Nou dat was de oversteek wel! We hebben het heel zwaar gehad, maar we zijn er!

Nouvelle Caledonie, een Frans eiland tussen Australie en New Zealand in, meer naar

het Noorden, naar de evenaar, dus warmer!

Maar beter bij het begin beginnen. Woensdag is er dus eindelijk een redelijk

"weatherwindow" aangebroken en iedereen wil direct weg. De meesten gaan naar

Fiji en een paar naar New Caledonia. Voor een groot stuk dezelfde kant op. Dus nu

er eindelijk na lang wachten een mogelijk heid is om weg te gaan, staat iedereen te

trappelen.


Woensdag, 29 mei 2013, 's Ochtendsvroeg wacht ons de eerste

verrassing: er is vannacht iets tegen onze buiskap opgewaaid of zo, er zit een groot

gat in het plasticraam. Kan er ook nog wel bij.


 


Dan naar de douane. Dat is lachen, er staat al een lange rij cruisers tot over de

straat te wachten. Het is een gezellig uurtje wachten, voordat we aan de beurt zijn.

Geen enkel probleem met ons verlopen visum. Dag en tot ziens in november.


 


Roderick gaat nog langs Catermarine, die hebben gelukkig een vuldop voor de tank.

Daar gaat hij zich in New Caledonia mee bezig houden. Dan kunnen we echt weg,

Het is stralend weer en we vertrekken met zo'n 25 schepen tegelijk, de rivier af in

de ebstroom, zacht windje erbij, het lijkt wel vakantie, Alleen berekoud, dik

aangekleed, mutsen op, pakken aan, driedubbele lagen.


  


We hebben een heerlijke zeildag en 's nachts raken we verzeild in het hart van het

hogedrukgebied, wat er aan zou komen en is alle wind weg. Dan dobberen we alleen

maar, de golven duwen het schip continue heen en weer, dus de zeilen klapperen en

bengen tegen de verstaging. We zijn nu om 12.00 uur lokale tijd, 90 Nmijl verder,

nog 777 Nmijl te gaan. En met iedere graad die we noordelijker komen, wordt het

al warmer. Het scheelt nu al. Onze positie is 33.55 S , 173.31 E.


   


Donderdag, 30 mei 2013, onderweg naar New Caledonia.


Gisteren van 18.00 uur tot middernacht op de motor gevaren, er was echt geen

wind meer over. We hebben de koers recht naar het noorden verlegd om wat wind

te vangen en dat is gelukt. Vanaf 1.00 uur weer verder op zeil en dat doen we nog

steeds. Overdag een heerlijke zeildag, nu in de avond is er meer wind, dat schiet

nog wat beter op. We zitten nog steeds als mummy's aangekleed in vele lagen, 's

nachts in onze Noorse pakken, maar de temperatuur wordt merkbaar beter.

Om 12.00 uur boordtijd waren we op positie 32.19 S 173.08 W met een totaal op

de teller van 191 Nmijl, nog ongeveer 685? te gaan. Je maakt een berekening

volgens een rechte lijn, zeilend is dat nooit haalbaar, we zien wel hoe lang het gaat

worden. De nachten zijn erg lang, dat is wel jammer, van 17.15 tot 07,00 uur is het

pikdonker, verder alles okay.


   


We zijn niet alleen dik aangekleed, we dragen ook ons reddingsvest en als je

alleen wacht hebt, ben je altijd aangelijnd aan een safety lijn, waarvan het andere

uiteinde aan het schip vastgeklikt is.


 


Zaterdag, 01 juni 2013, 4e dag onderweg naar New Caledonia.


Vannacht ging het gewoon lekker, we hebben continue kunnen zeilen, maar Oh wat

zijn die nachten lang. Om 5 uur 's ochtends kwam de maan er pas bij, het is

bewolkt dus geen hand voor ogen te zien en dan raas je maar door de nacht. De

zeilen hebben we 's nachts hoe dan ook al gereefd uit voorzorg en dat was maar

goed ook, tussendoor komen er flinke windstoten. De kou viel mee, hoewel je moe

bent en naar bed wilt of net uit je warme bedje naar buiten moet, maar dik

aangekleed is het best te doen. En we slapen als rozen tussen de wachten in.

Iedere drie uur wisselen we terwijl Roderick zich dik inpakt, begin ik me uit te

pellen en binnen 10 minuten zit hij in de kou en lig ik in een voorgewarmd bedje en

reken maar dat je dan gauw slaapt, zelfs ik. We hebben een warm nest gebouwd

met wel 8 kussens, zodat je jezelf goed kunt ondersteunen. Je ligt namelijk

continue te rollen en te hotsen. Ons bed is vrij breed, dus je kunt ook overdwars

slapen, dat is prettig als de golven van opzij in komen.


 

 

Nu is het 12.00 smiddags, de hele dag hebben we rotgolven, zeker 3 meter hoog,

ze gooien ons voortdurend uit balans. Maar wij mogen niet klagen, de cruisers die

gelijk vertrokken zijn, maar richting Fiji hebben op dit moment al 35-45 knopen

wind, dat is windkracht 9 en golven van 4 meter en meer. We gaan wel met flink

tempo nu, hoewel we de zeilen erg klein hebben staan om zo min mogelijk risico te

lopen, als een grote golf je gelijk met een windstoot te pakken neemt. We moeten

ook dit tempo aanhouden, want er ontwikkelt zich al weer een nieuwe depressie,

die waarschijnlijk over ons heen gaat komen, als we nu een beetje door weten te

halen, dan komen we in het buitengebied terecht in plaats van in de kern. Die snel

opvolgende depressies hier krijg je een sik van. We moeten er wel wat voor over

hebben om bij de witte stranden, palmbomen, helder zeewater, tropische vissen,

vers fruit, rum en franse kaasjes (New Caledonia is Frans) aan te komen. Onze

positie is om 12.00 LT30.34 S  172.20E. We hebben nu in totaal al 307 Nm gehad,

Nog even ter herinnering voor de nieuwe lezers 1 Nautische mijl is 1851 meter, dus

1,851  kilometer.  We hoorden trouwens vanochtend over het radionet, dat een

cruiser op 15 meter naast zijn schip 5 Orca's had, die een gevecht aan gingen met 3

grote Potvissen. Als je het over spectaculair hebt!

 

Zo zie je de lucht, zo zie je alleen maar water voor het raam.


 


Zondag 2 juni 2013, 5e dag onderweg naar New Caledonia.


Nou dat was niet simpel gisteren, De zee was zo onstuimig, hoge golven, veel

brekers, harde windstoten. Kortom geen plezierritje. Iedereen weet zo

langzamerhand dat je in het schip op zee je altijd met 1 hand vast moet houden als

je loopt, maar nu kon je ook al niet meer stilstaan. Benen wijd uit elkaar, knieen

tegen de bank, buik tegen de tafelrand, een hand vast en nog duikel je om. Op de

bank zitten was er ook al niet meer bij, we gleden er zo vanaf en in bed lagen we te

stuiteren. Stuiteren deed het schip zelf ook, we donderden af en toe weer van een

golf af, werden  op onze kant geragd en alles waarvan we dachten dat het goed

zeevast zat, bleek toch nog los te kunnen. Brekende golven komen met donderend

geweld tegen de romp, gatsie. 's Nachts ging de wind wat liggen, maar de golven

bleven en zoals al 100  keer gezegd, dat alles in het pikkedonker. Als je dan op z'n

kant gegooid wordt en de koekepannen en bakplaten door de kajuit vliegen met

veel geraas, krijg je bijna een hartverzakking. Eigen schuld, de veiligheidspal zat

niet op de oven. Ernstiger is het als er een luide bonk, echt keihard, klinkt op het

voordek en je kunt niet zien wat er aan de hand is. Maar nergens barsten of water.

Vanochtend bleek dat onze misthoorn uit de mast gesprongen is en is gaan

zwemmen. Nu zondag ging het een stuk lekkerder, de golven pesten ons nog

steeds, maar er scheen een bijzonder aangenaam zonnetje, dat maakte het

meteen binnen 26 graden. Er komt nog meer rotweer, dus vandaag gebruikt om

extra te rusten, wat vooruit te koken, en de afwas beet te pakken van de afgelopen

dagen. De heetwatergeiser werkt op de motor en die hadden we al 3 dagen niet

gebruikt en om nu met ketels heet water te gaan jongleren zagen we niet zitten.

De motor moest vanmiddag toch aan, dus de verzamelde afwas beetgepakt,

getracht het af te drogen en in de kastjes te stoppen per 2 kopjes, maar dat lukte

niet zo. Onze keukenkastjes zitten aan de stuurboordkant, in dit geval de hoge

kant, die ook steeds door de golven gebeukt wordt, Dus kastje open, met een hand,

met de andere de kopjes, die eruit willen springen tegenhouden en dan met de 3e?

hand de nieuwe kopjes er in proppen. Kortom 2 uur lang kopjes achter na gezeten

door de kajuit, de hele bestekbak van de vloer geraapt, de scherven van de

onbreekbare borden geruimd. Zeg nog eens dat we op vakantie zijn.


 


Dan eindelijk klaar, tijd voor een beetje rust. Begint ineens de motor te pruttelen

Vuil in de diesel! De motor heeft pas nog een onderhoudsbeurt gehad en doet het

altijd als een zonnetje. Roderick is 3 uur aan het ploeteren geweest. Ik ben

hartstikke trots op hem, dat het hem uiteindelijk toch gelukt is. Nu gaan we moe de

volgende nacht in, kijken wat die ons weer brengen zal. Nee we vervelen ons echt

niet. Ons totaal vanmiddag na 4 dagen was 434 Nm,, 127 Nmijl dus deze dag, niet

verkeerd. Positie om 12.00  LT 28.51 S 170.51 E.  Liefs van ons. R&Y


Maandag, 02 juni 2013, 6e dag onderweg naar New Caledonia.


Eigenlijk ging de nacht heel plezierig, we konden de koers wat meer op de richting

van de golven leggen, dat is een stuk comfortabeler. Intussen is het alweer 12.00

uur 's middags LT. De wind komt nu recht op onze snuit, dus we moeten er weer

hard voor knokken. De temperatuur is heerlijk, binnen zit je in een Tshirt, buiten

hoeft er alleen maar een trui overheen, plus reddingvest, plus...Vanaf nu wordt de

wind harder en de zee ruiger. We hebben al heerlijk warm gegeten en nu moeten

we er verder tegenaan. De stuurautomaat doet het prima, dus we zitten wel om

beurten buiten, maar we hoeven niet continue achter het stuurwiel te staan. De

golven bouwen zich wel steeds meer op, hoger, ruiger en steiler.


 


Onze positie om 12 uur LT 27.22 S  169.17 E, in totaal afgelegd 556Nm. Ongeveer

Amsterdam - Frankrijk.


Dinsdag, 04 juni 2013, 7e dag onderweg naar New Caledonia.


Rustig vaarwater moet hier nog uitgevonden worden, we hadden een nacht from

hell, de hele nacht samen op geweest.

Waarom zo nodig palmbomen, wat is er mis met geraniums? Daar hebben we zo

langzamerhand de leeftijd voor 12.00 LT onze positie 25.59 S 169.14 E.


Woensdag, 5 juni 2013, 8e dag onderweg naar New Caledonia.

