Hier hopen we over ongeveer 4 weken veilig aan te komen. HIer blijven we een

maand lang in de Tuzi Gazi Marina. Even rustig bijkomen van de tocht en wennen aan

het nieuwe continent en natuurlijk Hluhluwepark bezoeken.


Zondag, 25 oktober 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, Kwazulu Natal, Zuid Afrika.


En daar liggen we dan in Afrika! Tuzi Gazi Marina, nou daar moeten we wel even aan

wennen, Marina is niet het juiste woord. Er liggen een aantal bijzonder gammele

steigers en dat is het zo'n beetje. We waren al voorbereid door Denise van La Luna,

maar hier kun je je geen voorstelling van maken. Om te beginnen eerst maar eens

de vingerlingen met extra lijnen securen aan de steiger, zodat er een beetje

verband in komt.



Maar voorlopig moeten we het hiermee doen, want we moeten eerst ingeklaard

worden door de immigratie en douane en niemand weet wanneer dat gaat gebeuren.

Wel is er een afgesloten toegangshek, dat scheelt.

Straks wandelen we naar de andere marina, kijken of daar nog plaats voor ons is. Er

komen in de komende tijd nog een heleboel boten binnen, dus dan moeten we er

vlug bij zijn. Meteen maar op pad. Ik voel me weliswaar heel gammel, de griep"heeft

mij nu echt te pakken, daar hoef ik me geen illusies over te maken. Het is ongeveer

een half uur lopen. Je hoeft niet te twijfelen waar je loopt. Echt een zwart wit land.

Hele echt witte Zuid Afrikanen en hele Zwarte Zulu's. De Blanken zijn verbazend wit,

later  komen we er achter, dat ze daar ook echt moeite voor doen. Je ziet ze nooit in

de zon, als iemand vanaf zijn werk de straat over loopt, houden ze een trui of een

krant boven hun hoofd... De donkere bevolking is over het algemeen heel kleurrijk

gekleed, maar wel veel nonchalanter als op de Franse eilanden, jogging broeken,

baggy jeans, maar wel weer hun haren in kunstige patronen. Opvallend veel extreem

dikke mensen, zoveel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien.  Goed op weg naar

Zululand Yachtclub. Dit gedeelte van Richards Bay is Booming Business, er is een

grote overslaghaven  gebouwd met daaraan gerelateerde industrie, er is een leuk

havenfront opgezet rondom de marina en ook onderweg naar de Zululand Yachtclub

passeren we allerhande nieuwbouwprojecten, mooi aangelegde wegen, dure

complexen en overal aapjes. Bij de marina worden we niet toegelaten door de guard,

we moeten praten als Brugman om langs de slagboom te komen. De hele haven ligt

mudvol. De marina is beter als die van ons, er is een gemeenschappelijke

Braairuimte, dat is altijd gezellig, maar rondom is helemaal niets. We komen

Hanneke en Nils tegen van de Pelagie en gaan met hen even mee naar hun boot, we

hebben regelmatig emailcontact gehouden, maar in real life elkaar voor het laatst in

La Coruna gezien. Maar ik word beroerder en beroerder, dus gaan wij weer terug

naar ons schip.

 


Vanochtend is bij ons in de marina Vulcan Spirit afgemeerd, die moesten ook eerst

bijslapen, net als iedereen, de dag van aankomst is altijd zwaar en (in)spannend.

Of we even meedoen met een champagnetoost op de goede aankomst. Gezellig!

Daarna duik ik direct mijn bedje in.


 


Nog vergeten te vertellen, toen we richting kust aan kwamen varen, zag Roderick

een vogel op het water, toen even snel in een flits een haai en weg vogel. Dus ze zijn

er echt wel die gemene jongens, alleen zie je ze niet. Er zitten hier trouwens ook

krokodillen en nijlpaarden direct om de hoek.


Maandag, 26 oktober 2015, Tuzi Gazi, Richardsbay.


We hadden nog een keer gemaild naar Zululand, maar op dit moment geen plaats,

intussen zijn er nog meer bevriende boten aangekomen, we blijven lekker hier. Dus

met zijn allen naar de marina office om te betalen. Dat is niet voor iedereen even

makkelijk, Richard en Ali moeten eerst hun bank waarschuwen dat ze in Zuid Afrika

zitten, anders werkt hun kaart niet. Prima regeling, maar nu kunnen ze geen geld

pinnen en dus ook geen Internetkaart kopen. Dan ga je toch naar een restaurant

met Wifi, denk je dan, maar daar kunnen ze dan ook niet betalen. Slimme regeling

van de bank. Wij hebben ze maar 700 Rand geleend. Op de steiger hebben we

allemaal extra lijnen gespannen, de schepen aan elkaar verbonden, dat maakt het

geheel steviger. Minnie B is inmiddels ook gearriveerd en de rest is nog onderweg,

die zijn vanwege de griep later gestart. Ik loop intussen weer als een gek te

hoesten. Richard and Ali komen vragen of we meegaan met de taxi naar Richards

Bay stad, ik lig halfgammel aan boord, Roderick is voor de tweede keer terug naar de

internetwinkel, want onze simkaart werkt niet goed. Hij is al uren weg. Zij halen

Roderick voor me op, dan kunnen we samen even mee, ik wil graag even zien, wat

de mogelijkheden hier zijn. We komen in een supermoderne shoppingmall terecht.

