Woensdag,17 december 2014, Pantai Kok, Telaga, Malaysia.


Tot nu toe valt het mee, weinig wind, weinig regen, maar als we voor de zoveelste

keer de voorspellingen doorkijken, wordt het echt menens deze week, dagen met

windstoten van meer dan 35 kn, en met een verwachte regenval van 42 mm. Op de

sites van de collegacruisers lees ik ook dit soort weer, dus we blijven waar we zijn.

Maar als het dan toch droog is, laten we dan even een strandwandeling maken, nu

het nog kan. Dus Roderick hoost het bootje leeg en om 8.00 uur lopen we al langs

het strand te banjeren. He lekker!


 


Dit is de naastgelegen baai Bureau Bay.



We lopen een flink stuk en kijken nog eens naar de lucht, tijd om terug te gaan. Net

op tijd weer aan boord, dat hebben we nou eens goed gedaan. Nog een hele dag

voor ons, Roderick komt ineens tevoorschijn met het spel Carriere, een soort

levensloopspel, waar je punten kunt verdienen voor geluk (harten), beroemdheid

(sterren) en geld. Toen we op het strand liepen, maakten we al de quote: U kunt

naar zee gaan, 4 harten, 2 sterren, het is jaren geleden, dat we dit nog eens

gespeeld hebben. Leuk om weer eens te doen, het maakt ook vele herinneringen

los. We vinden ook nog een nieuw spel in de spellenkoffer, dat gaan we vandaag

maar eens uitproberen: De Ruimteschepen van Catan. De Kolonisten van Catan

speelden we in Anjum veel, dat vinden we erg leuk. Dit is maar een klein doosje, het

is echt voor 2 spelers, maar verrassing, het zijn geen kaarten, het is een heel mooi

uitgevoerd spel. We zijn echt verrast, een uitgebreid boekwerk met spelregels erbij,

alleen met het klaar leggen zijn we al bijna een uur bezig, voordat we alles

uitgeplozen en nagekeken hebben.  We doen een proefspel, het is erg leuk er zit

heel veel in qua strategie, dat maakt dat zo’n spel iedere keer anders loopt. Knap

gemaakt! Morgen nog maar eens proberen.


 


Donderdag, 18 december 2014, Pantai Kok, Telaga, Malaysia.


Tja tot nu toe valt het weer alleszins mee. Het is wel dreigend, maar er is prima

mee te leven. De voorspellingen blijven onveranderd slecht, welk programma we

ook maar nakijken, de hele week blijft het prut. Dit keer gaan we toch maar nuttig

aan de slag, we zijn op zoek naar onze Aquagen, de (water) sleepgenerator, een

groot apparaat met een bijbehorende grote propellor en een 30 meter dikke stevige

lijn. Toen we naar Nederland gingen en het schip achterbleef, hebben we alles wat

buiten hing, naar binnen gehaald en goed opgeborgen, hier in Malaysia gebruikten

we de Aquagen niet, het is veel te ondiep en te veel netten, we misten hem dus ook

niet, maar onderweg naar Thailand werd het een ander verhaal. Dus op alle logische

plekken al gekeken, maar we hebben hem zo goed opgeborgen, het grote ding is

toch niet te vinden. Dus dat wordt de hele hut leegtrekken, zeilen er uit,

gereedschap eruit, matrassen weg, vloerdelen weg, niks! Dat gaat lekker. We weten

zeker dat we hem binnengehaald hebben en goed uit de weg gelegd hebben. Shit,

morgen dan maar de andere hut helemaal leegtrekken. We hebben al een paar uur

zwoegen achter de rug, we gaan naar de wal, lunchen bij de Arabier. Ons telefoon

internet is bijna op, dus nemen we ook de kleine computer mee in een waterdichte

tas, we hebben informatie nodig over wat marina’s, dat kunnen we daar mooi

opzoeken, terwijl zij wat lekkers staan te grillen voor ons. En lekker is het, we

zouden hier wel iedere dag willen eten, maar dat is voor ons budget niet haalbaar. Er

staat een hele rij waterpijpen klaar voor de klanten, met stickers er op, welke

smaak het is, appel, bessen, enz. De ober maakt hem klaar, gloeiende kooltjes en

zo, lurkt er vast wat aan en dan wordt de pijp gebruiksklaar aan tafel afgeleverd.