Vandaag is onze zoon Ivar jarig , nu voel je de relativiteit van de tijd. Hij is

s'ochtends vroeg geboren, dus gevoelsmatig ga je elkaar als vader en moeder

feliciteren, maar in Nederland moet hij zelfs nog een aantal uren wachten om

geboren te worden. Raar voelt dat, maar Ivar van harte gefelicteerd vanaf een

onstuimige South Pacific Ocean, met op dit moment een deining van meer dan 5

meter hoog, het zonnetje schijnt en binnen is het 27 graden. Positie 12.00 uur LT

24.02 S, 168.36 E het laatste etmaal 127 NM, totaal al afgelegd 797 Nm. Al de 8e

dag onderweg en wat voor dagen en vooral nachten, De laatste twee.waren

bijzonder heftig, we wisten intussen dat er een Low (lagedrukgebied) over ons

heen zou komen, maar dat werd zwaarder en zwaarder, in het centrum zat meer

dan 55 knopen wind, dat is rondom kracht 10 Beaufort. met golven van meer dan 7

meter. We hebben via allerhande slimmigheden geprobeerd zover mogelijk naar de

rand te komen, maar het gebied was zo groot. Door de wind in ons gebied en de

heftige golven (op dit punt "maar" 3,5 meter) kun je niet overal naar toe varen,

waar heen je wilt, dus als je eerst een rechte lijn zet van Opua naar Noumea, NC,

dan is dat 885 Nm, die ga je proberen zo goed mogelijk te volgen. Aanvankelijk

wilde dat ook wel, daarna gingen we in een S vorm, sla-om om deze lijn, daarna

hebben we een mooie grote W gemaakt van Willem. Iedere dag heeft Roderick het

weer in ons gebied opgehaald en zo zijn we gaan rekenen hoe de baan van het Low

ging lopen en hebben we geprobeerd het zwaarste deel te vermijden. Dat is maar

gedeeltelijk gelukt, windkracht 9, maar met uitschieters van zeker 10 of meer.


 


Je moet je echt schrap zetten en nog val je van de bank. Slapen is er ook bijna niet

meer bij, we proberen af en toe een half uurtje onze spieren bij te laten komen op

een matrasje op de grond.


 

 

Hieronder een impressie van de golven. In werkelijkheid zijn ze nog veel hoger,

want ten eerste neem ik de foto van een punt 3 meter hoger dan de

wateroppervlakte, maar als een golf zich opbouwt, wordt het schip ook mee naar

boven genomen, dus dat verkleint de zichtbare hoogte van de golf nog meer.


 


Maandag avond begon het feest, keiharde windstoten 9 B, afgewisseld met bijna

geen wind, hoosbuien, geen tropische warme buien, want dit Low startte in de

Tasmanzee vlak bij de Zuidpool. Koud, koud, koud! Geen hand voor ogen te zien,

brekende golven van meer dan 4 meter, die tegen de romp bengen, ons zowat

geheel op de kant gooien, honderden golven die in de kuip slaan, gierende

aanhoudende windstoten, sqall na sqall, We zaten samen goed aangelijnd buiten om

zo snel mogelijk in te kunnen grijpen, de hele nacht door, stuiterend, springend,

vallend, verrekkend, blauwe plekken oplopend. Echt erg! Veel kleine schade, alles

was pico bello voorbereid, er lag niets meer los, alles opgeruimd, maar het blijkt dat

er nog veel meer stuk en los kan. Onze vlaggestok is door een golf of door de wind

door midden gebroken en drijft met onze mooie driekleur op de oceaan, de

brandblusser, die in een stevige beugel met dikke schroeven bevestigd is, stuitert

door de kajuit, overal worden door de smakken die we maken, spullen losgerukt,

kastjes gaan open, totale chaos. We varen hier als enige schip in de verre omtrek,

komen nu midden in de nacht 1 schip tegen, een tanker, moeten we nog voor elkaar

uitwijken ook. Via het AIS systeem konden we hem al zien aankomen, buiten kun

je je eigen hand niet meer zien, Roderick heeft hem opgeroepen via VHF om onze

aanwezigheid te melden, wij hebben een AIS voor de pleziervaart, die is minder

sterk. De kapitein kan ons in het echt niet zien, natuurlijk, maar we hebben

afgesproken hoe elkaar te passeren, dat is geen probleem. Als hij ons voorbij is,

roept de kapitein ons op, Wat voor schip zijn jullie eigenlijk? Wat doen jullie hier?

Het wordt hartstikke slecht de komende dagen, Ga beter ergens anders naartoe.

Lief bedoeld, maar wij zijn geen 200 m lange tanker met een dito krachtige motor,

Roderick vertelt dat we met een "circumnavigation" bezig zijn. De kapitein

helemaal lyrisch, dat wil hij ook later gaan doen. Hij is jaloers op ons. Roderick heeft

hem even haarfijn uitgeduid dat hij dat in deze omstandigheden niet hoeft te zijn.

We zaten midden in de sores en het was knap gevaarlijk aan het worden, maar dat

hebben we hem maar niet verteld. Hij kan ons toch ook niet helpen. Als je zo door

de nacht stuitert, slipt, en razendsnel met piepkleine zeiltjes het ongewisse

tegemoet reest, ben je je echt wel bewust van de gevaren en de risico's.We kunnen

alleen maar ons best doen om hier goed doorheen te komen. Daarbij speelde me

ook nog door het hoofd, als het mis moet gaan, dan niet op Ivars verjaardag! Dat is

zo cru! We hebben af en toe echt moeten worstelen om overeind te blijven.



We kregen een enorm harde golf tegen ons aan, die ons op onze zijkant gooide,

tegelijk een harde windvlaag en keiharde regen. We werden zo uit koers gegooid,

dat onze fok bak stond. Dat is in deze situatie bloedgevaarlijk, dus we proberen het

zo snel en goed mogelijk in het donker op het stampende schip te klaren. Het

lawaai om ons heen is oorverdovend. Als Roderick de deurtjes van de kajuit

opendoet, schrikt hij zich rot. De hele kajuit staat met rook. Wat is hier nou aan de

hand? Het gas is afgesloten. Wat is er nu gebeurd? Doordat we met zo'n klap op het

water gesmeten werden, is er een schakelaar van ons electrisch toilet geactiveerd,

die maakte kortsluiting en zette het afpompsysteem aan. Maar omdat alle

afsluiters dicht stonden, kreeg hij geen water. De pomp bleef maar doorgaan en

raakte oververhit en begon te roken. Door het lawaai, hebben wij niets gemerkt.

Nog een geluk dat we er net op tijd bij waren. Dat was echt schrikken.

De zeilen kun je alleen zien omdat ik het flitslicht op de camera gebruikt heb, anders

moeten we ze aanlichten met een schijnwerper. Het is gewoon allemaal zwart.



Als het licht wordt na 13 uur, kun je eindelijk zien wat er om je heen gebeurt, niet

dat je daar blij van wordt, de golven zijn huizenhoog, overal brekers, een

ongelooflijk onstuimige zee, maar we kunnen in ieder geval zien wat we doen. We

gaan stug door, zoveel mogelijk richting Noord om er onder weg te komen, maar

dinsdagoverdag en nacht zitten we er nog steeds volop in. We zetten wat meer zeil

en sjeesen over de randjes van de golven, we gaan telkens tot en met de zeerailing

plat op het water. En een golven die we over ons heen krijgen! Ook over onszelf,

we zijn zeiknat, ondanks onze pakken. Je kap wordt afgewaaid en het ijskoude

water loopt zo je nek in of je krijgt hem gewoon vol over je heen. We hebben een

hele berg natte zooi in de toiletruimte liggen, Maar nu is het woensdag 12.00 uur,

mooie lucht, zonnetje schijnt als een tierelier, 27 graden, de oceaan ziet er prachtig

uit, de wind draait voor ons gunstiger, we proberen zoveel mogelijk gelijke tred te

houden, door ook steeds een stukje op te loeven, zodat we in de richting gaan

komen, waar we echt naar toe willen. Roderick is verse koffie aan het zetten, Ja

natuurlijk beweegt het schip nog als een gek, maar kniesoor die daar op let. De

oceaandeining is op dit moment 5 meter hoog en gaat nog meer worden. We gaan

lekker buiten koffie drinken.We voelen ons nu toch meer Bikkels (Henny), dan

Sukkels (Yvonne).



Donderdag, 06 juni 2013, 9e dag onderweg naar New Caledonia.

Hoi allemaal, die deining gistermiddag van 5 meter hoog en meer, waar we enorm

tegenop zagen, gaf vrijwel geen problemen. Na alles wat we al gehad hadden, viel

dit zo mee. Daarbij scheen de zon, we werden door die hoge golven opgenomen en

konden dan die hele mooie zilveren oceaanbergen overzien. Schitterend gewoon.



Ja natuurlijk ging het ook wel eens mis en kregen we weer zo'n joekel binnen in de

kuip. Kniesoor die daar op let. In ieder geval hebben we de rest van de middag

heerlijk gezeild, 's nachts was ook niet naar. Nu donderdag schijnt de zon nog

uitbundiger, de deining is wat afgenomen, matige wind, een hoop zoute kleding

alvast gedroogd, zodat het niet gaat stinken, gewassen moet het sowieso allemaal.

Het hele schip moet van voor tot achter beetgepakt worden, maar daar wil ik nu

niet aan denken.



Ik zit lekker in de kuip met een boekje in mijn Tshirt te genieten, vanuit het

kombuis komen de heerlijkste geuren, Roderick is aardappelpannekoekjes aan het

bakken! Onze versvoorraad zijn we aan het opmaken, dus we kunnen ruig met de

ingredienten omspringen. Melk, eieren, fruit, aardappelen, worstjes, uien, moeten

allemaal ingeleverd worden, nou daar hebben we zelf een betere bestemming voor.

De heerlijkste aardappeltortilla's die ik ooit gegeten heb.


 


We kunnen het rustig aan doen, we halen onze bestemming niet meer voor donker

en we moeten door een uitgestrekt riffen gebied. We hopen nog net op tijd een

eilandje net bij de ingang van de pas te kunnen halen, dan kunnen we daar voor

anker, anders moeten we nog een nacht op zee blijven, gewoon weer een stuk

terug of verderop varen, zodat we niet in de gevarenzone terecht komen. Morgen

komen we dan aan in Noumea, dat moeten we wel goed plannen, dit zijn Franse

eilanden, en de douane en de andere officials werken alleen 's ochtends om

uitgebreid te kunnen lunchen en op vrijdagmiddag is hun weekend al begonnen, dan

kunnen we ons niet inklaren en mogen we absoluut niet van boord. Maar zo te zien

gaat het allemaal lukken. Liefs van een volgegeten Yvonne en haar topkok.

Oeps onze positie vergeten, 12.00 LT, 23.14 S ,  166.58 E, totaal afgelegde

zeemijlen 916. Nog effe!



