Dinsdag, 11 november2014, Pantai Kok, Malaysia naar Koh Lipe, Thailand.


Half acht wordt het licht, dus klaarmaken en om 8.30 uur gaan we ankerop. Heel

voorzichtig varen we de baai uit, het is laagwater en we hebben nog maar 0,1 m

onder de kiel. De wind is 0, het is helder en zonnig en het water is glad. Daar gaan

we op weg naar Thailand. Van al het ankerop gaan ziet de boeg er zo uit, van alle

langskomende zwaluwtjes ziet de zijkant er zo uit. Hebben we ook weer eens wat

te doen.


 


Als we Langkawi gerond hebben krijgen we een klein beetje wind, tijd om de

gennaker uit de hut op te graven. Het is een loeigrote zware zak, die naar het

voordek gesjouwd moet worden. Roderick had eens een mooie bak getimmerd bij

ons bed, waardoor zijn deel van het bed langer werd, daarin bewaarden we de

gennaker, die dan direct via het voorluik gehesen kon worden. Nu ligt onze dinghy

op het luik en de bak zit mudvol zooi, vandaar! Dan alle lijnen in scheren, even

goed opletten, hoe ging het ook alweer precies. Een half uur later staat de

gennaker trots te pronken in de zon. Er is net genoeg wind om hem vol te

houden, beetje stroom mee, heerlijk. We kunnen 4 uren lang met de gennaker op

varen, dan is de wind op, het is nog 3 Nm naar Koh Lipe. We varen de baai in, die

ziet er heel anders uit als in Malaysia, maar wat een swell, dikke golven komen de

baai binnen rollen. De boten die er liggen, springen op en neer. Nu is er nog een

ankerbaai aan de andere kant van het eiland, maar daar kun je niet snorkelen. We

weten een mooring op te pikken en liggen vlak boven een koraalrif. 

Positie 06.28.988 N 099.18.208 E.


   


Okay dan nemen we het hotsen en de onrust wel voor lief. Wat een prachtig helder

water, wat een prachtig strand, wat een zooitje long-tail boten. Een soort visboten

met een hoge boeg, met een langstaart buitenboord motor, waarmee ze sturen,

die ze omhoog kunnen halen tot vlak boven het water, dus ze kunnen over iedere

ondiepte heen, beachen op het strand en zo voort. Ze worden als watertaxi’s

gebruikt om de toeristen van hot naar her te brengen. De hoge boeg is omhangen

met (heilige) slingers, de motor heeft geen demper, ze maken een kolere herrie

als brommers zonder knalpot en scheuren kris kras door de baai. Dat is dus

gevaarlijk zwemmen. We springen overboord en blijven vlak bij ons schip

zwemmen. Wat  een helder water, we liggen midden in een koraaltuin en alle

gekleurde, gestreepte, gespikkelde en andere vissen zijn er weer.


 

 

Tjee wat heb ik dat gemist. De deining neemt nog hand over hand toe, het is bijna

hoogwater, nu moeten we oppassen dat we ons eigen schip niet boven op ons

krijgen, de Happy Bird maakt rondjes rond zijn mooring en ligt te bokken en te

rollen. Eenmaal weer aan boord merken we pas hoe erg het is, maar bij afnemend

tij, wordt het vast minder.


 


Wat liggen we hier leuk, met uitzicht op het toeristen strand, de dinerstafels en

stoelen worden uitgezet op het zand, de watertaxi’s brengen ladingen mensen

aan. Het is nu afnemend tij, maar de swell wordt niet minder, wel de diepte

natuurlijk, en nu draaien we net boven een koraalberg, anderhalve meter onder de

kiel en dat wordt dus nog minder, dan moet je ook nog rekening houden met de

golfhoogte, we moeten toch maar beter verkassen. Roderick denkt dat als we een

mooring oppikken, die wat dieper ligt, we minder last van de groundswell krijgen.

Het is lastig wegvaren, we liggen heel dicht op het rif, dus we mogen niet achteruit

drijven, maar de golven zijn heftig. Roderick gooit los en zegt welke kant ik op

moet sturen in verband met de mooring lijn, deze lijn is achterlijk lang en vlakbij

drijven ook lange mooringlijnen. Nou je raadt het al, we krijgen een mooringlijn in

de schroef ( ja we hebben een mes om de schroef, maar met tegengestelde lussen

om de schroefas, helpt dit niet). Daar liggen we dan weer, motor uit, schroefas

geblokkeerd, vlak bij het rif en het schip rolt en bokt van boord naar boord met een

uitslag van 40 graden en Roderick moet eronder. En dat niet alleen, maar als hij

ons loskrijgt, moet ik meteen wegsturen, maar als die lijn daar drijft, moet de

motor in zijn vrij en duwen de golven ons naar het rif. Het wordt heel tricky.

Allereerst vind ik het doodeng met het hotsende schip boven hem, hij is ook echt

niet blij. Hij krijgt de lijnen los, nee niet doorgesneden, maar in samenwerking met

de stuurvrouw, tikkie vooruit, tikkie achteruit, veel getrek, veel geproest en veel

water binnen. Hij laat zich uitgeput op het zwemplateau vallen en ik manoeuvreer

heel voorzichtig de boot tussen alle drijvende lijnen door. Okay maar nu een andere mooring oppikken, dat wordt op deze hotsende zee ook niet makkelijk. Drie

keer mis, denk om de lijnen! Motor vrij! Ik moet er vlakbij sturen, maar de golven

hebben het niet zo goed met ons voor, die duwen ons er overheen of er vanaf en

omdat ik dan geen gas kan geven, vanwege de lijnen die daar drijven, laten we ons

eerst weer een stukje wegdrijven en varen dan weer opnieuw aan. Nu liggen we

weer vast. Maar wat een mooi uitzicht, wat leuk om naar te kijken. Overal op de

tafeltjes op het strand worden lichtjes geplaatst, honderden lichtjes. Dan begint de

discomuziek tot middernacht. Maar morgenochtend kan ik me zo weer in het water

laten plonzen om te snorkelen…. We zijn zo moe, dat we zelfs nog in slaap vallen

ook, maar de swell neemt nog steeds toe, ik lig in bed in stabiele zijligging en houd

me met een arm stevig vast. We hotsen zo, dat je ingewanden van links naar

rechts schieten. Halverwege de nacht ga ik op de bank zitten, dan rol ik van voor

naar achter in plaats van links naar rechts ( het liedje van die Nederlandse

Amerikaan, voor de kenners).


Woensdag, 12 november 2014, Koh Rok Nok en Koh Rok Nai.


Niks snorkelen meer, we gaan bij het krieken van de dag er van door, de hele

nacht lang in een kermisattractie is wel genoeg geweest. We willen proberen

vanmiddag bij Koh Phetra te ankeren. ’s Nachts varen is hier geen optie, er zijn zo

verschrikkelijk veel visboten op het water, met tweehonderd meter lange vislijnen,

met lange netten, grote visboten, nog grotere visboten met gigantische

schijnwerpers erop om de vis te lokken, maar waardoor wij helemaal niets kunnen

zien, verder zijn er nog een honderdtal kleine visboten, die veel al onverlicht overal

tussendoor scheuren en de hele zee staat vol met netten. 



Dus willen we alleen overdag varen er zijn een groot aantal eilanden richting

Phuket, maar je kunt niet overal ankeren vanwege de diepte of de swell of de

rotsbodem. We starten op de motor, we moeten tussen twee eilanden door

tegenstrooms en met veel visbootverkeer. Dat is niet erg, kunnen meteen de

accu’s bij geladen worden, verder gaat ook meteen de watermaker aan, die lust

ook aardig wat amperes. We hebben al een week geen noemenswaardige regen

gehad. Eenmaal weer op open zee, de Andaman Sea, kunnen we de genua en het

grootzeil zetten en zo kunnen we urenlang heerlijk zeilen. Als de wind het af laat

weten, moet de motor weer aan, om bij daglicht nog bij de ankerplaats aan te

komen, we hebben maar 12 uur licht en liefst kom je nog 3 uur voor donker aan

om goed zicht te hebben met ankeren. Roderick wil het grootzeil naar binnen

draaien, maar het zit op een of andere wijze muurvast. Wat hij ook probeert, er is

geen beweging in te krijgen. Hoe kan dat nou? Na een half uur proberen en

wanhoop ontdekt hij in eens wat het is. Het blok waar de lijn over loopt is stuk en

de lijn zit helemaal klem. Toen ik het zeil uitdraaide vond ik het ook al zo zwaar

gaan, maar we dachten beide: Slappe Tinus, dus gooi ik mijn hele gewicht op de

lierhendel. Na flink wat gepiel is deze klus ook weer geklaard. Intussen is het al

later geworden dan we wilden, we moeten ankeren tussen 2 kleine eilandjes,

midden op zee, Koh Rok Nok en Koh Rok Nai, 07.12.770 N, 099.04.045 E.

Altijd spannend, helemaal als je helemaal alleen bent, als er dan iets fout gaat,

gaat het echt goed mis. Niemand hier luistert zijn VHF uit en Thai spreken geen

Engels. Het is al tegen 18.00 uur. Dan varen we het kanaal binnen en kijk nou,

daar liggen nog meer zeilboten en er is zelfs een mooi strand. Dat voelt goed,

alleen nu is het moeilijker nog een geschikt plekje te vinden. Het water is ook hier

weer kraakhelder, maar ook het rif strekt zich heel ver onder water uit. Maar we

liggen. Even snel nog een duik, dan eten. Ik sta net in mijn nakie, als er een

rubberbootje met 2 mannen langskomt. In het Thais met 3 woorden Engels vragen

ze met hoeveel personen we zijn en dat we 100 Bath (2,50) per persoon moeten

betalen. Het duurt even voordat Roderick het door heeft, wat ze bedoelen, maar

dan zegt hij heel simpel, dat hij dat niet heeft, dat er helemaal geen geld aan boord

is en dat wij eerst naar Phuket moeten. Dan duurt het weer een poosje voordat

zij door hebben, wat hij gezegd heeft. We gaan morgenvroeg weer weg en betalen

over een maand als we terug komen. Prima zo.


 


Donderdag, 13 november 2014, Koh Phi Phi Le. 07.40.880 N, 098.45.774 E.


Even snel het water in en dan vertrekken, weliswaar met wat vertraging, want de

ankerketting zit om een rotsblok gewikkeld. Door verandering van eb en vloed of

door een windverandering draait het schip om zijn ankerpunt en ja als daar nou net

een stuk rots tussen zit, dan winden we de ketting daarom heen als een spoel. Ach

het houdt ons lekker bezig. De eerste uren kunnen we weer heerlijk zeilen, het is

een prachtig stuk zee, veel eilanden, mooi begroeid, typische losstaande rotsen,

veel bootjes.


   


Helaas trekt gedurende de dag de lucht steeds verder dicht, het is heel heiig, dat

beloofd niet veel goeds. We willen vandaag in Koh Phi Phi Don voor anker, die baai

staat goed aangeschreven. Ter hoogte van Koh Hai Yai zetten we de motor bij,

anders gaan we het niet halen.


 


We zien het onweer opbouwen, nog 5 Nm te gaan,  ik denk niet dat we het op tijd

redden. Daar is het al, onweer en windstoten van meer dan 30 knopen, regen en

snel opbouwende golven, nog 3 Nm te gaan. Het is lastig het schip onder controle

te houden, de golven komen dwars in, maar er ligt aan de buitenkant van de baai

een grote ondiepte, waar we omheen moeten. Dat wordt even zwoegen. Roderick

is de uitkijk en ik houd het roer, ook hier stikt het van de toeristenbootjes, die ook

voor het noodweer naar binnen willen. Ze zijn nauwelijks zichtbaar. Eenmaal

binnen in de baai, ligt deze vol met lokale boten, er is nauwelijks een bootje tussen

te proppen, daarbij is het ook veel te diep voor ons. De windgolven staan recht de

baai in, dit wordt niks. We gaan hier weg, dat is nog niet zo makkelijk, recht tegen

de golven en de storm in, we hebben dan ook flink tijd nodig om uit de baai te

komen. Maar wat nu? Proberen te ankeren aan de andere kant van het eiland

maar. Wacht even we kunnen ook naar Koh Phi Phi Le, die ankerplaats staat niet

zo goed aangeschreven, maar wat de wind betreft is dit veel gunstiger. Wij daar

naar toe, een van de mooiste eilandjes die je maar kunt denken, een kring van

hoge, steile rotsen met ingesloten een baai met strandjes. Alleen midden in de

doorgang liggen 2 rotsen die je niet kunt zien, dus heel voorzichtig gaan we naar

binnen. Wat een rust.



Maar wat nu? Het is veel te diep om te ankeren, er zijn maar een paar mooring-

boeien en die zijn bezet. Moeten  we nu toch vannacht de zee op? Ineens ziet

Roderick direct naast de rotsen een mooring bal. Zullen we die nemen? Nou die is

wel erg dichtbij. Maar als we strak op de mooring liggen, zwaaien we  niet verder.

Heel eng, zo dicht langs de rots, als er een golfbeweging komt zwaaien we met de

mast tegen de rotswand. Het gaat allemaal prima en we liggen toch prachtig. We

kijken recht in de spelonken van de rots, waar de zee met donderend geweld

resoneert. Beetje eng, maar ook heel bijzonder.


 


 


We kijken wat er zou gebeuren als we rond de mooring draaien. Moet allemaal

lukken. Een mooring is met een dikke lijn aan de grond bevestigd, meestal een

blok beton, de bol drijft op het water, daaraan zit ook een lijn, die je op moet

pikken en aan het schip moet vast maken. Door de stroming draait het schip om de

bol heen.