Wauw, dat had ik niet verwacht. Letterlijk alles kun je hier kopen. We maken een

rondje, pakken een lunch met z'n vieren en gaan dan nog tot besluit naar de

supermarkt, vervolgens weer een taxi terug. En toen was ik dus echt afgeknoedeld.

In de nacht wordt het echt crisis, mijn luchtwegen zijn weer helemaal op hol

geslagen, hoesten, hoesten, hoesten tot stikkens toe. Eng weer. Nu toch maar met

een antibiotica kuur (Amoxicilline) gestart. Hot Coldrex, hoestpreparaten, mijn

astma medicatie, keeltabletten, je kan het niet zo gek niet bedenken, maar ik ga

toch echt voor de bijl.


Dinsdag, 27 oktober 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


Vandaag blijf ik aan boord, Roderick is met de buren mee naar het autoverhuur

bedrijf. Later krijgt hij weer een lift naar de stad, want zijn Internetkaart werkt nog

steeds niet naar behoren. Je krijgt er een sik van. Later zie ik in de webblogs van de

andere zeilers hetzelfde, de meesten hebben problemen met Internet. Dan gaat hij

nog met Richard langs de Chandler en dan is de dag weer bijna om. Wat voel ik me

ellendig!


Woensdag, 28 oktober 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


Weer een waardeloze nacht achter de rug, van slapen komt niets, natuurlijk ook niet

voor Roderick. 's Ochtends gaan we eens de boel op een rijtje zetten. We blijven hier

een maand, maar als ik zo ben, kunnen we nergens heen. Roderick is echter ook heel

beperkt in zijn bewegingen, want hij wil mij niet zo lang alleen laten, want het loopt

danig uit de hand af en toe. Hier bij de haven zijn geen normale winkels, er moeten

spullen aangeschaft en besteld, het is allemaal een beetje lastig. We hadden gepland

om een aantal dingen met de fiets te doen en dan 2 weken een auto te huren om

rond te trekken. We besluiten nu direct een auto te huren voor de hele maand. In

nood hebben we dan eigen vervoer, plus dat ik af en toe even mee kan. Roderick

heeft al met het verhuurkantoor gesproken, dus we weten de kosten. Bel maar

meteen. Ze sturen een chauffeur om ons op te halen. We huren een Suzuki Celerio,

bijna nieuw, 5000 km op de teller. Een leuke auto.


 


Eerste rit naar de apotheek in de stad, daar koop ik een hele slimme drank met

slijmoplosser en sambutamol. De Afrikaanse bijsluiter kan ik prima lezen. Duro-Tuss:

Effektiewe verligting van slymerige hoes en stywe bors vir die hele gesin. Alleen sta

ik nu weer stijf van de kramp van de sambutamol en verder krijg ik weer alle

bijwerkingen van de penicillinekuur, die er maar op het lijstje staan en misschien nog

een paar extra. Het is een soort supermarkt apotheek, heel groot en uitgebreid en

voor de echte medicijnen is er gewoon hulp van een apotheker. En laat Roderick nu

ook nog een zakje dubbelzoute Vencodrop vinden. Heerlijk met een zere keel, ik had

er al tijden naar lopen snakken. Tijd om terug te gaan, Roderick is onderhand ook

doodop, daarbij moet hij hier weer links rijden en met zijn linkerhand schakelen. We

maken nog een stop, vlakbij onze marina, er is daar een strand en daar wilde ik even

kijken of dat de moeite waard is om te bezoeken. We parkeren de auto, zien dan al

direct een bord verboden te zwemmen en horen het donderend geraas van de

golven. Een paar meter verder beukt de Indian Ocean met reuzemokerslagen op de

kust. Wauw wat een geweld. Dit is vlak naast de pier, waar we binnen gevaren zijn

en dat was ook al geen pretje.


 



Maar wat een fabelachtig gezicht.


Weer in de auto, een paar honderd meter verderop is het recreatiestrand binnen de

pieren, daar schijnen ze haaiennetten te hebben. Maar ook hier overal verboden te

zwemmen. En ja, die haaien zijn hier dus overal.


 


Ze zijn de kust overal aan het versterken met antitankblokken, zandzakken,

matten. Dat is duidelijk nodig ook, wat een krachten staan hier op.


 


Het Alkant strand is een echt recreatieproject, heel mooi aangelegd. Aansluitend aan

de Noordpier, die je helemaal af kunt wandelen, daar is een uitzichtspunt om

walvissen te spotten. Dan is er een heel groot veld met mooie bomen en

bloemperken en twintigtal overkapte picknicktafels met bij ieder daarvan een grote

stenen ''braai", een gemetselde barbecue voor publiek gebruik. Hele families

verzamelen zich hier.


 


Donderdag, 29 oktober 2015, Tuzi Gazi Marina, Richardsbay.


Vandaag gaat Roderick er alleen op uit, we hebben een nieuwe barometer nodig en

tot onze schrik zagen we dat er een stalen draad in het babystag geknapt is, dat

betekent dat we alle vier de babystagen willen vernieuwen, maar nu een rigger te

vinden hier. Die is er dus niet, maar er zit er een in Durban, die in de komende tijd

hier naartoe komt. Hopelijk kan hij ons ook helpen. Het staaldraad moet precies

gemeten en dan moeten er bevestigingen aan gemaakt worden, de spanners.

