Laatste weken Zuid Afrika, Simonstown, Kaapstad.




01 januari 2016, langs Kaap de Goede Hoop op weg naar Simonstown, Zuid Afrika.


Om 0.00 uur bevinden we ons op ongeveer 12 Nm afstand van Kaap de Goede Hoop,

onderweg naar Simonstown, ten zuidoosten van Kaapstad, gelegen aan False Bay,

Valsbaai dus. In het pikdonker sjezen we de baai door, we hebben nog een stukje te

gaan, False Bay is ongeveer zo groot als het Markermeer. We moeten ons echt

schrap zetten, de golven staan dwars op het schip en we krijgen er flink van langs.

De wind over het water is echt koud, de lucht is heel vochtig, we krijgen veel zout

stuifwater in de kuip, we zijn moe en zijn gespannen om zo dicht naar het land toe te

varen. Ik wilde graag wakker blijven om het moment van de passage van Kaap de

Goede Hoop bewust mee te maken, maar er is geen hand voor ogen te zien en ik ben

zo koud, ik ga een uurtje binnen liggen. Later neemt de wind weer af, de maan laat

zich weer zien, in ieder geval kun je nu het licht op het water zien reflecteren, dat

maakt al zoveel uit. Na een uur ga ik weer naar buiten en kan Roderick zich ook even

lekker uitstrekken om te rusten op de matras die we op de vloer van de kajuit

hebben liggen. Dat is ooit een geniale inval geweest, deze plaats is de rustigste van

het hele schip, er ligt een dikke matras op de grond en een van de buitenmatrassen

hebben we rechtop tegen de tafel gezet, zodat je daar met je rug tegenaan kan

liggen, verder een hele stapel kussens van ons grote bed, dit alles maakt een heerlijk

warm en stootvrij nest. En zo varen we heel rustigjes verder door de nacht. Om 5.00

uur gloort het eerste licht en kunnen we de contouren van de bergen aan de oostkant

van de False Bay zien, de Kogelberg, aan de westkant, daar waar Kaap de Goede

Hoop is, ziet het er dan nog zo uit.


 


Hier zie je plotterweergave van Kaap de Goede Hoop, die passeren we aan de

rechterkant, daar is de ingang naar False Bay, Valsbaai. Het wordt nu in

sneltempo licht.


 


De kant van de Kaap blijft in een wolkenkleed gehuld. Zo de hoofdlamp kan weer af.


 


Ook hier weer heel veel zeeleeuwen, ze duiken en dartelen rond ons schip.

Nu alleen nog het laatste stuk naar de haven. In de nevel zien we de Tafelberg in

de verte.



De marina ligt verstopt achter een marine-basis. We hebben al een paar maal

telefonisch contact gehad, maar nog geen bevestiging ontvangen over een plaatsje,

nu op Nieuwjaarsdag om 06.15 uur is de hele marina nog in ruste, we zien 1 leeg

plekje en daar duiken we gewoon in. Het gaat allemaal prima, ik sta al op de steiger

om de lijnen door te halen, dan komt er ineens een harde windvlaag, die ons schip

met de boeg tegen de scherpe randen van de steiger duwt. Verdorie, dat is jammer,

we moeten beide aan de lijnen hangen en uit alle macht de boeg omduwen om het

schip tegen de wind in terug te duwen. Het is een lelijke plek, maar niets aan te doen.

Snel even douchen en schone kleren aan, dan wandelen we eerst even over de

steigers om te kijken wie er allemaal liggen. Zoveel bekende schepen liggen hier,

gezellig. De marina is groter dan ik dacht, er liggen hier 400 schepen. De omgeving is

schitterend, het water heel helder en nergens rommel. Wat een verademing. Onze

positie: 34 11.399S 018 26.035E.


 


We eindigen op de tweede pontoon bij Vulcan Spirit. We kloppen aan, hee wakker

worden, Gelukkig Nieuwjaar! Richard en Alison zijn oprecht blij om ons te zien, we

drinken daar een bakje koffie en dan gaan de mannen langs het havenkantoor om te

informeren of we kunnen blijven liggen. Het kantoor is gesloten, maar je kunt Spilly

bellen, die gaat over de havenplaatsen, en hij vindt het okay, misschien heeft hij deze

brede plaats later nodig voor een katamaran, dan moeten we gewoon verhuizen.

Prima toch. We gaan nu even het stadje verkennen om in de Mainstreet te komen,

moet je eerst een helling op, eigenlijk zijn we veel te moe hiervoor. maar we gaan

gewoon niet zo ver. De meeste zaken zijn gesloten vandaag. Het stadje ziet er

geweldig uit, mooie koloniale huizen en gebouwen, netjes in de verf, schone straten,

echte stoepen, sfeervolle pleinen, restaurants aan het water en heel veel kunst en

curiosa winkeltjes. Nou dit lijkt ons wel. We lopen naar het eind van de straat en

vervolgens gaan we aan het water lunchen met uitzicht over de baai en de boten.

Een goed begin van het nieuwe jaar. We nemen ons gemak ervan. Dan wandelen we

terug naar de marina. Er is hier een soort lagune en tot onze verbazing zien we hier

mensen zwemmen. Ik vraag aan een Zuid Afrikaan of dat veilig is, ach een enkele

keer komt hier wel eens een rifhaai of zo, maar geen Great White, het gaat al jaren

prima. De haaien blijven buiten, want daar is hun eten, zeeleeuwen, klinkt logisch. Al

zoenend en nieuwjaar wensend lopen we over de pontoons. Nu nog even bij de Inish

langs, Rob en Josien zijn hier vorig jaar al aangekomen, die voeren een stukje voor

ons uit, maar zij hebben toen ze hier vertrokken hun mast verloren. Voordat alles dan

weer geregeld is ben je zo bijna een jaar verder. Gelukkig voor hen heeft de

verzekering betaald, want het is niet alleen de mast, maar ook de tuigage, de zeilen,

de verstaging, de radar, enz enz. Je bent in een klap alles kwijt. Gezellig bijgepraat

onder het genot van een paar door Jozien gebakken oliebollen. Dan gaan we echt

terug, we lopen te tollen van moeheid. Heerlijk een beetje liggen dutten op de

kuipbanken. Dan maak ik nog een rondje en zie zoveel mensen zwemmen, ja dan kan

ik het ook niet meer houden. Snorkel en flippers uitgegraven en hup weer terug. Het

water is zo mooi helder, maar behoorlijk koud. Bij Kaap de Goede Hoop komen de

Atlantische en de Indische Oceaan bij elkaar. Hier dus geen tropische vissen, maar

wel grote garnalen, vissen, abaloneschelpen, grote slakken en bossen kelp, het grove

bruine zeewier met meterslange bladen. Ik vind het heerlijk weer eens lekker te

zwemmen en te snorkelen, alleen ik krijg zo ontzettend kramp, dat ik er toch beter

uit kan gaan. Ach morgen weer een dag. De rest van de dag gaan we heerlijk niets

doen, tenslotte is het Nieuwjaarsdag, we eten wat lekkere dingetjes, drinken een

glaasje Botterbitter en rollen dan om 20.00 uur ons mandje in. Mmmmmmm.


 


Zaterdag, 02 januari 2016, Simonstown, Zuid Afrika.


Er moet echt wat gaan gebeuren, Roderick gaat de buitenkant van het schip te lijf

en ik de binnenkant. Daar zijn we wel even zoet mee. Dan komen Chris en Ann van

Silvergirl langs voor een kop Hollandse koffie. We moeten nog wel een aantal zaken

regelen, maar alle winkels en kantoren zijn hier momenteel gesloten, het is hier

zomervakantie. Dan kunnen we onze tijd beter besteden. We gaan de pinguins

bezoeken op de Boulder Beach, ongeveer een half uur lopen vanaf hier. Na de eerste

100 meter zijn we al bekaf, wat is het heet vandaag. Maar natuurlijk lopen we door.

Wat een verschil met de Durban area, het is hier schoon, mooi verzorgd, prima

voetpaden en bij Boulders Beach zijn overal toeristenwinkeltjes.


 


We passeren eerst de marine basis, uiteraard is dit terrein ommuurd, op de hoek

staat een geweldig leuke klokkentoren met allemaal maritieme elementen erin.


   


Simonstown is van oudsher verbonden geweest aan eerst de Britse marinebasis en

later de Afrikaanse marinebasis. Dit geeft de stad zijn unieke karakter, overal zie je

de verbondenheid met de zee, in de tuin van de kerk een groot anker, maritieme

ornamenten in de gebouwen verwerkt, kunstwerken gemaakt van visskeletten,

bootjes gemaakt van blikjes, houtskulpturen, ik kijk er graag naar. Het stadje is ook

duidelijk welvarend. En zo ziet de baai, die we in het donker doorkruist hebben, er bij

daglicht uit.



Bij de pinguins bij Boulder Beach moeten we in de rij bij de kassa wachten, het is

loeidruk met mensen, maar dan mogen we, op het strand bij de pinguinkolonie zijn

plankieren gelegd, zo kun je tussen de pinguins door, zonder ze te verstoren.

Kijk, kijk daar zijn ze!!!!



Ik ben al helemaal blij, maar om de hoek staan er nog een paar te wachten........



Wat gaaf ! Waar je ook maar kijkt: Pinguins!


   


Goed oppassen met fotograferen, ze zijn nesten aan het graven en aangezien het hier altijd hard waait, stuift het zand in het rond. En als er eenmaal nesten zijn,

moet er gewerkt worden...


 

 

En dat doen ze dan ook duidelijk, deze hele kolonie Afrikaanse Pinguins is ontstaan

uit 2  broedparen in 1982 en is nu uitgegroeid tot een aantal van 2200 pinguins.

Doe ze dat maar eens na. De soort was bijna uitgestorven.


 


Natuurlijk hebben zij ook een aantal vijanden, in zee zijn dat de zeeleeuwen, haaien

en  af en toe een orca, op het land zijn dat marters, honden, katten, maar vooral de

grote Kelpmeeuwen. Direct aangrenzend aan het Pinguingebied huist een grote

meeuwenkolonie. We zagen een meeuw aan komen vliegen, een ei stelen en weer

weg vliegen en die sukkels van pinguins reageren niet eens. In plaats dat ze met zijn

allen gaan staan krijsen en flapperen, reageren ze geen van allen. Sukkels! Boven

op de rotssteen zie je twee stukgevallen eitjes liggen. Waarschijnlijk had deze meeuw trek in een gebakken eitje.


 


De Boulders, rondgeslepen rotsblokken zijn al miljoenen jaren oud.

We lopen weer verder over de plankieren,


 


tussen de begroeiing zitten ook overal pinguins.


 


   


Dit zijn zulke leuke parmantige pinguins. Tussen de volwassen zwart witte pinguins

staat een bruin jong standbeeld te spelen.


  


   


Pinguins zijn monogaam, ze blijven hun hele leven bij elkaar.

Kom Schat, we gaan maar weer eens op huis aan!


   


We vinden het fantastisch hier, je wordt hier helemaal blij van. Maar ook wij moeten

weer op huis aan. Na al die uren wandelen in de zon, komen we uitgedroogd bij de

marina aan, waar net het Happy Hour begonnen is, dat komt goed uit, tot Rodericks

plezier verkopen ze ook Rockshandy, nou geef hem maar een groot glas.

We schuiven aan bij een tafel op het terras en maken kennis met de Engelsman

Graham. Hij woont al jaren in Zuid Afrika. We hebben weer veel gespreksstof aan de

andere tafel zien we alle cruisers weer bij elkaar gekropen, gezellig, maar hun

contacten blijven altijd tot de eigen groep beperkt, terwijl wij steeds weer nieuwe

mensen leren kennen. Onze magen beginnen te knagen, we besluiten hier in het

restaurant wat te gaan eten. Later voegt Graham zich dan bij ons, hij belt een vriend,

een Hollander in Z Afrika, en geeft de telefoon door aan Roderick, leuk om even met

elkaar te spreken, vindt hij. Vervolgens ontstaat er een gesprek over de telefoon,

alsof ze elkaar al jaren kennen. De man woont in Kaapstad en Roderick heeft hem

uitgenodigd om langs te komen. Tot onze verrassing stond er Dutch Croquet op het

menu, dat willen we natuurlijk wel proberen. Echte bitterballen, mmmm, onze laatste

kroket was bij Sven, maar die was natuurlijk wel veel lekkerder!!!


 


Zondag, 03 januari 2016, marina Simonstown, Zuid Afrika.


Het is overdag heel warm en iedere middag giert het van de wind, die komt wel met

30 knopen van de berg afrollen met vlagen van 60 knopen. Als we dus ergens naar

toe willen, kan dat het beste in de ochtenduren. We gaan vandaag met onze fietsjes

een stuk langs de baai fietsen, het station opzoeken voor treininformatie, beetje

rondkijken.


 


Het verkeer is hier meer geciviliseerd als in Durban, maar het is zo druk en we zijn

wederom de enige fietsers op de weg, buiten de stad kunnen we nauwelijks om ons

heen kijken, we letten alleen op de weg, pakken een stuk stoep, die dan ineens

versmalt tot 30 cm, letten op "ontsnappingsplaatsen" stukje lopen, stukje fietsen,

afstappen er staat een boom middenop, door, afstappen er is een groot gat gevuld

met zand. We houden het een kilometer of 8 vol en dan overleggen we: Vind jij dit

eigenlijk leuk? Nee dus. We missen compleet het mooie uitzicht over de baai, we

draaien om en wandelen een stuk terug.



Bergaf gaat trouwens toch een stuk makkelijker, hoe zou dat nou komen?

We maken verschillende stops, er is een hoop te zien in Simonstown zelf. Natuurlijk

brengen we ook een saluut bij het standbeeld van Just Nuisance, een grote Deense

Dog die altijd met de (dronken) sailors meeliep vanaf de havenkroegen naar de

marine basis, hij werd in ieder cafe toegelaten, werd later zelfs officieel in het

marinekorps opgenomen en met militaire eer begraven.