Uiteindelijk zijn we donderdag vlak voor donker gaan bijliggen. Dat wil zeggen

proberen bijna stil te blijven liggen op zee. Dat doe je door de zeilen tegengesteld

te zetten. Eerst draai je ze in tot ongeveer een derde, dan zet je in ons geval het

grootzeil aan de bakboord kant en de fok bakgetrokken aan de stuurboordkant. Het

roer draai je zo dat het schip naar de wind wil toevaren. Dan vangt het grootzeil de

wind, brengt het schip in beweging, loeft wat verder op en dan vangt de

bakgestelde fok de wind en die maakt een tegengestelde beweging. Het was even

uit proberen, wat precies het juiste effect zou geven, maar het is wondergoed

gelukt. Doordat de nog steeds hoge golven van opzij kwamen en de wind met 20

knopen schuin van achter, wisten we niet precies hoe we weg zouden drijven en we

zijn al in de buurt van het buitenrif om New Caledonia. Dus alertheid is geboden.

Via ons plottersysteem konden we precies zien in welke richting we dreven en hoe

snel. Om precies te zijn 1,5 Nmijl per uur en in exact de goede richting, evenwijdig

aan het rif en naar het waypoint toe, van waaruit we de pas door het koraal moeten

aanlopen. Mooier kon haast niet.



Door op deze manier bij te liggen, gaan de golven onder je door, je weet niet wat je

overkomt, zo'n rust op het schip. We hebben ieder uur nauwkeurig genoteerd in het

logboek wat er gebeurde en verder gewoon om beurten wacht gehouden. Maar dit

is ons prima bevallen.

Wisselen van de wacht!


    


Vrijdag, 07 juni 2013, aankomst in Noumea, New Caledonia.


Om 04.30 uur, midden in de nacht dus, zetten we de zeilen weer normaal en gaan

op weg naar het waypoint voor de pas. Het is nog 3 uur zeilen en we moeten het

tempo erin houden, omdat we met de kentering van het tij door de pas willen.


 


In de verte zien we al de hoge vuurtoren op het Ile Amedee, daar moeten we op af

sturen om door de pas te gaan.


   


Yes man, we zijn er door heen. Gefeliciteerd, nu nog 15 Nm binnen het rif en dan

zijn we er.


 


Zelfs in de laatste uren zijn de weergoden ons niet goed gezind. Nog even een

Squall over ons heen en nog even een grote golf over mij (Yvonne) heen. Ja

bedankt.


 


Een vrachtschip heeft ook te kampen met de hoogopspattende golven. Noumea

komt te voorschijn achter de wolken. Een stad met hoogbouw en bergen op de

achtergrond.


 


Vrijdag, 07 juni 2013, we zijn er, we liggen afgemeerd in Port Moselle, Noumea,

Nouvelle Caledonie. Het was het tochtje wel. Eerst even bijkomen.


 


Zaterdag, 08 juni 2013, Port Moselle, Noumea, New Caledonia.


We zijn afgepeigerd, alleen even langs de versmarkt geweest, hier op de hoek bij

de marina. Mooie groenten, heerlijk vers fruit en prachtige verse vis, wel behoorlijk

aan de prijs, maar van een superkwaliteit. Verder hebben we geen plannen.


 


 


Noumea is een drukke stad, de bevolking is Frans en de locale bevolking zijn

Polynesiers en Melanesiers, Kanaken om precies te zijn. Die hebben het koud, het is

hier tegen de winter (25 graden C) ze dragen bijna allemaal een korte broek tot

over de knie, zwart, met daarboven een trainingsjack met capuchon tot ver over

hun ogen. De Kanaken zijn zwart bruin met een grijze waas er over heen, kijken je

stuurs aan, lachen niet. Veel gevaarlijk uitziende tattoo's, opgeschoren haar. Het

ziet er nogal aggressief uit, het voelt net of we tussen de gangsterbendes lopen.

Veel daklozen, veel armoe, vooral in de mindere buurt, de stad is behoorlijk vuil,

veel graffiti, kapotte stoepen, afbraakpanden. En ook rasta's.


 


Aan de andere kant een prachtige zee, hele mooie pijnbomen, palmen, bloemen en

duizenden zeil en motorboten in de marina's. Bij de marina zijn de mensen erg

vriendelijk. We moeten ook weer even wennen en daarbij zijn we ook nog erg moe.


 


Helder water in de baai en in de marina, er zwemmen grote vissen rond.


 


Zondag, 09 juni 2013, Port Moselle, Noumea, New Caledonia.


We zijn intussen begonnen met een opruimslag te maken. Alle kleding die we

gedragen hebben, staat stijf van het zout. Dat kan zo niet meer de kast in, want

het zout trekt vocht aan en dan heb je binnen no time schimmel er in. Dus alle

fleecejacks, mutsen, wanten, overlevingspakken, truien, sokken enzovoort moeten

zoet gespoeld worden. Het schip lijkt wel een uitdragerij. Verder trekken we alle

vakken open en leeg om te controleren op water of schade. Dat valt gelukkig mee.

Maar dan komen we van de wal af en Roderick wil wat veranderen aan de

mooringlijnen en krijgt dan de schrik van zijn leven. Waar is ons anker? Het is niet

te geloven: we zijn ons dure Rocna anker verloren tijdens de storm.


 


Bij de swivel afgebroken in de ankerbak. Nog een geluk, dat de ketting niet mee

00gelopen is. En ja natuurlijk was het extra geborgd, dat weten wij ook wel...we

zijn er al de halve wereld mee rondgevaren. Hier worden we wel droevig van. Weer

zoveel geld, het anker kost bijna 700 euro. Dat is echt balen. En nu proberen zo'n

anker hier te kopen. Via Internet komen wij erachter, dat er hier op het eiland een

Rocna dealer zit, dus misschien zit dat mee. We hebben nog twee reserve ankers,

maar hier heb je echt het zwaardere werk nodig.


Maandag, 10 juni 2013, Port Moselle, Noumea, New Caledonia.


Eerst gevraagd om onze havenplaats te kunnen verlengen. Vervolgens op onze

fietsjes over een drukke verkeersweg naar de scheepswinkel in de stad. Daar

liepen een paar aardige Franse dames rond, die geen woord engels spraken en zelfs

niet snapten wat we bedoelden, toen we in het frans naar een anker vroegen. Ze

verkochten wel prachtig scheepsserviesgoed, mooie kleren, visspullen. Na een half

uur rondgedard te hebben, proberen we het nog maar een keer. Uiteindelijk

snappen ze het en sturen ons naar hun filiaal een aantal kilometers verderop.

Inderdaad hadden ze hier allerhande grote ankers en nog veel meer, maar niet wat

wij willen. De meneer van de shop is zo vriendelijk om ons naar de concurrent te

sturen voor een Rocna. Daar aangekomen betreden we een shop, formaat

huiskamer, vol electronische apparatuur, we willen al weglopen, komt de eigenaar

naar ons toe om te helpen. Uhh, eigenlijk kwamen we voor een Rocna anker...

Okay, hoe zwaar moet hij zijn? 25 kilo? Ja hoor, die heb ik op voorraad. Wanneer

zal ik hem bezorgen? U heeft een nieuwe swivel ook nodig? Oh, daar weet ik wel

een adresje voor, neem ik morgen gelijk mee. Nou dat viel dus mee en de prijs

wisten we al, dus daar hoefden we niet van te schrikken. Een probleem minder. We

zijn nu aan het kijken hoe we ons vaarplan kunnen aanpassen. Geen zin meer om

nog een keer heen en weer naar New Zealand te varen. Wat het gaat worden,

weten we nog niet. Het hangt niet alleen van het weer, de stromingen en het

hurricane seizoen af, maar ook van regerings voorwaarden, cruising permits, visa,

malaria en aantrekkelijkheid van de bestemming. Veel onzekerheden nog.


Dinsdag, 11 juni 2013, Port Moselle Marina, Noumea, New Caledonia.


's Ochtends wordt direct het anker al afgeleverd, dat is weer een hele zorg minder.


 


's Middags gaan we met de fiets berg op berg af, op zoek naar het Indonesisch

Consulaat. Daar willen we inlichtingen vragen over de CAIT, de cruising permit.

Daarna nog een heel eind door gefietst naar de uiterste zuidpunt van het eiland.

Hier is het vooral heel erg mooi, schoon en vooral luxe. Wat een verschil. We willen

een drankje nemen en een hamburger eten, de restaurants zien er erg uitnodigend

uit. Maar bij nader inzien houden we het alleen op een drankje. Een normaal biertje

kost al 8 euro en de Hamburger kost hier 25 euro. Dat kunnen we niet meer

trekken. Uren later komen we bekaf aan boord, onderweg nog een baguette

gescoord en dan lekker smikkelen. Stokbroodje brie, stokbroodje salami, dat is het

betere werk.


Woensdag, 12 juni 2013, Port Moselle, Noumea, New Caledonia.


Wederom een was- en klusdag. Het schip hangt weer vol, dit keer met truien,

joggingbroeken en petten. Het einde is in zicht. Roderick gaat nu toch maar aan het

vervangen van de tankdop beginnen. Tjee, wat een rotklus, hij krijgt hem maar niet

los. Hij gaat het nu van onder af proberen, heel de bakskist leeg, schot er tussenuit

en dan de boel zien te demonteren. Hij zit al die tijd opgevouwen in de bakskist,

maar hij weet wederom de klus te klaren. Nou dat begint er weer op te lijken.


   


Intussen ook een paar uur bezig geweest om de aanvraag voor een Cait in te

dienen bij een agent in Indonesie. Ben benieuwd wat dat nou weer gaat kosten.      

's Middags ga ik op de fiets boodschappen halen. Ik rijd door een klein parkje waar

een mooi standbeeld staat. Terwijl ik sta te fotograferen, zie ik ineens een klein

jongetje uit de bush te voorschijn komen en in een klein tentje, doorsnee 1meter,

verdwijnen. Mijn eerste gedachte is, wat leuk hij kampeert hier, maar nee

natuurlijk, als ik om me heen kijk zie ik heel wat kleine tentjes en stukken

afgescheiden met lappen en pandanus weefsel. Hier wonen dakloze mensen.   


          


Roderick gaat heel vroeg in bed, hij heeft hard geklust en is moe, zijn lijf doet zeer.

Waarschijnlijk heeft hij zijn voet/enkel geforceerd, toen hij in de bakskist

opgevouwen zat. Hij wordt wakker van de pijn in zijn enkel, hij ligt te krimpen van

de pijn. Je mag er zelfs niet naar kijken. Hij kan er niet meer op staan, de tranen

springen in zijn ogen. Jeetje ook dat nog, dat wordt nog wat dagjes langer blijven

liggen in de marina, want zo durven we niet weg. We proberen verschillende dingen,

maar niets helpt echt. Ineens denk ik aan het geneesmiddel, dat dr. Cohen ons

aangeraden heeft, een homeopatisch middel (Traumeel) dat helpt tegen zwelling en

bloeduitstortingen. Letterlijk een paardemiddel, want daar is het ook voor bedoeld,

er staat ook een afbeelding van een paard op de flacon. Maar de dokter vertelde

het zelf voor zijn kinderen te gebruiken, dus dan kunnen wij het er ook wel op

wagen. Zijn enkel voorzichtig in de gel gezet, pilletjes erbij, paar pijnstillers, en

waarachtig de pijn neemt af. Niet dat hij loopt te dansen, maar ook niet meer te

huilen. En daarbij hij houdt toch al niet van dansen.


Donderdag, 13 juni 2013 Port Moselle, Noumea, New Caledonia.


