Woensdag, 15 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


En daar liggen we dan bij Rodericks eigen eiland, genaamd Rodrigues op z'n Frans

uitgesproken als Roderieck. We liggen nog in de baai voor anker, het grote vrachtschip

ligt nog aan de kade, dat vertrekt morgenochtend om 6.00 uur en dan

moeten wij uit de weg zijn, dus hoe dan ook moet de motor het vandaag weer doen.

Dus er is werk aan de winkel. Maar eerst moeten we nog maar eens bellen met

Orange, we hebben 3G internet tegoed gekocht en het werkt voor geen meter, we

hadden het speciaal door de office laten installeren, maar dat heeft dus niet

geholpen. Gisteravond heeft Roderick al een hulplijn gebeld en die wil dan het model

nummer van je telefoon weten en... en... en dat allemaal in het Engels met een vet

Frans Creools accent, we hebben er behoorlijk moeite mee. Maar het mocht allemaal

niet baten, het werkt nog steeds niet. We kunnen beter de office bezoeken in de

stad. Ja makkelijk gezegd, de wind giert om je oren, er staan dikke golven, onze

dinghy ligt nog halfleeg op het voordek en de motor is al maanden niet meer

gebruikt. Daarbij moet Roderick dringend aan de slag. Nog maar eens een

telefoontje en nog een en nog een. Roderick wordt er helemaal gek van, op een

gegeven moment zegt hij: Ik geef u aan mijn vrouw. Huh? Ik weet van niks. Maar ik

ben wel beter in mijn talen en uiteindelijk heb ik alles opgeschreven wat we moeten

invullen en voila, het werkt. Weer een probleem opgelost. Nu had ik intussen de hele

familie SMS jes gestuurd, dat we er waren, maar die bleken dus ook niet verzonden

te zijn. Wel kregen we steeds de boodschap dat we nog 500 bonus SMS berichten

konden versturen, alleen blijkt dat alleen in Rodrigues te gelden. Dus dat schiet op.

Om 7.00 uur start Roderick met sleutelen. De slangen van de waterpomp eraf en ja

hoor, er zitten allemaal afgebroken schoepjes van de impeller op een hoop voor de

warmtewisselaar. Een aantal kan hij er zo uithalen, maar daarna begint het betere

pielwerk. Uren is hij er mee beziggeweest, maar alles is eruit. Dit had hij onderweg

nooit voor elkaar gekregen.


 


Tegen 12.00 uur krijg ik opdracht de motor te starten, spannend! Shit! er komt geen

water uit de koeling! Hoe kan dat nou? we schieten beide in de stress, maar dat is

niet nodig, de pomp had gewoon wat moeite met de hele handel weer op te starten.

De motor loopt wederom als een naaimachientje. En daar zijn ze dan de

boosdoeners. En kom nu niet met commentaar, dat hij dit direct had moeten doen,

want dat is zo gemakkelijk gezegd. Hij moest in no time de motor aan het werk

krijgen, omdat we in nood zaten en deze klus had hij nooit op een bokkend schip

midden op de oceaan kunnen doen. Het was zo'n priegelwerk om de stukjes eruit te

krijgen, bij iedere beweging schiet zo'n deeltje nog dieper in de catacomben van de

motor.

 


De rest van de dag houden we het verder wel voor gezien, alleen het hoognodige

wordt gedaan. Op de foto's hieronder kun je zien hoe hetzelfde rif er uit ziet bij

hoogwater en bij laagwater. Kortom daar wil je dus niet op terecht komen.


 


We nemen de tijd om het onbekende geld te bestuderen. Wat een saaie kerels staan

er op.


 


Maar er zit een verrassing in het hologram met de echtheids kenmerken. Een Dodo!

De Dodo was een inheemse grote loopvogel, die op Mauritius leefde, hier op

Rodrigues leefde zijn kleinere broertje de Solitaire. Beide zijn uitgestorven!


 


Rodrigues wordt administratief bestuurd door Mauritius, maar heeft toch een zekere

onafhankelijkheid.


Donderdag, 16 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Om half 6 zijn we al kant en klaar, het vrachtschip zal om 6.00 uur vertrekken en

dan moeten wij al uit de buurt zijn, dus alvast het anker opgehaald en dan kan het

rondjes varen gaan beginnen. Er kunnen maar een paar boten op hun plek blijven

liggen, alle andere moeten anker op en zo varen we een uur lang cirkeltjes tussen die

boten en het rif totdat de Anna vertrokken is. Dan mogen de zeilschepen afmeren

aan de havenkade. Ook wij dus. Daar gaat ze. Het rif is inmiddels grotendeels droog

gevallen er lopen mensen op te speuren, waarnaar weten we niet.


 


Zo we liggen aan de kade. Een herrie, want alle containers van het vrachtschip

moeten verplaatst en de vracht vervoerd. Het is een echte havenkade. We hebben

geen walstroom, geen waterkraan, wel mogen we water ophalen uit de grote

regenverzamelbak. Maar we liggen gratis en voor niks, dus niets te klagen. Alleen

het schip wordt zo ontzettend vies, pikzwarte troep waait er vanaf de kade en we

moeten wel flink klauterren om op de hoge kademuur te kunnen komen. De een

trekt het schip naar dswal en houdt de lijnen strak, dan stappen we via een krukje

op een grote autoband en vandaar op de kade, een meter hoger.


 


Allereerst brengen we een bezoek aan de Port Captain Yvan, we hadden gevraagd of

we ons een dag later mochten melden. We worden allerhartelijkst ontvangen. Wel wil

hij weten, wat we bedoelden toen we het over bier hadden over de marifoon ( we

hadden Neil een biertje toegezegd, als hij ons even naar de kant kon brengen) en de

captain had dat gehoord. Hij vindt het bier hier te duur, hij kan dat wel goedkoper

voor ons regelen. En de volgende dag staat er dus een havenmedewerker keurig met

een traytje bier en ons wisselgeld, ze willen er niks aan verdienen. Het valt ons toch

op hoe behulpzaam en attent de bevolking hier is. Dan eerst Mala bedanken voor de

impeller, de schipper wil van geen betaling weten, toen hij eens in nood zat, was hij

ook zomaar geholpen en dat wil hij nu ook. Een Pay it Forward systeem. Gaaf, daar

zijn we helemaal voor. En dan als de wiedeweerga onze rekening van de Healthoffice

betalen, je blijkt dat eerst ergens te moeten betalen, dan ga je met het bonnetje

weer naar het kantoor van de Healthofficer en dan krijg je een officiele recu. Okay,

maar waar moeten we dat dan toch betalen. Het blijkt een loket ergens in de muur

te zijn.


 


De mevrouw achter het loket begint een heel verhaal, dat zij ook in Nederland is

geweest en wel in Zoetermeer en op het strand, grappig toch. Dan weer verder op

zoek naar de Healthoffice. Voor Roderick een mooie gelegenheid deze beeldschone

agente aan te spreken. We blijken al voor de deur te staan.


 


De Healthofficer is blij ons weer te zien, aan boord vroeg hij ook al honderduit. We

hebben wel een uur in zijn kantoor gezeten. Hij vindt onze verhalen prachtig.

Dan is het hoog tijd het stadje verder te verkennen. Fleurig en kleurig, ze proberen

er echt iets van te maken, neem nu deze dieseltruck met pomp.


 


We vinden het postkantoor, een warme bakker, de touristinformation, het busstation

en een klein restaurantje, waar we voor 95 Rupees een heerlijke lunch voor

geschoteld krijgen. Geen gek begin. We wandelen terug om aan boord even uit te

rusten, je krijgt zoveel indrukken en je moet direct zoveel onthouden. We passeren

nog een piepklein computerzaakje, maat garage, en maken een afspraak om daar

vanmiddag onze laptop te brengen, want die doet het nog steeds niet. Dus een

uurtje later gaan we weer op pad. We leveren de laptop af, we hopen dat hij er wat

aan kan doen, en gaan vervolgens naar de supermarkt. Als we terugkomen met de

boodschappen, worden we aangeroepen, de computer is al klaar, ze hebben er een

nieuwe geheugenkaart ingezet en voor 60 euro is het weer helemaal voor elkaar. Wij

blij, nu kan ik beginnen met de website er in te zetten, dat is zo'n klus. Omdat we

ook geen walstroom hebben, raakt de accu van de laptop steeds weer leeg en moet

hij eerst weer een tijd bijladen. Erg tijdrovend en dan heb je een stuk klaar en wil je

dat publiceren, ligt het Internet er net weer uit. Maar de aanhouder wint.