 


   


Zo we hebben onze exercise weer gehad, terug naar de boot. We zijn heet en

bezweet, ik wil graag even zwemmen, dus eerst de fietsen aan boord gezet,

omkleden, douchespullen mee, daar gaan we weer, we liggen helemaal achteraan op

de steiger, het is een flinke tippel iedere keer. Roderick heeft geen zin om te

zwemmen, hij wacht wel op me in de bar. Ali en Richard komen daar ook langs, dus

gezellig even. Als we naar het restaurant willen, blijkt het gesloten, daar treffen we

Mike en Nicki, die ook op zoek zijn naar een hapje eten. We hebben met hen de tour

over Reunion gemaakt en hen nog niet gesproken, dus dat komt mooi uit. We vinden

een heel leuk restaurant, de Meeting Point, waar we op de eerste verdieping voor de

openstaande deuren kunnen eten met een schitterend uitzicht over de baai in een

Country English ambiance.


Maandag, 04 januari 2016, Simonstown, Zuid Afrika.


De wind die gisteren begon te gieren, blaast nog steeds als een gek, onvoorstelbaar

waar het allemaal vandaan komt. Helderblauwe lucht, geen wolkje te zien. Eerst een

lang gesprek met Ros en Alan (Engeland) via Skype, zij willen mei aanstaande

vertrekken voor een wereldreis en volgen ons op de voet. Zowaar een heel goede

verbinding. Dan gaan we op pad, we hebben wat boodschappen nodig, de was moet

weggebracht naar de wasserij, we willen wat rondkijken en zijn op zoek naar een

autoverhuurbedrijf. Voor een aantal zaken zijn we geslaagd, maar die auto huren,

wordt een immens probleem. Het is hoogseizoen en er is nergens een auto meer vrij.

We informeren bij de tourist information, die ook nog een aantal adressen voor ons

afbelt, maar ook zij hebben niets voor ons gevonden. We gaan even lunchen en dan

slepen we de boodschappen ons hol in. De wind giert nog steeds met 30-35 knopen

en het wordt alleen maar erger. Er zitten windvlagen tussen van meer dan 50

knopen, dat is zo'n beetje windkracht 10. Je moet oppassen dat je niet van de

steiger geblazen wordt. 's Avonds komen Josien en Rob (Inish, NL)op visite.

 

Dinsdag, 05 januari 2016, Simonstown, Zuid Afrika.


Het waait nog steeds flink door, in de loop van de dag moet het gaan afnemen, dat

zal tijd worden, dan krijgen we een paar rustige dagen en dan begint het feest

opnieuw met dagen achter elkaar harde tot zeer harde wind. Hier in de stad stikt het

van de curiosawinkeltjes, maar gewone boodschappen vormen een probleem. We

hebben vlak bij de pinguins een supermarktje ontdekt, waar ik tenminste een heel

klein beetje fruit kan scoren, een halve witte kool, een komkommer en wat

aardappels, op mijn fietsje bergop, tegen de wind in, tjee ik word toch wel een oude

taart, ik loop te hijgen en te puffen. Met een zware rugzak bergafwaarts en harde

wind mee, gaat een stuk sneller, maar ik moet bijna vol op mijn remmen staan om

veilig beneden aan te komen. Intussen heeft Roderick het Internet afgestruind naar

een huurauto in alle omliggende dorpen en Kaapstad, maar we kunnen het wel

schudden. Er worden emails als antwoord gestuurd, tot 17 januari geen auto

beschikbaar. Jammer, daar hadden we geen rekening mee gehouden, onze plannen

worden danig in de war gestuurd. Openbaar vervoer is namelijk ook beperkt. We

willen beslist Kaap de Goede Hoop (Cape Point) bezoeken, Hermanus, Robbeneiland

en de Tafelberg, maar op dit moment weten we nog niet hoe. Het zal knap lastig

worden. Op 23 januari loopt ons visum af en moeten we het land verlaten en een

paar dagen ervoor, weersafhankelijk, varen we naar Kaapstad, waar de marina's ook

overvol zijn. Een hoop problemen al met al. Even uitpuffen na de fietstocht. We liggen

op gelijke hoogte met de marineschepen, de hele dag horen we de fluitsignalen.

(het lijkt wel of ze een heleboel honden hebben.....)


 


Ineens valt de wind weg, werk aan de winkel! De onderkant van de boot moet

schoongemaakt worden, zodat we straks als een speer over de Atlantic Ocean

kunnen gaan. Er hangen lange slierten groen aan, die met een krabber vrij makkelijk

eraf te halen zijn. Dus snorkels aan en aan de slag. Het water is hier al voor een deel

gemengd met het koude water van de Atlantische Oceaan, het is denk ik 18 graden.


 


We zijn er zo goed als klaar mee, even warm worden.

Als Roderick de computer opstart ligt er een mail op ons te wachten, dat er een auto

beschikbaar is vanaf donderdag. Wat een opluchting. Ook Nico had ons nog een email

gestuurd over Avis, maar die hadden we ook geprobeerd, misschien net op het

verkeerde moment. Hoogseizoen geldt hier voor alles, de winkels hebben lege

schappen, er is hier geen fles water meer te koop, de ijsjes zijn op, fruit en groenten

zijn sowieso onbekend hier. We horen van de andere cruisers dat er ook lange rijen

staan bij Kaap de Goede Hoop en de Tafelberg. We zullen wel zien, wat er van onze

plannen haalbaar is. s' Avonds gaan we met Richard en Ali (Vulcan Spirit, E) en Mike en

Nikki (Zen Again, NZ) pizza eten. De pizza's waren overheerlijk, de service niet, (Nikki

had namelijk een zo slechte garnalencocktail, dat zij die teruggegeven heeft, toch stond

hij op de rekening) dus wilde Roderick die 10% niet betalen, dat vonden ze niet echt

leuk. Vulcan Spirit vertrekt morgenvroeg alweer, fijn ze weer even getroffen te hebben.


Woensdag, 06 januari 2016, Simonstown, Zuid Afrika.


Vanochtend komt er een rigger vanuit Kaapstad langs om onze verstaging te

controleren. We hebben de babystagen net vernieuwd in Durban, maar we willen toch

ook nog een check op het geheel. Keurig op tijd komen ze 3 man sterk de boel

bekijken. Er wordt geragd aan de stagen, er gaat er 1 de mast in, kortom het

wordt grondig aangepakt. We hebben natuurlijk net de Indian Ocean achter de rug en

nog grote stukken Atlantic Ocean te gaan en we willen zo safe mogelijk daaraan

beginnen. Dit keer hoeft Roderick niet zelf de mast in.


 


 


De verstaging is in orde bevonden, alleen 2 connectors moeten nog gecheckt worden.

Die zijn 3 jaar geleden allemaal vervangen, maar deze man neemt het zekere voor het

onzekere. Prima. We zijn opgelucht, dat het allemaal in orde is. Crystal Blues heeft

ook een inspectie gehad en die moet zijn gehele tuigage vervangen.


Donderdag, 07 januari 2016, Simonstown, Kaapstad en een heleboel baaien.


Het wordt weer een druk dagje vandaag, we moeten onze huurauto in Kaapstad

ophalen, om half 8 vertrekken we al om boven aan de weg een taxibusje te pakken

naar het station van Vishoek om vandaar met de trein naar Kaapstad verder te reizen.

Simonstown heeft een eigen station, maar momenteel rijden er geen treinen tussen

Vishoek en Simonstown, er is zoveel zand op de rails gewaaid, dat voor dit stuk een bus

ingezet wordt. Nu we dan toch een taxibusje te pakken hebben, laten we ons direct

naar het station in het volgende dorp brengen. Kaartjes gekocht voor Kaapstad, eerste

klas, 17,50 ZAR per persoon, 1.05 euro pp. Het is echt een boemeltje, iedere vijf

minuten stopt de trein, hartstikke leuk. We rijden vlak langs de kust, het stuift als een

gek.


 


Als we het station in Kaapstad uit lopen, worden we bijna omver geblazen. De

ZuidOosten wind weet al dagen niet van ophouden en hier wordt deze nog wat

aangezwengeld door het tunneleffect van de bergen en de hoge flatgebouwen.

Het giert en loeit. We gaan op zoek naar een busstation, je hebt hier openbaar

vervoerkaarten nodig met daarop geld geladen, net als in Nederland, het is

onmogelijk om kaartjes in de bus te kopen. We hebben gisteravond al op Internet

uitgezocht welke bus we moeten hebben naar Paardeneiland, nu alleen nog het

opstappunt zoeken. We kunnen de auto om 12.00 uur ophalen, dan hebben we mooi

nog de tijd om naar de Victoria en Albert Marina te wandelen, dat is een nieuw

aangelegd waterfront met een shoppingmall, winkels el allerlei vertier. Er wordt stevig

gebouwd. Op de achtergrond de Tafelberg.


 


Het is een leuke wandeling en de bushalte Amsterdam is zeker een foto waard.


 


Bij de V&A Marina aangekomen, melden we ons eerst bij de office. We hebben al

email contact gehad over een plaatsje voor de Happy Bird, we moeten in Kaapstad

uitklaren als we het land verlaten, maar we willen vooralsnog in Simonstown blijven

liggen, dat is  de leukste plek. We gaan weer verder, we zijn al uren onderweg en

eigenlijk moeten we beide heel nodig plassen. Hier zijn overal openbare toiletten, alleen

nu niet. Roderick loopt bij een chique hotel naar binnen om te vragen of we daar van  het toilet gebruik mogen maken. Ja dat mag, die kant op en dan door de wijnkelder,

huh? Maar inderdaad loopt er een gang dwars door de wijnkelder, wat een gaaf idee.


 


En nee, de toiletten zijn niet in de wijnkelder, maar in de gang er achter. Met een

opgelucht gevoel komen we weer naar buiten en besluiten daar dan meteen maar

een kop koffie te drinken op het terras. Weliswaar een chique hotelprijs, maar

overheerlijk.


 


Dan moeten we nog een flink stuk lopen om nu weer bij de juiste buslijn uit te

komen, midden door het uitgaansgebied, door de Gourmet Foodcourt, waar we ieder

een zak biltong kopen voor onderweg, door de shoppingmall en dan aan de overkant is

de bushalte. Iedere bushalte is een minibusstation, je moet het gebouwtje binnen, daar

ga je bij de deur staan van de desbetreffende bus, die stopt met de middelste deur

direct voor de perrondeur, er wordt een stukje tussenvloer uitgeschoven en zo kun je

heel comfortabel wachten en instappen. Heel mooie en schone bussen zijn het.

Vanuit de bus genomen, de Tafelberg in volle glorie.



Het waait trouwens zo hard, dat de kabelbaan naar de top van de Tafelberg al dagen

buiten gebruik is evenals de bootdienst naar Robbeneiland. We stappen bij de juiste

halte uit en lopen dan weer verder naar het autoverhuurbedrijf aan het water. Tjee,

wat een wind, we hebben het gewoon koud, terwijl het in de rest van Afrika record hete

dagen zijn van meer dan 40 graden. Onze Hyundai staat al op ons te wachten, nog

even de papieren rompslomp, dan een rondje om de auto om eventuele beschadigingen

te laten noteren en dan kunnen we weer op pad. Iedere keer weer even lastig, direct

het drukke verkeer in, linksrijdend en schakelen met de linkerhand, maar na 10

minuten weet je al niet meer beter. Dit keer hebben we er ook een Tom Tom bij

gehuurd, daar hebben we een hoop plezier van gehad. Weer als eerste een foto van de

kentekenplaat, voor het geval dat we de auto op een drukke parkeerplaats niet meer

kunnen vinden. We hebben natuurlijk iedere keer weer een andere auto, dus onthouden

is er niet meer bij en dit werkt prima.


 


We willen via de route langs de westkust, de Atlantische kant, terug naar

Simonstown. We gaan hoog over de bergen langs schitterende baaien, uiteraard

over de scenic route, in de diepte ligt Kaapstad.



We hebben Bantrybay geprogrammeerd in de (erbij gehuurde) TomTom, dat ligt

vlak aan de kust aan de weg, die we willen volgen. Nou dat hebben we geweten.

Met onze pas gehuurde kleine lichte auto steil de berg op en nog steiler er weer af,

een supersmalle bochtige weg, die eindigt in een doodlopende straat. Maar het

uitzicht is overweldigend, zoals je hierboven al kunt zien. Bergen, palmen, bloemen

en een letterlijk schitterende blauwe oceaan. Roderick blijft in de auto, terwijl ik er

steeds uit spring om foto's te maken. Als ik me omdraai, zie ik dat recht boven de

auto 3 enorme boulders liggen. Nu liggen die er al jaren natuurlijk, maar de berg

erodeert behoorlijk, overal staan borden langs de weg met waarschuwingen voor

vallend gesteente en disclaimers: Gebruik van de weg op eigen risico!


 


Gezien de doodlopende weg moeten we dezelfde weg een stuk terug, dus eerst

een heel steile helling op, heel spannend, eenmaal weer boven krijgen we een

prachtig panorama over Cliftonbay te zien.



langs Campsbay, domicilie van de rich and famous.


 


Je kunt hier gewoon tegen de wind inhangen, het blijft maar keihard waaien.


 


Inmiddels zijn we in Houtbaai aangekomen, waar we een reservering gemaakt

hadden, die we later moesten cancellen, omdat we er niet op tijd konden komen.

We zijn toch benieuwd hoe het eruit ziet. We horen allerlei verhalen, dat het zo vuil

is, dat het zo crimineel is en dat het er zo kan waaien. Nou van wind weten we zo

langzamerhand alles. In Simonstown waait het iedere middag windkracht 8, 30-40

knopen, Houtbaai is nog minder beschut tegen de ZuidOoster. Maar vandaag is het

lekker, de grootste verrassing duikt op uit het water, zeeleeuwen en grote ook.



Deze man weet daar zijn voordeel mee te doen, hij heeft een grote zeeleeuw trucjes

geleerd en maakt er met een leuke babbel een hele show van. Succes verzekerd!


