Donderdag, 31 oktober 2013, Ubud, Bali.


Vroeg uit de veren, de koffertjes staan gepakt, maar net als in een huis, moet je

toch even goed de ronde maken. Vuilnis moet naar de wal gebracht, anders staat je

een verrassing bij thuiskomst te wachten, het wordt binnen met alle luiken gesloten

39 graden. We brengen een tas vol handdoeken naar de wasserij, die zijn zout van

het zeewater en van het zweet. We halen de buitenboordmotor van de dinghy en

hijsen die aan boord, de dinghy zelf laten we achter de boot dobberen, dan lijkt het

net of we thuis zijn. Rob van de Australische buurboot zal ons even naar de kant

brengen. We zijn wat te vroeg voor de taxi, dus we installeren ons bij Bali Yachtclub

aan een tafeltje. We hebben een liter koude Coca Cola in de tas en wat plastic

bekers, dus we kunnen een rondje geven aan de guards daar, die verheugd op

reageren. Om klokslag 11 uur komt Rus met de taxi voorrijden. Hij heeft een

verzoek of zijn vrouw ook mag meerijden, zij gaan vanaf Ubud ergens heen. Geen

probleem natuurlijk. Om 12.00 uur staan we al bij het Bisma Sari Resort, 2 uur voor

inchecktijd, maar daar zitten ze helemaal niet mee.


 


Toen we het paleis passeerden zagen we al de funeral tower, wauw, dat ziet er

mooi uit, daar gaan we straks meteen een kijkje nemen. We krijgen direct een

welkomstdrankje van verse papaya aangeboden, wat een leuk gebaar, dan kunnen

we meteen al naar de kamer. We zijn benieuwd.


 


Een mooi queensize hemelbed, alle kasten met houtsnijwerk, airco, ligbad, zitje op

het balkon met zicht op de rijstvelden. Een klein maar decoratief zwembadje.


 


 


We zetten de spullen op zijn plaats en dan gaan we meteen naar de stad. Het is 10

minuten lopen naar het paleis, in ons straatje zijn allemaal kleine "resorts",

restaurantjes, Spa's en massagesalons, heel veel tempels en tuinen, daartussen

door rijstvelden en palmen. Bij het paleis aangekomen staat de funeral tower al te

pronken, je weet niet wat je ziet. Het ziet er sprookjesachtig uit. Zeker 40 meter

hoog, in allemaal lagen, in allerlei kleuren met alle belangrijke figuren erop. Aan

beide kanten een paar vleugels van denk ik 10 meter breed. Helemaal boven in

komt de lijkkist te staan, vlak onder de pagode.


 


 


 


Het geheel is gebouwd op een bamboe frame en morgen wordt het hele gevaarte,

inclusief lijkkist en een aantal familieleden door een honderdtal dragers door de

stad gedragen. Er wordt overal nog druk gewerkt, maar je kunt overal langslopen,

binnen kijken, het verkeer raast door, nergens hekken.


 


En dan het volgende pronkstuk, de sarcofaag, in de vorm van een levensechte

supergrote stier. Heel gedetailleerd, met zelfs een roze poepgat, een zak met een

flink paar ballen en een roze penis. Supermooi om te zien, echt een kunstwerk.


 

 


Hierin wordt morgen het lichaam geplaatst en in brand gestoken. Zonde eigenlijk.

We gaan verder kijken, in het voorgedeelte van het paleis kun je gewoon naar

binnen lopen, ook hier is iedereen nog rustig bezig, ach tenslotte moet het morgen

pas klaar zijn. Op de tempel van het paleis hangt een computerbriefje, dat die nu

gesloten is vanwege een prive-dienst.

Waar ze vorige keer nog zaten te hameren, knippen en plakken, zijn nu de

prachtige muziekinstrumenten opgesteld. En dan moet je bijna lachen, want daar

achter worden nu kleine plastic krukjes neergezet, van die keukenopstapjes in alle

kleuren en verschillende soorten. Dat is nou echt Indonesia.


 


Dan begint voor ons een Comedy Capers klucht. Dit is de ingang naar het prive

gedeelte van het paleis. Buiten staan nog wat decoratiestukken, die moeten naar

binnen, want straks is er een ontvangst. Dus daar komen ze aangesjouwd met zijn

allen. Wat is dat nou? Hij kan niet door de deur. Even andersom proberen en nog

eens en nog eens. Ze moeten er eigenlijk wel om lachen. Er komen wat raadgevers

bij, maar hij past nog steeds niet door de deur. Tikkie terug, Jaap. Na een half uur

houden we het voor gezien, het decorstuk staat nog steeds buiten.


 


 


Terwijl we naar buiten gaan, komt er al weer een andere Hindu processie voorbij.

Het zijn de laatste dagen van Galungan, die worden afgesloten met Kuningan, dan

gaan de geesten weer terug naar waar ze vandaan kwamen. Voor die tijd moeten

de geesten nog gunstig gestemd worden en moet er nog van alles en nog wat

gezegend worden. De dames in de processie hebben het ook heet. Wie geen grote

toeter met offers op het hoofd draagt, houdt daar charmant een oude krant boven

tegen de zonnestraling.


 


Wij gaan intussen op zoek naar een leuk en betaalbaar restaurantje, dit is toeristen

gebied en de moderne restaurants vragen vaak 4 maal de prijs.

We passeren een tempel met een prachtige lotustuin ervoor. Schitterend gewoon.



Dan eindelijk vinden we een restaurantje op een geweldige locatie, zijpaadje van de

hoofdstraat, hoge smalle brug over de rivier over en dan zijn er allemaal separate

plekjes op de berghelling, onder een palmblad dak staat een tafeltje, helemaal

apart, je kijkt tegen de boomkruinen aan. Wat een mooi plekje. En de prijs, ja

belachelijk laag weer. Ik had een menu gekozen met een groot glas vers

vruchtensap, een flinke kom groentesoep, gegrilde kipfilet met frites! en een bord

vruchtensalade toe voor 80.000 Rupia. Nog geen 6 euro.