Vrijdag, 17 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Daar gaan we weer, Port Mathurin verder verkennen. Zoals gezegd Creools en

kleurig, ik vind het heerlijk om te zien. Er zijn best veel winkels, ook met moderne

kleding. De meeste winkeltjes gaan schuil achter rolluiken of houten luiken, tot onze

verbazing gaan alle winkels al om 16.00 uur dicht. De eethuisjes zijn tijdens de lunch

open, dan zijn de winkels ook al vaak weer gesloten , en dan later gaan de eethuisjes

weer open om 18.30 uur. Dat is  even wennen na het Malay gebeuren van alle

winkels tot 22.00 uur open. Rodrigues is een klein eiland, dat betekent dat alles per

boot aangevoerd moet worden, in de goed gesorteerde supermarkt moet je dus je

slag slaan, als de spullen er zijn, anders moet je wachten op de volgende boot,

gaande de week raken de schappen leeg. Eerst weer langs de warme bakker, daar

kun je al vanaf 5.30 uur terecht voor heerlijke baguettes, rozijnenbroodjes,

vlechtbroden, koeken en banaantjes per stuk.



's Middags ga ik nog gauw even op zoek naar een kapper, ik wordt gek van die

pieken die in mijn gezicht waaien. Ik ga voor de locale kapper, ze beginnen te

glimmen als ik daar geknipt wil worden, ze vraagt met iets en ik begrijp of ik eerst

gewassen wil worden. Ja okay. En dan wordt je weer meegenomen door allerlei

gangetjes langs oude troep en in een hokje staan allemaal plastic cans met water,

oude door midden geknipte handdoeken en een stoel, waar je je heel voorzichtig op

neer moet vleien. Maar ik ben prima geknipt en dat voor 150 Mur, euro 3,75.


 


We doen hier en daar nog wat inkopen, brengen de was weg naar Adele en dan gaan

we weer terug aan boord. Lee van Crystal Blues vraagt of wij ook vanavond mee

gaan naar het restaurant Ti Piment Rouge, want Neal speelt vanavond met de band

mee. Ja natuurlijk gezellig. Als we daar aankomen blijken alle andere cruisers daar

ook heen te komen en ook de Port Captain en zijn vrouw, dubbel leuk natuurlijk. We

hebben heerlijk gegeten, paar biertjes erbij, garnalen kroketjes vooraf en moesten

uiteindelijk 28 euro afrekenen, 1080 Mur. Voor zo'n bedrag kun je nog eens

feestvieren. De band speelde geweldig, de Creoolse dames begonnen meteen te

swingen met hun dikke konten, ik voel me hier weer een dennetje. Zelfs Roderick

heeft gedanst. Heerlijk. Uitgeput rollen we daarna ons bedje in, maar dat hoeven de

anderen niet te weten.


 


Zaterdag, 18 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Vanochtend gaan we vroeg naar de markt. Er is hier een grote overdekte markthal

voor groente en fruit, die is dagelijks open en buiten allerhande kraampjes met

gevlochten tassen, souvenirs, potjes met pepers enz. Dan zijn er ook nog allemaal

aparte units voor de vleesmarkt, een voor geitenvlees, een voor vis, een voor

varken, een voor rund. Maar de vleesmarkt is alleen op zaterdag. Wel slim gedaan

zo. Het is moeilijk bestellen, wat moet je nu nemen, ik ga voor veilig en bestel

koteletten, die koop je met de laag buikspek en zwoerd er nog aan. Nou die gebruik

ik wel voor een curry. Een ander koopt een hele varkenspoot. De slager vraagt of hij

hem moet hakken, nou dat doet hij dan ook, met een bijl ramt hij er op los.


 


Dan kijken we buiten nog wat rond, hartstikke leuke spulletjes, maar geen idee wat

ik er mee moet. Ook veel haakwerk en hoedjes in alle soorten en maten.


 


Dan is het tijd om zelf wat in te slaan op de groentemarkt. Dat vind ik altijd een

feest. Hier een kooltje, daar de uien, weer ergens anders een schijf pompoen.


 


Plastic tasjes zijn hier op het eiland verboden, dus je moet altijd je eigen tassen

mee, je krijgt niet alleen je aardappels los mee maar dus ook die schijf pompoen

krijg je zo in je handen. Die krant is om te lezen, niet om te verpakken!


 



We hebben bij een overheidsgebouw een vlag van Rodrigues zien hangen, die willen

wij ook, maar waar we ook vragen, nergens is hij te krijgen, we lopen van hot naar

her. Bij het VVV zeggen ze dat we daar echt niet aan kun komen, dat zullen we nog

eens zien. We gaan gewoon bij alle overheidsgebouwen naar binnen en vragen, bij de

post, bij de winkeltjes, iemand heeft nog 1 suggestie, probeer het bij Le Feu Rouge,

helemaal aan de andere kant. En Yes we hebben hem, hij wappert nu vier in de mast.


 


Zondag, 19 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


We maken ons niet zo druk vandaag, alle winkels zijn dicht, de straten zijn

uitgestorven en de luiken gesloten. We maken alleen een wandeling langs het water,

we kunnen nu wel in alle rust de huisjes bekijken.


 


 


en eindigen bij het strandje, dat nu ook verlaten is.


 


Maandag, 20 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


We gaan al vroeg op pad naar het hospitaal in Creve Coeur. Het is een Public

Hospital, de hulp is er gratis en wij mogen er ook gebruik van maken, er zou ook een

tandarts zijn. Nu heb ik geen pijn aan mijn afgebroken kies, maar er moet toch echt

wat aan gebeuren, eerlijk gezegd gaan de zenuwen door mijn lijf. Het hospitaal is

ongeveer een half uur lopen, dus dat is te doen, alleen heeft niemand erbij gezegd,

dat het boven op een steile berg ligt. Hijgend als een postpaard kom ik boven, tjee

wat een klim. Dan wordt het even puzzelen, waar we ons moeten melden. We vinden

Le clinic dental, daar moeten we zijn, maar nu? Overal staan bankjes vol wachtende

mensen er is zelfs een hele wachtkamer met bankjes achter en naast elkaar, daar zit

iedereen TV te kijken. We klampen verschillende mensen aan en krijgen als

antwoord dat we gewoon moeten gaan zitten wachten. Nou dat doen we dus. Er

verdwijnen aan de lopende band mensen in de tandarts behandelkamer, ze komen er

allemaal uit met een van pijn vertrokken gezicht en met tampons in hun mond.

Volgens mij wordt er hier alleen maar getrokken. Na een half uurtje, ga ik toch flink

aan het twijfelen en als Roderick dan te kennen geeft dat hij zich hier niet zou laten

behandelen, vind ik het niet meer overdreven om gauw weg te gaan. Ik ga wel in

Mauritius naar de tandarts. Nu gaat de tocht bergaf, dat schiet toch meer op.



Terug langs het kerkhof, langs het vissersstrandje,


 


het begint net weer te regenen, hier vallen continue kortdurende buien, dus eigenlijk

moet je altijd een paraplu mee. Toch wil ik nog even op het strandje rondneuzen, nou

en niet voor niks, ik heb een knoertgrote schelp gevonden.


 


Dan gaan we lunchen in het kleine eettentje van de vorige keer, zij blij door onze

komst voor de 2e keer, wij blij door het lekkere eten. Tja en dan een foto van de

King of Rodrigues. We leggen er de nadruk op, dat Roderick zo heet, iedereen vindt

dat prachtig en voor het eerst kan iedereen ook zijn naam onthouden. Hij wordt

vaak aangeroepen. Leuk toch!



's Avonds wil Roderick nog graag uit eten bij de Twee Gebroeders, Les Deux Freres,

daar heeft hij goede dingen over gehoord. Het is maandagavond en de straten zijn

godverlaten en alles is donker, niet zo geslaagd. We treffen een leeg restaurant aan,

wel een heel mooie ambiance.



De kaart valt ons eigenlijk tegen, uiteindelijk kiezen we voor pizza, best aan de prijs

en eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Hmmm. Dit keer wil ik een Pina Colada, daar

zit ik al steeds naar te lonken, maar doe ik verstandigerwijs niet. Als de cocktail

gebracht wordt, vind ik hem eigenlijk niet lekker, het lijkt wel of de cocosmelk zuur

is. Roderick brengt hem terug naar de bar. Intussen wordt ik opgevreten door de

muggen, hier had ik niet opgerekend, dus geen repellent opgedaan. Al krabbend

wachten we op onze pizza's. En als die dan komen....superheerlijk, superknapperig

en heel apart van smaak. Eind goed, al goed!


 


Dinsdag, 21 juli 2015, Anse Quitor, Rodrigues.


Wederom vroeg op pad, we willen vandaag met de bus naar de zuidkant van het

eiland om het schildpaddencentrum van Francois Leguat te bezoeken en een tour

door de grotten daar te maken. Op naar het busstation, dan uitvogelen welke bus,

waar naar toe, waar moeten we een kaartje kopen en waar moeten we eruit. Met

wat hulp komen we er wel uit, alleen moeten we in La Ferme overstappen, dat is

minder. De tocht over de bergen is schitterend, dit is echt hoe je je een tropisch

eiland voorsteld. Weelderig begroeid, overal gekleurde huisjes, prachtige bomen,

overal geitjes en hier en daar een zeboe koe en in de verte uitzicht op die prachtige

zee met zijn turquoise blauwe ondieptes door de riffen. We rijden bijna een uur voor

75 eurocent, de bus heeft buiten de chauffeur nog een soort inspecteur en een

kaartjesverkoper. Deze kleine hummel wordt door iemand op de bus gezet en 3

kwartier later door de busmensen aan zijn vader overhandigd.


