Donderdag, 15 mei 2014, onderweg naar Malaysia.



Mirel had deze foto op Facebook gezet met de woorden: Daar gaan ze weer!

Ja, we hebben al heel wat van deze foto's. Nu alleen nog een paar uurtjes Schiphol,

inchecken, sjouwen met al onze cabinbagage, we hebben weer van alles los, extra

vest, de jassen, de computertassen (afgeladen) fototoestel, leesboek enz. des te

meer kunnen we in de koffers meenemen. We hebben weer 80 kilo bij ons,

waaronder een stapel boeken. De grote koffer weegt 29,9 kg, dus Roderick heeft

het al in zijn rug van het in en uit de auto zetten, op de trolley, op de band. Nu nog

even in de rij, door alle controles en dan mogen we voorlopig 13 uur blijven zitten

met ons verstand op nul. Nou dat liep dus niet helemaal soepel. Het begon al bij het

inchecken: Hoelang blijft U in Malaysia? 2 maanden mevrouw. Waar is uw visum

dan? Hebben we niet nodig mevrouw. Zij weer: Jawel, want U heeft een enkele reis

en zonder visum mogen wij U niet meenemen...... Mevrouw, wij komen uit Malaysia

en hebben daar bij de Immigratie geinformeerd, die hebben ons verteld, dat wij dat

niet nodig hebben. Ja, maar dan mogen wij U toch niet meenemen.....Manager erbij,

hele verhaal verteld, okay er komt een aantekening bij onze check in, dat we toch

meemogen. Verder door de paspoort controle, dan door de boarding controle, al die

tijd sjouwend met onze extra spullen. De controle duurt lang, we staan lang in de

rij. He he, wij zijn aan de beurt, we hebben niets bij ons, dus ons kan niets

gebeuren. Ha, Ha! Roderick staat al bijna naakt, jasje uit, riem af, nog extra

gefouilleerd, aan mijn kant hetzelfde verhaal. Dan komt de handbagage door de

scanner, en nog eens en nog eens. Mevrouw is dit uw koffertje? Wilt U dit even

openmaken? Ja natuurlijk, wat zoekt u dan Meneer? Dat mag ik niet zeggen, er is

vandaag extra security. Okay, hij gaat zijn gang maar, je mag zelf niets meer

aanraken als de koffer eenmaal open is. De verrekijker eruit, die moet opnieuw

door de scanner, tasje eruit, door de scanner, een plastic verpakkingsdoosje eruit,

door de scanner. Hebbes! Stom, Stom, Stom! Bij het ompakken van de koffers heb

ik dit doosje in de verkeerde koffer gedaan. Ergens diep verscholen, ligt ons

Zwitserse zakmes. Nou dat zijn we dus kwijt. Balen! We mogen door, in de boarding

room sturen we een paar SMS jes, dat alles okay is, maar we hebben te vroeg

gejuichd. Bekaf zijn we nu al. Dan wordt er omgeroepen of Mevrouw Bruseker zich

wil komen melden. Dus ik spring op en begin al te lopen, even later of Meneer van

der Meulen zich wil melden, dus ik eerst terug, want nu moet alle zooi mee. De

manager staat ons al op te wachten met een lading mannen er om heen. Ja ze

hebben wat in onze koffers aangetroffen, gaspatronen, die hebben ze eruit gehaald

en daar willen ze het fijne van weten. De ene manager kent het verhaal van de

zeilboot al, maar nu staat er ook een Engelse security manager, die we moeten

informeren. Dit zijn de gaspatronen van onze opblaasbare reddingvesten. Dit is een

zwaar model voor op de oceaan, die zijn aan de andere kant van de wereld niet te

koop, dus hebben we nieuwe vanuit Nederland bij ons. Okay, dat gelooft hij.

Volgende vraag: Hoeveel cc inhoud gas zit er in de cilinders? Nou daar weten we dus

geen antwoord op. Ja dan mogen ze dus niet mee! Maar Meneer wat moeten we

dan met opblaasbare reddingvesten zonder gascilinders? Verdrinken op de Indische

Oceaan? Ja dat begrijpt hij wel, maar zonder dat de inhoud bekend is, kunnen ze

niet mee. Maar nu krijgen wij de keuze of wij zefl nog met het vliegtuig mee willen,

want de deuren gaan dicht en hij laat het niet wachten op ons.... Ja natuurlijk willen

wij mee! We rennen alvast door de boarding slurf Intussen komt er een security

man met onze gaspatronen, de manager bekijkt ze, Oh Nee, die mogen niet mee,

als ze nu de halve inhoud hadden gehad, had U er 4 per persoon mee mogen

nemen. De logica ontgaat ons. Maar we moeten nu echt naar binnen, Helaas heeft

hij geen kaartje van zichzelf met zijn naam, maar als ik het telefoonnummer van

onze dochter opschrijf, kan die de 4 patronen (30 euro per stuk) op komen halen.

De telefoon is al opgeborgen, dus opzoeken, nummer van Mirel met zwetende

handen opgeschreven en hijgend het vliegtuig in. Wauw, zo kan het wel weer. Het

lijkt wel of we voor het eerst vliegen.