 


Nu vallen de hoosbuien wel, terwijl we zitten te smikkelen, dat betekent dat eerst

de dinghy weer leeg gehoosd moet worden, voordat we terug kunnen varen. We

nemen meteen ook nog wat boodschappen mee bij Petronas, dan zijn we meteen

klaar. Tijd om uit te buiken en gelijk een spelletje te doen, tenslotte moeten we de

regels goed onder de knie krijgen….


Vrijdag, 19 december 2014, Pantai Kok, Telaga.


Vannacht waaide het als een gek, maar het gaf geen problemen, alleen maar stroom

voor de accu’s. Door dit onbestendige weer, kun je eigenlijk nergens naar toe, voor

het schip is dit een prima ankerplaats, maar we zouden ook nog voor de Kerst naar

Kuah willen, maar dat is een wijde aan de wind opengestelde ankerplaats. Okay,

dan huren we een auto, ook een goed idee. Maar wanneer?

Als je weet, dat het ’s middags noodweer gaat worden met harde regen en

windstoten, wil je ook niet het schip zo achterlaten, je weet nooit wat er kan

gebeuren, ons anker zit er wel goed in, dat is al gebleken, maar of dat ook zo is bij

de andere schepen? Er zal er maar een van zijn anker slaan en op je af komen

drijven, dat is altijd mijn grootste angst. Als dat gebeurt zijn er uiteraard

windstoten en golven, dus je bent niet blij, als er een grote catamaran op je afkomt.

En ja, ondanks alles, kan ook ons schip op drift raken, ik moet er niet aan denken.

Dus gewoon pas op de plaats. Vanmiddag hebben we de kleine hut helemaal

leeggetrokken, niet zo lang geleden hebben we dat ook al gedaan, dus we weten

wat er in ligt, maar daar hebben we niet onder de bedvloer gekeken, alles moet er

dus uit, schot weer losgeschroefd en ja hoor, daar ligt de Aquagen met toebehoren,

goed beschermd, maar bijna onvindbaar. Weer een klus geklaard!

Het waait, maar is nog steeds droog, dus gaan we toch nog even de wal op met een

grote tas wasgoed voor de wasserij en daarna gaan we een biertje pakken op de

kade. We raken in gesprek met een jong Engels stel, die letterlijk aan onze lippen

hangen als we vertellen, wat we zoal gedaan hebben. Erg leuk, we halen nog even

de mail binnen, waaronder die van Jan Bart. Er ligt een pakje voor hen in Telaga

Marina, zouden wij dat kunnen meenemen als we naar Kuah gaan? Ja natuurlijk.


Zaterdag, 20 december 2014, Pantai Kok, Telaga.


De wind is er wel, maar die geweldige regen blijft uit. We gooien er nog maar eens

een spelletje Ruimtevaarders van Catan tegen aan. In de middag varen we toch

even naar het havenkantoor om het pakketje voor Jan Bart op te halen. Nog 1 keer

een biertje tot besluit, terwijl we daar zitten komt er een Malay bruidspaar foto's

maken in de haven, een geliefde plaats met op de achtergrond de knotsgrote jachten.

Ze zijn zo weggelopen uit een sprookje, ze zien er zo prachtig mooi uit. Beide in licht

turquoise zijde, hij met een kris en een oranje sarongachtige omslagdoek, zij vol

borduursel en edelstenen. Wauw, wat een plaatje.


    



Daarna dan varen we weer terug naar de baai. We halen direct de buitenboord motor

van de dinghy en hijsen die aan boord. We willen morgen vroeg vertrekken naar Kuah,

misschien dat we dat kunnen halen voor de buien losbarsten.


Zondag, 21 december 2014, Kuah.


Direct anker op, dan pas aan de koffie. Het eerste stuk hebben we nog wat wind

mee, dus dat is lekker zeilen, voorbij Rabat moeten we de hoek om en dan is de

wind en de stroom pal tegen, dus blijft de motor aan. Om 12.00 uur laten we het

anker zakken in de baai voor Kuah, hier ligt het altijd vol met cruisersschepen,

omdat je in Kuah in principe alles kunt kopen, wat je nodig hebt, er zijn 2 grote

supermarkten en talloze kleine winkels en niet te vergeten overal restaurantjes en

eetstalletjes. We liggen pal naast de Evia Blue en de Nightfly, beide Nederlandse

schepen. Gezellig. We zijn net op tijd, even later begint het te plenzen, he, he,

eindelijk. Het schip is weer schoongespoeld, de watertanks zijn weer propvol. s'

Middags gaan we even wat drinken bij Jan Bart en Monique, even bijpraten. Ook

krijg ik nog een zakje Hollandse Salmiak rondjes, die had Mirella meegegeven aan

de zonen, toen zij kwamen, maar we zijn direct uit elkaar gevaren de volgende dag

en nu kreeg ik dat als verrassing alsnog. Lekker!


