Woensdag, 11 november 2015.


Om half 5 gaat de wekker en om 05.15 uur zitten we al in de auto. Vandaag gaan

we Hluhluwe/ iMfolozi game reserve bezoeken, ongeveer anderhalf uur rijden.

Het begint al goed, zodra we de hoek om zijn bij de parkeerplaats, voor de

zekerheid parkeren we iedere nacht voor het politiebureau, zien we al een paar

zwarte Ibissen lopen.


 


Op naar de rest van de dierenwereld hier. Onderweg kun je goed zien hoe ze op

dit moment te lijden hebben onder de droogte. Rivierbeddingen staan droog, het

landschap is overwegend dor en droog. De schoolkinderen zijn desondanks

onberispelijk gekleed, ze moeten kilometers lopen naar hun scholen. Overal zien

we ze midden in de bush lopen.


 


We zien overal verspreid huisjes staan, varierend van deze mooi geschilderde

huisjes tot hutjes en golfplaten hokjes. Deze meneer staat trots voor zijn nering.


 


Zodra we de afslag genomen hebben naar het park, zien we al een paar zebra's

lopen en een heel stel gieren. Dat belooft wat!


 


Eerst toegang betalen uiteraard, terwijl Roderick binnen staat bij de receptie heb

ik mooi de tijd om de Wevervogels te bestuderen. Het hangt hier vol met van die

mooie geweven nestjes. Het is een getjilp en gekwinkeleer van jewelste.


 


Zo we zijn er klaar voor, kom maar op. Leuk om zo met z'n tweetjes met je eigen

auto op "jacht" te gaan, spannend ook, we hebben maar een heel dun stukje blik

om ons heen.


 


Kijk, kijk, Neushoorns! Wat gaaf. Er leeft een grote populatie witte en zwarte

neushoorns in dit park. Dit is een witte, met een brede bek, een hoge dunne hoorn

en beetje ellipsvormige oortjes, de zwarte hebben een smal "Brusekerbekkie",

een stompere hoorn en ronde oortjes. Het is maar dat jullie dit weten!


 


 


De rivieren zijn bijna helemaal opgedroogd, normaal zou dit een brede stroom

moeten zijn. Een waterbuffel heeft nog een plekje in de koele modder gevonden.

Het is dat hij zijn kop naar ons toedraaide om ons in de gaten te houden, anders

hadden we hem niet eens gezien.


 


Er zijn picknickplaatsen gemaakt, daar is het struikgewas rondom weggehaald en

mag je (uiteraard op eigen risico) de auto verlaten. Speuren, speuren, speuren.


 


En voor deze jongens moeten we dus oppassen op deze plaats. En kijk, we zijn

dus echt in Afrika, een prachtige giraf in de verte.


 


We gaan weer gauw verder met de auto, zien Wildebeesten en Bokjes in alle

soorten en maten, Riedbucks, Bushbucks, Steenbok (de Afrikaanse variant),

Duikers, Impalas, Nyala's en Kudu's


 


 


En ik ben er niet.....


 


   


 



En als klap op de vuurpijl: de grootste neushoorn die ik ooit gezien heb. Hij ligt

onder een acacia als een gigantisch brok graniet met een joekel van een hoorn.


 



Wat fantastisch om hier zo tussen te kunnen bewegen.

We gaan nog een stukje verder, rijden naar ieder uitzichtspunt, eigenlijk zijn we

zo langzamerhand bekaf van alle indrukken. Tijd voor een kleine pauze en een

broodje. Bij de volgende picknickplaats gaan we er uit. En kijk nou toch het feest

gaat gewoon door, er loopt een hele kudde olifanten beneden in de rivierbedding.



Geen mooiere plek mogelijk om je broodje te eten.


  


 


Je kunt er ademloos naar zitten kijken, hoe ze met hun slurf een gat graven om

toch nog bij het water te kunnen komen. De helft van de kudde loopt verder, de

rest blijft nog even doorgraven. Wij gaan ook weer verder. Kijken wat we verder

kunnen ontdekken. Nou nog heel wat dus. Een heerlijk soezend wrattenzwijn.


 


een impala                                                        nog een zebra

 


giraffen

 


Bavianen

 


Tot besluit komt er een olifant met een lange snuit, die blaast bijna mijn verhaaltje

uit, vrolijk zwaaiend met zijn slurf kruist hij met gezwinde pas ons pad.


 


Het is inmiddels beginnen te regenen, de wegen worden nog slechter begaanbaar,

het zicht minder, we vinden het wel mooi geweest, we gaan het park uit richting

lodge, dat is ook nog 50 km. In de verte ontwaren we nog een hele kudde

buffels. Vinden we wel prima zo, buffels zijn erg aggressief en vallen aan zonder

enige waarschuwing. Zij veroorzaken tesamen met de nijlpaarden het grootste

aantal dodelijke ongelukken.



Dan verlaten we echt de Hluhluwe ( spreek uit: Sjloesjloewi) iMfolozi Game Reserve.

De weg naar False Bay is goed te berijden, alleen moeten we weer sla-ommen tussen

de koeien, de geiten en de kinderen. Maar nu de Wildebees Ecolodge zien te vinden.