He he, we zitten. We vliegen met Singapore Airlines. Super! Veel beenruimte, zelfs

genoeg voor Roderick, beeldschone stewardessen, stuk voor stuk met een

wespentaille in lange mooie jurken, komen voortdurend langs met glaasjes koud

water, wijntjes, hapjes en versnaperingen. Helemaal niets mis mee. We hebben

vrijwel niet geslapen, daarvoor zijn we toch te geagiteerd. Na 13 uur zijn we geland

op Singapore Changi, dan moeten we er hard tegenaan om de aansluiting met onze

vlucht met Silk Air naar Kuala Lumpur te halen. Het is een joekel van een vliegveld

en we moeten naar een andere terminal. Er gaat een trein naar Terminal 2, maar op

een of andere manier hebben we de opstapplaats gemist, dus gaan we hardhollend

over de rolbanen, rollerbaan op, rollerbaan af, rollerbaan op, rollerbaan af, 25

minuten lang. Ik ben volledig buiten adem, maar we zijn op tijd.

Silk Air gebruikt iets kleinere vliegtuigen, het onze is hagelnieuw. Intussen is het

licht geworden en bij het opstijgen vliegen we over de Strait van Singapore, waar

we een half jaar geleden zelf met ons bootje over moesten steken. Wauw, wat een

geweldige hoeveelheid schepen. Dat hebben we toch wel knap gedaan, vind ik. Het

is een leuke vlucht, dit voelt als vakantie.


  


Na 45 minuten landen we al op Kuala Lumpur International. Veel gesluierde

vrouwen, mannen met geborduurde hoofddeksels, vreemd en toch al zo vertrouwd.

Op ons dooie akkertje wandelen we door het luchthavengebouw, veel fut hebben

we niet meer. Eerst maar eens bij een wisselkantoor onze overgebleven New

Zealand dollars wisselen voor Malaysian Ringgits, dan door de Immigratie, daar zie

ik de bui al hangen, maar niets aan de hand. Welcome in Malaysia, hier is uw visum

voor 3 maanden... Dan op zoek naar de koffers, hoe zullen we die aantreffen? Nou

ook gewoon niets aan de hand, alleen de gaspatronen zijn er uit, verder alles weer

netjes ingepakt. Dan naar de balie om een taxirit naar de haven te kopen, dan langs

een andere balie voor een telefoonkaart en een uptop van de dongel. We zijn klaar,

we kunnen weer verder. Het is hier intussen 9.00 uur 's ochtends, 6.00 uur verschil

met Nederland, bij jullie is het nog 3.00 's nachts. We hebben al 20 uur achter de

kiezen, nog anderhalf uur te gaan met de taxi. Het is hier 25 graden terwijl het

regent, als de zon doorkomt is het meteen meer dan 30 graden met een grote

luchtvochtigheid. Wel weer even wennen. Om 11.00 uur komen we aan in de haven,

met onze 80 kg bagage over de steigers, en daar ligt ze dan stralend in de zon,

onze Happy Bird.


  


Op het oog in goede doen, de waterlijn mooi op niveau, gauw kijken. We klauteren

aan boord, dat valt nog niet mee, het is een hele hoge stap en wat zijn we moe.

Dan krijgt Roderick de sloten niet open. Verdorie, rot sloten. Maar met behulp van

het juiste sleuteltje wil het toch nog wel lukken... Binnen ziet het er ook goed uit.

We sjouwen de bagage aan boord, de grote koffer lukt niet meer, we leggen hem

op de steiger en geven portie voor portie aan elkaar door. Dan begint de grote

inspectie, onder de vloer, alle luiken open, geen water! geen kakkerlakken! geen

muizen! geen slangen! Dan voorzichtig kastje voor kastje open, je weet nooit wat

je aantreft. Allemaal okay. We maken het bed vrij en vallen neer. Jee, wat is het

heet! Wat zijn we moe. 's avonds tracteren we onszelf in de Sailors Bar in de Marina

op een paar ijskoude pilsjes met eten. We zijn er weer!


Zaterdag, 17 mei 2014, Admiral Marina, Port Dickson, Malaysia.


We komen kreunend en steunend uit bed, we hebben heerlijk geslapen. Nu aan de

slag, het regent dat het giet. We hebben het schip echt prima achtergelaten, alles

schoon, alle kleren ingepakt in plastic, alle boeken in plastic, alle aangebroken

etenswaren weg, de watertanks met water met extra bleekwater, dus niets is te

gebruiken. Aan de slag dus, in de voorraad vind ik nog meel en melkpoeder, dus

maar een paar pannenkoeken maken voor ontbijt, het regent veel te hard om naar

de stad te lopen. Natuurlijk is de gasfles leeg, natuurlijk past de aansluiting niet op

de volgende fles en stroomt het gas eruit, maar uiteindelijk komt het toch weer

voor elkaar. Verder doen we ieder ons ding, kastje voor kastje neem ik onder

handen, alles eruit, extra controle op beestjes, sopje er door en dan de volgende.

Jeetje, wat hebben we hier een spullen, voor de keuken veel meer en mooier dan

thuis. De puinhoop wordt steeds groter, maar zo langzamerhand komen de spullen

ook weer een beetje op zijn plaats, maar we hebben zeker nog wel een aantal

dagen nodig. 's Middags wandelen we 3 km naar het stadje voor boodschappen en

een warme lunch. Na 10 minuten zijn we al bekaf. Er ligt door de regen veel modder

en op een gegeven moment glijdt Roderick weg, schaatst als een tekenfilmfiguur

met grote slagen door de rode modder en weet gelukkig overeind te blijven. Alles

doet hem zeer, verder maar weer. In het stadje zijn legio eetzaakjes, we lunchen

weer voor een belachelijk bedrag, 2 bordjes eten en 3 blikjes cola voor 18 Ringgit

(incl. fooi) een Ringgit is iets minder dan en kwartje. Daarna naar de winkels, in de

supermarkt verantwoord inkopen, want het moet allemaal in de rugzak en de

tassen mee terug. Hierna gaan we even heerlijk zwemmen in het superdeluxe

zwembad onder de palmen. Onze energie is op, het is weer mooi geweest voor

vandaag.