Maandag, 22 december 2014, Kuah.


We wachten even een pauze tussen de buien af om naar de wal te gaan, eerst

moeten we zien wat geld te scoren bij een ATM machine. We zijn aardig door onze

voorraad Maleise contanten heen, dan wandelen we eerst naar Restaurant de Pier,

20 minuten de ene kant op, we willen kijken of daar iets georganiseerd wordt voor

Kerst. De uitbaatster/ kok Oh is blij ons weer te zien, Yes, Darling, we hebben een

kerstdiner. Even goed kijken wanneer, want in Nederland is dat altijd op de 25e,

maar in vele andere landen is Kerstavond op de 24e december. Hier dus ook.

Kunnen we nog reserveren? Yes Darling, voor jullie altijd! Nou dat doen we dan.

Daarna haalt ze de uitnodiging van de wand, want ze wil niet teveel mensen, ze wil

haar gasten iets goeds voorzetten. Het is voor hier aan de prijs, 120 MR per

persoon, (30 euro), maar daar krijgen we dan Kalkoen met puree en groenten voor,

gerookte zalm, spareribs (de specialiteit van Oh) een toetje en 3 biertjes. Lijkt me

gaaf. We hadden onze NL vrienden nog gevraagd, maar die hebben andere plannen.

We eten bij de Pier een hapje en lopen dan 40 minuten naar de andere kant van de

stad naar de Billion Supermarket, we lopen heel wat af op deze manier. Roderick

gaat Internet regelen en zorgen dat onze beide telefoons weer opgetopt worden,

intussen laad ik de kar vol, met beleid, want het moet allemaal weer mee in de

rugzak en schoudertassen. Een paar uur later zijn we weer aan boord, zo nu even

lekker met een boek buiten de bank. Oh nee, eerst nog even een kerstfoto maken,

het kost wat moeite, maar hij is goed gelukt, de hele avond zijn we bezig met

kerstwensen versturen, ontvangen en beantwoorden. Leuk hoor om zo contact met

de hele wereld te kunnen houden. De foto is nog niet verzonden of de eerste

reacties komen al binnen.



Dinsdag, 23 december 2014, Kuah.


We houden het lekker rustig, het is prutweer.


Woensdag, 24 december 2014, Kuah, Malaysia.


In het begin van de avond naar de wal, net tussen de buien door. Vanavond is het

Christmas Eve diner bij de Pier. We moeten wel door de modder en de plassen

baggeren, er is zoveel regen gevallen. We zijn nog wat vroeg, maar geen probleem,

kom zitten, wat willen jullie drinken? Direct wordt er al een bord met dikgesneden

gerookte zalm voor onze neus op de bar gezet, als appetizer. Smullen natuurlijk.

Langzaam druppelen de andere gasten binnen, zo'n 15 man, wij vinden het wel prettig

niet zo druk, dan heb je mooi de gelegenheid om een gesprekje te voeren. Intussen

wordt er alweer een nieuw bord gerookte zalm voor ons neergezet, nou kom maar op,

het is heerlijk. Daarna moeten we aan de kalkoen en spareribs en nog veel meer.


 


Als we later in de avond teruglopen is het heerlijk warm en droog, overal zitten

mensen buiten op straat te eten, het park vlakbij de ankerplaats is helemaal verlicht,

daar wilde ik steeds al eens kijken, we kunnen vanuit de boot de lichtjes zien, nu is dat

een mooie gelegenheid. Ook de adelaar op Jetty point is helemaal aangelicht.


 


 


Donderdag, 25 december 2014, Kerstmis in Kuah.


Tja het is hier een moslimland, dus Kerst is alleen voor de toeristen, de winkels zijn

open en er wordt overal gewoon gewerkt. Na het ontbijt gaat Roderick met de dinghy

naar de wal om crabsticks te kopen. Warren en Maria van de Nightfly hebben bij een

cafe een Pot Luck georganiseerd met een aantal boten. Dus iedereen brengt weer wat

lekkers mee, wat we met ons allen opeten. Wij maken een salade van crabsticks, zij

hebben een heerlijke chocolade mousse met slagroom meegebracht, verder zijn er

Franse kaasjes met druiven, gekruide rijst, geroosterde aardappelen uit de oven,

pastasalade, een dikke clamshowder, stokbrood, gebraden kippen, kortom een

biljarttafel vol heerlijkheden. Met ons buikje rond wandelen we weer terug naar de

pontoon, waar de dinghy ligt te wachten, lekker weer aan boord. Geen eenzame Kerst

dus voor ons, integendeel.