 


Alle toeristenboten gaan naar huis, we liggen hier met een paar overgebleven

schepen op een heel idyllisch plekje. Na een uur is het pikdonker, we gaan een

aflevering van Penosa bekijken, we hebben alle delen van Monique gekregen en

dan is het tijd om te gaan slapen. Hier willen we graag een paar dagen blijven.


Vrijdag, 14 november 2014, Phuket, 07.49.197 N, 098.21.335 E.


Kopje koffie, dan hijs ik me in mijn wetsuit, en zodra de zon over de bergtop komt,

plonzen we in het water. Wat mooi! Wat een scholen vissen! Je kunt helemaal tot

onder de rotsen zwemmen. Ik kan nu ook zien tot hoever die ene rots doorloopt,

die voor de uitgang ligt, die is heel hoog en scherp en niet zichtbaar boven water.

Ik weet wat ik de rest van de dag doe, snorkelen, snorkelen, snorkelen.


 


Dat hadden we wel gewild, maar het liep anders. De toeristenboten komen al in

groten getale de baai binnen stuiven, het is laag water, maar nog lager dan

gisteren. Dat hadden we niet verwacht. Dus nu zwaaien we nog iets verder uit.

Terwijl ik bij de rots zwem zie ik ons schip draaien, hij komt wel verdraaid dichtbij

de rotswand. Maar vaak is het gezichtsbedrog. Dit keer dus niet, ik zie de

achterkant nog net onder de rots doorschuiven, maar de windmolen raakt een

overhangend stuk. Shit shit shit! Er komen ook nog toeristenboten aanstuiven, die

golfslag veroorzaken. Als een haas klim ik aan boord, ik kan de boot niet afhouden,

dus ik ren druipend naar binnen voor de motorsleutel. Ik roep: Roderick kom gauw

en die komt ook aangezwommen. We hebben mazzel, we gaan net door een klein

golfdalletje en vervolgens net verder onder de rots door. Dat heeft ons een

windmolen bespaard.


 


Roderick kort met behulp van een extra lijn de mooringline in. En dan gaan we

meteen los, dit is teveel risico. Jammer we hadden graag nog wat langer gebleven.

Dan maar meteen door naar Phuket. Geen wind, veel zon, heel veel visnetten en

nog veel meer visboten, maar verder een prima tocht. Bij de entrance ligt een

oorlogsschip afgemeerd, er naast meert een kleine boot af, waarvan de

opvarenden met alle egards ontvangen worden. s' Avonds is er groot vuurwerk

voor de opening van de beachgames.


 


 


Om 13.15 Thaise tijd liggen we aan een mooring afgemeerd. In de  Ao Chalong

Bay liggen honderden boten. Op de top van de berg op 300 meter hoogte achter

ons staat een reuzegroot Boeddhabeeld.  45 meter hoog van wit marmer. Door de

Thaise bevolking geschonken aan Koning Phumibol ter ere van zijn 80e verjaardag.



In Thailand is het 1 uur vroeger dan in Malaysia. Hup meteen de dinghy losmaken,

van boord hijsen, motor erop, het is loeiheet. We hadden graag eerst even bij

gekomen, maar we moeten nog inklaren en de kantoren gaan om 15.00 uur dicht.

Dan is het weekend en moet je voor de overtime 600 Baht betalen, dat vinden we

zonde van het geld. We varen naar de kop van de pier, daar staat een prachtig

modern gebouw, waar alle officials zitten. Er liggen een vijftigtal dinghy’s

afgemeerd aan oude roestige steigers, je kunt hem nergens aan vast zetten, je

moet een lang touw ergens aan vast zien te pielen. Een aantal mensen sjort hun

dinghy boven op de steiger, bij sommige is dat misgegaan, we zien er verschillende

met lekke tubes. Wat een zooitje. Roderick gaat vast informeren waar hij moet

zijn en gaat druk bezig op de computer alles in te vullen.



Ieder land hanteert toch weer andere regels. Hij is de Captain, maar ben ik dan

Crew of Passenger, want die krijgen allemaal een ander visum, als je het fout

invult mag hij 1 maand blijven en ik maar 2 weken.  Maar het gaat allemaal goed,

dan gaat hij naar Immigratie, daar moet ik ook bij zijn. Dus dag lief bootje, ik hoop

dat je heel blijft. Ondanks dat alles in de computer is gezet moet ieder kantoor op

zich toch een kopie paspoort, een kopie van de bootpapieren. Ieder zijn eigen

papiertjes, de immigratie, de douane, de havenofficier en natuurlijk moeten we bij

immigratie ook nog op de foto. De officials in Malaysia zijn stuk voor stuk keurig

verzorgd, allemaal in een onberispelijk uniform, de dames met een hoofddoek en

allemaal keurig gekapt en geknipt. Roderick kleedt zich dan ook altijd netjes aan in

lange broek en overhemd. Hier daarentegen loopt de immigratie officier in een gele

korte broek met beestjes erop, daarboven een felrode polo, grote ruige tattoos op

zijn bovenarmen en kekke bril op en opgeschoren haren aan de ene kant en lange

haren aan de andere kant. Het is even wennen. Roderick moet nog tig papieren

invullen en tekenen. We redden het precies allemaal voor 3 uur. Dan varen we naar

de kust om te kijken of daar een dinghydock is. De dinghy’s liggen hier aan een

lange lijn, die je vanuit zee naar je toe kunt trekken, net als de Italiaanse

waslijnen. Als het laagwater wordt moet je zover door de blubber waden, dat je

nauwelijks meer weg kunt. Ook hier leg je alleen je touwtje vast, op slot zetten

doet niemand. We gaan naar de Ao Chalong Yachtclub, gewoon een zeilerscafe. We

hebben geen idee van prijzen en vragen of we voor 400 Baht iets kunnen drinken.

We hadden het laatste geld van Jan Bart en Monique gewisseld voor Maleis geld. Er

gaan 40 Baht in een Euro, een 10 Baht in een Ringgit, dat is voor ons het

makkelijkst. Ik drink een groot glas versgeperst wortel, bleekselderie, appel drank

voor 100 Baht. Niet verkeerd. We vragen daar wat verdere inlichtingen en gaan

dan op zoek naar de aangewezen ATM machine om geld op te nemen. De

achterafstraatjes zijn puin, wat een zooitje. Even wennen. Langs de baai zijn

allemaal restaurantjes, veel grote toeristenboten, iedereen loopt hier halfnaakt,

even wat anders dan al die keurig bedekte moslima’s. Het verkeer is chaos,  je

stikt van de uitlaatgassen, er ligt een laag diesel op het water. Dan komen we in de

hoofdstraat, ziet er toch wel leuk uit. We vinden de ATM machine en lopen even

later met 10.000 Baht op zak de supermarkt binnen. En voor het eerst in maanden

kunnen we weer eens spek kopen. Mjammie! Thailand is geen moslimland, maar

Boeddistisch. Intussen komen er overal stalletjes met eetwaar aan. We kopen

heerlijk geroosterd varkensvlees op een stokje voor 40  Baht, 1 euro, het smaakt

zo lekker dat we nog een stuk kopen.   Bij het volgende stalletje een

drinkkokosnoot, dan een grote gekookte maiskolf en tot besluit een roti met

banaan en chocolade. Hmm, ik kan het hier wel uithouden, dan lopen we terug naar

onze dinghy. Hee Roderick, waar is onze tas met de papieren eigenlijk. Die heb jij

toch? Nee jij had hem! Shit al onze bootpapieren en de paspoorten zitten er in. Ik

ben er misselijk van. Snel terug naar het cafe, maar daar is hij niet. Oh jee, wij

weer terug langs alle stalletjes, overal vragen, niemand verstaat ons. Dan snel

naar de ATM machine, en daar staat de tas keurig op straat op ons te wachten.

Wat een geluk! Weer opnieuw terug, overal melden dat we de tas terug gevonden

hebben en dan willen we alleen nog maar aan boord. Wat een stress! Roderick

heeft nu vanavond zijn nieuwe telefoonnummer geactiveerd, nu heeft hij alle data

in het Thaise krulletjesschrift staan. We hebben nu ook weer internet. Onze tijd is

op. We moeten dringend naar bed.


Zaterdag, 15 november 2014, Ao Chalong Bay, Phuket, Thailand.


Nieuwe ronde, nieuwe winnaars. We gaan vandaag eens rustig aan de boel

verkennen op de kant. We weten nu wat een puin het is op het dinghy dock, dat

het water omstuimig kan zijn, dat de Thai aardig en hulpvaardig zijn, bijna niemand

hier een woord Engels spreekt en zeker niet allemaal stelen, integendeel na 2 uur

stond onze tas nog steeds op straat, dat zou ik van Amsterdam niet durven

beweren. We varen naar de kant en besluiten dan net als de anderen onze dinghy

(45 kilo boot en 20 kilo motor) op de afgeraggelde betonnen plaat van het dock

te tillen, die ook nog met de golfbeweging mee gaat.


 


Dat was een hele hijs, bootje laten we eenzaam en zonder slot achter. Dan gaan

we naar boven over een steile hellingbaan van roestige kapotte ijzeren platen.

Goed kijken waar je loopt dus, maar dat moet eigenlijk in heel Azie, vervolgens

over de mooi aangelegde lange pier naar de wal.


 


Het is altijd weer even wennen in een nieuw land, hoe ziet het stadje eruit, wat

voor winkels zijn er, hoe is de sfeer, hoe reageert de lokale bevolking. Ook hier

weer honderden motoren op de weg en overal waar je als voetganger maar zou

kunnen lopen. Alleen meer oude troep in het verkeer dan in Malaysia. De straten

zijn omlijnd door grote bossen electriciteitsdraden, de teksten merendeel in het

Thaise schrift, een grote verzameling krulletjes, voor ons onleesbaar dus.


 


Uiteraard veel bars en sexclubs met tot de verbeelding sprekende namen als de

Pickled Liver Bar, Sexy Cherry, maar ook best veel winkels. En hoe vervoer je Oma

of een koppel hondjes, stapels eieren of zakken ijs, gewoon in de zijspan. Ook de

eetstalletjes hebben hun hele keukentje in de zijspan. Het eten is ook hier erg

goedkoop en heel erg lekker.


 


We wandelen de hele straat uit, daarna gaan we in de Yachtclub wat eten. We

raken in gesprek met een paar Denen, krijgen een paar heerlijk koude drankjes

aangeboden en eten een superlekkere hamburger met frites en bacon. Dan gaan

we weer op weg voor de rest van deze straat, een winkel waar je zangvogeltjes

kunt kopen, een heleboel stalletjes waar je een fles benzine kunt kopen voor de

brommer, gewoon gevuld in lege horecaflessen met of zonder olie, in alle kleuren.

En heel veel duikshops en boottripsverkopers.


 


Bij alle huizen staat wel een altaartje versierd met bloemenslingers, figuurtjes er

in van een oude man en vrouw, waarschijnlijk symbool voor de voorouders, vaak

ook wat jongere figuurtjes, een paar beestjes en wat lekkers te eten en te drinken

voor de geesten, een flesje limonade met een rietje, een sateetje, een kommetje

rijst, een snoepje, een sigaretje. En niet te vergeten een trapje er tegen aan, voor

het gemak van de geesten van de voorouders, die hebben het hier niet slecht.


 


 


Maar het allermooiste vind ik de lantaarnpalen die zijn zo beeldschoon om te zien.


 


We lopen en lopen, het is leuk om rond te kijken, maar we lopen langs de kant van

de weg en het verkeer is beredruk geworden, we worden echt benauwd van de

uitlaatgassen. Eigenlijk zijn we op zoek naar een nieuwe fotocamera, als we

uiteindelijk de winkel gevonden hebben heeft hij welgeteld nog 1 fototoestel staan.

Die keus is ons iets te beperkt. We vinden het wel mooi geweest, we gooien er nog

eens een kokosnoot tegen aan en gaan dan op weg naar onze dinghy.


 


Wat wel heerlijk is, is dat je hier gewoon weer in een hemdje en korte broek kunt

lopen. In moslimlanden houd ik me altijd aan de dresscode van schouders bedekt

en knieen bedekt, maar hier loopt iedereen half naakt.


Zondag, 16 november 2014, Ao Chalong Bay, Phuket, Thailand.


Vandaag doen we niks, er staat een lekker briesje en het merendeel van de dag

brengen we door op ons rug liggend met een boek. Niet slecht! Eind van de middag

komt Warren vragen of we een drankje komen drinken op de Nightfly. Doen we,

gezellig!


Maandag 17 november 2014, Ao Chalong en Phuket town.


Genoeg geluierd, we gaan vandaag naar Phuket town en natuurlijk proberen we

daar met de lokale bus te komen, dat is al een avontuur op zich. Dus eerst naar de

Touristinformation om te vragen waar we die bus kunnen vinden, okay 20 minuten

lopen verder, de bushalte gevonden, maar nu de bus nog. Een behulpzame Thai heeft

wat informatie voor ons. Gelukkig. Na een half uur komt de bus, hoewel bus? Een

pick-up truck met banken in de lengte in de achterbak en een dakje erboven. We

klimmen er in, Roderick moet zich natuurlijk weer helemaal opvouwen, kop tegen

het dak, knieen tegen het tegenoverliggende bankje. Hij neemt bijna de plaats van

4 Thai in. Onderweg wordt er gestopt om even te tanken.


    


Het is een rit van 3 kwartier, we hebben weer flink wat uitlaatgassen gesnoven.

Voor de kosten hoef je het niet te laten, 30 Baht per persoon, 3 kwartjes.