Wat een crime, we zitten in de buurt, de weg is bijzonder slecht, we moeten op D540

zijn, dat bordje hebben we gezien, maar we vinden alleen C, doorrijden dan maar,

vragen, niemand snapt hier iets, we keren om, volgende weg proberen, die eindigt in

mul zand midden in het bos. Volgens de GPS kaarten waren we er vlak bij, maar we

hebben geen telefoonverbinding meer. Overnieuw, weer een zandpad, we bellen naar

de lodge, maar de woorden komen maar half door, geen idee, wat die meneer gezegd

heeft. Weer terug, weer een andere weg, weer bellen, weer onverstaanbaar, shit. We

worden hier moedeloos en ook nog al zenuwachtig van, want over een uur is het

donker en het is hier Godverlaten. Alle huizen hebben manshoge muren met

electrische draden er boven gespannen, een groot electrisch schuifhek van dikke

ijzeren staven en een vriendelijk bordje erbij: Armed Response, wat zoveel wil

zeggen: als je zomaar binnenkomt, schieten we. Ook de GPS heeft geen ontvangst

meer. We zijn al anderhalf uur verder. Weer bellen, weer bellen, dan gaan we een hele

andere kant op en laten we daar nu net een bordje zien staan. Evengoed moeten we

dan nog 20 minuten verder. Gevonden! Zo te zien, zijn we een hoek voor de Lodge

omgekeerd in het begin, vanaf deze kant stonden er geen bordjes.

We hebben een heerlijk huisje in een weelderig begroeide omgeving. Een mooi ruim

bed, boxspring, overal liggen bloemetjes tot op de wc rol aan toe.


 


 


Er wordt buiten een tafel voor ons gedekt voor het diner, kampvuur erbij, heerlijk

eten en dan mogen we naar bed, zzzzzz.


 


Donderdag, 12 november 2015, 2e dag safari, False Bay en Saint Lucia.


Om 05.00 uur 's ochtends loop ik al door de bush te banjeren, heel veel vogels, bokjes

en apen en de grond vol sporen. Gisteren hebben we zoveel dieren gezien, maar geen

katachtigen zoals leeuwen, cheetahs en luipaarden. We hebben wel in en onder alle

bomen getuurd. Nu loop ik achteloos te wandelen hier, als ik terugkom in ons huisje, zie

ik een pamflet liggen met de waarschuwing dat er de laatste tijd regelmatig een

luipaard in deze area gesignaleerd is, later horen we dat hij ook deze ochtend hier op

bezoek is geweest, hij kruipt gewoon onder het hek door. Jammer ik heb hem net

gemist. We krijgen een heerlijk ontbijt voorgeschoteld, het personeel is erg vriendelijk,

maar ook heel onderdanig, heel serviel eigenlijk, daar heb ik nogal moeite mee. Ze

vragen nederig excuus om ons te storen en dat alleen om de vraag te stellen of we ook

nog gebakken eitjes of worstjes willen. Hierna gaan we naar False Bay Park, het

noordelijke gedeelte van Lake St Lucia, dat weer deel uitmaakt van het iSimangaliso

Wetland Park. Een uitgebreid estuarium vol vogels, kroks en ander wild.


 


De weg door het park is dor en doods. Het zou hier dus vol vogels moeten zitten,

maar het gebied is volkomen verlaten. Letterlijk een doodse stilte. De droogte heeft

hier ook toegeslagen, het water in dit gedeelte van het meer is volledig verdwenen.

We hebben de verrekijker bij ons en zien dat de bodem bezaaid ligt met grote dode

vissen. Nu snap je beter wat een impact waterschaarste heeft.


 


We rijden nog wat rond, maar besluiten al snel dit park te verlaten. En ja er was

toch ook nog wild, kijk maar.


 


We besluiten dan toch nog maar naar St Lucia te rijden, dat is ongeveer 50 km rijden, dachten we, maar dat werden er 95 km. St Lucia is toeristisch, daar hadden we ook de boottocht over de rivier gemaakt met de nijlpaarden. Hier hebben ze de grootste nijlpaarden populatie van Afrika. Goed het was dus een end rijden, maar ook wel lekker om in een mooie straat rond te banjeren, opgeleukt voor de toeristen.


 


Op het terras van een Italiaans restaurant in Afrika bestelt Roderick het oer Duitse

gerecht Eisbein, dat staat hier bijna overal op de kaart. We zitten er heerlijk op het

terras, wandelen nog wat rond.



Dan tot besluit nog een stop met de auto bij de brug. Daar liggen ze weer de grote

krokodillen. We weten nu waar en hoe we moeten kijken en met de kijker zie je ze

overal, in de schaduw onder de boomwortels, tussen het riet en zoals hier op een

stukje droge grond. En het zijn echt geen kleine jongens. De waterstand in de rivier

is duidelijk nog lager geworden, overal zie je bergjes hippo's, die hebben het ook

niet makkelijk zo onder de Afrikaanse zon, ze kunnen nauwelijks onder water komen

en hun huid is heel gevoelig voor zonnebrand. Het water is nu overwegend zout,

daarom gaan ze 's nachts op pad om in de stad te drinken uit de zwembaden en

andere bronnen.



Vrijdag, 13 november 2015, 3e dag safari van False Bay naar uMkhuze.