Misschien zijn de andere 3 nog prima en nr 4 is ook nog niet door, maar hiermee

durven we niet verder te zeilen. En dan ook nog graag iemand vinden die onze kachel

kan repareren. We hebben de Webasto al die tijd alleen als ventilator gebruikt, maar

straks is een beetje warmte ook niet te versmaden. Hij is de hele tijd op pad

geweest en nu maar afwachten of de mensen zich ook aan hun afspraken gaan

houden. This is Africa!


Vrijdag, 30 oktober 2015, St Lucia en Richardsbay.


Vandaag gaan we iets heel leuks doen: Nijlpaarden spotten. 50 km verderop ligt St

Lucia en daar kun je met een toeristenboot de rivier op, waar de nijlpaarden zijn.

Het is even zoeken, waar precies we terecht kunnen, maar al vragend en wapperend

met ons papiertje komen we op de juiste plaats terecht. Alleen is de boot al

volgeboekt, we kunnen om 16.00 uur terecht, maar dat willen we niet, want we

moeten ook nog weer naar huis rijden, daarbij red ik dat ook niet met mijn energie.

Dus gooit Roderick al zijn charmes in de strijd bij de Zuid Afrikaanse dames, die

bellen een rondje en warempel er is nog een andere maatschappij, waar we

meekunnen om 12.00 uur. Nog snel een broodje halen en dan de opstapplaats van

de boot opzoeken. In het stadje komen we deze borden tegen. 's Nachts komen de

nijlpaarden soms het dorp in om te grazen of te drinken uit de zwembaden. Het

waterpeil in de rivier staat erg laag. Het tweede bord over die walvissen, tja of ik dat

nou moet geloven? Er worden heel veel whale watching trips gemaakt hier. Big

Business hier.


 


Daar komt onze boot aangevaren. Aan de overkant van de rivier kunnen we al een

kluit hippo's zien liggen. Leuk, we hebben er zin in.


 


 


De waterstand op de rivier is zo laag, dat zelfs deze tourboot, op 3 ondiepe drijvers,

nog af en toe de bodem raakt. We kunnen tot heel dicht bij de Hippo's komen. Ze

trekken zich niets van ons aan. Heel gaaf.



We tuffen heel rustig de rivier af, de gids en de captain weten natuurlijk precies de

juiste plekjes. We spotten ook weer een grote Visarend, even later zien we hem in

de vlucht een vis uit het water trekken, altijd weer spectaculair.


 


Verderop zien we ineens een stuk van een krokodil. Bijna niet te zien, maar op het

juiste moment dat hij bovenkomt weet ik af te drukken en zie dan dat het een joekel

van een zoutwaterkrokodil is. Hij jaagt met zijn lijf de vis naar de ondiepte en is

ineens razendsnel omgekeerd. Wat kunnen die beesten toch snel zijn.




En verder gaan we weer, kluit na kluit nijlpaarden komen we tegen. Door de lage

waterstand komen ze allemaal hier naar toe, het wordt een beetje dringen.


 



We krijgen nog een extraatje, er liggen grote zwarte kafferbuffels langs de

waterkant. Buffels zijn de gevaarlijkste dieren van de Big Five, die kunnen zonder

reden zomaar aanvallen. Heel prettig om ze zo vanaf het water te kunnen

observeren.


 


 


En ja de volgende berg, wat een lol, geweldig toch?



Ze hebben nauwelijks plaats zich te verroeren, ze liggen hutje mutje, boven op elkaar.




 


Het is helemaal super. Hier knapt een mens nu van op!



Nog even 2 foto's speciaal voor Bart. De schedel van een Nijlpaard.


 


Na afloop bezoeken we nog een winkel, een soort cooperatie van handwerkslieden,

er staan ongelooflijk leuke spullen te koop. Ja, Bart, ook voor jou hebben we iets

leuks gevonden, alleen van een andere afmeting als deze kunstvoorwerpen, die zijn

2 m doorsnee. De rechter is gemaakt uit een boomstronk.


 


We gaan weer op weg naar huis, bij de autoweg staan waarschuwingsborden.


 


Nog snel een bezoekje aan een Spar supermarkt onderweg. Het is grappig dat je

bijna alle opschriften kunt lezen. Kruiden kun je hier ook weer per schep kopen. De

koelvitrines liggen vol vlees en ook grote complete vissen. Maar ook met plakken

Ossenlever, Ossenstrot, Lebmaag of boekmaag, dat kon ik niet zien,

reuzeverpakkingen krabben, stukken poot, konijn en worst, worst en nog meer worst.