 


En leuk is het! Houtbaai heeft ook een vissershaven, rondom het water is er een

autentiek aandoend havenfront gebouwd met restaurantjes, winkeltjes en natuurlijk

toeristenstalletjes. Met mooie spullen dat moet gezegd. Bij een windvlaag vliegt de

koopwaar over straat, beeldjes breken, de kooplui hebben handen en voeten te kort

om de boel onder controle te houden.


 


Deze grote Kelpmeeuw heeft ook zijn aandeel in de buit, net van een zeeleeuw

afgepikt.


            


Aan het eind van de baai is een strandje, natuurlijk ga ik even kijken of ik nog wat

mooie schelpjes kan scoren. Wat dat aangaat ben ik een echte strandjutter.


 


We wilden hier een hapje eten, maar daar moeten we te lang voor wachten, de

mensen gaan hier keurig in de rij staan wachten bij het restaurant, bij de viskraam,

bij de bushalte. Er zijn rijen voor ons van 20-30 personen, laat maar!


 


Tijd om verder te gaan, we moeten nog een flink stuk rijden. We volgen nog steeds

de mooie kustroute. We rijden om de baai heen en hebben dan vanaf Chapmans

Peak dit uitzicht over de Houtbaai.



Even een modellensessie.....


 


Over de Chapmanspeak loopt de weg tussen de rotsen door, soms gedeeltelijk

onder de rots door en is er door middel van pilaren een overkapping gemaakt,

steenslag is hier toch een groot probleem met al dat kalkzandsteen.


 


 


Het volgende stuk is onder een overhangend stuk rots door.



En dan is daar weer een adembenemend panorama.


 


Een verblindend wit strand, een azuurblauwe zee, de bergen op de achtergrond.

Er is geen mens op het strand, het zand is bloedheet en het stuift als een gek, de

zee kun je niet in, we zagen dat de zwarte haaienvlag gehesen was.


 


Bekaf van alle indrukken zijn we, tijd om op huis aan te gaan. Als we met onze

tassen over de steigers lopen moeten we moeite doen om er niet afgewaaid te

worden. Er ligt een mailtje op ons te wachten of we alstublieft ons schip naar een

andere box willen verplaatsen, deze plaats hebben ze nodig. Prima, maar zeker niet

vanavond.


Zaterdag, 08 januari 2016, Simonstown, Cape Point en Kaap de Goede Hoop.


Het waait nog wel hard, maar een stuk minder dan gisteravond. Laten we dan maar

meteen het schip verplaatsen. We vragen hulp van 2 mannen van de marina, om ons

te helpen afmeren, in verband met de windstoten. Het schip verplaatsen is niet zo

een  probleem, maar we zitten met wel 12 lijnen vast, extra springen, dubbele lijnen

op verschillende punten, de electra moet eraf, de waterslang, de rubberboot moet

aan boord. We zijn toch wel bezorgd over de windvlagen, maar het gaat allemaal

prima, dus 10 minuten later liggen we op een andere plek, de marineros helpen ons

prima, maar uiteindelijk moet Roderick alle lijnen toch zo bevestigen zoals hij zelf wil

en dat zijn er nog al wat. We hebben er nog een paar extra bijgezet, we liggen als een

spin in een web.  Vandaag staat Kaap die Goeie Hoop en Capepoint op het

programma, als rechtgeaarde Nederlander mag je dat toch niet missen. Op pad dus!

Simonstown ligt aan bovenkant van het schiereiland, Cape Point is ongeveer 35 km

ver. Eerst de berg op, ja, het uitzicht is weer schitterend, maar om hier nu je boot

te water te laten?


 


Overal staan bordjes dat het verboden is de Baboons (Bavianen) te voeren, maar

helaas we hebben er geen een gezien, terwijl iedereen ons vertelt dat ze overal op

de weg zitten, maar helaas.


 


Hiet zie je op het eind de ver in zee stekende klif Cape Point, daar zijn we op weg

naar toe.


r


Uiteraard moet er toegang betaald worden en staan we ook weer in de rij. Hier

aan de rechterkant van de peninsula kijken we op de Atlantische Oceaan.

Nou die ligt er mooi bij.


 


We maken nog een paar stops en dan parkeren we de auto. Natuurlijk willen we

een  "bewijsfoto"dat we op Cape Point waren.



Bergklimmen heeft niet onze voorkeur, maar we willen toch graag naar het hoogste

punt, waar de vuurtoren staat. Gelukkig is de "funicular",(in Penang heette het een

"inclinator", het is een schuin omhooggaande lift), weer in werking. Gisteren was hij

buiten gebruik vanwege een stroomstoring. De naam van de funicular is de Flying

Dutchman, leuk bedacht. De rest van de afstand moeten we over de trap afleggen.


 


Nou daar gaan we dan, puf, hijg, puf. Gehaald!


     


Daar staan we dan, 238 meter boven zee even lekker uit te waaien.


   


Dit punt wordt ook wel Kaap der Stormen genoemd, er zijn hier heel wat schepen

vergaan door toedoen van de heftige stormwinden en de hoge kliffen.

De Kaap is niet het zuidelijkste punt van Afrika (dit is nl. bij Cape Agulhas)

maar wel het meest zuidelijke punt van het schiereiland.


 


Deze schoonheid kwamen we onderweg tegen, ze had duidelijk net haar haren l

laten doen en was daar zo trots op. Zes jaar denk ik dat ze is. De dames hier lopen

allemaal met de meest ingewikkelde kapsels met versieringen, met hairextensions,

met stijle pruiken, met halfom gekleurde haren, kortom haren geven hier status.




We dalen een stukje af en op een mooi viewing point gaan we lekker onze

meegebrachte boterhammetjes opeten. Vervolgens moeten we dan toch echt weer

naar beneden, wat voor Roderick zeker niet makkelijk is, zijn knieen geven echt

problemen. Dan weer met de funicular het volgende stuk naar beneden, het is

inmiddels nog veel drukker geworden, de parkeerplaatsen staan afgeladen vol. We

vinden de auto weer terug en gaan een weg af naar beneden naar Pegrams Point.

Tja ik ga in herhaling vallen, maar het is hier allemaal zoooo mooi, die blauwe zee,

het spierwitte zand, de rotsen, de branding.



Ik wil wat schelpen en zand voor mijn verzameling, nou daar moet ik echt moeite

voor doen, door de branding zijn bijna alle schelpen aan gruzelementen geslagen.


 


Missie weer volbracht, dus weer een stukje verder en daar is t'ie dan:

Kaap de Goede Hoop!



Kaap die Goeie Hoop werd al regelmatig bezocht door diverse schepen die op weg

waren naar het oosten. Vanwege de toenemende scheepvaart naar en van AziŽ,

kwam er steeds meer behoefte aan een verversingsstation onderweg. In opdracht

van de VOC ging Jan van Riebeeck, samen met 90 bemanningsleden, in 1652 bij

Tafelbaai aan land. Het gebied rond Kaap de Goede Hoop werd gekozen als

verversingsstation. Er was een klein ziekenhuis en een reparatiewerf. Later werden

er tuinen aangelegd voor de verbouw van groente en fruit. Voor vlees had men eigen

vee maar er werd ook gehandeld met de Khoi-Khoi (Hottentotten). De VOC breidde

de nederzetting uit tot een vestigingskolonie. Nadat kasteel De Goede Hoop was

gebouwd kwamen er ook steeds meer bewoners waaronder ex-VOC medewerkers,

kolonisten, slaven en bannelingen en uiteindelijk ontstond Kaapstad. Daar staan we

dan trots te wezen, helemaal hier naar toe op eigen kiel, toch weer een mijlpaal

voor ons.



Goed Gedaan Jochie! Gefeliciteerd!



Time flies, verder naar het Buffelfontein Visitor Centre, buiten liggen decoratief

geplaatste onderdelen van het skelet van een walvis. Het meterslange stuk is

het onderkaakbeen, een ribbenboog op de muur, een toren van werkvels.


 


Binnen zijn er allerhande wetenswaardigheden over de inheemse flora en fauna.

Opgezette vogels. eieren, planten, de wereld gezien door de ogen van een mier.

Ook een stuk historie over de schepen die hier allemaal vergaan zijn, het hoe,

waar en waarom. Er zijn wrakstukken gevonden, logboeken, tekeningen. Heel

interessant. Verder houden we het hier voor gezien, we rijden terug ook weer

over een scenic route via Scarborough, Slangekop en Kommetjie. Het leuke van

rondom de baaien rijden is, dat je altijd prachtig uitzicht hebt op de zee en de

bergen, of vanaf de ene kant of vanaf de andere. Dit is Kommetjie.



Terug in de marina, het waait niet alleen nog steeds, er wordt nog een schepje

bovenop gedaan. Het giert en raast, de wind komt met het geluid van een sneltrein

van de berg geraasd. Op de windverwachting staat 33 knopen, maar het gaat hier

altijd veel erger te keer. De 40 knopen halen we op ons gemak en lange tijd

achtereen, in de namiddag neemt de wind toe en in de avond en de nacht gaat het

echt los, dan hebben we windvlagen van 60 knopen en niet eventjes, nee het gaat

maar door. We moeten een flink stuk over de steigers lopen, de hoofdsteiger gaat

nog wel, maar dan moeten we de hoek om en deze steiger ligt dwars op de wind. Het

zijn drijvende steigers die met stalen kettingen verankerd zijn aan de grond, maar bij

laag water heeft de ketting ruimte gekregen en omdat de wind dwars op staat, slaat

die onder de steiger, waardoor die aan een kant wel 50 cm omhoog komt. Ik moet

echt oppassen om er niet vanaf geblazen te worden. Als ik zo'n windvlaag hoor

aan komen razen, grijp ik me gauw vast aan de boeg van een schip, zie dan  hoe de

steiger schuin gaat liggen, dan wacht ik tot de vlaag voorbij is, de steiger weer zakt

en dan gauw doorlopen tot de volgende windvlaag zich al weer aankondigt. In plaats

van op mijn slippertjes loop ik met mijn bergschoenen, zodat ik goed stevig sta. Hetschip ligt met alle lijnen 4 dubbel, het ligt te bokken en te schudden, je kunt buiten

niets doen, alles waait uit je handen en het gevaar zelf te vallen is duidelijk aanwezig.

Maar het allervervelendste vind ik de ongelooflijke herrie, het raast, huilt, klotst,

piept, fluit, ragt en het houdt maar niet op. Doodmoe word je ervan en slapen is

helemaal een probleem. Het ziet er naar uit, dat het voorlopig nog een poos zo doorgaat.


Zaterdag, 09 januari 2016, Simonstown en Hermanus.


We hebben een ongelooflijk rottige nacht achter de rug, tjee, wat ging het te keer, om

eng van te worden. Niet erg fit beginnen we aan onze tour naar Hermanus, 130 km naar het Oosten rondom de baai. Om 7.00 uur vertrekken we alweer. Waarom Hermanus? Nou allereerst omdat we die kant van de grote baai ook willen verkennen,

maar vooral ook omdat mijn zuster en zwager, Anita en Rolf, daar al diverse keren

geweest zijn en we zoveel prachtige foto's hebben gezien van niet alleen de omgeving,

maar vooral ook van de walvissen. Aan deze kant van de baai komen jaarlijks de

Southern Right Wales bij een om te paren en hun jongen te baren. De trek begon al

toen wij in Rodrigues waren, eind december vertrekken ze weer. Al die tijd waren we in

deze wateren, maar geen enkele walvis gezien, onvoorstelbaar. Aan de andere kant,

vinden we dat ook niet zo erg, we hebben diverse boten gezien, die schade hadden

omdat ze op een walvis gevaren zijn. Okay, we zijn wat buiten de tijd, maar er zullen

vast nog wel wat achterblijvers zijn, want overal staan nog boottrips aangekondigd om

walvissen te zien. We gaan uiteraard weer over de mooiste route, de Wale viewing

route, overal zijn uitzichtpunten gemaakt met goed zicht over de baai, waar je

makkelijk je auto kunt neerzetten. En absoluut genoeg, af en toe 3 op een heel klein

stukje. Er staan koppen op de golven, het water is heel onrustig, dus het is moeilijk te

zien, maar wie niet waagt, die niet wint. Dus iedere 10 minuten maken we een stop,

fototoestel eruit, kijker mee.


 


Er staan borden van de City of Cape Town met in 3 talen daarop geschreven dat

onbetamelijk gedrag vervolgd zal worden. Grappig. Hieronder zie je de weg langs

de voet van de berg lopen. Ook hier staan overal borden: gebruik van de weg op

eigen risico, vanwege vallend gesteente. Zuid Afrika is wel het land van de

disclaimers. Als je een winkelcentrum binnengaat is het op eigen risico, als je gaat

zwemmen, als je ergens de trappen opklimt, overal bordjes. Maar ook bordjes met

daarop Wale Viewing Point. Helaas niks te zien.


 


Bij Betty's bay slaan we af en maken een stop bij het strand, er moet hier ook een

pinguinkolonie wonen. Ook zij waren vandaag niet thuis, we lopen via de kleine

zandduinen naar het water. Wat een verlatenheid, dat heeft wel wat. Het strand is

zwart-wit, heel fijn wit zand met daarop overal verdroogd kelpwier. Kelp heeft

meterslange dikke bladen en grote knoppen, het drijft hier overal in zee en wordt

door de harde wind aan land geblazen.


 


Deze bossen hebben een doorsnee van 2-3 meter, de bladen liggen in elkaar

gekrinkeld, maar als je die uitrekt zijn de stengels zeker 4 meter lang.


 


Deze eenzame man wacht op zijn vrouwtje, die zonodig weer langs zee wil lopen

op zoek naar schatten.


 


Maar weet je, ze komt altijd weer bij hem terug! Iedereen blij!



Verder weer want Hermanus was ons doel voor vandaag. En daar lopen we dan

vroeg in de middag. Deze omgeving is ook weer prachtig, hier komen meer, vooral

Duitse, toeristen, er zijn goed aangelegde wandelpaden met bankjes over het lage

deel van de rotsen, veel winkeltjes en restaurantjes, allemaal prima verzorgd, maar

eigenlijk is dat overal hier in de Western Cape provincie, een heel verschil met

Kwazulu Natal.