Zondag, 18 mei 2014, Admiral Marina, Port Dickson.


Rustige start vandaag, we hebben toch wel duidelijk last van een flinke jetlag. Ons

hele systeem ligt overhoop. Vannacht zaten we allebei om 3 uur in de kajuit,

klaarwakker en moe dat we zijn, het is hier ook zo smoorheet. 's Nachts om 23.00

uur is het nog steeds 25 graden, dus binnen koelt het haast niet af. We hebben

besloten ons maar aan de zondagsrust over te geven, wel wandelen we even naar

het strand, hier direct naast de haven. Daar waren we nog niet geweest. Ook hier

staan luxe hotels langs de kust. Langs de vloedlijn is het bezaaid met holletjes en

stervormig uitgespuugd zand. Kokerwormen of Krabbetjes?


  


Uiteindelijk maken we nog een flinke tippel, langs de legerunits met hun mooie

tijger wapen en verder over een paadje bergop, in de rechterbovenhoek ligt onze

haven.


  


Terug gaan we weer over het strand. In zee vind ik allemaal kleine schaaltjes,

gemaakt van klei en een beetje zwart geblakerd, het ziet er naar uit dat hier ook

weer de crematies op het strand plaats vinden. In de branding vond ik nog een

beeldje van de God Ganesha. We hebben zeker twee uur gelopen, dus als we

terugkomen tijdens Happy Hour in de Sailorsbar, mogen we van onszelf een heerlijk

koud Carlsberg pilsje.


  


En jullie zullen het niet geloven, echt maar eentje in het kader van wegwerking van

de extra kilootjes lichaamsgewicht, meegebracht uit Holland.


Maandag, 19 mei 2014, Admiral Marina, Port Dickson.


We zijn nog steeds bekaf, maar de hoogste tijd om ook de grote klussen aan te

pakken. Roderick gaat zich werpen op de reparatie van het toilet, zijn favoriete

klus. We hebben een nieuwe pompunit meegebracht, maar natuurlijk past die niet

op het bestaande systeem, dus er moeten weer allerlei aanpassingen gedaan.

Zittend in de nauwe deuropening, in een hoekje van de toiletruimte proberen de

verroeste bouten los te draaien, net buiten zijn macht, dan in het kleine kastje er

naast de slangen zien aan te sluiten, eerst de gore slangen eraf halen en dan de

nieuwe er weer op zien te krijgen. Maar eind van de dag hebben we een super de

luxe werkend toiletje, een uitgevloerde man met voor de komende dagen pijn in

zijn rug, rottige knieen en opengehaalde handen. Dat is klus 1.

Intussen houd ik me bezig met het inrichten van de kasten, alles controleren,

soppen, soppen en soppen, de kleding die ik schoon in plastic zakken verpakt had,

is overwegend goed gebleven, maar een aantal truien en andere spullen ruiken wat

muf, dus dat moet gewassen worden. Mijn luchtwegen beginnen op het moment

aardig te protesteren na onze lange vliegtocht, dus moet alles gewoon weer

helemaal stof en geurvrij. Nou heb ik gelukkig geen hekel aan de was doen, op de

steiger zet ik een hele lading emmers in slagorde, waterslang erop, wasgoed

gesorteerd er in, laten staan. Twee uur later is het water vanzelf 30 graden

geworden, even er doorheen slaan, dan flink spetteren met spoelen en de boel

drijfnat over de zeerailing hangen. 's Avonds kan alles dan weer de kast in.


Dinsdag tm Vrijdag 23 mei, 2014, Port Dickson.


We gaan gestaag door. Het is alle dagen heet. 's Ochtends regent het vaak, om een

uur of 10 is het wolkeloos blauw en snikheet tot 16.00 uur, dan begint het vaak te

onweren en 's nachts is het of bladstil en warm of het hoost van de regen, die echte

dikke tropische buien, dan is het buiten wel wat koeler, maar binnen alleen maar

heter, omdat alle luiken dicht moeten blijven. Aan dit systeem passen we ons zo

veel mogelijk aan. We hebben flink wat grote en kleine klussen geklaard, ik ga op

het vouwfietsje, langs de rand van een hele drukke weg, naar de supermarkt

verderop om alvast een stukje voorraad voor de komende dagen in te slaan. Daar

zet ik mijn fietsje voor de desk van de vrouwelijke bewaker, die gaat er voor mij op

passen, dus hij hoeft ook niet op slot. Dat doe ik dan natuurlijk ook niet, maar

vorige keer lag zij op haar tafeltje te slapen... Mijn rugzak moet ik ook inleveren.

Dan ga ik terug met achterop een tray cola, een rugzak met een watermeloen,

flessen olie, ketchup, chilisaus, uien, en om mijn schouders 2 tassen met brood en

dergelijke. Groot bekijks natuurlijk. Anderhalf uur later sta ik daar weer met mijn

fietsje, nu voor een doos met 12 anderhalve liter flessen water en alle andere

tassen ook weer overvol. Praatje gemaakt met de bewaakster, haar een mooie

plaat van Dokkum gegeven, met de gracht en de molen. Zij blij en ik ook, want

reken maar dat ze nu goed op mijn fietsje past. Boodschappen doen is altijd een

avontuur op zich, want is het wel dat, wat ik wil hebben, koop ik nu wc reiniger of

wasverzachter, merken ken je niet, maar met logisch nadenken kom je al ver. En

wat kost het nou? Meloen en groenten gaan per ons, rijst per baal, er is een grote

counter met verse vis en vers gehakte kip, maar een vliegen!!! Wij eten altijd graag

