Hier ons oceaandagboek van de oversteek van de Azoren naar

Anjum in Nederland, aangevuld met foto's.


14 mei 2016, zaterdag vertrek Sao Miguel Azoren naar Anjum, Nederland.



Vrijdag alles verder klaargemaakt en voorbereid, uitgeklaard bij de Port Captain,

immigratie en douane, nog een paar stukken heerlijke Sao Miguel kaas gehaald, die

was toevallig overal uitverkocht, dus ik heb er heel wat voor gelopen, een paar keer

naar de wasruimtes gelopen om de laatste tas met wasgoed weg te werken, maar

de machines zijn voortdurend in gebruik. Nou laat dan maar, terug naar Isabel, de

assistent port captain, om mijn muntjes weer in te wisselen voor geld. En dan zijn we

intussen zo moe, dat we toch niet vrijdagavond willen vertrekken, maar lekker nog

een nachtje rustig samen in ons bed kunnen slapen en dan vertrekken we

zaterdagochtend heel vroeg. Laatste mails verstuurd en klaar zijn we.

Zaterdag loopt om 05.00 uur de wekker af, het is nog aardedonker, koffie maken en

ontbijten, dan kunnen de electrakabel eraf, de extra lijnen los en een uur later varen

we weg. Vol goede moed, we hebben er zin in, we hebben het zo goed voorbereid.

Kom maar op met die oceaan. Motor loopt als een zonnetje, sproeit koelwater als

een fontein, we varen de haven uit en het eerste stuk blijven we op de motor varen,

we moeten vlak langs de rotskust en een grote geankerde tanker. We zetten de AIS

aan, die begint direct weer alarm te gillen. Ja we weten dat die tanker vlak voor ons

ligt! Vervolgens begint de AIS te roepen, dat hij geen stroom genoeg krijgt. Daar kan

hij zo in overdrijven, we zijn net van de walstroom af, dus wat nou 12 volt alarm?

Toch nog even controleren hoe de stroom staat. He, we zijn al 4% gezakt, dat kan

helemaal niet. Nog even beter kijken, Roderick kom eens we hebben een probleem,

de motor geeft geen stroom aan de accu’s. Ach nee he,hoe kan dat nou? Motorruim

open, kijken, kijken kijken. Jee, nu moet hij vlak bij een draaiende motor op een

bewegend schip de draden doormeten. Hij weet geen oplossing. We zijn beide diep

teleurgesteld, het zal toch niet waar zijn. We hebben net gisteravond, na lang

rekenen en herrekenen de aankondiging van aankomst rondgestuurd. Nog eens

kijken, wacht ik geloof dat ik het heb, zegt hij, hier is een heel klein kabeltje met een

gebroken connector. Maar hij kan toch niet vinden waar het bevestigd moet worden.

Er hangen ook wat andere voorbewerkte kabeltjes daar los. Het betreft de

alternator, de dynamo van de motor, die ons hele electrische circuit voedt, als je daar

een fout maakt, kan dat desastreuse gevolgen hebben. Boeken erbij, niks te vinden.

Nu nog maar een optie, we moeten terug. We zijn beide bedroefd, het is nu weekend,

daarna moet dan nog de monteur komen, als er iets met de alternator niet goed is,

kost dat ook weer dagen, intussen is ons weerslot voorbij. We hebben 11/12 dagen

om naar het Kanaal te komen en 4/5 om naar Anjum te varen. Dan blijven er nog

een paar reservedagen over voor gebruik. Maar als we nu niet kunnen vertrekken, is

het volgende gunstige weerslot pas weer over een week, dan halen we het dus nooit.

Roderick belt Emanuel de monteur, doet zijn verhaal, dat we vandaag vertrokken zijn

naar Nederland enz. maar Emanuel heeft vandaag geen tijd, die is bezig op een ander

schip. Dan is het echt afgelopen. We varen terug en Roderick belt nogmaals of hij

echt geen gaatje heeft, zijn vrouw is in tranen, enz enz. Dat gelooft hij niet, maar

Roderick vertelt, dat het echt geen geintje is en of hij dan toch misschien… Okay, hij

komt in ieder geval even kijken als hij klaar is. We liggen toevallig aan dezelfde

steiger waar hij aan het werk is en al wie er komt geen Emanuel. Nu hebben we het

echt opgegeven. Maar als Roderick bij het andere schip gaat kijken, is hij druk bezig

met het lijmen van een rubberboot, tja, dat kun je ook niet onderbreken. Het is

inmiddels half 12 en daar komt Emanuel. Roderick vertelt het probleem, hij kijkt

moeilijk, als het een probleem met de alternator is, het is nu weekend, de firma’s zijn

gesloten en maandag is weer eens een feestdag, dus wordt er ook niet gewerkt.

Maar hij zal in ieder geval even kijken, hm moeilijk te zeggen, Roderick laat zien wat

hij zelf geconstateerd heeft met de gebroken connector. Hij kijkt eens goed, ziet mijn

bedrukte gezicht en zegt, You go home! Hee hoor ik dat nu goed, hij spreekt Engels

op zijn Portugees. Ze gaan samen aan de slag, hij moet een connector hebben, nou

die heeft Roderick wel natuurlijk, een krimptang, ook aanwezig, en binnen het half

uur is de zaak gefikst. Hij zegt het nog een keer: You go home! Today? Vraag ik. Yes

today! Helemaal blij natuurlijk Waarschijnlijk is de draad stuk getrokken toen we

steeds bezig waren met de slangen van het koelsysteem erop en eraf halen om ze te

testen. Wat zijn we je schuldig Emanuel? Hij pakt zijn portefeuille, kijkt nog eens,

trekt er een visitekaartje uit en zegt: Stuur me maar een email als je thuis bent.

Wauw dat is leuk. En om 12.00 gooien we wederom los. Nieuwe ronde nieuwe

winnaars. Heerlijk weer, alleen vrijwel geen wind, dus de hele dag moet de motor

aan. En dat is dit keer wel zo’n plezierig geluid. Kalme zee, Sao Miguel, een

schitterend eiland om langs te varen.


 


We speuren naar walvissen, maar we kunnen niet alles hebben, wel komen we

regelmatig knoertgrote leatherback schildpadden tegen van zeker wel een meter

lang en grote groepen vogels.


 


Kortom een heel fijne vaardag en we zijn wederom vol goede moed. We zijn lekker

opgeschoten om 12.00 uur zondagmiddag de 15e mei hebben we de eerste 136 Nm

op de teller staan, daarvan hebben we er 16 gebruikt om weer terug te varen. Onze

positie is dan 39 06.88N 024 11.69W. Wordt vervolgd. Anjum here we come!



16 Mei 2016, maandag, dag 3 oversteek Azoren naar Anjum


De rest van de zondag hebben we tig keer geprobeerd om alleen op zeil door te gaan,

maar dat ging niet lukken. De wind was zo zwak en de golven en de stroming zaten

tegen, we kregen het schip niet op snelheid. Ja ik weet, we zijn specialist in dobberen,

maar op deze manier kwamen we dan tegen Kerst aan. Dus hebben we gewoon

verder de motor aangehouden, af en toe een zeil erbij, dan er weer af, maar verder

prima. Nee geen geheimen dit keer. Motor prima, zee prima, beetje koud, dat wel, we

zitten met dikke jassen, mutsen en shawls om. Vanmiddag, maandag, hadden we

een volgend etmaal van 120 Nm en dat dan ook nog in de goede richting, dat gaat

lekker. Vanochtend kregen we dan eindelijk een beetje gunstiger wind, dus om 06.00

uur waren we al hard aan het werk om de gennaker op te zetten. Toch altijd weer

een hele klus, wij hebben hem niet op een furling staan, dus gewoon grote zeilzak

naar voren sjouwen, alle lijnen weer opnieuw bevestigen, andere zeilen inrollen, de

hele zooi 16 meter omhoog hijsen, en daar staat ie dan, 96 vierkante meter zeil. En

tot nu toe staat hij nog steeds, af en toe een beetje spannend als de wind gaat

toenemen, dit is zo een joekel van een zeil, dat je het schip heel goed onder controle

moet houden.



Mijn tweede nachtwacht startte om 03.30 uur en Roderick kwam mij om 06.00

uur aflossen, maar zeilen zetten doen we uiteraard samen, dan trimmen, de juiste

koers zien te vinden ten opzichte van de golven, daarna even bijkomen en genieten,

dat het nu zo lekker gaat. Dan ben je zo 8 uur verder en is het etenstijd. Er wordt

hier gekookt bij laagwater, als we het minst last van de golven hebben en zo zaten

we om half 11 aan de zuurkoolstamppot met verse chorizoworst. Ging er best in! Nu

is het inmiddels 15.00 uur we hebben al 269 Nm op de teller, onze positie is dan nu

40 49.37N 022 43.88W tot de volgende keer, hopelijk dan weer zulk gunstig nieuws.

En oh ja, de aquagenerator is ook weer in gebruik met de pas aangeschafte propellor.

Tijdens het zeilen sleept er een 30 m lange lijn achter het schip met daaraan een

stalen propellor, die is op zijn beurt verbonden aan een dynamo/generator en die

levert per knoop snelheid door het water 1 amp. Net de aanvulling die we misten

steeds. Groetjes R&Y


 



17 mei 2016, dinsdag, dag 4 van Azoren naar Anjum


Gisteren de hele dag verder door kunnen zeilen met de gennaker, voor het donker

werd, hebben we hem weggehaald. In de nacht zakte de wind in en zijn we

langzaam doorgezeild. De nacht was koud en nat. Het miezerde tijdens mijn

tweede nachtwacht, nou dan hoeven jullie niet jaloers op ons te zijn. Geen uitzicht,

geen maan of sterren, alleen maar donker. Nadeel nu we op de hogere noordelijke

breedten komen, het wordt steeds kouder, voordeel is dat de dagen lengen en

derhalve de nachten korter worden. In de tropen is het 12 licht en 12 uur donker,

daar heb ik nooit aan kunnen wennen, op dit moment is het licht tot 20.30 uur en om

5.30 uur begint de ochtend al te gloren. We varen nu dwars op hoge sterke golven,

maar doordat de wind vrij constant is, houden we snelheid en gaat het heel goed. We

rijzen en dalen alleen iedere paar seconden 2,5 meter op en af. De aquagen en de

windgenerator zorgen ervoor dat we energie neutraal blijven af en toe met hulp van

de zonnepanelen, maar veel zon hebben we niet. Kortom we gaan voorspoedig. Al

364 Nm op de teller en om 12.00 uur is onze positie 42 04.28N 021 37.85W We are

sailing, we are sailing, on the ocean…..enz Rod Stewart. Liefs R&Y


18 mei 2016, woensdag, dag 5 oversteek Azoren Anjum


Het gaat nog steeds prima, op zeil de goede kant op. Helaas dichtbewolkt en geen

zonnetje te zien, alleen maar grijs, grijs, grijs en miezerig. Vannacht was het wel

heel erg koud. Snap nu Ivars commentaar op een mooie foto met zon en palmboom,

die we op Facebook gezet hadden, waarop hij schreef: waarom komen jullie eigenlijk

terug? Nou eerlijk gezegd niet voor dit grijs.