Midden in het stadscentrum van Phuket worden we er uit gelaten, maar nu. We

moeten naar een nieuw modern winkelcentrum buiten Phuket, daar willen we een

nieuwe camera kopen. Een slimme jongen pikt ons op, even onderhandelen over

de prijs en dan brengt hij ons voor 100 Baht per taxi naar de Festival Mall. Maar

die gaat pas open om 11.00 uur en of wij dan in die tussentijd even 10 minuten

een andere winkel willen bekijken, vraagt hij met een big smile, want dan krijgt hij

weer een stempeltje en is zijn kaart voor een "free meal" bijna vol. Okay, dat is

wel eerlijk. Het is een dure souvenirwinkel, de afdeling exclusieve Bling Bling slaan

we meteen over, maar er is echt een hoop te zien. Ik koop nog een strandpareo en

dan gaan we op weg naar de Festival Mall, die is nog een flink eind weg. Het is een

prachtig mooi, ultramodern winkelcentrum, veelal dure winkels, mooi gedecoreerd,

aankondigingen in Thai, Engels en Russisch. Er lopen ook opvallend veel Russen

rond. Ook de te kopen appartementen worden voornamelijk in het Russisch

aangeboden.


   


We vinden een goed gesorteerde fotocamera winkel en daar staat ook het toestel

waar wij naar op zoek zijn. Even kijken en keuren, Ja die nemen we. Het is weer

een Lumix compact camera, de nieuwste TZ 55, met prima lenzen, 40 keer zoom

met een omklapbare monitor om Selfies te maken, dus ik kan er weer tegen aan.


 


Dan gaan we een hapje eten in de "foodcourt" een hele verdieping met allerhande

restaurantjes en gezamenlijke tafels. Het is moeilijk uitzoeken, de gerechten zijn

toch heel anders. We lopen watertandend langs alle zaakjes, weten dan zo'n

beetje wat we willen hebben. Dan moet je eerst bij een centrale kassa een

electronische kaart kopen met geld erop, een soort chipknip, dan haal je bij de ene

zaak een gerecht, bij de volgende iets anders enz. Het is een dure lokatie, maar

moet je zien wat je kunt kopen voor 2x 200 Baht, in totaal 1 tientje.

Gemarineerd varkensvlees op Koreaanse wijze met rijst, een gegrilde zalmmoot

met Teriyaki saus, gekruide rijst bereid met verse ananas en cashewnoten, 1

grote cola, 1 flesje water en toen hadden we nog precies genoeg over voor een

bananenpannenkoek met nog iets. Ja daar mogen jullie best jaloers op worden.


 


Eigenlijk zijn we al bekaf, we hebben allerhande noodzakelijke dingen al gekocht,

we gaan maar eens aan de terugtocht beginnen. Lokale bussen stoppen met rijden

om een uur of 4, en anders moeten we als nog een dure taxi nemen. We hebben

intussen ook een bushalte gevonden om vanaf hier naar het stadscentrum te

komen. Dus daar gaan we weer. In het centrum is het inmiddels nog een grotere

heksenketel, maar we weten na een aantal keer vragen toch onze bus te vinden.

Wederom een pickup truck met bankjes, met dat verschil dat er al 10 mensen in

zitten. De bussen gaan maar eens per uur. Voor de chauffeur geen probleem,

"Mensen allemaal even opschikken". Er stijgt gegiechel op als ze naar Roderick

kijken, die moet zich nu en plein public opvouwen en zich er tussen wurmen. We

zitten nu met aan iedere kant 6 mensen in de laadbak, maar er kan nog veel meer

bij, per halte neemt het aantal toe, 12 op de bankjes en uiteindelijk 7 hangend op

de treeplank.


 


Drie kwartier later moet Roderick zick weer uit de kreukels halen, we zijn weer

veilig aangekomen en het busje gaat weer vrolijk verder. Kunnen we nog wel een

keertje doen.


 


Even een drankje in een cafe langs de baai om bij te komen en dan willen we toch

wel graag naar huis. De pier is erg lang en er gaat een speciale bus, die je naar het

eindpunt brengt. Kost ook weer 1 Baht. We stappen in en hij gaat gierend er van

door. Hij rijdt echt hard en daarbij waait het ook nog flink, dus pet af, bril

vasthouden, tassen onder de arm geklemd. Dan alleen nog maar de dinghy tussen

de andere boten uittillen en te water laten, goed voor onze rug, en dan tegen de

golven en de wind in de baai door. Aan boord spoel ik dan direct onze kleren uit,

want ik wil geen zout in de kasten, dat gaat heel snel schimmelen doordat het

vocht aantrekt. Ik snap niet waar we zo moe van zijn, dat zal de leeftijd wel zijn.


Dinsdag, 19 november 2014, Ao Chalong Bay, Phuket Thailand.


We hebben een bedrijf gevonden dat ons reddingvlot kan keuren. Dat is de laatste

keer in Nederland gebeurd, maar daar hebben we nooit een goed gevoel over gehad.

Nu zijn we overal aan het proberen om gaspatronen voor onze nieuwe

reddingsvesten te kunnen kopen, wat tot op heden niet gelukt is, maar in de grote

scheepsartikelen winkel van de Duitser Hans, kwamen we aan de praat en hij weet

een degelijk keuringsstation voor ons vlot. Nu alleen nog het probleem, we liggen in

de baai voor anker, het vlot is op de buitenkant van het hekwerk gemonteerd en zo

n' 40 kilo zwaar en in een grote plastic koffer van 85 cm bij 60 cm. tamelijk

onhandelbaar dus. Roderick ziet er enorm tegenop om dit in zijn eentje te klaren.  Nu

levert Hans 2 Thaise jongens die hem komen helpen hiermee. Dus Roderick

vanochtend vroeg naar de kant om die jongens op te halen, hij heeft van te voren

een systeem met katrollen en lijnen gemaakt om het vlot te securen, zodat het niet

in het water kan vallen. Thai zijn klein, maar letterlijk taai, de jongens blijven in de

rubberboot staan, Roderick laat het vlot voorzichtig zakken en zij pakken het aan.

Dan met de volgeladen rubberboot de baai door naar de kant, waar een vracht-

wagentje staat te wachten.


 


De foto's zijn met de nieuwe camera gemaakt, hij heeft 20x optical zoom en ook nog

20 x digital zoom, in totaal dus een zoom van 40x. De onderste foto's zijn op het

zelfde moment gemaakt als de foto hier rechtsboven. Ziet er goed uit!


 


We wachten nu op nieuws hoe het vlot er technisch voor staat en wat er allemaal

vervangen moet worden. Over 10 dagen moet het klaar zijn, dan gaat de procedure

in omgekeerde volgorde. Anderhalf uur later is Roderick weer terug. De rest van de

dag klooien we wat aan, het water is erg hobbelig. Ik ben erg moe, voor het eerst

weer last van mijn luchtwegen, de dieseldampen en uitlaatgassen geven me

problemen. Vannacht hebben we wel heel slecht geslapen, swell recht de baai in,

windstoten, we lagen te bokken en te rollen en te rukken aan de mooringlijnen. Het

was geen doen.


Woensdag, 19 november 2014, Ao Chalong Bay, Ban Nit, Phuket.


We gaan verkassen naar de overkant van de baai. Snel eerst nog naar de wal, in de

bloedhitte lopen we weer door de verkeersdrukte, het breekt me op. Alleen wat

brood, fruit en vlees gekocht en dan gaan we direct weer terug. Roderick wil zijn

telefoon ook nog "Uptoppen", maar dat is hier in de winkel te hoog gegrepen. Nou

laat maar, dan maar even geen Internet. De golven gaan nog steeds erg te keer, we

moeten er recht tegen in. Mooring lijnen los en weg zijn we. Aan de overkant liggen

we meer beschut tegen de wind en golven. Het is nu de periode dat de SW monsoon

plaats gaat maken voor de NE monsoon en de wind is onvoorspelbaar.

Een half uur later laten we ons anker zakken en zijn op een heerlijk plekje

aangeland. Rustig, frisse lucht, mooi uitzicht, strandje. Prima. Ban Nit, positie

07.48.840 N, 098.22.937 E. We gaan eens even met de rubberboot de boel

verkennen. Er ligt een uitgebreid rif voor het strand en zelfs met de rubberboot

kunnen we er niet over heen, de motor hebben we al opgetrokken en we peddelen

voorzichtig verder, maar we blijven op de koraalkoppen hangen. Dan komt er een

man uit het Beachrestaurant, hij loopt al roepend langs de waterlijn en vervolgens de

zee in, om aan ons te kennen te geven dat daar een doorgang is, en ja hoor gelukt.


 


En zo zitten we even later met onze voeten in het zand in de schaduw aan een lekker

ijskoud biertje met Thaise loempiaatjes. Dat voelt een stuk beter.


 


Donderdag, 20 november 2014, Ban Nit, Phuket.


Heerlijk geslapen, wat een rust. Kopje koffie, ontbijtje en dan gaan we de watermaker maar eens aanzetten, we raken door onze watervoorraad heen, we hebben niet veel regenwater kunnen verzamelen. De watermaker doet het prima de laatste tijd. Maar vandaag dus niet, ineens begint de bilgepomp te lopen, dat betekent dat er water onder de vlonders zit. Niet zo weinig ook, waar komt dat nou vandaan. Alles nazoeken, alles nalopen, het moet bij de watermaker vandaan komen. Hele hut leeghalen, Ja hoor alles drijvend nat. Shit, shit shit. Roderick mag aan de slag. Alle slangen zitten vast, alle filters zijn vervangen, maar het water spuit er uit. Blijkt dat in de pomp een soort ventiel is blijven hangen en scheef zit. Wat een klus nou weer.


 


Alles naar buiten om te drogen. Het hele schip weer ondersteboven, Getver. Maar goed de watermaker werkt weer gelukkig. Na een paar uurtjes gaan we naar de kant om wat te eten. We laten de luiken openstaan om te luchten, alle vloeren zijn nog nat. We wandelen nog een stukje langs het strand en dan zie ik Footmassage staan. Dat wil ik al steeds, maar in de stad zijn die massagesalons langs een drukke hete verkeersweg en hier onder een rieten afdakje aan zee. Het kost 400 baht voor een heel uur, 10 euro, maar na wat onderhandelen wordt het 350 Baht. Roderick blijft er een poosje bij, maar gaat later naar de Beachbar, daar vind ik hem wel.


 


Nou als je het over een Footmassage hebt.... Ieder botje, peesje, spiertje, knokkeltje wordt beet gepakt. De masseuse klimt bij me op de behandeltafel, legt een been om haar nek, kraakt, trekt, knijpt, maar het voelt hartstikke goed.

Alleen zie ik de lucht betrekken. O jee, we zijn net op de helft, ik lig nog in een knoop en daar begint het te plenzen en de luiken staan allemaal open. Roderick zit een half uur verderop, ons bootje ligt hoog op het strand en het is laagwater. In zijn eentje kan hij de dinghy hier niet over heen tillen. Ik blijf nog een poosje op de behandeltafel liggen, maar na 10 minuten hou ik het niet meer.


 


Ik ren lichtvoetig, dank zij de massage door de regen over het strand om Roderick

op te halen. Dan moeten we eerst de dinghy leeghozen, die staat halfvol water, dan

over de koraalblokken, dan peddelen over de ondiepte en dan eindelijk zijn we aan

boord, waar we uiteraard een waterballet aantreffen. We kunnen weer even aan de

slag.


Vrijdag, 21 november 2014, Ban Nit, Phuket.


We gaan alleen even naar de wal om te lunchen en wandelen een stuk langs de weg om te kijken of we ergens Internet kunnen kopen. We gaan weer vroeg aan boord, er is slecht weer voorspeld met Thunderstorms en hande windstoten. Die krijgen we dan ook. Tegen de schemering zien we een hele zwerm Fruitbats, Flying Foxes, over het schip heen vliegen, grote vleermuizen met een spanwijdte van meer dan 50 cm die naar de wal trekken om de fruitbomen te plunderen.


Zaterdag, 22 november 2014, Ban Nit, Phuket.


We blijven aan boord, de weersvoorspelling is nog slechter, er wordt veel harde wind

voorspeld en uiteraard Thunderstorms. Overdag liggen we lekker lui op de

kuipbanken in de cockpit te lezen, het is warm, bij het vallen van de avond barst de

hel weer los. Het kan zo ongelooflijk te keer gaan. Op het moment dat je de buien

ziet aankomen, mag je direct beginnen met het sluiten van de luiken en de

matrassen naar binnen gooien, anders ben je al te laat. De watertanks zijn weer

overvol.


 


Zondag, 23 november 2014, Ban Nit, Phuket.


Van de week kregen we trouwens een leuke mail van Erik Tiesenga, die komt over

2 weken naar Phuket en wil ons daar ontmoeten. Hij heeft ons vroeger geholpen

met de bouw van onze bioscoop 25 jaar geleden. Rene Buitenhuis had hem gebeld

om hem te waarschuwen dat wij in Thailand waren om deze tijd. Leuk,  we verheugen ons er op, hopelijk herkennen  we elkaar nog, we zijn allemaal al flink

middelbaar intussen.

