Maandag, 18 augustus 2014


Het vertrek van het vliegtuig heeft wat vertraging, volgens de captain zijn ze aan het

stoeien met een niet opvouwbare, heel zware electrische rolstoel. Het duurt nogal

even en vervolgens is ons tijdslot om op te stijgen verlopen, dus het kost ons een uur.

Iedereen vliegt nu over Polen en het is daar beredruk in het luchtruim. Vervolgens

vliegen we tot aan Moscow en daar maken we dan een bocht van 60 graden naar het

zuidoosten. Wij moeten weliswaar overstappen in Kuala Lumpur, maar er zit 5 uur

wachttijd tussen de vluchten, dus voor ons is het wel prima. Je zit tegenwoordig niet

meer zo onbevangen in een vliegtuig, maar je kunt er zelf toch niets aan doen, dus

laten we het maar over ons heen komen. We krijgen eerst nog een maaltijd, het is

inmiddels middernacht, verder dommelen we wat, kijken wat filmpjes. Na 6 uur ben je

het hartstikke zat, maar we moeten er nog 7, dus sukkelen we verder.

Om 15.00 uur landen we op Kuala Lumpur International. Daar moeten we eerst ons

weer melden bij de Immigratie, die heet ons gewoon welkom en geeft weer een

visastempel voor 3 maanden, dan weer door de douane, weer alle handbagage door

de scanner, computers uit de tassen, jassen uit, riemen af enz.  Okay we mogen weer,

we willen naar de andere kant van het vliegveld met de electronische monorail, dan

kunnen we mooi even weer onze telefoonnummers regelen, We dachten dat we

Roderick zijn Maleisische Simkaart vergeten waren in Nederland, dus een nieuwe

aangeschaft, dit keer zowel voor hem als voor mij, dus we hebben weer 2 nieuwe

nummers.

Roderick: 01116244866

Yvonne:   01116244912

Als je vanuit Nederland belt moet daar +6 of 006 voor, dan vervalt waarschijnlijk de 0

van 011

Het is grappig, dit is zo’n andere wereld, al die kleine bruine mensen, al die gesluierde

vrouwen en ook weer grote aantallen Arabische vrouwen, van top tot teen gesluierd,

met alleen een spleetje vrij voor de ogen. Zo vreemd en voor ons al zo vertrouwd.

We vonden ook nog een winkel op het vliegveld die normaal brood verkocht, dus dat

hebben we ook meteen ingeslagen, nog even langs de drogist en we kunnen er weer

tegen. Juwelen en parfum hebben niet onze interesse, dus verder klaar. Dan weer met

de electrotrein terug naar ons gedeelte van het vliegveld, tja, dan moet je toch weer

door de security, dus alle tassen weer door de scanner, computers uitpakken,

Roderick uitkleden enz, daar word je wel flauw van. Dan gaan we weer boarden, om

20.00LT uur vertrek en om 21.00 uur de aankomst. Nog een keer met alle koffers

door de scanner, en Ja hoor, nu zijn we toch nog aan de beurt, de douane wil de grote

koffer inzien. Natuurlijk gaat het om de grote radarreflector, dat snappen wij ook wel,

dus koffer open, ik hem verteld wat het was en waarvoor en gelukkig geloofde hij mij

op mijn mooie blauwe ogen. Direct een taxi naar Port Langesuka en daar lag de ferry

al, alleen waren we nu zo vroeg, dat we nog een uur moesten wachten. Maar

middernacht in de lekkere warme wind is dat geen straf, het was nog 29 graden. Het

is hier intussen wel al middernacht, dinsdag op woensdag. Bij aankomst in Rebak

stond er al een electrocar op ons te wachten om ons naar de “Hard Stand”te brengen,

dus tot zover ging het super. Nu alleen nog die loodzware koffers aan een touw om

hoog hijsen (we staan nog steeds op het droge) en dan met angst en beven naar

binnen. Het zag er allemaal prima uit, geen massa’s beestjes, geen slangen, ratten,

muizen en zelfs op dit moment geen muggen. He, he, wat een opluchting, direct naar

bed, buiten kwaakt, skwiekt, krijst, piept, fluit en kwettert het. We zijn weer thuis.


Woensdag, 20 augustus 2014, Rebak Marina, Langkawi.


De canvasman heeft prima werk afgeleverd, we hebben een mooie nieuwe buiskap en

een biminitop, beide in donkerblauw, het ziet er goed uit.


 


Tja, de volgende dag voel je toch echt wel de vermoeidheid van de lange reis en vooral

Roderick heeft last van de jetlag. Maar er moet gewerkt worden, de koffers laten we

gewoon midden in de kajuit staan, we doen alleen het hoogst noodzakelijke en dat is

alsnog een heleboel. Het hele onderwaterschip moet een beetje opgeschuurd worden,

anders werkt straks de antifouling niet goed. Verder zijn er altijd nog dringende zaken,

vlak voor dat je het water in gaat, de achterhut moet helemaal leeggemaakt om goed

te kunnen zien of er geen water bij de schroefas binnen komt als we morgen het

water in gaan. Genoeg te doen dus, maar natuurlijk gaan we ook nog een uurtje

lekker naar het zwembad, dat heb ik wel gemist.


 


Donderdag, 21 augustus 2014, Rebak Marina, te water lating.


Al vroeg komt de grote rijdende kraan aanrijden, binnen moeten we nu helemaal klaar

zijn,want we moeten het schip verlaten. We worden in de singels gehesen, de stutten

worden weggehaald, zodat Roderick de laatste plekken met thinner en antifouling kan

behandelen.


 


 


Het is al bloedheet en Roderick ligt op zijn knieen om de kiel aan de onderkant nog te

behandelen. Hij is niet echt blij, het werk valt hem zwaar. Om 11.00 uur worden we al

te water gelaten. Bij Roderick gieren de zenuwen, hij is niet zo aanspreekbaar. Ze

laten het schip voorzichtig in het water zakken, dan allereerst een controle op de

schroefas, dan op de afsluiters, prima, alles in orde.


 


De motor start ook meteen en even later liggen we aan de steiger afgemeerd. Zo dat

is een stuk beter. Ook nu moeten we meteen aan de bak, de watertanks hadden we

met een antiseptisch middel behandeld, die moeten leeggepompt, gespoeld, gevuld en

weer leeggepomt en weer gevuld. ’s Middags vallen we bijna dood van moeiigheid, dus

even naar het zwembad om te rusten. ’s Avonds hijsen we de grote genua nog in de

mast, ook altijd een energievretend werkje en dan gaan we lekker Noodlesoup eten in

het Harddock restaurant.


Vrijdag, 22 augustus 2014, Rebak Marina. In het water.


We zouden vandaag direct vertrekken, er is natuurlijk nog genoeg te doen, maar we

willen maar 1 ding, dat is het water op. We willen naar een ankerplaats 12 Nm

verderop, daar ons anker uitgooien en dan rustig op ons gemak de rest klaar maken.

Bij het nakijken van alle facturen, blijkt dat we een dag teveel betaald hebben, bij

deze marina geven ze nooit geld terug, dus weet je wat, we blijven nog een dagje. Bij

de office gemeld, geen probleem. Ik gooi er nog een was doorheen, want onze

“vluchtkleren” zien er niet uit en haal  nog een doos water. Roderick doet zijn eigen

ding. Lekker zo een dagje aankeutelen. Natuurlijk ook nog lekker zwemmen, aapjes

kijken, neushoornvogels spotten, lekker eten in het restaurant.


Zaterdag, 23 augustus 2014, vertrek Marina Rebak naar Pantai Kok, Telaga Bay.


Nou die dag rust hadden we hard nodig, want vanaf dit moment gaat alles mis, wat er

maar mis kan gaan. We waren helemaal in juichstemming, vandaag gaan we lekker

varen, het schip is weer prima, ziet er prachtig uit, alle belangrijke dingen zijn gedaan,

nu eerst lekker relaxen straks op de ankerplaats. Nou vergeet het maar. Voor 12 uur

moeten we de haven verlaten, anders moet je weer een dag betalen. Nou wij zijn er

helemaal klaar voor, alleen nog even de bankrekening checken op Internet. Shit, de

office heeft ons Internet afgesloten, we hadden het nog uitdrukkelijk gemeld, dat we

een dag langer bleven. Dus Roderick naar kantoor, kan hij ook meteen de laatste

restaurantrekeningen voldoen, alles gaat hier op bonnen. Daar beginnen ze te zeiken,

dat hij nog een dag moet betalen, ze hebben alweer een factuur gemaakt voor ons.

“Creditcard” is hier op kantoor het meest gebruikte woord. Ze zijn het er natuurlijk

niet mee eens, maar ik had voor Roderick een lijstje gemaakt met alle facturen en

liggeld data er op en daarop kon je duidelijk zien, dat we voor een dag 2 maal

gefactureerd waren. Maar Roderick had het zo langzamerhand helemaal gehad, dus

die laat dat niet  zien, maar vertelt ze dat ze het maar uit moeten zoeken en dat hij

niet van plan is nog te betalen. Iedereen de pest in, maar terecht niet betaald. Nu

moesten zij dan ook nog die factuur terugboeken, nou dat is helemaal de hel voor ze.

Dan vraagt Roderick waar zijn gasfles is, die gevuld is. Nou die is er natuurlijk niet,

maar die zal vast nog wel komen. Ik ga naar de officeruimte om te internetten, wordt

mijn bankpas niet herkend door de Random Reader, dus ik kan de bank niet in. Ik

terug naar het schip, ander apparaatje en een andere pas opgezocht, weer terug naar

de internetruimte, geen Internet. Shit! Terwijl ik mijn computer en alles weer sta in te

pakken, komt Roderick met driftige stappen de steiger aflopen. Hij wilde de dinghy

vast oppompen, blijkt dat door de hitte alle lijm losgelaten is en onze dinghy valt als

een dubbel ingesneden kipfilet uit elkaar. Hij is pas anderhalf jaar oud en het was niet

zo’n dure, maar toch omgerekend 850 euro. Zonder dinghy kunnen we op de

ankerplaats niet aan de kant komen. Dus NOOD. Hier is nergens iets te koop. Hier op

het resort zit een soort chandler/ klusjesman, die heeft voor ons nog een oude

afgelebberde, maar iets minder uit elkaar vallende dinghy , met 1 halfzachte tube te

koop voor 300 MR, dus dat doen we dan maar. We hangen het gammele ding achter

de boot en dan zien we wel. Maar nu hebben we nog steeds onze gasfles niet, die

moeten ze nu toch echt wel laten komen. 13.00 uur komt hij binnen en 5 minuten

later gooien we los. Hehe, we zijn op weg. Dag Rebak Island.


 


De eilandjes van Pantai Kok, Telaga Bay, zijn nog geen 15 Nm verderop, we gaan

hartstikke lekker. Het is hier ook zo’n prachtige omgeving. De motor doet het fijn, we

hebben de zeilen bij, het is zo’n zacht windje, we komen helemaal bij. Nog niet

halverwege begint de motor te pruttelen en stopt er mee. Shit, wat nu weer. We

wisten dat we waarschijnlijk nog last zouden na het debacle van de vervuilde diesel,

maar we hebben een bepaald spul gebruikt, dat daar speciaal voor is en iedereen was

er laaiend enthousiast over, alleen moet je een aantal keren na elkaar de dieselfilters

verwisselen. We hebben dus 6 filters in voorraad, maar nu al? Roderick kan meteen

weer aan de bak. Een heel geknoei en geklooi met diesel, het stinkt, hij zit onder, het

is heet en hij is moe en de motor wil niet lopen. Wat hij ook doet, het lukt niet.