Vanaf de Wildebees Ecolodge naar uMkhuze Park is ongeveer 70 km over de snelweg

N2 maar we besluiten de secundaire weg te nemen, iets langer, maar waarschijnlijk

ook interessanter. Interessanter was het zeker, maar we wilden dat we deze keuze

niet hadden gemaakt. Onderweg hebben we nog een bijna ongeluk, het scheelde

maar een haar. Een auto passeert ons rakelings op volle snelheid op de

tweebaansweg en moet tussen ons en de tegenligger door. Pfoei! Roderick gaat naar

de kant van de weg om even bij te komen.


 


Zodra we de afslag vanaf de proviciale weg genomen hebben, rijden we met ons

lichte kleine autootje over zandwegen met grove gravel. Het middengedeelte is

als een wasbord, onze ingewanden trillen eruit, dus gaan we over de de zandsporen

langs de zijkant, goed te doen met een dikke 4 wheeldrive, maar voor ons heel

spannend. Diepe mulle zandsporen en droog, droog, droog.


 


Bij de afslag van de weg zagen we veel verbrand rubber, autoglas en beschadigd,

lees verbrand, asfalt. Tjee, er is hier een groot ongeluk gebeurd. Maar even later

komen we weer zo een plek tegen en weer en weer. Dat voelt niet goed. We rijden

enden en enden. Langs de weg lopen veel mensen met kruiwagens met jerrycans

om water te halen, kleine kleuters achter hen aan lopend, sommige op blote voetjes

over de gravel en het gloeiend hete zand. Kilometers moeten ze lopen. We komen

tankwagens met water tegen, de vaten worden gevuld, maar hoe ze die dan weer

naar huis moeten krijgen? We zien de mensen ze voortrollen. Wat een moeizaam

leven!


 


We hebben onderweg een liftster, een donkere dame met allemaal tassen vol

boodschappen van de markt opgepikt. Ze gaat achterin zitten en durft niets tegen

ons te zeggen. We hopen dat ze wel zal aangeven, wanneer ze er uit moet. Bijna

3 kwartier verder met de auto, wil ze er uit, anders had ze toch dit hele eind

moeten lopen. We zijn die hobbelzandweg wel zat, maar volgens ons zijn we bijna

bij de oostelijke gate van het park.



Dan stopt er een beschaafde dame in een auto vanaf de andere kant. Waar of we

naar toe moeten. Roderick vertelt het. Maar dat kan helemaal niet de road is

blocked! Ja, maar de oostelijke gate van het park...? Maar volgens haar is dat niet

mogelijk dus keren we om. Weer die rotweg af, ik zwaai altijd naar de mensen om

ons heen, maar hier lopen ze met strakke gezichten, weinig toeschietelijk.

We moeten eerst 30 km terug over deze gravelweg en dan nog 30 km terug over de

grote weg, nou dan gaan we wel over de noordelijke route, stukje om, maar alla! Het

wordt een omweg van 120 km over alleen maar rottige zand/gravelwegen. Niet leuk

dus, er komt geen einde aan. Mijn ingewanden zwellen helemaal op van irritatie, we

hebben wel het echte Afrika ervaren (maar dat denken we pas achteraf). Uren en

uren kost het ons.


 


We proberen de weg op de kaart te volgen, er staan wel wegwijzers, maar van

sommige zijn de borden doormidden gebroken, dus we proberen te ontdekken welk

pad we moeten nemen, door uit te puzzelen bij welke dorpen de laatste letters op

het plaatsnaambord horen. We rijden door Ubombo en dan wordt de tocht nog wat

uitdagender.


 


We moeten over de volgende bergen heen en het is nog steeds een gravelweg.

De hellingshoek bedraagt inmiddels 12%, als Roderick moet stoppen voor een

paar schoolkinderen glijden we langzaam achteruit en met de grootste moeite

krijgen we de auto weer in zijn vooruit berg op.



Eenmaal boven aangekomen krijgen we een roadblock voor wegwerkzaamheden

en dan zowaar een stuk asfaltweg.


   


En dan eindelijk komen we na weer 20 km zandweg bij de ingang van uMkhuze Park

aan. We hebben gelezen dat in het park een tankstation is, daar hebben we inmiddels

dringend behoefte aan. Dus vragen we bij de gate of het tankstation wel open is,

anders kunnen we het park niet meer in, dan moeten we verder. Maar de jongen bij

de gate snapt niks, spreekt nauwelijks Engels, inmiddels zijn we alweer een half uur

verder, weet je wat, betaal de entree voor het park maar, dan zien we binnen wel.

Het is inmiddels 14.00 uur geworden. Bij de receptie vragen we om te tanken en ja

dat is mogelijk. Buiten zie ik een bord met de namen en nummers van de safaritenten

en chalets, er is nog 1 vakje open... Op een holletje ga ik terug naar de receptie:

Kunnen we nog boeken voor 1 nacht. Ja, dat kan, wauw wat een opluchting. We

rijden naar ons plekje, Tent 25 midden in de bush, met een eigen hertje voor de

ingang. Wat leuk.



Het is een grote luxe safaritent met een terrasje, mooie bedden en in het achterste

gedeelte een aparte douche ruimte, een wastafel en een toilet in 3 afgescheiden

gedeeltes, helemaal betegeld en met warm en koud stromend water. En met

hertjes, eigenlijk bokjes, rondom.


