Reunion Island is echt Frans, dat hoeft van ons niet zo, daarbij betalen we weer met

euro's met navenante prijzen. Maar we hebben foto's gezien en het eiland ziet er

schitterend mooi uit. Hoge bergen, veel groen, dus daar hebben we wel zin in. Alleen

een maar, er is weinig plaats in de 2 marina's die er zijn, dus reserveren is

noodzakelijk, alleen hebben we na 3 keer mailen nog geen antwoord. Eventueel

slaan we Reunion over en gaan in een keer door naar Afrika. De tijd zal het leren.

De reservering is uit eindelijk toch gelukt en zondag gaan we onderweg.


Zondag, 27 september 2015, Onderweg naar Reunion Island.


Zondagochtend om 8.00 uur staat de immigratie officier al op de kade. Dat is fijn.

Roderick klimt naar boven via de touwladder en dan in een wip zijn de papieren en

paspoorten gestempeld, dan nog naar de douane en de coastguard, dat gaat ook

gesmeerd, we zijn om 9.00 uur klaar voor vertrek. We drinken nog op ons gemak

een kop koffie, dan kunnen alle lijnen los en rond 10.00 uur varen we de haven uit.

Midden in de haven liggen allemaal Chinese vissersboten afgemeerd, allemaal aan

elkaar, achter hun eigen anker, als een groot eiland.


 


Na 20 minuten varen zijn we weer op zee en wat voor een zeetje! Blauw, kleine

golfjes, zacht windje, zonnetje, stroom mee, golven mee. Kopje koffie erbij,

helemaal niets meer te wensen. Heerlijk gewoon. Rond 12.00 uur varen we langs het

laatste puntje van Mauritius en dan zitten we echt weer midden op de oceaan, dat

zullen we weten ook. Afgelopen met dat luie gedoe. Volgens het Franse weerbericht

is la Mer tres agitee, oftewel in goed Amsterdams rommelige rotgolven. De wind is

op zich wel te doen, zo'n 16 knopen, maar met ieder moment vlagen van 25 knopen,

kruiszeeen, golven van verschillende kanten, we worden flink gebeukt en

platgedrukt. Dus eerst de zeilen maar een heel stuk innemen. We zitten de hele weg

vastgeklikt aan onze veiligheidslijnen en krijgen aardig wat sproeiwater over ons

heen. Ineens roept Roderick: kijk gauw op 90 graden! Daar drijft een open visbootje

met motor boven op de golven. We kijken extra goed, want er kan wel iemand in

liggen, die al een poosje ronddrijft, maar het is leeg. Altijd eng. We kunnen er niet

verantwoord naar toe varen, het is recht tegen de hoge golven en de wind in. We

kijken nog wel extra erom heen of we niemand in zee zien, want dat verandert de

zaak natuurlijk. We proberen de Coastguard te bereiken om een melding te doen,

maar dat lukt niet, dan laten we een All Ships melding de lucht in gaan, maar ook

daarop geen reactie. Dan kunnen we verder ook niets meer. In de nacht nemen de

golven en de wind wat af, dat maakt het al een stuk aangenamer, op een gegeven

moment neemt de wind zoveel af, dat zelfs de motor erbij aan moet.


Maandag, 28 september 2015, Le Port, La Reunion.


Om 4.45 uur in de nacht kunnen we de lichtjes op het eiland al ontwaren, de bergen

zijn hoog en bewoond, maar we hebben nog bijna 40 Nm te gaan voor we op

bestemming zijn. In de loop van de ochtend ontvouwt het eiland zich voor ons.


 


We passeren Reunion aan de noordkant, ook dit eiland heeft steile hoge bergen,

prachtig groen en is vooral aan de kust dicht bebouwd. Hier kijk je op de grootste

stad, St Denis. Totaal aantal inwoners van Reunion, 800.000 waarvan er 200.000

in St Denis wonen. We varen de haven in, roepen de marina op, maar geen reactie.

Dan proberen we het via de mobiele telefoon, ook niks. Hier in de grote haven van

Le Port bevindt zich een jachthaven, maar nu net is er nieuwe bijgebouwd en we

weten  niet waar we plaats krijgen. We varen dus maar naar de nieuwe haven,

meren af en besluiten dan maar naar de oude haven te lopen, omdat daar het

havenkantoor is. Maar natuurlijk kunnen we de electronische gate wel uit, maar

daarna niet meer in. Shit, dat hadden we zelf wel kunnen bedenken, dus weer terug

naar het schip, alle lijnen weer los en dan varen we weer naar de oude haven. Daar

aanleggen, naar het havenkantoor, inklaren is dit keer een eitje, Reunion is Frans,

dus voor ons 1 formuliertje invullen, dan komt de douanebeambte ook nog even

langs op kantoor en klaar is Kees. Dan varen we weer met de boot terug naar de

andere haven. De marina is prima, mooie drijvende steigers met vingerlingen, goed

beschut, maar kost dan ook meteen weer 24 euro per dag. In en om de haven is er

niets, je hebt echt een auto nodig voor alles. Er liggen hier een drietal bekende boten,

daar gaan we even buurten om te vragen waar we een Orange office kunnen vinden,

we moeten een nieuwe Simkaart en Datategoed kopen. Ook zij zeggen, dat het niet

zonder auto kan. Om te beginnen lopen we eerst eens naar het centrum van Le Port,

wauw wat een winkels, allemaal keurig in de verf, mooie etalages, echt Europees en

ja ook echte prijzen. Tjee ben ik even blij, dat we in Mauritius nog zo hebben lopen

slepen. De prijzen zijn bijna 3 keer zo duur. We vinden een prachtige luxe bakkerij,

waar de gebakjes dan ook meteen weer 3 euro per stuk kosten, nou dat is goed

voor mijn lijn, maar brood hebben we hoe dan ook nodig, en dat hebben ze, een

heerlijke sesambaguette en een bruin volkorenbrood.


