar het Caledonian Park. Nou zo moeilijk is

dat niet en kijk: daar loopt er een! In complete outfit, Schotse rok, dikke gebreide

kousen, tasje op zijn buik, zilveren zwaardjes opgespeld, baret op. Gaaf!

We parkeren de auto en bepakt en bezakt met een koeltas met koude drankjes,

broodjes, opvouwbare stoeltjes, zonnehoeden, zonnebrand en anti-insectenspul

gaan we het terrein op. Het wordt vandaag 30 graden. De toegang valt alleszins

mee, 15 NZD per persoon. Het terrein is joekel groot, er is onder andere een

rugby veld, een atlethiekbaan, kortom een enorm sportveldencomplex. Overal

staan tentjes en podia, er staan rijen banken opgesteld, stalletjes met koffie en

ijs, we installeren ons op een mooi plekje en nemen een beker koffie, kunnen we

gelijk even kijken wat er allemaal waar te gebeuren staat.

Overal om ons heen mannen in Schotse kledij, auto's mogen  bij de

evenementstenten geparkeerd worden, doedelzakken en drums worden

uitgeladen, kledij voor de dansers. Een en al bedrijvigheid, er wordt driftig

ingeblazen en roffels weggegeven. Om 9.00 uur komt dan de intocht van de Clans,

allemaal in hun eigen kledij met hun eigen vaandels, begeleid door de Waipu Pipe

Band. Een hele drumband bestaande uit doedelzakspelers en drummers.


 

 

Ze maken een ererondje direct voor ons langs, we moeten gewoon onze voeten

intrekken. Daarachter aan komen dan de mensen van de Clans, veel krasse

knarren, trots rondlopend, mooi in de kleren. Dan beginnen de danswedstrijden,

uiteraard begeleid door een doedelzakspeler, aan de andere kant zijn de

competitie voor de pipers, voor drummers en voor een combinatie van die twee.

Ook is er een fiddle (soort viool) competitie. Alle deuntjes hoor je door elkaar.


 


Op het middenveld begint dan de competitie tussen de sterke mannen. Het eerste

onderdeel is hamerwerpen, gevolgd door kogelslingeren.


  


In het begin kijk je alleen naar de beweging en de wervelende rokjes, naderhand

krijgen we ook een beetje inzicht  in de spelregels en onderscheiden we ook een

goede worp of beoordelen we smalend een worp van 26 meter met het

hamerwerpen. De lange scheidsrechter loopt bijna in een minirok. Dan komt het

boomstam werpen. Spectaculair!


     


Intussen is het 12.00 uur geworden, de zon brandt ongenadig. Door de speakers

wordt ook omgeroepen, dat je je hoofd moet bedekken, er is ook een stalletje

waar je je kunt insmeren met een sunblock.


    


Dan komt de grote parade het veld opzetten. Alle deelnemende pipers en

drummers spelen tegelijk. De Mayor of Whangarei in een rode fluwelen toga,

houdt een openingstoespraak, maar de muzikanten mogen al afmarcheren om

niet te lang in de zon te hoeven staan. 


 


 

 

Wij nemen onze stoeltjes ook weer op, je klapt ze in als een paraplu, ideaal

gewoon, en gaan een kijkje nemen in de Avenue van de Clans. Iedere Clan heeft

een eigen stal, waar je hun kleding en accesoires kunt kopen. Ook kun je er de

genealogie van de Clan laten uitzoeken. Die Tartans (rokken) kosten nogal wat.

550 NZD per stuk. Nu je er zo langs loopt kun je goed het verschil in de diverse

ruiten zien.


 


Dan gaan de wedstrijden en competities weer door. De sterke binken gaan nu een

soort hooibaal gooien. Met een hooivork een zware jute zak opprikken en die dan

over de rugbypalen gooien. Dat is een flinke hoogte.


     


Aan de andere kant van het veld worden er nu amateur wedstrijden gehouden

met boomstam gooien. Dat wil nog wel eens tot hilarische taferelen leiden.

We gaan een kijkje nemen bij de drumcompetitie. Er zijn verschillende "podia"

waar voor een jury gespeeld moet worden. Sommigen staan werkelijk stijf van de

zenuwen en dan is het ook nog zo heet. En in ieder hoekje wordt er nog druk

geoefend, onder een boom, achter de auto, midden op het veld. Zo gaaf om te zien

en horen. En overal families met baby's, peutertjes, picknicktafels, enorme

koelboxen, parasols.