 


 


Ernaast een afgescheiden keukengedeelte met een vierpits kooktoestel, een

koelkast, een betegelde aanrecht met keurige kastjes vol keukenbenodigdheden,

allemaal omgeven met metalen banden tegen het openmaken door de bavianen

en hyena's.



Ik ben er helemaal weg van, binnen 5 minuten ren ik weer naar de receptie:

Kunnen we er nog 1 nacht bij krijgen. En ja, 1 nacht kan nog net. Yess!!!!

We zijn dringend toe aan een pauze, maar nu zitten we midden in het wildpark en

het is al 15.00 uur. Dus als we nog een rondje willen maken, moeten we dat nu

doen. En ja, we treffen allerhande overstekende dieren. Op hun gemakje lopen ze

voor ons langs.


 


 


Dit park, het uMhkuze park, heeft op verschillende plaatsen bij de drinkplaatsen

schuilhutten aangelegd, echt heel erg mooi, met een lange aanlooproute tussen

bamboeschermen, zodat het wild niet verstoord wordt. Maar je moet natuurlijk

wel de auto uit, in dit park zijn er geen leeuwen, zeggen ze, dat maakt het al een

stuk gerieflijker, maar er lopen wel olifanten, buffels, hyena's, cheetahs enz. rond.

Overal hangen grote disclaimerborden, dat KZN Wildlife geen verantwoordelikheid

aanvaar vir enige dood, besering of siekte opgedoen binne het park.


 


We treffen hier heel veel vogels aan, pelikanen zover als je maar kunt kijken,

duizenden zijn het er, verder Nijlganzen, zwarte ibissen, een enorme roze reiger,


 


en natuurlijk ook weer een grote krokodil, die zitten hier echt overal.

 


We gaan rustig aan terug naar onze tent, dachten we, maar als we de hoek om slaan

treffen we daar een enorme olifant aan midden op de weg. Tjee wat een grote en

Tjee, wat dichtbij. Een beetje eng ook wel zo dichtbij, maar hij is rustig bezig een

boom te slopen, kijkt een keertje naar ons en eet rustig door.



Wauw, wat een belevenis. We blijven een poosje staan kijken, wat gaaf is dit! We

durven er mooi niet langs, dit kan nog wel even duren, dus rustig achteruit en dan

via dezelfde weg terug. Daar werden we opgewacht door 2 giraffen, die met hun

boom bezig waren. Zo werd het toch nog laat.


 


Nog even een kudde Wildebeesten en dan linea recta naar het enige restaurantje.


 


2 minuten voor sluitingstijd, kunnen we nog net, dankzij Roderick zijn charme, een

paar hamburgers met friet bestellen. Duurt wel even, de aardappels voor de frites

moeten nog geschild worden. Ze rent van hot naar her in haar keukentje. Dan blijkt

het mandje met ketchup nog op het terras, 100 meter verderop te staan. Zout moet

Roderick zelf toevoegen, daar neemt zij geen verantwoordelijkheid voor, ketchup

moet hij ook zelf erop doen, maar zodoende krijgen we een heerlijke hamburger met

verse frites, die we lekker gaan oppeuzelen op ons eigen terrasje.


 


Tijd om de muskietennetten uit te rollen en lekker gestrekt te gaan in ons bedje.

Zoals gebruikelijk laat ik mijn bedlampje aan en dat zullen we weten ook. De ramen

en deuren zijn allemaal voorzien van insectengaas, maar ze komen door de kieren

van de vloer omhoog. We hebben zelfs een grote bidsprinkhaan in het lampekapje.

Ik vind het eigenlijk wel grappig, het muskietennet om het bed zit er vol mee, torren,

kevers en van alles waar je het bestaan niet af wist. Tot Roderick moest plassen, die

was echt not amused!


Zaterdag, 14 november 2015, 4e dag safari, uMkhuze Park.


Het meeste gedierte is weer weggevlogen of gekropen, de bidsprinkhaan heb ik

netjes buiten neergezet. Dan eerst een ontbijtje op ons terrasje. Wat vind ik het

hier toch leuk. Er lopen hier wel 20 hertjes om ons heen, vogels kwinkeleren,

roepen, fluiten, schateren.


 


   


Daarna snel weer op pad naar de waterplaatsen, onderweg daar naar toe zien we

natuurlijk ook weer van alles. Een vrouwtjesbaviaan is haar man liefdevol aan het

vlooien en krijgt als beloning even snel een beurt van zeker 5 seconden.


  


En dan komen we terecht in een schilderij van Bob Ross.



Wat een idyllisch plaatje, spiegelend water en een neushoorn die heerlijk in de

modder ligt te soezen.


 



Je kunt er ademloos naar zitten kijken. Maar er wacht vast nog veel meer op ons.

De volgende waterdrinkplaats is bijna leeg, alleen een wrattenzwijn, die belaagd

wordt door de vogeltjes.


   


Dan komt er een Nyala hertje en vervolgens een hele groep van een ander merk.



Weer in de auto onderweg, we maken zo heel wat kilometers, treffen we nog een

keer zo een gigantische olifant aan. Even wachten maar weer.



Een poosje later wandelt hij het bos in en gaat vlak naast de weg op zijn gemak

een hapje eten. Hij zakt even door de knieen om nog even met zijn kop een boom

om zeep te helpen.


 


Dat kan hij dus ook heel makkelijk met ons autootje doen, maar daar heeft hij

gelukkig geen zin in.