 


Op de terugweg passeren we de borden, waarop staat wat de haven gekost heeft en

wie dat betaald heeft. Tja die slimme Fransen. Het totale project heeft maar liefst

21.927.546,00 miljoen gekost, waarvan 60 % betaald is door Europa. En kijk als je

toch het geld moet uitgeven, leg je meteen 7 zebrapaden achter elkaar aan, er

komen zeker 20 auto's per dag langs. Een inheemse sprinkhaan, 10 cm lang.


 


Dinsdag, 29 september 2015, Le Port en St Denis, La Reunion.


We hebben hier in de haven geen Wifi, dat is nog niet aangelegd, dus geen Internet

acces, wat we wel nodig hebben voor de weerberichten en zo. Nog eens

rondgevraagd voor een Orange office en dan sturen ze ons de stad in. Dus hup, dat

moet eerst geregeld. We lopen een flink stuk, maar nee, het is hier gewoon niet. Wel

passeren we een fietsenwinkel, waar we meteen informeren voor bandjes voor mijn

vouwfiets, mijn buitenband heeft een scheur, dat is heel jammer, want juist hierhebben ze hele goede wegen en zelfs fietspaden en trottoirs. De fietsenman is

heel behulpzaam en denkt dat hij ons wel kan helpen. Morgen gaat Roderick langs

met mijn fietsje. We gaan op zoek naar het busstation om ons te orienteren op de

prijzen en mogelijkheden. Je betaalt hier 2 euro voor een rit tussen 2 steden,

eenmaal uitgestapt is je kaartje verlopen. Weet je wat, we gaan met de bus naar St

Denis, 45 minuten, we zijn nu toch moe, kunnen we even rustig kijken. De bus rijdt

over de mooi aangelegde kustweg, langs het stuk wat we gisteren vanuit de boot

konden zien, dat is heel leuk. In St Denis is het eindpunt aan het water, prima dus.

Een prachtige kustlijn, maar waar beach op de kaart staat is een zwart keienstrandje

met gierende branding. Nou dat weet ik dan, hoef ik ook niet mijn badpak en een

handdoek mee te slepen iedere keer.


   


We willen ergens een broodje eten, maar dat valt niet mee, alles is gesloten.

Dan vinden we een restaurant, maar eigenlijk vinden we het niets, Yuppen inrichting,

Yuppen prijzen, en uitzicht nada. Nou dan lopen we nog wel een stukje verder.


 


We lopen naar de binnenstad, daar vind je vaak de leukste lokale tentjes. Het wordt

nog een flinke tippel. Hee een Creools restaurant, dat ziet er goed uit, maar de

prijskaart was ons niet Creools genoeg. We zijn natuurlijk wel verwend wat dat aan

gaat, maar als we toch veel geld uit moeten geven, willen we wel iets leuks of

speciaals. Nou dat is gelukt, we raakten verzeild in een Indiaas/Afrikaans

restaurant, waar we met open armen ontvangen werden. Kijk dat bedoelen we nou.


 


Verrassend eten en over naar het bier van Reunion. Allebei heerlijk. Jammer genoeg

konden we de glazen niet kopen, ze had er nog maar 2.


 


Daarna alsnog op zoek naar een Orange shop, een heel stuk door de binnenstad,

voetgangersgebied, alles heel en schoon, maar een spijkerbroek koop je hier dan

weer voor 95 euro, dure horloges, dure schoenen, kortom voordelig voor ons, want

ik koop dan gewoon niets. Het was wel een hele leuke wandeling, bergop. Gelukkig is

het busstation aan zee, dus om daar te komen gaan we weer berg af. We hebben

meteen maar voordeelkaarten gekocht, want we kunnen heel veel bereiken per bus,

ik heb een tas vol met busroutes en rijtijden. Een auto huren kost hier niet veel, 22

euro per dag voor een goede auto, maar de benzine is weer de volle mep, maar het

allerbelangrijkste vind ik, dat Roderick dan alleen maar verkeer ziet, terwijl we nu

samen om ons heen kunnen kijken. Direct maar een heel reisschema uitstippelen.



Woensdag, 30 september 2015, Le Port, Reunion.


Tijd om aan de slag te gaan, we hebben heel lang geen gebruik kunnen maken van

een kraan aan de wal, dus altijd heel zuinig met water. Het schip moet dringend

schoongeschrobt worden, het zout eraf, alles is bedekt met zoutspatten, de

roetvlekken van de suikerrietverbranding komen we ook nog overal tegen. Dus dit

worden een paar poetsdagjes. Er blijkt een witte boot onderuit te komen. Maar

helaas niet helemaal wit, heel wat plekken hebben extra zorg nodig. Uiteraard gaan

we ook de stad verder verkennen.


 


Donderdag, 01 oktober 2015, Le Port, Reunion.


We gaan met de fietsjes naar de oude haven, daar bevinden zich een aantal

scheepswinkels. We hebben een nieuwe lijnstopper nodig voor de in- en uithaallijnen

van het grootzeil, de oude is gebroken. Verder nog wat spulletjes, het is altijd een

heel gezoek, maar zo kom je ook weer op niet zulke voor de hand liggende plaatsen.