 



Zaterdag, 31 oktober 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


Vanaf zondag wordt er harde wind verwacht, meer dan 30 knopen, windkracht 7,

dat is nog maar de voorbode voor de nacht naar maandag, dan worden er 45 knopen

verwacht en in de vlagen nog veel meer. Er komen een heleboel boten binnen, die

vanaf de Noordelijke Madagaskar Route komen of net zoals wij via de Zuidelijke

Route direct vanaf Reunion naar Richards Bay, iedereen probeert voor de storm

binnen te zijn. We zijn bezorgd over Zen Again, die ook nog onderweg is, het is maar

een 34 footer. Alle boten helpen elkaar, zodra er een schip binnenloopt komen er 6

mensen aanrennen om te helpen afmeren. En net als wij, is iedereen afgepeigerd als

je afgemeerd hebt, de laatste nacht en dag doe je geen oog meer dicht omdat je

dicht bij land komt en dan is het altijd spannend. Het zijn de befaamde laatste

loodjes. Dus helpt iedereen elkaar afmeren en vastleggen, vragen even kort hoe het

was en dan laten we ze met rust om even bij te komen. Daar komt alweer een

volgende boot. De havenmedewerkers schitteren door afwezigheid. Vervolgens

begeleiden we een aantal mensen naar de douches, wij hebben een sleutel en het is

nogal moeilijk te vinden. We lopen de hele dag heen en weer te rennen. Nog een

keertje naar de stad gereden voor wat extra brood en vers uit de supermarkt daar,

in principe blijven we de komende dagen aan boord, zolang als de storm duurt. We

hebben een naar bericht doorgekregen: het schip Iron Horse is onderweg van

Reunion hier naar toe zodanig in de problemen gekomen, dat de mensen hun schip

hebben moeten verlaten, ze zijn door een vrachtschip opgepikt en waarschijnlijk

onderweg naar Singapore nu. Het schip is opgegeven.

We hebben ons voorzeil uit de furling gehaald, er zit hier heel veel kolenstof in de

lucht, de grote haven en het industrieterrein is hier niet ver vandaan en met deze

wind steeds is dat niet bevordelijk. Er ligt hier een zeilboot al wat langer en zijn

zeilen zijn zo wat zwart, dus dat wilden we voorkomen. De bimini hebben we ook

weggehaald om zo min mogelijk windvang te hebben en verder liggen we met extra

lijnen vastgelegd als een spin in een web.


Zondag, 1 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


Alvast een grote pan Bolognese saus gemaakt, hoeven we alleen maar op te

warmen als het straks tekeer gaat. Gelukkig daar loopt Zen Again binnen, welkom

in Zuid Afrika, Mike en Nicky. We bieden hen een warme lunch aan, maar ze slaan

het aanbod af, ze zijn zo afgepeigerd. Daar komt alweer een boot,  de Soal Eile, een

Ierse boot. Een grote Super Maramu. Mira nodigt ons uit voor de aankomst-

champagne. De marina loopt aardig vol, moeilijk voor ieder een goed plaatje te

vinden. De grote catamaran Morning Glory ligt aan het begin van de steiger dwars

afgemeerd. Of het een goed plaatsje is, ik zou het niet durven zeggen met de

komende wind, maar waar moeten ze anders naar toe. Er is overdag meer wind,

maar eigenlijk geen enkel probleem, ’s avonds neemt de wind nog meer af. De stilte

voor de storm. We gaan maar proberen wat vooruit te slapen. Nog snel wat emails

versturen, nu het nog kan. Je weet maar nooit wat ons te wachten staat. De Sea

Bunny zal proberen vannacht om 01.00 uur  binnen te lopen, nog net voor de storm,

dit is de laatste van onze groep. Hopelijk waait het dan nog niet zo hard.


Maandag, 02 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


Inderdaad loopt Seabunny rond 01.00 uur binnen, Richard, Phil en Roderick leiden

hen naar binnen en nog meer mensen komen helpen afmeren. Alleen de buurman

van Scraatch (Brian Simms) is het er niet mee eens, die had liever een vrije plaats

naast zich gehouden. Hij moppert wat in de rondte. Maar we kunnen ze toch moeilijk

weer naar buiten sturen. Ze liggen nog niet goed en wel vast dan begint het al te

waaien. Gauw nog wat proberen te slapen. Lukt niet zo best, ik hoest de hele boel bij

elkaar en ga rechtop op de bank slapen met mijn hoofd op tafel, daarna gaat het

echt blazen en is Roderick grotendeels uit bed om op te letten.


 


Om 05.00 uur barst het geweld echt los, gelukkig kunnen we dan al wat zien, maar

daar wordt je niet blij van. Wij waren bang dat de vingerpontoons omhoog zouden

komen en hebben die met de omringende boten met lijnen gefixeerd, maar wat er nu

gebeurd is dat de hoofdsteiger in elkaar gedrukt wordt als een harmonica. Er is een

enorme zijwind en alle boten worden een kant opgedrukt en de steigers zijn duidelijk

niet goed aan de grond gefixeeerd. Het waait bij vlagen windkracht 10 B, meer dan 60

knopen. De steiger gaat te keer, de nagels komen naar boven, planken springen eruit.




Ineens zien we Seabunny helemaal naar voren komen in de steiger, recht op

Morning Glory af. Shit! De steiger gaat als een dakje omhoog staan, zeker 60 cm,

dat is eng. Naast ons ligt een loeigrote en hoge windvangende catamaran, dat

maakt het er ook niet beter op.