Gisteravond kregen we een email binnen van onze vrienden op de Gypsy Blues. Zij

zijn een dag na ons uit Opua vertrokken, richting Noordoosten en zijn in dezelfde

storm verzeild geraakt als wij. Het was of ik ons eigen verhaal zat te lezen. Zij

hebben ook zulke onmogelijke golven gehad, rukwinden en zijn ook platgeslagen,

waardoor alles door het hele schip heen viel. Hun mooie bimini is door een

inkomende golf helemaal aan flarden gegaan. Ook zij zijn gaan bijliggen om even op

adem te komen en ook zij hebben zich afgevraagd of dit nu echt leuk was om te

doen. Heel herkenbaar voor ons natuurlijk.

Dat kleine jongetje, dat in dat kleine enkelwandige nylontentje woont, wil maar niet

uit mijn gedachten. Opnieuw door het schip heen lopend, denk ik: wij hebben zoveel

en zij vrijwel niets. Ik verzamel een grote tas warme kleding, sokken, bh's,

T-shirts,, schoenen, een opblaasbal, wat klein spul. In de haven bibliotheek wissel ik

nog wat boeken om, er liggen juist wat Franse kinderboeken met van die

uittrekplaatjes, dat is boffen. Met een afgeladen tas achter op mijn fietsje ga ik

naar het parkje. In mijn beste Frans, zeg ik tegen een mevrouw wat ik bij me heb

en of zij dat wil aannemen. Eerst kan ze het niet geloven, maar als ik zeg dat ik het

haar wil geven, beginnen haar ogen toch wel stiekem te glimmen. Zo vandaag mijn

goede daad gedaan. Dan fiets ik door naar de supermarkt. Nu ik een beetje gewend

ben, voelt het niet meer zo onbehagelijk tussen die stuurse, zwart geklede mensen.

Ik roep ze allemaal vrolijk Bonjour toe en de meesten reageren. Daarbij ben ik ook

een bezienswaardigheid op mijn kleine fietsje, blond haar, keurig en kleurig gekleed,

grote borsten en een kabouterfietsje. Ze moeten er allemaal om lachen. Met een

loodzware rugzak en een tas met baguettes kom ik weer aan boord. Roderick zijn

been gaat gelukkig wat beter, maar merendeel van de tijd houdt hij rust. Dat is wel

nodig ook, maar we moeten zo langzamerhand de haven verlaten. We willen naar

een mooie ankerplaats en dan lekker even bijkomen. Misschien binnenkort.


Vrijdag, 14 juni 2013, Port Moselle, Noumea, New Caledonia.


Helaas kunnen we niet vertrekken, Roderick heeft teveel last van zijn been, dat

durven we niet te wagen. Jammer, want het is superlekker weer om voor anker te

gaan. Over 2 dagen wordt er weer regen verwacht. Het is niet anders. Ons ontbijtje

smaakt er niet minder om. De pompelmoezen mogen hier dan wel aan de bomen

groeien, maar ze kosten even zo goed 2,50 euro per stuk, maar heerlijk zijn ze.


 


zaterdag, zondag, 15 en 16 juni 2013, Port Moselle, Noumea


Roderick zijn been geeft toch echt problemen, dus we zijn nog in de haven

gebleven. Hij heeft steedds nog zo'n pijn. Maar hij denkt echt dat hij zijn been

geforceerd heeft met het opgevouwen in de bakskist zitten, terwijl hij heel veel

kracht moest zetten. Sneu, lastig en jammer. Maar hij heeft zijn tijd goed besteed,

hij zit bijna de hele dag achter de computer. We hebben besloten ons reisplan te

veranderen. We willen niet nog een keer heen en terug naar New Zealand, daar

hebben we nu wel onze bekomst van. Het nieuwe plan is doorvaren naar Indonesia,

wat eigenlijk voor volgend jaar op het programma stond en dan verder naar

Maleisie, waar we in de buurt van Kuala Lumpur dan ons schip achter willen laten

tijdens het hurricane seizoen, dan gaan wij in die tijd naar Anjum.

Dat betekent in een klap een hoop geregel. Eerst moeten we checken of het

haalbaar is qua vaartijd, weer en stromingen, dan moeten we uitzoeken wat de

mogelijkheden in Maleisie zijn en als klap op de vuurpijl alle beslommeringen voor

Indonesie afwerken. Voor Indonesie moet je van te voren een CAIT aanvragen, dat

is een cruising permit om daar te mogen varen. Wij hebben een agent in de arm

genomen in Indonesie, daar hebben we per email contact mee, we hebben alle

papieren opgestuurd per email, wat niet zo simpel is, als het internet er steeds

uitligt. Dan moet je precies aangeven wanneer je in Indonesia aankomt, in welke

aankomsthaven (Port of Entry), welke eilanden en steden je denkt aan te doen,

hoe lang je wilt blijven en vanuit welke haven je Indonesia verlaat. Dus daar gaat

nogal wat denkwerk aan vooraf. Nu mogen we het geld aan haar overmaken,

3250000 Rupiah, driemiljoentweehonderdvijftigduizend Roepie's voor de CAIT  en

de Sponsorbrief, die we ook nodig hebben. De koers van de rupiah is op dit moment

1 euro=12618,6850288 rupiah. Ik zal jullie de berekening besparen, het is 257,55

euro en daar komen nog 20 euro bankkosten bij. Als die papieren geregeld zijn, dat

kost ongeveer een maand, dan kunnen we naar het Indonesisch Consulaat hier in

New Caledonia om een visum te halen, wat uiteraard ook betaald moet worden, ik

dacht zo'n honderd euro. Dan kunnen we onze reis aanvangen, zo'n 30 dagen

varen. Onze planning is aan te komen in Ambon op Timor. De rest moeten we nog

uitwerken. Dus wij vandaag via Western Union het geld proberen over te maken.

Eerst een account daar openen en dan overschrijven. Zou zo moeten kunnen. Altijd

weer spannend, zeker als je met een stalen gezicht 3,5 miljoen in vult, we zijn altijd

bang dat je iets fout doet en dat het geld niet op de juiste rekening komt of een

ander bedrag. Eerst alles invullen, dan vliegt het Internet eruit, nog een keer, dan

gebeurt er iets wat we niet snappen, dan krijgen we een email, dat onze transactie

geweigerd wordt. Shit wat nu weer. Email naar de klantenservice, vrijwel direct een

reactie: gewoon even de klantenservice bellen. GRRR. Via Skype geprobeerd te

bellen, maar de meneer aan de andere kant kon ons niet goed verstaan, dus of we

maar even gewoon wilden bellen. Ja maar meneer we hebben hier geen telefoon!

Vervolgens een hele brief via email verstuurd met alle gegevens erop en eraan,

weer een uur verder, toch wel stressen want de agent wil het gelf via Western

de komende tijd geen Internet meer en dan moeten we nog een paar dagen in de

marina blijven. Na 10 minuten een keurig mailtje terug: Gewoon nog eens

proberen. Zo simpel is het gewoon, dus dat hebben we gedaan en binnen een paar

minuten zijn er 3,5 miljoen roepie's van Nederland naar Indonesia gevlogen.

Inmiddels is het 1 uur 's nachts en zijn we bekaf. Maar het begin is er. Als we

morgen inderdaad vertrekken kun je ons alleen nog bereiken via

pc9271@sailmail.com en ook de website gaat weer over naar

www.happybirdopzee.blogspot.com


Port Moselle

 


Maandag, 17 juni 2013, Baie Maa, Nouvelle Caledonie.


He he eindelijk vertrokken, met een rustig windje zeilen we op ons gemak 10 Nm

verderop om in Baie Maa voor anker te gaan. Daar knapt een mens van op.

Roderick kan met zijn voet omhoog blijven zitten de komende dagen, dat is ook

echt wel nodig. Groot cruiseschip op onze koers, tja jammer dan Princess Dawn, wij

hebben voorrang (Hi Hi).


 


Twee en half uur later laten we het anker zakken. Roderick staat op de boeg en ik

achter het stuurwiel, we communiceren via gebaren taal. Kun je ook lol mee

hebben. Het is een mooi plekje. We liggen hier helemaal alleen.


 

 

Rust, lekker een boekje lezen, beetje hangen, daar waren we echt aan toe. En al die

prachtige vergezichten, het veranderende licht, dat mis ik altijd zo in de haven.


 


Half zeven 's avonds gaat de zon onder, na het eten lezen we nog wat en dan

duiken we ons nestje in. Wat een rust. We gaan er alleen eens even uit bij de

wisseling van het tij, het schip draait dan om zijn anker heen, de andere kant op,

om te checken of we nog wel goed liggen, verder kun je geen hand voor ogen zien,

dus mijn nieuwsgierigheid wordt ook niet geprikkeld. Welterusten.



Dinsdag, 18 juni 2013, Baie Maa.


Heerlijk wakker worden zo, prachtig uitzicht. Lekker ontbijtje in de zon. Alles werkt

mee. De ankerplaats is een vrij diepe komvormige baai, daardoor hebben we

redelijk wat beschutting. Alleen de getijdegolven gaan natuurlijk altijd door. Tijd om

de rubberboot klaar te maken, die ligt nog steeds opgevouwen op het voordek.


 


   


Ik gooi een overgebleven stukje brood over boord en tegelijk komen er een aantal

vissen op afgesjeesd. Wouw, die zijn snel, waar komen die vandaan? Ze zijn

haaivormig, maar geen haaien. Eens even beter bekijken. Ze hebben een grote

zuigplek op hun kop, spitse kleine vinnen en zijn tussen de 60cm en 1.20 cm lang.

Fel en brutaal. Eens kijken wat ze nog meer lusten. Stukjes papaya vinden ze

heerlijk. Succes verzekerd. Het zijn Remora's, die zuigen zich vast aan een grote vis

en liften dan mee. Als ik onderwater ga kijken met mijn snorkel, zie ik ze verticaal

op een rijtje aan onze kiel hangen. Geen gezicht.


 


's Middags ga ik bij laag water snorkelen bij het buitenste rif. Jammer genoeg

warrelt er veel zand in het water. Je moet even wat meer zoeken, maar er zijn

geweldig mooie plekken met levend koraal. Paars, roze, blauw. Vele vormen ook.


 


Woensdag, 19 juni 2013, Baie Maa.


Weer zo'n lekker dagje. Tijd om te proberen zelf de buitenboordmotor van de

dinghy te starten. Na mijn buikoperatie kon ik dat niet meer. Je moet door middel

van een trekkoord met een korte felle ruk de startmotor ronddraaien. Als je het te

langzaam doet, kun je je een versuffing trekken, maar de motor loopt niet. Yes,

gelukt. Dat geeft me direct weer een hoop mogelijkheden. Met snorkelen gaat

Roderick toch altijd mee, dat vinden we onverantwoord als ik alleen in het water lig,

dus hij wacht meestal in de rubberboot in de buurt waar ik rondzwem. Maar lekker

een beetje rondtoeren in de baai, heerlijk.


 

 

 

Bij terugkomst is het tijd voor Happy Hour op de Happy Bird. Ze verkopen hier

Manta Bier in een prachtig blikje en ook weer het Polynesische Hinano. Jammer dat

ik dat niet mee kan nemen naar Nederland met het vliegtuig. Pech voor jullie

Pascal, Ivar, Rene, het smaakt namelijk ook nog heerlijk.