Voor een deel van onze boodschappen zijn we geslaagd, de rest is niet te vinden op

Reunion. We houden er wel een aantal leuke gesprekken aan over. Ja en hier de

bierreklame van Reunion.



Tot onze verbazing staan er ook bij de marina borden met Verboden te zwemmen.

Gevaar voor haaien. Huh, in de marina? We gaan informeren bij de havenmeester,

zijn er echt haaien in de marina of moeten we dit zien als disclaimer? Nee hij is heel

serieus, er komen Bullsharks en Tigersharks in de haven, beide zijn agressief.

Niet zo prettig, want Roderick moet even onder water kijken of er iets om onze

propellor zit. Het voelde een beetje raar, maar het kan ook de rare dwarse stroming

geweest zijn. Maar hij moet het zeker nu niet doen, nu er erg veel regenwater van

de bergen komt, waardoor het water donker wordt, alleen bij heel helder weer.

Okay, we denken er nog eens over.



Mijn nieuwe fietsbandjes bevallen zo goed, het waren hele dunne en nu een edel

soort mountainbike bandje. Ik rijd naar de fietsenmaker om te vragen of hij er nog

2 heeft om op Roderick zijn fiets te zetten. De assistent fietsenmaker knikt

begrijpend, pakt meteen mijn fiets op, die voor de deur staat en draagt hem naar

binnen. Nee, nee, deze zijn net nieuw, maar dezelfde banden voor een andere fiets.

Oui, oui, en weer pakt hij mijn fiets mee naar de werkplaats. Stop, hij spreekt dus

geen woord Engels, dus ik overnieuw in het Frans. Kortom we spreken af dat mijn

man morgen zijn fiets komt brengen, dan zal hij de bandjes er meteen opzetten.

Pfff! 


Vrijdag, 2 oktober 2015, Le Port, Reunion.


Wederom een werkdag, Roderick gaat de nieuwe spullen boven op het dek

monteren, daarvoor moeten de afdekplaten van het plafond in de kajuit er eerst

weer af. Ik ga aan de slag met de naaimachine. Niet zo'n zo moeilijk, alleen staat er

van alles boven op en naast, wat eerst weggezet moet worden, dan moet ik iets

onder het bed vandaan hebben, dus daar weer graven en helemaal achter in hut 1

ligt de plastic banner die ik nodig heb. De heleboel staat weer op zijn kop, daar word

je gallisch van. We gaan hoezen maken om de jerrycans met reservediesel, die op

het voordek staan. Om te beginnen proberen we dus de zonnestraling hiermee tegen

te houden, de UV straling doet hier geen goed aan en niet onbelangrijk, die jerrycans

zijn felgeel en dat stoort ons zo. Aan de slag dus. Het is prima gelukt. De

bevestigingslijnen zitten nog provisorisch, omdat we bij vertrek nog moeten tanken.


 


Intussen is Roderick naar de fietsenmaker geweest en komt zonder fiets weer terug.

De baas vertelt, dat er helemaal geen bandjes van die maat meer zijn, zijn knecht

had daar niet naar gekeken. Maar hij gaat een rondje bellen en een vriend heeft nog

2 van die bandjes en die brengt hij vanavond bij hem thuis, dus morgenochtend

vroeg zet hij ze er meteen op. Eind van de middag wandelen we naar de andere

haven, waar onze Poolse vrienden aangekomen zijn. Hun koelkast is stuk, dus we

gaan ze verblijden met een paar ijskoude biertjes. Ze liggen helemaal aan de andere

kant van de haven, waardoor het nog een hele tippel wordt. Dat was niet helemaal

de bedoeling.


Zaterdag, 03 oktober 2015, Le Port, Reunion.


Eerst naar de fietsenmaker, ja hij is bijna klaar, maar het is zo druk. Okay, dan

wandelen we nog wat verder. We ontdekken nog een grote supermarkt en een klein

boerenmarktje, dat is prettig. Na anderhalf uur keren we weer terug en ja hoor daar

staat zijn fietsje klaar. We hebben alweer heel wat achter de rug, tijd voor de lunch.

Onderweg heeft Roderick een tentje gezien, waar het eten er goed uit zag, dat

kunnen we wel eens proberen. We bestellen halal kipkebab met salade en frites, dat

lijkt ons wel wat. We moeten 5 minuten wachten want de kebab is er nog niet. Nou

dat maakt ons niets uit, de tafeltjes staan midden op straat, dus er is genoeg te

zien. Veel Afrikaanse mensen, ja logisch, dit is al Afrika, maar echt met van die

geweldige gewaden. Ook veel lange mensen, dat hebben we lange tijd niet meer

gezien, vaak ook in supermoderne kleding. De jongens allemaal met opgeschoren

kapsels, de dames met allerhande soorten knoedels, vlechtjes, staartjes en ook van

die enorme wijduitstaande bossen haar. Na drie kwartier gebeurt er wat, iedereen

krijgt zijn eten, maar wij nog steeds niet. Roderick had al betaald, toch maar even

informeren. Ze spreken alleen Frans en Creools. Maar als we het goed begrijpen,

komt het er zo aan. We hebben intussen al wat krakend vers stokbrood met

knoflooksaus gekregen. Dan komt de bazin in rap Frans vertellen dat er helaas geen

kebab is. Dus begint Roderick demonstratief te huilen, eerst schrikt ze ervan, daarna

begint ze te lachen. Maar ze heeft wel heel lekkere Poulet Roti, nou doe maar dan.