 


De steiger zakt weer een stuk terug, gelukkig. Maar de wind blijft aanhouden, de

vlagen brullen er over heen, de steiger vouwt zich weer helemaal in elkaar en gaat

steil omhoog als een harmonica, de Franse boot wordt er met zijn neus onder

geduwd. Iedereen vecht voor zijn eigen hachje. Dan met veel geraas gaat de steiger

zo hoog, dat de vingerpontoons op hun zijkant draaien en dan is het hek van de dam.

Seabunny, Morning Glory, De Franse boot en een lokale visboot zitten danig in de

problemen.


 



  


Bij ons gaat het nog goed, de steiger rijst en daalt, planken springen er uit,

verbindingsnagels komen omhoog en sommigen proberen die weer terug te slaan.

Er worden lijnen gespannen naar de overkant van de haven. Er komt een havenbootje

langs om de mensen van de boten van boord te halen, je kunt niet meer naar de kant

komen. Wij blijven aan boord, net als onze buren. Het blijft maar gieren, de hele dag

door. Het is nu 18.00 uur ’s avonds en nog is het niet genoeg. De wind giert en met

gebrul komen er extra harde vlagen over, de grote haventoren heeft een vlaag van 71

knopen gemeten. Van mij mag het wel afgelopen zijn. Het houdt maar niet op, de

windmeter blijft tegen de 45 knopen aangeven, een dikke windkracht 9. Ook

gedurende de avond blijft het maar doorrazen, onvoorstelbaar. Richard en Ali komen

vragen of we vanavond ook even langs komen, ze willen wel een spelletje doen of zo,

Phil en Norma, Mike en Nicky komen ook. Zo zitten we in het razende geweld gezellig

bij elkaar, wij hebben Domino Mexican Train meegenomen, Mike heeft Banana

meegenomen en zo zitten we dan melig een spelletje te doen, terwijl we onderhand de

boel in de gaten houden.


Dinsdag, 03 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, Zuid Afrika.


De hele nacht blijft het doorpoeieren en ook nog het grootste gedeelte van de dag. Wat een geweld. Waar de steigers helemaal in elkaar geklapt zijn zijn de boten

beschadigd, ze liggen helemaal vast tussen de brokstukken, de scherpe kanten van

de pontoons tegen hun boorden. Het zijn Sea Bunny, een Franse boot, de lokale

visboot Janna en de catamaran Morning Glory en Mahi Mahi en Scraatch aan de

andere zijde. Amy en Arthur van Morning Glory proberen te redden wat er te redden

valt, maar er is geen houden aan.


 


Wij hebben ook 2 vluchttassen klaarstaan met de belangrijkste papieren, de laptop,

mijn medicijnen enz. Het is de eerste keer, dat we deze klaar om te grijpen hebben

staan. Zoals gezegd kunnen we niet meer naar de kant komen via de pontoons. Dat

doen we dan ook niet, we blijven gewoon aan boord, totdat we te horen krijgen dat

er ’s avonds in Zululand Yachtclub een presentatie gegeven wordt hoe het beste rond

Zuid Afrika te varen. Dat is voor ons heel interessant, een delivery schipper, die dit

stuk al meermaals gevaren heeft, geeft hier een voordracht over. Dus daar gaan we,

eerst een stuk naar boven op de verticaal staande pontoon, dan een grote stap om

op de railing van de visboot te komen, over de lijnen heen, dan aan de andere kant

van de visboot moeten we op de Morning Glory zien te stappen, maar die ligt 2 meter

verder, dus dan moet je eerst op de gladde, in een schuine hoek op zijn zijkant

liggende vingerpontoon stappen, dan onder een lijn door, zorgen dat je niet in het

water valt, vervolgens op het anker klimmen, 1 meter hoger, dan verder op het dek

van de catamaran, aan de andere kant eraf zakken op een halfonderwater liggend

deel van de hoofdpontoon en dan verder naar de wal.



Goed opletten er staan klinknagels 10 cm boven het oppervlak, er zijn een heleboel

planken er tussen uit, op sommige plekken zijn er helemaal geen planken meer en

moet je op het ijzeren richeltje van het frame stappen.


 


Dit doe je echt niet voor je plezier en arme mensen van Morning Glory, die hebben

het al zo zwaar gehad en nu klimmen er af en aan mensen over hun schip. We zijn te

vroeg in Zululand Yachtclub. Zij hebben natuurlijk ook de storm over zich heen gehad,

maar hun haven ligt met de kop op de wind in tegenstelling tot Tuzi Gazi, die de volle

wind dwars op kreeg.


 


We gaan daar in het restaurant een hapje eten onderwijl uitkijkend op een groep

apen met een jonkie.


 


Het wordt hartstikke druk met cruisers, iedereen wil hier wel wat over horen. De

voordracht was zeker de moeite waard, het meeste wisten we al of hadden we zelf

al bedacht, maar het is prettig als dit door een ervaringsdeskundige beaamd wordt.

Ook raadt hij de South African Nautical Almanak aan, die hebben wij al aan boord

liggen. Goed om te horen dat deze informatie betrouwbaar is.



Na afloop gaan wij direct weer terug naar onze eigen haven, we zijn erg moe. Dan

gaat de hele klauterpartij weer in omgekeerde volgorde, maar nu dan ook nog in

het donker. Er is geen elektriciteit meer in de marina, alle electrakasten stonden

een halve meter onder water, de watertoevoer is ook afgesloten. En het waait nog

steeds.