 


In La Ferme moeten we 3 kwartier wachten op de volgende bus, tussen de buien

door gaan we een rondje maken, we hadden de paraplu aan boord gelaten om er

niet de hele dag mee te hoeven sjouwen. Dom!!! We vinden een winkeltje waar ze

allerhande snackjes verkopen, geen idee wat het is, gewoon van alles 2 nemen.


 


Lekker hoor een soort oliebolletjes met een garnaaltje of een stukje worst er in, na

4 hapjes ben je vol, tijd om uit te delen op de bushalte.


 


Er komen allerhande bussen, maar niet de onze, een uur gewacht, anderhalf uur, nog

een kwartier, ja daar komt de bus. Gaat deze naar Francois Leguat? Ja, wij blij, maar

we mogen toch niet instappen. Nee gewoon wachten. Kortom de bus moet eerst nog

naar het eindpunt en op de terugweg komt hij hier weer langs. Meer dan twee uur

hebben we gewacht samen met heel veel locals, die duidelijk geduldiger zijn dan ik.

Het is een heel oude afgeraggelde bus, we rijden over een kleine landweg vol hobbels

en keien en kuilen, maar met zo'n wonderschoon uitzicht op het eiland en de oceaan.

En dan ineens zijn we er, in de middle of nowhere moeten we er uit. Waar naar toe?

De dame met de wasteil zal ons wel voorgaan.


 


 


Het is bijna nog een kilometer lopen, maar nu staan er paaltjes die de richting

aangeven. Overal staan er geiten met jonge geitjes. Geiten met van die

hangoortjes, die zijn zo schattig. Ondanks de regen is het weggetje gortdroog.


   


Toch weer gevonden, gauw naar binnen, want de tijd dringt inmiddels, we moeten

ook weer met de bussen terug. Eerst lopen we even door het museum, dan gaan

we snel het schildpadpark in. Het zijn landschildpadden, hoog op de poten en lange

nekken voor het knabbelen aan plantjes.


 


 


 


Dan komen we bij het restaurant, we kunnen best al een hapje eten gebruiken en

over een uur gaan we een tour door de grotten maken, dus beter maar direct.

Eigenlijk zit ik te stuiteren om verder te gaan.


 


De tour door de grotten gaat 1 uur duren, we gaan naar het verzamelpunt, krijgen

allemaal een helm uitgereikt en dan eerst een kwartier luisteren wat onze gids te

vertellen heeft. Nou dat is heel wat en leuk om te weten. De dame is heel

gepassioneerd en doet het erg leuk. Eerst wandelen we door de vallei vol met

schildpadden. Het zijn grote jongens en zo veel! Er lopen er 5000.


 


Ze beschermen hier ook de Golden Fruit bats, die hangen in de bomen in kooien.


 


Deze kleine man liep te springen van plezier!


 


Je kan de schildpadden onder hun hals kriebelen dan beginnen ze helemaal te

zwijmelen.



De oudste schildpad, no 1, Harry, is meer dan 100 jaar oud, het brengt geluk hem

te aaien. Dat schijnt hij ook nog te voelen door zijn schild.



Het is leuk om er zo tussen door te wandelen, vooral ook omdat ze een aangenamer

formaat hebben dan die in Galapagos, die waren zo enorm, dat je echt niet in de

buurt durfde te komen. Deze zijn zo'n 90 cm, net leuk, ze vinden het ook echt prettig

om gestreeld te worden. Ze voelen aan als heel zacht, heel oud leer.



We zijn al een uur met de gids op pad en we moeten nog beginnen aan de grotten.

Vanuit de vallei is het een hele klim om bij de ingang van de grot te komen, grote

stevige traptreden, we moeten echt af en toe uitpuffen, maar tot onze verbazing

treffen we boven aan de trap ook weer schildpadden aan.



Nou kom maar op met die stalagtieten en stalagmieten!


 


De tocht door de grot is weer prachtig, alleen voor Roderick is dit altijd een crime,

hij is veel te groot en moet zich in allerlei bochten wringen om zijn hoofd of rug niet

te bezeren aan die hangende tieten, terwijl ik bijna zo door kan lopen.



De gids neemt er de tijd voor, laat ons rustig kijken en vraagt wat we in de vormen

zien, vertelt ook weer een hoop.



Na ruim 2 uur mogen we weer naar buiten, de tour was absoluut de moeite waard,

er zijn mooie en veilige paden aangelegd, het is mooi aangelicht, met wat platforms

om even rustig te blijven kijken ook al ben je met een groep.



nu moeten we op een holletje naar de bus. Maar waar moeten we opstappen? Het

gezin met het leuke jongetje moet ook naar de bus, maar zij slaan links af en wij

rechtsaf. Geen idee wanneer hij gaat komen en een beetje benauwd ook of hij wel

gaat komen...Roderick is maar op de straat gaan zitten. Dan komt er een pick-up

truck langs meet een stel aardige jongens. Waar moeten jullie heen? Naar La Ferme.

Hij kijkt bedenkelijk, hij weet niet of er nog een bus komt. Stap maar in. Wauw, wij

blij. We mogen in de cabine zitten, een van de jongens gaat in de laadbak, ik ben zo

moe, dat ik met moeite die laatste stap kan zetten. He, he, we zitten. We rijden de

hoek om en daar loopt de andere familie. Wij vertellen dat zij ook van Francois

Leguat komen. Hij stopt en de hele familie mag in de laadbak, even later passeren

we nog een meisjes backpacker, die er ook was, stap maar in! We gaan met een

volgeladen wagen verder, iedereen glimmend door deze buitenkans. Dan zien we een

bus, wacht maar even zegt de chauffeur, ik houd hem wel aan voor jullie. Luid

toeterend laat hij de bus stoppen en even later zijn we allemaal op weg naar Port

Mathurin.


 


Woensdag, 22 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Vandaag moeten we weer naar de ankerplaats, want vrachtschip Anna komt weer

binnen. We zijn er niet rouwig om, we vinden het wel lekker om even voor anker te

liggen. Even een beetje luieren. Nog even langs de bakker voor wat extra baguettes

en pain raisins, wat kaasjes erbij en op de markt nog wat groente en fruit, dan

kunnen we er weer helemaal tegen. Als we vlak naast het rif geankerd zijn, denk ik

nog eens terug, wat ik betaald heb voor die 2 heerlijk uitziende appels. Verrek ik heb

400 Mur betaald, dat is 10 euro. Nou daar ben ik mooi in getuind. Komt ervan als je

in je mooie rok boodschappen gaat doen. Ik duik even in het water, maar het

stroomt heel hard en ik zie ook niemand zwemmen, beetje eng. Maar ik denk

eigenlijk dat iedereen het te koud vind, ik vind het wel lekker zo. We hebben een

lange lijn uitgestroomd vanaf de boot en zo kan ik even opfrissen. Verder hebben we

lui liggen lezen in de kuip en een heerlijke appel in zeer dunne schijfjes gesavoureerd.


 


Donderdag en vrijdag, 23 en 24 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Niks opwindends, we maken de boot een beetje schoner, ruimen wat op, lezen veel,

spelen een potje Mahjongg en drinken een glaasje port. Helemaal niets mis mee.

Het zonnetje schijnt, het regent, zonnetje regen. Wat resulteert in een prachtige

regenboog.



Zaterdag, 25 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Vandaag vertrekt de Anna om 14.00 uur, dan moeten we aan boord zijn voor het

geval we uit de weg moeten. De winkels sluiten op zaterdag nog vroeger, dus

eigenlijk wil ik even naar de wal voor brood. Roderick start de buitenboord motor en

ik stap in compleet netjes aangekleed voor de wal, rugzak, paraplu. Daar gaan we,

binnen 30 seconden slaat de motor af en de wind neemt ons meteen te pakken

richting rif. Dus beter teruggeroeid naar de Happy Bird, dan kan Roderick even rustig

kijken. Nou het wordt dus helemaal niks, de motor wil niet. Ik kan maar beter even

koffie zetten, want daar is mijn zwoeger wel aan toe. Hij heeft zich een versuffing

getrokken aan het startkoordje. De motor ontmantelt, maar het is altijd zo'n gedoe,

de dinghy ligt te hotsen op de golven en er mag geen spietje of schroefje in het

water vallen. Dan krijgt Roderick een lumineus idee, hij gaat op Internet zoeken hoe

hij de carburateur uit elkaar kan halen en vervolgens heeft hij dit toegepast. Er

kwam toch een vuil uit, geen wonder dat hij niet kon lopen. Dan toch nog snel naar

de kant, heerlijke verse baguettes gescoord, dan klim je vervolgens over anderhalve

meter water op een ponton, vandaar op de sleepboot en vandaar kan mijn schatje

me weer op vissen. Op de terugweg varen we langs onze nieuwe buurman van de

Traveller, die is gisteren aangekomen en nodigen hem uit om een kop soep bij ons te

komen eten. Patrick is 75 jaar en is in een ruk vanaf Thursday Isaland, Australie

gekomen, solo in 37 dagen. Ook hij heeft het heel zwaar gehad, bijna net als

iedereen hier. Hij vertelde dat ook hij in de verleiding was zijn boot te koop te

zetten... De uitnodiging is niet tegen dovemansoren gezegd, hij weet niet hoe snel hij

bij ons  in de dinghy moet klimmen. Daarbij is het ook een verrukkelijke soep.