Ter compensatie komt ze ons ook nog een soort kipdumplings brengen om te

proeven. Nou dat gaat goed zo. Dan komt toch ons eten, een bord vol heerlijke

gebakken kip en een rauwkost salade op z'n Frans, groene salade met blokjes biet,

worteljulienne, witte kool enz. Nou smullen dus. We fietsen terug naar de boot,

Roderick vlak voor me uit, slaat al de weg naar de marina in, als er een hele lading

motoragenten me passeert, een komt er naast me rijden en zegt iets tegen me,

maar ik snap er geen snars van. Hij blijft maar naast me rijden en ik ga maar naar de

kant, want met al dat kabaal versta ik hem nooit. Straks heb ik een bekeuring of zo.

Dan vraagt hij of ik de weg naar de marina in ga, dan is het goed. Huh??? Vervolgens

komen er allemaal auto's met zwaailichten voorbij en nog meer motoragenten en

dan een heel peloton wielrenners. Ik reed met mijn fietsje net voor het peloton uit.

Wat een giller!


 


Als we weer aan boord zijn, ga ik aan de slag met de busschema's die ik verzameld

heb. We willen het eiland grotendeels rond, maar ook een rit over de bergen. Ik heb

alles uitgepuzzeld en als we het willen halen moeten we al met de bus van 06.15

starten, dan hebben we al een half uur gelopen naar het busstation.

Ik vraag de mensen van Vulcan Spirit of die ook mee willen, maar die hebben juist

een auto gehuurd voor een andere tocht, anders hadden ze graag meegewild. We

bespreken hoe ik de tocht bedacht had en waarom. Maar wij gaan hoe dan ook. Dus

stap ik op mijn fietsje naar het busstation om te informeren of dit mogelijk is met

een dagkaart ( en Francais naturellement) Nee zegt de man achter het loket, want

op zondag rijdt de bus niet door de bergen. Dan ik natuurlijk weer, hoezo niet? Hier in

mijn tijdtabel staat dat de S2 op zondag rijdt. Oh pardon, Madame. Ja dat schiet

lekker op. Dan wil ik ook nog meteen 2 dagkaarten, maar wel voor zondag, nou dat

heeft ook nog heel wat voeten in de aarde. Blij dat ik dat niet 's ochtends om 5.30

uur hoef te regelen. Zo dat was het dagje wel weer.

's Avonds wordt er aangeklopt, Richard van Vulcan Spirit, met een vriend, die net

aangekomen is. Hij had het hele verhaal verteld van onze geplande tocht en nu

kwam hij vragen of zijn vriend Mike met zijn vrouw Nicky, van Zen Again, met ons

mee mochten, die wilden dolgraag deze tocht maken. Dus die verwachten we

morgenochtend om kwart over 5 op de steiger. Nu hoogste tijd om naar bed te gaan.


Zondag, 04 oktober 2015, Tour over het eiland Reunion.


Helemaal vergeten onze positie te vermelden; 20 56.39S 053 17.252E.

Om 4.30 loopt de wekker af, we hebben weer heel wat voor de boeg vandaag. Een

snel ontbijt met een paar koppen koffie, aankleden en om 5.30 uur staan we op de

steiger, Ha, daar zijn Mike en Nicky ook al. Eerst 20 minuten lopen naar het

busstation en om iets over 6.00 uur zitten we al in de eerste bus richting St Denis.

Le Port ligt in het NoordWesten van Reunion, we hebben een tour gepland over de

kustweg via het Noorden naar het Oosten naar St Benoit, dan via de weg dwears

door en over de bergen naar het Zuiden naar de havenplaats St Pierre en vandaar

dan weer terug langs de zuidelijke kustroute naar St Paul en later dan weer naar Le

Port. Het is mooi helder weer, het zonnetje schijnt, dus we kunnen heerlijk naar

buiten kijken.  Dit eiland behoort al bij het Afrikaanse continent evenals Mauritius en

Rodrigues, en dat is goed te zien, zoals al eerder gezegd, veel mensen gekleed in

Afrikaanse kledij. Dit keer zit er ook een dame in vol ornaat met haar hele

gezicht onder de gele klei gesmeerd. Jammer dat bijna niemand hier Engels

spreekt,ik had graag geweten waarom.


 


 


Om 6.45 uur zijn we al in St Denis, de kop is er af! We hebben een half uurtje om

onze benen te strekken, voordat de volgende bus gaat.


 


Dan is het tijd om de volgende bus op te zoeken. De mensen wachten niet keurig

op hun beurt, zoals in de Engelse landen, maar het is een gedrang om de bus in te

komen en er zijn ook veel mensen die echt voordringen. Dat weten we voor de

volgende bussen. Als Roderick zich breed maakt in de ingang, komt er niemand meer

langs. Verder langs de kust naar St Benoit, een uur en 20 minuten. De bussen zijn

heel netjes en comfortabel, met gordijntjes tegen de zon, airco en zelfs USB

aansluitingen bij iedere zitplaats om bv. je telefoon op te laden. Het is nog steeds

vroeg, niet veel mensen op de weg, dus we schieten lekker op. Er stappen weer vele

dames in, prachtig uitgedost om naar de kerk te gaan. Het is een mooie rit, de wegen

zijn prima en de bermen zijn mooi beplant. Dat is toch opvallend op de Franse

eilanden, er zijn echte tuinen aangelegd, er staan bloempotten op de trappen en op

het terras, er zijn mooie parken en allemaal goed onderhouden. Dit is ook weer voor

het eerst dat we een echt tuincentrum zien en stalletjes met snijbloemen, lange

takken orchideeen en aronskelken.