 


Tijd om terug te lopen naar het hotel. Van alle kanten worden we aangeroepen of

we niet bij hen willen komen eten, of we een taxi nodig hebben, of... Maar iedereen

blijft vriendelijk, dus roepen we dat we volgende keer bij hen langskomen, we

krijgen het nog druk. Terug in het hotel, we zijn moe, de kamer is heerlijk koel.

Natuurlijk zijn er ook wat Indonesische gebreken op de kamer, maar daar zijn we al

aan gewend. Het douchestraaltje is letterlijk een zeikstraaltje, maar we laten

gewoon het bad vollopen. Dat duurt weliswaar even, maar we liggen intussen op

bed tv te kijken, de laptop staat bij mij op mijn buik, zodat ik vast de website kan

voorbereiden, we hebben volop electriciteit, WIFI, wat een luxe. We dachten dat we

alleen koud water hadden, dat is hier heel normaal, maar als Roderick in zijn bad

stapt, weet hij wel beter, het is gloeiend heet. We nemen een uurtje rust, dan gaan

we nog even de stad in het donker bekijken, maar dat valt tegen, er is niets te

beleven. We eten nog een klein sateetje en halen een paar boodschapjes. Dan is de

dag voor ons wel afgelopen. Nog even alle fotocamera batterijen onder lading

zetten, we zijn klaar voor morgen.


 


01 november 2013, Royal Cremation, Ubud.


Vanochtend bij het ontbijt vonden we een Bali krant in het Engels met daarin

nieuws over de Royal Cremation. De toren (Bade) is "maar"25 meter hoog. Nog

steeds gigantisch, er zijn 5000 sterke mannen vandaag nodig om het loodzware

gevaarte bij toerbeurt te sjouwen. Tijdens de processie is er geen electra meer, dus

ook geen Internet, winkels moeten dicht, de electrakabels die hier over de straten

heen hangen worden weggehaald omdat anders de toren er niet langs kan.

De sarcofaag in de vorm van een paarse stier is 7,50 meter hoog.

En dan Last but not Least: er is geen prins overleden maar de echtgenote van de

Koning van Ubud op de leeftijd van 59 jaar. Ze was erg geliefd.

Om 9.00 uur gaan we keurig opgedirkt naar Balinese norm op pad. Buiten bij het

paleis staan al veel mensen te kijken en te fotograferen. Nergens dranghekken,

alles en iedereen loopt door elkaar. We gaan het paleis binnen, het is al druk op de

buitenste tempelhof. Eerst tekenen wij het condoleance register, dan krijgen wij

een programmaboekje. We gaan nog verder het paleis in, iedereen is nog druk

doende. Er zijn al een aantal ceremonies geweest, velen lopen alweer met

rijstkoffels op het voorhoofd. In een ander gedeelte worden voorbereidingen voor

een maaltijd gemaakt. De Koninklijke weggooibordjes staan al klaar. Dezelfde

hebben wij ook gekocht. Maar misschien is dit wel voor de dragers en andere

medewerkers.


 


Op de buitenhof is meer te zien, dus daar gaan wij naar terug, we vinden een

supermooi plekje, in de schaduw, waar we kunnen zitten (er staan nergens stoelen)

naast de vice ambassadeur van Argentina en Columbia, we kunnen alle gasten zien

aankomen en hebben eersteklas zicht op de Balinese dansgroep. De dames, die tot

de familie Agung behoren, het Koninklijk Huis van Ubud, zijn allemaal gekleed in een

blauwe kabaya met een roze sjash, een sjerp. Even later zitten we omringd door

prinsessen en prinsesjes.


 


 


Dan komen de danseressen op, intussen blijven de gasten binnenstromen.


 

 

De dansvloer is belegd met 2 stukken tapijt, niet vastgeplakt of zo, dus aan het

eind rubbelt dat op en gaat de naad omhoog staan, niemand die valt. In het begin

worden de dansers begeleid door Gambelanmuziek, met de metalen klankschalen

en xylofoons, later door bamboefluiten, dat klinkt wel zo mooi! Heel melancholiek.


 


Daar staat een heel mooi aangeklede man, met een heilige kris tussen zijn shash.

Die wil ik wel even op de foto hebben, dus ik stap gewoon naar hem toe en begin

een praatje over zijn mooie outfit. Resultaat zoals gewenst.


 


   


Terwijl de dames dansen komt er een zwarte hond aanlopen, die begint de

offerbakjes die op de grond staan lekker op te peuzelen, niemand die daar iets aan

doet. De bakjes op de grond zijn bedoelt om de lagere geesten gunstig te

stemmen. Even later komt er nog een tweede hond en gaan die twee een potje

lopen bakkeleien wiens hapje het is, de dames dansen gewoon door.


 


Dan komen de mannen, die zijn voor ons toch favoriet. Zo mooi aangekleed, zo

stoer ook.


 


 


En nog meer Agung Royals.


 


Roderick is inmiddels beste maatjes met de ambassadeur, later komt hij ons zijn

vrouw voorstellen.


 


En dan hier de belangrijkste Prins en Prinses, waarschijnlijk haar kinderen, zij

worden later in draagstoelen voor de stoet uit gedragen.


 


Er komen intussen mensen voorbij, die weer offers gaan brengen, manden op hun

hoofd, een half uur later met lege hoofden terug. Buiten gebeurt er ook van alles

omdat de funeral tower weer gezegend moet worden en zo. Maar we durven ons

plekje niet te verlaten, we zitten zo eerste rang.

Dan komen er tientallen mannen in sarongs met hardloopschoenen er onder en een

witte sjerp om hun Udeng. Die gaan verder het paleis binnen, waarschijnlijk de

dragers, er komen door de paleisdeur 2 wachters met "heilige"parasols, dus er gaat

nu wat gebeuren. Dan komt er een soort speciale garde naar buiten, met

puntmutsen op en geschminkte witte snorren. Deze erewacht stelt zich op.


 


Dan komt er onder luid Gambelan geroffel een stoet mensen uit de paleisdeur.

Allemaal dames met grote offerschalen op het hoofd, een man met een vogelkooi

met vogel, de lieveling van de kroonprinses, die wordt via de hoge steile hellingbaan

naar boven gebracht en in de funeral tower geplaatst en nog veel meer spullen.