 


Maar het varen gaat tot nu toe heel comfortabel, doordat de wind redelijk constant

is, hebben we niet zo heel veel te doen. We nemen lekker onze rust, we komen over

2 dagen in behoorlijk zwaar weer, dan moeten we er weer tegen aan. Een derde van

de afstand Azoren naar Falmouth aan het begin van het Kanaal hebben we al achter

de rug. Van ons mag het zo doorgaan.


 


Onze positie om 12.00 uur is 43 32.77N 020 29.16W met alweer 470 Nm totaal

op de teller. Dat was het voor vandaag, wij gaan lekker uitbuiken. We eten heel

vroeg warm omdat het rond die tijd laag water is en dat is prettig met koken. We

hebben net een bamischotel achter onze kiezen met varkensvlees uit blik uit Penang,

en een enorme lading vers gewokte groente en specerijen overal vandaan. Wauw, zo

lekker.



19 mei 2016, dag 6 oversteek Azoren naar Anjum


Het is gedaan met het luie leventje, we zijn nu in het slechtere weer gekomen.

Vannacht viel het nog mee, voor het eerst een heldere hemel met een bijna volle

maan. Dat ervaar je nu als luxe na al dat grijs. Maar nu is het grijzer dan grijs,

we hebben golven van 3 meter hoog met een interval van 6 sec. en ergens tussen 19

en 25 knopen wind. We proberen zoveel mogelijk in de richting van de golven mee te

varen, dat lukt niet helemaal omdat de wind recht achter staat. Soms worden we dan

ook behoorlijk gebeukt door een paar golven van opzij. Het regent en ondanks onze

dikke lagen kleding hebben we het ijskoud buiten. Gelukkig zijn we nu met onze dure,

vele hoofdbrekens en ergernis kostende kachel. De voorgaande dagen zijn we zoveel

mogelijk noordelijk gevaren met een kleine curve naar het oosten. Er wordt nog

zwaarder weer verwacht met nog hogere golven, dan is het essentieel dat we naar

het Oosten kunnen wegvaren. Daar proberen we nu dus zover mogelijk weg te

blijven, we mogen niet in de Golf van Biskaye terechtkomen, daar is het met deze

wind nu heel gevaarlijk, vandaar onze noordelijke koers. Bij Biskaye begint het

Continentaal Plat, de overgang van de diepte van de oceaan naar het snel oplopende

plat samen met deze windrichting maakt dat daar erg gevaarlijke zeeen ontstaan.

Dus daar willen we met een grote boog omheen.



Verder zijn we nu weer dubbel blij met de propellor voor de aquagen, niet alleen

levert deze energie, maar met deze koers voor de golven uit, houdt de lange lijn

met daaraan de draaiende propellor, ons mooi met de kont op de golven. Door de

brede kont (van het schip welteverstaan, niet onze scharrekontjes) en het relatief

lichte schip, worden we door de golven heen en weer gezwiept, door de weerstand

van de lijn van de aquagenerator worden we mooi recht op koers gehouden.



En zo slaan we ons er doorheen. Onze positie is om 12.00 uur 44 57.99N 018

46.116W, inmiddels 584 Nm afgelegd. Tot volgende keer, R&Y


20 mei 2016, vrijdag, dag  7 oversteek Azoren Anjum


Gisteren overdag zijn we maar langzaam 3,5 knopen verder gesukkeld, , maar

vannacht ging het hartstikke lekker, mooi windje, mooie maan, merendeels droog

en we hielden goed de vaart erin daarom eindigden we dit etmaal toch nog met

106 NM. Nu waait het 33 knopen, de golven zijn 3,50 meter en meer, met veel

brekers ertussen en vlak achter elkaar. Zoals altijd is een van ons buiten om de

boel in de gaten te houden, we corrigeren de koers tot de kleinste finesses, we

mogen niet dwars op de golven komen nu. De golven komen vanuit zuidwest,

maar af en toe komt er een lading hoge jongens uit zuid en die kruipen dan boven

op elkaar of komen met elkaar in botsing. Het is buiten 15 graden zegt onze

thermometer in zijn beschutte zakje, maar de gevoelstemperatuur ligt tussen 7

en 10 graden. We dragen thermo-ondergoed, een pyamabroek erover, hemden,

thermohemden met mouwen, een sweater en daaroverheen onze dikke Noorse

pakken, met een sausje van een wollen muts, een fleece shawl, handschoenen

en geitenwollen sokken en nog zitten we te rillen na twee uur buiten te hebben

gezeten. Dus die gevoelstemperatuur zal nog wel lager liggen. We wisselen iedere

2,5 uur af. Goede training voor Holland alvast. Tot nu toe gaat het allemaal goed,

dit weer blijft aan, wordt alleen nog wat zwaarder en de golven nog een meter

hoger. We kunnen niet alles lekker hebben als je een hele oceaan oversteekt.

We varen nog steeds NNO met een curve tot aan ongeveer de 48e breedtegraad,

daar begint de zone van de westenwinden en daar draaien we dan West. In principe

mikken we op Falmouth en daar duiken we dan het Kanaal in. Dat kan allemaal nog

wat veranderen, Roderick haalt iedere dag het weer op en rekent stap voor stap uit,

waar we zijn en waar we dan moeten gaan. Jullie zullen het wel merken. Groetjes

Roderick en Yvonne, vanaf een bumpy ocean.



21 mei 2016, zaterdag, dag 8 oversteek Azoren naar Anjum


Zo ging het gisteren nog goed, een uurtje later om 15.00 uur kregen we het toch

voor onze kiezen! Dikke gierende wind, 35-40 knopen dat is 8 a 9 bft, die zweepte

meteen de golven nog een meter of anderhalf op tot 4,5 m, plensregen, bijna niks

te zien, de golven hebben nu ook brekende kammen. In een bui verandert de

windrichting ook, dit keer gingen we 80 graden maar liefst om en sjeesden met een

vaart van 8,5 kn over de grond richting midden Bay of Biskay. Geen idee hoe lang dit

geweld zou gaan duren, dus moesten we de koers zien te wijzigen. Makkerlijker

gezegd dan gedaan in deze omstandigheden,  de genua moet helemaal weggedraaid

worden, door gehaald en weer uitgezet zonder dat we dwars op de golven komen.

Het schip stampt, springt en rolt en wordt telkens door een golf hoog opgenomen en

weggesjeesd of door een dwars golf een oplawaai verkocht. Maar we zijn niet in

Spanje aangeland maar nog steeds onderweg naar het hoge noorden. De hele

verdere dag hebben we last gehouden van de hoge golven, die zijn er nu nog steeds,

evenals de buien en de windstoten. Nu is het eventjes helderblauw en zon voor het

eerst sinds dagen , nog steeds ijskoud, helaas wordt de hemel binnen 15 minuten

weer verduisterd door de volgende bui etc. Het houdt ons lekker bezig. We zagen het

al aankomen niet alleen op de weerberichten, maar de barometer is sinds

donderdagavond gezakt van 1020 naar 1004 hPc, dus dat zegt al genoeg en het eind

is nog niet in zicht. ( en Dennis, nee we nemen hoge golven niet met gemak, ook die

van 3 meter kunnen heel rottig doen, over de rest zullen we het dan maar niet eens

hebben, die nemen ons met gemak). We zeilen nu heel aktief, in plaats van lui

hangend met een kop koffie, dus dat is eigenlijk ook niet verkeerd. We draaien nog

steeds 3 uur op 3 uur af de hele nacht en een stuk van de dag door, maar door de

lange aankleedtijd blijft er maar 2 uur slaap per keer over. Je hoeft al bijna geen

wekker meer te zetten, na twee uur word je vanzelf wakker en dan mag je fijn het

ijskoude natte donker in. Daarom lijkt In ons huis wonen ons ook wel fijn, wat zullen

we lui en vadsig worden. Om 12.00 uur hebben we er dit etmaal een volgende 126

Nm bijeen gezeild, onze positie is 47 18.36N 014 21.75W, al 815 Nm achter de rug.

Tot volgende keer, zelfde tijd, zelfde golflengte. R&Y


Ook binnen moet je jezelf heel goed vasthouden om niet omgesmeten te worden.

 


22 mei 2016, zondag, dag 9 oversteek Azoren Anjum


Hoezo het gaat lekker? GistermidDag is Roderick bezig aan de radio om de

weerberichten en email op te halen en mijn stukje te verzenden, mijn beurt om op

te letten dus. Even kom ik binnen om een kopje soep te halen, uit de enorme pan,

die continue in gebruik is, begint het schip te springen en slingeren, dus ik sprint

weer naar buiten, golven als een gek, een dikke bui komt er aan, gauw de genua

reven, we gaan 9,5 kn over de grond, dat is veel te hard. Die plens regen krijg ik

dus op mijn kop, ik sta daar herrie te maken met de lieren en de lijnen, het giert

van de wind, de golven beuken ons en Roderick zit met zijn computertje. Later komt

hij eens buiten kijken, Hee hebben we een golf over gehad? Nee lieverd een stortbui

en noodweer, ik ben zeiknat. Oh! En dat is het waar het bij deze lange zware tochten

toch om draait. Vertrouwen hebben in elkaar, in het schip en in je eigen vaardig-

heden. Het zal wel goed gaan, anders roept ze me wel. En heel geconcentreerd is hij

met zijn eigen ding bezig.