 

 

De jury schrijft zijn vingers blauw. Hier sta ik te kijken naar een drummer die

fantastisch kan jongleren met zijn trommelstokken.


 


Er is op het veld nog een wedstrijd bezig, een loodzwaar gewicht omhoog over een

lat gooien, 8 meter hoog. De mannen gooien het met al hun kracht omhoog en

staan dan rustig te kijken of het gewicht over de lat komt of niet. Intussen komt

die klomp lood alweer naar beneden suizen. Doodeng! Dat daar geen ongelukken

mee gebeuren is mij een raadsel. Tot slot gaan ze nog een rondje om een paaltje

rennen met 2 gewichten in hun handen, op het laatst 2 gewichten van 160 pond,

in totaal dus 320 pond. Je kan ook overdrijven. Een man deed dit op blote voeten.

Om 16.00 kunnen we geen doedelzak meer horen, we zijn bekaf en zeer voldaan,

dit was echt leuk om mee te maken. Het is nog steeds bloedheet, we gaan nog

even langs het strand 15 km verder in Waipu Cove.


 


Op het gazon zitten ook weer overal familie's met picknicktafels, barbecues, er

wordt druk gebald, gesport, gespeeld en veel gegeten en gedronken, erg

gezellig. Het strand en de zee zien er vreemd uit, er ligt een soort rose wier. Bij

nader inzien is dat de rode bloesem van de Christmastrees, die hier overal langs

de kust staan. Er is een heel dikke laag op het strand gespoeld.


 


We wandelen een stukje langs de zee, natuurlijk moet ik schelpen zoeken en

Roderick dus ook. Weer een hele zak vol, nu met "Shell" schelpen. Het voelt altijd

een beetje als schatzoeken. Ik vind het heerlijk om te doen. Dan gaan we weer op

weg naar Whangarei. Onderweg zien we een motorhome dwars op de hoek in het

gras staan, die watermeloenen te koop heeft. Ho stop terug! We raken met de

mensen aan de praat, zij hebben ook hun hele hebben en houden weggedaan, een

motorhome gekocht en trekken daar New Zealand mee rond. Eigenlijk op dezelfde

wijze als wij met onze boot. De meloenen verkopen ze om wat te verdienen.

Zo dat was een welbestede dag.


Woensdag, 02 januari 2013, Whangarei.


Er heeft zich weer een nieuwe orkaan ontwikkeld ter hoogte van de

Salomoneilanden, die is nu ook weer onderweg naar New Zealand. Gelukkig al in

afgezwakte vorm, maar toch. Dit keer krijgt het Zuidereiland de volle laag, terwijl

wij nog in het zonnetje zitten. Donderstormen, harde wind, hagel en heel veel

regen. Er was de laatste dagen al 440mm gevallen en voor vandaag wordt er nog

eens 160 mm regen verwacht. We hebben radio NZ aan, continue  storm-

waarschuwingen, er zijn al 2 snelwegen afgesloten omdat de bruggen

weggeslagen zijn door het hoge water. Ook wordt er gewaarschuwd om daar geen

wandeltochten te gaan maken, de rivieren zijn nu al zo gezwollen, dat het

levensgevaarlijk is in dat gebied. In de loop van donderdag op vrijdag krijgen wij

daar ook nog een staartje van mee. 30 knopen wind en veel regen, we blijven dus

nog maar even in de marina liggen.


Donderdag, 03 januari 2013, Whangarei.


Het regent en het waait al, niet gevaarlijk, alleen vervelend. Hoewel? We houden

een echte luie dag, lang uitslapen, lekker lezen. Vanavond gaan we nog een keer

naar de film, dit keer The life of Pi.

Net terug uit de bioscoop. Wat een mooie film, wat is het boek van Yann Martel

goed verfilmd door  regisseur Ang Lee, de 3D techniek is schitterend toegepast.

We hebben genoten en buiten de tijger, de zebra en het eiland vol stokstaartjes,

hebben wij het ook zo gezien. Het spiegelgladde water, de lichtgevende kwallen,

de vliegende vissen, die in een zwerm voorbij vliegen, de Dorades. In een woord

prachtig, absoluut een aanrader. 

 

  

Vrijdag, 04 januari 2013, Whangarei.