 


Dan nemen de Prins en Prinses plaats in de draagstoelen en worden naar buiten

gedragen onder Gambelangeroffel en in een ijltempo. Buiten stijgt een luid gejuich

op. Intussen klimmen er steeds meer mensen op de bamboe hellingbaan.


 


 


En daar wordt de kist naar buiten gedragen.

 


Hij wordt naar de hellingbaan gedragen, daar staan bovenaan al een aantal mensen

te wachten, met behulp van een lang touw en heel veel duwende en trekkende

mankracht wordt hij naar boven gebracht, halverwege ging dat nog bijna mis, de

kist kapseisde bijna over de rand. Er werden heel wat Koninklijke Gilletjes geslaakt.

Buiten ziet het onderhand zwart van de mensen.


 


Het duurt nog heel lang voordat de kist in de toren geplaatst is, daar moeten weer

heel wat sterke mannen en priesters aan te pas komen. Intussen verlaten wij via

de andere poort het paleis in de hoop een plekje op de straat te bemachtigen.



Het is een gedrang en gedoe van jewelste, de Koninklijke gasten lopen er ook

gewoon tussen, niet zoals bij ons volgauto's of zo, nee gewoon dringen voor een

plekje. Nergens dranghekken, overal staan om de 50 meter grote groepen dragers

om de anderen te vervangen. Wij proberen wat voor de stoet uit te komen, zodat

we ze mooi kunnen zien aan komen. De stier komt er al aan. Ineens begint de

muziek op te zwepen en begint iedereen te rennen, Ja wij natuurlijk ook, wegwezen

van de straat, ze komen in rentempo met die geweldige stier aan, uitwijken kunnen

ze niet, er komen zo'n honderd man met een geweldig gewicht op hun armen

aanrennen. Phoe, ik ga volgende keer achter een boom staan.


 



 


 


We dringen langzamerhand op verder naar voren, het wisselen van de dragers

vergt toch wat tijd. Via rode vlaggen wordt er aangegeven, dat er bijna weer

gestart moet worden ,een priester met een gong geeft het sein en een andere man

geeft met een gong het tempo aan. Wisselen...


 


De speciale erewacht en de offers natuurlijk.


 


We zijn nu echt aan het begin van de stoet aangeland, bij de Prins en Prinses in hun

draagstoelen. Je mag zo dichterbij komen om foto's te maken.


 


 


Het Gambelan orkest loopt ook mee in de stoet. Hoezo niet draagbare

instrumenten? Hier doen ze niet zo moeilijk. Voor alles is een oplossing.

En daar komt de Bade aan, de toren, het is een enorm gevaarte en die moet dus

overal langs heen gemanoeuvreerd worden. Voorop de brandweerwagen die een

forse lading water spuit op de straat en over de mensen, dan de grote stier en

daarachter de Bade.



 


Hier een blik op de "verkeersleiders" op de funeral tower.


 


Bijna gaat het mis, de toren blijft met een vleugel achter een boom hangen.

Gelukkig het is goed afgelopen.


 


Onderweg blijft hij ook nog in een penjon hangen, zo'n lange versierde bamboepaal,

maar ook dat loopt goed af. Dan alleen nog het laatste stuk naar de cremation

ground, niet zo ver meer, alleen is dat wel nog een helling op.


 


We blijven nu wel op veilige afstand. Als er nu iets mis gaat, word je meteen onder

de voet gelopen. Het is nog drukker geworden, we worden bestookt door verkopers.

De stoet gaat de hoek om naar de Cremation Ground, wij dringen langzaam op,

het is nu ellebogenwerk. Dan zien we ineens dikke rookwolken opstijgen, shit,

zijn we nu te laat? De mensen beginnen te haasten en op en over muren te klimmen.

We hebben ons voor niets zorgen gemaakt. Dit is van een andere crematie. Dat moet

ook een hoog persoon zijn geweest.

Bij ons arriveren nu ook de balonnenverkopers, fietsen met een koelhoudbak met ijsjes,

loempiaverkopers, tingelende karretjes met rijstkoeken, suikerspinnen, flesjes drinken,

waaiers en natuurlijk sarongs. Nasi in een puntzak van bananenblad, je kan het zo gek

niet bedenken of er is wel een verkoper van. Het is net Koninginnedag.

Iedereen krioelt door elkaar.


 


Ook hier is weer een hellingbaan gebouwd van bamboe. De kist moet eerst weer uit

de toren gehaald worden in bijzijn van tig priesters, over de steile baan naar

beneden. En dit is de dame waar het allemaal om te doen is.


 



Verderop zijn ze bij de sarcofaag, de stier, alweer een stelling aan het

opbouwen, want daar moet de kist weer naar boven, ook weer 7 meter omhoog,

om het lichaam in de stier te leggen. Daarvoor moet eerst de stier opengeklapt

worden, dat gaat niet helemaal soepel, we zien ze met een zaag onder de staart

bezig. Maar na een tijdje is het hele bovendeel verwijderd. En al dat werk op een

schildersstelling. Dan wordt daar de kist omhoog gesleept/ gesjouwd.

Vervolgens wordt het lichaam eruit genomen, dat doen ze duidelijk met respect en

heel voorzichtig en dan wordt de lege kist weer naar benenden gelaten.


 


 


We hebben een veilig plekje gevonden boven op een tempelding, onder een dakje in

de schaduw, buiten het gedrang en van de wind af. Op een afstandje kunnen we het

zo prima volgen, alleen vergeten dat aan de andere kant ook een crematie bezig

was. Ze verbranden eerst de sarcofaag met het lichaam, daarna de hele funeral

tower, maar ook alle dikke bamboe draagstokken en dat zijn er nog al wat. Bamboe

is verdeeld in compartimenten en als je dat gaat verbranden spatten die met een

luide knal en veel rook uit elkaar.


 


Nu gaat bij onze mooie paarse stier ook de brand erin, op moderne wijze met een

vlammenwerper en 2 butagasflessen. Dat is gedaan om het crematie proces te

bekorten.