roergebakken groente met taugeh, nou taugeh hebben ze, dat ligt in een grote

zinken teil met water, dan doe je een plastic zakje om je hand en duik je die bak

in om het vergiet te vinden en vis je de taugeh eruit, proberen om de vliegen niet

mee te scheppen. En eerlijk is eerlijk, kraakverse heerlijke taugeh, 6 ons voor

ongeveer 0,13 euro, knotsgrote watermeloen voor 1,40 euro, een papaya van 1,2

kilo voor 0.70 cent. Daarentegen is 1 flesje van een halve liter bier 18,50 Ringgit,

bijna 4,3 euro, bijna net zoveel als een heel tray met 24 blikjes Coca Cola, die kost

in totaal namelijk 21 Ringgit. Dus opletten geblazen. Ook ben ik altijd op zoek naar

blikjes vleesconserven voor onderweg op de oceaan, dat is hier lastig, kip doen ze

in blik met vel en botjes of 3 blokjes filet en 2 grote aardappelen, dus dat schiet

niet op.

Na een paar dagen ontdekte ik in eens in een verborgen stand, achter een plastic

afscheiding blikjes (chinees) varkensvlees. Het is hier een Moslimland, dus

varkensvlees is taboe. Ik heb 3 verschillende blikjes meegenomen om uit te

proberen. Nou Chinees was het, het ene blikje was waarschijnlijk varkensneus,

dikke lellen vet en heel week vlees, brrr, ik kan er nog van  rillen, het andere was

ook niet veel soeps, misschien dat ik in toeristengebied nog wat op de kop kan

tikken. Na twee boodschappentochten heb ik het dan ook wel weer gehad.

Kopen en koken kost dus veel tijd, hier koop je nog spercieboontjes met draad, die

ik dus allemaal eraf peuter, schrap ik zelf mijn worteltjes, maar vanavond hadden

we een feestmaal, het had met bami gemoeten, maar helaas dreven er allemaal

torretjes in het kookwater, dus dat ging overboord, gelukkig nog een beker instant

bami in huis om uit te proberen, daarbij vers gestoomde groenten, boontjes,

wortelschijven, ui, paksoi en taugeh en gefrituurde kipnuggets en toen ik dan toch

bezig was ook nog schijfjes gefrituurde zoete aardappel. Dus het kan wel, het kost

alleen wat moeite. Intussen zit de genua weer op de furling, is de nieuwe lummel op

de giek gemonteerd, is de bestelde 100 liter diesel in jerrycans afgeleverd, dus de

tanks zijn weer vol, is de band van mijn fiets weer geplakt, dus er zit schot in.

Iedere middag gaan we in principe dan ook nog een uurtje zwemmen in ons

prachtige bad. Nog even, zaterdag willen we met de bus naar Port Dickson Stad

voor wat benodigdheden zoals electriciteitsdraad en zo, dinsdag moeten we daar

ook weer heen om uit te klaren bij de Port Captain en dan willen we woensdag op

weg gaan naar Langkawi.


  


Zaterdag, 24 mei 2014, Port Dickson stad.


Vandaag staat dus de trip naar Port Dickson stad op het programma. Met de bus is

dat goed te doen. Helaas is het al direct smoorheet. Als we naar de hoofdweg lopen,

een kleine 20 minuten, zijn we al afgepeigerd door de hitte. Van een busregeling

heeft nog nooit iemand gehoord, maar we zien normaal gesproken met een

bepaalde regelmaat de bus langskomen. Vandaag dus niet. Roderick maakt al

smalend de opmerking dat de bussen tijdens lunchpauze niet rijden. Ja hoor, zo kan

ie wel weer. Er is al 3 keer een taxi voor ons gestopt op de bushalte, die we ook

weer weggewoven hebben. Maar na een uur in de hitte gewacht te hebben, zijn we

het toch echt wel flink zat, in de tegenovergestelde richting zien we namelijk ook

niets rijden. Dus taxi nummer 4: Ja Graag! Eerst gaan we nu maar een hapje eten,

Nasi Dageng Lada Hitam, dat is rijst met rundvlees in zwarte bonensaus, met

mango-atjar en taugehsalade, daar waren we aan toe. Dan gaan we op zoek naar 3

aderig electriciteitsdraad en meer van dat spul. De pootjes van de

afstandsbediening van de ankerlier zijn helemaal weggerot, hadden we niet van te

oren gezien, dus Roderick heeft iets geniaals bedacht, 25 meter kabel, direct

aangesloten op het ankersysteem onderdeks in de voorpunt, dan door de kajuit en

door de kuip naar buiten en dan weer terug naar voren. Het kan ook rechtstreeks

via een paar meter door het slaapkamerluik, maar als het regent of als er een nare

golf komt, hebben we direct een nat bed, dus de omweg is logischer. Verder langs

allerhande shopjes, bij een juwelier nog een prachtige filigraan gouden armband

gepast, hij zat als gegoten en was prachtig, maar wat moet ik daar nou mee? Ter

compensatie maar een paar leuke plastic opscheplepels gekocht. Dan als laatste

langs de grote Billion Dollar Supermarket om nog extra in te slaan. Taxi gebeld, nog

even een stop voor 2 dozen water en dan gaan we weer op "huis"aan.

Boodschappen weer slim zien weg te werken en dan snel weer even afkoelen in het

zwembad met uitzicht op het miljoenenjacht Matahari, deze staat al een tijdje te

koop, dus als iemand nog interesse heeft...


  


Zondag,25 mei 2014, Admiral Marina.