Vannacht hebben we het zo verschrikkelijk koud gehad, niet te geloven. De

buitenthermometer heeft het begeven, maar ik schat dat het niet meer dan 4

graden Celsius was. Binnen in de kajuit waar 1 van ons op de grond ligt te slapen

met alle luiken dicht en beschut tegen de wind was het 11 graden. Buiten in de

gierende wind, spatwater van de hoge golven, snelheid van de boot bibberen

geblazen.



Nog een trui onder mijn pak gepropt, de rits kan nog net dicht, we lopen erbij als

Michelinmannetjes. En dan moet je ineens nodig plassen…..  Mijn volgende wacht

begint op 04.00 uur, ik kijk er echt naar uit om die ijskast in te gaan. Wekker is al

afgegaan, kijk ik naar buiten: Daglicht! Echt helemaal licht en blauw al. Wauw wat een

verrassing. Aankleden en naar buiten, aan de westkant staat de volle maan nog te

pronken, aan de oostkant moet de zon nog komen. Een uurtje later worden de

wolken aan de westkant roze gekleurd, aangelicht door een zon, die wij nog niet

kunnen zien. Sprookjesachtig mooi.



Het is dus echt niet alleen maar kommer en kwel, het is ook genieten van veel

dingen en het is nog niet op, om 7 uur komt er een grote groep (30-50) dolfijnen

langs. Ja, ik ben wel graag op de oceaan! De golven blijven hoog, de wind draait

naar NW, alleen de golven weten dat  nog niet, nu komen ze dus voor ons van

opzij en hoog dat ze zijn! Ik ben heel geconcentreerd een foto aan het maken van

de roze wolk, houd nauwlettend iedere golf van achter in de gaten, komt er ineens een

golf van echt wel 5 meter van opzij aanrazen, nou dan draait bij mij mijn maag

ook 3 keer om. Je kunt helemaal niets doen, alleen je schrap zetten, ik zit al vast

met 2 veiligheidslijnen. Dit zijn de jongens die het schip zomaar kunnen laten

omrollen, eng hoor. Maar duidelijk goed afgelopen, anders kregen jullie dit stukje

niet. En dan kom ik weer terug op het eerdere, gewoon vertrouwen houden in het

schip. De Happy Bird houdt zich zo goed en heeft zo een geweldige balans! Er wordt

mee gezwiept en gedaan en iedere keer komt ze weer keurig overeind en op koers.

En bang zijn voor iedere golf helpt niks, natuurlijk kan er van alles aan engs

gebeuren, dan zitten we wel midden op de oceaan, dat beseffen we zelf ook wel.

Als je in de auto stapt weet je ook wat de risico’s zijn en denk je niet bij iedere hoek:

Oh als mijn remmen het maar doen of Oh als mijn stuur maar werkt. Dus wij willen

liever het mooie ervaren van die bruisende golven, de dynamiek van de oceaan en

Ja, soms is het eng of wel een beetje veel. Het lagedrukgebied (low) is nu bijna

gepasseerd, de barometer loopt weer op, de golven en de wind gaan nu wat

afnemen, dan moeten we snel doorhalen, want een tweede low, nog dieper en

zwaarder dan deze, die we net gehad hebben zit ons op de hielen. Zoals het nu er

naar uit ziet, verwachten we Falmouth te bereiken voor die tijd, daar duiken we dan

de haven in en wachten op een nieuw weerslot. (weather window).  Onze positie om

19.30 uur op zondag is 48 18.19N 010 28.38W we hebben inmiddels 984 Nm

afgelegd, het laatste etmaal was 131,5 Nm. Hartstikke goed met al die golven en op

een gedeeltelijk ingedraaide genua en een piepklein puntje grootzeil, 1,5m op de

giek. We pakken nu de Engelse kaarten erbij. Liefs van Roderick en Yvonne.


Iedere ochtend bij zonsondepgang piept de zon onder het wolkendek vandaan,

helaas verdwijnt deze weer na 20 minuten omdat de wolken zo laag hangen.



24 mei 2016, dinsdag, dag 11 oversteek Azoren Anjum


Gisteravond vanaf 18.00 uur glad glooiend water en nauwelijks wind. We zijn

inmiddels dan 20 Nm ten noorden van de Shamrock Bank. Vanaf middernacht 0.00

uur krijgen we last van de sterke tegenlopende ebstroom vanuit het Kanaal. De wind

draait meer en meer tegen. We zijn goed weggekomen uit het eerste Low, maar het

Tweede Low hijgt in onze nek. Daardoor draait de wind steeds meer van zuidoost

naar noordoost, wordt ook steeds harder en de golven krijgen we nu recht op de

boeg. We krijgen het niet cadeau, we moeten weer knokken deze laatste dag. Om

11.00 uur vandaag gaan we nog maar met 2,8 knopen  over de grond met de zeilen

op en de motor stevig draaiend, terwijl we met 6.4 kn door het water gaan. Het

schiet niet echt op zo. Zodra we om de shipping lane heen zijn kunnen we de koers

verleggen naar 53 graden. Hakkend en springend over en tegen de golven gaan we

nu 3,9 kn. Om 12.00 uur hebben we de Engelse kust in zicht, maar het zal nog heel

wat uren duren voordat we daar kunnen aanlopen, in ieder geval moeten we nu weer

een extra nacht door en dan hopen we morgenochtend binnen te lopen in Falmouth.

We gaan het nu wel voelen, al dat doorknokken. Het zou best op het laatst eens een

keertje makkelijk kunnen gaan. Dat had ons best goed uitgekomen. We gaan dapper

door. Hopelijk morgen het bericht van aankomst in Falmouth. Lieve groeten Roderick

en Yvonne Helemaal onze positie vergeten: 49 38.81N 006 09.07W Totaal 1179 Nm

al afgelegd.


24 mei 2016, vervolg dinsdag de 11e dag van de oversteek Azoren Anjum

nacht voor Lizzard Point.


13.00 uur, we zeilen! Alleen niet echt de goede kant op. We moeten slagen maken

en dat lukt niet best, door de stroming komen we niet daar uit, waar we gepland

hebben. De motor moet er dus weer bij aan om ons de goede kant op te krijgen.

Wat een hoge golven! Roderick krijgt tot drie keer toe de volle laag over zich heen,

de golven breken op de boeg, gaan over het dak van het hele schip heen en vallen

dan in de kuip. We kwamen aan bij Engeland in het midden van de Zuidkust, nu zijn

we inmiddels de westkust al aan het passeren, komen ook in problemen met de

Shipping Lane, de voorrangsweg voor grote schepen, waar wij niet mogen komen.

De enige manier om weg te komen is om weer Zuid te gaan varen, dat doen we dus

een uur lang, dan de zeilen omzetten en proberen om wat meer Oost te komen. We

varen 8 Nm naar beneden om 2 Nm naar het Oosten op te schuiven. Dan weer terug

omhoog, de stroom laat alle winst bijna weer verloren gaan. Inmiddels zijn we 20 Nm

verder van ons doel afgeraakt, dan bij aankomst hier. Om 18.00 uur nemen de

golven iets af en kentert de stroom, met de motor vol bij gaan we eerst 2,5 kn SOG,

en de goede kant op, hopen dat het zo blijft. Onder de lij van de Engelse kust met vol

zeil en motor komen we zelfs wat meer oostwaarts. We willen zo snel mogelijk

Lizzards Point ronden om in Falmouth river de haven in te gaan. Voor het tweede

Low willen we graag binnen zijn en daar kunnen we ook tanken, want als we al die

tijd motorboot spelen gaan de tanks wel leeg. Temidden van de hoge golven op het

springende schip heeft Roderick al de tank met de extra jerrycans moeten afvullen.

En dan kentert de stroom weer en gaan we nog maar 0,8 Nm SOG. Dit is niet te

doen. De enige andere mogelijkheid is uitwijken naar de Scilly eilanden, 12 nm met

de wind mee, daar willen we al jaren naar toe, we hebben spiksplinter nieuwe Imray

kaarten van het gebied ( uit de tijd dat we nog genoeg geld te besteden hadden, de

bodem van de scheepskas is aardig in zicht inmiddels), maar we durven het niet aan.

Het zijn lage eilanden, je moet daar ankeren of aan een mooring, grote stukken

vallen droog, er zijn zandbanken en je ligt totaal onbeschut tegen de inmiddels al

35-40 kn wind uit het Oosten met de bijbehorende 4 meter hoge golven. Als het Low

straks gepasseerd is, krijg je daar het restant van de hoge golven uit het

lagedrukgebied vanuit het westen, de wind draait dan wel, maar de golven ijlen na.

Geen optie voor ons. Dan Penzance misschien, maar ook dat is niet haalbaar, want in

de Pilot staat een expliciete waarschuwing dat het heel gevaarlijk is om met deze

wind aan te lopen. Bijliggen dan? Dat is met de zeilen contra blijven dobberen en je

door de stroom mee laten voeren. Geen denken aan, er varen op dit moment 14

grote zeeschepen aan alle kanten om ons heen, we liggen tussen de uitgang van het

Kanaal  en het begin van de Shipping Lande langs de westkust, de stroming is sterk,

de wind en golven ook, vlak onder de kust is er een groot gebied met “eddies and

overfalls”, dat zijn draaikolken en plaatsen met enorme brekers, dus het enige wat

we kunnen doen is met kleine zeilen Zuid en daarna weer Noord varen. Het is midden

in de nacht, we zijn steenkoud, zeiknat, doodmoe, hebben overal spierpijn en zijn het

zat. We hebben geen mazzel met de laatste loodjes, iedere keer gaat de lange

passage okay en op de laatste dagen moeten we het continue bezuren. Jammer. We

gaan nu toch maar om de beurt wat liggen, want dit houden we anders niet vol, even

een uurtje warm worden en je spieren ontspannen.


25 mei 2016, woensdag, aanloop Falmouth.


Tot 04.00 uur ’s nachts blijft het zo, dan proberen we weer een stuk Noordwaarts te

komen, wnat vanaf 05.00 uur gaat de stroming weer een paar uur meelopen, dan

moeten we Lizzard Point ronden, anders liggen we hier nog een dag in de woestenij.

Heel langzaam lukt het ons Oostwaarts te varen, recht tegen de zware 4 meter hoge

golven in, we krijgen een klappen, doodeng, we hoeven maar 1 baai verder, daar ligt

Falmouth. Gelukt Poeh!!! Om 11.00 uur varen we de River Fall op en komen terecht

in een andere wereld. In de beschutting van de baai varen een 50 tal zeilboten, een

heerlijk dagje zeilen in het nieuwe seizoen. De omgeving is schitterend, groene

heuvels, dicht begroeid, prachtige landhuizen, aan twee kanten een verdedigingsfort,

een aparte vuurtoren, net zoiets als het Paard van Marken.