 



Alle lichamelijke resten moeten verbrand worden, het onderstel van de stier wordt

daarom nog natgehouden, want er is nog een opvolgende ceremonie. Als de resten

allemaal verbrand zijn, worden ze "gewassen" in gewijd cocoswater, op een witte

doek wordt van die resten, onder voortdurend ceremonieel, weer een menselijke

gedaante gevormd, na alle zegeningen wordt de doek dichtgevouwen en naar Sanur

getransporteerd, waar het in zee gelegd wordt. Dan moeten de resten van de

sarcofaag helemaal opbranden. De toren moet gedemonteerd worden, want die

staat met zijn top tussen de bomen, het is al vijf uur en we stikken van de honger,

dus we gaan op weg om een warung te vinden, die open is. De crematie is een

Hindu ceremonie, dus de moslimzaakjes blijven open. In een piepklein tentje nemen

we sate gule gambing, dat is geitensate met een bord geitensoep/saus voor over

de rijst en een ketjapsaus. Buiten op straat wordt door een oude dame met

hoofddoek op een piepkleine barbecue het vlees geroosterd op kokosnootschillen.

Het was erg lekker, we komen helemaal bij, sinds een licht ontbijt vanochtend

hebben we nog niets gegeten, alleen 4 liter water, dus een beetje pit kunnen we

goed gebruiken. Na afloop wandelen we nog een keer terug naar de Cremation

Ground, maar de toren staat er nog steeds. We vinden het wel best zo.


 


Nog bijna een uur terug te lopen naar het hotel. Het gaat nog steeds goed, totdat

we bergop moeten het straatje in naar het hotel, dan voelen we pas hoe gesloopt

we zijn. Vlak voor het hotel zit een massagesalon, ik haak af, ik neem een lekkere

massage, Roderick kan vast in bad gaan liggen of zo. De watertoevoer is al

gerepareerd. Ik kan meteen terecht, maar ik heb niets bij me en ben bezweet en

heb hartstikke vuile voeten. Daar zitten ze helemaal niet mee. Het is een Balinese

massage, de spieren worden centimeter voor centimeter hard geknepen. Net

voordat de kramp erin schiet, doet de masseur iets waardoor die weer ontspannen.

Eerst dacht ik, dit was niet mijn bedoeling, maar als hij mijn volgende been gaat

kneden, voel je echt het verschil, het behandelde been voelt heel licht. En dan

eindelijk na een half uur flink onder handen te zijn genomen, gaat hij over op het

verzorgende deel en wordt mijn hele lijf zacht gemasseerd met jasmijnolie. Dat

voelt beter. Mochten jullie denken aan sexmassage, vergeet het maar. De masseur

waakt ervoor om ook maar een intiem deel per ongeluk aan te raken en ik lag op

mijn buik met uitzicht op de meest harige onderbenen, die ik ooit bij een Indonesier

gezien heb, met zwart gelakte teennagels. Hij heeft prima werk geleverd, na afloop

kon ik me nog even afdouchen, van te voren vonden ze helemaal niet nodig, en als

herboren loop ik naar het hotel.

65.000 rupiah armer, euro 5,20 voor een uur massage.... 

De dag is nog niet afgelopen, we gaan bijna direct naar bed, midden in de nacht

zakken we (ter informatie: tijdens onze slaap) met een luide klap door de bodem

van ons mooie hemelbed. Ik hou de matras omhoog en Roderick legt de planken

weer goed. Een paar uur later weer een luide klap, nu liggen we met de benen

omhoog schuin naar een kant, de boel zit zo vast dat we een medewerker van het

hotel laten komen. 's Ochtends gaan we er nogmaals doorheen, de onderburen

zullen wel denken... Waarom zouden we er anders zo moe uitzien?

Het was een hele speciale dag, echt een van de hoogtepunten van deze reis. De

sfeer, de rituelen, de muziek, de stoet, het gemak waarmee zoveel duizenden

mensen zich door elkaar bewegen, heel bijzonder allemaal en wij mochten erbij zijn.

We voelen ons echt bevoorrecht.


Zondag, 02 november 2013, Ubud, Kuningan ceremonie.


Die Hindu's blijven maar doorgaan hier met hun ceremonies. Vandaag is ook weer

zo'n belangrijke dag. Eigenlijk zijn ze al 10 dagen aan het vieren en doen. De

geesten van de voorouders die met Galungan afgedaald zijn naar hun huizen en

families, gaan vandaag weer terug naar hun eigen wereld. Daarvoor moeten ze nog

snel gunstig gestemd worden met offers en ceremonies. In Serangan is het hele

eiland afgesloten voor verkeer, van heinde en verre komen de Hindu's hier naar toe

om te bidden. Dit is ook een van de redenen voor het uitstel van onze visa. Er zijn in

deze tijd nauwelijks werkdagen. Wij kunnen met de taxi ook de baai niet bereiken

en zouden dan nog een uur met onze koffertjes moeten sjouwen. Dan kunnen we

beter nog een dagje Ubud doen. Ik wil wel nog wat meepakken van de sfeer

vandaag. Dus gaan we weer op stap, na eerst bij de receptie dringende opdracht

gegeven te hebben ons bed goed te repareren. Normaal kun je hier nauwelijks

lopen door het vele verkeer, vandaag flitsen er alleen een overmaat aan scooters

heen en weer met vader in tradionele kleding, kind volledig uitgedost tussen de

benen en vrouw charmant in een prachtige kabaya in amazonezit achterop met een

grote offermand op schoot of de hele familie op twee scooters, moeder voorop,

zoon erachter op. Ze hebben allemaal haast, er moeten heel veel offers gebracht

worden en dat moet voor 12 uur vanmiddag klaar zijn. Voor die tijd moeten ze ook

al een ceremonie in de tempel bijgewoond hebben. Ze zijn er hartstikke druk mee.

Zelfs de auto's en scooters zijn versierd en sommigen hebben een sarong over de

motorkap.


 


 


Iedereen is weer op zijn mooist aangekleed.


 


 


We gaan even bij de Lotus tempel kijken, maar die is momenteel helemaalverlaten,

we hullen ons weer in onze sarong en sash, dan mag je namelijk ook binnen kijken.