We hadden gedacht om maar eens lekker in het Beachrestaurant te gaan lunchen en

verder niet zoveel. Het is de laatste dag van de roerige weersomstandigheden,

morgen willen we een stuk noordwaarts varen, de Phang Gna baai in, een grote baai

tussen Phuket en het vaste land in. Maar nu heb ik toch ineens een stijve nek, ik kan

mijn hoofd nauwelijks draaien, ik word er misselijk van. Zomaar opeens. Laten we

maar wat vroeger gaan, dan kan ik mooi een massage nemen en als we dan zorgen

dat we uiterlijk half 3 teruggaan, dan hoeven we ook niet zo met de dinghy te

slepen. De massagemevrouw staat al te juichen, dit keer wil ik een full body oil

massage. Letterlijk van top tot teen word ik onder handen genomen. Ze neemt me

in de houdgreep, op een gegeven moment zit ze boven op me met haar knie in mijn

ruggegraat en dan moet ik haar handen vasthouden en laat ze me een “zwaantje”

maken. Maar ze doet het echt fantastisch. Zo’n klein taai vrouwtje. En een vol uur is

lang, iedere keer denk ik dat ze klaar is, maar No finish, No finish. Je voelt je echt

licht als je klaar bent. Ik had als kadootje een mooie tas van mezelf meegenomen,

die ik toch al nooit gebruik, ze kon het haast niet geloven.


   


Dan ga ik naar het Beachrestaurant om mijn mannetje op te zoeken. We gebruiken

een lekkere lichte lunch. Op het strand zie ik een mooi groot slakkenhuis liggen, die

is voor mij! Maar als  ik aan kom lopen, rent ie gauw weg. Altijd zo’n grappig gezicht.


 


Rest me alleen nog een paar foto's te maken, voordat hij er helemaal vandoor is.


 


We zitten beetje krap in ons cash geld, waarmee je hier in al die tentjes moet

afrekenen. Eigenlijk moeten we dan weer terug varen naar Ao Chalong, daar de

dinghy pakken naar de wal, dinghy op de pontoon sjouwen, de pier af lopen en naar

de 7/11 supermarkt om geld te pinnen, maar Roderick is er achter gekomen dat we

hier als we de bergweg volgen ook bij een ATM machine komen. Het is ongeveer 2

km lopen, zeggen ze, nou dat red ik nog wel op mijn slippertjes.


 


Bergie op, bergie af, het is een mooie route met uitzicht op Ao Chalong, ze zijn

duidelijk bezig om dit gedeeltje toeristisch te ontwikkelen, maar het is wel bloedheet

zo midden op de dag, we lopen flink te puffen. Er zijn een aantal mooie uitkijkpunten

in elkaar geknutseld, met uitzicht op de baai.


 


 



Er staan prachtige stulpjes zo langs de weg, metg borden waarop: Hier waak ik.


 


en hier waak ik....


   


We zien prachtige bloeiende struiken met daarop grote vlinders.


 


Na 4 km vragen we nog maar eens een keer, bij een soort hotel receptie, de dame

spreekt redelijk goed Engels, alleen haalt ze links en rechts door elkaar, dat hebben

we al eens eerder gehad, dat maakt het niet makkelijker. We lopen dus verder en

verder en verder. Dan vragen we een vrouwtje naar de 7/11 supermarkt, die begint

te gieren en wuift nog een stuk verder, okay dat snappen we. Uiteindelijk na 8 km

zijn we daar aangeland, kunnen we geld pinnen en de telefoon/internet

opwaarderen, dat laatste heeft nog heel wat voeten in de aarde, voordat ze door

hebben wat Roderick wil en voor dat wij doorhebben dat het met een soort

creditcardmachine moet, die we uiteraard niet kunnen lezen. Maar dan moeten we

weer terug, we lopen eigenlijk al een beetje op onze knieen. Er komt een busje

voorbij, we houden hem aan en zeggen waar we heen moeten, we wijzen het op zijn

kaart aan, geen probleem. 5 minuten later toch een probleem, het is zo ver en

moeilijk dit en dat, we moeten 600 Baht betalen. Ja  daag! Dat doen we dus niet, wij

er uit geklommen, maar nu moeten we ook nog een heel eind terug lopen. Daar

gaan we weer, 10 minuten later, getoeter achter ons, daar is het busje weer, hij had

het niet goed begrepen, maar wil het nu wel voor 300 Baht doen. Nog teveel geld,

maar het komt ons wel heel goed uit, dus vooruit dan maar. We klimmen weer in de

achterbak, hij scheurt  vol gas weg, maar wel de verkeerde kant op! Dus Roderick

klopt op het ruitje, de man is overtuigd dat hij goed rijdt, maar Roderick houdt vol

van niet. Uiteindelijk gaat Roderick voorin zitten om de chauffeur aanwijzingen te

geven, zo komen we toch nog waar we wezen moeten.


 


We zijn bekaf en inmiddels is het weer laagwater, dus we moeten nog vijftig meter

met de dinghy slepen…. Het was weer een productief dagje.


Maandag, 24 november 2014, Phang Nga baai,

Koh Yao Yai, 01.59.979 N, 098.34.068 E, Ao Labu.


Bij het eerste daglicht gaan we meteen anker op, eerst moeten we de Ao Chalong

baai uit, het eerste stuk doen we op de motor, recht tegen de wind in, maar als we

eenmaal de zuidpunt van Phuket gerond hebben, kunnen we verder zeilen, een aan

de windse koers met ¾ zeilen. Het gaat hartstikke lekker.


 


 


Om 14.00 uur komen we bij de ankerplaats aan bij het eiland Koh Yao Yai in de baai

Ao Labu. Het stikt ook hier weer van de vissers. Eentje komt in zijn longtail recht op

ons af, hij haalt wat uit zijn emmer, wil dat aan ons verkopen. Nee, dank je. Maar de

aanhouder wint, hij kijkt waar we ongeveer naar toe varen om te ankeren en daar

ligt hij al te wachten. Ik heb al 2 koude colaatjes klaargezet, dan kunnen we die

tenminste weggeven en dan zijn we er misschien vanaf. Ze wachten keurig tot we

klaar zijn met ankeren en daar komen ze weer. Nee we willen geen kleine visjes,

geen inktvisjes, maar hier heb je een colaatje. Wil je echt niet….Het blijkt dat ze

grote garnalen hebben, dat vind ik wel lekker. We hebben een kilo gekocht, voor

waarschijnlijk een te hoge prijs, maar ach dan hebben zij ook een goede dag. Blij

zwaaiend gaan zij direct naar huis.


 


Dan begint voor ons het werk pas, garnalen koken, ze zijn wel  meer dan 12 cm

groot met heel veel pootjes, knotslange voelsprieten en bolle ogen. Nu ze eenmaal

roze gekookt zijn, ziet ze er al een stuk beter uit. Pellen doen we buiten, de schillen

kunnen zo overboord. Dan moeten ze nog allemaal opengesneden om het

darmkanaal te verwijderen, grote garnalen, grote darmen. Dan gaan ze in de

marinade met chilipepers en knoflook en uiteindelijk worden ze dan gebakken.

Heerlijk met verse groene sla met mandarijntjes en gebakken rijst. Heerlijk, maar

wat een vette zooi in de kombuis, als alles weer afgewassen is, is het inmiddels half

7 en gaat het licht uit, 12 lang blijft het nu weer donker.


Dinsdag, 25 november 2014, Koh Yang en James Bond eiland (Koh Phing Kan).


Direct uit bed ankerop, het is nu laagwater en we kunnen de puntige rots goed zien,

die we gisteravond moesten vermijden, maar die bij hoog water onzichtbaar is

omdat hij onder het waterniveau ligt. Eng ding, je zal er maar opvaren.


 


We willen nog verder naar het Noorden de Phang Nga Baai in. In de verte kunnen we

de verschillende losstaande rotsen al zien. Monolithen. Het is een heel apart gezicht

net een decor voor een Science Fiction film.

 


Je kijkt je ogen uit, het is schitterend, te gelijker tijd is het ook moeilijk varen. Al die

rotsen, eilanden en eilandjes gaan in elkaar over, daar door is het moeilijk te zien

waar de doorgangen liggen.



Sommige stukken zijn heel diep, maar heel grote gedeeltes zijn zo ondiep dat wij

aan de grond zouden lopen, voeg daarbij nog een honderdtal vissertjes met netten

overdwars alleen gemarkeerd door een klein vlaggetje of een drijvend colaflesje. De

kleur van het water is ondoorzichtig melkachtig groen, je kunt hier totaal niets aan

aflezen. Het is een sprookjesachtig decor om in rond te varen. Een heel mystieke

wereld.



Ons einddoel van vandaag is Koh Raya Ring, of te wel James Bond Eiland. Hier is de

film The Man with the Golden Gun opgenomen. Daar kunnen we niet met de Happy

Bird ankeren, dat willen we doen op een van de naast gelegen eilandjes. Door de

stroom gaan we vrij hard door het water, dat willen we liever niet, maar als we

langzamer gaan, worden we zo ver op zij gezet. Het is spannend, we weten alleen,

dat we nu op het zeer ondiepe gedeelte varen, maar de kaarten geven geen extra

informatie.



We bekijken eerst 2 ankerplaatsen, maar de eerste heeft duidelijk ons hart

gestolen, wat een prachtige plek. Een piepkleine baai in het eiland Koh Yang Positie

08.15.939 N, 098.29.297 E direct naast een loodrechte steile rots, van zeker 200

Meter hoog, een piepklein geel strandje en verder overdadig groen. De  vogels

schetteren en kwetteren, de cicladen maken herrie als een opstijgend vliegtuig. Aan

de andere kant een kalme zee met overal losstaande rotsen. Zo mooi!



Eigenlijk moeten we even bijkomen, Roderick is moe van de spanning, maar het is

nu hoogwater en dat is de beste tijd om het James Bond Eiland te bezoeken. Dus

eitje bakken, broodje eten, dinghy te water laten, motor erop, OO7  koffertje mee

voor de foto en daar gaan we. Het is ongeveer anderhalve mijl varen. Vroeger

hadden wij een James Bond bordspel, dat we vaak met onze kinderen en Oma en

Opa Poenjauw speelden. Dan moest 007 met het koffertje met het geheime plan

het eiland zien te verlaten, maar er waren haaien, dus je had een bootje nodig, er

waren geheime agenten, die met hun pistool het koffertje af konden nemen enz.


 


De contouren van het eiland herkennen we meteen.



Verder weten we zeker dat we goed zijn, er liggen wel meer dan 20 toeristen boten

omheen en met longtails worden hordes mensen op het eiland afgezet. Wel eerst

een kaartje kopen bij de kassa. Wij hoeven niet zo nodig op het eiland zelf, straks

zinkt het nog met al die mensen…


 


 


We zijn wel mooi op tijd, want nu kunnen we er nog omheen varen, straks valt het

droog. Gaaf hoor, we herkennen de plaatsen van een groot aantal scenes, vooral de

herkenbare monolith, waar het wapen van de slechterik uit kwam. We completeren

ons rondje eiland, op de kade staan ook weer honderden mensen om weer opgepikt

te worden om naar hun boot gebracht te worden. Dit geeft de Thaise economie een

behoorlijke boost.

We pruttelen verder naar een volgend eiland, waar je nu het water lager wordt mooi de overhangende rotsgedeeltes kunt zien. Erg mooi !



Dan gaan we terug naar ons eigen schip. He he, even rust, koud biertje erbij, bijkomen. Vanavond nog een paar honderd foto’s uit te zoeken.


 


 


Om 16.00 uur zijn alle toeristenboten vertrokken en is het doodstil op de

junglegeluiden na. Het water is glad, het is als gebruikelijk een beetje heiig, een

blauwachtige nevel, een heel desolate wereld. Hoe zat het nou ook al weer met die

overbevolking?



Om 18.00 uur is het bijna laagwater en komen van alle kanten de vissers met hun

longtailmotoren aangescheurd, die maken zo’n herrie, maar als ze eenmaal hun

netten geplaatst hebben is het de eerste uren weer stil. En wij liggen hier als enige

zeilboot voor anker op een van de schilderachtigste plekjes, doodmoe van alle

indrukken.


 


Vannacht was het uiteraard stikdonker, vrijwel geen maan, geen vissers, geen

strooilicht, wij als enige op de wereld. De rotsen lijken al het licht te absorberen,

heel donker, hierdoor lijkt de baai nog kleiner en krijg je de indruk dat de rotsen je

bijna verpletteren. Aangezien we hier toch niets aan kunnen doen, gaan we gezellig

binnen een filmpje kijken op de computer. Gelukkig hebben we weinig wind

vannacht, dus we hebben ook nog lekker geslapen.


Woensdag, 26 november 2014, van Koh Yang naar Koh Hong 2x


Het is hier prachtig, maar we willen nog veel meer zien. Om 06.00 uur staan we

alweer naast ons bedje en om half 7 gaan we ankerop. Het is nu echt laag water,

dus we moeten heel voorzichtig de ankerplaats verlaten. We hadden ons plekje

goed ingeschat, als we nog iets verder naar voren waren gevaren, hadden we nu

aan de grond gezeten. Het is per dag 2 x hoog en 2x laagwater, maar tussen de 1e

en de 2e keer zit nog een duidelijk verschil in diepte, dat kan net het verschil

maken, zoals we onlangs ook in Phi Phi Le merkten, toen we net de rots raakten.

We willen naar Koh Hong, positie een eiland met een Hong erin, van buiten is het

een bijna gesloten eiland, met een lagoon erbinnen, rondom begroeiing, bomen ook,

soms een strandje. Een Hong is een kamer of ruimte in het Thais. De toegang is

heel beperkt, alleen per dinghy, meestal vlak voor of na hoog water en dat is het

voorlopig nog niet. We laten de dinghy achter het schip hangen, die willen we zo

dadelijk gaan gebruiken, het is niet zover ongeveer 3 Nmijl,. Het aanvankelijk een

makkelijke tocht, want we kunnen dit stuk op onze computertrack van gisteren

terug volgen, tot we weer het ongewisse in gaan.