 


 


Donderdag, 20 juni 2013, Baie Maa.


Het is niet zo dat we alleen maar luieren. Roderick heeft de koffer met zeekaarten

onder bed uitgegraven en we zijn bezig een goede planning te maken voor de trip

naar Indonesia. Ongeveer 30 dagen varen vanaf hier en door een moeilijk stuk vol

riffen en stromingen in de Torresstraat tussen Australie en Papoea Nieuw Guinea.

Hier zijn we voorlopig nog zoet mee. Intussen is het weer tijd om te snorkelen.

Meestal starten we een uur voor laagwater, dan is er het minste werveling in het

water. Roderick snorkelt trouwens helemaal niet, want dat is niet haalbaar met zijn

voet. De foto's zijn door het zand in het water allemaal een beetje blauwig.

Jammer. Het zijn trouwens voorlopig de laatste onderwaterfoto's, mijn camera is

vol water gelopen. Zonde. Enorme zeeegels gezien met pennen van zeker 60-80 cm

lang, voor het eerst een Lionfish gezien, gehuld in een soort zwart oranje sluiers

met witte strepen en vlekken, maar met erg giftige stekels, dus die heb ik verder

met rust gelaten, een zeeslang en tal van andere beeldschone tropische vissen.


 


 


Vrijdag, 21 juni 2013, Baie Maa.


Vandaag zou het slechte weer beginnen, maar we liggen hier prima in de

beschutting van de baai, dus we blijven lekker liggen waar we liggen. Dus door met

de dingen van de dag, vissen voeren, kaarten bestuderen, provianderingslijst

samenstellen en snorkelen. Prima tijdsbesteding.


   


 


Tussen de groep Remora's leeft 1 makreelachtige vis van zo'n 50 cm. Mooi maatje

voor in de pan. Ik had me zo voor genomen om nu echt te gaan vissen. Maar deze

vis is mijn vriendje, iedere keer als ik in het water ga, komt hij naar me toe, ik kan

hem aanraken. Als ik met de rubberboot er vandoor ga, roept Roderick dat mijn vis

er achteraan komt, dan maak ik een ererondje en de vis volgt. Niet te geloven. Dus

dat wordt dan gewoon makreel uit blik voor vanavond. Daar moet ik trouwens ook

een hoop moeite voor doen, de blikken liggen onder de vloerdelen opgeslagen.

Hebbes. Roderick gooit het blikje naar me toe en ik vang het op. Zelf gevangen!

Geen woord gelogen.


   


 


En daar zijn ze dan weer, de Remora's. Ze zijn echt brutaal, grappig en venijnig. Ik

moet steeds aan het figuurtje Stitch denken uit de film Lilo and Stitch. Ook zo'n

brutale grijns. Ze komen bij het eerste stukje voer pijlsnel te voorschijn schieten en

letterlijk overal vandaan. Ik heb schielijk mijn voeten met mijn lange tenen

binnenboord gehaald, dat leek me toch wel zo slim. Oh, deze had duidelijk zin in een

broodje warm vlees, gauw mijn hand weg, maar toch nog een keertje proberen.

Zo gaaf!


   


 


Zaterdag 22 juni 2013, Baie Maa.


Bij laagtij staat de zon mooi hoog aan de hemel, dus kun je mooi onder water

kijken. We gaan nogmaals naar het buitenrif. Koralen in alle kleuren, maar het

mooist van alles was een "zeeanemoonboom", een brok koraal in de vorm van een

boom met daarop duizenden zeeanemonen op een dikke witte schacht van zo'n 25

cm hoog en 10 cm doorsnee, het pruikje van de anemoon wuivend in het water als

palmbladeren. Zo schitterend om te zien. Daartussen allemaal grote blauwe vissen.

Maar helaas hiervan geen foto's.


  


 


Zondag, 23 juni 2013, Baie Maa.


Vandaag de watermaker voor het eerst weer in gebruik genomen, die stond nog in

conserveringsvloeistof, spannend, maar hij doet het prima.

Snorkelen is er niet meer bij, het water is veel te onrustig. Wel ga ik met de dinghy

naar het strand. Ik loop altijd naar schatten te speuren, de gedraaide kern van een

slakkenhuis, een mooi stuk parelmoer. De schelpen hier zijn van een heel grove

structuur, daaraan kun je zien dat er veel turbulentie in het water is. We hebben

hier een aantal heerlijke dagen gehad, morgen gaan we terug naar Noumea.


  


Maandag, 24 juni 2013, van Baie Maa naar Noumea, Port Moselle.


Het regent en waait en dat blijft zo de komende dagen. We gaan terug naar de

Marina, we hebben ook dringend Internet nodig om te kijken of de agent ons geld

binnengekregen heeft. We hebben flink golven en stroom tegen. We hotsebotsen op

de motor er tegen in. Gelukkig is het maar 10 Nmijl. In de haven gaan we gelijk

diesel tanken, daarna roepen we de office op voor een plaatsje. Dat is prima. Het

plan was rustig onze internetzaken af te gaan handelen, maar zoals altijd komt er

weer eens een kink in de kabel. De bilgepomp begint af te pompen en houdt niet

meer op. Vloer open, Hee waar komt al dat water vandaan? Het blijft maar

stromen, er is al een kwart watertank leeg. Roderick snapt er niets van. Alle

leidingen zien er goed uit. Stuk voor stuk verder, vloer open, alles er onder uit, shit,

wat een gedoe nou weer. Bank open, boiler gedemonteerd, is het ook niet. Verdorie.

Intussen wandel ik naar de stad, er is hier een Mc Donalds, nou kopen we daar

eigenlijk nooit wat, maar misschien kan een Big Mac en een bak frietjes hem

opbeuren. Als ik terugkom is hij uitgevloerd. Het is ook lastig om onder de vloer

dingen te moeten doen, terwijl hij bijna niet op zijn voet kan steunen. Hij is het

helemaal zat, heeft het overgebleven gedeelte afgesloten, morgen weer een dag.


Dinsdag, 25 juni 2013, Port Moselle, Noumea.


Er ligt dus nog een leuke klus op Roderick te wachten. Hij kon er gewoon niet van

slapen. Hij was bang dat het misschien in de aansluiting van de watermaker zou

zitten, kunnen we weer de hele handel demonteren.... Maar niets van dat alles, ik

ga even naar het toiletgebouw en als ik terugkom is de klus geklaard. De slang van

de buitendouche achter op het schip was er af gesprongen en zodra de waterdruk

aanging begon deze het water onder in het schip te lozen. Daar had hij al naar

gekeken, maar dat was niet te zien. Okay ook weer geregeld.

Er is bericht van onze agent, het geld is al opgehaald, de CAIT wordt in werking

gezet, waarschijnlijk is dat over 4 weken in orde, dan kunnen we hier in New

Caledonia bij het consulaat het visum ophalen. Afwachten dus.


Woensdag, 26 juni 2013, Port Moselle, Noumea.


Roderick is de stad in om een nieuwe printer/scanner te kopen. Omdat we voor de

andere geen geschikte cartridges kunnen kopen, zitten we iedere keer in nood. We

moeten namelijk steeds papieren verzenden via email, dus die moeten dan gescand

worden en we moeten ook regelmatig papieren uitprinten, zoals bijvoorbeeld

vliegtickets, die je via Internet besteld en zo. Dus nu maar een nieuwe printer

aangeschaft. Met het installeren van de hele handel is hij weer een stief kwartiertje

bezig, want dit is nu weer een Europese printer op een NZ computer. Op een of

andere manier gaat dat altijd moeilijk. Intussen struin ik de markt weer af naar wat

betaalbare verse waar. Alles gaat hier per gewicht, pompelmoes 3 euro per kilo,

maar een flinke grapefruit weegt al gauw 8 ons en ik heb helemaal een joekel

gekocht, 2 kilo woog deze. Normaal eten we een halve pompelmoes uit een

soepkom, nu uit een diep bord.


   


 


Dan de volgende aanschaf: een nieuwe onderwatercamera, mijn oude camera is

ineens vol water gelopen. We gaan naar een van de mooiste gebieden en het zou

toch doodzonde zijn als ik daar dan geen foto's kon maken, dat zou echt een groot

stuk van het genieten wegnemen. Dus wederom naar de stad, nu met zijn

tweetjes. We weten een soort mediamarkt te vinden en waarachtig ze hebben

onder water camera's. Maar nu welke? Er is een kindercamera met leuke figuurtjes,

maar die kost al 100 euro, komt niet in aanmerking dus. Ik wil niet zo duur gaan, ik

ben altijd bang dat ik de camera uit mijn handen laat vallen en dat ik hem zie

zinken. Bijna onmogelijk, want ik heb hem aan een lange lijn gezekerd aan mijn

badpak, maar toch. Volgende keus een Olympus, 290 euro, shit, wat een geld. Er

staat ook een Lumix, die is direct alweer 390 euro. Eigenlijk vinden we die het

mooist, maar zo gek wil ik het niet maken. In mijn beste Frans vraag ik om een

verkoper die Engels spreekt. Het meisje wijst me iemand aan op de

benedenverdieping, die meneer met die bril. Hoezo Franse slag, moet ik soms zelf

naar beneden om hem op te halen. Af en toe ben ik toch wel bij de hand, dus de

meneer wordt verzocht boven te komen. Met zijn beperkte Engels en mijn

bescheiden Frans komen we er wel uit. De Olympus heeft toch wel regelmatig

problemen met lekkage vertelt hij, dus die valt  af, blijft over de LUMIX natuurlijk.

Dan kan ik het ook niet helpen en Roderick wil altijd al dat ik het beste en het

duurste neem, dus alla! Dan lopen we meteen nog langs de supermarkt, dan

kunnen we samen alvast wat volumineuze, lichte spullen meenemen, zoals

keukenrollen, voorraad toast en wat verse kaas en vleeswaren.

We zijn al flink moe, maar nog even door. Als we net achter in de winkel zijn, valt de

electriciteit uit en staan we in het pikdonker. Noodverlichting nooit van gehoord,

hoewel? Na 5 minuten komt er een personeelslid met een zaklampje of we naar de

uitgang willen gaan. Ja graag, want ik voel me flink onbehagelijk, daarbij moest ik

bij de ingang mijn tas inleveren, waar mijn nieuwe camera in zat, die stopt een

bewaker dan in een kastje met een open deurtje. Hij staat daar dan braaf op te

passen, maar nu de winkel onverlicht is, loopt hij ergens anders iets onduidelijks te

doen. Maar gelukkig, niets aan de hand, alleen geen boodschappen. We gaan terug

aan boord.


Donderdag, 27 juni 2013, van Port Moselle naar Ilot Nde.


De laatste wasjes, plasjes, douches en alsnog een enorme lading boodschappen. Ik

heb een kar vol en nu nog de truc om alles in de rugzak, schoudertas, tas op de

bagagedrager en tasjes aan het stuur te proppen. De stokbroden heb ik

rechtopstaand in mijn rugzak. Een mevrouw vraagt bezorgd of ik ook nog daarmee

op de fiets ga. Jazeker mevrouw. Het zijn altijd een beetje circustoeren, maar

anders moet ik nog een keer. We gaan naar een afgelegen gebied, dus we zullen

onze eigen spullen mee moeten nemen. En weg zijn we. We gaan naar Ile des Pins,

60 Nm ten zuidoosten van Nouvelle Caledonie, dat doen we met 2 tussenstops. Het

is een tocht door een gebied vol riffen, rotsen en eilandjes, dus dat doen we alleen

met daglicht.  De eerste dag hadden we een droomzeiltocht, heerlijk, onderweg

passeren we het eilandje Porc-Epic, stekelvarkentje, nou het lijkt me duidelijk hoe

het aan zijn naam komt.