 


   


Tjonge, tjonge je blijft je ogen uitkijken, het is zo fantastisch. En zo alleen met z'n

tweetjes in de auto zo te speuren en te vinden, maakt het nog leuker.


Zondag, 15 november 2015, 5e dag safari. uMkhuze Park en Richards Bay.


Dit is alweer de laatste dag, vandaag gaan we onderweg naar huis, maar natuurlijk

eerst nog een rondje naar een paar waterholes. Om 6.00 uur zitten we alweer in de

auto, ingepakt en wel. We hoeven pas om 10.00 uur uit te checken, maar de

waterholes liggen nogal ver in het park en zo hoeven we niet heen en weer.

We passeren wat overstekend wild en een zebrapad.


 


De eerste waterhole die we bezoeken, hadden we nog niet eerder gezien, maar er

is ook niet veel aan, bij de tweede zijn er werkzaamheden, dus mogen we niet naar

binnen, he, dat is niet leuk om zo af te sluiten, dus gaan we nog 1 keer diep het park

in, in de schuilhut aangekomen is er precies 1 wrattenzwijn en die loopt dan ook nog

weg. Even geduld maar even, want dit is de laatste plaats die we bezoeken, we

willen niet meer van die enden over ribbel en hobbelwegen, want we moeten straks

ook nog het hele eind naar Richards Bay. Ons geduld wordt beloond en hoe! De eerste

Warthog wordt afgewisseld door een echte rode Pumba.


 


en dan barst de party pas echt los, er komen twee machtige waterbuffels wat

drinken, een bonk samengebalde kracht.


 



terwijl we met ingehouden adem toekijken, komt er een Nyala familie bij.


   


daarna schuiven er een aantal zebra's aan..


 


en het geheel wordt gegarneerd met een sausje van Wildebeesten.



Dat is wat je noemt een gave afsluiter! Op weg naar de uitgang zien we nog een gezapig neushoornechtpaar bezig aan hun zondagse ommetje.


 


Door de regen van de laatste twee dagen krijgen sommige bomen al wat groene

blaadjes.


 


en dan is het echt afgelopen, we verlaten het park. De eerste 30 km is weer verschrikkelijke rotweg, daarna duiken we de N2 op.


 


We hebben fantastische safaridagen gehad. Echt een hoogtepunt.



Als we na bijna 3 uur rijden in Richards Bay stad aankomen, gaan we daar even

snel wat boodschappen halen in het centrum en nemen meteen een Sunday lunch in

de Elefant and I. Een heel fijn restaurant, waar je niet alleen heerlijk kunt eten, maar

waar ook allerhande kranten en tijdschriften ter inzage liggen. Daar lezen we als

eerste over de aanslagen in Parijs, daar hebben we zonder Internet en Telefoon

helemaal niets van meegekregen. Wat verschrikkelijk allemaal, de wereld is echt gek

geworden. Dan kijken we de Zulu Observer door en lezen dat het gebied wat we

doorkruist hebben geteisterd wordt door rellen en stakingen. De mensen daar hebben

al 2 maanden geen water en de regering doet er nauwelijks iets aan, maar bestelt

wel dure vliegtuigen. Er wordt aangeraden het gebied te mijden omdat het niet veilig

is, ja, daar waren we al achter. We kopen later de krant in de supermarkt en aan

boord gekomen, spellen we hem helemaal uit. Ons vermoeden dat er een hoog

misdaadgemiddelde is hier, wordt daarin bevestigd. Als je alleen maar kijkt naar de

manshoge muren, de rollen met scheermesjes draad er overheen, de draden onder

electrische spanning en de Armed Response bordjes, dan heb je daar toch al een idee

van. Er is een grote mate van drugsverslaving in dit gebied en daaraan gerelateerde

misdaad. Daarom veel autoinbraken, er lopen ook op alle parkeerplaatsen mannen,

die tegen betaling op je auto willen passen, we zien ook overal bergjes autoglas.

Ruitbreuk kan niet meeverzekerd worden als je een auto huurt. Verder lezen we over

een aantal moorden, car hijackings, schietpartijen enz. allemaal in de dorpjes, waar

we doorheen gereden zijn deze dagen. Het is een plaatselijke krant, dus alleen lokaal

nieuws. We hebben ons hart opgehaald aan de prachtige dierenwereld, maar ik zou

hier niet kunnen wonen.


Maandag, 16 november 2015, Richards Bay, Tuzi Gazi Marina.


Even bijkomen, een kleine 1000 foto's doorkijken en uitzoeken. 's Middags ligt de

electriciteit er weer uit, dus geen website te maken. 's Avonds bellen we met Mirella

en Ivar, die morgen wederom geopereerd moet worden. Spannend!


Dinsdag, 17 november 2015, Richards Bay, Tuzi Gazi Marina.


Wat een zenuwslopende dag, nu Ivar een zware operatie moet ondergaan en wij zo

ver weg zitten. We hebben er uitgebreid over gesproken, maar hij wilde niet dat wij

er voor overkwamen naar Nederland. Hij kreeg het gevoel, dat hij dan misschien wel

dood zou gaan. Dus bleven we braaf hier. Mirella heeft de zorg voor haar kleine

broertje op zich genomen. Zij is de hele dag in het ziekenhuis gebleven en heeft ons

continue op de hoogte gehouden via email, SMS jes en Skype. Ze zijn 6 uren met hem

bezig geweest en eindelijk kwam het verlossende berichtje: Hij leeft.