 


We willen eerst om het eiland heen varen om de ankerplaats te zien, tussen Koh

Hong en Koh Na Khae, hier is een smal kanaal van meer dan 15 meter diep, maar

in het midden daarvan zit een zandbank van 0,2 m tot 2 meter diep, die we dus

absoluut niet mogen raken, maar ook niet kunnen zien. De ankerplaats vinden we

niets, veel te diep, veel te dicht bij de hoge steile rots en nauwelijks beschutting.


 


We varen heel langzaam langs het eiland en kunnen de Hong binnen kijken. Het ziet

er ook weer schitterend uit, het is hier echt een heel aparte wereld. We varen naar

de zuidkant, hier wordt het heel ondiep, hier zouden we kunnen ankeren, maar een

verdere inspectie leert, dat ze al aan het klaarmaken zijn voor de toeristen. Er ligt

een groot schip vol plastic kano’s voor de verhuur, in de verte komen de grote

boten al aangevaren, de longtails komen al aangescheurd om de mensen van boord

te halen.


 

Laat maar, we hebben al een blik kunnen werpen, wij gaan verder. Hoewel? Het

wordt ondieper en ondieper, nog maar 40 cm onder de kiel, nog minder, nog

minder, Ieks…en dan loopt de diepte gelukkig weer heel langzaam een beetje op.

Even later laten we het anker zakken, want de rubberboot moet nog op het

voordek gehesen, motor eraf enz.

Dan zetten we de zeilen, het geeft ons heel wat hoofdbrekens om de visnetten te

omzeilen, overal liggen weer bootjes en overal staan vlaggetjes. Welke vlagjes

horen bij welk bootje? Nog een keer zo'n mooi overzicht.



We zigzaggen over het water, dit keer richting Krabi, het vasteland van Thailand

aan de Oostzijde van de Phang Nga baai. Daar ligt het eiland Koh Hong, ja dezelfde

naam, daar willen we de nacht doorbrengen. Er wordt aangegeven, dat dit alleen

maar kan als het heel rustig weer is, nou dat is het de komende dagen volgens de

verwachting. De naam zegt het al, ook dit eiland heeft een Hong, de foto’s in de

beschrijving zien er aanlokkelijk uit, dus daar gaan we naar toe. Ook weer een

wonderschone tocht, die eindigt bij een wonderschoon eiland, allemaal los staande

steile monolithen dicht naast elkaar, helemaal begroeid, het is net een

kasteelmuur, aan de zuidkant een schitterend mooi Silica strand, poederfijn,

palmbomen en een glimp van de lichtgroene lagune kunnen we zien.


 


Gelukkig liggen er moorings, want het is voor ons te diep om te ankeren. De

mooringboei oppakken geeft dit keer nog al wat problemen, er staat veel stroming

en als we er vlak voor de motor vrij zetten, drijven we net zo snel er van af, de

motor aanhouden kan niet, want we kunnen niet zien hoe de mooringlijn loopt. We

proberen met een lijn de mooringball te lasso-en, zodat we een houvast hebben,

maar de lijn glijdt er zo weer overheen. Tot 3 keer toe hebben we hem te pakken,

maar de mooringlijn is zo begroeid, hij glijdt uit je handen en het uiteinde zit vol

schelpen.  Wat een gedoe! Positie 08.04.496 N, 098.40.837 E.

We liggen, he,he, maar geen tijd om te rusten, als we nog naar het eiland willen

moeten we dat nu doen, want het is al half 3. Dus bootje te water laten,

zwemspullen pakken, snorkels mee, fototoestel en dan peddelen we naar het

strand. Uiteraard moeten we toegang betalen, 200 Baht per persoon, 5 euro.


 


Hindert niks, we willen voorlopig blijven, Roderick gaat op onderzoek naar een

restaurantje voor straks en ik ga me vast bij het water installeren. Wauw wat is

het hier mooi. Ik zoek een plekje dat we nog net op ons schip kunnen kijken. Het

duurt even voordat Roderick terugkomt, hij zwaait dat ik moet komen met mijn

fototoestel. Er loopt nota bene een echte Komodovaraan op het strand, een kleine

soort, zo’n 2 meter, gewoon langs de badgasten. Als ik een foto ga maken, komt

hij recht op me af gelopen, dat hoeft nou ook weer niet, ik ben hier heel voorzichtig

mee.


 


Even later liggen we in de lagune te dobberen, he, heerlijk en dan dat prachtige

decor. Het water is een beetje troebel door het warrelende zand, ik schrik me rot

als ik ineens omgeven ben door een grote school vissen.


 


Dat ben ik niet meer gewend. He leuk toch. Ik ga een stuk verderop, het is hier

helemaal niet zo diep, een meter of 3, zie ik me daar toch een joekel van een

zeebaars met z’n grote bek.


 


Wauw! Langzamerhand ga ik terug naar het strandje, Roderick waarschuwt dat er

regen komt, hoe kan dat nou? Binnen no time is de lucht rondom zwart, dat

voorspelt niet veel goeds. We sprinten naar onze rubberboot, aan het begin van de

lagune. Als we er in springen regent het al. Dat is niet zo erg, maar de wind is een

ander geval, die zweept de golven op, niet zo hoog, 1m of zo, maar wel heel veel en

recht tegen ons in, we peddelen ieder aan een kant, ik peddel als een razende

Popeye, maar het schiet niet op. Roderick spoort me aan, dat ik harder moet. Ik

kan niet meer, dan gaat Roderick verder roeien, maar ook hij moet links 3 slagen

geven tegen rechts 1 keer. We komen er nauwelijks tegen op, het wordt steeds

erger. Helemaal uitgeput komen we aan boord. We liggen niet beschut, dus het

bokken en springen is weer begonnen. We halen nog maar eens een weers-

verwachting op en die ziet er nu heel anders uit, bijna in heel Azie regen. Dat wordt

niet blijven liggen morgen, jammer, maar we gaan op zoek naar een geschiktere

plek. Dat is nou eenmaal het zeilersleven, we leven met de dag, eigenlijk  met het

uur. Verandering van plannen hoort daar bij.

“Als je de wind niet naar de zeilen kunt zetten, moet je de zeilen naar de wind

zetten”


Voor iedereen die zich ongerust maakt: we hebben de berichten over de

Pestepidemie in Madagaskar gelezen, in principe gaan we daar niet naar toe

onderweg naar Zuid Afrika. We houden het nauwlettend in de gaten.


Donderdag, 27 november 2014, van Koh Hong Krabi naar Koh Yao Yai south.


Hoe mooi kan het zijn als je zo je bed uit stapt? Kom Roderick op staan, er is een

beetje wind. Koffie gezet een stapel pannenkoeken gebakken en los kunnen we.

 

 


Weg wind, dus eerst even op de motor, even later komt er toch een zuchtje en

samen met de meelopende stroom wiegen we de goede kant op. Onder ons

zonnedek, kopje koffie erbij, pannenkoekje, het leven is mooi. We willen naar Koh

Yao Yai, daar is op de zuidpunt een geschikte ankerplaats voor alle draaiende

winden. We beginnen met NO, dan ZW, dan W behoorlijk hard met regenbuien en

vervolgens weer NO ook met veel regen. Wat heet wijsheid?

Voorlopig dobberen we nog genietend op de Andaman Sea.

Ook nu weer oppassen voor de vissers, dit keer de grotere. Heel in de verte zien

we tegen de bergen2 stipjes, vissersboten, vlak naast ons een klein wit bolletje.

Verrek dat is het net! Goed kijken met de verrekijker, Ja, daar zijn de andere

netten ook. 10 meter naast ons, dus dat gaat goed. Phoe!!!!


 


Het blijft heerlijk helder weer, nog ongeveer 2 uur te gaan naar Koh Yao Yai South,

wat je hier al kunt zien liggen.



Het is een brede baai maar erg ondiep, we gaan voorzichtig naar binnen, even goed

rekenen het is nu Hoogwater, dus het zakt ook nog 2 meter, we maken voorzichtig

een rondje, omdat je om het ankermiddelpunt moet kunnen draaien. Dat gaat

goed, we houden nog 0,9 meter onder de kiel. Anker uit en klaar. We liggen nu

beschut tegen alle winden behalve uit het zuiden. Het is dan ook meteen bloedheet.

Positie 07.53.628 N, 098.35.352 E.

En hoe zat het dan ook al weer met die voorspelde onweersstormen?

Nou die kwam echt wel, binnen een mum van tijd is de lucht pikzwart en komt er

een gigantische rolwolk aanzetten.


 


Maar we hadden mazzel, het ging ons rakelings voorbij, dus wel onweer en

windstoten, maar het had zoveel slechter kunnen zijn. Spectaculair was het wel.



Vrijdag, 28 november 2014, Koh Yao Yoi South.


Tja en dan volgt er weer zo'n schitterende dag. We gaan even naar de wal, we

willen proberen bij de rotsen te snorkelen. Op het strand lopen allemaal aapjes,

moet ik nog goed de tassen dichtbinden en aan de dinghy vastmaken, straks jatten

ze onze snorkels. Maar niet alleen aapjes, maar ook een paar miljoen beestjes, een

kruising tussen termieten, grote mieren en zandvlooien. Toch niet zo n' zin om hier

door de jungle te gaan. Ik snorkel wat, maar er dwarrelt te veel zand, we gaan

lekker terug aan boord. s' Avonds weer gigantisch onweer, het weerlicht als een

gek. De bliksemschichten vliegen door de lucht. Hopenlijk loopt dit ook weer met

een sisser af.




Zaterdag, 29 november 2014, Koh Dam Khwan, Thailand.


Het is hier 's ochtendsvroeg mooi stil weer, om een uur of 8/9 uur krijgen we wat

landwind, omdat het land 's nachts harder afgekoeld is dan het zeewater, in de

middag krijgen we wat zeewind, omdat het land dan weer sneller opgewarmd is dan

het zeewater, dan een poosje stabiel en vanaf 17.00 uur begint het weerlichten en

bijna iedere avond krijgen we een fikse onweersbui, anderhalf uur later is dat

meestal weer voorbij en gaan we rustig de nacht in. En al die tijd is het rond de 30

graden of meer. Dus we kleden ons in een onderbroekje en ik dan ook nog in een

hemdje en dat is het dan weer voor vandaag. Direct uit bed gaan we ankerop en om

half 7 zijn we bij het eerste licht al onderweg. Eerst op de motor, hindert niet, kunnen

we mooi even de accu's opladen. De wind laat het verder wat afweten, te zwak en uit

de verkeerde richting, dus blijft de motor aan, op het moment dat de wind een beetje

door gaat zetten, zitten we net weer temidden van een heel veld drijvende netten,

visboten en andere ongein, dan moeten we echt sla-om door het water, dus laat

maar. Om 11.00 uur arriveren we dan bij Koh Dam Khwan, nu een ankerplekje

zoeken. Het is behoorlijk diep nog steeds, 18 meter, daarin willen we niet ankeren,

dus proberen we wat dichter bij het eiland te komen, voorzichtig gaan we verder, het

eiland is omgeven door een groot koraalrif en er zullen ook vast los staande

koraalkoppen staan. We varen nu in 12 meter diepte, 10 meter, stop 1,40 meter

onder de kiel, terug! Intussen racen de longtailboten met toeristen voor en achter en

opzij voorbij, met de bijbehorende herrie en golfslag. Roderick staat op de boeg en ik

ben aan het roer, eerst maar weer een flink eind naar buiten en dan nog eens

proberen. We willen hier de nacht overblijven, dus we moeten wel safe liggen.

Uiteindelijk ankeren we dan in 12 meter diepte, we hebben 40 meter ketting

uitstaan, meer willen we niet, want dan zwaaien we te veel uit. We zetten de motor

in zijn achteruit om te checken, eerst 1000 toeren, dan 1500 toeren en vervolgens

2000 toeren achteruit, het anker houdt goed, dus we liggen vast. Onze positie is

07.57.563 N, 098.48.437 E. Wat een prachtige plek. De eilandjes Koh Dam Khwan en

Koh Dam Hok zijn door een rif en een zandbar met elkaar verbonden en bij laag

water kun je van het ene eiland naar het andere lopen, terwijl ze ergens midden in

zee liggen. Heel leuk natuurlijk, daarbij een prachtig mooi strand gevoegd en een

groot koraalrif vol vis. Dus wat doe je dan, je bouwt een kassahokje om

toegangsgeld te heffen op het ene eiland een een klein restaurantje op het andere,

de longboats brengen de horden mensen aan en de kassa rinkelt. Slim toch. Als je zo

vanaf je eigen rustige plekje aan boord toekijkt, heeft het ook wel wat.


 


 


Wij duiken ook direct het water in, voor de veiligheid heb ik een knalgeel

verkeershesje met reflecterende strepen over mijn badpak aangetrokken en

Roderick sleept een knalgele schuimplastic tube met zich mee. We willen niet graag

overvaren worden. We zwemmen eerst naar het rif, het is niet echt mooi koraal, er is

veel dood en beschadigd koraal, hier heeft de grote Tsunami ook erg huisgehouden,

we zagen in Koh Hong ook een hele stellage met aangespoelde enorme

doopvontschelpen, ook ten gevolge van de Tsunami. Maar het water is helder en de

hoeveelheid vissen is overweldigend. Die hebben hier tussen het koraal een prachtige

schuilplaats. We zwemmen over het koraalrif heen naar het strand, bijna een uur

zwemmen, af en toe moeten we onze buik in houden zo ondiep wordt het. Het is

super, niet alleen heel veel vis, maar ook levende doopvontschelpen in alle kleuren.

Blauw, groen, bruin, geel, gespikkeld, geweldig. Ze zijn wel 40 tot 50 cm groot en we

zien dus hun dikke lippen bewegen, heel gaaf.