  


Een tempelcomplex bestaat uit heel veel verschillende pavillons, gebedshuizen,

altaren en speciale hoekjes. Het is iedere keer weer een verrassing wat je gaat

zien, hier groeien de aparte Balipalmen met hun vruchtjes en orchideeen.


    


En dan gaan we nog even voor de statiefoto.


  


En verder gaan we weer, Ubud staat vol grote tempels en in de kleine straatjes is

bijna ieder derde huis een tempel. Het is zo mooi om te zien, alleen de stoepen zijn

erbarmelijk, je moet echt iedere stap kijken waar je je voeten neerzet. De irrigatie

kanalen lopen onder de stoep door en af en toe ontbreekt er een betonnen

afdekplaat in de stoep, waardoor er een gat van 1 meter diep en 80 cm lang

ontstaat, waar dus het water stroomt, veel platen zijn gebroken, liggen schuin,

erliggen opstakels, je kunt het zo gek niet verzinnen. Dus eerst netjes stil staan,

dan pas om je heen kijken. En er is genoeg te zien, absoluut. De meeste winkeltjes

zijn gesloten vandaag tot 13.00 uur in verband met Kuningan, maar hier maken ze

gebruik van de etalages, dus toch leuk kijken.

De markt is uiteraard ook gesloten, maar in de tempel daar worden ook druk offers

gebracht. De offerbakjes liggen een meter hoog gestapeld. In de krant lazen we

een artikel, dat in verband met de offergaven, de prijzen van fruit en bloemen de

lucht in geschoten waren.


  


 


We gaan weer verder, onderweg vinden we nog een tempel met Ganesha in de

hoofdrol, in de tuin hebben ze de agaveplant opgesierd met eierdoppen.


   


We lopen allerhande kleine straatjes door, leuk hoor, net op het moment dat we

nodig aan een drankje toe zijn, lopen we tegen het Nederlandse echtpaar op, waar

we gisteren op de crematie ook mee hebben gesproken. Zij gaan net een kokosnoot

drinken, nou daar sluiten wij ons graag bij aan. We hebben gezellig met elkaar

zitten kletsen. Een uur later gaan we weer op pad.

We horen we een Gambelanorkest, alleen het klinkt een beetje blikkerig,

even later zien we waarom, een aantal kinderen vormen het orkestje en ernaast

loopt een eigengemaakte Barong met twee jongetjes erin, er loopt er ook een bij

met een grote doos, waarin je een donatie mag storten. Natuurlijk doen we dat.


   


Overal vind je weer verrassingen, zoals deze stenen Komodo.


 


Dan wandelen we door naar de Monkey Forest Road, de grote straat van Ubud,

ergens moet een kleine afslag zijn naar de Bisma, waar ons hotel staat. We gaan

door een heel smal steegje, dan over een keien modderpad, je kunt geen

fatsoenlijke stap zetten, maar ook hier crossen de scooters af en aan. Vervolgens

langs de rijstvelden en op het moment dat we echt niet verder meer willen, zijn we

er. Bisma Sari Resort.


  


Ik ga lekker even een paar baantjes zwemmen, he, heerlijk, daarna stappen we in

ons netjes gerepareerde hemelbed met het voornemen van alle luxe te genieten,

lekker lang lezen, televisiekijken, internetten. Binnen 10 minuten liggen we te

snurken.


  


Zondag, 03 november 2013, Ubud en Serangan.


Om 11.00 uur komt de taxi ons ophalen om ons naar Serangan te brengen. Ik wil

nog graag even langs de markt, die was gisteren gesloten. Dus direct na het ontbijt

vertrek ik, Roderick houdt het vandaag voor gezien. De markt is een stief

kwartiertje lopen en ik zet flink de pas erin. Nog voor ik daar aankom bekijk ik nog

wat winkeltjes en zie daar de broeken, die ik wil kopen. De onderhandelingen

kunnen weer beginnen. Je bent altijd meer dan een half uur kwijt, voordat je de

prijs weet. Zij noemen een belachelijk hoge prijs, je weet nooit, misschien tuint ze

erin (soms gebeurt dat ook, natuurlijk), maar dit keer sta ik stevig in mijn

Birkenstocks. Dan willen ze graag dat je 3 dezelfde broeken of bloeses neemt, dan

maken ze nog een betere prijs. Goed geslaagd voor een prima prijs. Ik leer het wel.

Dan snel door naar de markt, maar ook deze markt is weer zo nauw, met zoveel

kruipend ongedierte en overal afval op de grond, je moet zo goed kijken dat je niet

valt, daarbij komt iedereen op je af om van alles te verkopen. Dus ik probeer de

spullen te kopen die ik nodig heb en ga er dan gauw vandoor. Dan een heel andere

kant op, ik had gisteren in een winkel zo'n mooi Tshirt met Ganesha erop gezien.

Zowaar de winkel teruggevonden, maar hij was nog steeds gesloten. Nou dan niet.

Dan weer de hele stad door terug naar het hotel. Flink doorstappen, want de tijd

dringt, ik zweet me rot, eerst maar een liter water kopen, het is al 35 graden. Als ik

bij de Bisma Sari aankom, heeft Roderick net de sleutel ingeleverd. Oh, dat is

jammer. Toch nog even vragen bij de receptie: Mag ik snel nog even douchen, ik

ben zo moe en zo heet. Ze waren al gestart met schoonmaken, maar ze stoppen

gewoon, steken de sleutel voor me in de buitendeur, zodat ik nog even kan

douchen. Over service niet te klagen. Dan belt Rus, de taxichauffeur, hij heeft

autopech en komt wat later. Nou daar heb je ons niet mee, gaan we lekker in het

restaurant nog een Nasi Campur eten. Na een uur belt hij weer, de auto kan nu niet

gerepareerd worden, the car is dead! maar de man van de werkplaats brengt hem

en ons van Ubud naar Serangan. Okay, prima geregeld. In Serangan aangekomen,

mogen we er eigenlijk niet door met de auto, er zijn nog steeds honderden en

honderden Hindu's hier bijeen, met kraampjes en een kermis, muziek eten en

drinken en natuurlijk de nodige ceremonies. Via een ander weggetje kunnen we

gelukkig toch nog bij de steiger komen. Daar bellen we onze buurboot en even later