Een uurtje later liet ze ons via haar telefoontoestel een nog dizzy, maar toch al weer

pratende Ivar zien. Pfoei, wat een opluchting, geweldig gedaan Mirel!


Woensdag, 18 november 2015, Richards Bay, Tuzi Gazi Marina.


Het gaat goed met Ivar, hij is de eerste dagen bij Mirel in huis. Ze hebben een

berichtje op Facebook gezet na de operatie en binnen 20 minuten waren er al 70

reacties. Geweldig toch. Wij zijn vandaag niet veel waard, de spanning heeft er toch

wel erg ingehakt. Vanavond hebben we een gezamenlijk diner van een heleboel

cruisers, georganiseerd door de Ocean Cruising Club. Daar hadden we ons al voor

opgegeven. Altijd leuk om met een groot aantal zeilers te spreken, het diner was niet

zo een succes, het eten was wel goed, maar eigenlijk ook heel duur, we moesten 3

uur wachten voordat het eten opgediend kon worden, daarna kreeg iedereen door

elkaar zijn eten en Roderick kreeg helemaal niets. Dus die zat op het laast in zijn

eentje te eten aan een tafel, waar iedereen alweer weggelopen was. Dan problemen

over de rekening, de koffie en thee werd al helemaal niet meer geserveerd. Nog wat

woorden met een zeiler, die meende dat hij zich er mee moest bemoeien, kortom

geen succes. Het kan niet altijd feest zijn.


Donderdag, 19 november 2015, Tuzi Gazi Marina en Durban.


Vandaag maken we weer een rit naar Durban, nu om onze bestelde stagen op te

halen. We moesten cash afrekenen, maar dat is onmogelijk, want de geldapparaten

willen steeds geen geld geven. We proberen al de hele week het bedrag bij elkaar te

sprokkelen. Nu hebben we gebeld, dat we onze computer meenemen en het daar ter

plaatse via de bank aan hen overmaken. Nou dat viel niet mee, want onze bank wil meer weten en hanteert andere codes dan de Zuid Afrikaanse bank. Wat een crime, maar we denken dat het gelukt is. Kristin van Lop to rijdt met ons mee, voor

haar liggen ook wat bestelde goederen te wachten bij een andere leverancier.

Het is gezellig om haar mee te hebben. We drinken 40 kilometer voor Durban een kopkoffie in het plaatsje Ballisto, aan de Indische Oceaan. We hebben een eerdere

afslag genomen, omdat volgens Internet de N2 versperd was daar. Later lezen we

dat dit ook weer met rellen te doen had. De koffie is heerlijk, het zand van het strand

van Ballisto is zacht oranje gekleurd, de Indische oceaan is helder, wild en woest, de

boten die vanochtend vroeg naar Durban vertrokken zijn, kunnen hun lol op.


  


Bij de uitgang van de grote haven zie we een pilot aan boord brengen bij een groot

zeeschip, dat gaat hier per helicopter.


 


Als we aan het eind van de dag weer in de marina aankomen na een kleine 500 km

gereden te hebben, zijn daar Chris en Ann aangekomen met hun schip Silver Girl.

Zij hadden onderweg naar Rodrigues hun mast verspeeld, hadden daardoor een heel

moeizame tocht naar Rodrigues en moesten daar noodgedwongen meer dan 6

maanden blijven, voordat zij weer verder konden. Zij hebben iedereen zien komen en

ook weer zien gaan. Dus iedereen is blij voor ze dat ze hier aangekomen zijn. Ze

worden verwelkomd als het Koninklijk Paar. We spreken af om met zijn zessen

vanavond bij de Mexicaan te gaan eten. Uiteindelijk schuift weer iedereen aan en

tafel na tafel wordt aangeschoven en op het laatst zitten we met 20 man te eten.

Maar dit keer was het erg gezellig.


Vrijdag, 20 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


Ivar gaat hartstikke goed. Gelukkig! Overdag nemen we Chris en Ann mee met de

auto naar Richards Bay Stad om hen wegwijs te maken in het grote winkelcentrum,

kunnen ze meteen wat boodschappen meenemen. Kristin is ook van de partij. We

lunchen daar gezamenlijk en gaan dan weer op huis aan, we willen voor het gaat

waaien weer aan boord zijn. In de avonduren kregen we weer een flinke storm over

ons heen met windvlagen van meer dan 120 knopen. Dat gaf wederom aardig wat

problemen. Wij werden opgebeld door Lop to of wij lijnen konden vastmaken, want

de pontoon was "gecollapsed". Roderick naar buiten met een lange lijn, blijkt onze

steiger grotendeels gezonken. Met man en macht is er gewerkt om de boten,

waarvan de eigenaren naar hun thuisland waren te behouden. En morgen komt er

weer een storm over, nog heviger is die voorspeld. Heel sneu, wat er met de Franse

boot Confiance gebeurd is. Die was vorige keer erg beschadigd toen de hele steiger

omhoog kwam en zich opvouwde. Het schip is inmiddels gerepareerd, zij zijn op

familiebezoek in Frankrijk, ze liggen nu aan een van de achterste steigers. Komt er

een grote sleepboot, die liggen hier vlakbij tegen de wal afgemeerd, die raakt uit

controle, er wordt gefluisterd, dat de kapitein dronken was, en die ramt met grote

kracht de achterkant van Confiance. Het hele hekwerk in elkaar gekreukeld, de

zonnepanelen aan flarden. Die zit het echt niet mee. We hebben de hele nacht de VHF

aangehouden en buiten op zee op de ankerplaats voor de zeeschepen, kwamen er

ook een aantal in nood. Sommigen dreven met anker en al een stuk weg, waarop er

paniekige boodschappen te horen waren van de schepen, die er achter lagen.