 


Alle mensen hartelijk bedankt voor alle lieve, mooie, originele en wel gemeende Kerst- en Nieuwjaarswensen. We zijn daar blij mee.




Vrijdag, 26 december 2014, 2e Kerstdag, Kuah, Malaysia.


Gisteren waren we allebei al erg vermoeid, beetje dizzy, beetje urgh, maar vandaag is

het voor mij echt raak, ik voel me hondsberoerd, dikke keel, pijntje hier en pijntje

daar, pijntje overal en snipverkouden. Dat wordt een dagje in bed blijven. Tot iets

anders ben ik ook echt niet in staat. Intussen is het nu echt aan het regenen, (niet dat

ik daar veel hinder van heb gehad), we zijn al behoorlijk gewend aan de overvloedige

regenval hier, maar het kan blijkbaar nog harder en nog meer, en nog harder en nog

meer. Roderick zit buiten in z'n zwembroek de grote opvangbakken leeg te scheppen

met de grote kan, rechtstreeks via het filtersysteem in de watertank. Hij kan er niet

tegen aan, op dit moment stort er per 2 seconden 2 liter water in de bak. De beide

watertanks zijn vol, de reserve jerrycans van vers water voorzien, de waterflessen

gevuld, alle emmers en bakken staan tot de rand gevuld. Als er een golfje langs komt,

klotst alles over de rand. Tja, geeft niet, zo weer aangevuld. Het enige echt

vervelende is dat je de hele dag de luiken moet dicht houden, terwijl het nog steeds

heet is en het vochtgehalte in de lucht enorm hoog. Dankzij de bimini kunnen we de

toegangsdeur en het grote luik daarboven wel altijd open houden.



Zaterdag, 27 december 2014, Kuah, Malaysia.


Tja ik lig in bed, het regent en als de buien even inhouden vaart Roderick naar de wal

om wat inkopen te doen. Dat is het wel zo'n beetje.


Zondag, 28 december 2014, Kuah, Malaysia.


De regen neemt wat af, we liggen hier prima, de wind en de golven komen uit het

NoordOosten en hier liggen we in de luwte van het land. In principe wilden we hier toch

al blijven tot Nieuw Jaar, dus we wachten af, wat er verder gaat gebeuren. Later op

de ochtend hebben we weer zon, we hebben wat vers voer nodig en Roderick vraagt

of ik mee wil, die weet, dat ik af en toe uitgelaten moet worden. Zo wandelen we in

bejaardenpas door het park, goed kijken waar je loopt, grote delen van het pad staan

onder water en er is veel modder overheen gespoeld, waardoor het spekglad is. Ook

de straten zijn een waterballet, hoewel er hier overal langs de wegen diepe betonnen

afvoergeulen gemaakt zijn, die zijn wel 1 meter diep en 80 cm breed. Daar liggen

roosters overheen, maar soms ook niet of daar liggen allemaal betonplaten overheen,

maar sommigen zijn doormidden gebroken of voor de helft weg. Dus het is een beetje

Russisch Roulette om er overheen te lopen. Maar dat is hier in Zuid Oost Azie normaal.

Na onze wandeling, duik ik direct mijn bed weer in. We krijgen later bezoek van nog

een Hollandse solozeiler, die al vanaf 1969 aan het rondzeilen is, die heeft heel wat te

vertellen. Later op de avond zien we op Internet, dat in Midden Malaysia de

wateroverlast extreme vormen heeft aangenomen, grote gebieden staan onderwater,

bruggen en treinstations staan onder water, wegdek is weggeslagen en er zijn

inmiddels al 160.000 mensen geevacueerd, er zijn zelfs al een aantal doden te

betreuren. Het kon ook haast niet uitblijven, er zijn zulke enorme hoeveelheden regen

gevallen, al weken achter elkaar en deze dagen er nog overheen. Malaysia heeft hoge

bergen, dus al het water roetsjt naar beneden in kolkende stromen. Ook Thailand

heeft zijn portie gekregen. We zijn geluksvogels, dat wij zo weinig problemen hebben

tot nu toe. Midden in de nacht bellen Sonja en Sylvia op om te vragen of het goed met

ons gaat, erg lief.


Maandag, 29 december 2014, Kuah, Malaysia.