Vanavond klaverjassen bij Josien en Rob van de Inish (NL). Helaas voor hen, maar

leuk voor ons hebben we ze driemaal ingemaakt. Het was een gezellige avond,

maar of we nog eens uitgenodigd worden om te komen kaarten?


Zaterdag, 05 januari 2013, Whangarei, Abbey Caves.


Vanochtend eerst naar Northland Inflatables gewandeld, een stukje verderop langs

de rivier, om te kijken naar een nieuwe rubberboot. De onze raakt aan zijn eind,

kan nog wel een poosje mee, maar er is volgend seizoen, moeilijker aan te komen

als we weer onderweg zijn. En zonder rubberboot kun je niet. Wij hebben ons al via

Internet georienteerd en willen de gekozen dinghy nu even in het echt zien.

We hebben gekozen voor een Aakron Boat, 2,70m dinghy met een opblaasbare

bodem en een V kiel. We willen geen harde bodem, want dan heb je vanaf nu altijd

een dinghy op het voordek liggen. Bij langere overtochten laten wij de dinghy altijd

leeg lopen en maken hem dan in een klein pakket gevouwen op het dek voor de

mast vast, dan ligt hij niemand in de weg. Geen Hypalon, maar gewoon "plastic".

Hypalon gaat in de tropen langer mee, maar de prijs is navenant, dan kopen we

liever over een paar jaar weer een nieuwe. De dinghy ziet er prima uit, hij kost

1439 NZD, maar daar gaat de GST (BTW) nog af en Roderick heeft ook nog 10%

korting bedongen, blijft over 1126 NZD dat is ongeveer 800 euro, een heel

acceptabele prijs dus. We hadden gekeken voor een nieuwe Zodiac, maar die kwam

op 2800 NZD. Nu maar afwachten hoe deze Aakron voldoet. De tijd zal het leren.

Daarna zijn we naar de Abbey Caves gereden, 4 km buiten Whangarei, Lime stone

caves, grotten, die in volkomen natuurlijke staat zijn en die je op eigen houtje en

eigen risico kunt verkennen. Dus wij daar naar toe, bij de parkeerplaats worden we

aangesproken door een Community Control, een soort stadswacht. Voor een kleine

donatie wordt er op je auto gepast, die uiteraard onbeheerd staat, hij geeft

informatie en er staat weer een grote fles met Sun Block om je in te smeren. Ook

controleert hij of je wel een zaklantaarn meegebracht hebt en op goede schoenen

loopt. Uiteraard hebben wij ons huiswerk gedaan, maar eerlijk gezegd konden we

er toch geen voorstelling van maken wat ons te wachten stond. Er zijn 3 grotten, de

Organ Cave, de Middle Cave and the Ivy Cave. Maar de Control meneer vertelde

ons dat we in de eerste grot door 1,20 diep water moesten waden, dat leek ons

niet zo geslaagd, maar de Middle Cave was goed te doen, zei hij. Dus wij op pad.


 


Eerst een stukje pad naar beneden en dan door boerenland en over hekken met

schrikdraad heen. Een steun of een leuning kun je hier wel vergeten. En dan kom je

in een andere wereld, de wereld van Lord of the Rings, niet in dit gebied

opgenomen, maar het had zomaar gekund. En die Hobbits kunnen overal zitten...



Dit zijn Limestone rotsblokken door de aardkorst omhoog gestuwd. Ze liggen

overal. Ook heel grote, het geeft een hele aparte sfeer en dan overal die

gigantische bomen. Deze is wel heel spectaculair.



Maar goed wij verder op weg naar de caves. Hoog in een boom zien we iets heel

bijzonders, er groeien vaak parasieten in de bomen, meestal Bromelia's, maar hier

groeit hoog in de kruin een heuse palmboom. Zo eentje die je meestal in het

Middellandse Zeegebied aantreft met een dikke bolle stam.


 



Dan komen we bij het bordje Organ Cave, dat is grot nummer 1, dit is dan ook de

enige aanwijzing. We zijn toch wel nieuwsgierig, dus wij naar de ingang. Nou je kunt

je hier met je Europese richtlijnen geen voorstelling van maken. Je staart naar een

donker hol, ongeveer 6 meter beneden je en daar moet je via een bijna loodrechte

rots in afdalen. Geen ijzertje, geen touw, gewoon niets. Je hoort alleen het water

bruisen. En vergeet niet dat op de foto's de flitser gebruikt is, wij zien het als de

laatste foto hieronder.