   


Eerst een paar foto's maken voor Anita en Rolf, die we op het zelfde moment

doorsturen per telefoon. Live from Hermanus. De techniek staat voor niets.


 


We bewonderen de prachtige kust, speuren naar walvissen, maar ook al zijn ze er

wel, je kunt het niet zien, de hele baai heeft witte koppen op de golven.


 


Wat we wel zien zijn Hyax, een soort bergmarmot, familie van, je raadt het al,

de olifant...!


 


En een paar duizend Meeuwen of Sterntjes, we konden het niet goed onderscheiden.



Even de foto's doormailen...


 


We lopen naar het stadsplein om een hapje te gaan eten. Bij dit hotel hebben ze

een zwembad, grenzend aan de straat, het bovenste deel van de ommuring is glas,

dus je kijkt vanaf de straat op het turquoise water, waar mensen heerlijk

dobberend hun drankje nuttigen.


  


We eten een heerlijke lunch bij de Pear tree, Roderick had culinaire Spareribs en ik

een trio mini hamburgers, bief met bacon en brie, varkensvlees met rode uienchutney

en hertenvlees met biet. Allemaal om te smullen. Ook hier waait het behoorlijk, de

kapjes van mijn broodjes waaien eraf, maar ik kan ze nog net opvangen, daar ben

ik onderhand in getraind. Tegenover ons aan de waterkant zit een jazzband te spelen.

Het klinkt geweldig, wat een ambiance.

 


Tijd om verder te gaan, een deel van de route nemen we terug en dan slaan we

af naar Stellenbosch, we gaan nu dwars door de wijngebieden van Zuid Afrika.

In stadsgebied aangekomen krijg je te maken met een verbazend fenomeen.

Zodra je bij een stoplicht (een robot noemen ze dat hier) stopt, komen er allelei

mensen op je afgerend, in Durban waren het hordes bedelaars, ergens anders fruit

en meeneem maaltijden (die ze net zelf bij de snackbar gehaald hebben) en hier

rennen ze rond met zwembadeenden. Maar ja die hadden we niet nodig en de

verkoper begon boos tegen me te schelden, dat ik een foto van hem genomen had

en dat ik moest betalen. Ja, ja, vergeet het maar, met boos schelden heb je bij mij

direct afgedaan.


 


Stellenbosch heeft duidelijk een Nederlandse signatuur, de huizen en landgoederen

staan blinkend in de witte verf, met dakpannen gedekte daken, straatnamen en

opschriften zijn duidelijk voor ons.


 


We zijn er zigzag doorheen gereden om te kijken, de winkels sluiten hier al vroeg,

meestal om 16.00 uur, een wijnproeverij bezoeken doen we ook niet, dat hebben

we in Nieuw Zealand allemaal gedaan, daarbij Roderick moet rijden en ik ben na

anderhalf glas aangeschoten, niet handig dus.


 


Hierna rijden we richting Muizenberg, de route voert ons door een schoonheid van

een duingebied bij Strandfontein en Zandduinen, op de heenweg zijn we hier

gedeeltelijk doorheen gereden, maar daar kon ik geen foto's maken, het stoof zo

verschrikkelijk. Toen hebben we nog moeten wachten, totdat een shovel het

opgestoven zand van de weg geschoven had, zodat we verder konden. Nu op de

terugweg gaat het beter.



Het is heel wrang aan de ene kant van dit gebied tref je een soort luxe uitspanning

met speeltoestellen, ligweides, overkapte barbecueplaatsen, aan de andere kant

van de weg zie je Khayelitsha, een township zo groot als een stad met alleen maar

golfplaten hutjes, letterlijk hutje mutje, roest en zooi. 

De volgende informatie heb ik uit Wikipedia opgehaald.



Khayelitsha is een township in de Kaapse Vlakte van Kaapstad, Zuid Afrika.

Khayelitsha betekent 'nieuw thuis' in het Xhosa. De Kaapse Vlakte ('Cape Flats') is

een gebied ten oosten van de stad. Khayelitsha strekt zich uit tot aan de kust en is

omgeven door zandduinen. Er zijn er die geloven dat dit bewust gedaan is door de

apartheidsplanners om politieke onlusten te onderdrukken. Volgens dit model heeft

Khayelitsha slechts drie uitgangen en was dus eenvoudig af te sluiten in tijden van

onlusten. Khayelitsha is de grootste township van de Kaapse Vlakte en strekt zich

uit langs de snelweg N2. Er wonen ongeveer 400.000 mensen. De werkloosheid

wordt geschat op 70%. Degenen die wel werk hebben vertrekken 's ochtends vroeg

massaal vanaf het treinstation in Khayalitsha met de trein naar Kaapstad. De situatie

in Khayelitsha is de laatste jaren verbeterd. Er zijn vele bouwprojecten waarin shacks

(woninkjes van golfplaat en hout) worden vervangen door stenen woningen. Tevens

wordt er hard gewerkt aan stromend water en de electriciteitsvoorziening. Daarnaast

zijn er projecten die tot doel hebben om werkgelegenheid voor de bewoners te

creeeren, bijvoorbeeld door vrouwen te leren hoe ze souvenirs kunnen maken van

kralen.



Ja dan krijg je toch meer begrip, waarom mensen gaan stelen, hoewel roofovervallen

en inbraken nooit goed te praten zijn. Maar een zo enorme tegenstelling als dit is

natuurlijk ook niet goed te praten. We kunnen omdat de zon nu aan de andere kant

staat de omvang van de stad pas goed zien, die is echt enorm. In de verte zien we

ook de nieuwe huisjes staan, het begin is er, nu snel er mee doorgaan, alstublieft.


 


Zondag, 10 januari 2016, Simonstown en Muizenberg.


We hebben nog maar 2 weken in Zuid Afrika, we hadden onderhand al in Kaapstad

willen liggen, maar het blijft maar stormen hier. De tijd gaat nu wel dringen, want de

23e verloopt ons visum. Nu we dan toch een auto hebben besluiten we vandaag de

laatste zware spullen te halen voor de volgende oversteek, dan zijn we daar in ieder

geval klaar mee. Eerst een telefoontje naar de Checkers Hypermarkt in Sunvalley om

te vragen of ze open zijn, dan loopt Roderick even langs Josien en Rob om te vragen

of die ok mee willen en gevieren gaan we dan aan het inslaan. Er gaan vele

boodschappen in een klein autootje. We wachten na afloop op elkaar in de coffeeshop,

op vele plaatsen in de wereld, op een enkele uitzondering na, verkopen ze hier gewoon

koffie! Rob trakteert ons op een lekker bakkie, terug in de marina, laden we alles in een

grote kar en daar gaan we over de steiger, dat gaat prima, alleen moeten we het

stokbrood beletten om weg te vliegen. Het aan elkaar aan boord door geven van de

spullen is lastiger, de vingerling springt heen en weer en het schip ook, maar cracks als

we zijn, is alles veilig en wel binnen gekomen. Spullen in de koeling en de rest laten we

in tassen staan, ik wil nog graag even in Muizenberg kijken, vooral bij het strand, het

water is zo mooi met al die schuimkoppen en het felle zonlicht erop. Ook daar gaat het

flink te keer, het stuift als de pieten. De haaievlag in top, bij deze omstandigheden

kunnen ze geen haaien waarnemen.


 


Ik ga even aan de wandel langs zee, ik heb slippertjes aan, maar bij nader inzien

wil ik geen stap in zee zetten. Het strand ligt bezaaid met Blue Bottle kwallen, het

Portugese Oorlogschip van Zuid Afrika. Het zijn kleine kwallen met een luchtgevulde

blaas, die zich door de wind laten vervoeren. Gemiddeld is de zwemblaas 3 tot 6 cm

en kan maximaal 30 cm groot worden. ze Ze hebben maar 1 heel lange tentakel,

blauw, die 15 meter lang kan worden. Erg giftig, je kan er flink beroerd van worden.


 


Niet dat het de mensen hier wat uitmaakt. Jongens het is vakantie!

Haaien, giftige kwallen, sterke stroming, harde koude wind, wat zou dat?

Ze rennen gewoon met blote voeten over de kwallen heen, ook de kindjes.


 


En die paar grote kwallen, daar kun je zo lekker op springen... gek zijn ze.


 


Op de terugweg staan we in de file. Iedereen wil duidelijk naar het strand van

Kalkbaai, dat snap ik wel, ze hebben daar een getijdenwater zeezwembad gemaakt.

Een grote dijk, maat wedstrijdbad, met vloed loopt het bad vol, met eb blijft het

water er in staan. Maar met deze maat golven lijkt het me evengoed niet veilig, de

golven slaan met 1,50 meter over de rand. We passeren Simonstown om aan de

andere kant nog een drankje te drinken bij de Black Merlin, hoog op de berg met

uitzicht op zee. Natuurlijk is er veel wind, de servetjes en glazen vliegen in het rond,

maar het stuift tenminste niet. Ook hier bordjes Verboden de Babboons te voeren

en Denk aan uw tassen, de Babboons stelen ze, maar het is zondag vandaag, ik denk

dat ze vrij zijn.


Maandag 11 januari 2016, Simonstown en Kaapstad.


Vandaag moeten we de auto in Kaapstad inleveren, dus alweer vroeg op pad, we

nemen weer een andere route, zo langzamerhand hebben we intussen alle wegen

wel gehad.



We rijden weer bergop bergaf, dus weer allehande mooie vergezichten. Kaapstad

is een heel grote uitgebreide stad. Het verkeer is druk zoals in iedere grote stad,

maar onze gehuurde Tom Tom bewijst ons goede diensten. Eerst willen we nog een

bezoek brengen aan de Royal Cape Yachtclub om te kijken hoe het daar is en of er

misschien een plekje vrij is voor ons. Het is flink zoeken, want waar mevrouw

Tom Tom een rotonde voorziet, zien wij alleen de bouwplaats van een flatgebouw,

dus maar even een stukje verder. We scharrelen wat door, ze wil ons toch echt een

andere kant op hebben, het is beredruk met vrachtverkeer, we zitten direct naast de

grote terminalhaven, alleen wat moeten we toch met dat hek? We rijden naar een

hele andere kant en proberen het vanaf daar opnieuw, ook weer een hek met een

slagboom. Nou dan gaan we het gewoon daar proberen en ja hoor, wachten voor deslagboom, stalen haaietanden van uit de grond, we moeten ons identificeren en

krijgen dan een visitorspermit. Vanaf de weg ziet de RCYC er een beetje shabby uit,

hoge ijzeren hekken erom heen, maar binnen is het hartstikke mooi. Eerst langs de

guards, dan langs de receptie, maar mogen we aub eerst even plassen? Prachtige

gepolijst marmeren muren en tafels, blinkend schoon. Via de een en de ander komen

we bij Elliott, de havenmeester terecht. Op dit moment is de jachthaven helemaal vol,

maar omdat we zoveel moeite hebben gedaan om langs te komen in plaats van een

email te sturen, zet hij ons bovenaan de wachtlijst. We vertellen over de wind in

Simonstown, maar daar is niemand verbaasd over. Dinsdag de 19e is er pas een gaatje

om te vertrekken. Even snel een drankje drinken bij het restaurant, dat ziet er ook pico

bello uit. Eenmaal buiten zien we het bedrijf van de rigger, die ons zo fijn geholpen

heeft, we lopen even langs om hem de hand te schudden en te bedanken voor de

service. Hij heeft ons ook een certificaat gezonden over email, waarin staat dat onze

verstaging prima in orde en zeewaardig is. Hij is blij dat we even langskomen, hij heeft

het zo enorm druk, hij wijst op het bord met klussen, Hee daar staat ook de Happy Bird

met een streep erdoor. Nu snel weer naar de auto, want de tijd gaat dringen. Aftanken,

inleveren, prima auto, prima service (Rent a Cheapie), de Tom Tom had een oplaadprobleem, daar hadden we over geklaagd, intussen hadden we een autolader

gekocht en toen werkte hij weer prima. Dus we zeiden dat ze 2 dagen mochten

berekenen, maar daar wilde de verkoper niets van weten, hij hoort het goed te doen,

dus kregen we daarvan ons geld terug. Rent a Cheapie zou voor mij de laatste firma

zijn om een auto te huren, maar zij waren degene die direct reageerden op onze mail,

we hadden allerhande firma's aangeschreven. Maar Whats in a name? Een groot

betrouwbaar bedrijf dus. Daarna lopen we via het industrieterrein naar de bushalte.

Roderick is nog steeds op zoek naar een autozaak voor een nieuwe luchthoorn, de

onze is helaas overleden. En hier is vaak dichte mist, toch belangrijk er een te hebben.

We zien een zaak voor motoren. Ach laten we het proberen, anders weet hij misschien

een ander adres. Het is een knoertgrote zaak met van alles en nog wat voor de

motorfiets. Laten ze er nu een voor ons hebben, de eigenaar had hem voor zichzelf

gekocht, maar nog geen tijd gehad hem op zijn motor te monteren, mochten wij hem

wel kopen. Prima, maar Roderick wil hem dan wel uitproberen, we vertellen, dat we

binnenkort de zee weer op gaan enz. Dus komt een jongen een paar draden  langs

brengen en Roderick begint die aan te sluiten, dan wordt de handel op een testaccu

gezet, Niks! Maar Roderick is niet voor 1 gat te vangen: Is die accu wel vol? Er wordt

verbinding gemaakt met 220V en BEEEEPPPPP, ja hij doet het dus en flink hard ook.

Die  nemen we!


RCYC                                                                        Motorzaak Flying Bricks

 


Zo dat gaat lekker, kunnen we mooi nog even door de stad banjeren en dan naar

het Fort. In Kaapstad Centraalstation is ook een heel winkelcentrum gebouwd en

daar zien we ineens een bewaarde opgraving van het waterreservoir van Kasteel

die Goeie Hoop, "gebout in 1663 onder toesig van Zacharias Wagenaer die tweede

Kommandeur aan die Kaap om die watervoorraad vir die seilskepe te verbeter."

Het heet dan ook Wagenaer se Reservoir.