Intussen raken we aardig door de accuenergie heen, want het is bewolkt, dus geen

solarenergie, er is bijna geen wind en de motor levert ook niets, al onze systemen

staan echter ook aan. We houden de moed er in, Roderick blijft van alles proberen en

ik zeil in een zo slim mogelijke lijn richting Telaga, maar met een ruime bocht om niet

aan lagerwal te raken. De motor krijgt hij niet aan de praat en de middag loopt op zijn

eind, dus we besluiten op zeil tussen de 2 eilandjes door te varen en dan direct op de

hoek ons anker te laten vallen. Dat is op zich prima mogelijk, maar het probleem is,

dat achter de eilandjes overal zeilboten voor anker liggen, die we door de palmbomen

niet kunnen zien, plus dat we dan tegen de wind in moeten. We zijn flink gespannen.

Direct in de doorgang vaar ik het schip in de wind en laat Roderick meteen het anker

vallen. Gelukkig grijpt het meteen aan, anders drijven we direct op de andere schepen

en op de ondiepte af. So far, so good! Roderick trekt zijn zwemvliezen aan om te

kijken of het anker goed ingegraven is. Het water is ondoorzichtig, je kunt geen meter

ver zien, dus hij grijpt de ankerketting en volgt deze. Dat ziet er gelukkig goed uit.

Nou dat is een. We proosten met een glaasje koud water, zo dat hebben we weer

goed gefikst. Maar nu. Eigenlijk niet zo veel. We liggen precies in de doorgang tussen

de eilanden, het stroomt behoorlijk, maar dat gaat best, tot het tij keert en er

tegelijkertijd een enorme hoosbui met een puist wind erbij komt. We liggen te

“rocken”als een op hol geslagen schommelstoel. Je kunt niet op de been blijven. Van

slapen is niet veel terecht gekomen, maar het anker houdt gelukkig goed.


Zondag, 24 augustus 2014, Pantai Kok, Telaga Bay.


Het regent, de zon schijnt, het regent, de zon schijnt. Al naar gelang het getij en de

buien is het dragelijk of ondragelijk. Boterhammetje eten in de kuip met een kopje

koffie en dat prachtige uitzicht op de bergen, de palmbomen en de visarenden, die

iedere keer vlak over ons heen vliegen. Wauw wat is dat mooi.



 


Roderick moet moed verzamelen om aan de grote motor te gaan werken, die gaat

eerst maar eens proberen de dinghy vaarklaar te maken. Er zitten geen bankjes is, hij

is gammel, maar opgepompt en met wat touwwerk opgespannen, gaat het wel

lukken, denken we. Dan de buitenboord motor er op hijsen. Eerst alle slotjes en

sleuteltjes zoeken natuurlijk, er ligt niets meer op zijn plaats. Okay starten maar…. hij

doet het meteen, maar stopt ook weer meteen. Overnieuw! Hij doet het meteen,

maar stopt ook weer meteen. En vervolgens kan Roderick zich een versuffing aan het

touwtje trekken, maar er is geen leven meer in te krijgen. Demonteren dus. En weer

proberen, en weer, en weer. Roderick kan niet meer, hij moet stoppen. Vervolgens

begint het te hozen, niet normaal meer. Het valt met bakken uit de hemel. Als het een

paar uur later stopt met regenen, staat de hele dinghy vol regenwater. Hozen dus,

intussen is het te laat om te gaan, het water is erg wild geworden. Morgen weer een

dag.


Maandag, 25 augustus 2014, Pantai Kok, Telaga Bay.


Ondanks alles hebben we toch nog wat geslapen. Het is best eng, met de wisseling

van het tij, draait het hele schip om het anker, dan lig je dus de andere kant op.

Omdat het steeds zo waait, zwaaien we steeds tot het uiterste punt naar achteren

richting onder water rotsen. Die liggen dan nog maar 30 meter verderop, dus als ons

anker het niet houdt, kunnen we zonder hoofdmotor en zonder bijbootmotor gewoon

niets beginnen.Onze telefoons hebben hier nauwelijks bereik, Internet hebben we

helemaal niet, dus helemaal lekker voelen we ons niet.

Maar we starten weer met een prachtig zonnetje en dan ziet de wereld er weer zo

mooi uit. In de verte zie je Rebak Island.


 


Toch weer proberen de bijboot motor te starten. Lukt niet. We balen, ook deze motor

is voor heel veel geld gereviseerd en nog doet hij het niet. We hijsen hem weer aan

boord. Roderick wil naar de kant roeien, dat is een roteind, maar er valt niet tegen te

praten. We moeten ook eigenlijk wel, want op wat oude blikken na, is er niets meer te

eten aan boord, dat zouden we hier in Telaga kopen, in Rebak is bijna niets te koop.

Daar gaan we dus, ik zittend op de rechtopstaande plank van de achterkant, Roderick

zit op de bodem. We hadden ons opstapkrukje erin gezet, maar dat blijkt ook door de

hitte vergaan te zijn, dus toen hij ging zitten, brak het ding in 10 scherpe stukken en

lag R. op zijn rug op de bodem. Dank zij de adrenaline ging het prima. Hij heeft zich

ongans geroeid. Bij de havenwinkel brood, hamburgers, pasteien en frisdrank gekocht

en dan mag hij weer terug roeien, maar nu tegen de stroom in. Hij heeft zich niet laten

kennen. Nu zitten we heerlijk in de cockpit te genieten van een superlekkere

hamburger. Daar zijn de visarenden ook weer, nog even lekker zwemmen tot besluit,

het leven is zo slecht nog niet.


 

 

Die gedachte was maar van korte duur, het is nu het seizoen van de SouthWest

Monsoon, de moesson, en we weten nu wat dat betekent. Het begint wederom te

hozen en te waaien, niet normaal meer en het houdt maar niet op. Binnen no time

hebben we zeker 130 liter water opgevangen, de tanks zijn vol, alle lege waterflessen

weer gevuld en overal staan tot aan de rand toe gevulde bakken met water, dus daar

hebben we geen gebrek aan. De rubberboot staat zo vol water, dat hij overloopt.

 


De zee is ook helemaal dol geworden, we voelen ons niet bepaald prettig in onze

situatie. Vannacht is het nieuwe maan, dus het blijft donker, gelukkig is er goed verlicht hotel op de wal, waarop we ons kunnen orienteren, we draaien continue een

andere kant op. De regen en wind houden de hele nacht aan, een groot deel zijn we

wakker gebleven, over 2 dagen wordt het ook nog springvloed.


Dinsdag, 26 augustus 2014, Pantai Kok, Telaga Bay.


Meteen uit bed begint Roderick weer met de grote motor. Alle filters zijn al verwisseld,

alle slangen worden losgehaald en doorgeblazen, werkelijk alles is losgeweest, maar

starten ho maar. De startaccu raakt nu ook leeg met al dat geklooi. De hele hut staat

vol met bakjes en emmertjes (lang leve de popcornemmertjes) diesel. Overal

gereedschap, overal zooi. Roderick is gebroken, die ligt met zijn grote lijf continue

opgevouwen in een klein hoekje op de grond, alles doet hem zeer. De hele dag is hij

bezig geweest. Uit alle hoeken en gaatjes komen dikke klonters diesel. Hij wordt er zo

moedeloos van. En het blijft maar noodweer.


 


 


Woensdag, 27 augustus 2014, Pantai Kok en Telaga Marina.


Vanochtend gaat Roderick meteen weer aan de slag. Nog eens uit elkaar, nog eens

checken, nog wat aandraaien en warempel de motor slaat aan. We durven het nog

niet te geloven, maar hij loopt als een naaimachientje. Hup anker op halen en naar de

Marina. Er is nog een plaatsje, maar we mogen maximaal maar 1 week blijven. Prima.

We vinden het spannend, we moeten dwars door het veld met geankerde schepen,

dan een smal kanaal in met aan 2 zijden een hele rits onder water rotsen, dus als de

motor uitvalt hebben we een probleem. Maar dit keer zat het ons mee, geen centje

pijn. Onze plek is aan de C pier aan de andere kant van de haven, we hadden al

opgezocht hoe we daar naar toe moeten varen. Daar aangekomen staat er al een

marinero op ons te wachten, alleen niet op de plaats die ze ons verteld hadden, dus

Roderick moet achteruit, omdat we de box al voorbij zijn. En dan komt de bekende

wet van Murphy weer om de hoek kijken. Wij varen altijd met onze dinghy op het

voordek gebonden (daar ligt hij nu ook), zijn helemaal vergeten, dat we er ook nog

een dinghy achter hebben hangen , dus als Roderick een dot gas achteruit geeft, varen

we over de lijn van de dinghy erachter, die prompt tussen het roerblad blijft hangen en

vervolgens dobberen we stuurloos in de marina. Dit keer kunnen we alleen onszelf de

schuld geven. Shit, Shit en Dubbelshit. De marinero springt in de havendinghy en duwt

ons naar een steiger. Daar meren we tijdelijk af, Roderick moet het vieze havenwater

in om de lijnen los te snijden. Jakkes!

Een half uur later is de klus weer geklaard, lijnen losgooien en weer afmeren op de

juiste plaats. Soms zit het mee, soms zit het tegen….We zijn het best wel even heel

erg zat. We gaan een uurtje rusten en dan zijn we er weer. En dan nog een frappant

detail, je bent de halve wereld rondgezeild en ligt dan nu afgemeerd naast een boot uit

Lelystad.


 


 


Om ons heen ziet het er schitterend uit. We wandelen even om de haven en daar is

een hele kleine boulevard van een paar honderd meter, overal terrasjes en

restaurantjes, bloembakken, palmen. We vinden wel dat we een lekker etentje

verdiend hebben. En dan zit je daar lekker te smikkelen in de avondzon, ijskoud

biertje erbij, dat voelt als vakantie.



Als we naar huis lopen in het donker, nog geen 10 minuten lopen, breekt Roderick nog

bijna zijn nek over een afstapje en gaat lang uit. Hij heeft zich flink bezeerd, is boos

maar vooral erg moe. We gaan naar bed.


Donderdag, 28 augustus 2014, Telaga Marina.


Heerlijk geslapen, nu maar eerst beginnen met opruimen. We pakken het grondig aan.

Eerst alle oliezooi, alle lappen weg, alle gereedschap schoon enz. Dan pakken we ieder

ons deel. Af en toe komt er toch een kakkerlak langslopen, dat is niet de bedoeling.

We maken er uiteraard meteen jacht op met spuitbus en zaklamp en tot nu toe staan

wij op punten voor. Tijd om toch kastje voor kastje leeg te halen en wederom uit te

soppen. Ze zaten in het kastje waar we ze het minst verwacht hadden, maar ze

kunnen het niet meer na vertellen. Eigenlijk viel het mee, in totaal zaten er 3 in, maar

dat waren er 3 teveel, alleen moet je alles wat in dat kastje staat weer afwassen.

We gaan langzaam maar stug door. We zijn ook aan het uitzoeken, waar we misschien

wat aan onze buitenboord motor kunnen laten doen, zoeken lijm om de dinghy te

repareren en ook willen we meteen nieuwe accu’s. Die zijn zo langzamerhand ook aan

vervanging toe, dan maar meteen.

Om 18.00 uur gaan we nog lekker op het terras een pilsje drinken. Het is een leuke

tent, de moslima bediening is goedlachs en vriendelijk en het bier is belachelijk

goedkoop tijdens het Happy Hour. 5 Ringgit voor zo’n grote pul ijskoud tapbier op een

plek met uitzicht over de hele haven. 5 Ringgit is nog geen 1,20 euro. Dat kunnen ook

wij ons nog wel permitteren, hoewel onze bankrekening aardige hiaten begint te

vertonen.