Vanavond gaan we weer aan de kade liggen en dan nog een keertje eten bij Ti

Piment Rouge. Het werd weer heel gezellig, een geweldige zangeres dit keer met

haar band, wederom heerlijk eten, een overheerlijke Pina Colada en Patrick en

Roderick als gezelschap. Wat wil je nog meer.


Zondag, 26 juli 2015, Port Mathurin en Grand Baie, Rodrigues.


We liggen nog aan de kade, dus kunnen we vandaag weer even op stap, (het is nog

een heel geklauter om van het schip op de kade te komen).


 


We willen met de bus naar Grand Baie. Het is prima te doen met de bus, maar je

hebt wel een grote dosis geduld nodig. Maar als je dan eenmaal rijdt, kun je vanaf

grote hoogte genieten van schitterende uitzichten op het grote rif rondom Rodrigues.


 


We arriveren bij Grand Baie bij laag water, daar is niet veel aan, verder is net de

kerkdienst begonnen, de wegen zijn uitgestorven, we wandelen een stuk, maar

hebben het wel snel gezien.



Een baai terug is de Baie Anglais, die zag er gezelliger uit, alleen moeten we dan

over een bergtop heen wandelen en dat is niet zo'n goed idee in verband met

Roderick zijn zere voeten. Dus we gaan maar vast naar de bushalte en wachten en

wachten. Weet je wat ik ga net zo lief weer terug naar de boot, lekker languit

gestrekt.. Doen we dus. Toch was het leuk. Intussen is Sea Bunny ook gearriveerd

vanuit Cocos Keeling, we hadden uit voorzorg al een welkoms baguette voor hen

gekocht vanochtend, nee hij is niet warm meer, maar zij zijn  er net zo blij mee, als

wij. Als we de motor willen starten om stroom te draaien, gebeurt er niks. Shit wat

nou weer. Tja de startaccu is overleden, dat mag na 6 jaar, maar dat willen we

natuurlijk niet. Morgenvroeg meteen achter een accu aan, want we moeten weer

naar de ankerplaats, want dinsdagochtend om 6.00 uur arriveert er weer een

vrachtschip, waar we plaats voor moeten maken.

Ook dit is Port Mathurin, de worsten hangen buiten te drogen.


 


Maandag, 27 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Roderick gaat meteen op pad voor een accu, dit is gewoon een auto accu dus dat

moet niet zo moeilijk zijn. Er staat er een geladen en wel, die kan hij direct

meenemen, weliswaar wat licht, maar 74 amp., we hebben liever 100 ampere, want

ons ankersysteem werkt er ook op, maar wat niet is, is niet. Hij sjouwt het zware

ding meteen mee, hij had geen zin het karretje eerst op te halen. Een half uurtje

sleutelen en dan de startsleutel omdraaien en Broem! Weer een klus geklaard.

Even later gaan we op zoek naar een andere supermarkt, kijken wat die nog voor

ons in de aanbieding heeft. Ook deze heeft al flink lege schappen, maar er is genoeg

voor ons over om een paar dagen op de ankerplaats te kunnen blijven. Het wisselen

tussen de kade en de ankerplaats is helemaal niet naar, als we aan de kade liggen,

ondernemen we veel meer en op de ankerplaats relaxen we een poosje. Na de

boodschappen gaan we meteen nog op zoek naar het eethuisje Le Gourmet, wat ons

door andere cruisers aangeraden is. En inderdaad een lekkere lunch voor niet veel

geld. Dan alleen nog naar de bakker voor een extra brood en dan kunnen we er weer

helemaal tegen. Motor aan, lijnen los, en op weg naar een ankerplekje. We liggen

prima, we controleren altijd of het anker houdt door gas achteruit te geven. We

zitten aan een biertje, Patrick is inmiddels ook aan boord gekomen, die vindt dat wel

gezellig wat aanspraak, ik zit om me heen te kijken en heb toch het gevoel dat we

niet goed liggen. En inderdaad we driften langzaam naar het westen, waarschijnlijk

greep het anker achter een rots en is nu losgeraakt. Opnieuw ankeren dus.

Onze buurman Chris van Silver Girl had meer pech gehad dan wij onderweg naar

Rodrigues. Die heeft op 245 Nm vanaf zijn bestemming zijn mast verloren. Als je

mast overboord gaat, moet je die als de gesmeerde bliksem losknippen anders trekt

hij het schip mee om, dus de schade is altijd enorm, niet alleen de mast ben je kwijt,

maar ook de apparatuur en de antennes, het zeil, de verstaging. Hij had het geluk

dat er een andere cruiser in de buurt was, die is teruggevaren en heeft hem

begeleidt. Hij moest nu het hele stuk op de motor doen. Waarschijnlijk krijgt hij pas

in september een nieuwe mast, tot die tijd moet hij hier blijven.


 


Dinsdag, 28 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


05.45 uur, net voordat de wekker afloopt, horen we getoeter, de grote sleepboot ligt direct naast ons, we moeten ankerop om ruimte te geven voor het grote vrachtschip

wat binnenkomt en voor de kade om moet draaien. Okay, daar gaan we weer anker

op, een aantal anderen moeten ook verhuizen, het is weer een gekrioel. Als het

vrachtschip eenmaal afgemeerd is, kunnen we gewoon weer ankeren in het bassin. De

zon is net op, kopje koffie erbij, kom maar op nieuwe dag!


 


Woensdag, 29 juli 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Gisteren was er nog een zeilboot aangekomen, we hoorden over de VHF de

conversatie met de Coastguard, het is een Brits schip, maar er zitten maar liefst 7

Polen op, zij kwamen van Chagos, ook een rot end weg over de Indische Oceaan,

1700 Nm. Hun schip is net zo groot als het onze en dan met 7 man. Ze spreken

vrijwel geen woord Engels. Toen ze net afgemeerd hadden, begonnen ze direct te

feesten. Radio keihard aan en dansen, hossen en zuipen aan boord. We kijken

allemaal stomverbaasd toe. Dan moeten zij ook de kade verlaten in verband met de

komst van het vrachtschip. Ze varen vol gas het bassin in, willen aan de buitenkant

ankeren, gaan recht op het rif af, iedereen roepen: Pas op het rif! Maar niemand

reageert, ze varen zeker 10 meter het rif op, wat bij laag water droogvalt, en laten

gewoon het anker vallen. We kijken en er gebeurt helemaal niets. Na een half uur

krijgen ze door, dat ze toch daar niet kunnen blijven liggen, inmiddels is het donker,

ze geven een dot gas, laten het anker opnieuw plonsen en liggen prima, net in de

buiging van het rif. Over geluk hebben gesproken. Vanmiddag heb ik voor het eerst in

lange tijd weer eens gesnorkeld. Beetje eng, ik weet niets van deze omgeving en

niemand gaat in het water. Er is hier ook erg veel stroming door toedoen van het rif,

in het midden van het bassin ontstaan hele draaikolken, maar nu is het lekker rustig

en helder water. Roderick brengt me met de dinghy wat verder achter het rif. Als ik

me in het water laat zakken, is het meteen raak. Wel 60 grote oceaan makrelen om

me heen. Die zijn toch gauw 60 cm lang. Heel gaaf, moet ik ook wel weer even

slikken. Het koraal hier is niet mooi, maar al die vissen zijn heel gaaf. Later ook nog

een heel grote zeebaars en een school andere grote jongens.



Zoals altijd zit Roderick braaf in de dinghy op mij te passen. Ik zag ook nog een 2m

lange zeeslang op de bodem, ik dacht eerst dat het een stuk touw was, maar toen ik

nog eens goed keek, bleek het echt een slang, dan ga ik toch liever een stukje

verderop.


 


Vrijdag, 30 juli 2015, Port Mathurin Rodrigues.


We worden getracteerd op een schitterende zonsopkomst.


 


We zitten al buiten aan de koffie, want het vrachtschip gaat zo vertrekken en dan

moeten we standby zijn, als we uit de weg moeten. Tot onze verbazing vertrekt het

schip een uur eerder. We liggen nog achter ons anker en kunnen het niet eens meer

ophalen, want dan moet je 40 meter naar voren varen, want daar ligt het anker.

Maar het gaat gelukkig allemaal goed, schip weer vertrokken en wij mogen weer aan

de kade. Dat doen we dan ook meteen, de anderen blijven in het bassin liggen. Ook

niet verkeerd, want aan de kade wordt het schip erg smerig, maar het is wel heel

prettig om zo aan de kant te klauteren zonder dat je eerst in de dinghy moet.