Eerlijk is eerlijk, het gaat niet altijd allemaal even soepel, het is ook best pittig. We

waren al moe bij vertrek, maken ons zorgen over Ivar, dan die lange reis en de

overgang naar de hitte, intussen moeten we duizend dingen regelen, het hele schip

staat weer overhoop want Roderick is aan het klussen en het ene reserve

onderdeel ligt in de voorpunt onder het bed, waardoor de hele boel er uit moet, het

gereedschap ligt in de achterhut en natuurlijk heeft hij altijd het achterste koffertje

nodig, ik loop er tussen door te hollen met mijn wasjes en de boodschappen. De

conversatie is niet altijd even vrolijk, maar we gaan iedere dag een uurtje

zwemmen samen, koelt letterlijk even lekker af of we gaan ergens een biertje

drinken of een hapje eten. We redden het wel, het eind komt in zicht. Aan het eind

van de dag overheerlijk gegeten bij de Chinees. 's Avonds nog even op Internet, op

Facebook zien we foto's van Ivar op een dansfeest, dus met hem zal het op het

moment ook wel goed gaan.


  


Maandag, 26 mei 2014, Admiral Marina.


We hebben een route uitgezet naar Langkawi, we hebben via email contact

opgenomen met de Rebak Marina, om een plaats te reserveren op het droge en een

afspraak te maken voor een Haul Out. We krijgen keurig een email terug, dat dit

alleen mogelijk is bij vooruitbetaling en dat er geen wijzigingen mogelijk zijn of een

Refund als we daar niet op tijd zijn. We moeten 14 dagen van te voren betaald

hebben, dus direct weer een email eruit of we dan voor 10 juni ingedeeld kunnen

worden om eruit gehaald te worden. Daar ben je bijna een hele dag mee kwijt. De

volgende dag nemen we dan wel telefonisch contact met hen op ter bevestiging en

de creditcard nummers.

De rest van de dag gebruikt om nieuwe moltonmatrashoezen te naaien, ik had

hoezen uit Nederland meegenomen, maar ons bed is driehoekig, dus dat vereist nog

wat aanpassingen. Aan het eind van de dag lijk ik wel besmeurd met pek en veren.

Alle pluizen blijven op mijn bezwete lijf vastplakken. Toen ik toch eenmaal de

naaimachine uitgegraven had, heb ik ook meteen maar nieuwe onderlakens in

elkaar geknutseld van een oude dekbedhoes. Roderick is alle lijnen en fenders aan

het ontdoen van de aangroei van schelpen en wieren, een voor een moet hij de

schelpen er af trekken, die protesteren daar tegen door een flinke spriets water

naar hem te spuiten.



Dinsdag, 27 mei 2014, Admiral Marina.


Als eerste naar Marina Rebak gebeld voor een bevestiging, maar meneer Mazrizal

Othman was in bespreking, maar geeft U mij ( wie dan?) uw creditcard gegevens

maar. Ja maar wanneer....Geeft U mij uw creditcard nummer maar. Ja Hallo, straks

hebben we betaald en dan kunnen we misschien pas in augustus op de kant. We

bellen straks nog wel. Twee uur later, Nee meneer Mazrizal is weer in vergadering,

geeft U mij uw creditcardnummer maar. Laat hem ons maar even terugbellen, dit is

ons telefoonnummer. Oh, dit is dus het creditcardnummer! Nee ons

telefoonnummer!!! Nou laat maar. Roderick gaat de mast in om het deklicht te

vervangen, dat is net onder de helft van de mast. Nou dat valt niet mee, hij heeft

dikke kleren aan, omdat hij anders zijn hele vel openhaalt, het is 35 graden, de zon

brandt en hij heeft nogal wat kilootjes naar boven te zeulen, via de topclimber, een

soort bergbeklimmingssysteem, hijst hij zichzelf hand over hand naar boven. Maar

uiteindelijk ging het best heel goed en hebben we nu weer een superdeluxe deklicht,

maar nu van led verlichting. Grote klus, Goed geklaard! Bij inspectie van de mast

blijken we ook ineens onze dure radarreflector kwijt te zijn, drie bollen in het topje

van de mast, de bevestiging zit er nog, maar de reflectoren zijn verdwenen. Balen,

waarschijnlijk ook in de storm gesneuveld.


Woensdag, 28 mei 2014, Port Dickson.


Eigenlijk wilden we vandaag vertrekken, maar het weer is zo slecht om te varen,

we hebben al twee dagen onvoorstelbare tropische hoosbuien en continue vet

onweer. Dan wachten we liever nog een dagje met varen. Eerst proberen we weer

contact op te nemen met de Rebak Marina, deze keer krijgen we meneer aan de

lijn, maar nu is hij weer niet in de buurt van zijn computer. Grrr. Maar even later

krijgen we een keurige email met de mogelijkheden en de prijzen, dus dat is nu ook

geregeld. De 9e hebben we een plaatsje in de marina gereserveerd, zodat we de 10

eruit getild kunnen worden, dan gaat Roderick de nieuwe gland (pakking) op de

schroefas monteren en daarna wordt het hele onderwaterschip weer in de

antifouling gezet. Klinkt heel simpel, maar er komen altijd heel veel bijkomende

klusjes bij, voordat je dit alles kunt uitvoeren, dus we hebben er 9 dagen voor

uitgetrokken. Doordat het vroeg donker is, al om18.30 uur en bloedje heet heb je

ook niet zoveel productieve uren op een dag. Het geeft enorm veel rust, dat we dit