   


Het is een tocht langs een wonderschone kust met overal die hoge slanke

pijnbomen, om 16.00 uur gaan we voor anker achter het eilandje Ilot Nde, 22.17S

166.36 E tussen de riffen,  waar we precies overheen konden kijken en in de nacht

de lichtjes van de stad in de verte zien. We stoppen expres vroeg, zodat je bij het

naar de kant varen, de riffen onder water kan onderscheiden, daar moet de zon nog

hoog genoeg voor staan. Het is een heerlijk plekje.


   


Als de zon gaat zakken, wordt het weer mooi, mooier, mooist.


   


Vrijdag, 28 juni 2013, Port de Goro.


De 2e dag direct weer vroeg op pad, we willen naar Port de Goro, zo'n 30 Nmijl

verderop, onze gasflessen zijn leeg, we hadden nog 1 oude reserve campinggaz,

maar die bleek toen ik gisteravond ging koken leeggelopen. Gas is nu weer een heel

gedoe, onze kunstoffles wordt geweigerd om te vullen en onze in NZ aangeschafte

fles, kunnen ze niet vullen. Kortom we moeten weer nieuwe flessen kopen, maar ze

hebben hier alleen enorme knollen van flessen of de blauwe kleine campinggaz

flessen. Die grote passen niet in onze gasbun, dus we lopen nog te zoeken of we

ergens de juiste maat kunnen kopen. In Indonesia mag je helemaal geen

gasflessen laten vullen, dus we moeten in ieder geval voor 3 maanden voorraad

hebben. We dachten erover in ieder geval 4 campinggaz extra mee te nemen, maar

in Noumea waren die allemaal zo verschrikkelijk geroest, dat we die hebben laten

staan. Nu koken we op ons kampeergaspitje, want dat hebben we nog voor nood te

samen met wat vullingen. Goed wij naar Port de Goro,22.18 S 167.00 E,  op de

kaart staat een aanlegplaats, een stadje, en een beboeide aanvaarroute. We varen

daar naar binnen, doodeng tussen de riffen, er staat veel stroming, dan gaat net de

zon achter de wolken en de ankerplaats ligt al in de schaduw van de bergen. We

moeten voor de lichtboei langs het rif, we moeten dwars door draaikolken.  Deze

boei staat op het donkergroene gedeelte rechts van het midden. Donkergroen zijn

riffen onder water, lichtblauw zijn de verschillende ondieptes, het enige wat wij in

werkelijkheid zien is het oranje deel, het land, de rest is alleen maar water. Aan het

lichtbaken kun je zien hoe vlak onder water het rif zit.


   


Als we het baken voorbij zijn, moeten we het rode baken aan bakboord houden en

van af dat punt ons richten op 2 driehoeken op de berg, die moeten we op een lijn

houden om de andere riffen te omzeilen.

                                                                          2 driehoeken op de berg.

     


Alles is prima gegaan (gelukkig!), maar waar is nu dat stadje? Er staan in de rimboe

wat huisjes verstopt, de aanlegplaats valt uit elkaar, kortom er is hier helemaal

niets, geen levende ziel te zien, geen enkele boot, beetje sinister. Wat er wel is een

oude goudmijn, die we vanaf ons plekje goed kunnen bestuderen en een mooie

waterval. Roderick vindt het te "unheimlich" om alleen naar de kant te gaan om op

onderzoek te gaan en wil ook mij niet alleen achterlaten. Weggaan kan niet meer,

want daar is het licht niet meer goed genoeg voor om tussen de riffen te varen. En

op een klein kookpitje kunnen we nog heel lekkere dingen bereiden. Dus weinig

keus, maar eerlijk is eerlijk, we hadden een hele rustige nacht en hebben best heel

goed geslapen.


  


Zaterdag, 29 juni 2013, aankomst Ile des Pins.


Om 6.15 zijn we al weer onderweg, de zon is net aan het opgaan. We willen nu in

een keer door naar Ile des Pins. Eerst moeten we weer een stuk terug door het

Canal de Havannah om daar de aanbevolen vaarroute op te pikken. Dit is de meest

safe mogelijkheid om er heen te varen. Pech is alleen, dat we de hele weg grote

golven en wind recht op de neus hebben, we moeten het hele stuk op de motor

doen en maken nauwelijks vaart. Om op te kruisen onder zeil, vinden we te

risicovol. Het wordt een lange tocht, 10 uur stampend tegen de golven in. We raken

bekaf en eerlijk gezegd worden we er behoorlijk zat van. Maar nu zijn we er en 

liggen we waarlijk in een stukje paradijs! Dit heb je voor ogen als je er over denkt

een wereldreis te maken. Een schitterend mooi eiland, met rijen slanke pijnbomen

en palmen, spierwit koraalzand, turquoisblauw water in alle gradaties en het

allerleukste heel veel grote schildpadden, die voorbij zwemmen. Het zijn echt

joekels, zeker een meter groot, als het niet meer is. Hier willen we een aantal

dagen blijven. Baie de Kuto, Ile des Pins, 22.39 S, 167.26 E.


  


   


Zondag, 30 juni 2013, Baie de Kuto, Ile des Pins.


De zon is nog niet eens op en nu is het al prachtig om te zien. Tijd om de rubberboot

klaar te maken en op ontdekkingstocht te gaan.


 


 


Wauw, wat ongelooflijk mooi is het hier, alle tinten blauw, turquois en groen.



Nou die 2 Lumix camera's heb ik echt wel nodig. Wat een mooie plaatjes kan ik hier

schieten. Het zand is spierwit, heel fijn koraalzand, dat als resultaat een keihard

strand geeft, waar je niet met je voeten in zakt. Al snel wordt Roderick achtervolgd

door een hond die even een praatje wil maken.


   


's Middags gaan we nogmaals naar de kant, we leggen de dinghy vast bij de steiger

en gaan een stuk wandelen.


   

 

  


We hadden hier vandaag een super lekker dagje, het is allemaal zo prachtig.

We hebben ook nog 2 nautilusschelpen gevonden, weliswaar voor een deel

afgebroken, maar ze zijn echt bijzonder. Zien dat we die weer meesmokkelen.

Alleen tot slot nog pech, er is iemand in onze rubberboot gegaan en heeft aan de

motor zitten klooien, gelukkig lag hij goed vast met een ketting en een hangslotje,

maar die klojo heeft wel een lek in de bodem veroorzaakt. Dus Roderick is niet blij,

dit is onze spiksplinternieuwe rubberboot. Maar toch: Iles des Pins is een plaatje.


 


Maandag, dinsdag 1 en 2 juli 2013, Baie de Kuto, Ile des Pins.


Wat een pokkeweer hebben we gehad, storm, wind en stortregen, er kwam een

groot cruiseschip ankeren aan het begin van de baai, maar er waren maar weinig

passagiers, die van boord af wilden. Sneu voor die mensen, kom je op zo'n mooi

plekje is alles grijs, grijs en grijs. Aan het eind van de middag werd het iets minder

slecht, maar toen kwam Greg van Skedaddle onze dag verzieken, door ons te

waarschuwen dat er een alarmwaarschuwing gegeven werd voor dit gebied. Fase 3

van 5 met onweersstormen. Shit, shit, shit. Die stormen hebben we nu wel genoeg

gehad. Zelf gaat hij met zijn vrouw vannacht in het hotel op het strand slapen.

We hebben direct weer een extra controleronde over het schip gemaakt, nog eens

10 meter ankerketting bijgezet, wat eten van te voren bereid, want als het schip zo

tekeer gaat, kun je niets meer koken. Maar dit keer mazzel, het viel alleszins mee,

het alarm had voornamelijk betrekking op de hoeveelheid regen.



Woensdag, 3 juli 2013, Baie de Kuto, Ile des Pins.


Vandaag was het weer ouderwets mooi helder. Dus vanochtend vroeg direct

snorkelen. Roderick heeft me naar het rif gebracht en het was weer fantastisch. Het

koraal was niet bijzonder (zegt ze heel blase) maar er waren echt miljoenen vissen.

Grote scholen helderblauwe en groene visjes en verder van alles en nog wat. Ze

dreven met de golven heen en weer en ik dus ook, erboven hangend met mijn

nieuwe fotocamera. Alleen het rif komt steil uit de diepte en als de golf je dan

meeneemt kom je erboven op en daar is het maar een halve meter of minder diep.

Dus even flink spartelen met mijn flippers om er weg te komen. Ik wil niets

aanraken, niet alleen om niets te beschadigen, maar ook om zelf niet beschadigd te

worden. Er zijn zoveel giftige en/of netelplanten en dieren. Ik heb ook meestal mijn

wetsuit aan, dat is geen overbodige luxe, want het water is behoorlijk fris. Maar het

was weer super. Het water was alleen wat troebel na al de beweging van de

afgelopen dagen.


   


 


's Middags zijn we "gebeached" in een andere hoek van de baai en hebben we daar

eens rondgekeken. We hebben nu ook een winkel ontdekt, waar we stokbrood

kunnen kopen, mits we er op tijd bij zijn. Wordt dus voortaan de eerste missie

's ochtendsvroeg.


  


 

  

Op weg naar de straatweg komen we langs iemands "tuin", ter decoratie liggen er

allemaal joekels van doopvontschelpen.


   


Er liggen ook wat andere cruisers in de baai, daar hadden we nog geen contact

meegehad, want iedereen bleef op zijn eigen schip in die slechte omstandigheden.

Vanmiddag hadden we met zijn allen op het strand afgesproken voor een "Meet

and Greet", iedereen neemt zijn eigen drankjes mee en wat knabbeltjes. Ik had

gauw nog op mijn campingpitje een grote bak verse popcorn gemaakt om mee te

nemen. We zijn natuurlijk ook niet weggeweest voor een gasfles, maar het is

verbazingwekkend, wat een lekkere hapjes je weer kunt verzinnen, met 1 pitje.

Eerst de rijst koken, in een handdoek draaien, dan een groentehusseltje bakken,

plakje ham erbij, weer smullen. Het was erg gezellig met zijn allen op het strand, in

het donker met een schijnwerper terug naar het schip varen, er sprongen

honderden visjes voor onze rubberboot uit het water. Ze plingplongen net als in een

flipperkast. Zo leuk. Voor morgen hebben we afgesproken voor een Pot Luck op het

strand, iedereen maakt dan eten en dat smikkelen we met zijn allen op.. Het

grootste gedoe is altijd nog om alles in de rubberboot mee te nemen, als het kan

ook nog warm te houden en droog op het strand te krijgen. Je moet altijd door de

branding heen met je rubberbootje, tas met borden, bestek, drankjes, glazen en de

pan met eten, anti muggenzooi, kleedje enzovoort. Maar altijd hartstikke leuk.