Vrijdag, 29 augustus 2014, Telaga Marina.


Veel van het zelfde. Roderick heeft bijna de hele tijd in het havenkantoor op Internet

gezeten voor specificaties van oa de accu’s. We hebben een hele lading adressen

gevonden en op Google Maps opgezocht, voor morgen hebben we een auto gehuurd

en gaan we in Kuah op zoektocht. En er kan nog meer pech bij. Ineens een enorme

gaslucht. Waar komt dat nou vandaan. Van buiten? Toch even bij onszelf checken, oei,

de gasslang, in New Caledonia gekocht en goedgekeurd tot 2017, is over een lengte

van 6 cm opengescheurd en de gastank is al bijna halfleeg.

Vanavond weer een lekker pilsje gehaald en kennis gemaakt met Jan Boss ( Jen, zegt

hij zelf) een Deense cruiser, die in Australie woonde. Er leuk weer al die verhalen.


Zaterdag, 30 augustus 2014, Telaga en Kuah.


De huurauto zou om 9.30 uur geleverd worden, maar niets daar van. We gaan bij het

havenkantoor informeren: Hij komt er aan! 10.30 uur komt er een auto aan, Ja

moeilijk, moeilijk, hij is maar alleen en er moeten 2 auto's hierheen gebracht, kortom

Roderick en Phil rijden met hem mee om onze beide huurauto's op te halen in Port

Langkesuka. Dan alle tassen erin, de buitenboordmotor, tanken en gaan. Weer even

inspannend voor Roderick, links rijden, maar ook links schakelen. Eerst naar de

Yamahadealer. Gevonden, een werkplaats vol brommers en meuk, maar we zien

zowaar ook een paar buitenboordmotoren. Kan die van ons gerepareerd? Tja, dat

weten ze niet, Pa is er nog niet, dat moeten ze vragen. Het is namelijk een 4stroke.

Mogen we hem dan hier achterlaten, we hebben hem in de auto liggen. Moeilijk,

moeilijk, maar dat mag. We hangen de BBmoter op een oliedrum en hopen op het

beste. Dan bellen we voor de dinghyrepairman. Als we hem eindelijk te pakken

krijgen, zegt hij dat hij ons wel een dinghy wil verkopen, maar niet repareren. Nou dat

schiet lekker op. We gaan even lunchen, de eigenaar is enthousiast en het eten lekker

en goedkoop. Trots komt hij ons ook nog een kommetje brengen met daarin een

gouden kevertje, dat hij gisteren gevonden had. Nou wij deze natuurlijk bewonderen

en eerlijk is eerlijk hij leek echt wel van goud.


 


Dan op zoek naar de scheepswinkel, we hadden een brochure hiervan in het

havenkantoor meegenomen, waarop stond wat hij allemaal in voorraad had, welke

accus hij kon leveren enz enz. Ook nog op zaterdag in augustus 10% extra korting.

Nou dat lusten we wel. Tja, hebben we toch weer op de westerse manier lopen

denken, sukkels! De kleine winkel heeft natuurlijk geen AGM accu's waar hij

zelf mee adverteert. Wat kosten die andere? Hij: Uh hoeveel wilt u er? R: De prijs

graag...En gaat daar de korting dan nog vanaf? Hij: Nee dat geldt vandaag niet! .

R: Heeft u lijm voor de dinghy? Hij: Ja, die komt denk ik over 3 weken... en zo nog een

tijdje door. Roderick kreeg er zo genoeg van, we stonden daar gewoon voor joker, we

mochten wel betalen en moesten maar afwachten wanneer hij zou leveren, Roderick

boos, vervolgens werd de eigenaar op zijn beurt boos. Kortom we hebben nog geen

schroefje kunnen kopen. Wat bootreparatie aangaat een sofdag. Maar we hebben nu

eenmaal de auto gehuurd, dus op naar de Billion supermarkt, die we bijna leeg kopen.

We sjouwen ons een breuk, maar als we straks op de ankerplaats liggen, zullen we

met of zonder dinghy voorlopig niet verhongeren. Dan weer terug naar Telaga, in

Matsirat passeren we een echt grote fietsenhandel. Hee, nieuwe binnenbandjes voor

de vouwfietsjes. De mevrouw is trots dat we bij haar komen kopen en vraagt

honderduit in gebroken engels. Wij vertellen over de zeilboot en zij dan weer: Maar

hoelang dan? Hoe kan dat dan? U bent nog zo jong! U hebt zeker nooit zorgen gehad!

Dank U wel mevrouw, dat had ik nou net nodig.

De fietsbandjes worden gebracht en we moeten 14 Ringgit afrekenen, nog geen 3,5

euro voor twee stuks. Nou doet u er dan nog maar 2 bij. Roderick peutert 28 Ringgit

uit zijn knip, maar dat is niet goed, we hebben er nu toch 4, dan krijgen we korting. Ze

graait in zijn portemonnee en haalt er 1 Ringgit uit, dus in totaal nu 21 Ringgit. Nog

geen 5 euro. Leuk toch! Nu echt gauw verder, want de auto moet op tijd ingeleverd.

We moeten 6 keer de steiger over met alle spullen. We zijn helemaal af. Bij de laatste

lading zie ik een aantal beeldige moslima's foto's maken. Ze zien er prachtig uit. Het is

de verlovingsdag van een van hen. Er wordt druk geposeerd, sluiertje een beetje

wapperen, handje op zij. Weet je wat, zal ik fotos' maken van jullie allemaal. Nou

graag. Voor mij ook een buitenkansje.



Even later komt er een vragen of ze een foto bij ons schip mogen maken. Ja

natuurlijk, maar even wachten, dan kunnen we de boodschappen naar binnen

sjouwen. We nodigen ze uit om aan boord te komen voor de foto, dat valt niet mee

om zedig in je lange mooie jurk over de railing te klimmen. Beetje eng ook. Roderick

heeft zich discreet omgewend en staat met zijn rug naar ons toe op de steiger. Gelukt.

Ze vinden het leuk en spannend, maar gaan heerlijk poseren als ik daar om vraag en

dan is dit het resultaat.



Beeldschoon toch?



Wat een leuke afsluiting van de dag!



Zondag, 30 augustus 2014, Telaga Marina


De fut is er een beetje uit, we kunnen wel mooie oplossingen bedenken, maar het zit

niet echt mee. We gaan ons maar met wat andere nuttige dingen bezig houden, er is

nog genoeg te doen. s' Middags gaan we een stuk wandelen over het strand. Het is

vandaag een Malaysische feestdag. Hele families zitten onder schaduwzeilen op het

strand, bergen eten mee, hordes kinderen. Ook staan er stalletjes waar je eten en

drinken kunt kopen. We zijn als zo vaak de enige blanke en erg grote mensen daar.


 


 


Overal kindjes in zee, zwaaiend, roepend, ze willen graag op de foto. Prima!


    


 


Aparte schelpen gezocht en gevonden. Helaas was een heremietkreeftje me al voor

geweest, die hebben we dus teruggegooid, jammer het was een hele mooi schelp.

Ook hele apart gevormde mosselen met een prachtige parelmoerlaag. Het lijken wel

roggen.


 


Maandag, 01 september 2014, Telaga Marina en de Cable Car.


Vlak tegenover de ankerplaats is een echte kabelbaan naar de top van de berg. Al maanden geleden wilde ik daar graag mee naar boven, maar hij was nog steeds in onderhoud en nu liggen we er op te kijken en zien de gondels naar boven gaan. Leuk, dat wil ik natuurlijk ook. Vanaf de marina is het 3 km lopen, dus dat is te doen. Net als we de steiger afstappen, worden we enthousiast toegeroepen, Jan Bart en Monique zijn net vanuit Thailand aangekomen en liggen nu in de baai afgemeerd met hun nieuwe catamaran Evia Blue. Ze komen hier inklaren en wij vragen of zij daarna zin hebben om mee te gaan naar de kabelbaan. Nou dat lijkt ze wel wat, gezellig.


   


De baan gaat in 2 etappes 700 meter omhoog. Op het eerste niveau mag je eruit, kun je even rondkijken en dan weer verder omhoog. Mooi over al die groene boomtoppen en de 7 wells waterval. Jammer dat we net in de wolken terecht kwamen, het uitzicht op de baai en de marina is schitterend.


 


Dan verder naar het volgende niveau.


 



We wandelen weer terug en strijken met zijn vieren op een terrasje neer. Aangezien

wij oude bekenden zijn, gaat voor ons het Happy Hour 20 minuten eerder in. Je kan

hier zelfs een schaal frites bestellen. He lekker, we zitten te genieten.

Jan Bart en Monique wilden morgen naar Kuah om inkopen te doen, wij moeten ook

daarheen om onze buitenboord motor op te halen, dus direct een auto besteld, dan

kunnen we gezamenlijk gaan.


Dinsdag, 02 september 2014, Telaga Marina, Kuah


We gaan met z'n vieren al vroeg in het kleine autootje naar Kuah, eerste stop in

Matsirat om bij de geldautomaat op het vliegveld weer een portie Ringgits te halen.

Roderick voelt zich niet zo lekker, hij is al vanaf Nederland een beetje gammel en de

voortdurende extra klussen en zorgen doen daar geen goed aan. We gaan eerst een

hapje eten en dan moeten we eerst ons plan trekken. Monique wil graag naar een

goede Internetplaats om haar website te uploaden en wij moeten de

buitenboordmotor ophalen, die kan nooit mee, nu met zijn allen. We brengen hen dus

naar Starbucks op de Jetty in Kuah, dan rijden wij in die tussentijd terug naar de boot

met de BB-motor. Inderdaad is de motor klaar, nou dat is een meevaller, zo ook de

prijs. 50 Ringgit, 12 euro, voor het nakijken, nieuwe bougie, verse olie, niet verkeerd

dus. Dus wij weer 40 km terug, motor uitladen, over de steiger zeulen, aan boord

hijsen en dan weer 40 km naar Kuah. Maar nu hebben we tenminste weer 2 werkende

motoren. Dat is een hele opluchting. Vervolgens gaan we naar de Billion supermarkt,

wij hebben het meeste al, maar als we er toch zijn en een auto hebben, nemen we

toch nog een voorraad extra zware dingen mee. Nog even een stop bij de

meloenenman onderweg en dan moeten we snel op huis aan om de auto op tijd in te

leveren. Alle spullen weer aan boord gesleept en dan is Roderick (ik ook trouwens)

helemaal uitgeteld. Hij voelt zich echt beroerd.


Woensdag, 03 september 2014, Pantai Kok, Telaga Bay.


Vanochtend vertrekken we naar de ankerplaats in de baai. He lekker, daar kan ik me

op verheugen. Van te voren is er altijd nog een hoop te doen, de boodschappen van

gisteren moeten nog ergens weggewerkt, alles moet weer schommelvast,

watertanken, slangen opruimen, electra weg en betalen. Zo we kunnen! De baai is om

de hoek, dus geen probleem, alleen nog diesel tanken, er zijn hier in de buurt maar

weinig plaatsen waar dat kan. Ook alle jerrycans willen we vol hebben. Alles staat in

gelid klaar. Roderick tankt eerst de beide grote tanks vol en start dan voorzichtig met

de jerrycans. Nou alleen de laatste nog, dan kunnen we... Maar Roderick is aan het

eind van zijn latijn en laat zo het tankpistool uit zijn handen vallen, die gelijk de

laatste jerrycan omgooit. De hele cockpit onder de diesel, Roderick kan wel huilen, dan

moet hij de kant op om te betalen en valt nog bijna, want alles is spekglad van de

diesel. Zo gaat tíe fijn! Eerst maar een lading afwasmiddel eroverheen gespoten en

dan 20 emmers zeewater, wat een bende. Laten we asjeblieft weggaan, op de

ankerplaats gaan we wel verder. 10 minuten later liggen we achter ons anker te

schommelen. He he! Jan Bart komt naar ons toegezwommen en wil meteen voor

vanavond afspreken, maar dat gaat niet meer lukken. Roderick is out of order.


