Dinsdag, 03 februari 2015, Thaipusam, Penang, Waterfall tempel.



Even ter informatie, alle foto's zijn van onszelf, dit hebben we allemaal gezien.


Vandaag is het grote Hindufestival, Thaipusam. Het is een van de grootste Hindu

ceremonies, die hier in Penang groots gevierd wordt. Er worden wel een miljoen

mensen verwacht. Via Internet probeer ik informatie te verzamelen, het is een

ceremonie van boetedoening en verzoening. Een maand voor het festival gaan de

Hindus al op een vegetarisch dieet en sexuele onthouding om zichzelf te "cleanen",

lichamelijk en geestelijk te reinigen. Op de dag van Thaipusam bezoeken ze de

tempel met gaven al melk, honing, blioemen, suikerriet en kokosnoten. Sommige

dragen Kavadis (offers) als vervulling voor hun geloften of als antwoord op hun

gebeden of juist als een acte van boetedoening. Er zij verschillende vormen van

kavadis, de meest spectaculaire is de vel kavadi, een enorm stalen frame,

gedecoreerd met bloemen, pauwenveren en beelden of afbeeldingen van Hindu

godheden. De gehele stellage is met metalen pennen vastgezet in het lichaam van

degene die het draagt.

 

 


Sommigen hebben hun wangen en tong doorboord met grote metalen pennen, ook

lopen er gelovigen tussen, die hun hele rug en schouders volgehangen hebben met

bellen en offerkannetjes, zo met vleeshaken door hun vel heen.



Gruwelijk om te zien zijn degenen, die een groot aantal vleeshaken in hun rug

hebben met touwen eraan, waar een volgeling achter loopt, die stevig terug trekt.


 

 

Via de tourist information krijgen we geen enkele informatie, in tegendeel, wij

kunnen hen nog een en ander vertellen. Dus proberen we het allemaal zelf uit te

zoeken. Er gaan geruchten over 1 en 2 februari, maar de officiele sites zeggen

allemaal dat het op 3 februari Thaipusam dag is, dus nemen we ons voor om met de

eerste bus om 6 uur 's ochtends daar naar toe te gaan om de grote processie te

zien voorop gegaan door de Zilveren Wagen van Lord Murugan, een godheid die

gecreeerd is door Shiva, om de Divas, die de hemel bewonen, die leiden onder de

voortdurende aanvallen van de slechte geesten, te bevrijden. 's Nachts duik ik nog

een keer het Internet op om te proberen achter de precieze route te komen en tot

mijn teleurstelling staan er ineens allemaal foto's van de processie in Penang. Die is

de avond ervoor begonnen. Ik ben er helemaal droevig van. Het bijzondere van de

processie is, dat de Hindus voor aankomst van de Zilveren wagen, honderden

kokosnoten op straat stukgooien om de straat te reinigen, verder staan ze allemaal

met offergaven klaar en gaan ze er achter aan. Shit, shit shit. Nou de wekker kan

weer uit, we hebben het gemist.

Na het ontbijt gaan we alsnog naar de straten, die naar de Waterfall Temple op de

berg leiden. En gelukkig er is nog van alles te doen, overal kraampjes, stikvol Hindus

in hun prachtigste kleding, muziek, etensstalletjes, ballonnenverkopers en kijk daar

er lopen ook nog boetelingen compleet met hele stellages op en in hun lijf.


 


Maar eerst de kraampjes met die mooie India blouses. Er hangt zoveel moois, maar

het meeste is gemaakt voor maatje 34, ook de prachtigste sari' s, maar wat moet

je daar nu eigenlijk mee, ik zie me daarmee niet in Anjum lopen, hoewel er loopt

daar ook niemand in lange India blouses of in Maleise geborduurde jurken, ze zullen

er wel aan wennen. Deze verkoopster haalt alles overhoop voor me en ik kan alles

passen, in het openbaar weliswaar en dat valt niet mee bij 36 graden hitte, met een

warm lijf, duizenden mensen om je heen, en aan wil vaak nog wel lukken, maar dan

uit....


 


Kleurrijk, met mooie randen, borduursels en een leuke prijs eigenlijk vind ik alles

mooi. Roderick is daar heel simpel in, als je ze zo mooi vindt, neem je ze toch

allemaal, je bent hier maar 1 keer in je leven. Dus 5 blouses rijker lopen we verder.


 


   


Het is druk, druk, druk. Er gebeurt van alles. Er zijn boetelingen die hun hoofd

kaalgeschoren hebben en met gele klei besmeerd. Ook vrouwen met prachtige sari's

aan met een kaalgeschoren hoofd.