 


 


Toch maar liever de tweede grot proberen. Onderweg moeten we weer diverse

keren over de hekken klauteren, bij een daarvan ligt een huilende jonge vrouw,

gevallen, haar enkel helemaal dik, familie er omheen. Slik... Wij kijken even toe en

geven dan als experts een blikje koude cola om tegen haar enkel te houden en een

fles koud water voor in haar nek. Gelukkig dat helpt, ze probeert tenminste

overeind te komen. Wij gaan moedig verder. Bordje Middle Cave. Yes, we zijn er,

maar waar is hier de ingang? Nou daar dus, nou een heel verschil, hier hoef je maar

5 meter naar beneden over gladde rotsblokken en wederom in het stikdonker.

Roderick is niet heel enthousiast om dat met mij (met mijn stomme enkels en nog

steeds erg gevoelige buik) te gaan ondernemen, maar we wagen het erop.


 


En het is toch wel heel gaaf, je kunt negentig meter de grot in en aan het eind

omhoog klimmen om er weer uit te komen. Nou eerst naar beneden dus, goed

nadenken, hand voor hand, voet voor voet, ik heb mijn grote bergschoenen aan.


    


   


 


In het donker kun je wel mooi de gloeiwormen zien. Halverwege stoot Roderick nog

hevig zijn hoofd tegen een stalagtiet. Soms hebben we geen idee waar we naartoe

moeten en zoals hier moet is echt oppassen dat ik niet klem kom te zitten. We

lopen inmiddels tot boven de knie in het water.


 


 


Aan het eind bij de uitgang aangekomen hebben we geen idee, hoe we hier uit

kunnen komen, er zit een gat, 3 meter boven een loodrechte rots, we hebben alle

mogelijkheden bekeken, maar dit gaat ons echt te ver, dus keren we om en maken

de hele klim in omgekeerde volgorde naar het begin. Nog even deze enorme spin

passeren en dan staan we na 2 uur soppend in onze schoenen weer buiten.


 


We volgen het pad verder, over tig hekjes en door een schrikdraadafsluiting die je

zelf kan openmaken, door de isolator vast te pakken en dat gedeelte via een

verende schrikdraad open te maken.


  


 


Berg op weer naar boven naar de auto geeft eigenlijk nog het grootste probleem,

onze spieren protesteren hevig, na die aanval van razernij van ons. Veilig en wel

komen we weer thuis. Bekaf, maar we voelen ons Helden. Voor vanavond hebben

we nog een uitnodiging van de Marina voor een New Years Party, maar die laten we

voorbij gaan. Voor vandaag is het mooi geweest.


Zondag, 06 januari 2013, Whangarei Town Basin Marina.


We klooien wat aan, we proberen eerder op de werf op de kant gezet te worden.

Roderick is alvast zijn gereedschap onder het bed vandaan aan het graven. Ik ben

nog wat verder de kleding en de huisraad aan het uitzoeken voor de kringloop-

winkel Hospice. Later op de dag maken we een wandeling langs langs de marina en

verder langs de rivier, omzoomd door mangroven , er is daar een soort

beeldenroute aangelegd. De kunstobjecten zijn ook vaak praktisch te gebruiken, je

mag er op zitten of inklimmen, er staan ook borden met uitleg over de Maori

geschiedenis van dit gebied. In vroeger tijden kwam er hier af en toe een walvis,

vaak een Potvis, de rivier opzwemmen, maar bij het kenteren van het tij, als de

rivier gedeeltelijk droogvalt, strandden ze. Dan grepen de Maori's hun kans. De

Potvis werd door hen ook in ere gehouden, het is een symbool voor overvloed en

voorspoed. Logisch, want als er 1 Potvis gevangen wordt, had de hele stam tijden

lang te eten (vlees), brandstof, smeermiddel  en geneeskrachtige smeersels (olie),

huisraad en gereedschap (van het skelet). Leuk en Leerzaam.  Aan het eind van de

route staat het gigantische stenen object Waka & Wave, gemaakt van grote

rotsblokken, een lange Waka (kano) die uit de Wave (golf) tevoorschijn komt. De

Waka is wel 10 meter lang en de stenen boog, die de Wave voorstelt wel 3 meter

hoog. Mooi gemaakt.

 


    


Maandag, 07 januari 2013, Whangarei, Town Basin Marina.