En dan een echt Engelse stad, die de baai omzoomt. Wauw. We meren af aan de

fuelpontoon om direct te tanken, het is inmiddels 12.00 uur, onze teller staat op

1266 Nm en onze positie is dan 50 09.21N 005 00.77W. We hebben maar liefst

97 uren de motor moeten laten bijstaan. Na het tanken gaan we naar onze plaats

aan de steiger, meren af, gooien alles een beetje uit zicht en sluiten af. Wij gaan

lekker fish and chips eten. Roderick heeft al direct geinformeerd bij de havenmeester,

waar we dat het beste kunnen doen. We liggen midden tussen glimmend gepoetste

schepen, ook veel Nederlanders, tja, het maakt toch wel verschil als je de hele winter

op de kant hebt gestaan of zoals wij het hele jaar op zee zijn geweest. Het

restaurant is vlakbij, alleen moeten we de steilstaande gangway op, daarna heuvelop

om op de hoofdstraat te komen, och onze arme vermoeide spieren. Het visrestaurant

is super, smaakvol en gezellig ingericht met een schitterend uitzicht over de baai.


 



De fish and chips zijn bekroond met vele prijzen en dat is absoluut terecht. Heerlijk,

heerlijk, heerlijk. De grote toren in het midden zijn gefrituurde uienringen.


 


We hebben de laptop in de rugzak meegenomen en zenden van daaruit een email

weg, dat we aangekomen zijn, we hebben geen Engels geld, geen telefoon en de

Free Wifi in de haven doet het niet. Daarna wandelen we door de hoofdstraat terug,

het is een heel charmante stad, typisch Engels, erg leuk. We zouden er best meer

van willen zien, maar we slepen ons terug aan boord. We willen eigenlijk gewoon

even rustig zitten, maar dat redden we niet, om 17.00 uur liggen we in bed. En dit

keer gezamenlijk, niet dat we daar veel van gemerkt hebben. Hoewel, midden in de

nacht wordt ik wakker van een verschrikkelijke spierkramp in mijn benen. Ik lig echt

te gillen en bij iedere millimeter beweging slaat het er weer in. De mensen op de

schepen om ons heen zullen wel gedacht hebben. 


26 mei 2016, donderdag, dag 13 oversteek Azoren naar Anjum


Nieuwe dag, nieuwe ronde, nieuwe winnaars. Tja moe zijn we nog wel, we hebben

besloten nog een nacht te blijven om bij te komen, hoewel? De pakken moeten

gedroogd, er moet een was gedraaid worden, al onze thermokleren en dikke sokken

zijn drijfnat en zout, maar dan moeten we eerst de stad in op zoek naar een ATM

machine, want we hebben geen Engels geld, daarvoor moeten we eerst naar het

douchegebouw om te genieten van een hete douche, dan moeten we ook nog de

versvoorraad aanvullen, dus op zoek naar een supermarkt, verder moeten we ook

nog een keer alle weerprogramma’s ophalen, daarvoor gaan we straks koffie

drinken in het visrestaurant. En dat hebben we dus allemaal gedaan, in de

supermarkt hebben ze allerhande heerlijkheden, verse aardbeien, verse knoert

grote bramen, prachtig vlees en groenten, vers afgebakken brood, aparte blikjes

vlees, lekkere drankjes. Wel allemaal tegen behoorlijke prijzen, in Ponden uiteraard.

Nou ik ga me echt te buiten, alleen hebben we nu zo een lading zware boodschappen,

dat we besluiten nog maar een tweede keer hierheen te gaan om de rest te halen.

Roderick brengt de boodschappen aan boord, ik ga de was uit de machine halen en

in de droger stoppen en dan wandelen we weer door de stad naar de supermarkt.

Eerst halen we nog een kop koffie om te kunnen internetten in het restaurant.

Het weer bekeken, shit helemaal geen wind of oostenwind, recht tegen dus. We

zitten hier eigenlijk in de zone van de westenwinden. Jullie zien al het is niet goed

of het deugt niet. Of er is teveel wind of te weinig of uit de verkeerde richting. We

maken onze ronde af, hebben zodoende toch nog iets van de stad gezien, hebben

nog 20 Pond overgehouden voor twee Hamburgers bij het stalletje van de Food

Dude, die mochten we niet missen volgens de havenmeester. Lekker buiten op een

bankje daar opgepeuzeld. Gezegd tegen de eigenaresse, dat er zo positief over hun

zaakje gesproken werd, zij helemaal blij natuurlijk. In het volgende gesprek komt

onze wereldomzeiling ter sprake en zij vindt het helemaal geweldig en vraagt

honderduit. Tegen iedere volgende klant wijst ze ons aan: Wat denk je, deze

mensen enz… Toch wel heel leuk.



Gezien het gebrek aan wind, moeten we het hele stuk in het Kanaal op de motor

doen, weet je wat, dan kunnen we net zo goed vanmiddag nog vertrekken, dat

scheelt een dure dag havengeld en anders gaan we toch morgenochtend heel

vroeg al weg. Dat doen we dus, ik ruim de boodschappen in en Roderick gaat vast

de lijnen losmaken, de electrakabel binnenhalen enz. Een uurtje later zijn we op

weg, de zon scheen de hele dag lekker, maar zodra we de rivier af zijn en weer in

het Kanaal varen, wordt het grijzer en grijzer.



We zitten languit op de banken, kopje koffie erbij, ach zo kan het ook. Dat mocht

niet zo zijn. Roderick is net naar bed, begint het te regenen, te regenen, te regenen.

Getver. Het uitzicht is minimaal, alles buiten is drijvend nat, het geraas van de

regendruppels, de nog steeds hoge golven, de ramen van de buiskap zijn  ondoor-

zichtig door het vocht, dus moet je iedere keer je hoofd buiten de kap steken om

te zien of er nog schepen op een gevaarlijke koers liggen. Op de AIS zie je uiteraard

alleen de schepen die ook AIS voeren. De grote vissersboten zijn ook verplicht deze

aan te hebben, maar als ze ineens vis ontdekken, willen zij dat de collega vissers dat

niet zien. Ook wanneer zij de grens van de visserijzone overgaan, wat dus verboden

is, zetten zij de AIS gewoon uit. Zo heb ik nog gekeken, niks te zien, zo duikt er

ineens met een noodvaart een schip vlak voor me op. Waar komt die nou vandaan?

Ik wijk direct 30 graden uit naar stuurboord, hoe kan ik deze nou gemist hebben.

Nou niet zo moeilijk, het is een grijs marineschip zonder kenmerken of zo, geen AIS

voerend, die met een noodvaart achter het regengordijn vandaan is gekomen. Ik

steek mijn hoofd buiten boord om te laten zien dat het schip gewoon onder controle

staat (en dat we niet liggen te slapen, wat ook veel gebeurt), 4 heren kijken

vanachter glas toe, laten me passeren en stuiven weer volg gas weg. Vervolgens

probeert de halve vissersvloot om ons in hun netten te krijgen,  vissers hebben altijd

voorrang en hoeven zich niet aan hun koers te houden, dus ineens draaien ze om, in

dit geval zat de vis in onze buurt en kwamen ze van alle kanten aanvaren. Ik heb

niets anders gedaan dan uitwijken, hoofd buitenboord om te controleren, plotter

bestuderen, koers veranderen en weer veranderen en weer veranderen. Intussen

sta ik al uren in de regen en ben ondanks onze mooie pakken nat tot op mijn rug.

Dit was niet echt de bedoeling van een rustig tripje. Roderick had meer mazzel,

weinig schepen, bijna geen regen en afnemende golven. Als ik afgelost wordt ga ik

eerst een heerlijk baguetje met aardbeien eten, bramen toe. Voor mij sprookjes

eten. Dan kan ik het voorgewarmde bed induiken.


27 mei 2016, dag 14 oversteek Azoren Anjum


Als ik weer aan de beurt ben, schijnt de zon, er is een enkele vissersboot in de verte,

zeeschepen? Niet te zien, golven verdwenen. Zijn we wel in het Kanaal? Wat een

verschil. De motor blijft rustig doorsnorren, bij gebrek aan wind, zo te zien blijft het

zo tot aan Dover. Het is nu 10.00 uur en onze positie is 50 06.38N 003 19.97W

Alweer 70 NM erbij. R&Y


28 mei 2016, zaterdag, dag 15 oversteek Azoren Anjum


Nou dat zonnetje liet het gauw weer afweten gisteren, alleen bij opkomst om 04.00

uur piepte de zon onder het wolkendek door, dat is het laatste wat we er van gezien

hebben. Het wordt kouder en grijzer, dichtbewolkt, de adem komt in wolkjes uit je

mond, zo koud. Maar er kan nog meer bij, het wordt dichte mist, letterlijk potdicht.

We gaan weer hartstikke langzaam vanwege de tegenstroom, de wereld is beperkt

tot 50 meter rondom, we zitten met oren op steeltjes in de kuip. In een cirkel van

12 Nmijl om ons heen zien we op de AIS alleen al 19 grote zeeschepen, die alle

kanten opvaren, dan zijn er ook nog schepen zonder electronische waarschuwing.

We weten dat ze er zijn, maar zien kunnen wij ze niet, ieder driehoekje is een

groot zeeschip. Horen en voelen kunnen wij ze ook, het geluid van de misthoorn van

zo'n tanker trilt door ons schip heen tot in je buik.



Eindelijk midden in de nacht krijgen we de stroom vol mee, ineens vliegen we 8

knopen over het water, dat is heel eng, want het zicht is nog steeds nihil door de

mist en het is ook nog pikdonker. Eindelijk om 04.00 uur trekt de mist wat op, er

pinkelen wat sterren en een voor een komen de lichten van de zeeschepen in zicht.