Kortom het begint er weer op te lijken. We hebben het nu weer druk met leuke

dingen doen. Morgen gaan we snorkelen in de baai hier achter.


   


Donderdag, 4 juli 2013, Baie de Kuto, Baie de Kanumera.


Voor snorkelen was het weer niet goed genoeg, maar rondstruinen kan altijd.

We kwamen redelijk droog aan op het strandje en nadat we de rubberboot (incl.

buitenboordmotor, ankertje enz) het strand opgezeuld hebben, steken we over

naar de Baie de Kanumera, een onvoorstelbaar mooie baai, die waarschijnlijk als

voorbeeld gediend heeft voor ieder tropisch zwemparadijs van Sporthuis Centrum.

En dit is echt allemaal puur natuur!



Het is bijna te mooi om waar te zijn. We wandelen een stuk langs de baai, vanaf het

ene punt is het nog mooier dan het andere. Echt schitterend. 


  


Onderweg lopen we altijd te speuren naar schatten. Roderick vindt een immens

groot stuk zeeschuim. Dit vormt het skelet van een inktvisachtige, de zeekat, dat

moet er wel een van formaat geweest zijn. Naderhand vinden we nog een aantal

van die grote stukken zeeschuim. En dan onze trots de Nautilus schelp.


   


Het zeeschuim hebben we teruggegooid, want dat gaat op den duur stinken, de

schelp hebben we uiteraard meegenomen, hoewel we deze in geen enkel land

mogen invoeren. Even voor het vergelijk: er passen 2 Nautilus schelpen in een

popcornemmertje. Ergens onder bed maar weer een verstopplek creeren. Het

wordt wel vol daar. In de middag klaart het lekker op en komen ook de locals naar

het strand.


  


Vrijdag, 05 juli 2013, Baie de Kuto, Ile des Pins, en Vao.


We zitten nog steeds met het probleem van de gasflessen, we gaan ons geluk

beproeven in Vao, " de stad" van Ile des Pins. Het is een wandeling van minimaal 6

kilometer over de berg. Hebben we zin in. Uiteraard eerst weer het ritueel van alles

in de dinghy, dinghy aan land zeulen, op slot aan een palmboom zetten en voor de

eerste 6 uur onbeheerd achter laten. Dat voelt niet goed, maar meer smaken

hebben we niet. Dan gaan we op weg.


   


Er is juist een groot cruiseschip afgemeerd en op de langdings plaats van de

passagier staat een dansgroep van Kanaken ter verwelkoming. Verder zijn er

overal stalletjes ingericht met drinkkokosnoten, souvenirs, barbecues, een drukte

van belang, maar wel heel gezellig. Om jullie een prijsindicatie te geven, een plastic

bordje met een schepje salade, stukje stokbrood en een half rivierkreeftje kost

3000 Pacific Francs, ongeveer 25 euro. Je kunt ook een mootje grapefruit kopen

voor 3 euro, hamburger 7 euro, die locals zijn zo gek nog niet.


   


En dan gaan we op weg, het is een hele tippel, maar leuk zo hebben we de tijd om

rugist om ons heen te kijken. We gaan berg op en berg af en hebben prachtige

vergezichten over de verschillende baaien en eilanden met wederom alle kleuren

blauw en groen.


   


 


Ongeveer 6 km tot de rand van het stadje en dan op zoek naar het "centrum" voor

informatie over een eventuele gasfles en/ of gasvulling. Dus daar gingen nog wel 2

kilometer mee heen.


   


De kerk gevonden, 1 magazin gevonden (wel gas te koop, maar niet in ons

formaat), een indrukwekkend oorlogsmonument bekeken en dan op zoek naar een

restaurantje voor een lunch. Daar moesten we voor buiten de stad zijn en zowaar

gevonden: Snack Kuto. We hebben een plat de jour genomen met reepjes boeuf a

la creme en frietjes. Dat laatste was ook wel weer een keer luxe. We zaten heerlijk

buiten in de schaduw onder een afdakje, ze hadden echt geprobeerd er iets leuks

van te maken met houtsnijwerk boomstronken, visnetten en overal weer heel

decoratieve reuze schelpen, sommige wel een meter doorsnee. Gelukkig konden we

veilig oversteken over het zebrapad. 3 achter elkaar, ze zullen wel wat Europees

geld over gehad hebben, er was zelfs ook nog een verkeersdrempel.


   


Kop koffie toe en als je dan weer opstaat.....Kreun, kreun, steun steun. Au, mijn

knie, Au,  mijn voet, Au, mijn tenen. We dragen bijna nooit meer schoenen en ik had

zulke zere tenen. Niet zo verwonderlijk, mijn grote teen was helemaal open, de

vellen hingen erbij. Bloeden als een gek. We zijn weer onderweg gegaan, maar

onderweg hebben we een taxi aangehouden om ons weer terug te brengen.


  


Even rusten en dan weer in de benen, want we zouden nog een Pot Luck houden op

het strand. Ik heb me maar weer bij mijn succesrecept gehouden, makreelsalade

met een eigen gemaakte dressing, op toast, geserveerd op verse groene sla ( wat

hier een vermogen kost) op Netty haar zilveren schaal. Succes verzekerd als je

daarmee in je handen aan komt varen met de rubberboot. 


Zaterdag, 06 juli 2013, Baie de Kuto, Baie Kanumera, Ile des Pins.


Eerst op jacht naar een paar baguettes. Er is vaak maar 1 zak baguettes in de

winkel en op =op, dus om 8.00 uur gaan we al naar het strand om daar met de

rubberboot te beachen, dan is het niet zover meer lopen naar de winkel. Roderick

bleef bij de boot en een half uur later kom ik terug met een tas met 4 lange

stokbroden. Tot zover missie geslaagd, maar nu moeten we van het strand weer

met de rubberboot het water in. Dus eerst slepen en sjouwen, dan als we een halve

meter diep zijn er een voor een in klauteren, wat niet zo simpel meer is met onze

stramme gewrichten, maar natuurlijk lukt dat heus wel, dan een paar slagen roeien,

dan het motortje weer laten zakken en aantrekken om te starten. Dit is de normale

procedure, alleen kwam er een hoge brekende golf, die ons bootje te pakken nam

en ons erbij, stokbroden boven mijn hoofd, verder alles zeiknat en de boot vol. Dus

dan moet je eerst weer naar de kant om alles te reorganiseren en dan mag je nog

een keertje. Daarna hebben we heerlijk ontbeten! Vervolgens zijn we gaan

snorkelen in de baai hier achter, Baie de Kanumera (die Sporthuis Centrum baai).

Het was loeidruk er was weer een cruiseschip voor anker gegaan, het was

schitterend weer, dus iedereen wilde van boord, de bootjes varen af en aan met

passagiers, op het weekend komt er ook nog een ferry met dagjesmensen vanuit

Noumea, Je kunt dit zien als de Waddeneilanden in Nederland. Overal weer

stalletjes  maar als je wat verder doorloopt is er altijd wel een fijn plekje. Daarbij

kwamen we om te snorkelen en dat was echt fantastisch! Vanaf het strand zwem

je naar het rif achter de rots en dan weet je niet wat je ziet. Het koraal is niet

spectaculair, maar het grote aantal vissen in alle soorten, je kijkt je ogen uit. De

eerste keer ging ik alleen en ik ben wel anderhalf uur weggebleven, gewoon in mijn

zwempak, toen ik terugkwam merkte ik pas hoe koud ik was. Even opwarmen en

dan nog een keer, nu ging Roderick ook mee. Tjonge Jonge, ze waren weer

gestreept, gestippeld en versierd. Ook een groot aantal Nemo's nu gezien.

Prachtige foto's kunnen maken en ook een heel goed gelukt filmpje.


 


 


 


 

 

En zeg nou zelf: Zo'n vis kun je toch niet bedenken....



Om 1500 uur gaan de laatste passagiers dan weer aan boord van het cruiseschip,

een uur later vertrekt de ferry, alle stalletjes zijn opgedoekt en we liggen weer

alleen met 5 zeilboten in het paradijs.


Zondag, 07 juli 2013, Baie de Kuto, Ile des Pins.


Nu is het zondag, flink wat wind en zwaarbewolkt. Vanochtend vroeg gingen we al

met een volgeladen rubberboot op onderzoek uit. Bij onze aankomst had ik in de

ondergaande zon een soort reusachtige stenen tafels gezien, helemaal uitgesleten

door de zee, die wilde ik graag van dichtbij bekijken. Maar dat ging toch niet lukken,

We konden ze wel al zien, toen we de hoek van het eiland om waren, maar om er te

komen, moesten we zover de oceaan op omdat er een heel langgerekt rif lag, de

golven waren best wel ruig en er staat veel wind, dus hebben we besloten terug te

varen. We zijn toch evengoed 2 uur onderweg geweest met de dinghy,  compleet

zeiknat kom je dan weer terug aan boord. Maar we hebben het in ieder geval

geprobeerd. Jullie zullen het niet geloven, evengoed heb ik nog het gevoel, dat we

bijna nooit iets doen. Er is echter altijd zoveel te zien en te onderzoeken en ik ben

daar overal zo nieuwsgierig naar, daar wordt ik zo ongedurig van. Het is maar goed

dat ik af en toe de stukjes schrijf, waardoor ik zelf eens  kan lezen, wat we allemaal

wel gedaan hebben. Waarschijnlijk vertrekken we hier maandag, we hadden nog

graag langer hier gebleven, maar het gasprobleem wordt nijpend. Het laatste kleine

tankje campinggaz is in gebruik, dus tijd om terug naar Noumea te varen in 2 of 3

dagen.Dan pakken we weer een dagje haven, kunnen we ons weer even flink

uitsloven, wassen, gasflessen regelen, website maken en heel veel inkopen doen.

Komt allemaal wel weer goed.


Maandag, 08 juli 2013, Baie de Kuto, Ile des Pins.


Toch nog lekker een dagje gebleven. Het is best heel winderig, maar ik wil nog zo

graag een keer snorkelen in de baai van Kanumera. Gelukkig komt 's middags de

zon goed door, dit keer doe ik bij voorbaat mijn wetsuit aan, met de wind over het

water koel je toch erg af. Het snorkelen was weer te gek. De meest fantastische

vissen komen langs zwemmen. De rotsen hier zijn van een soort zacht gesteente,

ze worden van onder af erg uitgesleten door het water, waardoor ze in mooie

vormen boven het water uitsteken.


 


 


 


 


Omdat er veel zand in het water warrelde, zijn niet alle foto's helemaal scherp, de

camera heeft dan moeite zijn focus te bepalen, maar in ieder geval kun je de

enorme variatie aan vissen zien.


Dinsdag, 09 juli 2013, Baie Ouie


We zijn om 5.30 uur ankerop gegaan, het begint net licht te worden. Er staat een

flinke hoeveelheid wind, maar die waait grotendeels de goede kant op voor ons.

Alleen de eerste twee uur zijn lastig, we hebben dan de golven dwars op het schip

en omdat we in verband met de riffen niet kunnen uitwijken is dat heel vervelend.


   


Hieronder zie je hoe moeilijk de riffen te onderscheiden zijn bij ruw water. Er staat

in dit geval, omdat het langs de aanbevolen route staat, een steekbaken en

erachter zie je het rif net boven water.