Roderick gaat vanochtend de rubberboot betalen en ophalen. Het ophalen lukt wel,

het betalen niet. Hij wilde met een creditcard betalen, dat kan hier vrijwel overal,

maar hier net niet. Geen probleem, neem die boot maar mee, de betaling komt wel,

ongelooflijk, dat maken we hier in NZ regelmatig mee. Erg leuk. 's Middags hebben

we een afspraak met een "canvasman". We willen een prijsopgaaf voor een

zonne/regentent over de kuip. Onze bioscoopbanners zijn versleten en het is hier

veel te heet om zonder te doen. We nemen dan alleen een dak met gaaszijkanten

tegen de zon. Ik wil het niet helemaal dicht, ik ben ook degene, die de kuiptent

eigenlijk tegengehouden heeft. Met die filmdoeken vond ik het nog wel leuk, maar

nu moeten we er echt aan. Het is gewoon gevaarlijk om hier overdag in de zon te

zitten, de zon brandt ongenadig. De rest van de dag gebruiken we om het schip

klaar te maken om morgen naar de werf te gaan.


Dinsdag, 08 januari 2013, NorSand Boatyard, Whangarei.


Vanochtend was het even een beetje windstil, dus meteen de grote genua naar

beneden gehaald. Vanmiddag gaat het schip op het droge en als we op de bok

staan, willen we er geen zeilen op hebben staan. Na zo'n klus zijn we al meteen

weer goed moe. Het is zwaar werk, het zeil moet ook opgevouwen worden en naar

binnen, het is ook bloedheet. Als Roderick de Marina wil gaan betalen, zeggen ze

daar ook weer: Oh, doe dat maar als je de auto op komt halen, kun je ook de

sleutel nog even bij je houden voor de toiletgebouwen. Het gaat wel om 600 NZD.

Om 14.30 uur verlaten we onze ligplaats, even voorzichtig manoeuvreren, er is veel

wind en de rivier stroomt hard, maar we varen voorbeeldig weg. Om 16.00 uur

gaan we het water uit. Bij NorSand maken ze gebruik van een soort trolley, waar ze

het schip op bevestigen en zo slepen ze ons het water uit.


  


   


Het is nog een hele klus, er wordt met veel zorg aan gewerkt. Precies worden de

"poten" afgesteld, zodat het schip echt in het midden ligt, er worden ook extra

banden onder het schip doorgehaald, zodat het gewicht goed verdeeld wordt. In

een dinghy wordt met een lange stok uitgemeten waar de kiel precies begint, zodat

de banden op de juiste plaats komen en geen schade veroorzaken.


   


En daar komt ze, altijd een spannend moment, als het schip vanuit het water de

schuine helling op moet.


 


In totaal zijn ze 2 uur er mee bezig geweest. De jongens van de werf willen graag

naar huis, dus worden we pas morgen afgespoten met de hoge druk spuit. We

staan midden op het terrein, ze hebben het schip wel mooi recht neergezet, dus

vanaf nu slapen we hoog en droog, 4 meter boven de grond.  Ladder op, ladder af.


 


Het onderwaterschip ziet er op de aangroei na prima uit, maar er is genoeg werk te

doen. De bedoeling van de periode op het droge is om het onderwaterschip te

kunnen inspecteren, vervolgens gaat Roderick dan de oude anti-fouling laag er

afschuren, een primerlaag aanbrengen en nog wat noodzakelijke zaken doen, dan

gaan wij met de auto en de tent het land in. Ondertussen blijft het schip op de werf

staan en kan mooi drogen, dat is af en toe ook nodig. Als het schip eindelijk staat,

stoppen de jongens ook met werken, we vragen een lift naar de stad om de auto op

te kunnen pikken. Geen probleem, we eten meteen een zeilersdiner op het terras

aan de haven, dan direct weer terug met de auto naar de werf. We zijn bekaf,

alleen nog de ladder op en dan direct in ons bedje.

 

Woensdag, 09 januari 2013, NorSand Boatyard, Whangarei.