Dat maakt het weer een stuk aangenamer qua varen, verder is het nog steeds

barstenskoud en nat. Om 06.00 uur ter hoogte van het eiland Wight besluiten we

om naar de Franse kant van het Kanaal over te steken. Daar varen we nu en we

hebben wederom pokkenweer en achterlijke golven, niet zoals twee dagen geleden,

maar toch wel erg onaangenaam. We beginnen zo langzamerhand te twijfelen aan

ons gezonde verstand om uit de Tropen weg te gaan naar Nederland. We dachten ha

leuk, begin van de zomer, mooi langs de Engelse kust en de White Cliffs natuurlijk,

die vanaf het water zo schitterend mooi te zien zijn, maar na Falmouth hebben we

geen flintertje land meer kunnen onderscheiden. Echt jammer. Het is nu 11.15 uur,

onze positie is ongeveer in het midden van het Kanaal ter hoogte van Brighton,

1454 Nm op de teller, 50 09.12N 000 27,71W Groetjes van twee koude kletsen.



29 mei 2016, zondag, dag 16 oversteek Azoren Anjum.


Nu aan de Franse kant van het Kanaal, hijsen we voor we het vergeten de kegel op

zijn kop, als dagteken dat we als zeilboot de motor aan hebben staan, wat ons qua

voorrangsregels tot een motorboot maakt ipv een zeilboot. Lekker belangrijk zullen

jullie denken, maar ter hoogte van de Belgische en Franse kust zijn ze daar heel

streng mee en loop je kans een fikse bekeuring bij thuiskomst op de deurmat te

aan te treffen.



Later in de middag van de 28e wat een wind, wat een gebonk, wat een golven het

is een geknok van jewelste om er tegen in te komen, maar er kon nog meer bij.

De voorspelde wind van 19 knopen liep in de nacht op naar 38-43 knopen vanuit

het Noordoosten, de golven werden daardoor nog meer opgezweept. We moeten

toch echt noordoost varen om het Kanaal uit te komen. De hele nacht halen we

door met motor vol bij Volvo Penta 55, een stuk zeil op en zo zwoegen we met 1,5

kn per uur door, wachtend op het moment dat de stroming omdraait, dat is rond

4.00 uur in de ochtend. Het is zooo koud, we krijgen zoveel golven over ons heen,

we wisselen per anderhalf uur, het is anders niet vol te houden. Het schip gaat zo te

keer. De stroming en de golven slepen je overal naar toe waar je niet wil zijn. Als ik

40 graden stuur op het kompas, zetten de golven en de stroming ons naar een koers

van 110 graden, recht richting rotsen en zandbanken barstensvol met wrakken, als

ik 20 graden corrigeer schiet het schip direct naar 340 graden, recht de Shippinglane

in, waar op dit moment tientallen zeereuzen in kolonnen op volle snelheid voorbij

komen. We willen proberen Boulogne te halen, want er komt ook nog een flinke

storm over de Noordzee, het kan niet op momenteel. Stormkracht voor de lage kust

van Belgie tussen de zandbanken wil je echt niet meemaken, dus we willen in

Boulogne een stop maken, totdat de rotzooi voorbij is.

Het is ons niet gelukt, het geweld werd zo gigantisch, de golven van de Noordzee

worden met kracht het Kanaal ingeperst, recht tegen ons in. Om 10.00 uur 's ochtends

geven we het op, we raken uitgeput, we hebben al een aantal hachelijke situaties

gehad, dit is gekkenwerk, we draaien om en gaan met de wind mee naar Dieppe, 30

Nm terug in Frankrijk. Daar liggen we om 18.00 uur afgemeerd.



Ons Sailmail programma werkt om een of andere reden niet meer, dus geen email,

gelukkig heeft de marina free Wifi, maar dat werkt ook niet. Dus gaan we met de

laptop in de rugzak naar een restaurant, zodat we de weerprogramma's kunnen

ophalen en deze email verzenden. De marina is midden in de stad Dieppe er zijn

talloze restaurants hier langs het water, maar het enige wat we kunnen eten is

mosselen, scheermesjes, allerhande schelpdieren met allerhande sausjes, maar we

hebben iets stevigers nodig. We gaan bij de laatste naar binnen, groot bord op de

deur free Wifi. Roderick informeert nog bij de manager, Ja, geen probleem. Okay dan

gaan we eerst in het drankgedeelte een biertje drinken en later aan de andere kant

wat eten, dan hebben we genoeg tijd om onze Internetzaken te regelen. Breng ons

maar een groot bier voor Roderick en voor mij een medium. Dan komt er toch een

glas bier! 1 liter, dat hadden we natuurlijk niet verwacht. Nou voorlopig zitten we hier

dus nog. Het smaakt heerlijk, Leffe Blond, maar helaas het Internet werkt niet.



Kortom 23,50 euro later voor 2 bier, zijn we onverrichterzake aan boord gegaan.

Dat ging niet zo makkelijk, we waren beide behoorlijk aangeschoten en dan op die

wiebelende steigers. Maar we hebben al voor grotere problemen gestaan de laatste

dagen, dus dank zij onze zeebenen hebben we het er goed afgebracht. Morgen gaan

we proberen alle problemen verder op te lossen, nu is het tijd voor bed. R&Y


30 mei 2016, dag 17 oversteek Azoren Anjum


Nu daar liggen we dan in Dieppe. We moeten nu eerst het weer grondig bestuderen

om te kijken of we door kunnen, de tijd tot de 5e juni wordt een beetje krap, maar

het kan nog steeds. Vanochtend ging Roderick al om 08.00 uur op pad om een

telefoonwinkel te zoeken, die waren nog niet open natuurlijk. We willen gewoon een

Frans nummer kopen, zodat we in ieder geval zelf kunnen bellen en internetten.

En kijk, het bewijs, we hebben het weer overleefd, het verbaast onszelf af en toe, hoe

goed we deze moeilijke perioden doorstaan. Maar weer aan de wal, ben je weliswaar

heel moe, maar ook voldaan, dat we het er weer zo goed van afgebracht hebben.



Vanmiddag weer teruggelopen naar de stad, met veel moeite een Simkaart, een

telefoonkaart en een datakaart gekocht. Het een voor het ander werkt niet, je bent

er uren zoet mee. Nu kunnen we maar 2 dagen van ons datategoed gebruik maken,

maar we willen graag laten weten waar we uithangen, nu het laatste bericht zich in

de storm afspeelt, de telefoon zou het moeten doen tot in Europa.


 


Het is inmiddels 15.30 uur en het Internet werkt nog niet, dus is Roderick weer

terug naar de winkel in de stad. Je krijgt er een sik van. Als het weer zich zo

ontwikkeld als gedacht, dan vertrekken we morgenavond weer. Maar even

afwachten dus. Wij zijn te bereiken op telefoonnummer 0033 62196 4846.

Sailmail werkt hier in de haven niet.



31 mei 2016, dag 18 oversteek Azoren Anjum, Verblijf in Dieppe, Frankrijk.


Nog steeds in Dieppe, het is een gekkenhuis hier, het verschil tussen hoog en

laagwater is meer dan 5,50 meter, dat op zich veroorzaakt al heel veel stroming en

turbulentie, maar nu met die harde noordoostenwind en hoge golven uit die richting

golft het hier in de haven alsof je op zee ligt. De visitors pontoons liggen zoals overal

het verst naar buiten, dus direct na de ingang en de stroming is enorm. We liggen te

bokken en te springen, je kunt niet opstaan in het schip zonder je direct met beide

handen vast te grijpen. We bonken tegen de steigers aan ondanks het groot aantal

lijnen waar we mee vast zitten. Als een golf je opneemt komen de lijnen strak te

staan en met een harde klap val je dan weer op de plek terug, vervolgens slaan dan

de meertouwen met een ram tegen de zijkant van het schip. Het klinkt doodeng en

dat is het ook eigenlijk wel.  Roderick is al tig keer zijn bed uitgegaan. Onze beide

grote stootwillen, de ronde, zijn al geknapt. Maar we zullen hoe dan ook moeten

blijven, want op zee is het nu ook onmogelijk. Die laatste loodjes, worden nu de

laatste loden. We hebben hier nu af en toe werkend internet en ineens krijgen we

een aantal emails binnen van 2 weken geleden, dus ben ik druk geweest met iedereen

te beantwoorden. Natuurlijk moest er ook een email uit naar iedereen, dat

onze aankomst vertraagd is. Verder is het hier grauw, grijs, winderig en het regent.

Tijdens laagtij durfden we het schip even alleen te laten en zijn we even de stad

ingelopen. We passeerden een bushalte met een wachtende bus en Roderick zag dat

die naar Belvedere ging, dat is het grote winkelcentrum buiten de stad. Mijn Fransoos

weet dat wel! Snel ingestapt, zien we ook nog een stukje van de omgeving. De

shoppingmall was niet zo bijzonder, maar de supermarkt verkoopt allerhande verse

heerlijkheden, daar hebben we dus ruim van ingeslagen. We hebben nu het gevoel

van dat hebben we wel verdiend! 's Avonds was het weer bal, getver.



Nog een heel leuk nieuwtje, Mirella belde ons en liet haar telefoon even ronddraaien,

zit ze in ons huis! Ze heeft het hele huis voor ons schoongemaakt, het beddengoed

gewassen enz. Zoooo lief! Kunnen we er zo in. Nu nog zien daar veilig aan te komen.

R&Y

****


Storm, storm, storm. Let op:


Aankomst van de Happy Bird in Nederland is verplaatst naar 12 juni 2016,

rond 14.00 uur in de Jachthaven Lauwersmeer, Oostmahorn 31,

9133 DT Anjum. Tel 0511 4081 00



Lieve allemaal, helaas zijn we door de weersomstandigheden verhinderd

om door te varen met ons zeilschip de Happy Bird. Al weken achter

elkaar worden wij te pakken genomen door iedere storm die er maar

langs kon komen, maar nu is het echt onmogelijk geworden om door te

varen. Twee nachten geleden hebben wij geprobeerd het Engels Kanaal

te verlaten op weg naar het noorden, we hebben hard geknokt, maar het

werd zo gevaarlijk, dat we besloten om 60 km terug te varen naar

Dieppe in Frankrijk om daar te schuilen voor de storm. We hadden

gehoopt na 2 dagen verder te kunnen varen, maar helaas nu komt de

storm hierheen, die in Duitsland en Nederland voor zoveel overlast

gezorgd heeft, hier in Frankrijk is nu ook code oranje afgegeven. Om

deze reden is het nu voor ons veel te gevaarlijk om te vertrekken en

daarom kunnen wij niet op 5 juni in Nederland zijn, dus moeten wij ons

aankomstfeestje verzetten naar zondag 12 juni 2016 zodat wij er zelf

ook bij kunnen zijn. Graag tot ziens.