nu geregeld hebben. Dan gaat Roderick weer op pad naar de stad, hij moet

uitklaren bij de Port Captain. Na een paar uur komt hij moe, maar zeer voldaan

weer aan boord. Hij was weer naar de bushalte gewandeld, maar had een heel

goedkope deal met een taxichauffeur kunnen maken, dus die was al na een half uur

op zijn bestemming. Bij de immigratie en de Port Captain ging het super soepel, we

misten een inklaringsformulier, dat hadden we niet gekregen, maar geen probleem

en leuk dat U er weer bent, we maken even een nieuw voor U en komt U nog eens

terug! Vervolgens vond hij een electronicazaakje met een Chinese "Teun", waar hij

heerlijk mee heeft staan praten, een paar bijzondere connectoren op de kop getikt

heeft, daarna is hij heerlijk gaan lunchen, heeft de andere boodschappen gedaan en

wist weer met een supergoedkope taxi terug te komen. Hij kwam nog met een

kadootje voor mij aanzetten, een Gekko met zonnecellen, die lichtflitsen geeft in

het donker, helemaal te gek natuurlijk! Ik heb ook niet stil gezeten, ik heb onze

buitenmatrasjes voor in de kuip opnieuw bekleed, die zagen er niet meer uit, ze zijn

heel gaaf geworden, verder heb ik de vissen onder de boot lepeltjes overgebleven

macaroni gevoerd, een rolkussen voor Roderick zijn rug gemaakt, tegen de zijkant

van het bed, de laatste verse spullen in de winkels gehaald. Toen ik bepakt en

bezakt terug kwam zat Roderick al op de bovenste zaling van de mast te wachten,

die wilde het toplicht nog vervangen en was maar alvast naar boven geklauterd. Ik

ben alleen maar nodig om tangen of tasjes naar boven te hijsen, lijnen aan te

draaien of juist te lossen en na afloop Roderick veilig naar beneden te laten zakken.

Die heeft daar boven in het topje van de mast een uur lang lopen stoeien met

allerhande spullen, hangend in zijn maststoeltje, als hij dan eenmaal weer op dek

aangeland is, kan hij niet meer lopen, zulke verzuurde benen heeft hij.


  



Nu hebben we een mooi felbrandend LED toplicht. We zijn in het donker nog even

gaan zwemmen, eigenlijk hadden we geen puf meer, maar we hadden zo lopen

zweten. En bij de eerste onderdompeling in het water voel je je meteen zo heerlijk,

gelukkig dat we toch gegaan zijn. Op ons rug drijvend onder de verlichte

palmbomen, zagen we ineens een fel rood lichtje schitteren. Ons nieuwe toplicht!

Snel een paar hamburgers in de pan gemikt en nog een paar afleveringen van de

Onedin line op DVD gekeken. Roderick ligt al te snurken en ik ben nog een paar

uurtjes met de website bezig. Morgen lekker varen!


Donderdag, 29 mei 2014, vertrek Port Dickson Admiral Marina.


Laatste spullen op hun plaats zetten, laatste keer de watertank afvullen en daar

gaan we, het is 10.00 uur 's morgens. We varen keurig weg, worden bij het

verlaten van de haven uitgezwaaid door een dikke waterslang (een echte) en dan

zijn we op weg. Er zijn korte dagtrips gepland, de hele zee hier ligt vol met lange

vislijnen, 150 meter lang en meer, visnetten, vispalen, viskorven en bij laagwater

een stuk of honderd vissersbootjes, die hebben allemaal voorrang, voeren

waanzinnig veel verlichting, dus we kunnen nooit zien welke kant ze nu werkelijk uit

gaan varen. Dus kiezen we voor kortere trips, 30 tot 40 Nm, en 's nachts

overnachten op een ankerplek. Het is heerlijk weer op zee te zijn. We tuffen op ons

gemakje, de motor heeft een poos proefgedraaid, die doet het prima, alle

verlichting is in orde, de nieuwe gasfles zit er op, er is een zuidelijk windje voorspeld

en geen regen de eerste dagen. We beschouwen het een beetje als een weekje

vakantie.  De Straat van Melacca is zoals altijd beredruk met grote schepen,

sleepboten en  vissersschepen.


 


Om 14.00 uur is het gedaan met ons luie vakantiegevoel. Er nadert een flinke

onweersbui, dus de zeilen moeten gereefd, kussens naar binnen, luiken dicht, er

komt een enorme puist wind uit, we hebben onze handen vol. De bui is vertrokken

de wind ook, en het zuchtje wat er af en toe komt is dan ook nog tegen, dus zetten

we de motor bij. Diesel genoeg voor deze afstand van ongeveer 300 Nm.

Ongeveer een uur voor de ankerplaats zijn we ineens midden tussen de vislijnen

verzeild geraakt. Geen idee hoe er tussen uit te komen, ze zijn overal. We hadden

nog wel zo goed opgelet. De vislijnen hier worden gemarkeerd door kleine lege

(inmiddels aangegroeide) waterflesjes of stukjes piepschuim van 6 bij 6 cm. Er

drijft hier een enorme hoeveelheid los zwerfvuil, piepschuim etensbakjes, plastic

flessen, plastic tassen en al het andere wat je maar kan bedenken. In eens kan ik

niet verder meer, ik probeer een lijn te ontwijken, maar het schip luistert niet meer

naar het roer. Roderick!!! We zitten vast. Nou daar gaat hij weer, flippers aan,

snorkel op, het water in. We zitten nergens aan vast. Shit dan is er iets met de

motor! Nou en hoe, de nasleep van ons Indonesisch avontuur, de diesel was zo

vervuild, die heeft een dikke laag drab gevormd in de tanks tijdens het stilliggen, ja

natuurlijk hadden we er spul in gegooid, om dit te voorkomen, door het varen en

het schuin liggen op de golven heeft die laag zich weer losgewoeld en nu zijn alle

filters verstopt. Nu moet je je voorstellen het is buiten zo'n 36 graden, de motor is

gloeiend heet en Roderick ligt daar in allerhande bochten over de grond, moet dan

met zijn bezwete handen de oliefilters er af draaien, het schip gaat heen en weer op

de golven, want is onbestuurbaar, moet dan die filters legen in een bakkie, nieuwe

erop, motor start niet. Slang er af, doorblazen, hij wordt bijna paars, zo verstopt is

deze, dan diesel opzuigen, Nee, niet inslikken, weer monteren, motor starten, Niks!