Veel van hetzelfde, regen, zon, ik knap weer een beetje op, maar Roderick knapt nu

af. Dat gaat lekker! Ik ga in mijn eentje met de dinghy naar de wal, even de

benen strekken en wat voer halen. Gaat prima, Roderick is blij als ik weer veilig terug

ben en ik ben zo moe, dat ik me graag weer gezellig uitstrek op de kuipbank.

s'Avonds tegen 18.00 uur is de atmosfeer weer tot rust gekomen, meestal is het

water dan helemaal rustig, het licht is prachtig, dat is altijd zo'n genietmoment.



Dinsdag, 30 december 2014, Kuah, Malaysia.


Roderick knapt weer een beetje op, maar ik kan helemaal niks vandaag, hoesten,

benauwd, doodmoe. Dat schiet lekker op. We gaan in de loop van de middag toch nog

even naar de wal, gewoon een stukje lopen. Onderweg zien we in de hardwarestore

een benzine generator staan, hee, dat is zo'n zelfde als bij Warren en Maria, daar

kwamen we langs toen hij aan stond en we waren verrast over de minimale

hoeveelheid geluid, die hij produceerde. De prijs valt ook nog mee, 3000 RM, nou daar

is nog eens over te denken. Een beetje extra electriciteitstoevoer als je op de

ankerplaats ligt, is toch wel heel comfortabel. Toch eens over denken.



Woensdag, 31 december 2014, Kuah, Malaysia.


We zijn voor vanavond uitgenodigd om met de diverse boten bij Evia Blue het Oude

jaar uit te luiden, maar het lijkt ons raadzaam om dat af te zeggen, wij voelen ons nog

steeds gammel en de andere zeilers zitten er vast ook niet op te wachten om het

Nieuwe Jaar met een flink virus te beginnen. Intussen zijn we nog steeds bezig met

ons vaarplan voor het komende jaar, er zijn een aantal belangrijke punten, die niet

helemaal soepel in elkaar passen, qua tijdsplanning. Dus we gooien de planning weer

overhoop en gaan opnieuw aan de slag. De grootste component waar we rekening

mee moeten houden is uiteraard het weer, de wind en de stromingen. We moeten een

route af gaan leggen van 8.500 km  (4600 Nm) naar Zuid Afrika, maar daar komen

ook nog 1900 km (1050 Nm) bij vanaf hier naar het startpunt in Indonesia, de

Sundastrait bij Jakarta. Waar en wanneer starten de orkaanseizoenen, hoe loopt de

hoofdstroming op dat moment, hoelang zijn de visa geldig, waar kunnen we nog de

laatste keer tanken, zijn onze paspoorten nog lang genoeg geldig en zeker niet

onbelangrijk: Wat kost dat allemaal? Een heel gereken en geregel.

We hebben besloten toch de Honda generator aan te schaffen, we gaan naar de winkel

en dan is net de laatste verkocht. Shit, nu willen we hem pas echt graag hebben, tot

nu toe hadden we zo iets van, ach het is wel handig, maar ook weer een grote

aanschaf, hebben we dat echt wel nodig? Maar als er net geen een meer te koop is

wordt je pissig. We schaffen voor vanavond een lekkere fles rum aan, om het jaar uit

te luiden en gaan dan bij de Indier een Tikka Massala eten. Het duurt altijd een

eeuwigheid voordat dat gerecht klaar is, dus we nemen vooraf maar een Papadum

Masala, dat is een Papadum met gekruide blokjes tomaat, ui en knoflook met Raita en

Roderick neemt Springrolls. Dan komt eindelijk het eten, 1 klein bakje, wel dubbele

naanbroodjes, zoals besteld. We hebben hier al vaker gegeten, altijd heerlijk, maar dit

is wel erg weinig. Toch maar eens vragen, Ja de 2e komt er zo aan. Als we alles

schoon opgegeten hebben is het 2e portie er nog niet, weet u wat, pak dat maar in om

mee te nemen, hebben we morgen ook nog een lekker hapje.

We houden het erg rustig vanavond, de fles rum blijft dicht, een glaasje water en een

frisdrank zijn voor vandaag genoeg. Om 0.00 uur start het vuurwerk, dat we mooi

vanaf het voordek, gekleed in alleen een hemdje kunnen zien. Dan lekker naar bed.

Een foto van het vuurwerk in het donker vanaf een dansend schip heeft dit als

resultaat. Heel mooi eigenlijk.



En nog zo een!



Het einde van een mooi jaar voor ons, kijken wat 2015 voor ons in petto heeft.