Op onze weblog www.happybirdopzee.blogspot.com kun je zien of het

deze keer gaat lukken. Even aandacht voor het volgende:

Hier in Frankrijk is het internet abominabel, dus als we niet reageren,

hebben we misschien uw mail niet ontvangen. We hebben een Frans

telefoonnummer gekocht, hopelijk blijft dat wel in werking.

0033 62196 4846. Mocht dit niet werken kunt u ons oude Portugese

nummer proberen 00351 964 831 516


****


Later lazen we op het nieuws dat in het Louvre te Parijs de kunstwerken weg

gehaald worden, omdat het water in de Seine nu zo hoog staat, er zijn op vele

plaatsen al overstromingen. Parijs is over land vlak bij Dieppe.


01 juni 2016, dag 19 oversteek Azoren Anjum, nog steeds in Dieppe.


Vanochtend is onze buurboot vertrokken, zij hoppen een haven verder naar het

zuiden, wind mee, dus dat schiet op. Ze hebben zo'n leuke hond aan boord,

onverstoorbaar blijft hij boven aan dek staan, hoe hard het ook te keer gaat.


 


Vandaag wordt het weer iets rustiger, dat is alleen stilte voor de storm, want

is het weer code Oranje. De regen valt met bakken uit de lucht, dus alles wat nat

was, wordt alleen maar natter, we hebben geen plek om iets te drogen. De vochtige

matrassen staan binnen waar de kachel brandt, de slaapzak hangt over de deur te

drogen en de rest laten we gewoon buiten liggen. We gaan even een ommetje

maken, als we na een uurtje terugkomen is het water in de haven redelijk rustig.

Weet je wat, laten we direct gaan tanken, er is een selfservice dieselpomp in de

haven, die ligt op een heel gevaarlijke plek, een heel kleine drijvende (en dus net zo

hotsende ) pontoon, net naast het gebied met de sterkste stroming, met overal

scherpe stalen uitsteeksels. We hebben echt diesel nodig voor het laatste traject,

want voorlopig blijft de wind uit het Noorden komen. Laten we het dan nu maar

meteen doen. Eerst alle lijnen loshalen en dat zijn er nog al wat en dan zien de draai

te maken om langszij de dieselponton te komen zonder met de boeg de kademuur te

rammen of met de achterkant tegen de stalen staketsels te komen, die zo de Happy

Bird zouden openrijten. De stroming verzet ons steeds, maar uiteindelijk komen we

afgemeerd langszij. Visa kaart erin, die wordt geweigerd! Nee toch, Roderick blijft er

bijna in. Kom op, gewoon weer proberen en weer en weer, yes hij doet het. Dan de

aanwijzingen in het Frans volgen, geen diesel. Overnieuw alle stappen volgen en ja,

hij doet het. Roderick balanceert op het voordek bij de jerrycans is sta aan het

uiteinde van de slang te trekken, zodat we het net halen met de lengte, komt er

buiten een schip op grote snelheid langs en dat veroorzaakt toch een golfslag, de

dieselponton maakt bijna slagzij, ik omarm de pomp stevig, anders lig ik er zelf

vanaf. Vervolgens komt een snelle Rib binnen varen met 4 mannen er in, die met

Roderick in discussie gaan. Douane, we krijgen een inspectie aan boord, kan er ook

nog wel bij. Mogen we eerst zo naar de pontoon terug, want zo verandert de

stroming. Dat is geen punt. Bovenop de kademuur, 5 meter boven ons, loopt de

havenmeester, we vragen of we ergens anders kunnen liggen. Gelukkig heeft hij een

plekje voor ons wat meer in de haven. Dus daar gaan we heen, een medewerker

staat ons op te wachten om hulp te bieden, die we hier ook echt nodig hebben. We

moeten achteruit afmeren naast een ander schip. Gelukkig lukt dat allemaal prima,

hier liggen we beter aan deze steiger. Daar zijn de douanemannen al. Welkom aan

boord. De kapitein van de ploeg is een heel aardige en beleefde man. Hij moet alle

papieren checken en buiten zit de ploeg te wachten voor de inspectie. Nou kom op

maar, begin maar. Wilt u er bij zijn? Nee dat willen we niet, de beide achterhutten

staan mudvol en dan staan de matrassen ervoor te drogen etc, laat ze zelf maar

alles eruit halen, als ze dat willen. We hebben niets aan te geven, maar ongemerkt

toch best veel drank aan boord, maar op dit moment staat alles overal, in verband

met de zware zeegang. Maar waar ik het meest bezorgd om ben is mijn grote

verzameling schelpen van overal ter wereld. Die zijn zeker niet toegestaan, die

staan verstopt in alle hoeken en gaten.  Roderick en de kapitein raken in een leuk

gesprek, uiteraard val ik daar ook bij in, we hebben het vooral over de Franse

eilanden aan de andere kant van de wereld, hij vindt het prachtig. Intussen zijn de

andere mannen met spiegeltjes en lampjes in de weer. We houden het gesprek leuk

gaande en dan is de tijd voorbij, ze hebben twee en half uur voor de inspectie en dan

moeten ze terug met de boot naar Boulogne. Prima, we bieden ze ook niets te

drinken aan, want dan moet ik vakken en kasten openmaken en we willen ze niet op

ideetjes brengen. Ze trekken een vloerschot open en zien daar allemaal zeekaarten

liggen. Wauw wat veel! En verder gaat het gesprek weer. We moeten de laatste 6

havens opgeven, dat is natuurlijk wel interessant voor ze, Azoren, Cabo Verde,

Namibia, St Helena, Zuid Afrika, Reunion en 84 andere (ei)landen. Zo schrijft hij dat

dan ook op zijn inspectie formulier. Dan biedt Roderick hem nog onze crewlist aan

met alle gegevens, nou dat heeft hij nog nooit meegemaakt bij een yacht, alleen bij

grote vrachtschepen. Dus eigenlijk hadden we het heel gezellig, de mannen buiten

schijnen in de holle mast, in de ankerbak, in de bakskisten enz, kortom we zijn

goedgekeurd. Sinds de terroristische acties is er een hoop veranderd hier, de Franse

controles stelden nooit iets voor, je hoeft je officieel niet eens te melden, omdat wij

Europeanen zijn en dit onder Schengen valt. Okay tot zover maar weer. We kunnen

nog steeds niet weg. R&Y


03 juni 2016, dag 21 oversteek Azoren Anjum, dag 20, vertrek Dieppe, Frankrijk


Het is nu vrijdag en ineens is er een gaatje om te vertrekken, gisteravond alles al

voorbereid, Roderick heeft nog 100 keer de weerprogramma's bestudeerd, het is

niet ideaal, maar meer smaken hebben we niet, we gaan ervoor. Snel vanochtend

nog een paar broden en vers fruit ingeslagen, verder hebben we niets nodig. Om

11.00 uur gooien we los, hoewel dat starten we, zoals gezegd liggen we met zoveel

extra lijnen vast en die hebben zich door het continue gehots zo vastgetrokken. En zo

maar losmaken kan ook niet, want er staat nog steeds een flinke swell in de haven,

die zodra we een beetje slek geven het schip tegen het buurschip wil duwen. Met veel

moeite komen we zonder schade weg, dat is de eerste stap. Nu naar buiten door de

branding, de golven staan recht de havenmond in, Roderick moet als een gek sturen

om tussen de pieren te blijven. De stroom verzet ons 45 graden naar het westen.

Nou we hotsen weer op zee, de golven zijn niet meer zo extreem, maar er staat nog

altijd 15 knopen wind en golven en stroom recht tegen. En het is koud, koud! De

motor laten we continue bij staan, morgen komt er weer meer dan 20 knopen wind

uit het NW, voor die tijd willen we het Nauw van Calais door zijn.

Het zijn slopende weken de laatste tijd, we zijn vermoeider, dan dat we de hele

Indische Oceaan overgestoken zijn en daar hadden we onderweg ook storm en 6

meter hoge golven. Het is waterkoud, misschien 9 graden, grauw en grijs, we hebben

nu al 3 weken geen zon gezien. We hebben regenbuien rondom en het vocht druipt

van het schip. Het is inmiddels ook een heel dure trip aan het worden, we hebben

meer diesel gebruikt als het afgelopen jaar, we blijven tanken (iedere keer weer

200-250 euro) en helaas krijgen wij het ook niet voor niets, dan komen de dure

havenkosten er nog bij, Dieppe is 35 euro per dag, maar Falmouth 35 Engelse

Ponden, dat is 50 euro per nacht, doordat we zo lagen te bokken en te raggen zijn er

maar liefst 3 stootwillen geklapt, dat is voor het eerst dat we dit meegemaakt

hebben. Onze beide grote ronde stootwillen (90 en 60 euro) en gisteravond eentje,

die nog bijna nieuw was (45 euro), zo komt Jan Splinter niet door de winter.

Maar gelukkig er is altijd nog verse koffie.



Het is inmiddels 17.30 uur, we gaan met een vaartje van 3,5 kn redelijk op goede

koers, motor vol aan, zeilen op, ineens zien we een scheur in het achterlijk van het

grootzeil. Kan er ook nog wel bij. We laten het zo lang mogelijk bij staan. We hadden

als uitwijkmogelijkheid op de havens van Duinkerken en Calais gerekend, maar die

zijn beide voor passanten gesloten deze maand. Soms zit het mee, soms zit het

tegen. Misschien dat we morgenmiddag een stop in Nieuwpoort maken. Onze positie

nu (17.30 uur, zelfde tijd als bij jullie) is 50 16,13N 001 12.70E. R&Y coming

closer….Ahhh, lekker bakkie!



04 juni 2016 dag 22 oversteek Azoren Anjum, de Noordzee.


Gisteren bleef het maar zo ijs en ijskoud, dit is gewoon niet leuk meer. Tot overmaat

van ramp stoot ik bij het naar buitengaan zo ongelooflijk hard mijn hoofd tegen het

luik, juist de plek waar ik op Fatu Hiva zo op gevallen ben. Ik ging bijna van mijn

stokje, toen eerst maar eens een potje zitten janken. Verdorie wat een stomme rot

tocht. We wisselen per anderhalf uur af, zo koud zijn we, de kachel staat binnen te

branden, gauw even bijwarmen onder de slaapzak. Vanaf 21.00 uur gaat het tij heel

langzaam meelopen of eigenlijk minder tegenlopen. We hebben de oranje stormfok

gehesen, die gebruiken we als keerfok nu we tussen de banken voortdurend laveren.