 


Via de Grand Parade, waar we heerlijke Samosa's hebben gekocht en de City Hall

gaan we snel verder. Onze tijd is beperkt, want we moeten nog met de trein terug

en dat willen we niet in het donker.


   


We zijn er. Op de weg er naar toe staan ingegraven kanonslopen met een kogel erop.


 


Boven de poort staat net zo'n torentje als bij het paleis op de Dam. Eerst naar het

militaire museum, daar zeilen de VOC schepen je al tegemoet.


 


Er is in deze contreien ook weer heel wat afgevochten door de Hollanders, de

Portugezen, de Engelsen, de Fransen, de Khoi Khoi, de Zulu's en de Boeren.


 


 


Er is ook nog een museum met Oudheidkamers, Oud Hollands ingerichte kamers,

compleet met bedstee, wiegje, oude kasten, maar daar hebben we er al zoveel van

gezien, dan gaan we liever nog een rondje langs de folterkamers, de cellen en de

transen. Uiteraard zijn er in de folterkamer kettingen aan de muur, maar ook een

katrol aan het plafond om de misdadiger omhoog te hijsen en weer te laten vallen.

Een stoofje om de kolen in te branden om de ijzers heet te maken en in de hoek

staat een schrijftafel voor de klerk om nauwkeurig op te tekenen welke procedures

er precies gevolgd zijn en wat de veroordeelde te bekennen had bij ondervraging.


 



Het loopt al tegen sluitingstijd, daardoor zijn we een van de weinigen die hier rond

lopen.

 

 


We gaan er weer van door, we worden door een heuse militaire dame naar buiten

gelaten door de dikke poort met stalen punten. Ze hadden dat toch allemaal best

slim bedacht zo lang geleden.


 


Als we weer buiten staan zien we ineens dikke wolken van de Tafelberg afrollen.

Voor ons het teken om linea recta naar de treinen te gaan.



Het heerlijke van dit klimaat is, dat je in de trein met open raampjes kunt rijden.

De rit duurt bijna een uur, naarmate we dichter bij onze bestemming komen, wordt

het kouder en gaat de wind harder blazen. Iedereen schuift zijn raampje dicht, dus

dat is geen verbeelding. In Vishoek moeten we verder in de bus, nog steeds zoveel

zand op de rails. Als we er langs rijden word je gewoon gezandstraald. Dan nog een

keer in een taxibusje en dan zijn we weer thuis. Het was het dagje wel. En natuurlijk

giert het hier van de wind. We besluiten veiligheidshalve het bimini dak eraf te halen.

Geen lekker klusje met die wind. Daarbij voert de wind bruin zwarte modder as met

zich mee, als je iets vast pakt heb je meteen zwarte handen. Als ik de tafel afneem,

blijkt mijn doekje ook pikzwart, bij nadere inspectie ligt alles vol. Nu snap ik ook waar

ik het benauwd van heb. Echt alles wat je aanraakt geeft zwart af. Morgen weer een

dag...


Dinsdag, 12 januari 2016, Simonstown, Zuid Afrika.


Vannacht bleef het maar weer doorrazen, niet te geloven zoveel wind. Als eerste

kijken we weer naar het weer. Shit het weatherwindow voor volgende dinsdag is

alweer verdwenen en de week erop blijft het in Simonstown gewoon doorstormen.

We kijken steeds op 3 punten op Windguru, Passage Weather en verschillende

Afrikaanse weerprogramma's, eerst Simonstown, dan Cape Point, vervolgens

Kaapstad. De voorspellingen van Simonstown zijn altijd bijna 20 knopen lager dan in

werkelijkheid. Door de bergen vindt er een enorme acceleratie plaats. Het wordt

allemaal wel heel krap, de 23e loopt het visum af en moeten we dus al in Kaapstad

zijn, want daar moet je uitklaren. Op dit moment zien we er letterlijk geen gat in.

We gaan om te beginnen maar het schip schoonmaken, de bruine troep zit letterlijk

overal. De locals hier zijn er niet verbaasd over, het is al een tijd droog en dit komt

gewoon van de bergen afgeblazen. Schoonmaken is niet simpel met deze wind, je

kunt niets loslaten, een halfvolle emmer wordt van boord geblazen, de doekjes, de

borstels alles, daarbij moet je ook jezelf goed vasthouden. Verder hebben we overal

struikeldraden, iedere lijn is nu driemaal of viermaal. Via een blok en de lieren hebben

we ook nog lijnen naar overliggende punten gelegd.


 


Als we 's middags weer de weerprogramma's doornemen lijkt er een gaatje te

komen op aanstaande donderdag. Vanavond nog eens kijken.

Iedere avond strijken hier de aalscholvers neer om de nacht door te brengen.



Woensdag, 13 januari 2016, Simonstown, Falsebay, Zuid Afrika.


Het eerste wat we doen, het weer bestuderen! Het is maar een klein weatherwindow,

maar het zou kunnen. We moeten dan om 05.00 uur vertrekken, de wind is dan in

Simonstown tussen 16 en 18 knopen, met vlagen van 25, dat kan, alleen komt hij uit

het ZuidOosten en dat is voor ons pal op de neus als we de baai uit willen komen. Bij

Cape Point is het okay tot 11.00 uur, later worden daar windstoten van 30 knopen

verwacht, probleem hier is, dat eenmaal bij de Kaap aangekomen de swell vanuit het

ZW met 2,8 m hoge golven, de windgolven van 1,8 meter uit het ZO elkaar treffen,

daarbij komt dan nog een NW stroming bij vloed, en een NO stroming bij eb. Bij

elkaar wordt dat een zooitje. Het wordt niet makkelijk om op tijd de kaap te ronden.

Dan verder naar Capetown, onderweg moet het te doen zijn, bij Kaapstad zelf komt

er na 17.00 uur weer een flinke wind opzetten, daar zullen we dan mee moeten

dealen. Na donderdag is er de hele week geen mogelijkheid meer, zoals het er nu

uitziet. We gaan het proberen.

Dat betekent hard aan de slag. Alles zeevast zetten. Roderick wil nog een frame

maken om de extra jerrycans voor op het schip. We krijgen zulke golven te verduren.

Hij heeft gisteren al hout besteld, dat kan hij vanochtend ophalen en zo is het geworden.


Ik ga naar de stad om brood te halen en het telefoontegoed "up te toppen" airtime

kopen heet het hier. Nog een keer het weer controleren en een paar uur later weer.

We gaan ervoor, dan de berichten aan zeevarenden, de coastal navigational warnings

nakijken. Daarin wordt gemeld of een boei verplaatst is of dat er een licht uitgevallen

is, maar ook waar de visboten lange lijnen uitgezet hebben op zee, en lange lijnen

zijn echt lang, kilometers lang zelfs. Er zijn ook netten verloren, die drijven ergens,

onderzoekschepen  waar je omheen moet enz. We kijken alles na wat voor ons van

toepassing is. We zijn speciaal op zoek naar schietoefeningen en bingo. Morgen

tussen 08.00 uur en 16.00 uur hier in de baai zijn er militaire oefeningen. We zoeken

de coordinaten na, die zijn heel onlogisch, maar wat nog vervelender is, ze bestrijken

de hele ingang van de baai. Dat zal toch niet waar zijn. Er staat een telefoonnummer

bij, dat bellen we, maar daar komen we niet verder mee, de man antwoord droog, als

daar geschoten wordt, zou ik daar niet door heen gaan. Volgende nummer gebeld,

komen we ook niet verder mee. Nou dan kijken we morgen wel wat we tegen komen.

We halen de hele dag hard door, om 19.00 uur zijn we klaar, dan lopen we naar de

stad om de laatste keer zo een verrukkelijke Gourmet Burger te gaan eten. Een

hamburger met bacon, avocado, barbecuesaus, gefrituurde uienringen. Absoluut de

lekkerste burger die ik ooit gegeten heb.


 


Tot besluit gaan we op de terugweg nog een kop koffie halen bij Jozien en Rob.

Nog een laatste check van het weer, we zijn er klaar voor (maar wel nerveus).


Donderdag, 14 januari 2016, vertrek van Simonstown naar Kaapstad.


Om 03.30 uur loopt de wekker af. O jee, het giert nog van de wind. Aankleden, koffie

zetten, ontbijten, het klinkt nog steeds niet goed. Even afwachten maar, het is nog

stikdonker. 04.30 uur, het lijkt of de wind wat af gaat nemen. O5.00 uur, we wagen

het erop. We zijn nog een half uur bezig met alle extra lijnen weg te nemen, om

05.30 in de ochtendschemering gaan we los. Voor de zekerheid roepen we op VHF 17

Blue nose op, dat is de marinezender hier en vragen toestemming om de marina te

verlaten op weg naar Capetown. You may proceed, is het antwoord. Prima, dan

weten ze in ieder geval dat Happy Bird daar buiten rondvaart, als ze met de

oefeningen gaan beginnen. Wegvaren vanaf de marina is niet makkelijk, het is

opkomend water, dus de golven zijn al heftig, we moeten eerst om de marine basis

heen, vervolgens noordelijk de bakens ronden waar rotsen onder water zijn, dan

gaan we 90 graden uit richting overkant om met een grote slag in de luwte van het

land te komen, voordat we zuidwaarts naar Cape Point kunnen varen. Recht tegen de

wind in kan niet. We hebben er moeite genoeg mee, stroom tegen, wind tegen, met

de motor en de zeilen op gaan we maar 2,7 knopen over de grond, dat is 2,7 Nm per

uur en we moeten er 30 omdat we die slag moeten maken om Cape Point te

bereiken, dat halen we op deze manier nooit voor 11.00 uur. We zien wel, we kunnen

altijd nog omkeren. Het is guur koud op het water, we zien de zon opkomen.


 


Om 07.00 uur verleggen we onze koers naar 114 graden, de branding is wat

afgenomen, de zon schijnt en we gaan nu met 3,7/4 knopen. Let's go! Er ligt een

grote tanker geankerd in de baai. We horen de militaire basis het schip oproepen. Van

wie hij toestemming heeft om daar te ankeren. Nou van niemand dus. Hij wordt

gesommeerd direct anker op te gaan, maar daar ziet de kapitein geen heil in, dus die

houdt letterlijk de boot af. De militaire dame is het daar niet mee eens, Cape town

radio wordt ook ingeschakeld, we hebben onze VHF (marifoon) op triple watch staan,

zodat we alle drie de kanalen kunnen volgen. Er wordt overlegd, de kapitein wil eerst

contact met zijn baas, maar Simonstown radio is het daar niet mee eens. Meneer er

zijn schietoefeningen vandaag en u ligt midden in het veld. Als u nu niet snel weggaat

sturen we een Warship op u af. Dat verandert de zaak toch wel iets. Wij blij dat wij permissie gevraagd hebben. We zijn benieuwd hoe het verder gaat.

Het is inmiddels 08.30 uur geworden, we zijn overstag gegaan en varen nu 196

graden ZZW. We krijgen nu de golven en de wind bijna recht op de neus, we bonken

en botsen over de golven, maar we kunnen de koers net houden, we gaan met 4,4

kn. Fijn gevoel dat we onze verstaging hebben laten checken en goedgekeurd is.

Misschien gaan we het dan toch op tijd halen bij Cape Point.


 


En ja we redden het, we zijn op tijd bij Cape Point aangeland, we gaan op grote

afstand deze kaap ronden. We kunnen hier de zeegang niet voorspellen en we

weten van ons bezoek aan Cape Point hoeveel schepen hier al vergaan zijn.

Het hoorspel tussen de tanker, Simonstown radio en Cape Town radio gaat nog

steeds door. Het leidt ons lekker af.


   


De golven zijn heftig. Soms verdwijnt de hele kaap uit zicht. Cape Point hebben we

nu gehad, nu is de beurt aan Kaap de Goede Hoop. We zien alles vanuit een hellend

perspectief.


   


 


12.00 uur, pos. 34 24.449S 018 25.478E we zijn er omheen. Nu langs de andere

kant naar het NoordWesten. koers over de grond 300 graden. De tanker maakt zich

gereed om anker op te gaan, hij wordt gemaand dat hij nu echt moet opschieten,

want anders..... De zon staat stralend aan de hemel, dus we kunnen een laag kleding

afpellen.


 


Het gaat eigenlijk wel lekker nu, de wind is een stuk afgenomen, we voeren vol zeil,

maar de motor moet bij blijven staan, omdat de golven ons zo uit koers slaan

voortdurend. Tijd voor een kopje koffie en een boterham. Deze kust hebben we met

de auto gereden, we herkennen precies waar we zijn geweest, alleen zien we het nu

vanaf het water. De vuurtoren van Slangkoppunt, in de verte Houtbaai.


 


Om 16.00 uur worden de golven rottiger en er zit mist in de lucht, het wordt direct

een stuk onaangenamer, kil en koud. Kaapstad is al in zicht, maar we moeten

helemaal aan de andere kant zijn, nog 20 Nm te gaan.


 


We varen langs de 12 apostelen richting Tafelberg. Nou die bergen die ik steeds zo

loop te roemen, mogen van mij allemaal de grond inzakken op dit moment. We

krijgen zulke windstoten, achter elkaar komen ze van de bergen afrazen, we voeren

allang gereefde zeilen, maar evengoed liggen we steeds met onze boorden in het

water.