 


We komen er later achter waarom het schip een uur vroeger ging. De Port Captain

hanteert UTC +3 terwijl het volgens ons UTC +4 is. In de stad staan alle klokken ook

op onze tijd, maar op het aanplakvel met de scheepsinformatie staat echt UTC +3.

Het is een beetje raar om de Port Captain daarover aan te spreken, maar we doen

het toch maar, weliswaar met alle respect. Hij gaat bellen, Nee hoor, het is +3. Hoe

kan dat nou? Het blijkt dat hij GMT (Greenwich Mean Time) gebruikt en omdat hij

wist dat in Engeland de klok een uur vooruit was gegaan ivm met zomertijd, had hij

dat ook gedaan. Dat kan helemaal niet, UTC en GMT zijn een standaardtijd, die altijd

hetzelfde blijven en het hangt af van waar je op de wereld bent hoeveel uur daar bij

gerekend wordt of van afgetrokken. Iedere 15 graden is 1 uur verschil, vandaar dat

wij als wij naar het Westen varen iedere keer de klok een uur terug zetten.

Hier verschillen we nog maar 2 uur met de Nederlandse zomertijd. Zodra we aan de

kant liggen, wandel ik meteen naar het drooggevallen rif, even schelpen zoeken.


 


De rest van de dag zijn we druk met schoonmaken en poetsen. Op de kade zijn ze

druk bezig de containers weg te brengen, dat gaat iets simpeler dan bij ons.


 


Bij laag water 's middags gaan we met de dinghy naar de pas door het rif, we zijn

daar onze lijn van de Aquagen kwijtgeraakt met de grote propellor er aan en we

willen proberen die terug te vinden. We gaan met de dinghy naar het verste punt,

dan ga ik in mijn duikpak met snorkel in het water, hangend achter de dinghy en

Roderick roeit terug. Maar er staat zoveel stroming, Roderick moet zich een

versuffing roeien en ik zwem me rot met mijn flippers, na anderhalf uur zijn we

beiden bekaf en helaas zonder resultaat. Even bijkomen, want voor vanavond

hebben we afgesproken om te gaan eten in Ti Piment Rouge, samen met een aantal

cruisers. Eind van de dag ook weer een prachtige zonsondergang. Je kunt daar niet

genoeg van krijgen.



Als het donker is wandelen we met zijn allen naar het restaurant.

Het wordt weer een supergezellige avond, heerlijke muziek. Er zijn ook nog 2

vrienden bijgekomen van Chris, Liz en Tim, zij wonen hier op Rodrigues, Liz is van

hier en Tim is Engels. We kunnen het erg goed met ze vinden.


 


 


Ik zit  continue mee te swingen met de band. Er worden allemaal nummers gespeeld

uit onze jonge jaren. Als er een Creools nummer wordt gezongen, komt Liz me halen

om me de bewegingen van hun traditionele dans te leren. En later word ik nogmaals

meegenomen door de zangeres van de band voor een traditionele dans. Kleine

pasjes, flink schudden met de heupen en de buik, zwaaien met je rokje. Ik ben

buiten adem. Om 22.00 uur gaan we weer aan boord, morgenvroeg hebben we

afgesproken om een lange wandeling te gaan maken aan de zuidkant van het eiland.

Ik heb alles al uitgestippeld, welke bus we moeten hebben en hoe laat. De anderen

vinden dat wel heel makkelijk en gaan graag mee.

 

Zaterdag, 01 augustus 2015, Mourouk en Graviers, Rodrigues.


6.00 uur loopt het wekkertje af. We moeten met de bus van 8.00 uur mee. Roderick

gaat direct langs de bakker, die is al om 5.30 uur open, we moeten brood mee, want

onderweg is er niets te koop. Snel ontbijten met een knappend verse en warme

baguette, rugzakken om en op de kant klimmen. Het is laagwater en het is een hele

klauterpartij. Op naar de busterminal. We hebben een prachtig schema, alleen komt

er nooit zoveel van terecht. De bus die we moeten hebben vertrekt 20 minuten

eerder en we missen Susan en Richard (Sea Bunny) nog. Nou dan gooien we het plan

om en starten we in Graviers. Patrick (Traveller) en Chris (Silver Girl) zijn ook van de

partij. Altijd weer leuk tussen de locals in de bus, je kijkt je ogen uit. En zo rollen we

van het ene prachtige vergezicht naar het volgende.



Na 3 kwartier zijn we aangeland in Gaviers en lopen dan via het strand naar Mourouk.In totaal zo'n 5 kilometer, dat is net lekker, want we hebben allemaal nog

afspraken. Wat is het toch een luxe zo'n totaal verlaten strand.


   



Sommige stukken gaan door de bossen, dat is ook heel prettig lopen met dat

gefilterde licht en een beetje schaduw. De temperatuur hier in Rodrigues ligt rond

de 25 graden, dat is een stuk leefbaarder dan in Malaysia.


 


Na een poosje komen we aan bij La belle Rodriguaise, een bekend hotel restaurant.



De vergezichten zijn weer spectaculair. Wat een mooie wereld. En al die subtiele

blauwtinten. Prachtig gewoon.



 


En verder gaan we weer, we gaan eigenlijk supersnel, nou de anderen dan, deze

oudjes hebben een wat lager tempo van nature en ik stop continue om foto's te

maken en natuurlijk moet ik zo en passent ook wat schelpjes verzamelen.


 


En dan zijn we iets over half elf al aangekomen in Mourouk.



Nou dat is goed gedaan, dit beschouwen we als een voorproefje, want morgen gaan

we weer met z'n allen, maar dan een stuk verder. Nu op zoek naar de bushalte en

vervolgens je installeren, want er is altijd een lange wachttijd. Hindert niet wanneer.

Hee daar komt de bus al naar Port Mathurin. Ja het is de juiste bus, maar we mogen

er niet in, hij moet eerst nog ergens anders naar toe, nou dan eten we nog maar een

appeltje.


 


Na een schitterende tocht langs de zuidkust met prachtig uitzicht op de lichtblauwe

riffen lopen we om 12.00 uur al weer in Port Mathurin, nog tijd genoeg om naar de

zaterdagmarkt te gaan. Er wordt net een dansdemonstratie gegeven.

De Creoolse bevolking heeft hun haren altijd keurig en kunstig verzorgd.


 


Verderop wordt er aan een huis gebouwd. Via een menselijke ketting worden de

emmers beton razendsnel aan elkaar doorgegeven naar boven en de lege emmers

uiteraard naar beneden, het gaat in een razend tempo.


 


We doen nog snel wat boodschappen, voordat alle winkels sluiten om 13.00 uur en

dan  is het tijd om even lekker te relaxen aan boord. Voor vanavond zijn we

uitgenodigd, ook weer met zijn allen, bij Tim en Liz in hun huis boven op de berg.

Om 19.00 uur worden we door Tim opgehaald in zijn grote 4WD pick-up truck. Nou

die is echt nodig ook, we gaan loeisteil omhoog over een onverharde weg om te

eindigen bij een prachtig huis met uitzicht over het halve eiland. In de verte kun je de

lichtjes van de boten zien in de haven. Het is ook prachtig ruimtelijk ingericht. Wauw.

We wisten niet precies wat de bedoeling was, maar ze hebben heerlijk voor ons

gekookt. Een tafel vol gevulde warme stokbroden, pasta, salades, Creoolse

voorgerechtjes van gefrituurde inktvis en garnalen, noem maar op. Zij vonden het

hartstikke leuk dat wij er waren en wij vonden het hartstikke leuk om genodigd te

zijn. Iedereen blij.

Vanavond is er nog een modeshow in de plaatselijke nachtclub, maar die begint pas

om 23.00 uur. De rest gaat daar naar toe, maar wij haken af, Tim brengt ons terug

naar de boot en 10 minuten later rollen we in bed.


Zondag, 02 augustus 2015, St Francois, Trou d' Argent, Anse Bouteille, Graviers, PM.


Opnieuw gaan we vroeg op stap, ik ben benoemd als reisleidster, de rest vindt het

wel zo makkelijk zo. Dus Yvonne, hoe laat gaan we morgen? Ik had een prachtig

plan, maar we hoorden gisteravond, dat het terrein moeilijk begaanbaar is. Dus

hebben we de track maar een stuk ingekort. We gaan juist op zondag hier naar toe,

omdat er dan een hoop extra bussen rijden en wel tot 17.00 uur ipv 13.00 uur de

laatste bus terug.  We hebben iedereen op het hart gedrukt om minimaal een

kwartier van te voren bij de bus te zijn, dus staan ze keurig om 8.15 uur op de kade

naast onze boot. Bij het  busstation informeren we nog even, okay, we staan bij het

juiste wachthuisje. Nog even informeren bij de andere mensen, die zitten te

wachten, Ja hoor, dit is de juiste plek voor de bus.