Weliswaar draait de motor volledig mee, maar de zeilen vangen ook nog wat wind en

laten ons wat stabieler op het water liggen. We moeten in de geulen tussen de

zandbanken blijven, dus we hebben maar een kleine ruimte om steeds overstag te

gaan. Het systeem met de stormfok voldoet prima, hij is sterk en vlak, daardoor

kunnen we met behulp van de motor een veel hogere aandewindse koers aanhouden.



Om 0.00 uur kentert de stroming serieus, dat gaat dan echt binnen een kwartier, nu

sprinten we met 7,2 knopen door de pikdonkere nacht. De hele kust is fel verlicht,

overal vuurtorens er zijn continue zo een dertig, veertig schepen om ons heen.

Overal varen ze naar toe en komen ze vandaan, vissersschepen, vrachtschepen,

ferries, ik kon op een gegeven moment de wijzers van de klok er mee vullen. De

ferries vliegen met meer dan 20 knopen over het water, de vissers varen iedere

richting op, waar maar vis kan zitten, ze hebben toch altijd voorrang. Het houdt ons

lekker bezig. En dan ineens zijn we het Nauw van Calais door ergens in de vroege

ochtenduren. Dat is een probleem minder. Zaterdag, nieuwe ronde, nieuwe winnaars,

weer een grauwe grijze ijskoude dag. Hoe is het mogelijk, wat hebben jullie met de

zon gedaan? We hebben inmiddels weer de stroom tegen en gaan met een vaartje

van 3 knopen langs de kust van Frankrijk, bij de zandbanken van Van Dijck komen

ons 2 schepen tegemoet in de geul, ze zijn alleen op AIS te zien, in het echt zien we

ze pas op een afstand van 300 meter en alles is weer zeiknat. Als je je hoofd buiten

de buiskap steekt om eens goed rond te kijken tijdens de wacht, voel je de druppels

op je gezicht. De mist wordt ook weer dichter, maar daarentegen vorderen we

lekker, de golven nemen wat af en er is redelijk wat wind, waardoor de zeilen ook

nog steeds een of twee knopen extra snelheid geven. Daarbij zijn dan tegelijkertijd

de bruuske bewegingen van het schip afgenomen, we zijn zo doodvermoeid daarvan.

We hebben al weken geen normale nachtrust gehad en ook in Dieppe was het iedere

nacht bal. Nu genieten we van het glijden door het water. Om 14.00 uur zijn we bij

de bank de Wandelaar aangekomen, waar we de Shipping Lane moeten oversteken,

die naar Antwerpen, Nieuwpoort en Vlissingen gaat, het is loeidruk en er liggen ook

tientallen zeereuzen voor anker. Op de AIS kun je zien hoeveel schepen er zijn, in het

echt zie je er twee of drie tegelijk door de mist. De AIS heeft het er zo druk mee, dat

hij af en toe alarm afgeeft, waarschijnlijk is dan zijn geheugen vol of zo, we starten

de plotter opnieuw en dan werkt alles gelukkig weer. Moet er niet aan denken om

met die mist bij zo'n oversteek geen AIS scherm te hebben, daarin worden alle

schepen, die AIS voeren aangegeven, precies met snelheid, koers en bestemming.



Nu goed uitrekenen, wanneer we er tussendoor kunnen oversteken. We gaan ineens

veel harder en komen dan op een ander moment de schepen tegen. We gaan eerst

maar een stuk naast de shipping lane meevaren om 3 grote vrachtschepen te laten

passeren, dan gaan we direct bakboord uit de shipping lane in naar de overkant, altijd

weer spannend, daarbij ben je verplicht om in een hoek van 90 graden over te

steken, dan ben je het best zichtbaar, maar wij gaan dan net recht tegen de wind in.



En toen werd het weer leuk, ineens kunnen we gewoon weer zeilen, lekker windje,

wat stroming. Omdat we in de richting van hoogwater meevaren, hebben we heel

lang profijt van de stroming en varen we met 5,8 knopen heel relaxed de juiste

richting op, wat een luxe, we komen helemaal bij, lekker. Bij de Thornton bank zien

we een heel windmolenpark uit de mist opdoemen.



En dan tot ons grote geluk gaat zowaar de zon schijnen, Yeah! Weliswaar net voor

zonsondergang maar wat een genot . Vanaf 17,25 uur bevinden we ons  in

Nederlandse territoriale wateren en wel op 51 35.01N 003 05.10E



Vannacht varen we door en moeten we nog de drukke shippinglane bij de

Maasvlakte over en als het goed is liggen we zondag in IJmuiden, wie had

gedacht, dat dit er ook nog van zou komen. Happy Bird is coming in. R&Y.


05 juni 2016, zondag, dag 23 oversteek Azoren Anjum, aankomst IJmuiden


We varen in het pikkedonker door langs de Nederlandse kust, rond 02.00 uur

moeten we de Maasvlakte oversteken, dat is altijd al moeilijk, het is hier zo loei

druk met grote zeeschepen, wij moeten verplicht naar een bepaald punt, waar een

oversteekplaats is. De golven, de wind blijven tegen staan, westenwinden hebben

ze hier nog nooit van gehoord. Op de AIS staan zeker 60 schepen in onze nabijheid

aangegeven. Een groot aantal ligt voor anker, er komen schepen van zee

binnenvaren, er is uitgaande scheepvaart, er tussen door razen de pilotboten, er is

een overmaat aan licht op de Maasvlakte , overal staan boeien te knipperen, stuk

voor stuk moet je iedere AIS bliep bekijken, wat deze in houdt. Ligt het schip voor

anker, gaat het misschien zo vertrekken, waar gaat het van zee komende schip naar

toe? De Maas op of naar de ankerplaats aan deze kant? Nee dit schip slaat ineens af

naar het Noorden, ja dat kan ook nog. We gebruiken echt al onze hersencellen en dan

komt het moment van daadwerkelijk oversteken. Eerst nog even een rondje draaien

vlak voor de oversteek baan, want er komt een joekel van een schip uit, als die

midden voor de boeg is, gaan we al beginnen met oversteken om dan achter hem

langs te gaan. Wij gaan niet erg hard met alle tegenwerkende invloeden en daar

komt alweer een tweede zeeschip uit de havenmonding aanzetten. Slik! Ze varen zo

hard en in het donker is het zo lastig in te schatten. Maar zoals jullie kunnen

constateren uit dit stukje, is het allemaal goed gegaan. Weer even adempauze,

verder langs de Nederlandse kust. Roderick vaart verder, ik ga weer even een uurtje

liggen. Het is nog steeds koud en we lossen elkaar iedere anderhalf uur af. Dan

gezellig langs de kust, daar heb ik me op verheugd, de zon komt op (Yes, alweer),

maar het is van korte duur, binnen no time zitten we weer in de mist en van de kust

is niets te zien. We houden wind uit het Noorden, de wind wordt steeds harder en

hakken tegen de golven in. Langzaam maar gestaag vorderen we, hier passeren we

Scheveningen.



Vanaf de Maasvlakte tot IJmuiden zouden we in 4,5 uur moeten kunnen doen, dan

zouden we 's ochtends om 07.00 uur al aankomen, dat zou lekker zijn, kunnen we

eerst nog even wat bij slapen. Als we langs de tenthuisjes van Helios, bij

Bloemendaal varen, is er door de mist helemaal niets te zien. We zetten de

Nederlandse radio aan, daar horen we de filemeldingen naar Zandvoort, vanwege

de familie race dagen en het prachtige zomerweer. Wij dragen nog steeds onze

Michelin outfit, bontmuts op tegen de snijdende wind, dikke shawl om. Maar af en

toe hebben we nu ook weer zon en in de loop van de dag, kan er al 1 trui tussenuit.

De Noordenwind is nu toegenomen tot 23 knopen, de golven zijn nu 2 meter hoog,

de stroming maximaal tegen en we vorderen met 0,8 knoop per uur terwijl de

afstand tot de pieren nog 9 Nmijl bedraagt. 1 knoop is een snelheidsmaat, dan leg je

1 Nmijl (een afstandsmaat) af per uur. Op deze manier hebben we nog bijna 10 uur

te gaan, slik. We kunnen er niets aan veranderen, er komen van de

tegenovergestelde kant hordes zeilboten langs sjezen, die van hun heerlijke

zomerdag gaan genieten. Ze  hebben nu wind en stroom mee, ze komen er nog wel

achter als ze terug moeten. Uiteindelijk komen we om 13.00 uur voor de pieren, de

zee is wild en woest, spannend om naar binnen te varen. Roderick moet uit alle

macht sturen om niet tegen de Zuidpier aangezet te worden. En dan zijn we ineens

in rustig water, we leggen langszij aan in de beschutting van de hoge kademuur aan

de Noordzijde van de Seaport Marina.


 


Wauw het is hier warm, gauw 3 lagen uit. We bellen via onze laatste Azoren tikken

en Franse tikken op de telefoon de familie, dat we veiling binnen zijn. Dan gaan we

ons melden bij het havenkantoor, dat is een hele tippel, we liggen op de verste

plaats in deze marina, onze benen zijn van rubber. Meteen daarna een lekkere hete

douche en dan de zon op je hoofd. Dat voelt al een stuk beter. Twee uur later staan

broer en schoonzus Fred en Henny aan boord en arriveren Mirella en Bart, onze

kleinzoon vanuit Aalsmeer. He wat een heerlijk weerzien. Tijd om te knuffelen.

Bart is inmiddels een kilometer gegroeid en zegt met zware stem, Hallo Oma.

Ik smelt helemaal als ik dat hoor. Fred kondigt aan dat Henny en hij ons mee uit

eten nemen, dat resulteert in een overdadig diner in het heerlijke Chinese

restaurant Chi Ling vlak naast de haven. We hebben gesmuld, eindelijk weer eens

echt Cantonees en Szechuan, heerlijk en in zulk aangenaam gezelschap.


 


We hebben ons tonnetje rond gegeten en ons daarma aan boord gehesen, waar

we direct ons bedje ingedoken zijn. En wat hebben we geslapen, we liggen zo

beschut er is nauwelijks enige beweging in het schip en het was doodstil. Wat een

luxe. Morgen blijven we hier nog een dagje en dan gaan we verder op weg naar

Anjum.