   


In St Benoit hebben we wederom een half uurtje om over te stappen. We gaan even

een stukje de landerijen in. Hier wordt ook weer voornamelijk suikerriet verbouwd.

Het riet staat hoger dan te zien was vanuit de bus. Het zijn hoge dikke stengels


 


Ik wilde een paar foto's maken van de bergen op de achtergrond, maar kon niet over

het suikerriet heenkijken. Als we daar lopen te scharrelen, komt de heer des huizes

op ons af, Roderick schudt hem direct de hand en vertelt wat we komen doen, de

meneer biedt ons direct aan ons naar de bergen te brengen. Maar dat is niet nodig,

onze volgende bus vertrekt bijna.


 


Terug naar het busstation, dit is de bus van St Benoit over de bergen in Centraal

Reunion naar St Pierre in het Zuiden. En ook die bus komt keurig op tijd aanrijden.

Over deze was ik het meest zenuwachtig, die gaat maar af en toe, dus die kan het

hele plan om zeep helpen, maar het gaat voorspoedig, instappen maar weer.


 


Dit is echt een prachtige route, we gaan echt hoog de bergen in en alles is zo groen

en overvloedig begroeid. Schitterend gewoon. We rollen van het ene vergezicht naar

het volgende.


 


Watervallen in de wolkennevel, via de haarspeldbochten hebben we iedere keer weer

een ander uitzicht. Von, kijk daar bij de volgende bocht...


 


Het is opvallend hoeveel bebouwing er boven op de plateaus is. Hele dorpen,

compleet met markten, een gemeenschapscentrum, het is druk met mensen.


 


Hoger en hoger gaan we, af en toe hebben we een prachtig overzicht over het dal,

we zien grote groepen wit bloeiende aronskelken en altijd die prachtige groene

bergen op de achtergrond.


 



We rijden intussen bijna op de top van de berg en kijken op de boomkruinen neer,

alle kleuren groen, die je maar kunt bedenken, vuurrode en gele vogeltjes vliegen

voorbij, er komen steeds meer varens en nog hoger zelfs varenbomen.



Het is in 1 woord geweldig en wat boffen we met dit heldere weer!



Om 09.00 uur komen we in St Pierre aan, hier is een lange stop gepland van 4 uur,

dan kunnen we de stad bekijken en ook de marina natuurlijk. Uiteraard ligt de

marina aan zee, dus we maken een flinke ruk bergaf, dat gaat lekker.

De Zuidkant wordt flink gebeukt door de golven, de haven ligt mudval. Ach ik ben

wel blij met ons plaatsje in Le Port.


 


Waar ik wel jaloers op ben, is dat er mensen aan het zwemmen zijn hier. Er ligt een

groot rif voor het strand en met laagwater schijn je daar dan te kunnen snorkelen.

Grrr en nu heb ik geen badspullen bij me.


 


Lunchtijd, we lopen een aantal restaurants langs, maar tot nu toe kunnen ze ons niet

zo bekoren. Dan zien we een groot restaurant langs de waterkant, het is daar

mudvol, het ruikt heerlijk, eens even beter kijken. Het is een restaurant op

buffetbasis, het ziet er heerlijk uit, laten we dit maar doen. Sorry het is vol! Ach nee,

maar als we even wachten, gaan ze proberen iets voor ons te regelen. Na 10

minuten hebben we een supermooie tafel op de eerste verdieping met uitzicht alom.

Er is veel keus in de buffetten, maar nadeel is, dat als je van alles een klein beetje

neemt, je toch al veel te veel gegeten hebt en dan staat er nog een gigantisch

toetjes buffet te wachten met allerhande gebakjes, eclairs, grote rijpe aardbeien,

ananas, ijs. Poeh, ik kan geen pap meer zeggen. Laten we maar teruggaan naar het

busstation, want ik ben niet zo snel meer.


 


We hebben nog een uur om er te komen, maar het gaat de hele weg steil omhoog.

Puf, puf, dan maken we nog een rondje van de zaak en gelukkig daar is het

busstation. Wilde orchideeen en zomaar een prachtige muurschildering.


 


En daar gaan we weer, het volgende traject gaat van St Pierre naar St Paul via de

kustweg. Ook dit is weer een prachtig gedeelte.  Het is loeidruk, mensen met

rugzakken, kinderwagens, babies, de gangpaden staan vol, maar de bus zet zo

de vaart er in, dat we net op vertrektijd van een vroegere bus arriveren. Dus

rugzakken op schoot, dringen voor de deur en rennen. Yes ook gelukt. Het kan niet

mooier vandaag. En zo staan we om 17.30 uur weer op het busstation van Le Port,

alleen dat laatste half uurtje lopen valt niet meer mee, we sloffen naar de marina.

Daar drinken we met z'n vieren nog een drankje in de kuip. Zo ik heb mijn goede

naam als organisator weer eer aangedaan, het liep allemaal perfect vandaag, het

schema zat prima in elkaar, de busmaatschappij heeft zich van zijn goede kant laten

zien, we hebben een groot deel van het eiland doorkruist en dat allemaal voor de

somma van 6 euro per persoon, dat zijn de kosten van een dagkaart. Gaaf toch.


Maandag, 06 oktober 2015, Le Port.