 


Zaterdag, 21 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay.


De hele dag is iedereen bezig om zijn schip nog stormvaster te maken. De hele

marina gonst van bedrijvigheid. Wij liggen stevig met een aantal schepen aan elkaar

verankerd. De storm is overgekomen, maar dit keer is het goed afgelopen, de wind

zat in een gunstiger hoek voor de marina. De hele dag door komen er mensen aan

boord om bij ons koffie te drinken. Happy Bird staat bekend om zijn lekkere koffie en

veel mensen maken daar gebruik van. We hebben het er druk mee, maar het is ook

erg gezellig.


Zondag en Maandag, 22 en 23 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, ZA


Tijd voor de laatste klussen, nog een keer de was wegbrengen, we gaan het schip

langzamerhand vertrekklaar maken, in principe is er zaterdag een goed weerslot om te

vertrekken. Roderick hijst mij in de mast om de babystagen te vervangen, die moeten

van bovenaf uit en in de eerste zaling bevestigd worden. Het lukt allemaal prima, het

erin stoppen is niet zoveel werk, het bevestigen en weer afstellen wel. Nu hebben we in

ieder geval weer 4 stevige nieuwe korte stagen.



Jan, onze buurman uit Anjum, heeft weer een hele lading post naar Mirella

doorgestuurd, die het op haar beurt weer gescand heeft en doorgestuurd. In januari

word ik 65, dus stapels papieren in te vullen en beslissingen te nemen. Vanaf januari

heb ik recht op een piepklein pensioen, maar dat wordt dan nog wel volledig belast, dus

daar kunnen we zelfs niet een keer van uit eten, hoewel een pizza kan nog. Nu willen ze

alvast allemaal weten of ik een PP wil of een NP afkoop, of een ... maar ik krijg pas in

juli recht op AOW, want ook voor mij is de uitgestelde AOW al ingegaan. Uren ben ik er

mee bezig. Eind van de dag spelen we een spelletje Domino Mexican Train met onze

Engelse buurjongens. Ze zijn een jaar of 13 en waren helemaal uitgelaten toen Roderick

ze uitnodigde om mee te doen. Ze spreken hoogst beschaafd Engels, leuk om te horen.


Dinsdag, 24 november 2015, Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, Zuid Afrika.


Roderick begint de dag met motoronderhoud. De Volvo Penta loopt weer als een

zonnetje. Dan gaan we wederom de weersverwachting nakijken, dat is altijd belangrijk,

maar hier in Afrika helemaal. Ineens is zaterdag helemaal niet zo een goed weerslot

meer. We bekijken diverse programma's met weerprognoses. Nee, het is echt zo, eerst

wind vanaf het zuiden dan geen wind, golven tegen. Nee, we doen het niet. Onze

volgende stopplaats wordt Durban, over water ongeveer 180 km verderop, 90 Nm. We

pluizen alle weersvoorspellingen door en zien dan een gunstig weergaatje op woensdag.

We gaan aan het rekenen, Ja, dat zouden we kunnen halen, als we heel vroeg

vertrekken, maar dat is wel morgen al. Kunnen we dat allemaal geregeld krijgen? Echte

boodschappen hebben we niet meer nodig, die hebben we al eerder in ons hol gesleept,

alleen nog wat vers brood en fruit. Dus dat is geen probleem. Maar uitklaring hier is

nogal veel werk, Roderick gaat eerst naar de marina office om de uitklaringspapieren op

te halen en precies te informeren hoe en wat. Alles ingevuld, dan weer terug. Hier in

Zuid Afrika moet je je in iedere haven in- en uitklaren. Er moet een flightplan, een soort

vaarplan, ingediend worden en daar moeten van allerhande instanties stempels

opgezet. Nu daar gaan we dan maar aan beginnen, we hebben onze auto nog. Het hele

schip ligt nog overhoop, omdat al het gereedschap nodig was en ook moesten er de

nodige papieren voor eventuele controle opgegraven worden. Maar dat is van later

zorg, nu moeten we snel weg. Dus hup eerst naar de Port Control in Zululand Yachtclub

voor ons eerste stempeltje, dan naar Richards Bay stad. We hebben alleen de

straatnaam van de immigratie, geen huisnummer of zo. Dus gaan we op zoek. We

vinden een gemeentehuis, daar maar eens vragen, die sturen ons weer verder en

langzamerhand komen we waar we wezen moeten. Een gebouw met groot op de gevel

Home Affairs, dat moet het zijn.



Maar voor ons bootjesvolk moeten we toch weer naar een andere ingang natuurlijk,

die ziet er niet uit, wat een gribus. Er komt een forse zwarte immigratieofficier naar

ons toe, uiteraard strak in uniform. We begroeten hem beleefd, maar dat is niet aan

hem besteed. Crewlist and passports! Roderick gaat tussen zijn stapel papieren

bladeren voor het juiste papier. Crewlist and passports! snauwt hij nog een keer.