Donderdag, 04 september 2014, Pantai Kok, Telaga Bay. 06 21 771 N, 099 40 727 E.


We dobberen heerlijk, het enige wat we doen is de dieselzooi verder ruimen, het

teakdek nog even extra schrobben en dat is het voor vandaag. Ieder op een dik

kussen op de kuipbank met een boek. Dit keer onszelf even bijtanken. In de namiddag

roeien we even naar Jan Bart en Monique om hun mooi Evia Blue te bewonderen.


Vrijdag, 05 september 2014, Pantai Kok.


We genieten van de mooie omgeving, de steile bergen, de strandjes, de boten en de

visarenden. Alleen jammer dat het water ondoorzichtig is. We hebben voor vanavond

afgesproken om een spel Domino Mexican Train te komen spelen. Een dominospel met

dominostenen tot en met dubbel 12. Een hele ronde duurt nogal lang, hebben we

gehoord, dus we gaan al om 16.00 daar naar toe met in de tas een pastasalade, een

halve meloen, een thermoskan koffie en 4 opgemaakte toetjes. Monique en JB

verzorgen de rest. We hebben een leuke avond, maar het wordt toch nog laat.

s' Nachts slapen we slecht voortdurend gaat het accu alarm af, zelfs een enkel LED

lampje kan er niet meer aan. Dus even de motor een uur bijgezet, volgens de meters

zijn de accus 100% vol met een voltage van 13,9. De koelkast hebben we uit gezet,

maar nog geen half uur later weer alarm. Shit. Zouden nu ineens de accus het echt

begeven hebben?


Zaterdag, 06 september 2014, Pantai Kok


Bij het opstaan beginnen we met de motor te draaien om tenminste de koelkast weer

op temperatuur te brengen. Daarna moeten we even naar de Marina om Internet te

kopen. Pascal en Mirella hebben onze auto kunnen verkopen en die moet nu uit de

verzekering gehaald. Voor we weggaan moet eerst de dinghy weer opgepompt, we

gebruiken nog steeds dat oude lebber, waarvan 1 tube lucht verliest. Dan de

buitenboordmotor erop hijsen en dan moet Roderick die met het trekkoord starten.

Gelukkig doet hij het, maar Roderick baadt letterlijk in het zweet, hij is echt

hondsberoerd, maar met deze hitte weet je gewoon niet of het koorts is of de

warmte. Zijn stem kan hij ook bijna niet gebruiken, die slaat helemaal weg. Zielepoot!

Okay even een uurtje het Internet op, intussen gaat Roderick op onderzoek uit, waar

er ergens een bedrijf is voor accu's. Onverrichterzake komt hij terug en ook ik ben

niet geslaagd. Wij hebben zo'n slimme verzekering bij FBTO, waar je zelf alle modules

uit en aan kan zetten, maar als je de verzekering wilt opzeggen, moet je een nummer

bellen. Help Mirel! Dan maar weer terug aan boord. Roderick start de motor en net als

we midden in de vaarweg zijn, stopt die. Shit wat nu weer? Nou gewoon de benzine

op! We lopen een beetje moeilijk te stoeien om van plaats te veranderen, zodat

Roderick kan roeien. Hij heeft het helemaal gehad. Dan komt er een lieve meneer met

een dinghy, die ons aanbiedt om ons even naar het schip te slepen. Nou graag. Deze

meneer weet ook nog een adres in Kuah voor accus. Hij biedt Roderick nog een lift aan

naar de stad, achterop de motor. Maar Roderick stort bijna in elkaar, dus dat doen we

maar niet. Bij het schip aangekomen staan alle alarmen weer te piepen en nu hebben

we er genoeg van, we gaan ankerop en terug naar de Marina, dan hebben we electra

en niet het gedoe met de dinghy. Alleen werkt onze telefoon daar weer niet, de

ontvangst hier is erg slecht, aan boord lukt het nog net, maar in de Marina niet, dus

eerst even nog wat telefoontjes en dan gaan we. Roderick heeft een auto besteld

voor een paar dagen, zodat we op zoek kunnen naar accus en lijm voor onze eigen

dinghy. De auto laat op zich wachten, dus de tijd wordt nog krap ook. We vinden de

goed gesorteerde winkel van Multiquip. De eigenaar heeft verstand van zaken en

controleert zijn hele voorraad, maar helaas heeft hij geen 4 dezelfde accus van het

juiste formaat, hij kan ze wel bestellen. Roderick gaat accoord en vraagt hoeveel

korting hij krijgt, omdat hij er 4 afneemt. De man verdwijnt in zijn kantoor, waar hij

druk aan het rekenen slaat, telefoneert, weer rekent, hij blijft wel 20 minuten weg.

Maar dat loonde alleszins de moeite, we krijgen een enorme korting. In plaats van

1380 Ringgit per accu, betalen we nu 970 Ringgit per accu. Deal natuurlijk! Volgende

week zijn ze er. Dan vragen we naar goede lijm voor de dinghy, die heeft hij ook en

ook hier krijgen we dan 30% korting op. Helemaal blij en opgelucht verlaten we de

zaak. Dan gaan we op zoek naar een nieuwe telefoonprovider, Roderick heeft nu een

nieuw Malaysisich nummer, dat wel bereik heeft in de haven. 0124262537.

Half Kuah loopt er ziek bij, is Roderick door hen aangestoken of is hij de schuldige?

We zullen het nooit weten.

We kunnen naar huis. Eindelijk een aantal constructieve dingen geregeld.


Zondag, 07 september 2014, Telaga Marina.


Eigenlijk niet verkeerd om nu in de haven te liggen, het stortregent en er zit een puist

wind in de buien. We vangen weer in een mum van tijd een hele hoop regenwater op

en vullen daar onze flessen mee. We hadden net 2 dozen mineraal water gekocht,

maar die blijven gewoon in voorraad. Het regenwater halen we door de Britafilter en

smaakt heerlijk.


 


We hebben de auto nog, maar Roderick is nog erg moe, we bieden hem aan Jan Bart

en Monique, ze kunnen hem tot 14.00 gebruiken, dan hebben we hem zelf nodig, maar

ook zij bedanken. Wij gaan lekker rustig de dag door, dan halen we de biminitop eraf

om die naar meneer Nasir in Matsirat te brengen. We hadden er 2 gaten in laten

maken met een slangaansluiting, om op die manier regenwater op te vangen, maar

het werkt voor geen meter, dus willen we de aansluitingen er weer uit en dan gewoon

een lap eroverheen gestikt. Hij gaat het direct voor ons regelen en over een uur

kunnen we hem weer ophalen. Dat is fijn, dan kan hij er meteen weer op, we kunnen

dan gewoon het luik en de deur open laten staan, zonder dat het inregent.

Wij gaan in de tussentijd naar de enorme Chinese supermarkt daar, alles wat we nog

niet gevonden hadden, staat daar. We konden er zelfs blikken zuurkool kopen en

plakjes biet. Lekker, hoe gevarieerder de voorraad hoe beter. Dan weer terug naar Mr

Nasir, die was ook al klaar met de biminitop. Dit is een moslimland, dus op zondag

wordt er gewoon gewerkt, maar op vrijdag kun je het schudden...

Terug aan boord, gauw weer het biminidak gemonteerd en dan lekker eten, we

hebben zoveel heerlijke dingen nu in voorraad. Bijna was het onze laatste

avondmaaltijd aan boord, want bij de gebakken banaantjes in sinasappelrumsaus

sloeg de vlam in de pan. Een enorm brandende pan, eigen schuld, gewoon stom van

mij, maar als ex-BHV-er goed opgevangen. Gelukkig! Het smaakte wel overheerlijk!

 

Maandag, 08 september 2014, Telaga Marina.


We zitten in een forse regenperiode, het is wel warm. We kunnen nu niet veel doen,

dus mooi even bijkomen. Het klaart iets op en we hebben onze huurauto voor

vandaag nog staan, kunnen we net zo goed nog even een ritje maken naar het

Noorden, waar we nog niet geweest zijn. Dus hop richting Lelang Padang, een mooie

rit door de groen beboste bergen en langs de kust.


 



Dan vanaf het uiterste NoordOosten over de enig overgebleven weg, die we nog niet

gevolgd hebben naar Kuah, waar we in zo een winkel verzeild raken, waar bruidsparen

hun uitzet kunnen samenstellen, vol met serviezen, keukenuitrusting, beddegoed. We

hebben ons ogen uitgekeken, voor de prijs van 3 borden bij de Xenos heb je hier een

heel servies. Ook hele sets draaibare schalen voor midden op tafel, zo gaaf. Willen we

best hebben, maar we hebben geen idee waar we die in de tussentijd moeten laten.

Dus na veel wikken en wegen slim alleen maar 1 schaal meegenomen. Zoals overal

loopt er een zee aan personeel rond, maar voordat je met je aankoop buiten staat,

ben je bijna drie kwartier verder. Er wordt op hun gemak het bestelde gezocht, wat ze

niet kunnen vinden, dan komt er een collegaatje bij, die hetzelfde gaat doen, dan nog

een en nog een. Veel gepraat, veel gelach, veel geduld van onze kant.



Onderweg passeren we een kleurrijke Indiase tempel, nog helemaal nieuw in de verf,

maar wat een vreemde beelden toch altijd. Het geheel maakt toch gauw de indruk van

een botsautootjestent.



 


Verder nog een goed geoutilleerde Carwash...


 


Hier en daar maken we een stop voor een fruitstal of een klein hapje te eten. We

kiezen dit keer voor fastfood: gefrituurde surimisticks (1 Ringgit) met chilisaus, zo in

het plasticzakje gespoten en bij een andere kraam voor driehoekige pakjes van

bananeblad. Wat zou er in zitten? Een hapje rijst met hete chilisaus en een zout visje.

We dachten, we doen eens ruig, we nemen er zes, de man blij en vereerd, moeten we

in totaal 2 Ringgit afrekenen, dat is 46 eurocent.


 


 


We leveren de auto in op Airport Langkawi en laten ons dan door de verhuurder naar

Telaga Marina brengen. Terug bij het schip is onze watervoorraad weer flink

toegenomen, een uurtje later stroomden de bakken helemaal over. De SouthWest

Monsoon roert zich aardig.


 


's Avonds komen Jan Bart en Monique een spelletje Domino spelen, gezellig!


Dinsdag, 09 september 2014, Telaga Marina.


Het regent wederom pijpestelen, eens zou het toch op moeten zijn, evengoed is het

29 graden. Roderick knapt langzamerhand weer op en begint een klein beetje te

klussen. Om te beginnen moeten mijn bergschoenen gelijmd. Toen we naar de

kabelbaan liepen, viel zomaar ineens mijn zool eraf, slippertjes gekocht en daarmee

doorgelopen. Resultaat zulke blaren tussen mijn tenen, dat het bloed er uit kwam en

ik 4 dagen nauwelijks heb kunnen lopen. Dus ik hoop dat het lukt, de schoenen zijn

nog helemaal goed verder, maar we vermoeden dat door de hitte de weekmakers nu

reageren of uitgewerkt raken of zo, de binnenzool ziet er ook ineens raar uit, ik vrees

het ergste. We blijven in de marina liggen totdat de nieuwe accu's erin zitten.