Woensdag, 04 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richardsbay, Zuid Afrika.


Om te beginnen onze zwager Rolf telefonisch toegezongen voor zijn 75e verjaardag. 

Dan maar afwachten wat deze dag ons brengen zal. De wind is weer gaan liggen. De

lokale bewoners vertellen dat een storm in deze orde heel ongebruikelijk is en zeker

het feit dat hij zo lang aanhield. Gisteren is er niets aan de havenchaos gedaan,

omdat er nog zoveel wind stond, nu gaan ze eerst proberen, de schepen vrij te

maken, die temidden van de omgeslagen pontoons vastliggen. Het is een heel gedoe

om de boten zo krasvrij mogelijk vrij te krijgen. De Franse boot wordt als eerste

weggesleept en aan de overzijde afgemeerd, wat zullen die opgelucht zijn, dan is Sea

Bunny aan de beurt. Daar hebben ze een flinke kluif aan, want eerst moeten de

omgeslagen vingerpontoons gefixeerd worden, want zodra Sea Bunny er tussenuit

gaat, vallen die verder om en dan weer tegen Sea Bunny aan. Er zijn een aantal

havenmedewerkers bezig, de baas van de haven pakt ook hard aan, gisteren liep

iedereen op hem te mopperen, maar vandaag werkt hij keihard mee, ook de diverse

cruisers halen halsbrekende toeren uit op de steil omhoogstaande pontoon om Sea

Bunny te bevrijden.



Na een uur kan die ook aan de andere kant afmeren. Dan Morning Glory nog tusssen

de puinhopen uit slepen en Jannas de visboot verplaatsen. En dan kun je pas echt

zien wat een puinhoop het is. Het is nog een wonder dat het alleen bij schade aan

een aantal boten gebleven is, het had allemaal zoveel erger kunnen zijn. Er is voor

zover ik weet geen persoonlijk letsel, wat op zich al een wonder is.



Vervolgens gaan ze de wrakke boot, die op de kop van de steiger ligt, wegslepen en

worden er lange dikke kabels naar de overkant gebracht, waar grote zeesleepboten

liggen. De kabels zijn aan de steiger bevestigd en via de lieren van de sleepboot gaan

ze proberen de steigers weer uit elkaar en dus glad te trekken. En laat dat ook nog

lukken!


 


Het grootste deel ligt nu weer horizontaal, maar op het breukstuk zijn de drijvers van

de pontoons beschadigd, sommige zijn vol water gelopen en trekken de steigers dus

onder water. Een duikploeg van de politie gaat hiermee aan de slag, er worden

luchtzakken aangebracht onder de pontoons, die worden opgeblazen, zodat deze

weer boven water komen en dan worden met pompen het water uit de drijvers

gepompt. Per drijver is dat toch gauw een kubieke meter water, 1000 liter dus.



Verder worden er hier en daar provisorisch planken in de open gaten geramd en om

19.00 uur ’s avonds kunnen we heel voorzichtig weer zelf vanaf het schip naar de

kant lopen. Morgen gaan ze de boel opnieuw verankeren. Wij zijn ’s middags nog naar

Richardsbay stad gereden om op zoek te gaan naar een autokaart van hier. We willen

nog graag wat tochten naar de wildparken maken, nu nog even niet, ik heb

momenteel nog geen greintje energie, maar binnenkort moet het er toch wel van

komen, hoop ik. Intussen gaan ook de andere zaken door.  Morgen komt de rigger uit

Durban, als het goed is, om onze verstaging te inspecteren en waar nodig te

repareren. 


Donderdag, 05 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, Z Afrika.


De rigger kwam dus niet, waarschijnlijk komt hij nu morgen, we zullen het maar

afwachten. We zijn voor een barometer geslaagd, niet precies wat we wilden, we

waren op zoek naar een compact digitaal weerstation voor aan de muur, maar daar is

moeilijk aan te komen. Hier hebben we de barometer absoluut nodig in verband met

de snel wisselende weerssystemen. En deze geeft in ieder geval de informatie die we

nodig hebben. In de marina zijn ze wederom druk in de weer geweest. Er zijn meters

en meters ankerketting aangesleept, die zijn door de duikers vastgezet en door de

sleepboot aan de overzijde strakgetrokken.


 


Sinds vanmiddag hebben we weer water en zowaar ook electra. We zijn uren bezig

geweest de dikke laag kolenstof die overal op en tussen was gewaaid te

verwijderen. We hadden ons de moeite kunnen besparen, 's middags kwam er weer

een flinke wind opzetten, maar nu uit het noorden en daar waren ze aan het

suikerriet branden. Dus nu ligt het weer vol roet en as. De lucht was verstikkend, dat

doet mijn luchtwegen nu bepaald geen goed. Omdat de rigger dus uiteindelijk toch

niet kwam zijn we maar een stukje langs het strandje hier langs de baai gaan lopen.

Wat een saaie en armoedige bedoening. We waren daar snel uitgewandeld, over de

weg is er meer te zien. Een aantal haviken gaf een mooie show weg.