Om 8.00 komen ze van de werf om het schip af te spuiten. Dat mag je niet zelf

doen. In die tijd kun je ook niets anders doen, alleen toekijken, Roderick blijft er bij

en ik ga met de auto naar het winkelcentrum om boodschappen te doen. De grote

zomeruitverkoop is nog steeds bezig, dus ik struin nog wat rond en slaag voor een

zeer degelijk zwart badpak, een beetje hooggesloten. Dat vind ik toch prettiger

voor als we straks op het strand tussen de Maori's zwemmen. Als ik terugkom is

het schip al op zijn plaats gezet, ze zijn alleen nog bezig met het aanbrengen van

extra steunen. Binnen is er weer een groot klimvermogen nodig, de nieuwe

rubberboot ligt in de cabine, de zeilen liggen binnen, overal ligt gereedschap, maar

dat is nou eenmaal niet anders. En we zijn de enige niet, op het moment dat wij net

afmeerden, kwamen Denise en Etienne( La Luna) net aan met de auto, die zijn de

Kerstdagen naar Nederland geweest, ze zijn helemaal munt van de reis. Jan Bart en

Monique zijn ook druk bezig met hun Victory in de lak te zetten. Roderick is

begonnen met schuren, lange broek aan, T-shirt met lange mouwen, snuitje voor,

pet op, allemaal tegen het stof, maar het is natuurlijk bloedheet.


 


Hier is op dit moment stralende zon, maar nu is er wederom een zware storm met

hevige regen op het Zuidereiland en het zuidgedeelte van het Noordereiland. Wind

en regen hebben ze hier geen tekort aan. Opnieuw is in sommige gedeelten de

noodtoestand afgekondigd, rivieren buiten de oevers, 3 snelwegen afgesloten. In

Nederland is het wisselvallig weer, maar hier kunnen ze er ook wat van.


Donderdag, 10 januari 2013, NorSand Boatyard, Whangarei.


Tja weer zo'n Blauwe Smurf dag, zijn haren, oren en ogen zijn na een uurtje blauw

van het stof. Het is een hondebaan. Hier kan ik niet mee helpen, dus ik houd me

bezig met het uitzoeken van de creditcardbonnetjes (dat zijn er nog al wat) de

kaartentafel opruimen en het naaien van een muggengordijn voor de deuropening

van de slaaphut. Verder moet er een lijst gemaakt, wat er precies vanuit de boot

mee moet op "vakantie" en natuurlijk ben ik er ook voor de lekkere hapjes, de

koude drankjes en een eenvoudige doch voedzame maaltijd. Alleen al het leven op

deze hoogte vergt fysiek veel inspanning. We kunnen geen gebruik maken van ons

eigen toilet, dus iedere keer overboord klimmen om naar het toiletgebouw te gaan,

om een was te draaien, moet je de tas met wasgoed eerst met een touw naar

beneden laten zakken, dan zelf de ladder af, naar de wasmachineruimte, als de was

weer klaar is, zelf eerst de ladder op, tas nat wasgoed weer omhoog hijsen, was

ophangen. Goed opletten, dat je boven op het dek, je evenwicht niet verliest. We

hebben nog wel water in de tanks, maar geen afvoer. Er staat nu een jerrycan met

een afvoerslang onder het schip, maar die moet iedere dag geleegd worden in

de"grijswater"ruimte. Kortom we zijn weer lekker bezig.


 


Vrijdag, 11 januari 2013, Whangarei, Norsand Boatyard.


En weer zo'n lekker dagje, blggg, Roderick is klaar met schuren en gaat het

onderwaterschip in de primer zetten. Terwijl hij bezig is, ontstaat er ineens grote

commotie op het terrein. De berm van ons veld staat in brand, de jongens van de

werf rennen met brandblussers, er zijn hier wel wat tappunten, maar daar komt

alleen een zeikstraaltje uit. De vlammen laaien al hoog op, wij staan met de

achterkant van het schip tegen diezelfde berm, een stukje verderop. De brandweer

moet er aan te pas komen en die arriveert al na 8 minuten. Bij het aansluiten en

proberen van de slang, spuiten ze recht op ons schip, op de verf en in de verfpot.

Roderick blij.... Gelukkig was de brand in no-time onder controle.


 


 


's Avonds hebben we een soort Happy Hour met de andere cruisers, iedereen

neemt zijn eigen drank mee en een snack om te delen. Gezellig even bijkletsen.

Overdag is iedereeen druk bezig op zijn eigen schip.


 


Zaterdag, zondag, maandag, dinsdag.