komt Rob ons opvissen om ons naar het schip te brengen. He, he! In ons schip is

het inmiddels bijna 40 graden, brandende zon, windstil en alle luiken dicht. We

hebben echt geen sauna nodig. We drinken even wat en dan wil ik toch nog wel een

kijkje nemen bij de ceremonies. Roderick bedankt voor de eer, die wil geen poot

meer verzetten vandaag, maar hij brengt me wel even naar de kant. Daar ga ik dan

weer, mooi met sarong en sash, naar de andere kant van het eiland. Iedere keer

wordt er een andere tempel gebruikt voor een bepaalde ceremonie. Het is weer een

flink eind lopen in de hitte. Ik heb er een poosje rondgelopen, ik vind het altijd leuk

om te zien hoe de familie's met elkaar om gaan, de mensen zien er allemaal

prachtig uit, de kindjes zijn zo aandoenlijk mooi aangekleed, er wordt gegeten,

gefeest, gebeden. Net als ik daar sta komt er weer een processie aan. Grote

offerandes dragen zij op het hoofd, de muziek van gongen en cimbalen zal ik nog

lang met me meedragen.


  


Op het water is het heel stil en iedere avond hoor je muziek in de tempels. Op de

terugweg loop ik nog een keertje kriskras door het dorp. Aan de waterkant zit de

Nederlander Herman bij een warung aan een biertje. Daar heb ik ook wel zin in, een

lekker ijskoud bier. Zo gezegd, zo gedaan. Vlak voor donker roep ik Roderick op via

de marifoon om met op te halen van de wal. Hapje eten en naar bed, het was me

het dagje wel weer. 


Maandag, 04 november 2013, Serangan Bay.


Vandaag gewoon helemaal niets gedaan, we zijn gesloopt.


Dinsdag, 05 november 2013, Serangan Bay.


We hebben ergens lekkage in het schip, de bilgepomp gaat met regelmaat beginnen

te pompen, maar Roderick kan niet vinden waar het vandaan komt. Hij heeft er al

een paar keer naar gekeken, maar nog steeds geen idee. Nu moeten we dan

serieus gaan kijken, volgende week hopen we te vertrekken en dan moeten we

flinke einden varen. Eerst onder de vloer, vloerplaten eruit, spullen eronder uit,

niets, volgende compartiment, zelfde verhaal weer niets. Dan gaan we rigoureuze

maatregelen nemen, we hebben het idee dat de bilgepomp steeds vaker aanslaat.

Dat is niet goed. De bakskist helemaal leeg, niks! De hut bij de watermaker moet

vervolgens leeg en wel helemaal tot achterin. Wat een zooitje spullen komen eruit,

je weet niet waar je het allemaal moet laten. We zwoegen ons het rotje en dat in

die hitte. Alles leeg, de bedplaten losgeschroefd, de vloerplaten eruit, niks! Volgende

compartiment, weer niks! We zijn bekaf, maar er is nu nog maar een mogelijkheid,

dat is onder de vloer in de dubbele hut, dus nu moet die helemaal leeg. Wat daar

allemaal uitkomt!!! Je kan je kont niet meer keren. Maar daar komt wel de lekkage

vandaan en we zijn hier niet blij mee. De gland, dit is een soort pakking, op de

schroefas is versleten (?) en die laat water door. Roderick is flink nerveus ervan.

Waar haal je hier een nieuwe en eigenlijk moeten we het water uit om dit euvel te

verhelpen. En dat kan hier niet. Hij krijgt een goed idee, hij gaat eens met Matthew

praten, een mecanicien, die op een van de boten meevaart momenteel. Die heeft

misschien een oplossing, hij komt morgen. Ik ga met de rubberboot naar de wal om

wat dozen water te halen, eigenlijk te zwaar voor mij, maar Roderick kan moeilijk

tillen met zijn zere voet. Dus ik vertel hem maar niets. We willen voldoende flessen

water voor onderweg bij ons hebben. Je weet maar nooit.

Daarna graven we ons bed uit en vallen een beetje neer. Volgens mij hebben we

niet meer bewogen. Another day in Paradise!


Woensdag, 06 november 2013, Serangan Bay.


De mecanicien, die kwam dus niet. Balen. We hadden alles weer leeggehaald en

klaar gemaakt, zodat hij er zo bij kon, wachten, wachten, wachten. Roderick is naar

hem op zoek gegaan, nu komt hij morgenochtend. We kunnen niets doen, want we

kunnen nergens bij. Dus gaan we met hoogwater maar vast wat jerrycans diesel

halen met de rubberboot. We zijn bezig het schip helemaal klaar te maken, zodat

we zodra de paspoorten terug zijn, direct kunnen vertrekken. De baai van Serangan

valt bijna helemaal droog, dus haast is geboden. We kunnen nu recht voor het

tankstation de dinghy vastleggen.


  


Roderick heeft 4 jerrycans te vullen en een klein jongetje van 3 jaar helpt hem met

de dop erop schroeven en sleurt de zware jerrycans een stuk mee. Wij geven hem

2 muntjes van 500, nog geen 3,5 eurocent, als dank voor zijn hulp. Hij staat te

stuiteren van plezier en Pa en Ma ook. Dan rent hij weer naar Roderick toe en geeft

hem ook een muntje, tenslotte hebben ze samen gesjouwd. Zo schattig.