 


Verder hebben we nog een hele stapel meegenomen Nederlandse Boeken, we

amuseren ons wel.


Woensdag, 10 september 2014, Telaga Marina.


Het regent, het stortregent, het regent nog harder en nog harder. Niet te geloven wat

een hoeveelheid regen kan er vallen. Wel is het even zo goed flink warm, 29 graden,

dus vervelend als de luiken dicht moeten. Dus luiken open, rennen luiken dicht, luiken

open, snel, snel boven het bed luiken dicht. Goed voor onze conditie. Roderick heeft

een begin gemaakt met het trachten te plakken van onze eingen dinghy. Wat een

rotwerk, door de voortdurende regenbuien moet hij steeds stoppen. Intussen heeft hij

nieuwe kabels aangesloten op de Raymarine plotter, een leiding hier, een contactje

daar, ik pak een voor een de kasten beet. Helaas zaten er in het kastje waar ik het

het minst verwacht had, toch kakkerlakken. Dus de jacht direct geopend. Ik ben

duidelijk niet geschikt voor Boeddiste, ze zijn allemaal naar het hiernamaals.

Om half een s' nachts krijgen we een Skype oproep van zwager Rolf en Anita horen

we al juichen. Wat leuk, het Internet is hier zo miserabel en als dit dan zomaar lukt.



Donderdag, 11 september 2014,Telaga Marina, Langkawi.


Gezien het weer is het eigenlijk wel prima om nog een weekje in de marina te liggen,

de buien gaan maar door. De scheepsvoorraden hebben we intussen al lekker

aangevuld, bij het kleine supermarktje aan de haven kunnen we prima diepvriesvlees

kopen, onder de vloer ligt het vol met groente en fruit. We kunnen het goed uithouden

zo. We liggen nu opnieuw naast de boot Solace uit Lelystad. De buurman is een rare

snuiter, hij vaart onder Nederlandse vlag, maar we denken dat hij een Duitser is, die

met een Filipijns Kippie op zijn schip leeft. Zeker weten doen we dat niet, want hij is

de enige persoon in de hele marina, die niet met ons praat. Zij mag ook niet met

iemand praten, van de week was hij weg en begon ze honderd uit te vertellen. Als je

hem op de steiger tegenkomt, duikt hij weg. Waarschijnlijk zal hij dan toch iets te

verbergen hebben.


Vrijdag, 12 september 2014, Telaga Marina, Langkawi.


Wauw, de dag begon droog! Vanochtend even naar de luxe bakker op de Perdana

Quay gewandeld, dat is aan de overkant, waar de Megajachten liggen. Ik kwam een

paar vroege wandelaars tegen in de haven.


 


Dat is toch leuk hier, ook al lig je in de Marina. Door de regen zijn de kikkers heel actief

en 's avonds is er gigantisch concert van het kikkerkoor. Keihard, de krekels vallen in,

en soms ook de aapjes. Het geeft het geluid van een aanlopende grote windmolen.

Gisteren zag ik wel 40 apen in de grote plassen langs de weg spelen. De Visarend

komt af en toe heel laag over je heen vliegen. Dat is toch allemaal wel heel gaaf.

Roderick is iedere dag bezig om onze eigen dinghy op te lappen en in elkaar te

knutselen met vloeibare rubber. We zien wel of het lukt, stuk is tie al.


 


Zaterdag, 13 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok.


De regen raakt maar niet op. 16 van de 24 uur stortregent het. Je krijgt er een

punthoofd van. Af en toe is het even droog en altijd nog erg heet, dan probeert

Roderick nog wat aan de dinghy te doen. Het is en blijft rotwerk en er komt geen

einde aan. Even prutsen, dan komt al weer de volgende hoosbui, dus snel de spullen

naar binnen, de luiken dicht enz.


 


Vanochtend konden we bellen of de accu's er al waren, maar Solly, Solly, Solly, zo

verwoordde de Chinese eigenaar zijn excuses, ze staan nog in Singapore. Roderick is

er wel helemaal klaar voor, hij heeft alle kabels al gelabeld, dus in principe kunnen ze

zo vervangen worden en aangesloten.



De rest van de dag heeft Roderick op het havenkantoor gezeten om de website te

uploaden. Hij had ergens diep in het programma geprobeerd die rare fout er uit te

halen, dat is helaas niet gelukt, maar hierdoor vond het programma, dat alles opnieuw

opgeladen moest worden. Meer dan 10.000 files via belabberd Internet. Om 18.00

uur kwam hij thuis, toen waren er pas 2.000 doorheen. Ik heb de avond tot 0.00 uur

op me genomen, toen waren we nog pas op de helft. Grrr.


Zondag, 14 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok, Langkawi.


Het regent, het plenst, rukwinden en nog meer regen. Gatver! Zo langzamerhand

krijgen we er wel flink genoeg van. En tot overmaat van ellende hebben we nu ook

ineens kakkerlakken. Waarschijnlijk met de boodschappen meegekomen of

aangevlogen. Dus de jacht is weer geopend. We worden er al heel handig in, kakkerlak

in zicht!!!! Dan houdt de een hem in de gaten en de ander pakt direct een zaklantaarn

en een spuitbus Cockroachkiller, waarop een heel treffend plaatje staat van een op

zijn rug liggende kakkerlak. En zo werkt het ook, ze beginnen te rennen, je spuit, dan

tollen ze nog wat rond en even later liggen ze op hun rug met nog wat natrekkende

pootjes. Nog even pletten met een stuk  keukenrol, gelukkig hebben we die ook al

groot in voorraad. Het vervelende is, dat je die giftige zooi weer moet wegpoetsen en

alle kopjes en bestek in de buurt weer moet afwassen. We balen hiervan, hetgeen ons

killerinstinct nog extra aanwakkert. De hele ochtend weer op het havenkantoor

gezeten, even pauze, nog 3.900 files te gaan....

Het is net even droog en een verloofd stelletje komt gauw op de wal foto's maken,

het is een geliefd plekje met de schepen op de achtergrond. Hoewel alle schepen

overal afdekzeilen gespannen hebben tegen de regen en de zon, over de kuip, over

het voordek, over de giek, langs de ramen. Dus echt voor het mooi hoef je het niet  te

doen. Wij zijn blij dat we net een nieuwe buiskap en een biminitop over de kuip hebben

laten maken, dan kan in ieder geval de deur open blijven staan en kun je toch af en

toe even rondkijken buiten.


 


's Avonds hebben we Jan Bart en Monique uitgenodigd voor een spelletje Kapers op

de kust. Ondanks dat Jan Bart stinkend gewonnen heeft, hebben we reuzelol gehad.




Maandag, 15 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok, Langkawi.


Je raadt het nooit: het regent, het plenst, het giet, het waait en het is heet. We zijn steeds tussendoor binnen aan het klussen, ordenen, nakijken, enz. Maar de grote klussen blijven liggen. Roderick moet nog steeds de mast in voor de radarreflector, maar dat is nu onmogelijk. De dinghy wil ook niet meewerken, hij plakt het een en het volgende stuk laat los. Zo zonde, hij ziet er nog zo mooi uit, maar het lijkt onbegonnen werk. In de haven hangt een advertentie voor een tweedehands dinghy, laten we dat eens proberen, helaas was die al verkocht. Onze twee 40 liter waterbakken lopen over. We hebben er via een filtersysteem de tanks mee gevuld, de was mee gedaan, jerrycans gevuld, waterflessen gevuld, maar meer kunnen we ook niet meer kwijt.


 


Wij liggen helemaal aan de buitenkant van de marina met uitzicht op het groen en de

bergen. Ligt er vanmiddag ineens een Megajacht recht achter ons. Wij kijken

natuurlijk. Het schip is strak langs de wal afgemeerd, er komt een vrachtwagen met

een kraan erop iets zwaars afleveren en in het schip hijsen. Het blijkt een grote

generator te zijn. De klus is pittig, het regent pijpestelen en af en toe rukwinden. De

afdekzeilen moeten los, dan regent het direct met bakken naar binnen, maar ze

kunnen ze ook nauwelijks in bedwang houden, dan het grote apparaat naar binnen

geleiden, terwijl het in de kraan hangt. Gelukkig is het helemaal goed gegaan. Maar

dan moeten ze ook weer van de wal weggesleept worden met hun eigen dinghies, de

wind staat dwars op het schip, ze liggen aan lagerwal en ze kunnen hier niet draaien,

er is maar een smalle vaargeul. Spannend hoor!

Het is een prachtig schip, over 3 dagen moeten ze klaar zijn, dan vertrekken ze naar

Hongkong.




Dinsdag, 16 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok, Langkawi.


Als we wakker worden schijnt de zon. Kom gauw lekker buiten ontbijten.

We gaan meteen als een speer aan de slag, de dinghy wil echt niet meer, we geven

het op, als we zo doorgaan verpest het iedere dag ons humeur en er gaat zoveel

energie in zitten. Jammer dan. We dragen hem naar de vuilnisbakkenplaats, daar

wordt hij in no time weer door een ander weggehaald. Nou veel succes ermee.



We hebben nu nog die oude dinghy, die we op het laatste moment in Rebak gekocht

hebben. Die mankeert ook van alles, maar daar kunnen we ons nog even mee redden.

Intussen gaan we op zoek naar een andere. Niet zo makkelijk in deze contreien.

Om 15.00 uur stoppen we met alle werkzaamheden en wandelen naar het strand, ik

heb zo'n zin om te zwemmen. Roderick helemaal niet, maar die blijft wel lief op het

kleedje zitten tot ik uitgepoedeld ben. Als tegenprestatie heb ik hem een groot koud

bier op het terras beloofd, tijdens Happy Hour. Goede deal toch?



Heerlijk gezwommen! En ik niet alleen, dit kleine bruine hummeltje werd even

nagespoeld met de kraanslang en ze vond het heerlijk.


 


 


Op de terugweg komen we weer de koeien tegen op het strand. Eigenlijk zijn het

allemaal stieren met nog alles erop en eraan, er is ook een kalfje bij. Het zijn best

forse jongens, ze hebben een ring door hun neus en een touw eraan, maar dat touw

zit verder nergens aan vast, dus ze kunnen overal lopen. Toch maar een beetje

afstand bewaren. Even later komen we ze op de weg weer tegen, het kalfje staat

middenop en die grote bruine kijkt met zeer doordringend aan. Beetje eng! Ik durf er

niet langs, ik kan ook al niet hard wegrennen.... Roderick zit me in de maling te nemen,

maar ik vind het echt geen goed idee. Wat later gaan ze een stukje op zij en vinden

me duidelijk niet meer interessant. Pfoei!



Woensdag, 17 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok, Langkawi.


Vanochtend komt Jan Bart langs om te vragen of hij onze "wateroverlooptuutjes"

over kan nemen, hij gaat een zeil maken voor regenwateropvang en kan ze goed

gebruiken. We maken een deal, dat hij ze mag hebben in ruil voor een pilsje op het

terras met Happy Hour. Iedereen blij. Dus tot half 4 wordt er op beide schepen hard

geklust en dan is het relaxtime. Monique en ik gaan lekker aan de Sangria, die valt ook

onder Happy Hour, je bestelt een halve liter en krijgt een liter. Nou die willen we wel

samen delen. We hebben daar lekker gezeten en zijn daarna naar ons schip gegaan

om nog een spel Domino Mexican Train te spelen, dat neemt zo'n twee uur in beslag,

dus er moet tussen door ook nog gegeten worden. Dat wordt dus een grote pan nasi

met kipsate en pindasaus. Dit keer heeft Roderick gewonnen, gna, gna!