06 juni 2016, maandag, IJmuiden marina


Nog een stukje familiedag. Eerst komen zus en zwager Netty en Cor. We brengen

een toast uit op de behouden aankomst.


 


Uiteraard plengen we eerst al dank een glaasje voor Neptunus, dan een glas als

dank aan de Happy Bird, die het zo fantastisch gedaan heeft en dan zijn wij

zelf aan de beurt. Deze tocht hebben we toch mooi volbracht, helemaal op eigen

kiel de wereld rond en nog een heel stuk extra Noord Zuid. Welgefeliciteerd!

Goed gedaan!



Heerlijk weerzien ook nu weer.


 


We praten even lekker bij, ook zij zijn enorm opgelucht dat wij veilig aangekomen

zijn, het was best spannend de laatste tijd. Daarna rijden we naar de Kop van

IJmuiden, waar onze "neefjes" ons opwachten. Dennis is jarig vandaag en die

trakteert op een kibbelingmaaltijd.


 



Dennis en Robert gaan naderhand nog mee aan boord. Dennis blijft meteen slapen,

die gaat de komende dagen met ons mee tot aan Harlingen.


07 juni 2016, van IJmuiden naar Lelystadhaven.


We vertrekken richting Anjum, omdat we tot het einde aan toe Noordenwind 6 Bft

tegen te verwachten hebben, gaan we vanaf IJmuiden binnendoor over het

Noordzeekanaal naar Amsterdam.



Vervolgens over het IJ, langs het Centraal Station en tussen de Gemeente Vervoer-

Bedrijf ponten door. Leuk hoor, dit is voor ons allemaal bekend terrein.


 


Dan gaan we door de Oranjesluizen het Markermeer op en zowaar kunnen we hier

zeilen, omdat de wind iets gedraaid is. Later draait deze weer terug, maar kunnen

we blijven motorzeilen tot aan Lelystadhaven.


 


Daar gaan we naast de jachthaven voor anker met maar een paar centimeter water

onder de kiel. Dat is wel weer heel erg wennen, dat ondiepe water. Op de oceaan

voeren we vaak om meer dan 5 kilometer diepte, bij Tonga zelfs 9 kilometer diepte,

en hier op 4 meter diepte in de vaargeul en daarnaast net iets meer dan 2 meter.

Slik! We eten er weer lekker van, rijst met Irish stew en de laatste Kaap Verdische

blikjes bier.


 

 

Woensdag 08 juni 2016, IJsselmeer.


Het is weer knuddeweer, grijs, koud en natuurlijk wind tegen. We moeten naar

het noorden naar Kornwerderzand, de sluis in de Afsluitdijk, om op de Waddenzee

te komen. Dennis wilde graag een stukje bootleven meebeleven, maar hij weet nu

ook meteen hoe koud het kan zijn. Dik aangekleed zijn we weer met alles erop en

er aan. De hele dag moet de motor aanblijven en het blijft maar grijs.



Toch wel vermoeiend zo'n vaartocht.


 


Bij Kornwerderzand gaan we in de namiddag voor anker om op het juiste tij

te wachten, we moeten over de Boontjes, een geul in de Waddenzee naar Harlingen, 

en daar hebben we meer water voor nodig, dan er staat. Dus 2 uur voor Hoogwater

kunnen we daar over heen. Het volgende hoogwater is vannacht, dus dat wordt pas

morgen voor we verder kunnen. Er wordt 6 Bf. uit het Noorden verwacht, dat geeft

een zware wind tegen stroom situatie, waar we tegenop zien. 's Nachts giert de wind

door het want, dat voorspelt niet veel goeds. Maar dit keer hebben we geluk, als we

opstaan schijnt er een heerlijk zonnetje en de wind is wat afgezwakt.


Donderdag 09 juni 2016, Waddenzee en dwars door Friesland.


Na het ontbijt hoeven we maar 5 minuten te varen naar de sluis en we worden direct

geschut. Dat gaat lekker.



We hebben een heerlijk tochtje over de Waddenzee en gaan bij Harlingen weer naar

binnen. Daar zetten we Dennis van boord en wij gaan via het Van Harinxmakanaal

Friesland in.



Via het van Harinxmakanaal langs Franeker en dan verder naar Leeuwarden, een

geweldig leuke route, door het Friese landschap. We tuffen rustig door, het gaat

soms maar net, af en toe schrapen we langs de bodem.  We moeten in totaal 22

bruggen en sluizen door, dus moeten we onderweg ergens overnachten, want er

is geen opening na 19.00 uur.



Onderweg staan de koeien ons aan te kijken, overal watervogels, schapen,

paarden, bloeiende lissen, boterbloemen, dotterbloemen, nieuw uitgelopen

licht groene rietkragen, authentieke Hollandse platbodem schepen, het is echt

Nederland op zijn mooist. Dit voelt echt als thuiskomen.



En weer moeten we oppassen voor de overstekende pont, alleen dit keer wel

van een ander formaat.



Tja Hollandser kan bijna niet.




Voor we Leeuwarden in gaan, moeten we eerst langs deze futuristische brug.

Een knap staaltje van techniek.



       


En zo ziet het eruit als we achter ons kijken.



Terwijl we op de opening liggen te wachten zien we de nieuwe JSF straaljager

door het luchtruim klieven voor een demonstratie. Het zijn luchtmachtdagen en er

wordt een show gegeven vanaf vliegbasis Leeuwarden. We kunnen hem vanaf het

water mooi zien klimmen en loodrecht uit de lucht vallen, wat een spektakel. Ook

het roodwitte stuntteam kunnen we mooi volgen. We zien ze een hart beginnen te

maken in de lucht, maar het wordt niet zo netjes, dat hebben we al eens beter gezien.

Dan moeten we door de brug, als we weer kijken zien we een wat warrige rookkolom.

's Avonds lezen we dat er een straaljager neergestort is.



Verder varen we, dwars door het oude centrum van Leeuwarden.



Er wordt heel wat van Rodericks stuurmanskunst gevergd. De doorvaartopeningen

zijn niet bepaald ruim.



Nu nog een laatste stuk over de Dokkumer EE,langs Snakkerburen, nooit van gehoord,

maar zo idyllisch.



Dit gedeelte is een stuk van de Elfstedenroute, we passeren later ook Bartlehiem.


 


 


Het wordt steeds ondieper, we schrapen regelmatig met de kiel over de bodem.

Maar wat is het leuk hier.


   


Het wordt nog lastig als we een tegenligger moeten passeren. Aan de kant lopen

we vast, we moeten ook nog om dezze treurwilg heen en het vaarwater is maar

nauw. Met wat passen en meten komt het allemaal goed.


 


Bij Birdaard proberen we opnieuw aan de kant te komen, er zijn hier en daar

aanlegplaatsen aangelegd, waar je tot maximaal 3 dagen mag afmeren. Ook hier

komen we niet langszij, maar blijven op een meter afstand steken. Ook goed, we

gooien onze lijnen om de bolders, een prima overnachtingsplek.


Vrijdag, 10 juni 2016, onderweg naar Anjum


Nog 2 dagen te gaan voor onze officciele aankomst in Anjum op zondag. Dat gaat

nu wel lukken. Nog een paar bruggen en sluizen, dan kan ons niets meer gebeuren.

Verder gaan we weer richting Dokkum. Dit is de brug bij Birdaard.



De doorvaart door de bruggen en sluizen is ons enorm meegevallen. Vaak kregen

we al het sein gereedmaken zodra we aan kwamen varen en konden dan direct

weer verder. Af en toe moet je betalen, dan hangt de brugwater een klompje aan

een hengel voor je snufferd, waar je dan het geld in moet doen. Meestal is het

bedrag voor een aantal bruggen tegelijk. De doorvaart wordt daarop afgestemd.

Prima geregeld. De brugwachters spreken ons ook uitermate vriendelijk toe.


 


En dan varen we alweer in Dokkum, het is hier beduidend drukker met plezier=

vaart en nog smaller en ondieper. Maar ook hier weer: wat is het hier toch mooi!

Dokkum is sowieso een van mijn favoriete plaatsen. We varen langs de molens op

de wal, rond het eilandje midden in de Dokkumer Ee, dit is het centrum van de stad.

We moeten nu steeds even wachten voor de brugopening. Er is 1 brugwachter, die

alle drie de bruggen bediend. Dus als de schepen er door zijn, moet hij eerst weer

de brug sluiten, de slagbomen omhoog om het verkeer er weer doorte laten, dan

stapt hij op zijn fiets en peddelt fluitend naar de volgende brug. Zet rustig zijn

fiets op slot, dan gaan de slagbomen naar beneden om het verkeer tegen te

houden enz. En dan weer verder naar de derde brug.


 


Nu alleen nog de grote verkeersbrug in de provinciale weg, die druk bereden wordt.

Nu zijn we op het Dokkumer Grootdiep. Nu alleen nog door de sluizen van

Dokkumer Nieuwe Zijlen dan hebben we verdeer geen belemmering meer naar Anjum.

Deze keer gaan we onze aankomst zondag om 14.00 uur in Anjum, Jachthaven

Lauwersmeer, Oostmahorn redden. We duiken nog onder voor 2 nachten

in Jachthaven Lunegat, Kollum, deze is net na de sluis aan de Groningse kant.

En daar liggen we dan afgemeerd.



We gaan ons eerst melden bij de havenmeester, dat is nu weer zo gepiept, praatje

maken, betalen, klaar. Wat een hoop Nederlandse schepen luggen er hier. Ja, duhuh!

Ik moet duidelijk nog even wennen. We willen even een hapje eten en vragen

waar. Er blijkt een snackkar net buiten het terrein te staan. Oh, lekker.

Daar zitten we dan met ons eerste broodje kroket en een frites met pindasaus.


 


Hierna gaan we aan boord, we zijn nog steeds heel erg vermoeid, we hebben het

de laatste maanden niet kado gekregen, dus dubbelblij als we veilig aankomen zondag.

Maar onze tocht door Friesland was top!


Zaterdag, 11 juni 2016, jachthaven Lunegat. Kollum.


Vandaag moeten we aan de slag, het schip moet een beetje presentabel gemaakt

worden voor onze intocht morgen, dus dat wordt boenen en poetsen de hele dag.


 


We gaan hier verder met het hoofdstuk aankomst Anjum , dat is zo een belangrijke

gebeurtenis voor ons, dit verdient een apart hoofdstuk.