 


We lopen de straat rustig verder, we komen Jan Bart, Monique, Warren en Maria

ook nog tegen. Tussendoor komen nog steeds meer "boetelingen"aanlopen, vaak

vooraf gegaan door trommels, er wordt luid geroepen "Make Way" en dat doet

iedereen dan ook. Ruim baan voor de gelovige, die zo'n zware beproeving

ondergaat.


 


De mensen dwingen letterlijk bewondering af, ze hebben de laatste 48 uur gevast,

ze hebben al en roteind gelopen en moeten nu nog helemaal naar boven naar de

tempel. Wij hebben er al moeite mee, als je de straat uit bent, begint er een trap

naar boven, het is heet, heet, heet. We lopen stug door, samen met alle anderen,

mensen met stokken, met kleine kinderen op de arm, in draagstoelen, een aantal

gelovigen doet aan het begin van de trap al hun schoenen uit. Wij doen ze alleen uit

bij het betreden van de tempel en dan hebben we al geschroeide voetzolen.


 


We denken dat we er al zijn, maar dit is pas een tussentempel. Er staan bewakers

om te zorgen dat iedereen zijn schoenen uit doet, uiteraard staan zij ook op blote

voeten. Voor de tempel liggen dus bergen schoenen, we hopen dat de onze er ook

nog liggen als we terugkomen.


 


Er wordt gebeden, er worden offers gebracht, er is opzwepende muziek, deze

tempel is helemaal versierd met Ganeshas, de olifanten god, in allerlei standen.


 


De rituelen zijn ons onbekend, we kijken onze ogen uit.


 


Hele families zitten rustig uit te blazen, bidden wat, laten de kleine kinderen een

dutje doen op de vloer.


 


Eenmaal weer buiten in de hitte, onze slippers staan er gelukkig nog, we moeten

nog een heel eind naar boven net als deze gelovigen, er komt geen eind aan de trap.

We moeten echt af en toe uitblazen. We lopen met een groep devotees mee op, die

op de opzwepende muziek helemaal in trance raken en lopen te swingen en te

schudden met hun bellen, ongelooflijk.


 


Hoger en hoger gaat de trap, er komt bijna geen einde aan, hoeveel treden zouden

het zijn? De trap naar beneden heeft Roderick 992 treden geteld, naar boven

moeten het er nog meer geweest zijn, die maakte nog een extra slinger. Kun je

nagaan hoe afgepeigerd deze mensen moeten zijn.


 


En door gaan we weer, mee met de massa.


 


Er zijn eenlingen, die zonder toeters en bellen stug doorlopen, deze man kan bijna

niet meer, die wordt later bij de hand genomen door twee anderen. Hij heeft het wel

gehaald.


 

We zijn er bijna, hij gelukkig ook.


 


 


Voor de tempel zijn dranghekken geplaatst en moeten we in vier rijen verder, het

bordje spreekt al voor zich, of je alsjeblieft maar door wil blijven lopen.


 


In de tempel worden alle te offeren pakken en kannen melk in een gewijde ketel

leeggegooid. Er vinden wat rituelen plaats en dan wordt de verzamelde melk buiten

aan de gelovigen uitgedeeld. Leuk idee.


 


Voor de boetelingen komt het pijnlijkste moment, de euforie dat ze het gehaald

hebben is voorbij, ze zijn bekaf en nu moeten al die haken uit hun vlees gehaald

worden. Daar worden ze echt niet blij van.

 

 


Ooohhhh, zo voel je je dan....



De vrouwen wachten op hun mannen, zij zijn zowel trots als bezorgd.   


 


Hier kun je goed zien hoe hoog de tempel eigenlijk ligt. Tijd om weer naar beneden

te gaan, treetje voor treetje, 992 stuks dus. Roderick zijn knie krijgt aardig op zijn

donder.


 


Verder en verder naar beneden tot we weer op straat niveau zijn.


 


We willen als laatste nog de Zilveren wagen bekijken, maar daar staat zo'n lange

rij te wachten, dat geloven we wel.


 


We gaan buiten het terrein eens kijken of we ergens een bordje Mee Mamak kunnen

scoren en en drankje en dan gaan we zoeken waar de bus nu stopt, er hangen

biljetten aangeplakt op de halte, dat deze verplaatst is, maar de rest snappen we

niet. Dat wordt dan eerst weer 20 minuten lopen, we komen versleten in

Straitsquay aan, daar begint net een demonstratie van War Drums, daar kijken en

luisteren we nog even naar en dan gauw aan boord.


 


Wat een dag, wat een bijzondere belevenis, Thaipusam.