Er moet nog een en ander gebeuren, het klussen is nooit af, je ziet iedereen in de

haven altijd druk bezig. In de middag pakken we de bus naar St Paul. Ik had gehoord

over een bustocht naar de top van de Piton Maido, daar wil ik wat inlichtingen over

zien te krijgen. Ook de mensen van de inlichtingenburo's spreken niet meer dan 2

woorden engels, lastig. Maar we komen er altijd wel uit. Daarna gaan we even naar

het strand, voor de zekerheid heb ik mijn badpak en snorkel meegenomen, nou dat

was dus verkeerd gedacht. Geen mens op het strand of in zee, okay dan niet, maar

wat een troosteloze beach, zwart zand, de zeewering vol grafiti, om depressief van

te worden.


 


Maar dagen bestaan uit diepte en hoogtepunten en een hiervan was het tegen 

komen van deze drie kleine mannetjes, keurig gekleed in lange gewaden, gingen

ze huppelend over straat.



Ze zijn om op te vreten!



Dinsdag, 06 oktober 2015, Le Port, Reunion.


Roderick wil nog wat aan motoronderhoud doen en er staan nog een paar klusjes

op het programma. Vol goede moed gaat hij van start. Hij heeft een handig stukje

gereedschap gezien in een winkel, dat gaat hij eerst even halen. Dus zijn net van

nieuwe bandjes voorziene fietsje van boord, met een brede grijns stapt hij op:

Lekke band! Hij staat te stampvoeten op de steiger. Goed dan maar met mijn

fietsje, hij fietst naar de andere kant van de stad, fiets aan een paal verankeren,

rugzak inleveren, je mag nergens met een tas naar binnen, en ziet dan net een

meneer voor hem het laatste artikel pakken, wat hij nodig had. Normaal gesproken

als we iets zien, dat we nodig hebben, kopen we het direct. Op een eiland is het nu

eenmaal zo, dat alles tijdelijk voorradig is, anders moet je wachten op de volgende

boot. Alleen wist hij toen nog niet dat hij het nodig had en het schap hing vol. Soms

zit het mee, soms zit het tegen. Moe en warm komt hij weer terug, dan moeten we

toch maar met de bus naar het grote Jumbocentrum buiten de stad. Als we in de

kuip zitten te overleggen, zien we Ali en Richard grote tassen pakken. Hee, ga even

vragen, misschien gaan zij net naar de Jumbo. Zij moeten echter naar de Tourist

Information, maar willen ons wel even afzetten. Nou fijn. Het is weer een enorme

shoppingmall met ook een grote gereedschapswinkel. Nou daar zijn we wel even

zoet mee. We hebben telefoonnummers uitgewisseld, zij komen nog terug om hier te

lunchen. Daar voegen wij ons bij hen en vertellen, dat we wel terug met de bus gaan,

maar daar willen ze niets van horen. De tourist information hebben ze nog helemaal

niet gevonden, nou dat kan ik ze dan even haarfijn uitleggen. Oh en weet je...? Ja,

dat weet ik ook, dat is daar en daar! Richard zegt al: volgende keer vragen we eerst

Yvonne. Uiteindelijk spreken we af, dat Richard ons weer op komt halen met de auto

en dat we rustig allemaal zware dingen kunnen halen. Nou dat doen we dus, voor

Afrika zijn we helemaal klaar, maar de dagen hier in de haven vliegt de bier en

drankvoorraad er door heen, we hebben zoveel aanloop de laatste dagen. Dus kris

kras de hele supermarkt weer door. Er is veel verkeer, dus zitten we een poosje als

bezienswaardigheid op een bankje voor de uitgang. We zijn op dit moment de enige

blanken tussen honderden Afrikanen en Creolen. Dan de spullen weer over de

steigers heen sjouwen en toen waren we toch weer moe. Roderick gaat binnen

lekker uitpuffen, het is heet, dus hij zit in zijn nakie. Plotseling zie ik 2 mensen om

het gesloten toegangshek heen klauteren. Bartek en Anna met een lekkere fles wijn.

Roderick aankleden! We zitten net en daar komen Richard en Ali al aan voor een

Happy Hour drankje bij ons. Toen werd het toch weer heel gezellig, maar we zijn nog

steeds moe. Als iedereen rond 19.00 uur weer vertrokken is, rolt Roderick zijn bedje

in en ga ik aan de slag met de website, de foto's van de tour moeten allemaal nog

uitgezocht, het wordt dan toch nog middernacht voordat ik me bij hem kan voegen.


Woensdag, 07 oktober 2015, Le Port en Piton Maido, Cirque Marfate.


Eerst een nieuwe binnenband op de fiets zetten, de ander is kats gescheurd,

natuurlijk is het de achterband, dus het hele wiel moet eruit. Daarna is de afvoer van

de douche aan de beurt, het water loopt niet meer weg, altijd weer een rotklus, maar

ook dit gaat voorspoedig. Meteen alle filters ook weer schoongemaakt. Weet je wat,

we moeten toch even pauze houden, we gaan vandaag naar de Piton Maido. Rugzak

gepakt, loopstokken mee, bergschoenen aan, en eerst met de bus naar St Paul. Als

we daar aankomen trekken donkere wolken zich samen boven de bergen. Eigenlijk

moeten we dan niet gaan, maar we willen ook niet meer vlak voor vertrek zware

dingen ondernemen. Wat is wijsheid. Het wordt steeds donkerder en spettert al.

Nou dan gaan we terug! Ik ga wel even vragen wat het kost, ze rijden van hier met

een minibus naar de top van de berg. Kosten 1,50 euro per persoon heen en

hetzelfde bedrag terug. Kom op, Roderick, we gaan! Die gok kunnen we wel nemen.