 


Hierna wordt het steeds heftiger, windstoten van 30 knopen zijn lastig, maar

aanhoudend van 40 knopen en meer zijn ronduit gevaarlijk. We liggen bijna plat

steeds, we hebben 1 meter grootzeil staan en ongeveer hetzelfde als fok. De golven

worden hoger, heftiger en meer onberekenbaar. We moeten om die laatste berg

heen om naar de marina te komen. Nog een flink eind dus. De windstoten blijven

maar komen en ze duren zo lang achtereen. We hebben ons handen vol. Foto's

maken is er helemaal niet meer bij. Op een gegeven moment hadden we 45 knopen

wind, we gieren door het water, kunnen niet uitwijken, want aan bakboord liggen een

aantal grote schepen voor anker en aan stuurboord liggen overal rotsen. Het gaat maar door. Toen we eenmaal ter hoogte van de Tafelberg kwamen hielden de

windstoten er ineens mee op en kregen we een warme bries aangewaaid vanuit de

kom van Kaapstad. He lekker, zouden we er door zijn? Niet dus. Het werd erger en

erger. Eenmaal om de berg heen,moeten we naar het Oosten om de pier heen, door

de grote haven heen, in de hoek daarvan ligt de V&A marina. Roderick staat bij de

plotter en houdt de navigatie in de gaten, ik sta dubbel vastgegespt achter het

stuurwiel en volg zijn aanwijzingen op. 10 graden stuurboord, 5 bakboord enz. De

wind raast en giert, de golven slaan over de boeg zo in de cockpit ( de kuip) ik voel

het koude zoute water zo over mijn rug mijn broek in glijden. Drijfnat ben ik en niet

1 keer maar voortdurend krijg ik water over me heen. We worstelen en worstelen,

Roderick wil dat ik 20 graden stuurboord ga, maar de golven, wind en stroming laten

dat niet toe. Ik krijg het schip niet die kant op. Als de windvlaag even instort ga ik

dan direct in een hoek naar stuurboord, totdat de wind me weer de andere kant op

dwingt. We hebben er 2 uur over gedaan om de pier te kunnen ronden met de motor

op volle kracht bij. En die deed gelukkig zo zijn best, die bleef maar braaf

doorpruttelen. Je moet er niet aan denken, dat hij er nu mee zou ophouden.

Eindelijk rond 19.00 uur bereiken we de buitenhaven, we moeten nu nog langs 2

bruggen, ik ben bezorgd, dat die niet zullen draaien met deze wind, maar die Zuid

Afrikanen hier zijn dat wel gewend. Terwijl we wachten op de brug, hang ik alvast de

stootwillen buiten en bevestig mooringlijnen aan beide kanten, want we weten niet

waar we in de marina terecht kunnen. De eerste brug is een swingbrug, die draait dus

helemaal weg, de andere brug is een basculebrug, een ophaalbrug, die naar 2 kanten

omhoog gaat, de ruimte in het midden is niet bijster groot, in aanmerking genomen,

dat we met een flinke zijwind er tussen door moeten. Het gaat allemaal prima. We

hebben Richard en Ali (Vulcan Spirit) gebeld dat we er aan komen, zij staan al op de

steiger te wachten om ons te helpen afmeren. Ook hier moeten weer extra lijnen aan

de contrakant vanwege de harde windvlagen. We liggen, we zijn bekaf, koud, drijfnat

en nu doodop. Veilig en zonder schade aangekomen in Kaapstad.

Even later komt Ali langs met een bak met een Engelse Stew, heerlijk kunnen we zo

aanvallen. We pellen onze zoute spullen af, mikken die allemaal in een bak, snel een

warme douche, de reddingsvesten zoet afnemen en drogen, anders blazen ze zichzelf

op, eten en dan in bed. Wat hebben wij geslapen!

Positie 33 54.538S 018 25.096E.


Vrijdag, 15 januari 2016, V&A Marina, Kaapstad, Zuid Afrika.


Daar liggen we dan onder toeziend oog van de imposante Tafelberg, midden in het

nieuwe Victoria & Albert Waterfront. Een waterfront vol vertier, restaurants, winkels,

kunstgaleries, muziek en het leukst van alles vol met grote zeehonden.



Ze zwemmen rond de boten, drijven op hun rug lui op het water met hun vinnen

en flippers omhoog, klauteren op de steigers, gaan zichzelf lekker oppoetsen en

dan lui zonnebaden. Wat een leven!



Het zijn grote furseals, ik denk dat ze in het Nederlands Pelsrobben heten.



We hebben heerlijk geslapen, als we opstaan voelen we wel nog de enorme

vermoeidheid in ons lijf. Gisteren heeft er behoorlijk ingehakt, maar de zon schijnt,

we liggen op een leuke plek en we zien wel wat de dag ons brengt. Om te beginnen

een flinke portie wind. Roderick gaat het schip schoonmaken met een minimum aan

water, ook hier heerst al schaarste en ik haal de kleren door zoet water. De fleece

jacks, de zeilbroeken, de T-shirts, de veiligheidslijnen. Als alles hangt uit te druipen,

wandelen we even naar het centrum van het waterfront, daarvoor moeten we wel

de hele marina heen lopen. Geen straf, want overal zien we zeehonden, ik vind dat

zo'n feest. Over dit plekje is voortdurend ruzie.



We hebben inmiddels best al veel gezien van Kaapstad, maar dit gedeelte moet

je echt te voet doen en daar hadden we nog geen tijd voor gehad. De koloniale

gebouwen zijn prachtig gerestaureerd, overal fantastische winkels, veel artistieke

en handgemaakte artikelen, overal sculpturen. zo gaaf.


 


Terrasjes langs het water met uitzicht over de diverse havengedeeltes.

Beelden ter nagedachtenis en als hommage aan vier Nobelprijswinnaars voor de

Vrede. Nelson Mandela, President de Klerk, Bisschop Desmond Tutu en de vierde

man weet ik nu even niet meer, hij paste trouwens ook niet meer op mijn foto.

Maar voor mij is de man in het groen ook een Nobelprijswinnaar! Roderick draagt

dit Springbok shirt als een eerbetoon aan Nelson Mandela, die er voor zorgde dat

er zwarte spelers in het compleet blanke nationale rugbyteam van Zuid Afrika

kwamen. Een belangrijke stap op sportgebied.



Heerlijk om even in de winkeltjes rond te snuffelen, prachtige schilderijen, heel

mooi aardewerk, glaswerk, borduurwerk, weefsels, allemaal even mooi en

onbruikbaar op de boot of in ons huisje, beide staan al helemaal vol met souvenirs.

Dus dit werd niet zo'n dure dag. We gaan nog even kijken wat de Foodcourt ons te

bieden heeft, kopen wat broodjes en natuurlijk Biltong en dan gaan we lekker weer

terug aan boord. We willen even uitrusten, maar dat is niet goed mogelijk, onze

biminidak hadden we eraf gehaald vanwege de wind, maar nu brandt hier de zon zo

hevig, dat we niet buiten kunnen zitten. Dus hup toch nog weer aan de slag, want de

bruine neerslag moet er eerst afgeschrobd worden. Dan het hele dek weer op de

buizen monteren, wacht even, dan poets ik eerst de roestplekken van het

roestvrijstaal. Een paar uur later kunnen we dan weer heerlijk languit zitten in de kuip

en kijken wat er om ons heen gebeurt. Tja het werkt aanstekelijk!


 


We liggen weer lekker vroeg in ons mandje.


Zaterdag, 16 januari 2016, V&A marina Kaapstad en Robbeneiland.


Om 06.00 uur ben ik eruit, hee, het is windstil. Roderick wakker worden, we moeten

direct de zeilen uitdraaien om te drogen. Tja we beginnen ook de dag liever rustig aan,

maar een windstilte is hier zo'n unicum. We hebben geen mazzel, ons zeil wordt

opgerold in de mast en met de stormwind is dat niet helemaal naar behoren gegaan

en nu hebben we de grootste moeite het natte opgezwollen zeil weer naar buiten te

krijgen. Het wordt daardoor een flinke klus. Tegelijkertijd krijgen alle rolletjes en

sluitingen een lekker drupje olie.


 


Als het grootzeil weer droog en ingerold is, is de genua aan de beurt. Zo klus geklaard.

Het is 08.15 uur en we zijn nu al moe. Weet je wat we doen, we gaan kijken of we

met de boot van 09.00 uur mee kunnen voor de tour over Robbeneiland, als we nu

opschieten, kunnen we in de boot uitrusten. We moeten wel flink doorhalen, want

over een paar dagen moeten we al uit Afrika vertrekken en moet dus alles klaar zijn

voor de volgende oceaan oversteek. Dus in vliegende vaart een tasje ingepakt en

weg. We moeten nog een flink stuk lopen en ook nog tickets kopen, dat moet net

kunnen. Zit het vol, hebben we gewoon pech, dan moeten we het een andere dag

proberen. Dus wij op een holletje op weg, om de steiger te verlaten moet je door een

gate. Shit! De codesleutel werkt niet, het hek blijft hermetisch gesloten. Nog eens

proberen en nog eens, maar we staan nog steeds voor een gesloten hek en de tijd

verstrijkt. Een guard komt aangelopen om te kijken wat we eigenlijk aan het doen zijn,

maar in plaats van ons er uit te laten, gaat hij ook de sleutels weer proberen en weer

en weer. Bij poging 20 gaat ineens de deur open, rennen. Al snelwandelend gaan we

naar het vertrekpunt van de boot, we hijgen en puffen en zweten ons een rotje. 5

minuten voor 9.00 uur. Ik ren naar het loket: Heeft U nog 2 kaartjes voor deze boot?

Mevrouw kijkt moeilijk, moet nog wat nazoeken, dan ja dat kan. Ik blij, want ik wil zo

graag Robbeneiland bezoeken en als de wind weer doorzet gaan de tours niet door,

want je moet eerst 11 km varen naar het eiland. De mevrouw zegt dat ik vast naar de

boot moet gaan om te zorgen dat hij nog niet vertrekt, Roderick is aan het betalen. Dus

ik ren naar buiten de pier op, staat er een guard 1 niveau hoger, die me terug roept. Ja,

maar ik heb kaartjes en ik moet rennen, anders vertrekt de boot. Nee mevrouw terug!

Maar mijn man komt eraan met de tickets! Ik ga weer in de versnelling, want de

laatste passagiers zijn al ingescheept. Maar dan komen er nog 2 guards en het wordt

menens, ik moet terug. Dus ik ren terug naar de ticketoffice: Geen Roderick. Nou ben ik

helemaal zenuwachtig. Wat blijkt, om in te schepen moet je binnendoor, langs de scans

en de poortjes, mijn tas moet ook nog door een scanner en daar gaat de boot. Ik kan

wel huilen, want ik wil beslist niet op zaterdagmiddag in de loeidrukte met kleine

kinderen  in de hitte in de gevangenis rondlopen. Maar gelukkig wordt er een extra boot

ingezet voor een groep en daar kunnen wij mee. Wij blij. We leveren onze tickets in:

Access Denied (toegang geweigerd), nou ik dacht dat ik er in bleef. Uiteindelijk kwamen

we op de boot terecht en konden we even bijkomen.


  


Voor ons een speciaal tochtje, we hebben zicht op het gedeelte wat we twee dagen

geleden door geworsteld hebben, nu is het water bijna glad. Na een half uur varen is

daar Robbeneiland al, het lijkt wel of we op Vlieland aanvaren.


 


Als we ontschepen zien we pas hoeveel mensen er in totaal uit de twee schepen

te voorschijn komen, zeker wel 200 personen. We lopen naar de bussen toe, die

ons een tour over het eiland gaan geven. Mudvol zijn die al, Roderick kijkt al

bezorgd, maar er zijn nog twee mooie plekjes voor ons bij elkaar en bij het raam.



We boffen, we hebben de beste gids, die we ons maar kunnen wensen. Deze man

is zelf ook een vrijheidsstrijder en politiek gevangene geweest, hij is degene die

ingezet wordt als er hoogwaardigheidsbekleders rondgeleid moeten worden, zoals

Obama, Hillary Clinton, de koning van Saudi Arabia, enz enz. We hebben echt geluk

gehad met deze man, hij weet zo boeiend en duidelijk te vertellen, dat ik eindelijk

alle eindjes aan elkaar weet te knopen. Richard en Alison hebben gisteren de tour

gemaakt en die troffen een bus vol Fransen, de gids vertelde alles voornamelijk in

het Frans en maakte mondjesmaat wat opmerkingen in het Engels, ze hebben er

nauwelijks iets van meegekregen. De bus stopt steeds en dan doet hij zijn verhaal

erbij. Dat de Nederlanders hier al in 1652 aangekomen waren en het eiland in gebruik

namen als gevangenis. Zij kwamen aan met alleen maar mannen, maar 9 maanden

later, kwam er een bevolkingsgroep bij van een andere kleur (mevrouw, duidelijk een

halfbloed, steekt u uw hand eens op). Daarna kwamen de Engelsen 100 jaar aan het

bewind, die iedereen dwongen een overhemd met kraag en das te dragen. "Without

collar and a tie, you don't come in heaven when you die". Je ziet hier ook heel veel

mensen een keurige spencer dragen.

Robbeneiland was niet alleen gevangenis, maar ook een leprakolonie en een gedeelte

werd gebruikt als gekkengesticht. De leprozen werden volledig gescheiden gehouden

van de andere mensen, zij hadden een eigen kerk, alleen toegankelijk voor de

lepralijders, een eigen kerkhof enz. Roderick in gesprek met de gids.


 


Volgende stop: de limestone groeve waar Mandela te werk gesteld was. De

gevangenen mochten geen zonnebrillen dragen, het kalksteen is verblindend wit

onder de strakke zon, velen werden sneeuwblind en ook waren ze aan het eind

van de dag volledig overdekt met wit limestof poeder, dat er nauwelijks af te

wassen was, ze hadden alleen minimaal water, dat dan ook nog ijskoud was.

Het stof dat ook in hun ogen kwam, veroorzaakte heftige oogontstekingen. Toch

is dit een heel belangrijke plaats, ze noemen het de Universiteit van Robbeneiland.

Dit is het begin van educatie voor de zwarte gevangenen, blanken zaten gevangen

het vasteland. Hier bij de groeve werden verhalen en kennis doorgegeven aan

vaak ongeletterde gevangen en later werden deze gestimuleerd om een opleiding

te volgen, toen dit eenmaal mogelijk werd. Het trieste in de verhaal is, dat het

limestone eigenlijk nergens voor nodig was.



Tijdens WO2 werden er hier kanonnen geplaatst ter verdediging van Kaapstad

tegen de Duitsers. Alleen ging dit weer op typisch Afrikaanse wijze, ze waren

uiteindelijk pas in 1947 operationeel. Er is ook een Afrikaans gezegde: Jullie

hebben horloges, maar wij hebben de tijd. Zo gaat het nu nog steeds, dat hebben

wij met onze kachel gemerkt, maar verder horen we de verhalen van alle kanten.