Donderdag, 18 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok, Langkawi.


De accu's zijn nog steeds niet gearriveerd, dus houden we ons bezig met allerhande

andere klussen. Er is altijd genoeg te doen. De zon schijnt, dan is het meteen bloed en

bloed heet, nog steeds afgewisseld met hevige buien. We kijken vanaf het achterschip

recht op de kant, waar dus niet alleen bruidsparen langs komen voor de foto's en

jonge stelletjes een wandeling maken, gechaperonneerd door moeder en broer, maar

ook de koeien lekker lopen te grazen. Dit keer een staat er een heel stel karbouwen

vlak bij, ze hebben indrukwekkende horens. Ook deze hebben een touw aan een ring

door de neus, maar dat zit aan het eind nergens aan vast.




Vrijdag, 19 september 2014, Telaga Marina, Pantai Kok, Langkawi.


Moslimwinkels zijn op vrijdag gesloten, dat worden dus geen accu's vandaag. Nou we hoeven ons niet te vervelen. Roderick moet nog steeds de mast in om de nieuwe radarreflector te monteren. Hij ziet er tegenop als een berg, maar vandaag heeft hij moed genoeg verzameld om in de mast te klimmen. Ik ben alleen aangever, hulpje, hijskracht en toezichthouder. Hij wil de radarreflector nu tussen de radardome en het deklicht proberen te monteren. Dat past net, maar nu moet hij wel eerst 8 gaten in de mast boren, reflector erop, eraf, enz. Ik mag het touwtje vasthouden om de reflector boven in zijn buurt te houden. Hij is 2 uur bungelend in de mast bezig, maar hij hangt de reflector bedoel ik, Roderick heb ik weer voorzichtig op het dek laten zakken. Die kan bijna niet meer op zijn benen staan, zijn bloedtoevoer is steeds zo afgeklemd als hij zo hangend op het kleine zitje met de riemen om zijn benen in de mast bezig is.

Weer een klus geklaard, het wordt nog wat.


 


Zaterdag, 20 september 2014, Telaga Marina, Kuah, Keda.


Een prachtig begin van de dag, kraakhelder en zulk mooi licht. Eerst naar de warme

bakker, een luxueuze zaak op Perdana Quai, duidelijk voor de toeristen, Maleisiers zelf

eten geen brood maar rijst. Een derde brood kost hier 10 Ringgit. Maar we mogen

onszelf ook wel weer eens verwennen.



Na het ontbijt kunnen we weer bellen voor de accu's. Wauw, ze zijn er, niet te

geloven! Nu proberen nog een auto te huren, op zaterdag is dat altijd wat moeilijk, we

moeten de accu' s zelf ophalen en aan boord brengen. Dus er staat vooral Roderick

nog een flinke klus te wachten. We zijn een goede klant voor de autoverhuurder en

om 12 uur kunnen we een auto krijgen. Dus om die tijd staan we dan te wachten bij

de weg, het is heet en zoals altijd komt hij minimaal een half uur later. Je bent dan

altijd al moe, voordat je begint. Deze keer komt het mooi uit, we krijgen een grotere

en luxere auto voor dezelfde prijs.



Wel moeten we uiteraard direct tanken, de lampjes staan al te knipperen. Dit keer

geen probleem, want het tankstation is direct naast de haven gesitueerd. Dan begint

de lol. Je moet van te voren bij het loket betalen voor de benzine die je nodig hebt,

daarna wordt de pomp voor dat geld vrij gegeven. Dat is mijn werk altijd. Zit er toch

op het plankje van het loket een grote slingeraap. Wauw wat leuk, die hadden we nog

niet gezien. Fototoestel!!! Jammer genoeg sprong hij weg, maar bleef voor de deur

van de shop zitten. Boven op een ornament op de muur zit er nog een. Goed opletten

voor mijn bril en mijn fototoestel dus. Het zijn heel speciale apen, zwart met een

spierwit gezichtje en pluizige lange haren op hun kop.



 


Ze nemen razendsnel de benen zich overal aan vastgrijpend met hun lange tengels. Ik

er achteraan natuurlijk, ze klimmen over hekken, over de lichtboeien zo op het dak

van het havenkantoor. Als het raam open zou staan, zouden ze zo de hele boel leeg

kunnen halen. Nou dat was gaaf!


 


Nu op weg naar Kuah. We hebben altijd een heel programma, als we een auto gehuurd

hebben. We mogen niets vergeten. Eerst naar de Billion supermarkt om Roderick zijn

telefoon op te waarderen en voor mij ook een Hotlink aansluiting te kopen, omdat Digi

hier bijna nergens werkt. Dus ik heb wederom een nieuw nummer. Meteen nog een

lading levensmiddelen meegenomen. Dat is klaar. Dan naar de horlogeafdeling om

voor Rodericks horloge een paar spietjes te kopen. Altijd makkelijk in het Maleis! De

spietjes in het bandje van zijn nieuwe horloge zijn helemaal vastgeroest en daardoor

niet meer te gebruiken. Maar ook hiervoor geslaagd, nou dat gaat lekker. Net dat we

de winkel willen verlaten, valt mijn fototoestel op de grond. Ik slaak een kreet, een

oude Chinese meneer achter me, begint als reactie daarop nog harder te gillen,

waarop Roderick zich dan weer doodschrikt en roept wat er aan de hand is. Paniek al

om, maar gelukkig mijn toestel werkt nog. Eind goed, al goed. Dan naar de Multiquip

om de accu's op te halen. Daar gaat nogal wat tijd in zitten. We hebben 2000 Ringgit

deposito betaald, de andere helft moet nog, er moet een factuur verzorgd, ze worden

in Rodericks bijzijn nog nagemeten. We liggen onderhand krom van de honger, de

mevrouw in de winkel biedt me wat tomaatjes aan, die ik zo gretig op eet, dat ze

direct met een nieuwe zak aankomt. 20 tomaatjes later zijn we klaar, maar dan

hebben wij nog een vraag aan de Boss. Weet hij misschien het adres, waar ze dinghies

verkopen? Ja dat weet hij, maar hoe dat aan ons uit te leggen? Maleisiers kunnen

bijna geen van allen kaart lezen. We komen er na verloop van tijd wel uit en voor de

zekerheid hebben we het telefoonnummer van zijn vriend gekregen, die kan ons

verder gidsen als we het niet kunnen vinden. Nu eerst even wat eten. We zijn vlak bij

het tentje, waar we wel vaker een hapje te eten halen. De baas is helemaal blij, dat

zijn vriend weer komt eten.


 


Zo we kunnen er weer tegen. Laatste hap doorgeslikt en dan op weg naar de

dinghyverkoper. Het is een flink eind rijden. Zo langzamerhand kennen we het grote

eiland Langkawi als onze broekzak. We moeten op het industrieterrein van Keda zijn.

Goed dat we vroeger zoveel puzzelritten gedaan hebben. Het ziet er hier toch allemaal

wat anders uit dan in Nederland. De wegen zijn trouwens prima, daar is niets mis mee.

Op zoek naar Swift Inflatables dus. Keda hebben we al gevonden, we zijn al op het

industrieterrein aangeland. Maar nu? Na een paar rondjes en een paar keer vragen,

Yes, gevonden!


 


Mijnheer Falic staat ons al op te wachten, zijn vrouw komt er ook direct bij. Ze

spreken goed Engels en runnen duidelijk met zijn tweeen de zaak. Leuk en

herkenbaar. Dan hebben ze ook nog een mooie Hypalon dinghy staan, 2,7 meter, met

een harde aluminium bodem, maar uiteraard ook met een forse prijs. We voelen er

veel voor, maar moeten eerst kijken of we deze maat op het voordek kwijt kunnen

als we onderweg zijn. We maken een paar pro forma afspraken en gaan dan weer op

huis aan. Onderweg maken we nog een korte stop bij een stalletje waar ze verse

drinkkokosnoten verkopen. Daar heb ik al dagen trek in, dus nu nemen we de

gelegenheid waar. Drinkkokosnoten zijn heel hygienisch, ze worden namelijk pas

opengehakt bij verkoop en daarbij zijn ze ook heerlijk en dorstlessend.



 



We zijn nog steeds op dezelfde zaterdag, we zijn best al goed moe, we hebben al

zoveel gedaan. Nu nog 25 minuten rijden door de bergen en dan zijn we weer in

Telaga. Maar nu moeten die 4 loodzware accu's nog aan boord gebracht worden. De

auto staat bij het douanekantoor, Kompleks Kastam (fonetisch Engels voor Custom),

geparkeerd.


 



Nu eerst met alle boodschappentassen over de steigers, het karretje ophalen en dan

een voor een de accu's naar het schip brengen. Een accu weegt 35 kg en je kunt hem

bijna niet oppakken. Eerst vanuit de kofferbak op het karretje tillen, dan over een

graspaadje met wat schuine hobbels en bobbels, langs de koeien, die dat ook wel eens

willen zien, dan door het toegangshek, een schuine hellingbaan af, op tijd stoppen,

anders lig je in het water, dan een paar honderd meter steiger af, compleet met gaten

en ontbrekende planken, dan de vingerling op, de accu van het karretje tillen, dan trek

ik de boot zoveel mogelijk tegen de kant aan en tilt Roderick de accu over water aan

boord. Daar slepen we hem verder naar achteren op een handdoekje, vervolgens

moet hij over de kuiprand getild, dan op de vloer gezet, weer oppakken en op de

verhoogde drempel van de kajuitingang en dan vandaar over de trap naar beneden in

de kajuit. Dat is 1! en zo nog 4 keer.


 


 


Hehe, ze staan aan boord, morgen weer een dag. Even bijkomen!


Zondag, 21 september 2014, Telega Marina, Keda, Matsirat.


Nog eens uit en te na over de dinghy gesproken, we hebben een goede dinghy nodig,

de bedoeling is dat we weer voornamelijk op ankerplaatsen verblijven en er zijn een

heleboel eilanden, waar helemaal geen havens met aanlegmogelijkheden zijn. Dit is

een prima dinghy maar kost wel weer 2000 euro en met een tropencover op de tubes

komt daar nog eens 500 euro bij. Dus wederom een fors bedrag en we hebben al een

forse aanslag op onze bankrekening gedaan met 2 keer heen en weer vliegen, de

nieuwe buiskap en biminitop, 4 nieuwe Trojan accu's en dan nu de dinghy daar nog

over heen. Eerst maar eens passen en meten op het voordek; Ja, dat zou moeten

lukken. Dan passen en meten met onze bankrekening, dat ziet er minder rooskleurig

uit. Maar we gaan er toch voor, we hebben goed vervoer nodig. Aan de andere kant is

zo een mooie dinghy ook weer zo'n risicovol bezit. Als je aan land gaat, laat je hem

achter aan een boom of een paaltje of gewoon op het strand. Op de ankerplaats hijs

je hem 's nachts op naast het schip, het is namelijk pikkedonker en iedere

langspeddelende onverlaat, zou hem anders zo achter zijn surfboardje kunnen

hangen. We bellen met Swift Inflatables om te overleggen en spreken af om de helft

aan te betalen. Dus direct weer in de auto gesprongen, we hebben deze auto tot 12

uur gehuurd. Daar gaan we weer! Bij de toegang van Keda worden we welkom

geheten, Selamat Datang, de hele weg is versierd met Maleisische vlaggen.

Kortgeleden was de viering van de onafhankelijkheidsdag.