 


 


 


We zwemmen tot het laatste stukje, tussen het koraal kun je haast niet lopen en dan

kom je op een schitterend stukje strand. Een mevrouw met een geldtasje komt

meteen op Roderick afgestormd om hem te laten betalen. Nou dat gaat moeilijk, we

hebben niets bij ons. Maar is die boot van U, ze wijst op een dinghy die op de zandwal

ligt. Nee die is niet van ons, kijk maar, wij zijn komen zwemmen. Hmm, nou okay...


 


Even onze benen strekken en dan gaan we weer aan de terugweg beginnen, we

hebben nog een uur te gaan en straks wordt het hoogwater. We spotten ook nog een

grappig visje, dat zich altijd direct verstopt als hij onraad bespeurt. Hij staat dan op

zijn vinnen achter een stuk koraal verscholen, af en toe loopt hij op zijn vinpootjes

over de bodem.


 


We komen weer veilig terug bij ons schip, tijd om even languit te gaan op de

kuipbanken. Aan mijn snorkelbehoefte is weer voldaan. Het wordt hoogwater, de

toeristen worden weer afgevoerd en wij blijven alleen achter in de beschutting van

het kleine eiland midden op zee.



's Avonds krijgen we een droomzonsondergang te zien. Krijsende arenden, ruziende

apen, kwetterende vogels en als de schemering in valt, vliegen er grote zwermen

Flying Foxes over ons heen. Wat een bijzondere plek.



Zondag, 30 november 2014, Koh Dam Khwan en Ao Chalong.


Daar gaan we weer, hup, gauw het water in voordat de toeristenboten weer

arriveren. Het is half 8 en al 30 graden, dus zwempak aan, spullen in de dinghy, ik wil

nu graag naar een ander stuk. Roderick blijft in de dinghy, die heeft last van zijn knie.

We gooien in de buurt van de rotsen het ankertje uit, het is een parapluankertje en

de bedoeling is dat het dicht blijft en alleen door zijn gewicht de dinghy op zijn plaats

houdt. Alleen sleept het over de zandplaat heen en trekt zijn sluitring open. Dat is

niet de bedoeling, want nu blijft het achter een stuk koraal hangen. Ik duik er naar

toe om het voorzichtig los te halen, maar het zit met een pen vast in een koraalholte

vol met grote zee-egels en die jongens hier hebben stekels van zeker 40 cm. Ik kan

hem niet beetpakken en moet ook oppassen want de golven nemen me ook steeds

te pakken. We proberen het door er een extra lijn er om heen te laten zakken, maar

het wil nog steeds niet. Dit wordt te gek, ik houd me vast aan de dinghy en laat me

dan nog een keer dieper zakken en weet het ankertje los te krijgen. Overnieuw nu

goed op slot doen en op de zandplaat neerleggen, kan ik eindelijk gaan snorkelen. Het

koraal is hier een stuk mooier en ook hier weer zoveel vissen. Dit keer lukt het me

een foto te maken van mijn lievelingsvis. Deze Butterfly vis is zo mooi om te zien,

maar ze zijn nogal schuw en foto's maken onder water is niet zo simpel, omdat ik zelf

ook op de golven meegenomen wordt, dus heel veel foto's zijn onscherp of de vis

draait zich net om, het is tenslotte een drie dimensionale wereld. Maar nu succes, ik

ben er zo trots op.



 


Dan klim ik weer in de dinghy en maken we nog een toertje naar het andere eiland,

ook daar willen we even bij het strandje kijken, maar dat gaat niet lukken, we lopen

vast op het koraal. Tijd om terug te gaan.


 


We hijsen de hele zooi weer aan dek, terwijl Roderick de dinghy vast zet, regel ik

alvast de andere dingen en om 10.00 uur gaan we anker op. Spannend, komen we

goed los? Ja hoor geen enkel probleem, de 40 meter ketting komt met wat beleid zo

naar boven zetten. Wegwezen dan maar. Het is bloedheet en nauwelijks wind, dus

dat wordt weer motoren, maar door onze eigen vaart krijgen we toch altijd wat

verkoeling van de wind. We gaan terug naar Ao Chalong, want we hebben nog

steeds niets gehoord over ons life raft. Morgen maar eens informeren. De hele 30

Nm moet de motor aanblijven. Daar gaan we dan maar nuttig gebruik van maken,

de computers opladen, de watermaker aan, foto's laden en uitzoeken, tot onze

verrassing hebben we midden op zee ineens prima Internet, ik kan zelfs mijn

bankzaken regelen, vervolgens de website uploaden, dan tot slot Roderick zijn

haren nog inkorten en om 16.00 uur komen we aan in Ao Chalong, waar we een

mooring oppikken of eigenlijk trachten, want de kop van de pikhaak breekt af, dan

maar met een lijn met het parapluankertje, dat lukt, maar de stroming zet ons zo

snel opzij, dat we nog grote moeite moeten doen om de lijn niet te laten knappen

terwijl we naar de mooring toe varen. Ook gelukt we liggen. We zijn bekaf, Roderick

stapt om kwart voor 7 in bed. We hebben onze dagen weer wel besteed. De Phang

Nga baai is spectaculair om te zien. Er is nog meer moois, maar nu even niet....


Maandag, 01 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Vanochtend direct naar de wal, dan is het nog niet zo smoorheet. Hoewel om 8.00

uur is het al 30 graden. Naar de wal is het probleem niet, maar dan de dinghy weer

op de pontoon hijsen en over die krakkemikkige opgang naar boven te klauteren, je

bent bekaf en bezweet voordat je op de pier staat. Daar houden we een

toeristenbusje aan, dat alleen maar de lange pier op en neer rijdt, kosten 1 kwartje

per persoon. Dat hebben we er graag voor over, je loopt hier zonder schaduw, de

zonnestraling is echt heftig, vaak hebben we ook een paraplu bij ons met een

zilveren binnenlaag tegen de zon. Eerst naar Hans van Cholamark om te informeren

of er al iets bekend is over ons reddingsvlot, dat bij het servicestation afgeleverd is.

De tijd gaat een beetje dringen. Er worden wat telefoontjes gepleegd, maar er is

nog geen uitsluitsel, dat krijgen we over de mail. Dan verder boodschappen doen,

Roderick heeft weer een lading ampies nodig, een speciaal batterijtje voor de

keukenweegschaal, brood, beleg en zo meer. We zijn nu al bekaf, het is vandaag zo

heet. We wandelen terug langs de baai en strijken neer in The Lighthouse, waar we

onze lunch gebruiken. 


 


Dinsdag, 02 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Gisteravond kwam de email van Hans met de kosten voor het reddingsvlot, als we

akkoord gaan, moeten we direct 5000 Baht aanbetalen, dan kunnen ze aan de slag.

In totaal komt het op 42.700 Baht, bijna 1100 euro,de servicing, het vervangen van

de vuurpijlen, vullen van de gascilinder enz. Maar meteen er naar toe, dan kunnen

ze er aan beginnen. We zijn er trouwens niet in geslaagd om ergens gascilinders

voor onze nieuwe reddingsvesten te kunnen kopen. Dit bedrijf was onze laatste en

beste kans. Nu heeft Roderick de cilinders uit de oude vesten omgezet, maar we

hebben nu geen enkele reserve meer, dat is niet fijn. Dan op zoek naar de

versmarkt, dat is weer lopen langs het randje van de drukke weg, midden in de

uitlaatgassen, het verkeer is druk en chaotisch en zoiets als een stoep kennen ze

hier niet. 


 


Het is ongeveer 20 minuten lopen, het is een echte versmarkt, fruit, groente, vis en

vers vlees, maar dat laatste laten we voorbij gaan in deze hitte. Tja op een

fruitmarkt kan ik me niet zo goed beheersen, dus watermeloen, 2 grote ananassen,

een kam bananen, een kilo limoenen, taugeh, kool, uien. We sjouwen ons een

verzakking met onze zware tassen en we moeten ook nog langs de supermarkt

voor wat frisdrank.


 


We lopen terug richting Pier en besluiten onszelf op een uitgebreid ontbijt bij de

Italiaan te trakteren. Goede keus, binnen is het koel, mooi ingericht, super

bediening, die direct met glaasjes ijswater aan komt zetten, prima koffie, heerlijk

ontbijt. Zo hier knappen we van op. Meteen even informeren waar hier een

postkantoor is, we hebben een mooie kaart voor Tante Cor, die 97 wordt, die moet

nu verstuurd, wil hij over 3 weken aankomen. Het blijkt dat we nu weer vanaf de

drukke rotonde de andere weg afmoeten, weer langs het randje van de drukke

verkeersweg. We vragen of we misschien onze zware tassen even mogen laten

staan, dat kan gelukkig. Weer 30 minuten uitlaatgassen in de hitte, ik kan geen pap

meer zeggen, mijn luchtwegen hebben het zo te kwaad, doodmoe ben ik. We halen

onze tassen op en eenmaal aan boord ben ik uitgeteld.


 


Woensdag, 03 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Geen plannen voor vandaag, alleen moet de was gedaan worden, we hebben een

wasserette gevonden, dus daar gaan we weer, 2 grote tassen met wasgoed mee.

Het is nog geen 8 uur, de toeristenboten liggen klaar om gevuld te worden.

Roderick sjouwt voor mij en bij de wasserette aangekomen, laat hij mij achter en

gaat zijn eigen dingen doen. De handleiding voor de machines is in het Thais, nou

laat ik maar eens kijken. Je kunt hier nooit iets vragen, want bijna niemand spreekt

engels. Ik had me niet druk hoeven te maken, je kunt gewoon niets instellen, er

wordt gewassen met koud water, hoewel koud, alles is hier 36 graden, alle

keuzeknoppen zijn geblokkeerd, dus de keuze wordt heel simpel. Ik zet 2 machines

aan en ga even in de winkeltjes in de buurt kijken. Leuk jurkje gekocht, ik had nog

wel meer willen kopen, maar mijn figuur is niet bepaald geschikt voor de Thaise

markt. Die vrouwen hier hebben haast geen borsten, plus dat ze 30 cm kleiner zijn

en half zo dik. Na een uur komt Roderick me weer oppikken. Terug naar de Pier,

dinghy te water en dan aan boord het hele schip vol hangen, een uurtje later is het

meeste al weer droog en s' avonds liggen de lakens weer op bed en ik ook meteen

daarna. Ik ben behoorlijk benauwd hier. Eenmaal aan boord is het leed ook weer

gauw geleden.


Donderdag, 04 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Vandaag even niks. We blijven lekker aan boord, kunnen we even bijtanken.

Alletwee met een dik boek buiten op de kuipbanken. Het is wat drukkend weer, er

zijn weer flinke onweersbuien in de maak. Meestal houden we ons rustig vanaf een

uur of 3, dan is de hitte op zijn hoogtepunt en zijn we echt moe. Ergens rond die tijd

eten we dan ook en pas als de zon ondergaat om 18.30 uur, dan is het ook meteen

donker, ga ik als eerste naar binnen. We hebben nog steeds last van kakkerlakken,

niet zoveel meer, maar ze moeten wel uitgeroeid en dat is niet makkelijk als je zelf

niet tegen geuren kunt en maar minimaal van chemische troep gebruik kunt maken.

Dus in het donker sluip ik naar binnen, stuk keukenrol in mijn hand, zaklamp erbij,

voor noodgevallen ook een spuitbus. Kakkerlakken komen in het donker te

voorschijn en als het licht aan gaat beginnen ze te rennen. Yvonne the Terminator

gaat dan even meppend, slaand en spuitend door de keuken en de kastjes. No

Mercy! Eigenlijk ging het best al heel goed, weinig last meer, maar vandaag is het

helemaal mis in een kastje, waar ik het niet verwachtte, daar liggen mijn agenda,

adressenboekje, aankoopnota's en zo, allemaal in plastic verpakt, en juist daar zat

een hele lading van die beesten, die meteen alle kanten op renden. Dus alle kasten

leeg, alles nakijken, schoonpoetsen, afwassen, wat een zooi. Maar we hebben ze

een gevoelige slag toegediend.


 


Mirella had gevraagd om een foto van de Flying Foxes, die grote vleermuizen, daat

is niet makkelijk, want die beginnen pas te vliegen als het donker is, maar deze hele

grote vind ik zelf wel heel geslaagd.



Vrijdag, 05 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Het is vandaag een blijde dag, niet alleen Sint Nicolaas is jarig, maar ook Koning

Phumibol en tevens is het vaderdag. Genoeg te vieren dus. Eerst de speciale gele

vlag uit voor de jarige koning van Siam. We hebben onszelf een luie dag beloofd. Een

beetje rondstruinen in het centrum, kijken of er iets te beleven is, nou niets dus,

daarna wandelen we door naar de dure Ao Chalong Yachtclub, waar een drankje

nuttigen.Ook hier weer hele mooie ornamenten, zoals dit prachtige hek, daarnaast

weer allemaal oude troep, kapotte leidingen, pijpen, zooi.


 


We zitten heerlijk in de schaduw, beetje wind vanaf het water, mooi uitzicht over de

baai, zoals hier bijna overal. Restaurants zijn bijna altijd open, alleen een dak tegen

de regen en de zon. En nee, het is geen cocktail, maar een limoenshake.


 


Dan wandelen we verder over het strand naar de Phuket Cruising Yacht Club, dat is

een zeilerscafe, waar we regelmatig even neerstrijken.


 


Een zootje oude troep, maar erg leuke mensen, leuke contacten ook vaak en

heerlijke huisgemaakte Hamburgers. Dat wordt dus onze 2e stop.