 


   


Na een half uur nog geen bus, dan komt er even verderop een bus en iedereen rent

naar die bus, wij blijven keurig wachten. Dan komt de chauffeur van de andere bus

en vertelt, dat onze bus niet komt, dat we beter met de zijne mee kunnen.  Ja,

daaggg! Nee echt, zegt hij, die bus komt vanmiddag pas. Geintje zeker! Maar nee.

Dus hollen we toch naar zijn bus, afgeladen met dames in hun mooiste zondagse

kleren. 3 dikke dames naast elkaar op 2 persoonsbankjes en daar moeten wij dan

ook nog bij. Pfoe! Arme Roderick, die blijft staan, want voor dat grote lijf is er

helemaal geen plaats. Wederom moeten we nu het hele plan omgooien, want we

komen nu niet waar we wilden beginnen. Dus nu starten we in Saint Francois, ook

goed.


 


Het begint al goed, bijna direct moeten we over een klif, eerst via een trap met

onmogelijke treden en dan verder klauterend. Niet echt geschikt voor Roderick

met zijn versleten knieen. Maar we wisten, dachten we, waar we aan begonnen.

Overal klimgeiten, daar kunnen we een voorbeeld aan nemen.


 


 


Maar kijk toch eens hoe mooi!!! Le trou d'argent.



en verder gaan we weer.


 



Hee maak alstublieft even een foto van Roderick en mij samen. Als je goed kijkt,

zie je Roderick zijn hand ook.

 


En verder gaan we weer. 


 


Het is intussen gaan regenen en we raken langzaam doorweekt. We hadden wel

onze nylonjacks meegenomen, maar dan zweet je je helemaal het rotje.



 


Ik voel me helemaal happy!


 



Anse Bouteille



Hup en daar gaan we weer verder, we moeten wel, als we eenmaal stil gaan zitten,

komen we denk ik niet meer overeind. We voelen onze spieren wel.


 


Pointe Roche Noir.




 


Nog een paar baaien te gaan, klif op, klif af, maar het einde is in zicht.


 


En oh wat een mooie schelpjes liggen daar beneden weer.


   


Nog even doorbijten en dan is daar op het eindpunt een restaurantje met heerlijk

koud bier en een verrukkelijke garnalen schotel. Dat hebben we verdiend.


 


Na het eten snel naar de bus, want je weet maar nooit. Er is een voetbalwedstrijd

bezig en het hele dorp is uitgelopen. Verder zie je niemand op straat.


 


En ook geen bus. Half uur na tijd, uur na tijd...


 


Gelukkig stoppen er 2 auto's aan de overkant, ze overleggen midden op de weg.

Ze willen ons zessen wel naar Port Mathurin brengen voor 600 Mur. Nou graag.

Want we zijn bekaf en hebben geen idee hoe hier vandaan te komen. Volgens het

schema gaan er allemaal extra late bussen op zondag, maar volgens hen komt er

geen een meer vandaag. Dat geloven we graag. Een uur later zijn we op de boot

terug en nog geen 2 minuten later ligt Roderick in bed. Voor hem was het de

grootste prestatie. Geweldig gedaan! Het was een superdag.

Yvonne, waar gaan we morgen heen???


 


Maandag, 03 augustus 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


6.00 uur zijn we als gebruikelijk al weer op. Eigenlijk wilden we uitslapen, maar we

zijn dit al zo gewend. Daarbij wil ik al het daglicht gebruiken. We ontbijten snel en

maken dan de dinghy klaar. Het is superlaag water en net voor de kentering van het

tij, we willen nog een keer proberen onze lijn en propellor van de aquagenerator

terug te vinden. Daar gaan we weer, Roderick roeiend, ik zwemmend met mijn

flippers en snorkel. Het is net te diep, je kunt te weinig zien, jammer, toch blijven we

het proberen, je weet maar nooit. Maar dan wordt ik door Roderick terug geroepen,

Eruit! Er wordt hier enorm gejaagd, grote vissen springen boven water, dat betekent

dat er nog grotere aan het jagen zijn en we weten niet wat voor vissen. Dus klim ik

zo snel mogelijk in de dinghy. Het blijken dolfijnen te zijn, ze zwemmen tot vlak bij

onze boot op de ankerplaats. Het zijn grote jongens. Zal ik in het water durven gaan

om ze te zien? Altijd een beetje eng, het zijn toch dieren in het wild. Roderick is

helemaal niet gecharmeerd van het idee. Als de boel een beetje tot rust gekomen is

en ze nog steeds in de buurt zijn, laat ik me toch in het water zakken, maar helaas

ze zijn niet goed te zien. Terug naar de boot, we hebben al weer voor een halve dag

energie gebruikt. Voor de lunch wandelen we naar de andere kant van het dorp, waar

we weer echt Creools eten krijgen. Nog een paar boodschappen doen, dan gaan we

toch weer aan de slag aan boord. De andere helft poetsen van het roestvrij staal en

Roderick gaat de boeg en het voordek schrobben. Ik moet daarna dringend aan de

slag met de lading foto's van de afgelopen tochten. Tot besluit doen we nog een paar

potjes MahJongg en dan rollen we weer ons bedje in. Niemand kan beweren, dat we

onze dagen niet goed gebruiken. Midden in de nacht gaat Roderick zijn telefoon af.

We schrikken ons rot. Roderick klimt zo snel mogelijk uit bed, maar dat kost altijd

wat tijd, want we liggen met onze voeten in de punt. Telefoon afgelopen. Dan kijkt

hij, het is een onbekend Hollands nummer. Shit zou er wat aan de hand zijn? Hij belt

terug, blijkt het ons nichtje Sylvia te zijn, die gewoon zo lief was om ons even te

bellen, alleen de tijd was een beetje ongelukkig gekozen. Het eerste uur kan

Roderick niet meer in slaap komen, hij staat stijf van de adrenaline. Lieve mensen

het is hier 2 uur later dan in Holland, maar we leven een heel ander leven, we liggen

vaak al om 20.00 uur LT in bed, omdat het hier al om 17.30 uur stikdonker is en

omdat we al onze energie dan wel opgebruikt hebben. Het is winter op het zuidelijk

halfrond, maar toch rond 25 graden.


Dinsdag, 04 augustus 2015, Port Mathurin, Rodrigues.


Uren bezig geweest om alle foto's uit te zoeken om te gebruiken voor de website.

Zoveel mooie plaatjes en ik wil het zo graag aan julllie laten zien en er dan toch nog

een zinnig geheel van maken. Terwijl ik bezig ben, zie ik dat de computer nog op

Malaysia tijd staat, die wil ik direct even veranderen. Roderick zei nog, doe dat nou

niet, want op een of andere manier reageert onze website daarop. Maar dat kan toch

niet, dacht ik, en omdat het zo verwarrend is al die verschillende kloktijden, we

hebben een klok aan de muur met UTC en de wekkers op Local Time, dan is het

prettig als de computer ook iets zinnigs aangeeft. Dus hup klok ingesteld op UTC+4.

Had ik dat maar nooit gedaan, want Roderick had gelijk! Hoe het kan, snap ik nog

steeds niet, maar het is echt zo. Op het moment dat ik de website klaar ga maken

om te publiceren, duurt het een eeuwigheid, op het moment dat ik de knop Upload in

druk blijkt de gehele website opnieuw geladen te moeten worden. Dat wil zeggen

12577, twaalfduizendvijfhonderdzevenenzeventig files vol met foto's. En dat

allemaal via Wifi en via Roderick zijn telefoon en het Internet is hier al zo traag. Nou

starten maar, alleen al het klaarzetten om te publiceren duurt al een half uur, dan

blijkt dat we geen goede connectie kunnen maken, dus straks nog een keer

proberen. Dan moet je opnieuw de website klaarmaken voor publicatie, wederom

een half uur bezig, wederom geen connectie. Hij wil niet uploaden. Zo worstelen we

de dag door. Shit, shit, driedubbel shit! 's Nachts om 2 uur gaan we het nog maar

eens proberen en zowaar we krijgen een Internetverbinding, het uploaden kan

beginnen. Voor de kenners 19.5 kb per 5 seconden, voorlopig zijn we nog zoet.

Roderick blijft er een paar uur bij, om 5 uur 's morgens neem ik het over. Om 8 uur

stopt het Internet weer, dan hebben we de eerste 1000 files er door, nog 11.000 te

gaan. Zeven uur lang de generator aangehad om power te leveren voor de computer.

Vanavond zijn we uitgenodigd voor het eten bij Susan en Richard van de Sea Bunny.

Het is grappig, geografisch woonden we het dichtst bij elkaar, maar cultureel is er een

groot verschil. Zij zijn typical British, maar toch erg aardig en ze zullen ook best wel

moeite hebben met zo'n open flapuit uit Nederland. In ieder geval had Susan heerlijk

voor ons gekookt en was het erg gezellig. Als we weer aan boord zijn, proberen we

weer eens het Internet, maar nada, na een half uur hebben we heel even verbinding,

dat wordt niks. s'Nachts probeert Roderick het weer en zowaar het lukt. het kost hem

weer heel wat uurtjes nachtrust, maar we zijn weer 1000 files verder.