Het busje is tot de laatste plaats bezet. Een moeder stapt in met een halfslapende

baby aan de borst, scholieren, ouderen, nou we zijn maar net op tijd, vol is vol!

Het klaart op en we maken een schitterende rit, tot onze verbazing treffen we, hoe

hoog we ook gaan, allerhande dorpjes met mooie tuinen, bloeiende bomen, kerkjes,

gemeenschapshuizen, kortom met alles erop en eraan. De chauffeur stopt uit zichzelf

al bij de diverse adresjes om zijn klantjes voor de deur uit te laten stappen. En als je

wilt dat hij bij de volgende halte stopt, klap je gewoon twee keer hard in je handen.

Prima systeem. Tot op grote hoogte blijven we tussen bloeiende struiken en bomen

rijden. Ook de paarse Jacarandabomen staan in bloei.



Hoger en hoger gaan we, het is superleuk. Bijna bij de top, 2160 meter, komen we

echt in de wolken en miezert het, nu is er niet veel meer te zien. Hier verandert de

plantengroei echt, door de wind scheefstaande bomen met kortsmossen bedekt.

Eigenlijk zouden we boven uitstappen en dan met de bus van 17.00 uur weer

teruggaan, maar nu vragen we de chauffeur of we direct mee terug kunnen. Een paar

andere passagiers zaten in de bus met grote integraalhelmen, die blijken op de

mountainbike terug naar beneden te gaan, de fietsen hangen achterop de bus,

Daredevils!


 


We hadden graag hier boven wat rondgewandeld, maar dit is echt gekkenwerk.


 


En zo gaan we retour, wederom een schitterende rit, het eerste half uur zijn wij de

enige passagiers, dus ik zit met het raam open, zodat ik foto's kan maken.


 


Topritje, zeer de moeite waard. Dan weer terug met de bus van St Paul naar Le Port

en dan nog een half uurtje teruglopen. De dag zit er weer op.



Donderdag, 08 oktober 2015, Le Port, Reunion.


Vandaag gaan we gescheiden aan de slag. Roderick wil nog wat met de motor doen

en als hij daar mee klaar is nieuwe kabels naar de plotter trekken, dat is een hels

karwei. Ik fiets naar de oude marina, want daar is Wifi Internet en ik wil een aantal

cruisersblogs nalezen en even op Facebook, dat vreet bitjes en bites. We volgen aan

boord ook zo veel mogelijk de nieuwssites. Dus we zijn op de hoogte van het enorme

vluchtelingen probleem. Maar ook aan deze kant van de wereld houden we ons van

alles op de hoogte. Een ons bekende cruiser is met zijn schip Ramprasan op een rif

gevaren boven Madagaskar. Hij was een ervaren zeeman. Sam en Dao zijn gered,

het schip is verloren. In Port Louis hebben we nog met elkaar gesproken.

Ik vertel de havenmeester Jerome, dat we de trip naar Piton Maido hebben

gemaakt, vindt hij leuk, want dat was zijn advies. Verder vertel ik hem van onze

bustocht rond en over het eiland, hij klapt in zijn handen van enthousiasme.

Jullie zijn de eersten die alles met de bus doen, alle anderen huren meteen een auto,

hij vindt het geweldig. Misschien de eersten, maar zeker niet de laatsten, want ik heb

iedereen precies verteld wat de mogelijkheden zijn en hoe het kaartsysteem werkt.

Als ik na twee uur terug kom met een lekkere sesambaguette, gaan we eerst

lunchen. Roderick is al klaar met de motor, maar is nu bezig met de draad trekken,

daarvoor moeten allerhande schotten los, een gat boren door de motorruimte, dan

onder de vloer door en weer omhoog. En dan maar afwachten of het ook gaat

werken. Ach het houdt hem lekker bezig.


Vrijdag, 09 oktober 2015, Le Port en Dos d'Ane en Cap Noir.


We zitten aan het ontbijt, hee, het is hartstikke helder, laten we dan nu naar de Dos

d'Ane gaan. Rugzakken gepakt, flessen water en op een holletje naar de bus. Pff, dat

valt niet mee, ik heb het bloedheet met driekwartbroek en mijn bergschoenen aan,

het is toch meer dan 20 minuten flink doorstappen, snel uitzoeken waar we kaartjes

voor deze bus kunnen kopen. Shit het kantoortje is gesloten, vlak na ons komt een

dame en die koopt gewoon een kaartje. Huh? Een donkere ruit met daarachter een

nog donkerder man, dat had ik niet gezien, dus snel kaartjes gekocht. In de bus

kunnen we even uitpuffen, het zweet loopt in stralen van me af. Het is wederom een

wonderschone rit van een uur, hoger en hoger de bergen in. We blijven als laatste in

de bus en dan worden we eruit gezet. Maar nu? De chauffeur geeft ons met een

armzwaai aan, dat we een stukje terug moeten en dan via de asfaltweg naar boven,

dat gaan we dan maar doen. Eerst kopen we nog een lekker broodje bij Le Poteau

Vert en een extra fles water, de andere is al half op. En kijk daar is t'ie weer Le

Dodo! Dan zitten we hier goed. Voor geinteresseerden bus 8A vertrek vanaf

busstation Pole d'echanges du port naar Dos d'Ane, kosten 1,50 pp per rit.

uitstappen bij Le Poteau Vert.


 


Daar gaan we op pad, het is kraakhelder en we zitten al erg hoog, het is heerlijk

koel.


 


We lopen anderhalve kilometer over een asfaltweg berg op, het is ook weer een

schitterende route, uitzicht alom, in de verte kunnen we Le Port en de haven zien

liggen en overal weer bloeiende struiken.