 


En vandaar wandelen we weer rustig verder naar The Lighthouse, waar we willen

afsluiten met een ijskoud biertje. Dat laatste kunnen we wel vergeten, want het is

The Kings Birthday en dan mag er geen alcohol geschonken worden. Dus gooien we

er nog maar eens een vruchtenshake tegenaan. Verder naar de Pier, met de bus

naar het eind, rubberboot tussen de aangemeerde schepen in het water proberen te

krijgen, dan lekker naar "huis", waar we eindelijk onze ijskoude rakker krijgen.

Om 19.00 uur vuurwerk en een hele wolk wensballonnen, aan de andere kant is de

hemel helverlicht door het weerlicht, dat was vast een hele grote goede wens.


 


Zaterdag, 06 december 2014, Ao Chalong, Phuket


Vandaag hebben we gewoon niets gedaan en is er niets gebeurd, alleen maar

uitrusten, daar waren we aan toe.


Zondag, 07 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


We varen al vroeg naar de wal, er moet weekend markt zijn. Nou die hebben we dus

niet gevonden, dus zijn we naar de Thaise Ikea gegaan, Pro Villa. Alles op gebied

van decoratie, beddegoed, keukeninrichting, gecombineerd met een goed

gesorteerde bouwmarkt. Prachtige bewerkte houten deuren voor heel betaalbare

prijzen, ze zijn alleen lastig mee naar Anjum te nemen. Er zijn ook nog diverse

andere winkels open, waaronder een luxe supermarkt, waar iedere appel glanzend

gepoetst ligt te glimmen in een decoratieve opstelling. Italiaanse Ham, buitenlandse

kazen en al het andere wat lekker is maar niet te betalen voor ons. Je loopt echt te

watertanden, maar voor de prijs van 2 appels koop ik straks een hele lunch, dus laat

maar. We hebben wel volkorenmeel gekocht, dat krijg je hier nergens en onszelf

getrakteerd op een paar potten appelmoes. Daar hebben we al zolang trek in. Dus

met de Kerst hebben wij appelmoes bij het diner. Verder nog verf, lijm en een paar

slippers gekocht, toen vonden we het wel weer mooi geweest. Het is onvoorstelbaar

warm de laatste dagen, daar wordt je zo uitgeblust van. Teruggelopen en een

restaurant opgezocht. Hier serveren ze een Sunday Roast, rosbief met gegrillde

groenten en dergelijke, echt Engels. Ik had daar wel zin in, maar vond het eigenlijk

te duur, moet je niet lachen, maar ik ben denk ik al te lang in Azie. Het kostte

namelijk 400 Baht, 1 tientje, met pompoensoep vooraf en koffie toe. Toen bleek dat

je ook een halve portie kon bestellen voor 200 Baht. Heb ik gedaan, kon het

nauwelijks opkrijgen. Het was heerlijk.


   


Maandag, 08 december 2014, Ao Chalong, Big Buddha, Phuket.


Vandaag krijgen we bezoek uit Nederland, Erik Tiesinga en zijn moeder. Erik heeft

ons 26 jaar geleden geholpen met de bouw van onze bioscoop, we hebben elkaar

al meer dan 20 jaar niet gezien. We hebben afgesproken in het Lighthouse, dat is

een duidelijke ontmoetingsplaats. Allemaal ouder geworden maar we herkennen

elkaar direct. Kennis gemaakt met moeder Tiesinga, Immie, en dan lekker even

bijpraten. Zij hebben voor de middag vervolgafspraken, dus we moeten onze tijd

niet verlummelen. Direct na het drankje stappen we op om hen ons schip te laten

zien. Uiteraard moeten we per dinghy daar naar toe, voor hen is het lastig

instappen, een grote lage stap naar beneden in een wankel en wiebelend bootje,

vooral voor Immie is het lastig, die heeft wat moeite met haar heup, maar met

vereende hulp gaat het allemaal prima. En bij de Happy Bird aangekomen doen we

het zelfde, steunen op Rodericks stevige schouder, de dinghy goed in bedwang

houden, elkaar letterlijk de hand reiken en dan geeft Erik haar nog even een zetje

mee. Prima zo, we zijn aan boord.



Daar hebben we een een en ander laten zien en onze plannen verder toegelicht en

dan is het alweer tijd om terug te gaan. Jammer. Op de wal praten we nog wat na

en dan vraagt Erik of we misschien mee willen. Nou graag, hij moet eerst nog langs

Katabay om wat op te halen en zo, maar dat is prima. Kan Roderick ook eens rustig

om zich heen kijken. Het is een mooi route langs de kust, we stoppen bij het

uitzichtpunt, waar je een prachtig zicht hebt op de 3 opvolgende baaien, Kata Bay,

Karon Bay en Kalim Bay.


 



Dan pikken we de Thaise vriend, Wimi, ook nog op en met zijn vijfen gaan we op

weg naar de Big Buddha, boven op de berg. Het is een smalle en vrij steile weg.

Onderweg passeren we de olifanten die gebruikt worden voor de toeristen tours. Ik

zou best een olifantenrit willen maken, maar we krijgen niet de indruk dat ze erg

goed behandeld worden. En een jonge olifant met een ketting aan z’n poot aan een

paal, waar je tegen betaling een foto van mag maken, vind ik ook niet zo geslaagd.

Maar het is natuurlijk hartstikke leuk om de olifanten te zien.


 


En dan komen we dus aan bij het klapstuk de Big Buddha van Phuket.



Imposant is hij zeker, 40 meter hoog, maar ook nog steeds onder constructie, het

bouwwerk is opgezet in gewapend beton en dan helemaal met kleine tegeltjes van

marmer bekleed. Uiteraard kun je tegen betaling een tegeltje doneren, daar mag je

dan iets opschrijven en dan wordt deze ook ingemetseld.


 


Maar niet alleen de Boeddha is imposant, maar ook de hele entourage. Overal

altaren, gebedsbelletjes, beelden, maar ook afbeeldingen van de zeer geliefde

Koning Phumibol, de Big Buddha heeft hij als verjaarskado voor zijn 80e verjaardag

gekregen van het Thaise volk.


 


 


   


Er staan diverse grote gongen en als je die op een bepaalde manier “opwrijft” gaan

ze heel hard rond zingen. Er hangen grote bronzen klokken.


 


In de omloop allemaal grote gouden beelden van Boeddha in de 7 stadia van

verlichting en aan de andere kant beelden van allerhande heilige monniken.


 


Het uitzicht vanaf de berg op de Chalong Bay is fantastisch. En er is nog veel meer

te zien, aan de andere kant van de berg zit een knoertgrote gouden Godheid, tussen

de bomen een gouden gebedsmolen.


 


Overal is wel wat te zien. Een standbeeld van een vroegere koning, 2 onopgevoede

Chineesjes, die wel een prachtig plaatje geven.


    


En een prachtige bloem, geen idee wat het is, maar waarschijnlijk een soort

waterlelie.



Binnen in het heilige tempelgedeelte zit een Boeddistische Monnik, daar kun je je

laten zegenen. Dat lijkt me een goed idee, dat kan ik wel gebruiken. Dat heb ik dus

gedaan en als je daar dan op je knieen zit en de monnik kijkt je heel indringend aan,

zegt zijn zegening, bindt mij een armbandje om en vervolgens krijg ik heilig water

over me gesprenkeld, dan doet dat toch wat met je.


 


Het heeft echt indruk op me gemaakt. Dus ik voel me letterlijk een Gezegend Mens,

maar dat vond ik voor die tijd ook al. Een heel bijzondere ervaring.



Dan gaan we een lekkere ijskoude kokosnoot nuttigen en dan is het tijd om op zoek

te gaan naar een eettentje, want we vallen flauw onderhand.


 


Wij weten wel een lekker tentje in Chalong. We hebben heerlijk Thais gegeten,

getrakteerd door Immie, en voor we het weten is het al 18.00 uur en moeten we

er allemaal als een haas van door om voor donker thuis te zijn. Een super gezellige

dag. 


 


Dinsdag, 09 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Weer vroeg op pad, dan is het nog niet zo heet, 29 graden, en meestal nog geen

regen, die komt pas vanaf 16.00 uur. We moeten dus iedere keer onze dinghy op de

steiger trekken, dat tillen we zoveel mogelijk, maar dat wil niet altijd lukken. Dus we

zijn al heel wat verf kwijt van de bodem. Ineens kreeg Roderick een geniaal idee,

we hebben nog een stukje tapijt in de bakskist liggen (van de Bachdreef), dat

leggen we over de betonnen rand en vervolgens slepen we het bootje soepeltjes op

de steiger. Wat jammer dat we dit niet eerder bedacht hebben. Dan maken we

wederom een tippel langs de snelweg naar het postkantoor en vervolgens naar de

grote Tesco en daarna de Makro. Ja een Makro net als in Nederland. We willen even

kijken, wat daar te halen valt. Nou genoeg natuurlijk, prachtig vlees, mooie

diepvriesspullen, maar dat kunnen we niet gebruiken, we hebben een grote

koelkast, maar die zetten we 's nachts uit, dus dat schiet niet op. Maar waar we wel

heel blij van werden: ze verkopen vacuum verpakte koffie, snelfiltermaling, en nog

wel van Douwe Egberts. Ze verkopen hier en in Malaysia alleen instant koffie, grote

zakken, vaak al vermengd met heel veel suiker en melk.We zijn net door onze koffie

heen, dus dit komt heel goed van pas. We halen dus de grote kam bananen weer uit

de kar en vervangen die door een aantal pakken koffie. Het moet wel te dragen

blijven. Dan lopen we het hele stuk weer terug en gaan lekker lunchen bij Happy

Days. Het Thai voedsel is hier superlekker, supervers en spotgoedkoop. 2

gerechten, een schaal loempiaatjes vooraf, 3 drankjes en dat allemaal voor 10 euro.

Dan zien we ook nog een kapper, als we naar binnenlopen ligt de kapster op de bank

onder een dekentje te slapen. Wakker worden: klandizie! Voor 300 Baht, 7,50 euro,

wordt mijn haar grondig gewassen, krijg ik een volledige hoofdmassage, snijdt ze

het met een scheermes een stuk korter, knipt dan secuur plukje voor plukje,

vervolgens wordt het met een straightener in model gebracht, weer verder in

laagjes geknipt, om het wat volume te geven, weer gestyled. Ik kan weer netjes

voor de dag komen. De hele avond bezi  g geweest met het uitzoeken van de foto's

en het in elkaar knutselen van de website.


Woensdag, 10 december 2014, Ao Chalong, Phuket, Thailand.


Niet zo best geslapen, gisteravond na het tandenpoetsen nog even met een

tandenstoker in de weer, breekt mijn hele kroon af. De allerachterste in mijn

onderkaak, een gat van jewelste. Wat nu, ik heb er pijn in mijn buik van. Vrijdag

moeten we Thailand al verlaten, dus voor een ingrijpende behandeling is er geen tijd. Ik blijf alles heen en weer overwegen. Dus vanochtend op zoek naar de

tandarts. Toen we naar de Makro liepen, had Roderick er daar een gezien, dacht hij.

Inderdaad gevonden, vanmiddag kan ik geholpen worden. Nog een paar uur te gaan,

dus daar gaan we weer in de benen, hier naar toe, daar naar toe, uiteindelijk hebben

we zeker weer 10 km gelopen. Een vriendelijke, engelssprekende damestandarts

heeft me prima geholpen. Ze heeft de kroon er weer op kunnen lijmen met

"cement". Niet helemaal sterk zo, maar voorlopig ben ik weer geholpen. Pffffffff. Nu

dan eindelijk wat eten, daar hadden we uiteraard mee gewacht. Wat een opluchting.

De firma Cholamark heeft gebeld, dat ons reddingvlot afgeverd is, we lopen meteen er naar toe om te betalen en om af te spreken hoe het morgen bij ons afgeleverd wordt. 1400 euro voor inspectie en vervanging van een aantal zaken, die nu over datum zijn, zoals vuurpijlen, eerste hulp doos enz. Een hoop geld, maar het is geen luxe maar gewoon noodzaak.


Donderdag, 11 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Roderick is al vertrokken met de dinghy om het liferaft op te halen. De jongens brengen het vlot met de auto naar het strand en tillen het dan in de dinghy, de rest doen we zelf. Deze Thaise jongens zijn goedwillend, maar snappen niet wat de bedoeling is, ze zeggen Ja, maar doen iets anders. Dus gaan we het met z'n tweetjes doen. Roderick heeft al een takelsysteem gemaakt en wat veiligheidslijnen, want het is een loodzwaar pakket en moet op de buitenkant van het hekwerk getild worden. Als hij losschiet, verdwijnt ons vlot naar de bodem van de zee.


 


Het is een zware klus, maar we hebben hem weer prima geklaard. Daar hangt hij dan weer mooi te wezen, hopenlijk om nooit gebruikt te worden.


  


Donderdag, 11 december 2014, Ao Chalong, Phuket.


Even uitrusten en dan weer naar de wal om uit te checken. We willen morgen bij het

eerste licht vertrekken. Toen we hier een maand geleden aankwamen, moesten we

alle gegevens in de computer zetten, nu we weggaan, dus weer, vervolgens naar

Immigratie, die net als bij aankomst een kopie paspoort en scheepspapieren wil,

naast het echte paspoort en een foto die ze zelf maken.  Dat we morgen willen

vertrekken, maakt het extra moeilijk. Nee, we staan niet in de computer, (hebben

we al gedaan), Nee dat kan niet ( maar dan bent U nog niet open), Nee, ha,ha, dus

zetten ze de datum op vandaag. Dan naar Customs, die willen uiteraard  ook weer

dezelfde kopieen ontvangen als bij aankomst, Nee we staan niet in de

computer……enz, dan naar de Port Captain: U staat niet in de computer, U moet

eerst invullen, maar Meneer, we vertrekken morgen….eindelijk gevonden, paspoort

graag, kopie paspoorten, kopie scheepspapieren. Als we over een maand terug

willen komen, moeten we wederom in de 3 naast elkaar gelegen kantoren, kopieen

van paspoort en scheepspapieren inleveren, zowel bij aankomst als vertrek. Hoezo

dubbelop? Net voor sluitingstijd zijn we er door heen. Dan ga ik de stad in voor de

laatste boodschappen en Roderick vaart terug, want die heeft beloofd onze buren

aan land te brengen, die gaan naar Vietnam en laten rustig hun boot zo aan de

mooring liggen gedurende 3 maanden. Smaken verschillen. Intussen sta ik alweer te

wachten met een aantal tassen om weer aan boord gebracht te worden. Even pauze

en dan de rubberboot onttakelen en op het voordek hijsen. Roderick is moe en het is

echt warm, hij gaat vannacht buiten slapen.