 


We rijden nu in een keer door naar de shop van Swift. Uiteraard worden we daar ook

hartelijk welkom geheten, tenslotte komen we geld brengen.... En dit wordt dan ons

nieuwe wonder.


 


Snel, snel alles regelen, want we moeten ook nog even naar Matsirat wat inkopen.

Dus een half uur later zijn we al weer onderweg. Het begint te plensen, we moeten

door de regen heen rennen, anders zijn we niet op tijd terug en moeten we nog een

dag autohuur betalen.


 


Klaar, om 12.00 uur staat de auto weer op de parkeerplaats in Telaga. U kunt hem op

komen halen. We hebben inmiddels al een dag werk achter de rug. Even wat eten en

dan verder. Roderick gaat de accu's aansluiten. Eerst alle aansluitingen los, dan de

oude accu's uit de bak onder de vloer vandaan tillen en naar boven over de trap naar

de kuip, die mogen daar even blijven wachten, later op de dag moeten zij van boord

en naar de afvalplaats gebracht worden. Dan de nieuwe zwaardere in de bak pielen.

Het past heel precies, er kan geen vingerkootje tussen, dus hoe ze erin te krijgen?

Roderick haalt er een riem onderdoor en laat ze heel voorzichtig in de bak zakken.

Goed genoeg voor een vierdubbele hernia. Dan de hele zooi weer op de juiste manier

aansluiten, ook de windmolen en de zonnepanelen moeten er weer op aangesloten en

om 16.00 uur is de klus geklaard. Het hele schip staat nog overhoop, maar dat kan

even wachten. We hebben een paar zeer constructieve dagen gehad, dat geeft ons

gemoed ook weer rust. Ze zitten erin, niet alleen heel netjes, maar het werkt ook nog,

pauze dus!



We gaan even douchen en we treffen het, voor het havengebouw zitten weer 2 van

die leuke slingerapen en natuurlijk heb ik mijn fotocamera bij me... Hiep Hoi!

Een van de havenjongens, die ziet wat een moeite ik doe voor de foto's geeft ze een

boterham en ze gaan die rustig op zitten peuzelen. Met dit als resultaat:



   


 



Hier word je toch wel zo blij van!


Maandag, 22 september 2014, Telaga Marina.


Tijd om alle rotzooi op te ruimen, het hele schip staat overhoop. We blijven sowieso

nog een dagje in de Marina, omdat de accu's een goede startlading moeten hebben.

Dus hup aan de slag, ordenen, wegstouwen, laatste wasjes, die gaan eeuwig door,

omdat het hier zo heet is, alle kleren zijn meteen doorweekt met zweet. Op de

achorage dragen we voornamelijk alleen maar wat oude hemdjes, maar als je naar de

wal vaart met de dinghy is alles wat je aan hebt weer nat van het opspattende

zeewater. Zo blijf je lekker bezig. Áan het eind van de middag weer even naar het

strand en naar de bar voor een ijskoud bier. Het lijkt wel of we ons klem zuipen, maar

eigenlijk houden we het altijd maar bij 1 bier. Het is wel een heel lekker relaxmoment.


Dinsdag, 23 september 2014, Vertrek uit de Marina.


De laatste dingen op zijn plaats zetten, alles wat op electra werkt, kan weer onder de

bank gestouwd, vanaf nu gaat het keteltje weer op het gas. Dan nog een keer de

watertanks afvullen, de electriciteitkabel afkoppelen en dan kan Roderick naar het

havenkantoor om af te rekenen. We willen net na hoog water weg, zo rond 12.30 uur

want de ankerplaats is erg ondiep. Even netjes wegvaren, het is nogal een nauwe

bocht vanuit de ligplaats aan de steiger en de hele marina kijkt mee natuurlijk. Geen

probleem, even het kanaal uit en dan zijn we al op de ankerplaats. Het is hartstikke

vol, dus nog lastig om een goed plaatsje te vinden om het anker te laten zakken,

maar even later liggen we. He lekker!

Meteen vormt zich al een onweersbui met de nodige wind en regen en de bijpassende

ruwe golven. Maar na een uurtje is de regen gedaan en kunnen we ons lekker op de

kuipbanken installeren met een boek onder de schaduwzeilen. Binnen no time liggen

we alle twee te knorren. Daar waren we aan toe! 's Nachts wordt het water zo

onrustig, dat Roderick het in bed niet meer uit houdt. We gaan te keer als een op hol

geslagen schommelstoel, dat is weer even wennen.


Woensdag, 24 september 2014, Pantai Kok Anchorage.


Het regent en niet zo zuinig ook. De weersverwachting had iets heel anders voorspeld,

maar hier moeten we het mee doen en zo te zien gaat het voorlopig niet stoppen ook.

Halverwege de ochtend bellen we Jan Bart en Monique, die ook nog steeds hier op de

ankerplaats liggen, of ze zin hebben in een spelletje Domino vanmiddag. Ook zij

vinden dat een goed plan, zijn we allemaal weer een paar uur onder de pannen. Er

wordt fanatiek gespeeld. Voor we naar hun boot kunnen roeien, moet Roderick eerst

flink aan het hozen, de dinghy staat met 10 cm water, dan moet het halflekke ding

eerst weer opgepompt en dan kunnen we weg. We hebben geen zin om ook de motor

er nog op te bevestigen, dus dat wordt roeien. Vindt Roderick eigenlijk wel lekker. Na

afloop van het spel is het zowaar droog en kunnen we voor in het net van de grote

katamaran nog even gezellig wat drinken. Over het strand kun je eekhoorntjes met

een pluimstaart heen en weer zien rennen. Die had ik hier niet verwacht.


 


Donderdag. 25 september 2014, Pantai Kok anchorage.


Vandaag lekker zonnetje, lekker briesje. Heel goed uit te houden. We pakken wat

klusjes aan en nemen ook ons gemak buiten in de kuip. Alle gewone huishoudelijke

zaken zijn de laatste tijd wat in de knel gekomen, zoals het vernieuwen van de

antimuggen gordijntjes, aanbrengen van nieuw klittenband, batterijen vervangen. We

zwemmen wat, we lezen ons suf. Ik heb net de dikke pil uit van John le Carre, De

Kleermaker van Panama. Een soort spionageroman, die zich afspeelt in het gebied

rond het Panamakanaal. Heel herkenbaar allemaal, daarom extra leuk lezen voor ons.

Lang leve de bibliotheek verkoop in Dongeradeel. Nog een paar dikke pillen te gaan!



Vrijdag, 26 september 2014, Pantai Kok anchorage.


Vandaag komt de Veggieman, een man met een autootje, die speciaal naar de haven

komt met groente, fruit, kaas, bevroren vlees enz. , dus Roderick moet meteen na het

ontbijt weer aan de slag, dinghy leeghozen, oppompen...enz. Hij moet voortmaken de

volgende buien komen er al weer aan. Het eiland van Rebak Marina, wat we normaal

duidelijk kunnen zien is al helemaal verdwenen achter een dik regengordijn.



Dat wordt dus nog een keertje hozen. Beladen met tasjes komen we terug. Bruin

brood, avocado, appels, sla, grapefruits en de hele voorraad limoenen, die de man

bij zich had. Roderick maakt bijna iedere dag een fles verse limoenlimonade. Zo

heerlijk!


 


Verder niet zo veel bijzonders, beetje zwemmen, klussen, lezen, we redden ons wel.

We blijven hier nog totdat over ongeveer 10 dagen de nieuwe dinghy afgeleverd

wordt. Daar mee verschuiven ook wat andere plannen, dus zijn we nu de boeken en

kaarten aan het bestuderen, waar we nu eerst naar toe willen. Er zijn nog heel wat

mooie bestemmingen.


Zaterdag, 27 september 2014, Pantai Kok Anchorage.


We hebben nog wel vaak een bui, maar het is toch ook al vaak droog. De

luchtvochtigheid is hoog en het is altijd warm. Zonder zon 27 graden, met zon meer

dan 30 graden, maar de straling is zo heet, dat het meer dan 36 graden aanvoelt.

Iedereen leeft dan ook in de schaduw. Het heerlijke van op de ankerplaats liggen is

dat je zo het water in kan plonzen. Helaas is het ondoorzichtig, er is dus niets om je

heen te zien, niet alleen minder leuk, maar ook iets minder plezierig omdat je niet

kunt zien wat er vlak om je heen zwemt aan kwallen, roggen of andere stekeljongens.

We blijven ook zeker uit de buurt van de rotsen, die vol zeeegels zitten. Dus blijven

we voornamelijk in de buurt van het schip zwemmen. Ook niks mis mee natuurlijk.

Van Jan Bart hebben we 2 schuimplastic tubes gekregen, daar kunnen we lekker op

drijven, hoewel dat toch al geen moeite kostte in dit zoute water. Maar nu is het

helemaal alsof je languit in een leunstoel zit. Voor onze conditie doet het niet echt

veel, maar voor onze ziel des te meer. Puur genieten!


 


 


Wij zijn niet de enigen, die van het water gebruik maken. Op de wal staat een hotel

aan het strand, daar verhuren ze ook een waterscooter of kun je waterskien.

Waterscooters vinden het te gek om vlak langs de geankerde boten te scheuren, dan

kan iedereen zien, hoe goed ze wel zijn, wij vinden dat minder, want het geeft een

enorme waterbeweging. Vandaag hebben we met verbazing en zelfs met

ongerustheid naar een waterscooter gekeken. Deze was omgevallen en de 2 mannen

probeerden er weer op te klimmen. De een houdt hem in evenwicht, de ander klimt er

weer op, start de motor, vervolgens wil nummer 2 er ook op en dan valt het hele

gevaarte weer om en moeten ze weer opnieuw beginnen met hem om te keren, erop

te klimmen enz. Ze dreven op een gegeven moment vlak bij ons schip en je kon

duidelijk zien, dat ze moe waren, het ging steeds slechter. Ik riep of ze naar ons schip

wilden komen, dan konden ze de scooter even vastmaken, maar nee, ze wilden het

nog een keer proberen. Ze waren best ver van de kant af. Ze zijn zo ontzettend vaak

gevallen, ook onder die grote scooter, en ze werden zo moe, het was gewoon eng.

Ineens kregen ze een helder moment, nummer 1 was er weer opgeklauterd en

nummer 2 hing nog in het water. Motor gestart en dan no 2 meeslepen, maar als je

vol gas geeft, leidt dat toch echt tot problemen. No 2 gillen, no1 stopt, scooter valt om

natuurlijk. Dus konden ze weer overnieuw beginnen. Wat we ons later pas

realiseerden, is dat ze helemaal niet konden zwemmen. Ze droegen zwemvesten en

peddelden wat met hun handen. Daarom wilden ze natuurlijk ook niet naar onze boot

komen, dat konden ze helemaal niet. Wie verwacht dat nou? Gelukkig zijn ze op het

strand aangekomen, ze hebben er wel anderhalf uur over gedaan. Pfoei.

Weer of geen weer komt er ook altijd een "waterbus" vol toeristen een rondje door de

ankerplaats maken. Het is een amfibievoertuig, die met een grote splash het water in

plonst, de naam is dan ook terecht Ducktours. Het zijn voornamelijk Chinese en

Japanse toeristen, dus wij zwaaien en zij fotograferen. We moeten al op duizenden

foto's staan.


 


Zondag, 28 september 2014, Pantai Kok Anchorage.


De nieuwe accu's doen het prima. In het begin ging het alarm nog een paar keer af,

dus we werden al ongerust, maar het blijkt dat de accumonitor, dat is zo'n

zelfdenkend electronisch apparaat, die het voltage, amperage, percentage enz bij

houdt, eerst aan de nieuwe situatie moet wennen. Hij was wel opnieuw ingesteld,

maar daar heeft zo'n apparaat niets mee te maken. Zelluf doen! Dat herken ik wel

natuurlijk.