   


We zijn lekker een groot glas bier op een terras aan het water gaan drinken, dat

beviel beter. En nu we weer electra hebben kon ik ook weer de website verder op

orde brengen. De laptop, waarop deze gemaakt wordt werkt alleen nog maar op

220 V. We waren net weer aan boord, toen Roderick me naar buiten riep om te

kijken. Grote draaikolken kwamen ineens de haven binnenzetten. Nergens een schip

in de buurt. En niet 1, nee achter elkaar door. Heel unheimlich. En nu is het toch weer

laat geworden door de website, hoogste tijd om in bed te duiken. Het waait weer

hard, maar niet zo extreem deze keer.


Vrijdag, 06 november 2015 en Zaterdag, 07 november 2015

Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, Zuid Afrika


Er wordt nog steeds gewerkt in de marina, we blijven zo veel mogelijk in de buurt

om de boel een beetje in de gaten te houden. We moeten ons schip iets verplaatsen

omdat er weer een steiger "opgerekt" moet worden, verder zijn ze met de electra

aan het stoeien. Verder houden we ook de boot Vulcan Spirit in de gaten, Richard en

Ali zijn voor een week naar Engeland, omdat Richards vader 90 wordt. Zelf ben ik

nog steeds niet fit en de vele rietbranden en het afbranden van boomstronken

samen met de kolenstof in de lucht maken dat ik nog steeds als een gek loop te

hoesten. Het schip ziet weer grijs van het kolenstof en de asdeeltjes, dat is echt een

gebed zonder end. We laten het nu maar zo.


Vrijdag kwam de rigger weer niet, paar keer gebeld, het werd later en later, toen we

weer belden, zei hij dat zijn collega langs zou komen, die kwam van het Krugerpark

en zou dan even een stop maken in Richards Bay. Nou hier verwachten we niet veel

van, maar laat hij nu toch echt komen! Aardige man met verstand van zaken, zijn

naam: van der Meulen, dus dat was heel leuk, die naam hoor je hier nooit.


Zondag, 08 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, Zuid Afrika.


Vanochtend is Roderick begonnen om de twee babystagen los te maken, die moeten uit de zalingen gehaald worden in de mast. De maat luistert heel nauw, een voorstag en een achterstag brengen we morgen naar Durban voor de maat, dan moeten er bevestigingen vanuit Kaapstad komen, die dan weer in Durban aan elkaar gemaakt worden. Dan gaan we die te zijner tijd zelf daar weer ophalen, anders gaat er misschien weer zoveel tijd over heen.


 


Als de onderkant gedemonteerd is, hijs ik hem de mast in om de bovenkant los te

maken. Gelukkig moet hij bij de eerste zaling zijn, dus dat is nog wel te doen. Hij

helpt mee, door zichzelf aan de overige verstaging op te trekken en intussen doe ik

met behulp van de lier de rest. Zo is de klus toch redelijk snel geklaard. In de middag

gaan we even naar strand en de pier op, verrekijker mee, misschien zien we

walvissen, je weet maar nooit. Het is een bloedwarme dag en de lokale bevolking

trekt massaal naar het strand. Hier op dit stukje mag je in het water, er is een

haaiennet gespannen en er is een strandwacht. De golven zijn zoals altijd enorm en

met zo een kracht, de mensen worden echt heen en weer gesmeten, wat met luid

gegil gepaard gaat, iedere golf weer op nieuw. Lol met z'n allen.           


 


Daarna wandelen we de pier af, de golven beuken er tegen aan. Er zijn speciale

zeeweringsblokken gestort en overal zien we daarop In Memoriam bordjes daarop

bevestigd, heel apart.


 


   


Maandag, 09 november 2015, naar Durban met de auto.


Vroeg op en vroeg op pad. Durban is 200 km naar het zuiden, volgens de kaart moet

het goed te doen zijn, er loopt een belangrijke autoweg, de N2, van noord naar zuid.

We hebben gisteren al volgetankt, dus we zijn er klaar voor. Het moeilijkste is alleen

om uit te vinden welke kant we de N2 op moeten rijden, we rijden aan de linkerkant

van de weg en moeten rechtsom, denken we en gaat dat dan via een

klaverbladconstructie of voeg je direct in. Er staan wel borden met namen, maar die

kan ik op de kaart nergens vinden. Niet zo gek, de stad in noordelijke richting ligt bijna

150 km verderop, daar had ik niet gekeken. Dus maken we eerst nog een extra

ommetje. De N2 is de belangrijkste autoweg, dan verwacht je toch wel wat. Prima weg,

je mag dan ook 100 km en sommige stukken zelfs 120 km per uur, alleen is het een

tweebaansweg zonder middenberm, dus het verkeer raast je tegemoet. Sommige

stukken mag de ene rijrichting over de middenstreep om te passeren, verderop geldt

dat voor de tegengestelde richting. Voor de tussenstukken geef je gewoon met je

lichten te kennen dat je er voorbij wilt, dan wordt je als voorganger geacht op de smalle

vluchtstrook te gaan rijden, dan gaan er af en toe 3 of 4 auto' s tegelijk langs elkaar

met 120 km. Daarbij zitten er overal langs de kant mensen, die van alles te koop

hebben, afwasteilen vol mooi opgetaste ananassen, houtsnijwerk enz, de verkopers

liggen languit in de berm met hun hoofd vlak bij de rijweg, kleine kinderen op weg naar