's Middags willen we naar de Lotte Mart, hier op het einde van het eiland. We

hebben nog wat spullen nodig voor onderweg. Straks varen we waarschijnlijk 10-14

dagen door, dus de voorraden moeten weer aangevuld worden. Hier in het dorp is

bijna niets te koop, geen potje jam of pakje boter. We varen naar de kant en willen

een taxi laten komen, maar die is op dit moment niet beschikbaar. Iemand anders

biedt transport aan, heel normaal hier, dus Roderick spreekt een prijs af. Hij wil

fifteen thousand, prima, dat doen we. Het is per auto niet zo ver. Als Roderick wil

betalen, vlak na vertrek, zegt hij, Nee, Fifteen! Nou dit is Fifteen! Maar hij bedoelde

Fifty, 50.000 en dat vonden we veel te veel. We konden het niet eens worden, dus

zijn wij uitgestapt en hij is teruggekeerd. Principes zijn natuurlijk heel waardevol,

maar nu liepen we wel in de bloedhitte over een stoffige weg. En geen taxi te

ontdekken en niemand die ons mee wilde nemen. Shit, ik was al zo moe. Dan stopt

er een meneer op een motor. Waar wilt U naar toe? Deze weg is nog heel lang.

Kortom we mochten bij hem achter op de motor en zo heeft hij ons een voor een

naar het einde van de weg gebracht. Toch weer heel leuk zo'n ervaring.

Dan komen we bij de snelweg, die heeft een hoge middenberm. De Lotte Mart is

aan de overkant, maar het verkeer raast maar door, ik durf er hier niet overheen.

We lopen nog een heel eind en dan kunnen met wat gevaarlijke toeren naar de

overkant. We gaan eerst een hapje eten en staan ik weet niet hoeveel lekkere

dingen op het menu, maar het meeste is niet aanwezig. Alleen gebakken Gurami,

die heeft mijn vader jaren in zijn aquarium gehad, dat lokt me niet aan. Dus doe

maar nasi en wat lumpia's. Wat wilt u erbij drinken? Doe maar een cola. Hebben we

niet meer, doe dan maar water, hebben we niet. Tjee, wat hebben jullie dan wel?

We lopen naar de koelkast en er staat zowaar nog een grote Bintang in. Dus die

nemen we, graag met 2 glazen. Soms gaat alles zo moeilijk.

Dan de winkel in, het is een soort groothandel, maar je kunt ook per stuk kopen,

alleen is alles dan duurder, maar dat vinden we eigenlijk terecht. Hebben we

eigenlijk geld genoeg bij ons? Geen probleem we kunnen met een creditcard

betalen. We laden onze kar vol, het item waar we speciaal voor naar deze

supermarkt gegaan waren, was uitverkocht, dus we liepen toch wel een beetje te

balen, maar in ieder geval hebben we behoorlijk veel vers spul voor aan boord.

Dan de kassa, No Sir, uw creditcard kunt U alleen gebruiken voor electronica, Grrr!

We kunnen nog net alles betalen, gelukkig is er een ATM machine, zodat we geld

kunnen pinnen, alleen werkt die niet. We leggen hutje bij mutje, dan kunnen we nog

net een taxi betalen. Alleen is ineens de hele taxistandplaats leeg. Soms zit het

mee, soms zit het tegen. Ineens komt er een taxi aanrijden, ik houd hem aan en

Roderick zet direct de tassen achterin. De chauffeur vraagt of we naar Sanur willen.

Ja zegt Roderick met zijn moede hoofd. Blijken we de bestelde taxi voor iemand

anders ingepikt te hebben. Nou daar hebben we dit keer helemaal geen moeite mee

en Nee Meneer, we moeten niet naar Sanur, maar naar Serangan. Is alles toch

weer goed gekomen.


Donderdag, 07 november 2013, Serangan Bay.


Matthew, de mecanicien is uiteindelijk gekomen. Afspraak was 9.15, dus om 10.15

uur begon Roderick hem maar eens te roepen, Ja hij kwam er aan. Hun boot ligt

vlak naast de onze, dus ik kon zien dat er helemaal niks gebeurde. Ik zei al, volgens

mij ligt hij te slapen. Dus na weer een uur afwachten en vol ergernis, ging Roderick

er nog maar eens heen in de dinghy. Ja, wat wil je nou? Wil je deze klus of niet? Ja

Sorry, Sorry, ik kom over 5 minuten. Dus weer een half uur later, kwam hij

inderdaad. Roderick had zelf al een alternatief reparatie idee, namelijk om een paar

bandklemmen om de pakking heen te zetten. Maar hij wil graag advies van een

mecanicien. Dit wordt inderdaad de oplossing, want de gland die wij hebben, kun je

hier niet kopen. Kwartiertje later is alles weer geregeld, alleen is Roderick de rest

van de dag bezig om alles weer een goed plaatsje te geven. Hij is bekaf.

Eind van de middag heb ik met Herman afgesproken, een Nederlander die hier

woont en wij hebben nog een hele tas met Nederlandse boeken. Hij is er blij mee,

maar ook hij heeft nog een hele stapel liggen, dus of ik ook weer een stapel mee

terug wil nemen. Okay, we hebben weer leesvoer.

Intussen ook nog een meisje blij gemaakt met wat oude flesjes nagellak. Zo

rouleert alles mooi.


Vrijdag 08 november 2013, Serangan Bay en Kuta.


Vanochtend vroeg wordt er hard Goedemorgen geroepen. Wat leuk Josien en Rob

met de Inish zijn gearriveerd, we hadden niet verwacht die nog te treffen. Zij zijn in

een ruk vanuit Kupang doorgevaren en wij zijn veel langer in Bali gebleven. Ze

komen een bakkie koffie halen en dan spreken we af om vanmiddag samen naar

Kuta te gaan, dan kunnen wij ze even wegwijs maken en meteen de allerlaatste

spullen in slaan. We nemen eerst een taxi naar het strand, waar we naar het tentje

gaan met die lekkere sate. We moeten nog even wachten, want de baas komt pas

om 13.00 uur. We begroeten hem met luid gejuich en hij loopt helemaal te

glimmen. Vervolgens krijgen we een super lekkere sate. Dan wandelen we met Rob

en Josien even langs de winkeltjes en langs het strand. Ik hoor het geluid van

cimbalen, hee, volgens mij is er een Hinduceremonieel bezig. Laten we even gaan

kijken. En ja hoor, op het strand is iedereen weer verzameld, er wordt gezongen en

muziek gemaakt. Kijken we even beter, is er een crematie bezig op het strand,

twee zelfs. Gewoon op het publieke strand.