Veel van hetzelfde. Roderick schildert, schuurt en zaagt, ik verzamel alles voor de

"vakantie". Eerlijk is eerlijk, de romantiek is ver te zoeken, we krijgen zo genoeg

van alle rommel en we zijn zo moe. Ik moet juist in het kastje zijn, waar Roderick

net alle zware gereedschapskoffers voor gezet heeft, omgekeerd natuurlijk

hetzelfde, ik heb de rubberhamer ingepakt voor het kamperen, hij heeft hem net

nodig. Alles is weg, niets ligt meer op zijn plaats. We worden er gestoord van,

verder is het heet, stoffig en vies, want iedereen is aan het schuren en verven en er

komen voortdurend zware machines voorbij, een grote aanslag dus op mijn

luchtwegen en Rodericks fysieke conditie is absoluut ook  aan het aftakelen, hij is

geblutst, geschaafd en heeft overal spierpijn.


 


En ter verhoging van de feestvreugde moeten onze visa verlengd worden. Oh dat

kun je zo via Internet doen, nou wij zien niet in wat er gemakkelijk aan is. Normaal

gesproken ga je langs de immigratie en krijg je na wat formulieren een nieuwe

visumstempel. Roderick was al begonnen met het invullen, maar ze vragen zoveel,

we twijfelen of hij wel met het goede formulier bezig is. Wij naar Town Basin

Marina, vragen of zij de formulieren voor ons hebben. Nee die zijn nog steeds niet

aangekomen, wel de handleiding er bij, maar op Internet.... Kortom we hadden het

juiste formulier en Roderick mag weer overnieuw. 20 pagina's met vragen, zoals of

hij in militaire dienst is geweest, zo ja, van wanneer tot wanneer, wat was zijn

militaire registratienummer, ja hallo, 43, jaar geleden..; wanneer heb je voor het

laatst een TBC attest gehad, moeten we nu wel of geen Rontgenfoto (X-ray)

bijvoegen? De vraag die hierbij stond, ging ongeveer zo: Bent U niet 6 maanden of

langer achtereen niet in een gebied geweest, wat niet aangeschreven staat als een

laag risico gebied wat betreft TBC? Wwat moet je daar nou mee? En of we maar

een bewijs bij willen sluiten, dat we voor de aangevraagde tijd, (nog 5 maanden),

minimaal 1000 NZD per persoon per maand beschikbaar hebben;

gezondheidsvragen, zoals is een van de aanvragers zwanger en zo ja, wie? Dat

vond ik wel een leuke vraag. Halverwege komen we er achter, dat alle vragen in

hoofdletters beantwoord moesten worden, overnieuw dan maar weer. Vervolgens

nog voor ieder 2 recente pasfoto's ergens uit een kastje opdiepen en een

machtiging voor 165 NZDollar. Over sommige vragen hebben we lange discussie's,

bedoelen ze nu dit of juist dat. We raken er flink opgefokt van. Het vervelende is,

dat als je het fout doet, de aanvraag geweigerd wordt. Als we er met de andere

cruisers over praten, zeggen die, Oh, dat is toch geen probleem, ik ga zo even langs

de immigratie..., die verklaren ons voor gek. Maar die zullen er dan ook nog wel

achterkomen, ze zijn gewaarschuwd. 


Woensdag, 16 januari 2013, Whangarei, Norsand Boatyard


Nou de aanvraag is op de bus, he, he! Het schip staat in de primer, het ziet er

prachtig uit, jammer als we terug komen, gaat er weer antifouling overheen. We

blijven op de kant, zodat de boot mooi kan drogen, dat schijnt af en toe nodig te

zijn. De volgende foto laat duidelijk zien, waarom je hier alleen met hoog water op

de kant gezet kan worden. Je kunt met laag water niet eens in de buurt komen, het

water is verdwenen.


   


Roderick gaat nu de watermaker er uit slopen, die brengen we in Auckland naar de

werkplaats. Er kon ook een monteur naar ons toe komen, maar Auckland ligt hier

bijna 200 km vandaan, de monteur kost 85 NZD per uur plus nog een kilometer

vergoeding. Dus dat scheelt al zo 400 NZD en wij gaan op onze tocht gewoon eerst

langs Auckland, dan kunnen zij mooi het apparaat helemaal doormeten enz. er

zullen vast ook nog onderdelen besteld moeten worden en dan pikken we hem op

de terugweg weer op. Tenminste dit is het plan. Het is een groot en zwaar

apparaat, Roderick heeft een takel aan het eind van de giek gemaakt en zo hebben

we hem voorzichtig met vereende krachten buitenboord getild en laten zakken,

daarna hem in de auto gesjouwd. Klus geklaard tot zover.


We gaan verder met de autotour