Vanmiddag zijn Jan Bart en Monique met hun Evia Blue vertrokken naar Kuah. Wij

blijven nog hier in verband met de dinghy. We zullen ze nog wel weer tegen komen.


   


Maandag, 29 september 2014, Pantai Kok anchorage.


Vroeg begonnen, er is aan het eind van de baai een eilandje en met laag water kun je

daar over de drooggevallen rotsen naar toe lopen (misschien), dat wil ik wel graag

proberen. Dus om 8 uur begint Roderick de dinghy weer wat lucht te geven, die heeft

lekke tubes, dus die moet iedere keer aan de beademing. Buitenboord motor erop

gehesen, benzine er in en dan kunnen we. We besluiten op het strand te landen en dan

verder te lopen, tussen de stenen is het niet safe in verband met de zee-egels. Nou

dat ging dus voor geen meter, deze dinghy heeft wieltjes en die liepen vast in de

zandbank, dat ding was geen meter verder te sleuren, een hoop gedoe om in de

golven de wieltjes weer weg te klappen, die zitten trouwens zo dicht bij elkaar, dat we

haast niet met de BBmotor kunnen sturen. Na een half uur klooien zijn we weer in de

dinghy geklommen en teruggevaren. Zo bijzonder lijkt dat eilandje ons ook niet.

Zwemmen is er vandaag ook al niet bij, er drijven veel grote bruine kwallen in het

water. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Je ziet ze duidelijk met hun klok het

water wegpersen, waardoor ze voortbewegen en ook onder water duiken.


 


Het is wel heerlijk weer, zonnig met een lekker windje. We klussen wat en we luieren

de rest van de tijd.



Dinsdag, 30 september 2014, Pantai Kok anchorage, Monsterkwal.


Eigenlijk is het heerlijk weer, hier op de anchorage hebben we nog een beetje wind en

in de schaduw is het best uit te houden, maar zodra je je beweegt, druipt het zweet

van je af. We gaan stug door met klussen, we leven nou eenmaal op een boot en daar

houden de werkjes nou eenmaal nooit op, dat is maar goed ook, anders worden we

maar lui en vadsig. Om een uur of 3 's middags is het met de energie gedaan, dan

gaan we over op de relaxmodus (zie boven). Vandaag wil ik wel weer eens mijn benen

strekken, dus we gaan met de dinghy naar de Marina en vandaar lopen we naar het

strand. Na het beachdebacle van de vorige keer met die stomme dinghy op de

zandbank, leggen we nu liever de dinghy gewoon in de marina.

Daar komt de Ducktours ook weer voorbij, zwaaien jongens!


 


We lopen lekker langs het strand met in de verte de schepen, wij liggen ongeveer in

het midden tussen de twee eilandjes. Het is ook family-time op het strand, vaders en

moeders met kinderen liggen in zee te badderen. Nu moet je daar geen Nederlandse

gedachten bij hebben, er zijn dus op het hele strand misschien 50 mensen en die

zitten dan ook nog in de schaduw van de bomen, dus het strand is bijna verlaten.

Maar wie je tegenkomt, wil je gedag zeggen en wel in het Engels, zodat we kunnen

zien, hoe goed ze dat doen. Dus bij een vader, moeder en 5 kinderen zeggen we dus 7

keer Hello en Bye Bye, toch wel heel leuk, ze doen zo hun best. Verderop liggen enorm

grote afgesleten rotsblokken op het strand, dat ziet er toch altijd weer spectaculair

uit.


 


De vloedlijn is het domein van de krabbetjes, maar een centimeter of 5 groot, bijna

doorzichtig, rennen ze met duizenden over het strand om bij het eerste gevaar in hun

holletje te duiken en een vaart dat ze kunnen maken!


   


Het is bijna hoog water en vanaf hier kunnen we niet meer over het strand. Dus we

gaan de trap op naar boven en komen dan bij allemaal kleine restaurantjes. Ik ga

eens even de menukaart bekijken, nou niet verkeerd, intussen heeft Roderick zich

geinstalleerd zich op een schaduwplekje, die vind je bijna overal, zoals je in Nederland

een bankje hebt staan.


 


We gaan daar lekker een hapje eten, groot glas vers limoensap erbij. Mjammie. We

nemen er de tijd voor, want intussen plenst het alweer, dus we blijven rustig zitten

waar we zitten. Er rennen eekhoorntjes voorbij over het dak, aapjes in de bomen aan

de overkant en de half wilde huiskatten, magere scharminkels met een panterkop en

dito kleur, meppen de asbakken van de tafel. We vervelen ons niet en iedereen vindt

het logisch dat je blijft zitten tot de regen weer over is. Ze zijn hoe dan ook al vereerd,

dat we bij hun komen eten. Naderhand lopen we over het strand weer terug, daar

ontdekken we de Pearl, duidelijk niet de Black Pearl.


 


Even verderop vinden we op het strand vlak tegenover onze boot een Monsterkwal.

Zo groot heb ik er nog nooit een gezien. Zeker 70 cm doorsnee, in vergelijk: Roderick

draagt schoenen maat 44. Lekker zwemmen is er voorlopig niet meer bij, dit vind ik

het engste beest, wat ik in zee tegen ben gekomen. Ik voel me er gewoon beroerd

van. Je zal er toch tegenaan zwemmen....



Direct naast het strand is er gewoon weer jungle, alles groeit hier uitbundig, niet

verwonderlijk met die hoge temperaturen en al die regen.


 


We halen nog een lekker pilsje op het Happy Hour en dan kunnen we weer terugkijken

op een welbestede dag.


Woensdag en Donderdag, 01 en 02 oktober 2014, Pantai Kok anchorage.


Warm, klussen, luieren en niet zwemmen.... Intussen maken we plannen over de te

vervolgen stappen in de route. Maar voordat de nieuwe dinghy er is, kunnen we niet

weg.


Vrijdag, 03 oktober 2014, Pantai Kok anchorage en Perdana Quay.


Vandaag een telefoontje van mijnheer Falic, de dinghy wordt morgen afgeleverd. Ha

fijn! Degene die we nu gebruiken is zo'n onding. Ik sta meteen weer in de versnelling,

want dan kunnen we weer echt varen. s' Ochtends eerst naar de Marina, want op

vrijdag komt de Veggieman. Eerst de dinghy leeghozen natuurlijk, die staat al weer

vol regenwater. We komen een beeldig ini-mini cruisertje tegen met haar Thaise

moeder. Driekwart van de boten heeft hier de bezetting van een oudere Westerse

man en een Thaise jonge vrouw al of niet met baby. In ieder geval is dit een schatje,

die haar eerste stapjes leert zetten.



 


 


Zo het is weer mooi geweest, Hup bij mama achterop!


 


We sloven ons echt uit en gaan dan even naar Perdana Quay voor een Happy Hour

drankje. Dan begint het weer met bakken uit de hemel te plensen, je kunt je gewoon

niet voorstellen, hoe het tekeer kan gaan, van het ene moment op het andere. Dus

nemen we nog maar een biertje en een portie frietjes. Als we eindelijk wegkunnen,

staat Roderick de dinghy leeg te hozen, we raken in gesprek met twee Indiers en die

vertellen ons, dat de kapitein van dat grote schip ook een Nederlander is. Nou ben ik

niet zo brutaal om dan meteen bij dat schip aan te kloppen, maar als hij toevallig net

langs loopt, spreek ik hem natuurlijk wel aan. Zoveel Nederlands ogende mannen

lopen hier nou ook weer niet. We hebben een leuk gesprek met hem, het gigantische

schip is prive bezit, maar er wordt ternauwernood mee gevaren. De eigenaar vaart

een enkele keer met zijn familie, maar die vinden er niet zoveel aan. De kapitein

vertelde dat hij nog 10 schepen bezat en dat als ze dan eens gaan varen, de kinderen

dan weer zeuren, dat ze met die andere boot willen..... Het is ook nooit goed!


Zaterdag, 04 oktober 2014, Pantai Kok anchorage, Langkawi.


De nieuwe dinghy is er!

Om 11.00 uur wordt hij bij de marina afgeleverd! Yes, wij blij.....! Maar het stortregent

met zulke windvlagen, dat het eigenlijk niet verantwoord is om vanaf de anchorage

naar de marina te varen. Het is noodweer. Om half elf wordt het iets minder, dus

Roderick als een gek aan het hozen geslagen en wij naar de kant. En daar ligt hij al op

ons te wachten. De jongens dragen hem boven hun hoofd over de toegangssteiger en

10 minuten later kunnen we weer op pad, nadat Roderick eerst de buitenboordmotor

omgewisseld heeft van de oude naar de nieuwe dinghy. Met de oude op sleeptouw

varen we dan weer terug, die oude is bijna niet vooruit te krijgen, we denken dat er

een hele laag water tussen de dubbele bodem zit. We komen redelijk droog over, het

was het enige droge moment van de hele dag. Het houdt maar niet op, het zijn geen

buien meer, maar het gaat continue door. Onvoorstelbare hoeveelheden water. Het

gaat ook de hele nacht door, maar dan hebben we nog een sausje van onweersbuien

en enorme windvlagen.



Zondag, 05 oktober 2014, Pantai Kok Anchorage.


Vandaag hebben we tenminste buien, dus tussendoor is het soms wel een half uur

droog, Yeah! Aan het eind van de middag klaart het zelfs helemaal op en dan is het

meteen weer heet.



Roderick gaat de nieuwe dinghy klaarmaken, lijnen aansplitsen, peddels monteren en

zo meer. We hebben direct een UV cover erop laten maken tegen de zonnestraling.

Dan wordt het tijd om afscheid te nemen van onze oude dinghy. Roderick gaat hem in

het dinghydock bij de marina leggen en hangt een briefje op: Te koop alleen vandaag:

een set Beach wieltjes voor een dinghy, de dinghy zit er nog aan vast. Een van de

havenjongens komt meteen informeren, wat er met het bootje aan de hand is, dat

Roderick op sleeptouw heeft. Nou die is for sale en voor een habbekrats heeft

Roderick hem aan de marinero overgedaan. Zijn we daar ook vanaf.


 


Nu kunnen we weer op pad, de accu's werken prima, het bootje is er, maar alleen het

noodweer blijft ook nog. Dus blijven we lekker liggen waar we liggen.


Maandag, 06 oktober 2014, Pantai Kok anchorage, Langkawi.


Tja nog veel van hetzelfde. We lezen heel wat af, dat is het beste om te doen.


Dinsdag, 07 oktober 2014, Pantai Kok anchorage, Langkawi.


Tja, wat moeten we hier nou nog zeggen, heel de Indische Oceaan heeft te lijden

onder een enorme depressie met gigantisch veel regen. Alle websites van de andere

cruisers vertellen zo'n beetje hetzelfde. Hier begint het weg te trekken, maar nu is

Thailand aan de beurt, met windstoten tot 60 knopen. Onze mooie Maleisische vlag is

er ook niet beter van geworden, die hangt erbij als een vaatdoek.


 


Vandaag is Pascal jarig, ter ere van dit heugelijke feit gaan we lunchen in het

Italiaanse restaurant op Perdana Quay. Ik had een goede keus gemaakt,

Clamchowder soep en gegrilde zalm, Roderick had een pizza met gerookte kip. Daarna

wachten we een droog moment af om weer terug te varen. We gaan de boot

klaarmaken, want we willen morgen gaan varen.


We gaan door met het hoofdstuk: Zeilend rond Langkawi.