  


Dan nemen we een taxi naar de Carrefour, waar wij nog een keer gigantisch

inslaan. Naar alle waarschijnlijkheid krijgen we dinsdag onze paspoorten en

vertrekken we meteen woensdag. We zijn er klaar voor. Dan  laden we de taxi af

met al onze boodschappen en gaan we weer op weg naar Serangan. Roderick heeft

nog 2 mooie batikhemden gekocht. De Euro staat nu zo voordelig ten opzichte van

de Rupiah, 15.220 Rupiah voor 1 Euro. We voelen ons echt miljonairs.


Zaterdag, 09 november 2013, Serangan Bay


De hele dag bezig met het schip voorbereiden voor vertrek. Opruimen,

schoonmaken, nog een paar dozen water, de andere zijn alweer op,  wat spulletjes

weggeven aan de locals, een beer voor de baby, wat overhemden van Roderick

voor de heer des huizes, nagellak en kleine spulletjes. En dan is de dag weer

voorbij. Op deze manier gaat deze visser elke dag naar zijn boot.


  


Zondag, 10 november 2013, Serangan Bay.


Tja vandaag veel van hetzelfde als gisteren. Het schip moet helemaal klaar, zodat

we woensdag direct weg kunnen. En het is zo heet!!!


Maandag, 11 november 2013, Serangan Bay en Sanur.


Vanochtend er nog hard tegenaan, Roderick moet de schroef nog schoonkrabben,

de rest van het onderwaterschip heb ik al meerendeels gedaan. We gaan tot 11.00

uur door, daarna doen we niets meer, dan hebben we een vakantiedag. We gaan

lekker naar het strand in Sanur, heerlijk lunchen bij Tootsie, beetje zwemmen. We

hebben Rob en Josien uitgenodigd met ons mee te gaan. He, he, dat is heerlijk, daar

waren we echt aan toe. Nog een keer genieten van alle grote glazen vruchtensap,

watermeloensap en avocadosap, en Roderick gaat zich te goed doen aan ijskoud

groot Bintangbier. Genieten dus.


   


Daar staan weer twee van die mooie jongens bij de poort. Ik moet daar altijd om

grinniken.


  


Dinsdag, 12 november 2013, Serangan Bay en Immigratie.


Vandaag krijgen we onze paspoorten, fingers crossed, eerst zien dan geloven.

Vanochtend klinkt weer het gezang van de priester van de Hindutempel over het

water, even later ook weer het gehamer van de Gambelan. Ik ga toch nog even

snel kijken, wat er te doen is. Bij welke tempel je moet zijn is niet zo moeilijk, je

kijkt gewoon waar de meeste scooters geparkeerd staan.


  


Als ik  door het stadje loop, wordt ik door iedereen toegeroepen. Hallo Mama, Hallo

Madam. Ik ben onderhand bekend als de bonte hond.

In de tempel zijn ze volop bezig met versieringen maken en ophangen. Morgen is er

weer een heel belangrijke ceremonie, die duurt 24 uur, de hele nacht konden we het

ook horen. Het leuke vind ik hier, dat iedereen overal aan meedoet. De mannen

komen bij toerbeurt om de penjons op te richten en overal banieren op te hangen,

de vrouwen zitten met hun kinderen bij elkaar en zijn bezig versieringen in elkaar te

knutselen van bananeblad. Intussen wordt er muziek gespeeld, de priester roept

nog wat riedels door de luidsprekers. Komt U ook Madam, morgen? Nee????? Tot

morgen Madam! Hoezo er niet bij horen?


  


Dan gaan we naar Ruth, onze agent, die ons begeleidt naar Immigratie. Wat een

chaos. Blij dat we haar ingeschakeld hebben. We zitten daar nog zeker anderhalf

uur te wachten, dan worden we eindelijk opgeroepen, we moeten nog foto's laten

maken en onze vingerafdrukken laten nemen. Niet logisch, want we hebben een

biometrisch paspoort en we zijn al in het land toegelaten. Dan weer wachten.


  


En Yes, niet te geloven, Ruth mag de paspoorten ophalen. Zij blij, wij blij.


  


De visa verlenging gaat in op de datum dat het oude visum verloopt, dus er zijn al

17 dagen opgebruikt van de 30 dagen verlenging. Stel dat we langer zouden willen

blijven, dan zouden we over 3 dagen onze paspoorten moeten inleveren om een

verlenging aan te vragen. Nou dacht het niet! Nu gaan we morgen direct

vertrekken, onze visa en onze cruising permit (CAIT) zijn nog maar geldig tot 27

november, dus dan moeten we het land uit zijn. We hebben nog 12 dagen en

nachten te varen naar Batam, dus we hopen dat het weer een beetje meezit,

anders krijgen we echt problemen, want dan zijn al onze vergunningen verlopen.

We rijden op de terugweg langs het buro van de PortCaptain van Benoa, om ons af

te melden uit Bali. Roderick blijft lang weg, als hij bij de auto komt, komt de rook uit

zijn oren. Die mensen hier zijn hartstikke gek! Wil de Portcaptain hem niet zijn

papieren teruggeven. Hij moet nu eerst weer langs Quarantaine. Ruth snapt er ook

niets van. Maar meer keus hebben we niet. Dus langs Quarantaine, dan weer terug

naar de Portcaptain. Hehe, het is gedaan. We zijn bekaf.


Woensdag, 13 november 2013, vertrek uit Serangan Bay.


Roderick houdt zich de eerste uren bezig met de marine biocultuur. Onze dinghy is

ondanks dat hij iedere dag meerdere malen gebruikt wordt, zo verschrikkelijk

aangegroeid, er hangt een laag schelpdieren, algen, en allerhande gekleurde

aangroei aan de bodem, die hij er met een ijzeren plamuurmes af moet steken. We

hebben ook plastic stekers, maar die breken erop.


  


We gaan er vandoor. We hebben een heel speciale tijd gehad in Bali. Heel bijzonder.

Onder het geluid van Gambelan muziek over het water vertrekken we.

Kling, kloeng, kling kloeng, kling kloen.


We sluiten dit gedeelte af en gaan verder met weer op weg en Semarang, Java.