Intussen zit ik buiten op wacht, we drijven door de stroming achteruit, richting

Shipping Lane, een drukke scheeps snelweg. Met de zeilen probeer ik het schip zo

op de wind te houden, dat we minder hard de verkeerde kant opvaren. Intussen is

het pikdonker. Natuurlijk wijkt een sleepboot uit van zijn route en komt nu op

ramkoers aanvaren, we kunnen nergens heen. Via de VHF roep ik hem op, maar

geen reactie, uiteindelijk doen we een oproep aan alle schepen: This is the Dutch

Sailing Yacht Happy Bird, we cannot manoeuvre, we are drifting, request to all

schips for a wide berth. Our position is..... Ik heb dit zo vaak moeten doen, ik kan

het in mijn slaap nog zo opdreunen. De wind is totaal weg, het is pikdonker,

Roderick haalt het ene onderdeel na het andere eruit, binnen is het een

glibbertoestand van heel veel zweet aangelengd met zwarte dieseldrab en overal

staat en ligt troep, je kunt echt nergens meer bij. Monteren starten, Stop,

demonteren, schoonmaken, monteren, starten, Stop. De hele pomp ligt uit elkaar,

hij is zo moe, heeft aardig wat diesel binnengekregen, maar zeven !!!! uur later is

het zover. Yes de motor loopt! Mijn Held!

Gelukkig, want door het vele starten en doordat alle apparatuur aan blijft staan,

raken de accu's leeg, we zaten hem echt te knijpen. Op lage toeren varen we

verder door de nacht. Nu kunnen we niet meer ankeren, dat zou onverantwoord

zijn, dus of we willen of niet, we varen de nacht door. Ach dan zijn we morgen

lekker vroeg op de volgende ankerplaats. Nu moet ik vermelden, dat er in dit soort

crisissituatie's geen onvertogen woord valt, we doen ieder ons ding en zorgen dat

we er zo goed mogelijk uitkomen. Roderick gaat zich schoonschrobben, we ruimen

de ergste zooi op, we nemen een ijskoud glas vruchtensap en proosten op de goede

afloop.


Vrijdag, 30 mei 2014, onderweg naar Langkawi.


Tja en zo sukkelen we door, er is vrijwel geen wind of tegen, geen zon, de motor

staat op lage toeren, dus het energiepeil zakt en zakt, dus koelkast uit, plotters uit,

de stroom tegen blijft, we gaan met alle zeilen bij en de motor 1,5 knoop per uur,

2,5 km per uur, dat schiet lekker op.... Sommige momenten drijven we gewoon

weer achteruit. Eindelijk een beetje wind, wel 4 knopen, de genua staat vol

uitgedraaid. De aansluiting van de val breekt (2 dagen geleden nog boven in de

mast gecontroleerd) en de hele genua zoeft in een keer uit de met teflonspray

bewerkte furling, zo het water in. Dus wij naar voren en dat loodzware zeil,

gedeeltelijk gevuld met water, onder de boot vandaan trekken. Dan met onze loden

armen zien het snel weer in de furling omhoog te krijgen, want we zien een

onweersbui naderen. Roderick staat op het voordek om het zeil naar de voorpunt te

slepen en in de furling te geleiden, ik sta achter de longen uit mijn lijf te lieren.

Gelukt het zeil staat, maar moet direct naar binnen vanwege de rukwinden uit de

bui. We gaan zo langzaam, de volgende ankerplaats halen we ook niet bij daglicht.

We zitten midden tussen de zandbanken, de stroming is heel sterk tegen, op een

gegeven moment is het schip helemaal niet meer te hanteren en drijven we steeds

hoger een bank op, die vol staat met visstokken. We hebben de grootste moeite er

weer vanaf te komen, drijven zover uit de koers, de kompaskoers en de ware koers

maken een hoek van meer dan 90 graden. Dus je stuurt naar het westen, maar

komt steeds verder naar het zuidoosten terecht. Als we weer in veilig water zijn,

zijn we na 20 Nm varen weer precies waar we waren, rondje voor de zaak dus. Dat

wordt vannacht weer niets. Tot overmaat van ramp stopt weer de motor en mag

Roderick weer met alle dieseltroep aan de slag. Dit keer gaat het vrij snel, dus

binnen een uur tuffen we weer, wij blij. We tuffen vredig door de nacht en proberen

om beurten wat slaap te krijgen.


Zaterdag, 31 mei 2014, onderweg naar Langkawi.


Tegen 4 uur 's morgens begint de motor weer te stotteren en stopt vervolgens. We

draaien het schip met de stroom mee om uit de gevarenzone te komen en besluiten

nu eerst het daglicht af te wachten, we zijn kapot. En ja hoor, daar is al weer de

eerste sleepboot met een enorme sleep. Die gebruiken het zelfde vaargebied als

wij, om uit de drukte te blijven. Daar gaan we weer: All ships, All ships..... Intussen

hebben we nog een bijkomend verrassing gekregen, het kookgas is op, de flessen

die we gekocht hebben zijn zo rottig, ze lopen vanzelf leeg en onze eigen flessen

konden we nergens laten vullen. Nou dan niet. We eten een lekkere verse

koolsalade met makreel en crackers. Roderick had zich verheugd op eigen

gebakken brood, maar dat gaat het toch echt niet meer worden.