Roderick zegt, die ben ik aan het pakken, waarop de ambtenaar boos zegt, "dat hij

om die troep (rubbish) niet gevraagd heeft. Roderick, die niet goed kan horen, denkt

dat hij het fout verstaan heeft. Neemt u me niet kwalijk, ik hoor niet goed, maar ik

pak de Crewlist voor U. Nou zegt die ambtenaar, dan hoef ik ook niet met u te praten.

Wat een hufter! Dus onderhand wordt Roderick ook pissig. Hij geeft het flightplan en de

man scheurt daar zo onze crewlist tussenuit om vervolgens op te merken, dat die niet

juist is ingevuld.. Roderick inmiddels over de rooie, dus ik hem een beetje sussen, want

die man kan ons vertrek bemoeilijken. Zonder zijn stempeltje kunnen we niet weg.

Uiteindelijk is het toch nog gelukt, maar dit was echt een geval van omgekeerde

discriminatie, ik kan het niet anders zeggen. Stomme eikel!


 


We gaan door met onze puzzeltocht, nu moeten we naar het gebouw van de douane,

dat vinden we redelijk snel, maar we worden tegengehouden, dit keer met excuses en

een big smile, want het is 5 over 12 en de officier is gaan lunchen. Dus wij weer weg,

dan gaan we zelf ook maar een hapje eten. Anderhalf uur later komen we weer

voorrijden, lachend wijzen ze ons de andere ingang. Roderick vertelt waarvoor hij komt,

wijst de man achter het loket naar de telefoon, die daar staat. Hij moet 6565 draaien.

Roderick kijkt mij verdwaasd aan, wat zegt hij nou? Sorry ik hoor het niet goed. Dus

herhaalt die man het nogmaals tegen mij. Dus draai ik dat nummer, Wat moet ik

eigenlijk zeggen? Vraag maar of die mevrouw wil komen. Okay! We maken er maar een

lolletje van. En daar komt mevrouw de officier, die ons allervriendelijkst van een aantal

formulieren voorziet, die ingevuld moeten worden en vervolgens het derde stempeltje

geeft. Het is net de Elfstedentocht. Dan moeten we nu nog opschieten, want we moeten

ook onze huurauto dan nog terugbrengen, weet je wat dat doen we direct, dan laten we

ons door hen naar de marina brengen. Dus 3 kwartier later staan we weer op de kade

met onze armen vol tassen en spullen die nog in de auto lagen, maar meteen door daar

de marina office. Daar bekijken ze de papieren, ja okay, dan kunt u nu naar de Politie.

Waar zit die nu weer? Dat is vlakbij gelukkig, onze stempelkaart is vol. Dan faxt de

marina office de papieren door naar de Port Control en als het goedgekeurd wordt,

mogen we morgen vertrekken. Wij brengen intussen de spullen aan boord, gaan dan

weer terug om nog een laatste keer te douchen, dan weer naar de office om de sleutel

in te leveren en de deposito terug te krijgen. He, he. Dan gaan we gauw aan de slag om

het schip op te ruimen, dat is even flink zweten, maar 2 uur later zijn we er klaar voor.

Dan krijgen wij een bevestigingsmail, dat we morgen mogen vertrekken. Zo we zijn er

klaar voor. Tijd voor een laatste biertje op het terras bij het Mexicaanse restaurant.

Daar treffen we weer een hele groep bevriende zeilers aan, dus dat was een gezellige

afsluiting. Als wij als eerste weggaan komen we voor de gate te staan, shit, we hebben

onze sleutels ingeleverd en natuurlijk nergens iemand die ons er even in kan laten. Dus

wij weer terug om de sleutel van een van de anderen te lenen. Wat een gedoe. Nog

even een broodje tot besluit en dan duiken we gauw ons bed in.


Woensdag, 25 november 2015, van Tuzi Gazi Marina naar Durban, Zuid Afrika.


Om 03.00 uur in de nacht loopt ons wekkertje af. Hup meteen beginnen. Koffie zetten,

zeilspullen naar buiten, lieren, verrekijker, veiligheidslijnen, reddingsvesten, alle extra

lijnen losmaken en opruimen, de electriciteit er af, het water loskoppelen en iets over

04.00 uur starten we de motor. Om 04.30 uur varen we al tussen de pieren naar

buiten, even later zien we de zon opkomen. He he, we zijn weer op pad.



We zijn precies een hele maand in Tuzi Gazi Marina, Richards Bay, gebleven. Ondanks

de slechte staat van de marina en de stormen, hebben we daar toch een hele leuke tijd

gehad. Tijdens de stormen heerste er een grote saamhorigheid en iedereen

bekommerde zich om elkaars schepen. Er kwamen ook steeds meer bevriende boten

binnen, dat maakte het erg gezellig. Het is een heel levendig gebeuren rond de marina,

met overal bars en restaurantjes langs het water en overal kwam je wel mensen tegen

waar je bij aan tafel kon schuiven of een praatje mee kon maken. Kortom we hebben

ons daar prima vermaakt. Maar nu wordt het tijd voor het volgende hoofdstuk.

Durban en verder.