Woensdag, 05 augustus 2015, Riviere Banane, Baladirou, PM Rodrigues.


Dit keer heeft Roderick een trackingtocht opgesteld. Susan en Richard waren al meteen van de partij, de twee mannen heb ik niet kunnen bereiken. We gaan met de bus van 11.00 uur (of een kwartier eerder of later of helemaal niet) naar Riviere Banane, daar start onze tocht. Onderweg komen we Chris tegen, die heeft net boodschappen gedaan, die stalt hij gauw bij de haven en dan gaat hij ook graag mee.

We hebben mazzel, de bus komt en gaat ook nog waar we naar toe willen.



En daar gaan we weer voor 30 MUR per persoon, 0,75 euro, het halve eiland rond.

Eerst weer via Lubin en over de Grande Montagne en op het laatst over een

onverharde weg vol kuilen en bulten, dwars door de bush naar Riviere Banane.

Eindpunt.


 


Even zoeken naar een pad naar het strand om de track op te pikken. Eerst langs

de stier, dan zien we een paadje in de goede richting.


   


Vervolgens de bijna droge rivierbedding oversteken en dan komen we op de track.

De tocht gaat over het lage gedeelte en is ongeveer 5 kilometer lang, lijkt ons lekker

relaxed om te lopen. Alleen stond er niet bij, dat hele stukken over losse rotsblokken

gaan, over smalle paadjes tussen levensgrote cactussen door.


 


   


En na iedere bocht is er weer een nieuw stuk met rotsblokken. De track is aangegeven

met gele streepjes op de rotsblokken of zoals op deze boom, dus we gaan nog steeds

goed.


 


En kijk boven op de berg, daar zijn de echte klimspecialisten weer!



Wij hebben er best wel wat moeite mee, maar het einde is in zicht.


 


Hehe, lekker, we zijn weer op en vlak gedeelte. 


   


 


Maar nu, hier ergens moet een bushalte zijn. Gelukkig komen we een paar jongens

tegen aan wie ik (in keurig Frans) kan vragen waar de bushalte is. Het antwoord is

simpel, hij wijst naar boven, op de top van de berg loopt de weg.... Gelukkig zijn er

steps uitgehouwen in de rots. Afgepeigerd, maar zeer voldaan, komen we boven.


 


En als kadootje staat er een bus te wachten op het eindpunt van Baladirou en die

gaat ook nog op tijd vertrekken. Weer een superleuke tocht.

In de middag moeten we weer verkassen naar de ankerplaats in het bassin, want

morgenochtend komt vrachtschip Anna weer aan. Er is een flinke wind opgestoken, de

windmolen draait lustig rond, dus de amperetjes waaien naar binnen, genoeg stroom

voor de computer en yes, we hebben ook nog een Internet verbinding, dus de rest van

de dag wordt wederom gebruikt voor het uploaden van onze website. Nog 6000 files te

gaan. Ook in de nacht pakken we weer een paar uur mee.


Donderdag, 06 augustus 2015, Bassin Port Mathurin, Rodrigues.


Half zes staan we alweer paraat, misschien moeten we verkassen om ruimte te maken

voor het invaren van Anna. Het schip moet vanuit de pas eerst omdraaien, voordat het

aan de kade kan aanleggen. Niemand heeft commentaar, dus wij zitten lekker in de

kuip buiten koffie te drinken, Anna vaart al de pas binnen. Ineens komt de sleepboot,

die al die tijd vlak bij ons lag, aangestoven, we moeten opzij. Dat is even makkelijk, we

moeten eerst nog 40 meter ankerketting inhalen en het schip nadert al snel. Zeg dat

dan meteen. Natuurlijk komt het allemaal wel goed, we tuffen een half uurtje rond

tussen het rif en de andere boten en dan ligt Anna aan de kade en kunnen wij weer

opnieuw voor anker. Zo blijven we lekker bezig. Vandaag gaan we (buiten het opladen

van de website) het schip een grote schoonmaakbeurt geven, zowel binnen als buiten.

Het schip is stinkend smerig van de kade en de zijkant helemaal zwart van de

autobanden. We poetsen dat het een lieve lust is en nu lijkt het er weer een beetje op.


Vrijdag, 07 augustus, Port Mathurin, Rodrigues.


Yes, vannacht zijn de laatste restjes website weer gepubliceerd. Wat een klus!

In de middag gaan we met de dinghy naar de kant, het water is een heksenketel, het

stroomt keihard, de windgolven komen er tegen in en er ontstaan hele draaikolken.

Maar we moeten langs de Port Captain om te melden, dat we maandag willen

vertrekken. Geen probleem, maar dan moeten we ons zaterdag om 10.00 uur bij de

immigratie melden en vervolgens maakt hij voor 11.00 uur een afspraak bij de

douane. Hmm, daar hadden we niet op gerekend, we dachten dat het maandagochtend

zou kunnen, we hebben namelijk voor zaterdag om 12.00 uur afgesproken met Liz en

Tim, die komen naar de Happy Bird en die moeten van de kant opgepikt worden. Nou

dat wordt weer vroeg starten morgen. We gaan nog even verder met onze

schoonmaakklus, ook al onze schoenzolen moeten geschrobd en dan is het alweer tijd

om ons om te kleden, want we gaan weer met z'n allen bij Ti Piment Rouge eten.

Grappig, we hoorden dat de ober tegen de zanger van de band al had verteld, dat

Rodrigues vanavond weer kwam eten. Tja dat is niet zomaar iemand!



Zaterdag, 08 augustus 2015, Bassin Port Mathurin, Rodrigues.


We hebben Tim en Liz voor de lunch uitgenodigd bij ons aan boord, maar eerst moeten

we nog naar de markt en de bakker, met een tas vol baguettes lopen we dan naar de

andere kant van de stad naar de Immigratie, daar aangekomen vertellen we dat we

een afspraak hebben, omdat we maandag vertrekken. Oh dat komt dan maandag wel,

om 10 uur bij de wachtpost bij de poort. Moeten we dan nu wel naar de douane? Ja

zeker, dus wij met onze tassen weer terug naar de andere kant van de stad. Het is nog

even zoeken, want de douane zit op de eerste verdieping boven de bank. Ja, we

hebben een afspraak om 11.00 uur omdat we maandag vertrekken. Bent U al naar

immigratie geweest? Ja, die komen maandag om 10 uur, okay, dan komen wij ook.

Lopen we daarvoor ons het schompus heen en weer? We hebben 3 extra baguettes

gekocht, want er worden in ieder geval 2 nieuwe boten hier verwacht vandaag. Happy

Bird biedt ieder nieuw schip een welkomsbaguette aan. Ze mogen om te beginnen niet

aan land voor alle officials langsgeweest zijn, dus Roderick gaat in de dinghy langs met

zijn broodje (mag eigenlijk ook niet). Iedereen vindt het hartstikke leuk, ze zijn

allemaal lang onderweg geweest en allemaal moe en dan een vers baguette krijgen.

De andere cruisers weten het al, ze kondigen het al aan, als een van hun vrienden

verwacht worden. Vandaag hebben we het er druk mee, er komt nog een derde schip

binnen. Om 1200 uur gaat Roderick naar de kant om Tim en Liz op te pikken, die kijken

normaal vanuit hun huis op de boten, maar nu kunnen ze het eens omgekeerd doen.


 


We kunnen het erg goed met ze vinden en het is leuk om ze nog even apart te kunnen

spreken. Chris hebben we ook uitgenodigd, het zijn oorspronkelijk zijn vrienden. Ik heb

een leuke pastamaaltijd in elkaar gedraaid, met als toetje warme appelcrumble met

honing en slagroom. Klinkt heel luxe, maar eerlijk gezegd hadden we een heel pak

verkruimelde koekjes, die echt niet normaal te eten meer waren, dus die kwamen

goed van pas. Terwijl zij hier zijn, vertrekt het cargoship Anna van de kade, vlak voor

ons langs, dus voor hun erg leuk om mee te maken.


 


We hebben een gezellige middag, Roderick is eigenlijk helemaal af, maar onze gasten

moeten weer naar de kant gebracht worden en daar ligt de net aangekomen Minnie B,

die moeten we ook nog gedag zeggen. Ja kom even aan boord, bla, bla, bla.

We raken ook erg vermoeid van de verschillende talen, we spreken hier merendeels

Engels, maar in de winkels en op de markt schakelen we over op Frans. Roderick rolt

om 19.00 uur zijn bedje in. Om 21.30 uur gaat de telefoon, Jan Morren, een oude

schoolmaat van Roderick uit de Polluxtijd, die we wilden opzoeken in Mauritius. Helaas

is hij net voor zijn werk in Nairobi, Kenia. Roderick is niet wakker te krijgen, dus

morgen belt hij nog wel een keertje.


Zondag, 09 augustus 2015, Port Mathurin en St Gabriel.