 


Vrijdag, 12 december 2014, vertrek Ao Chalong, Phuket naar Koh Lanta.


Er wordt vanaf zaterdag echt rot weer verwacht, heel veel regen en harde wind,

daarom willen we een veilige ankerplaats zien te bereiken om daar 2 dagen over te

blijven. Het wordt Koh Lanta, dat staat in alle boeken goed aangeschreven, maar is

56 Nm verderop, 105 km. We gaan in principe 5 Nm per uur, als er wat wind staat,

maar hebben uiterlijk 12 uur daglicht. Dus half 6 staan we op en om half 7 gooien

we los. We hebben de eerste uren een heerlijk windje en kunnen lekker door zeilen,

daar nog wat stroom mee bij, dat gaat goed, met 6.5 kn de goede kant op.


 


Dan zakt de wind in en moet de motor erbij om snelheid genoeg te houden. Het gaat

hartstikke lekker, maar de laatste uren wegen zwaar, nog steeds de motor erbij,

maar flink stroom tegen, dat schiet niet op. Al uren hebben we het eiland in zicht,

dan moet je daar om heen en een heel stuk naar binnen varen. Als we dan eindelijk

op de plaats van bestemming zijn, staan er zoveel visnetten, drijfnetten en andere

viszooi, dat we niet eens naar de kant kunnen komen. Doorvaren naar een dieper

gelegen ankerplaats kan ook niet, want er zit daar een gedeelte tussen van 0,9

meter diep ( onze kiel is 2 meter), dan moeten we eerst een heel eind terug en

andersom, dat halen we nooit voor donker. Dat is balen. Noodgedwongen kiezen we

een ankerplaats aan de westzijde van het water, maar met de wind en golven uit

Noord Oost ligt dat waardeloos en onrustig. Als morgen het slechte weer in zet, gaat

dat nooit goed. Knudde! Positie 07.31.860 N, 099.06-200 E.


Zaterdag, 13 december 2014, Koh Lanta, naar de vastewal,Thailand.


We hebben alle boeken en kaarten uitgeplozen voor een geschikte ankerplaats voor

de komende 48 uur en hebben gekozen om voor het vasteland voor anker te gaan,

12 Nmijl verderop. Vanaf 13.00 uur wordt het begin van de regenval verwacht. Al

om 5 uur sta ik naast mijn bedje, snel even de afwas wegdoen, koffie zetten en om

even over 6 uur varen we al weer. Het is stralend weer, lekker windje, dus de zeilen

op, jammer dat we maar een paar uur verderop gaan. Het is een prachtwind om

terug naar Malaysia te varen. Maar de volgende beschutte ankerplaats is echt te ver

weg. Op de heenweg moesten we steeds een plek vinden geschikt voor de SW wind,

in Phuket hadden we 2 weken met van alles wat, maar nu is de NE Monsoon dus

echt aangebroken. We hebben een heerlijk zeiltochtje en even voor 10 uur proberen

we zo dicht mogelijk aan de kant te komen. Ook hier staat het stikvol netten, overal

vlaggetjes, stukjes piepschuim van 10 cm, drijfnetten enz.


 


We hebben ogen op steeltjes, goed dat we zo vroeg er aan begonnen zijn. We

vinden een klein ankerplekje midden tussen de netten, liggen heerlijk rustig, de zon

straalt. We zijn binnen om de gegevens te noteren en nogmaals het weer op te

halen. Niks geen alarmerend weerbericht, wat zullen we nou hebben? Zijn wij nu van

die sukkels? We kijken nog op een paar andere sites en die geven wel bergen regen

en harde wind aan. Als we buiten komen is het ineens al helemaal bewolkt en vallen

de eerste druppels. Het is een beetje halfbakken, wat regen, wat zon, qua golven

liggen we goed in de luwte van het vasteland, bij Koh Pling,  4 Nm ten NO van Koh

Muk, positie 07.25.923 N, 099.19.967 E. We zullen wel zien wat het vannacht gaat

worden. Tijd om een warme maaltijd te bereiden, maar eerst moet de gasfles

verwisseld worden, want die is natuurlijk net leeg.


 


Vandaag wordt het echt Hollandse pot, zuurkool uit blik gemixed met aardappelpuree, gebakken spek, plakjes gebakken ham en Frankfurter worstjes

erbij, appelmoes er naast. Smullen. Weer eens heel wat anders na een maand Thais

eten, wat ook heerlijk was trouwens.


Zondag, 14 deecember2014, Tarutao, Thailand.


We hebben heerlijk geslapen, als eerste gaan we het weer opnieuw opvragen. Ja er

worden nog steeds bakken regen en wind verwacht voor de komende dagen, maar

als we naar buiten kijken bij het eerste ochtendlicht, ziet het er niet slecht uit aan de

kant waar we heen moeten. Links zwaarbewolkt, donker en dreigend, naar het

Oosten toe lichter. Wat heet wijsheid?


 


e moeten een flink eind varen voor de volgende echt beschutte ankerplaats. 52 Nm

naar Koh Bulan en liever nog naar Koh Tarutao, 62 Nm verder vlak boven Langkawi.

We gaan ervoor! Even wachten tot het echt licht is, zodat we de visvlaggen en

netten kunnen zien, voorzichtig koersen we er weer tussen door de baai uit. We

ronden de NW punt van Koh Muk en gaan dan tussen Koh Muk en Koh Kradan naar

het zuiden. Hier bij Koh Muk zijn ook een paar prima ankerplaatsen in de NE

monsoon. Nu zetten we vol zeil en spurten er vandoor. We varen precies langs de

rand van de depressie, daardoor hebben we flinke NO wind, maar geen regen. Met

gereefde zeilen gaan we soms nog meer dan 8 knopen. Het vereist heel actief

zeilen, goed opletten, de golven komen wat dwars in en als tegen 12.00 uur het tij

kentert, wordt het wind tegen stroom, waardoor er korte steile golven ontstaan en

een rommelige zee. We gaan nog steeds loeihard. In de verte zien we een visbootje,

denken we, en we speuren de hele omgeving af om het vlaggetje te zien, wat

aangeeft, waar zijn net begint of eindigt. De eenpersoons visbootjes liggen heel laag

op het water. Ineens roept Roderick: Holy Smoke, het is een rots!!! Midden op zee,

net een puntje zichtbaar boven de golven. We gaan direct stuurboord uit en

passeren  ruimschoots. Phooeee! Goed gedaan!   De Deense Volvo Oceanboot is er

slechter af gekomen, die is tijdens de race op een rif boven Mauritius gelopen. Het

kan de beste overkomen.



We zeilen nog steeds stevig door, we dragen voor het eerst onze reddingsvesten en

safety-lijnen weer. Net als Roderick gaat verzitten om de zeilen te stellen, krijgt een

golf ons te pakken en hij verliest zijn evenwicht en valt van de bank af, maar heel

ongelukkig blijft hij met zijn oksel op de hoek van de verhoging hangen en valt dan

op de grond vlak voor de ingang. Auw, dat doet echt zeer!

Hij heeft direct een bloeduitstorting van jewelste in zijn oksel, een deel van zijn huid

is helemaal open geschuurd. Zielig, daar houdt hij voorlopig zeker last van, wat een

rot plek.

   


 


Intussen staan er flinke koppen op de golven, we reven nog verder en blijven toch

hard door racen. Doordat we constant snelheid en koers kunnen behouden, komen

we al om 16.00 uur aan bij Koh Tarutao, waar we in de lij van het eiland achter de

berg voor anker gaan. We hebben 120 kilometer zeilen achter de rug. Tijd om uit te

rusten. Positie 06.38.478 N, 099.36.925 E. De hele nacht horen we de gillende wind

en liggen we te gieren achter het anker, maar we hebben nauwelijks last van de

golven. We hadden hier graag een extra dagje gebleven om te snorkelen, dit eiland

is een Marine Reserve, maar als de zee zo te keer gaat, komt daar toch niets van.

De weersverwachting voor de volgende dagen is ook echt slecht, dagen achtereen

hevige regen, er is hier helemaal niets, geen mensen, geen winkeltje, geen internet,

dus we proberen morgenochtend door te varen naar Langkawi, Malaysia. In Telaga

liggen we redelijk beschut en daarbij moeten we ons ook binnen een redelijke tijd bij

de douane etc melden.


Maandag, 15 december 2014, Telaga, Pantai Kok, Malaysia.


Om 7.00 uur giert het nog steeds van de wind, wat zullen we doen? We besluiten

om er toch voor te gaan, even snel een kop koffie en een broodje, alles weer goed

stevig vast zetten en dan gaan we meteen anker op.  Als we 10 minuten later het

anker opgehaald hebben is de wind compleet weg, 0 knopen, niet te geloven toch.

We gaan op de motor op weg, het stikt ook hier van de netten, maar dat niet alleen,

er varen ook stikveel visboten rondom ons schip, ik tel er zo al 40! En meerendeels

grote boten met enorme netten of lange lijnen van wel 200 m. Als we om de

uitstekende kaap heen varen zien we nog veel meer visboten. Een hele kudde! De

meesten zetten zich nu weer in beweging en van links, rechts, voor en achter komen

en gaan ze. Tjee, we weten niet waar we blijven moeten, een deel van de schepen

vaart in span, dwz 2 boten met daar tussen in een net van 80-100 meter breed.

Daar kun je beter niet tussendoor varen….


 


 


De schepen kunnen ook nauwelijks manoeuvreren. Het duurt 10 Nmijl voordat we

er tussen uit zijn. Er is intussen weer meer wind gekomen, maar die vlaagt tussen O

en 18 knopen in 30 seconden, we houden lekker de motor aan en alleen de fok.

Roderick zijn arm doet zeer, we zitten niet op extra werk te wachten. We houden

het de hele weg droog en om 11.30 uur varen we al voor de eilandjes van Pantai

Kok. Er liggen een heleboel schepen buitengaats voor anker, dat belooft niet veel

goeds. We hadden al verwacht dat het druk zou zijn, met deze weersvoorspelling.

We gaan toch nog even binnen in de lagune kijken en waarachtig er is nog een mooi

plekje voor ons, precies het plekje waar we al eerder gelegen hebben, dus we weten

dat het kan met betrekking tot de diepte. En zo liggen we nu weer in Malaysia, dat

hebben we keurig gedaan vinden we zelf. Vanaf Phuket hebben we 150 Nm

afgelegd, 270 km, grotendeels zeilend, nu is het tijd om even rust te nemen,

morgen gaan we wel naar de douane en immigratie. Ook hier stikt het van de

vissers, in het donker vissen ze met felgroene lampen op, ieder licht is een

visbootje.



Dinsdag, 16 december 2014, Pantai Kok, Telaga.


Wat hebben wij heerlijk geslapen! Geen golfje op het water, het was en is bladstil

vanmorgen.


 


We gaan eerst eens even onze Maleise telefoonkaart opzoeken, gelukkig, die werkt

nog, dan onze portemonnee’s legen, Thaise geld eruit, Maleis geld erin, klokken

verzetten, er is 1 uur verschil, bootpapieren pakken, dinghy van het voordek hijsen,

motor er op, zo we zijn er weer klaar voor, op naar de autoriteiten. Dat is toch wel

een heel verschil met Thailand, hier zijn alle officials keurig in uniform en helemaal

spic en span. Wat wel grappig is en wat je in Nederland nooit zou zien: de immigratie

officier geeft je de formulieren om in te vullen, laat zich dan op zijn stoel midden in

het kantoor zakken en gaat verder met televisie kijken, er is net een spannende

film bezig. Zijn collega is druk bezig de krant te lezen. Dat zie je hier overal, er staan

en hangen overal TV’s, in de winkels, in de kantoren. In de winkels liggen de mensen

s middags gewoon even te dutten, op de grond of op een stoel, onder openingstijd!

Hier in Malaysia zijn de papieren zo weer geregeld, hier doen ze niet zo moeilijk. Je

loopt van kantoor naar kantoor en als laatste gaan we langs de douane, daar is de

officier een moslimdame, uiteraard in uniform met hoofddoek, die pakt ons formulier

aan en zegt Klaar! Veel plezier in Malaysia! Dan gaan we vervolgens langs de

Petronas winkel, daar slaan we lekkere dingen in, we weten precies overal wat er te

koop is, dat is wel makkelijk. Hier hebben ze prima diepvriesvlees en heerlijke

pasteien gevuld met peppersteak en een andere met grootmoeders kip met

champignons. Een grote zak kroepoek mee, zo dat wordt een dagje lui genieten met

een boek. We twijfelden of we meteen door zouden gaan naar Kuah na het inklaren,

maar er wordt vanaf de middag plensbuien verwacht en voor de komende dagen

90% regen en onweersbuien. We blijven lekker liggen, waar we liggen.


We gaan verder met het hoofdstuk: Opnieuw Malaysia