We maken ook nog een stop bij een 1 persoons gevangenis, gebouwd voor de

vrijheidsstrijder Robert Sobukwe, er zijn twee groepen strijders tegen apartheid

in Zuid Afrika, het PAC, waar Robert Sobukwe de leider was, en het ANC van

Mandela. Robert Sobukwe werd in die een persoonsgevangenis gezet en niemand

mocht met hem praten, hij mocht niet lezen, hij mocht niets doen. Na 7 jaar niet

gesproken te hebben, lieten zijn stembanden het afweten. Een heel belangrijke

man dus ook, waar we eigenlijk niets van wisten.


 


Nog even een fotostop. Er zijn lijsten geplaatst waar je in kunt staan of zitten,

waar je precies de Tafelberg prachtig in beeld hebt. Een mevrouw bood aan om

de foto van ons twee te nemen, alleen staat de bovenkant van de lijst er dan

niet op, sukkel, dus hebben we het toch zelf nog maar dunnetjes over gedaan.



Zo was dus de bedoeling.



En dan de laatste en belangrijkste stop, de gevangenis zelf.


 


 


Een ex gedetineerde, die hier zelf opgesloten is geweest als politiek gevangene,

leidt ons rond en doet zijn verhaal. De gedetineerden waren geclassifiseerd in 4

groepen, groep A had nog wat privileges, die mochten 2 x per zoveel tijd 3 kwartier

bezoek ontvangen, kregen brood te eten enz, de groep waar Nelson Mandela toe

behoorde, de kopstukken van de partij, mocht helemaal niets, hij heeft  6 jaar lang

geen brood te eten gehad, zijn dochter die 2 was toen hij de gevangenis inging, kreeg

hij pas op 16 jarige leeftijd te zien en dan nog voor een half uur geloof ik en achter

glas. Dat moet je je eens voorstellen.


 


En daar is dan de cel van gevangene 4664, waar Nelson Mandela 27 jaar van zijn

leven heeft doorgebracht. Er is helemaal niets. Hoe krachtig moet je dan niet zijn

om zo sterk te blijven in zo'n situatie.



We vonden het erg indrukwekkend.


 


Dat was het dan, we moeten terug lopen naar de haven, maar maken natuurlijk

nog een stop bij de souvenirshop. Roderick heeft daar een Presidential Shirt gekocht.

Mandela droeg altijd van die kenmerkende overhemden met Afrikaanse motieven,

daarvan hebben ze nu een serie in de verkoop gebracht. Terug bij de opstapplaats

voor de boot staan lange rijen. Blij dat wij de vroege tour genomen hebben.


 


Onderweg in de stad wordt er swingende muziek gespeeld. Kaapstad heeft als

stad veel te bieden.



Weer thuis, trots even zijn overhemd showen aan Ali.


 


In de middag ga ik nog even een rondje roeien in de marina, je kunt vlak bij de

zeehonden komen. Maar het valt me niet mee, er staat al weer behoorlijk wat

wind, zoals iedere middag.


 


's Avonds gaan we met Richard en Ali in het Foodcourt eten, lekker chicken tikka

massala en Roderick kwam vooraf aanzetten met bier en bitterballen!

Deze mooi aangeklede dame kwamen we op de terugweg tegen.


 


Zondag, 17 januari 2016, V&A marina, Kaapstad, Zuid Afrika.


Nu even rustig beginnen, we maken zulke intensieve dagen, we gaan dat echt

wel voelen. Het is nu bijna windstil en daardoor zo bloedheet! Het is ook nooit goed.

Onze rubberboot ligt al wel in het water, maar vandaag gaat de buitenboordmotor

erop, die hangt nog helemaal ingepakt op het hekwerk. We hebben er niet zo'n zin in,

want hij heeft al een half jaar niet meer gewerkt en het is al een oud beestje. Wel

heeft Roderick toen nog de carburateur onder handen genomen en daar plukken we

nu de vruchten van. Even flink doortrekken aan het startkoord en hij begint al te

sputteren. Fijn zo, kunnen we mooi een proefrondje varen door de haven.

Letterlijk overal zijn zeehonden. De dobberende vinden we toch steeds het leukst.


 


We zien er ook 1 met een lange vislijn om zijn nek, zo zielig. Ik zou hem wel willen

helpen, maar durf toch niet zo dicht bij te komen, het zijn toch echt wilde dieren.

Later lees ik ergens een aankondiging dat er een werkgroep is, die de dieren hier

helpt, ze duiken met hun gestroomlijnde lijf overal in en vislijnen en plastic tasjes

zijn dus een groot gevaar voor de robben.


 


Daarna gaan we de was wegbrengen, wij moeten iedere keer om de hele marina

heen lopen en nu kunnen we zo met de dinghy oversteken. Ze hebben hier een

wasmachine staan en terwijl ons wasje draait, gaan wij meteen even douchen.

Verder houden we vandaag de zondagsrust in ere. In de middag wandelen we naar

het rad, midden in het uitgaansgebeuren om daar ergens bij het water een terrasje

te pakken. Er wordt live muziek gespeeld, gewoon even lekker relaxen. Daarna eten

we op ons gemak aan boord. Rust in de tent.


 


Maandag, 18 januari 2016, V&A marina, Kaapstad, Zuid Afrika.


Maandag is weer van een heel ander kaliber, er moet gewerkt worden. Roderick

gaat het frame om de jerrycans afmaken, de toeter installeren, wat lampjes en

schakelaars werkbaar maken en ik loop naar de grote hypermarkt een kilometer

verderop om de voorraden weer aan te vullen. Met een loeizware rugzak en twee

tassen loop ik in de hete zon te sjouwen, niet helemaal geslaagd, ik heb het flink

moeilijk met de hitte. Terug aan boord ga ik even in de koele slaapcabine liggen. Er

komt, zoals altijd, weer flink wind opzetten in de namiddag, genoeg om de spullen

van boord te laten waaien, maar bij lange na niet vergelijkbaar met Simonstown.

Tegen 18.00 uur is het weer lekker om buiten in de kuip te zitten, er is genoeg te

zien.  We krijgen nieuwe buren.


 


Geweldig toch!  Hee, luiwammes, ga eens even rechtop zitten...


 


Hoe dresseer je een zeehond? Nou zo dus.


 


's Avonds zijn we beide druk, ik met de administratie en Roderick met de verdere

planning.

 

Dinsdag, 19 januari 2016, V&A marina en Woodstock.


Onze gasfles moet gevuld worden, we gaan weer een lange oversteek tegemoet

en dan moet er wel gekookt kunnen worden. Hier in de marina regelen ze dat niet.

In Woodstock zit een "gaswinkel" waar je flessen kunt laten vullen, alleen hebben wij

een australische aansluiting. Wij bellen, maar niemand heeft een antwoord, nou dan

gaan we het gewoon proberen. Iedereen neemt daarvoor een taxi, maar dan wordt

het weer een dure vulling, we hebben nog buskaarten met een aardig bedrag erop,

dus gastank gedemonteerd, plastic zak erom, in de rugzak en lopen maar naar de

juiste bushalte, anderhalve kilometer verderop. We passeren het appartementen-

gebouw naast ons, daar hebben ze een soort van kabbelende wateroverloop in de

tuin, nou daar weten honderden meeuwen ook wel raad mee.


 


In Woodstock stappen we uit en daar sjouwen we weer in de zomerzon, puf, puf.

Eerst op zoek naar de gaswinkel, die hebben we betrekkelijk snel gevonden, een

mooie winkel met van alles op gasgebied, fornuizen, aansluitingen, gasflessen in

soorten en maten. De gasfles wordt gevuld terwijl we wachten. Dat is prima! We

rekenen af en vragen of de fles nog even mag blijven staan, dan kunnen wij even

de stad bekijken. Hier woont de zwarte bevolking, er komen weinig toeristen. De

huizen hebben kleurige schilderingen, er zijn opvallend veel antiekshops en "ouwe

zooi" winkeltjes. We herkennen veel spullen uit onze jonge jaren. Transistorradio's

met cassette tapedeck, een oude voltmeter, een van de eerste electrische

scheerapparaten enz.


 


Maar ook hier weer overal tralies voor elke deur en ruit, het geeft me zo'n benauwd

en onveilig gevoel. En als er dan eens een deur openstaat, staat daar ook gelijk een

bewaker met een scanner. Als je een winkel in wilt, moet je je melden en wordt de

deur van slot gedaan en daarna natuurlijk direct weer dichtgedaan.


   


We lopen twee uur rond en gaan dan terug om onze gasfles op te halen. De gevulde

fles weer in de rugzak, die nu flink wat zwaarder is en dan vangen we de terugreis

aan. Eerst weer een half uur naar de bushalte, dan even uitrusten in de bus, dan

weer anderhalve kilometer lopen, dan pakken we een ijskoud biertje en wijntje op

het terras, en dan gaan we weer. We komen onze dagen echt wel door. We zijn nu

alleen nog morgen in de V&A marina, donderdag varen we het schip om naar de

Royal Cape Yacht Club aan de andere kant van de grote haven. Daar moeten we

namelijk uit klaren en tanken. Vrijdag willen we vertrekken voor de volgende

oceaanpassage, namelijk naar Sint Helena. (Ja inderdaad, daar waar Napoleon zijn

laatste dagen gesleten heeft) ongeveer 14 dagen varen.


 


Woensdag, 20 januari 2015, V&A Marina, Kaapstad, Zuid Afrika.


Het worden lange passages, die we gaan maken en we kunnen niet goed inschatten

of en wat er onderweg te koop is, dus toch maar de voorraad nog verder aan vullen.

Bij Ascension kun je alleen ankeren in de baai, maar als de wind of de swell verkeerd

staat, is dat gevaarlijk, dan zouden we deze stopplaats gewoon overslaan, dan wordt

de passage in plaats van 14 dagen 30 dagen..

Daar gaan we weer, stevige schoenen aan, op naar de hypermarkt. Het is niet alleen

de afstand er naar toe, maar ook in de winkel zijn de gangen en schappen zo lang, je

loopt je een ongeluk. We hebben 2 afgeladen grote karren, waarmee we terug naar

de haven lopen. De sluis waar we overheen moeten naar de boot, wordt net

gerepareerd, dus blijf ik aan de overkant met 2 karren staan wachten en Rodrick

gaat de dinghy ophalen om de hele mikmak aan boord te brengen. Alle boodschappen

moeten eerst een hellingbaan afgedragen worden tot aan de waterkant, dan in de

dinghy geladen en vervolgens weer aan boord gesjouwd. Dan moet de grote

opruimtruc nog beginnen. We hebben mazzel, net als Roderick de dinghy gaat

ophalen, komen de Poolse Bartek en Anna aanlopen, die liggen nu in Simonstown en

doen een dagje Kaapstad. Niet alleen erg leuk en gezellig, maar ze beginnen ook

meteen mee te sjouwen, dus in no time is de dinghy mudvol geladen.

Bartek vaart met Roderick mee en Anna en ik lopen om naar de boot. Bij de gate

aangekomen, krijg ik de deur weer niet open met de magnetische sleutel. Het is de

enige toegang naar onze steiger. Blijkt dat ze het hek stevig vastgezet hebben met

dik ijzerdraad, dat is handig... We zijn wel 15 minuten bezig om het ijzerdraad weg te

halen. Even gezellig bij praten, dan gaan Bartek en Anna weer verder en gaan wij

proberen deze voorraad ook weer weg te stouwen.


Donderdag, 21 januari 2015, V&A Marina en RCYC, Kaapstad, Zuid Afrika.


Om 07.00 uur zijn we al met onze rubberboot naar de wasgelegenheid van de marina

gevaren, nog een laatste was er door, Roderick gaat vast douchen, maar ik moet nog even naar de stad om een kaart te posten, dus in de versnelling loop ik daar naar toe, eigenlijk wil ik ook nog extra fruit mee, we zijn straks zo lang onderweg en ik heb al heel veel aan boord, maar daar kan altijd nog meer bij, ik ben nu vlak bij de hypermarkt van Pick n Pay, laat ik dat meteen maar doen. Kom ik daar is de winkel nog niet eens open, ik ben eigenlijk al langer weg dan gepland, dus snel, snel, snel terug. En snel, snel, snel is niet mijn sterkste kant, ik kan lang volhouden, maar niet lang pieken. Mijn luchtwegen hebben het hier zwaar gehad in Afrika. Hoogste tijd om te gaan varen. Omdat alle winkels nog dicht zijn, kan ik me in het supergrote centrum niet makkelijk orienteren, laat ik het meteen maar aan een guard vragen, want ik moet nu een andere uitgang hebben. Op een duidelijke vraag, krijg ik een duidelijk antwoord, ik ren er vandoor, en ja hoor, ik sta compleet aan de verkeerde kant, weer terug, aan een andere guard gevraagd en ook die presteert het me de verkeerde kant op te sturen. Dan zoek ik het zelf wel uit, hijgend kom ik weer bij de marina douchegelegenheid aan. Roderick is al klaar, mijn wasje ook, dus spring ik gauw onder de douche en 5 minuten later varen we weer terug. Was ophangen, motor van de dinghy hijsen, rubberboot aan dek hijsen, wat niet meevalt met die wind, laatste spullen op hun plaats, klaar. Roderick heeft alle extra lijnen al weggehaald, nu de rest nog. Hee, er varen wat zeiljachten heen en weer, zou de brug zo opengaan? Als we snel zijn kunnen we gelijk mee, in vliegende vaart de electra er af, de andere lijnen inkorten, motor starten en vol gas naar de brug. Yes gehaald, pff. We moeten alleen de grote haven door naar de andere kant, maar het begint al weer zo te waaien. Opschieten dus. We hadden gisteren al geinformeerd of er plaats was. Je kunt in de V&A marina alleen uitklaren bij de immigratie etc als er in de Royal Cape Yacht Club geen plaats is. Maar er zijn wel wat schepen vertrokken, maar deze week is er geen een vanuit Simonstown gekomen, daar waait het altijd nog een graadje erger. Er is dus een plaatsje in de RCYC, dus zijn wij verplicht van daaruit uit te klaren. We moeten heel vroeg omvaren, want vanaf 11.00 uur krijgen we alweer 25-30  knopen wind en dan wordt het afmeren een crime. We willen ook gelijk tanken, dan hebben we dat vast gehad. We bellen voor de zekerheid nog op naar de havenmeester, dat we er aan komen, we weten ons "berthnummer"ook al. Als we bij de marina aankomen, waait het al flink, de ingang is heel smal en onoverzichtelijk. Hoe komen we nu bij de tanksteiger? We nemen de verkeerde doorgang, die is aan het eind afgesloten, dus moeten we terug. De ruimte tussen de pontoons is vrij smal en er liggen honderden boten. Roderick roept een van de marineros aan, maar die vindt dat wij moeten afmeren daar in die box. Nee, we moeten tanken! Waar moeten we heen? Leg hem hier maar neer! Nee we moeten naar SB19, maar we moeten eerst tanken.