Vanmiddag krijgen we 8 cruisers op bezoek als afsluiting voor ons vertrek, Happy Hour

op de Happy Bird. Vanochtend om 6.00 uur was ik al de afwas van gisteren aan het

wegwerken, daar had ik nog geen puf voor gehad, dan ga ik aan de slag om wat

lekkere hapjes te maken, een makreelsalade, een pastasalade, de rest allemaal

pakklaar neerzetten, want je kunt met zoveel mensen nergens meer bij. We moeten

nog even naar de wal voor wat flessen wijn, gelukkig is de supermarkt zondagochtend

2 uur open. Als we toch naar de wal gaan kunnen we ook nog even naar de

appartementen van Tim en Liz kijken, die hebben ze in de verhuur als vakantieverblijf.

Terwijl we staan te wachten, belt net Jan Morren op, grappig na 50 jaar praten ze met

elkaar alsof ze elkaar wekenlijks zien.


 


De appartenmenten zijn pas klaar en Tim en Liz zijn benieuwd wat wij er van vinden.

Wij vinden ze hartstikke leuk, lokale stijl, er zijn veel natuurlijke materialen in verwerkt

ook in de decoraties. Bovenop een mooi dakterras met uitzicht over de baai, je kunt

ook goed zien, hoe wij met ons schip in een uitgegraven bassin in het rif liggen.



We bewonderen de appartementen van binnen en van buiten. Leuk hoor en wat

een kunstig gevouwen handdoeken.


 


Zo'n stukje ondernemerschap kunnen we altijd waarderen.


 


Voordat ze ons naar de haven terug brengen willen ze eerst nog de kathedraal van

St Gabriel laten zien. Rodrigues is overwegend katholiek en in St Gabriel staat de

grootste kathedraal van de Indische Oceaan. Tja ik wil wel, het was het enige op

mijn lijstje wat er niet van gekomen is en met de auto is het zo gedaan. De mis is

juist afgelopen en de kerk stroomt leeg, iedereen is op zijn zondags gekleed.


   


Ook hier weer gebruik van veelal natuurlijke materialen en de vormen zijn simpel

gehouden. Ook de afbeeldingen van de staties van Jezus zijn voornamelijk in de

naieve stijl geschilderd. Dat zie je hier veel.



Tot slot willen ze ons nog het slavenmonument laten zien, daar komen we vrijwel

langs, tot mijn grote vreugde vraagt Liz onderweg of ze zullen stoppen om frambozen

te plukken. Ja natuurlijk, ze zijn anders dan bij ons, maar heel smakelijk en knaloranje.


 


De gedenkplaats is mooi aangelegd. Toen Rodrigues onder Franse heerschappij stond

moesten op een gegeven moment de slaven vrijgelaten worden, dat gebeurde ook.

De vrije slaven bleven op het eiland wonen. Vervolgens kwam er een grote Britse vloot

uiteraard met veel soldaten om te controleren of de Fransen zich wel aan de afspraak

gehouden hadden. Bij het zien van deze overmacht schrokken de slaven zo, dat ze zich

en masse van de rotsen wierpen.


 


 


Tijd om terug naar de haven te gaan, kunnen we nog even lekker zitten voordat de

hele meute langskomt. Binnen heb ik de tafel gedekt in buffetstijl, zodat iedereen zelf

kan pakken. We hebben een heel gezellige middag met zijn allen en de hapjes vinden

gretig aftrek. Voor de meesten geldt: Tot ziens in Mauritius of in Afrika.

De Port Captain Yvan laat nog vragen of we niet nog een dagje langer kunnen blijven,

hij geeft morgen een afscheidsetentje, hij gaat terug naar Mauritius al kapitein van een

grote sleepboot. Maar nee, wij gaan, er is een mooi "weatherwindow", zoals dat heet

en daar gaan we gebruik van maken.


Maandag, 1o augustus 2015, vertrek Port Mathurin, Rodrigues.


Klaarmaken voor vertrek, dan snel naar de wal voor de laatste boodschapjes, wat

verse baguettes voor onderweg, dan langs de Port Captain en dan is het tijd voor de

Immigratie officier. Op het moment dat de stempel in ons paspoort gezet is, mogen we

beslist het havengebied niet meer verlaten. Dat wisten we al, vandaar dat we eerst de

boodschappen nog hadden gedaan. De regels zijn weer extra aangescherpt, omdat

onlangs een cruiser na het uitklaren nog een trektocht langs de kust ging lopen en

daarbij zijn been brak. Vervolgens kregen de officials op hun donder van hun kader,

hoe dit mogelijk was. Terwijl de douane onze papieren klaar gaat maken, blijft de

immigratie officier nog even met ons praten. Hij is blij en trots op Rodrigues te wonen,

zijn vrouw is van Mauritius, en voor velen is dat het verschil tussen de Randstad en

een Fries dorp, daar weten we alles van. Hij probeert zijn dochter (6) heel bewust op

te voeden, en vertelt en verhaal over een jongen, zonder werk, die van zijn ouders

alles krijgt, wat hij maar wil, een nieuwe I Phone, Adidas kleren, Nike schoenen en en

berg zakgeld. erg leuk om te horen. Dan komt de douane met onze uitklaringspapieren

en mogen we weg. Dan komt het hele ritueel van rubberboot leegmaken, motor eraf,

spullen opbergen en de dinghy aan boord hijsen en vastmaken.


 


Zo tijd om te gaan, om 13.00 uur gaan we anker op en varen we de pas uit.

Dag Rodrigues, we hebben hier een heel fijne tijd gehad.

Nog een laatste foto van het haven gebied, boven op de berg, bijna op de top, zie

je nog het huis van Liz en Tim, wit met een blauw dak.



Het wordt een heerlijk dagje zeilen, golven van maar 1,50 meter, windje van achter,

super gewoon. 's Nachts wordt het wat ruiger, het wordt hoog water, de golven

worden dan ook weer een metertje hoger, maar we hebben een schitterende

sterrenhemel, dat is ook onbetaalbaar. Slapen wil nog niet zo erg, je moet de eerste

nachten weer in het wachtritme komen.


Dinsdag, 11 augustus 2015. Onderweg naar Mauritius.


Nog steeds helder en zonnig, alleen de zee is een stuk omstuimiger, golven van rond

de 3 meter. We hebben lekker de gang er in. Een minpunt, als we de motor starten om

stroom te draaien, (we zijn toch de lijn en propellor van de aquagen verloren) krijgen

we wederom geen koelwater. Roderick blijft er bijna in, die is helemaal over de rooie.

Maar dit keer zijn we midden op zee, we lopen geen gevaar, dus hup, sleutelen. Er

blijken toch nog 2 schoepjes van ergens uit het koelsysteem tussen de impellor terecht

gekomen te zijn, die de impellor blokkeerden. Gelukkig op te lossen, de impellor is nog

heel. drie kwartier later pruttelt de motor weer. Blij om dat te horen en blij dat hij na

een uurtje stroom draaien weer uit kan. We gaan soepeltjes door met 6,5 knopen.


Woensdag, 12 augustus 2015, onderweg naar Mauritius.


We gaan het niet redden om voor donker in Mauritius aan te komen. De route

noordelijk is bijna 50 Nm korter, maar gaat voor het laatste gedeelte door een stuk

met veel rare stroomrafelingen, stroomversnellingen en riffen, dat willen we dus alleen

maar met goed zicht doen. Als we het toch niet kunnen halen, kunnen we ook de koers

verleggen en Mauritius langs de zuidkant ronden, we kunnen dan rustig de nacht door

zeilen en bij daglicht Port Louis binnenvaren. Dat doen we dus. De route zuid ligt lekker

op de golven en de wind. Relaxen met een grote hoofdletter. We eten zo mogelijk in de

namiddag bij daglicht lekker buiten in de kuip. Als verrassing krijg ik na de lekkere

bami maaltijd als toetje een heerlijke Irish coffee geserveerd. We varen al

6 jaren met een restje rond en daar hebben we nu met plezier gebruik van gemaakt.



De afstand wordt totaal drie dagen en nachten, een peuleschil zeggen we nu, maar het

is dezelfde afstand als vanaf Nederland naar Stavanger in Noorwegen. Midden in de

nacht moeten we weer een uurtje stroom draaien, de wind is zwak geworden, het is

pikdonker en alle systemen moeten aanstaan omdat we in de buurt van de eilanden

komen, dat kost amperes. En je raadt het al, geen koelwater. Dit keer gaat Roderick

gelaten aan de slag, voor de zoveelste keer de waterpomp demonteren, en ja hoor er

zijn nog 2 verstekelingen opgedoken vanuit het systeem. Hij wil het hele koelsysteem

uit elkaar halen, maar daarvoor hebben we eerst wat spullen nodig, die we in

Rodrigues niet konden kopen. Hopenlijk hebben we nu zo'n beetje alles eruit. In ieder

geval blijft de motor het nu weer prima doen, gelukkig maar, want in de ochtend

moeten we Noordwaarts en we hebben flink stroom en wind tegen. De laatste 12 Nm

kosten uren.


Donderdag, 13 augustus 2015, aankomst Mauritius.


Bij het aanbreken van de dag ontvouwen de contouren van de westkust van Mauritius zich.



Verder met Mauritius.