Je kunt het natuurlijk ook hardlopend doen....


 


Het is heerlijk om hier rond te lopen.



En dan treffen we een bordje dat we de berg op kunnen via een trekkerspad naar

de Cap Noir. Het is om te beginnen een smal pad met ongelijke hoge treden. Poeh,

hoe gauw kun je buiten adem raken, effe uitpuffen.


 


Verder gaan we weer, een smal pad vol struikelblokken, maar heerlijk om te gaan.

We hebben ons paar Walking Poles in twee gedeeld, zodat we beide een steuntje

hebben bij moeilijke stukken. Dat blijkt later ook echt geen overbodige luxe.


 


Het uitzicht is adembenemend.



Zoiets van mooi, mooier mooist.



Dit is het pad en bij het kleine witgroene randje op de tweede foto gaat de berg

steil naar beneden, zo'n 1200 meter of meer, dat hebben we niet nagemeten.

Vrijwel de hele tocht balanceren we zo langs het randje.


 


 


 



Langzaamaan weliswaar maar we doen het toch maar mooi, we zijn best trots op

onszelf.


   


Hup verder weer, terwijl wij verder "zwoegen" komt dezelfde hardloper weer voorbij

huppelen. We zullen hem nog drie keer tegenkomen, die maakt hardlopend een paar

rondjes om de berg.


 


Aangekomen bij het uitzichtspunt op de Cap Noir worden we beloond voor de moeite.

Een fascinerend gezicht op de toppen van de Cirque de Mafate bergen. Wauw.


 


  


We willen eigenlijk nog verder naar de toppen van de Bouteille Vert, maar als we

tweehonderd meter verder geklauterd hebben, worden we wijzer, dit gaat zeker

voor ons nog 4 uur duren en dan moeten we ook nog terug naar de bus lopen. Over

een paar dagen vertrekken we naar Afrika en onze knieen en enkels zijn al zo

versleten. We maken rechtsomkeerd, sowieso nog anderhalf uur te gaan. Slim

besluit. We komen onze hardloper weer eens tegen, tjee, wat een conditie heeft

die man. Goed dat we teruggegaan zijn, als we op de asfaltweg aangekomen zijn,

komen de wolken het dal binnenzetten. Het was een toptocht!


 


Zaterdag, 10 oktober 2015, Le Port, Reunion.


Roderick zijn knieen hebben het wonderwel gehouden, helaas is hij wel weer stokdoof, hartstikke vervelend voor hem (en mij). Hij doet vandaag slimme dingen

met de SSB radio en ik cross op mijn fietsje rond. Nog een doosje wijn ingeslagen,

het laatste jaar hebben we geen wijn onder de 15/25 euro kunnen kopen en nu een

heerlijke Bordeaux voor een heel leuke prijs.

Verder zijn we klaar, de rubberboot wordt nog schoongeboend en gespoten, die kan

weer aan dek en dat is het wel zo'n beetje. We zijn klaar voor vertrek dinsdag.


Ook hier worden er weer trouwfoto's gemaakt in de haven. Een struise Creoolse

bruid en een heel trotse bruidegom, die vertelt net getrouwd te zijn, maar die

indruk hadden we al.


 


 


Dinsdag, 13 oktober 2015, vertrek Reunion


De laatste dagen zijn besteed aan de laatste loodjes. Toch altijd weer meer dan

gedacht. Scheuren repareren in het afdekzeil van de dinghy, dan moet die helemaal

ingepakt en goed vastgesjord. Alle kleren die gedragen zijn door een sopje halen om

het zout van zee en zweet eruit te spoelen, nog een schroefje vast hier, nog een

boutje daar, we hebben weer een knus hoekje gemaakt voor de wacht, hier hebben

we onze laatste bioscoopbanner voor opgebruikt. Het ziet er heel tof uit, de ijskoningin

van Narnia met haar slede met ijsberen. Heel toepasselijk in de tropen.



Zo we zijn klaar, vanochtend om 6 uur startte ik met koken van macaroni met

gehaktsaus voor 2 dagen en het bakken van de Merguezworstjes voor onderweg.

Mijn liefste bezigheid zo 's ochtendsvroeg. Maar de eerste donkere avonden op een

woelige zee zijn nooit zo prettig en dan is het lekker als je zo iets te eten kunt

pakken. Het wachten is nu op de douane.

Die is inmiddels nu ook langs geweest, we mogen vertrekken.

Van hieruit gaan we ongeveer 5/6 dagen 220 graden varen, dat is ZuidWest totdat

we onder Madagaskar zijn, daar gaan we ongeveer 200 Nm onderlangs, dat is slim

ivm  de ondiepte daar, de stromingen en de golven, dan gaan we verder 270 graden,

West dus, en dan hopen we 10 later aan te komen in Richards Bay.

Het is een lastig stuk varen, dus ja, wel kriebels in onze buik.

Deze website wordt nu niet verder bijgehouden, pas in Afrika weer. Wel houden we

weer een oceaandagboek bij op www.happybirdopzee.blogspot.com, waar we

proberen onze positie bij te houden en door te geven. Dit is nog steeds de Indische

Oceaan en soms kunnen we geen contact maken via de radio, dus niet meteen

beginnen te stressen, als jullie een paar dagen niets horen. We zijn via email

bereikbaar op pc9271@sailmail.com

Denk eraan alleen tekst, geen plaatjes, logo's of wat dan ook. We gaan ons best

doen om veilig aan de overkant te komen. Veel liefs van ons.