school lopen daar ook en verder iedere 5 km een kudde loslopende koeien. Verder valt

het wel mee. We zijn veilig in Durban aangekomen, maar dan komt het echte werk, via

een loeidrukke weg met 5 banen dezelfde kant op, moet je dwars door de stad om bij

de marina te komen, waar we moeten zijn. Wat een chaos. We moeten even wachten,

dat komt goed uit, kunnen we even de marina doorlopen, die ziet er beter uit dan

verwacht. Goed om te weten, we drinken een kop koffie en daar komt Gavin van der

Meulen al aan. Ze hadden nog samen lol, wie de naam van wie gestolen had, nou dat ligt

er aan wie de oudste was, zijn ze ook nog even oud. De stagen hebben we afgegeven,

daarna gaan we even bij Warren en Maria van de Nightfly op visite, we zagen hun schip

toevallig liggen, lekker even bijpraten. Na een uurtje stappen we weer op, ons

parkeerkaartje is afgelopen, nog even langs het nieuwe gedeelte aan zee, dat is erg

mooi aangelegd.


 


Hier eten we onze meegebrachte lunch op. Ook hier uiteraard weer streng verboden

te zwemmen. Deze kindjes hadden samen wel zo een lol, springen, dartelen,

radslagen maken, heerlijk om te zien. We durven onze auto niet zo lang alleen te

laten, overal lopen een soort parkeerwachters, die op je auto gaan letten voor je. We

geven ze altijd een klein bedrag. Overal zie je bergjes glas van autoruiten liggen, dat

is ook zo in Richards Bay. Toen we naar het strand waren, was er ook weer een ruit

ingetikt. De auto is uiteraard verzekerd, maar met uitsluiting van ruitschade, die

moeten we zelf betalen, dat zegt eigenlijk al genoeg.


 


Daarna gaan we weer op huis aan, tenslotte hebben we weer 200 km te gaan.

We zijn moe, maar weer een klus geklaard. Eigenlijk hebben we niet veel problemen

op dit moment met het schip, iedereen in de marina is stevig aan het doorklussen en

wij zitten iedere namiddag relaxed in de kuip, die naar de steiger toegekeerd is, dus

vele malen worden we toegesproken van "daar zitten ze weer!" Alleen weten ze niet,

dat wij vaak al om 06.00 uur beginnen, dus om 16.00 uur zit het er voor ons op.


Dinsdag, 10 november 2015, Tuzi Gazi en omgeving.


Zo en nu wordt het tijd om accomodatie te boeken in een wildpark. Iedereen is

inmiddels al geweest en ik word daar zo jaloers van, maar ik kon echt niet. We willeneen overnachting maken in het Hluhluwe Game Reserve. Nou vergeet het maar,

er worden geen reserveringen aangenomen, want ze hebben problemen met het water.

Er is een enorme droogte en een absoluut water tekort. Nou dan nemen we iMfolozi,

die nemen de telefoon niet aan, dan nemen we....., maar die prijzen kunnen we ons

niet permitteren, we blijven maar proberen, via Internet, via boekingskantoren, uren

en uren, maar tevergeefs. Ik word er zo droevig van. Op de Indische Oceaan zat ik

me al te verheugen om meteen de parken te bezoeken. Weet je wat, we halen extra

eten voor onderweg, pakken gewoon een koffertje kleren in en dan zien we morgen

wel wat er van gaat komen. Dus op naar de Supermarkt in de stad. Onderweg willen

we nog een stop maken bij het meer met Hippo's en krokodillen, maar we kunnen

met geen mogelijkheid bij de oever komen, het is of een resort of een golfbaan of een

vuilnisbelt. We rijden en rijden, maar vandaag zit het gewoon niet mee. Roderick wil

naar een leuk tentje in Richards Bay stad om te lunchen, maar ik ben nu al zo moe,

weet je wat, laten we hier lunchen, halen we meteen ook de boodschappen, ik ben

het helemaal zat. Tot overmaat een slechte lunch, blgh, kan er ook nog wel bij, ik ben

echt in mineur. Als we thuis zijn, kijk ik even op Facebook op de computer. Ineens

komt er een advertentie op mijn pagina: Goedenavond Yvonne. Op zoek naar

accomodatie daar en daar?  Heeft U hier al eens naar gekeken. En dan 10

aanbiedingen van lodges. Hoezo privacybescherming? Het is eigenlijk te gek voor

woorden, maar dit keer ga ik aan mijn principes voorbij, er staat een leuke

accomodatie bij in False Bay, niet in het park weliswaar, maar 50 km verderop naar

het noorden. En zo boeken we per direct 2 nachten in de Wildebees Ecolodge, in False

Bay bij HluHluwe. Roderick ik ga mijn koffertje pakken!


Zondag, 16 november 2015


We waren 5 dagen ondergedoken in de bush, geen Internet, wel olifanten, neushoorns,

zebra's, giraffen, nyala's, allerhande hertachtigen, pelikanen, krokodillen,

nijlpaarden, schildpadden, hyena's, flamingo's en miljoenen insecten en ander

vliegend en kruipend gespuis. Even bijkomen, dan meer dan 700 foto's uitzoeken en

dan wordt de site weer bijgewerkt.

      

We gaan verder met op safari.