Hier komen we niet verder mee, Roderick moet het schip zo'n beetje om zijn as laten draaien, alleen hebben wij geen boegschroef en het waait! En er staat een stroming! We hebben op een haartje na 10 schepen bijna geramd, echt centimeters werk. Nou dan leggen we het schip gewoon hier in deze box, als ze dat zo graag willen. We leggen vast en daar komt de havenmeester. De gereserveerde plek voor ons is niet vrij, er ligt een boot voor de tanksteiger, die er uit gehesen moet worden en of we maar naar een andere plaats willen verhuizen.... Nou dat gaat lekker. Dus overnieuw, wij weer tussen de schepen uit, draaien, naar een andere steiger, van te voren had ik gevraagd aan welke kant we moeten aanleggen, dus daar liggen alle lijnen pico bello gereed en hangen de meeste fenders, nou je snapt het al, in plaats van stuurboord, moesten we bakboord aanleggen in een heel klein plaatsje met gierende wind. Bekaf zijn we en het is nog niet eens 11.00 uur. We moeten uit alle macht het schip in bedwang houden. Als we vast liggen, heb ik geen lucht meer over.


 


Ik loop echt naar adem te happen. Roderick gaat nog een groot aantal extra lijnen

vastmaken en gaat dan met de papieren naar de office om in te checken, een hele

tippel over best wel gammele steigers. Sommige gedeelten maken een helling van

wel 35 graden. Goed dat we er al zijn, want de wind gaat weer extra opzetten, de

rest van de dag en nacht giert het door het want. s' Avonds de laatste hand aan de

belastingpapieren gelegd, Ja dat moet ook, daar ben ik al een paar avonden zoet

mee geweest. Geen sinecure, de papieren waaien af en toe zo van tafel, het schip

springt op en neer en natuurlijk is de Internet verbinding net knudde. That's life!


Vrijdag, 22 januari 2016, RCYC, Kaapstad, Zuid Afrika.


Als we morgen willen vertrekken, moeten we vandaag uitklaren en wel vlak bij de

V&A marina, 20 minuten fietsen hiervandaan over een weg loeidruk met

vrachtwagens, het is de aanvoerweg van de grote haven, en dan ook nog windkracht

8. Nou niet zeuren, we zijn Hollanders, dus de hut leeggehaald om bij de fietsjes te

komen die we al voor de oceaanoversteek opgeruimd hadden. Die liggen netjes

achterin en al het andere er natuurlijk voor. Hee, wat voelt de vloer hier koud en

vochtig aan. Roderick kom eens kijken. Och zegt hij, dat is condens. Ja dat is zo, we

liggen nu op koud water en de buitentemperatuur is overdag heel hoog. Ik vertrouw

het niet en haal ook de rest allemaal weg. Zeiknat! Proeven, het is niet zout, maar

zoet water. Misschien een van de extra jerrycans lek? Ik sloop het tapijt eruit, dat is

doorweekt en leg dat vastgebonden in de zon. Verder kan er niets naar buiten, want

alles waait weg. Nou daar gaan we met onze fietsjes, het is geen pretje over deze

weg. Je rijdt binnen de hekken van de haven en het is zo loeidruk met grote

vrachtwagens met opleggers. Bij de toegangspoort moet je langs de bewaking en de

slagbomen, je stopt echt wel, er steken scherpe 10 cm hoge en een cm dikke

driehoeken uit het wegdek. Ze weten niet goed wat ze met ons aan moeten, we

mogen door. Dan moeten we tussen waanzinnig verkeer, over een weg in aanbouw

naar de Port Control. Overal staat bewaking, maar niemand weet iets, als je wat

vraagt. Fietsen dubbel vast gezet en ja we zijn goed. Binnen 10 minuten hebben we

een uitklaringsstempel en kunnen we weer gaan. We gaan weer terug langs dezelfde

weg, moeten dan weer door de entrancegate van de haven. We stappen netjes af,

deze bewaker stuurt ons naar de volgende baan, hier worden we weer doorgestuurd

naar de andere baan, ze hebben geen tijd voor ons, want de auto's moeten door er

ontstaat een verkeersopstopping. Roderick moet zijn paspoort laten zien, maar dat

zit bij de scheepspapieren in zijn rugzak. Spullen uitgepakt, let op met al die losse

formulieren, dat ze niet wegwaaien. De chef komt erbij en voor ze iets gezien hebben

mogen we door. Immigratie is makkelijk te vinden, aardige mannen ook. Alle

papieren zijn ingevuld en accoord bevonden. Wanneer vertrekt U? Morgenochtend

vroeg! Dan moet U vanaf nu binnen het hek blijven, want U bent dan uitgeklaard.

Prima meneer, we moeten alleen nog brood kopen voor onderweg. Nee dat kan niet.

Kortom we krijgen nog geen uitklaringsstempel in ons paspoort, we moeten eerst de

boodschappen doen en dan weer terug komen. Dus nu fietsen we weer terug, we

moeten weer door de gate, maar zo langzamerhand beginnen ze ons wel te kennen.

Naar de hypermarkt, kar weer veel te vol geladen natuurlijk. Rugzakken loeizwaar en

vol, een moot watermeloen van 3 kilo, druiven, fruitsalade en 4 broden. We zijn moe,

we gaan nu eerst wat drinken op een terras, verderop staat een swingende marimba

band te spelen. Zo, dat voelt goed! Laten we meteen een lunch bestellen, zij we

meteen klaar. Heerlijk zo even! Als we klaar zijn, stouwen we alles op de fietsjes,

terug over de drukke weg, het idiote verkeer, door de Entrance Gate, weer langs de

bewakers, naar de immigratie. Ik blijf buiten bij de tassen en de fietsen, de

ambtenaar heeft me toe straks al gezien, anders roep je me maar. De immigratie

ambtenaar heeft inderdaad gecontroleerd waar of ik was. Is mevrouw buiten het

hek? Nee, mevrouw zit voor de deur bij de boodschappen. Dus ze is niet buiten?

Okay, u bent uitgeklaard, u moet op het terrein blijven. Ja nu weten we het wel.

Dan moet Roderick nog langs de douane en dan zijn we klaar.

Terug gierende wind tegen, ik denk 7 of 8 Bft, hele stukken moet ik lopen, ik ben

kapot. Vlak bij de marina: Lekke band! Dus als jullie het gevoel krijgen, dat wij lui

vakantie aan het vieren zijn, NOT! We zetten de spullen aan boord en in de koeling,

zetten de wekker en gaan eerst een uurtje plat. De wind gaat steeds erger te keer,

het giert en fluit en raast weer. Nu denkbeeldig onze mouwen weer opgestroopt,

want de hut moet weer helemaal opnieuw ingericht. Wat is dat nou, er staat weer

water, waar komt dat dan vandaan? Waarschijnlijk is de slang van de buitendouche

eraf. Dus afsluiten en weer dweilen, arghhhh! Dan gaan we ons bed afbreken in de

voorhut, we hebben de kaarten van de Atlantische Oceaan nodig en alles van de

Indische Oceaan moet opgeruimd. Alle kaarten bewaren we in een grote koffer in de

bak onder ons bed. Om daar bij te komen, moeten eerst de dikke binnenvering-

matrassen er af, dan de lattenbodems, de schotten, waar laat je dat allemaal, je kunt

je kont niet keren. En als je dan toch bezig bent, graaf dan ook meteen de tweede

helft van ons dekbed op en, en.  Klaar, nu hebben we een gat dat weer gevuld moet

worden om alles klemvast te hebben liggen. Wat zullen we daar nu weer in stoppen.

Zo blijven we flink bezig. Het moet af, morgenochtend vertrekken we vroeg, want als

het goed is, is de wind dan gaan liggen, in ieder geval naar normale waarden terug.


Zaterdag, 23 januari 2016, vertrek van Kaapstad naar Sint Helena.


Vandaag ben ik echt jarig, hoera, hoera! Dank jullie wel allemaal voor de lieve

wensen, kaartjes, telefoontjes en gezang. Heerlijk om te krijgen. Straks een lekker

verjaardagsontbijt, maar eerst de zeilspullen naar buiten, koffie voor onderweg

maken, de laatste webpagina en dan alleen nog tanken, dan kunnen we er vandoor.



Hieronder de email, die we aan de familie geschreven hebben, de inhoud spreekt voor

zichzelf.


Lieve allemaal, we vertrekken weer bijna uit Afrika, eerst zouden we dat donderdag

doen, maar het weer is niet goed meer, vrijdag gaat ook niet meer lukken, dus nu

vertrekken we inderdaad zaterdag, de 23e januari op mijn verjaardag uit Kaapstad

naar St Helena, 1700Nm, in dit geval denken we daar 14 dagen over te doen. We

blijven daar een of twee weken, hangt van het weer af, hierna gaan we naar

Ascension, 718 Nm, daar blijven we maar 3 dagen en als het tegenzit, slaan we dit

over, volgende stop Cabo Verde, de Kaapverdische Eilanden, weer 1300 Nm verder,

daar gaan we langer over doen, in verband met de windstiltes enz.

Dan komen we al een stuk in jullie richting. Inderdaad we komen naar huis, we

hebben het geweldig gehad, maar zo langzamerhand is het mooi geweest. Hoeveel

Bounty eilanden willen we nog zien, hoeveel botanische tuinen, prachtige stranden.

We genieten er nog steeds van, maar we willen ook wel weer graag het

familiegebeuren meemaken, we hebben al zoveel gemist, en natuurlijk lekker van

ons huisje genieten.  We hebben het besluit al een poosje terug genomen en het

voelt goed. Dit betekent dat we in grote stappen onderweg naar huis zijn. Maar we

hebben nog een stukje te gaan, recht gemeten zo’n 7080 Nm oftewel 13.105

kilometer. We denken, als alles goed gaat, om ongeveer eind juni juli in Nederland

aan te komen. Maar zoals al gemeld, nog zo een gigantisch stuk te varen, daarin kan

nog van alles gebeuren.

Vanaf de Cabo Verde gaan we of naar de Azoren, dat willen we het liefst, maar het

weer is erg van streek, er zijn nu ook gigantische stormen bij de Azoren. Als dat niet

gaat lukken gaan we waarschijnlijk over de Canarische Eilanden en vandaar naar

Plymouth en via het Kanaal naar Nederland, in principe naar Anjum, de jachthaven in

Oostmahorn, maar daar moeten we eerst nog regelingen voor treffen.

De laatste dagen hebben we ons weer suf lopen slepen aan allerhande zware

boodschappen, we brengen lange tijd op zee door en op de piepkleine eilandjes in het

midden van de South Atlantic zal niet zoveel te halen zijn, denken we en zo ja, dan

zal het waarschijnlijk stukken duurder zijn. Dus er zij weer heel wat kilo’s aan boord

gesjouwd. Donderdag ochtend vertrekken we uit de V&A marina naar de Royal Cape

Yacht Club marina, aan de andere kant van de grote haven. Dat moet voor 11 uur,

want vannacht gaat het als een gek waaien en morgen ook weer, maar net tussen 9

en 11 zou de wind wat afnemen. We moeten met het schip naar de andere haven om

uit te klaren, maar als we daar dan eenmaal zijn, moeten we langs immigration en

customs en dat is hier om de hoek, dus moeten we eerst weer 20 minuten

terugfietsen, zo onzinnig allemaal. Met uitklaren zijn we nog heel wat uurtjes zoet

hier, dan nog een laatste wasje draaien, wat broden inslaan en alles zeevast zetten

en zeilklaar maken. Vanaf zaterdag kunnen jullie alleen nog email sturen via

pc9271@sailmail.com en jullie weten het: alleen tekst, geen foto’s, plaatjes,

rekeningen of wat dan ook. Sailmail gaat namelijk via de radio. Onze telefoon stopt

dan ook. We proberen weer een oceaandagboek bij te houden op

www.happybirdopzee.blogspot.com dat lukt niet altijd, dat heeft te maken met de

radioverbindingen, de propagatie, de hoeveelheid power in de accus en duizend

andere redenen,soms hebben we ons handen zo vol, dat het gewoon niet lukt, maar

in principe houden we het zeker weer bij. Als je in de blog een bericht tegenkomt over

onze bankpassen die opgestuurd moeten worden, dat is criminele email, niks van

aantrekken, als we weer aan wal zijn, mikken we die er wel weer uit. Iedere paar

weken proberen ze het weer opnieuw. Iedere keer vanuit een andere bank en of je je

gegevens en je pincode maar door wil geven. Ja we zijn daar gek.

Zo jullie zijn weer helemaal op de hoogte, wij gaan ons best doen onze plannen veilig

uit te voeren. We hebben ook zin om weer lang te varen. Heel veel liefs en hugs voor

jullie allemaal van Roderick en Yvonne.

 

Vanaf hier houd ik voorlopig op met deze website, we gaan verder met ons

oceaanblog, www.happybirdopzee.blogspot.com


Tot Mails en lieve groeten van Roderick en Yvonne.


We gaan verder met het hoofdstuk South Atlantic.