De hele dag doet de motor het als een naaimachientje, we laten hem wel lage

toeren lopen, dus we schieten niet echt op, de ankerplaats halen we wederom niet

en hier zitten we voor een riviermonding, dus dat wordt ook niks. Maakt ook

eigenlijk niets meer uit, de nachten zijn warm, 29-30 graden, voor ons doet dat

koel aan, en vaak is er iets meer wind, plus dat de stroomrichting in ons voordeel

verandert.


Zondag, 01 juni 2014, onderweg naar Langkawi.


0.00 uur, onze positie is 04.19.33N 100.24.65 E, we hebben inmiddels 178 Nm

afgelegd, 340 kilometer. We gaan stug door, vannacht voor het eerst een half

uurtje de maan gezien en een paar sterren, het is continue zwaarbewolkt en dus

pikdonker, maar eigenlijk gaat het wel lekker. De planning is naar de knoppen, we

hadden graag 2 dagen in Georgetown doorgebracht, maar wat niet is, is niet. We

hebben besloten nu gewoon in een ruk door te varen naar Langkawi, wie weet wat

ons nog te wachten staat en we moeten natuurlijk ook op tijd daar zijn, anders zijn

we ons geld kwijt. Prima besluit, dat geeft rust, plus dat we nu dan ook nog een

stuk af kunnen snijden.


Maandag, 02 juni 2014, aankomst Langkawi.


Het gaat eigenlijk wel soepel nu, we krijgen weer wat rust, de motor doet het nu

nog steeds prima, ook in wat hogere toeren (1500). In de nacht worden we

gevangen tussen een vissersboot, een passerende sleepboot met sleep, een losse

boot en een net en er komt met grote vaart een echt grote vissersboot recht op

ons af. We kunnen geen kant op. Die gek zet ons steeds fel in de schijnwerpers,

zodat wij helemaal niets meer kunnen zien en verwacht dat wij opzij gaan, maar

dat is lastig om tussen een sleepboot en zijn sleep door te gaan. De vissersboot

houdt geen klein beetje in, Roderick zet de motor in nog wat hogere toeren, nu

maar hopen dat hij het volhoudt. We vonden het echt eng, maar zoals jullie merken,

het is weer goed afgelopen. Om 7.00 uur wordt het dan weer licht, de visserboten

gaan terug naar huis en wij kunnen even bijkomen. Langkawi komt al in zicht. Om

beurten proberen we nog wat slaap in te halen, dan naderen we de eerste eilanden

en worden begroet door een groep van een 15 tal dolfijnen, die gezellig met het

schip meezwemmen, het is een tamelijk kleine soort, he, heerlijk, weg moeheid,

weg pech, gewoon lekker genieten.



 


De aanloop naar Rebak Island neemt nog een paar uurtjes in beslag. De eilanden

zien er mooi uit, weelderig begroeide bergen, strandjes.


  


Het is nog even puzzelen, welk eiland het nu precies is en vervolgens waar nu de

ingang naar de haven is, want die is niet te herkennen en staat ook niet op de

kaart. Niet veel later varen we door de smalle toegang tussen de pier en de berg.

En dan ineens ontvouwt zich een prachtig panorama. Omgeven door de bergen ligt

daar de marina verscholen.


 


13.00 uur: We zijn er! Marina Rebak, Pontoon E14, positie 06.17.75N  099.41.87 E.



Conclusie: natuurlijk zijn we moe, maar ook heel trots op onszelf, we hebben ons er

weer prima door heen geslagen, er is geen lelijk woord gevallen en aanpassen

kunnen we ons als de beste. Onze motor treft geen blaam, daar zijn we tot nu toe

altijd bijzonder tevreden over, maar tja, hij had gewoon last van een voedsel

vergiftiging, dat kun je hem niet kwalijk nemen.

Nog even tempo maken, er is hier een zeilersrestaurant, maar de keuken sluit om

13.30 uur. Dus even later zitten we aan een kop heerlijk oosterse soep en daarna

Mee goreng Mamak. Oh wat smaakt het ons!


  


Dan wilden we eigenlijk direct naar bed, maar dat is zonde van het korte daglicht. Er

is hier op het eiland een resort, van dezelfde maatschappij als de marina en we

mogen daar gebruik maken van alle faciliteiten inclusief het zwembad. Gaan we

direct doen! We dachten dat Admiral Marina luxe was, maar dit gaat nog een stapje

verder.


 

Dit is duidelijk ontwikkeld voor de toeristen, rechts boven is zelfs een

zwemmersbar, kun je liggend in het water een cocktail drinken.

Het is hier echt Oost ontmoet West.

Westerse toeristen, hehe, eindelijk eens mensen van ons eigen formaat, we

voelden ons zo reusachtig;Thaise meisjes, die anderhalf uur zo mooi zitten te

wezen; Chinese meisjes in de meest ordinaire korte kleding met Hello Kitty erop,

halfnaakt met rare zonnekleppen op; en aan de andere kant de moslimvrouwen,

van top tot teen in zwart gehuld compleet met chador en alleen een spleetje vrij

voor de ogen. Deze dames zijn ook op vakantie, zij liggen languit op de

zwembadbedden met hun telefoon te spelen. Je kijkt je ogen uit.


 

We gaan door met Langkawi