   


Op het moment dat we van koers kunnen veranderen is het leed geleden en gaan

we pijlsnel en comfortabel de goede kant uit. 


  


We wilden eerst stoppen in de Baie de Prony, maar we zijn precies op een gunstige

tijd om het Canal de Woodin ook nog door te gaan en twee uur later meren we af in

Baie Ouie. We liggen daar goed beschermd voor anker, maar het is wel een saaie

baai. Maakt natuurlijk niet zoveel uit, om 19.00 uur liggen we in bed en de volgende

ochtend starten we al weer om 6.00 uur.


Woensdag, 10 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


Vandaag zijn we alweer 44 jaar getrouwd en nog steeds happy! Vroeg ankerop en

daar gaan we weer. Hetzelfde verhaal als gisteren, om vanuit de baai weer op de

juiste track te komen, moeten we weer dwars op de golven, die zijn nog wat hoger

als gisteren. Beetje lastig en goed op blijven letten, maar we gaan weer als een

speer, terwijl de zeilen gereefd staan. Van mijn kant van het schip gezien is het

water helemaal zilver, van Rodericks perspectief uithelemaal  blauw en op een

ander moment helemaal groen.


   


Wederom een fijne zeiltocht en al vroeg in de middag komen we in de marina van

Port Moselle in Noumea aan. Eigenlijk had ik niet zo'n zin om in de haven te gaan

liggen, maar het gasprobleem wordt nu echt nijpend en we moeten ook onze email

checken in verband met onze Cait (cruisingpermit) voor Indonesia. Als we aan

komen varen, blijken daar ook de Wasabi en de Skedaddle aan de steiger te liggen,

waarmee we samen in Ile des Pins voor anker lagen. We kregen direct een warm

welkom. Leuk! De buurman van het schip naast ons aan de steiger zat het vol

verbazing aan te kijken, hij lette even niet goed op, viel in het water en kreeg

daarna zijn rubberboot boven op zich. Gelukkig had hij zich niet bezeerd.

's Avonds hadden we een gezellige avond met Jeff, Kathrina en Eugene van de

Wasabi.


   


 


Vrijdag, 12 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


Ja we zijn weer druk aan de slag gegaan. Roderick is er in geslaagd ergens onze

gasflessen te laten vullen, zo duur hebben we het nog niet bij de hand gehad, alleen

de vulling al 50 dollar per fles. Maar nu kunnen we tenminste weer normaal koken.

We hebben ook direct nog 2 campinggazflessen van 3 kg gekocht. Verder wassen,

supermarkt afstropen en spullen nakijken. Tussendoor wat gezelligheid met de

mensen hier. Vandaag is ook onze cruisingpermit voor Indonesia per email

binnengekomen en de verplichte Sponsorletter, wat dat ook mag zijn. Volgens mij

stelt de agent zich hiermee garant voor ons vertrek uit Indonesia. Nu alleen de visa

nog.


Zaterdag, 13 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


Vanochtend eerst nog snel langs het Indonesisch Consulaat. Roderick gaat lopend,

ik op mijn fietsje, want mijn teen ligt nog steeds erg open. Daarbij moeten we een

steile berg over, dus dat gedeelte moet ik sowieso lopen. Hijgend als een postpaard

kom ik boven, dan voluit in de remmen weer naar beneden. Het consulaat is

geopend, we krijgen de aanvraagformulieren mee en moeten dan maandag weer

terugkomen. Prima. 's Middags komen Kathy en Jeff op de koffie, die vinden onze

koffie zo heerlijk, dat ze regelmatig langskomen voor een bakje. We eten vroeg,

want vanavond is het de vooravond van Quatorze Juillet, Bastille Day, de dag van

de bestorming van de Bastille en daarmee het begin van de Franse Revolutie, voor

de kinderen (en hun ouders natuurlijk) is er een feestelijke lampionoptocht

georganiseerd. Die start hier vlak achter de haven, dus natuurlijk gaan wij kijken.

We weten niet wat we zien, honderden kinderen staan te wachten samen met hun

ouders en grootouders, vijf rijen dranghekken om de meute in goede banen te

leiden, er zijn tenten opgericht, die liggen vol met allemaal dezelfde lampionnen in

de kleur blauw, wit, rood. De kleur van de Franse vlag. Een doedelzak band in vol

ornaat staat te spelen. Een groep gekleed in revolutiekleding komt aanrijden op

Segways, er zijn steltlopers. Wat een drukte.


   


Het duurt een hele tijd voordat iedereen zijn lampionnetje heeft, dan kan de

optocht beginnen. Politie voorop, dan de groep segways, de doedelzakken en een

onafzienbare rij lampionnen, middenin nog een geluidswagen met opzwepende

muziek. Heel Noumea is uitgelopen. Leuk dan leer je de stad ook eens op een

andere manier kennen. En die Franse slag...., nou niets van gemerkt, het was

perfect georganiseerd.


   


Met z'n allen naar het Place des Cocotiers, bij de mooi aangelichte muziektent is het

eindpunt. De doedelzakken gaan er nog even flink tegenaan, alle bekende deuntjes

komen voorbij, de marjorettes doen hun glitters af en warme vestjes aan, Franse

kindjes wordt het modegevoel met de paplepel ingegoten.


   


Ter afsluiting een gigantisch vuurwerk boven de palmen, op de maat van de

afgespeelde mechanische muziek. Erg gaaf en altijd ontzettend leuk om dat

temidden van een groot aantal mensen te kijken.



  


     


Zondag, 14 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


Ja vandaag is het echt Bastille Day, om 9.00 uur begint de grote militaire parade.

We hebben het er maar druk mee. De legeronderdelen staan al allemaal keurig

opgesteld, als wij aankomen, geen haartje verkeerd en met zware bewapening.


 


Franser dan deze hoge officieren kan haast niet.


 

 

Werkelijk alles en iedereen is van stal gehaald voor de parade en de hele stad is

uitgelopen om het schouwspel te bewonderen.


   


De piperband is vandaag in vol ornaat, die stalen echt de show, ze zagen er zo spic

en span uit en bleven tot het uiterste aan toe keurig in de maat.


   


En wat nou zo leuk is, ieder legeronderdeel wordt met luid applaus ontvangen, ook

door de Kanaken.


 


Deze kleine man is geboren op de 14e juli en is vandaag 1 jaar geworden, vertelde

zijn moeder trots. Zijn vader zat in een van de politieauto's in de parade. Je zag de

hele familie reikhalzend naar hem uitkijken. De bereden politie was erbij, het

voltallige brandweerkorps inclusief materieel, je kon het zo gek niet bedenken of

het deed mee aan de parade.


 


 


Maar ondanks het militaire vertoon had de dag een heel feestelijk tintje. Vooral ook

door de toejuichingen van het publiek, ook als er een bataljon gewone soldaten

voorbij marcheerde. Na afloop van de parade zijn we naar het centrum

gewandeld, waar we een hele rij brandweermannen met bijlen in ganzenpas op het

zebrapad kruisten, die op weg naar de kazerne waren.


 


De dames hadden voor vandaag hun mooiste jurken aangetrokken, iedereen loopt

hier in wijde kleurige katoenen jurken met volans. De winkels hangen er vol mee.


 


Op de Place de Cocotiers staan nu allemaal kermisachtige attracties. De leukste

vonden wij de glijbaan in een halfgezonken opblaasbare Titanic.


 


Het waren 2 hartstikke leuke dagen en we hebben absoluut een veel positiever

beeld van de stad gekregen.


Maandag, 15 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


We waren eigenlijk van plan om maar 3 dagen in de marina te blijven, maar er was

zoveel te beleven en vandaag moeten we wederom naar het Indonesisch

Consulaat, dus nu blijven we tot woensdag. Bij 6 dagen verblijf krijg je de 7e dag

gratis, dus vandaar. Vanochtend eerst weer over de steile berg naar het consulaat

gewandeld. Daar verliep alles voorspoedig, we hebben alle formulieren en onze

paspoorten ingeleverd, 9000XPF voor de visa betaald en volgende week kunnen we

alles op komen halen. We kregen ook nog een leuk boek met reistips mee, een

beetje in de stijl van de Lonely Planet. De rest van de middag heb ik gebruikt voor

de aanvoer van levensmiddelen voor de lange tocht naar Kupang op Timor en dat

alles op mijn fietsje, Roderick is intussen met de bus naar een ander deel van de

stad gereden om te proberen een paar dieselfilters en een nieuwe lamp voor ons

deklicht te scoren. We zijn allebei bekaf na afloop. De kajuit loopt al aardig vol met

spullen. Eerst verzamelen en dan zo slim mogelijk weg zien te bergen.


 


Vanavond zijn we bij Kathy en Jeff van de Wasabi uitgenodigd om eigen gebakken

pizza te eten. We zijn nu weer bij onszelf aan boord. Het etentje was heel gezellig

en lekker bovendien. Wij hadden ter afsluiting onze befaamde koffie meegebracht

tezamen met een restantje kruidenbitter een bus slagroom en Hollandse

stroopwafels (hier gekocht). Nou dat ging er ook wel in. 


Dinsdag, 16 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


En weer zo'n arbeidzaam dagje. Wat is er toch altijd veel te doen als je op deze

manier reist. Eerst de website bijwerken, bankzaken regelen, dan voor de zoveelste

keer wat adreswijzigingen verzenden via de email. Nu Mirella verhuisd is, moest ons

correspondentie adres weer gewijzigd worden. In Anjum hadden we daar al een

systeem voor opgesteld, welk gedeelte ik via email kon doen en welk gedeelte

Mirella op zich zou nemen. Nou Mirel heeft het natuurlijk keurig geregeld, alleen

sommige bedrijven zijn wel zo onzorgvuldig, die vullen dan bij het nieuwe adres

gewoon een van de verlopen adressen in. Niemand die zichzelf eens controleert.

Vervolgens krijg ik dan via de email trots een bevestiging van een fout adres en

begint het hele circus weer overnieuw.

Verder hebben we heel gave Zuidzeestof gekocht om de kussens voor onze

eethoek in Anjum te bekleden. Leuk motief met schildpadden, ook nog 6 meter om

nieuwe onderhoeslakens in stijl te maken, de oude zijn helemaal doorgesleten.


 


Woensdag, 17 juli 2012, Ilot Maitre.


We zijn er weer even vandoor. We waren van plan op zoek naar walvissen te gaan,

maar het weer is niet best, dus gewoon weer verandering van plan. De Humpback

walvissen komen hier naar toe om te paren en te baren binnen het rif. Ondanks de

regen zijn we  toch uit de marina vertrokken. Iedereen verklaarde ons voor gek,

maar wij vonden het wel een goed idee. Als we in de marina liggen zijn we altijd zo

druk bezig, we zijn dan bekaf. Nu gaan we ergens voor anker en als het nog steeds

regent gaan we gewoon eens rustig een boekje lezen. Dat lijkt ons wel, dus zo

gezegd zo gedaan. Onderweg klaarde het nog even op, dus dat ging lekker. We zijn

maar 5 nm verderop gevaren naar Ilot Maitre en daar aan een mooring afgemeerd.

Onze positie is 22.20 S, 166.24 E, vlakbij de stad Noumea. We liggen net, komt er

een grote schildpad gedag zeggen. Wauw, dat is een goed begin.


 


En inderdaad nu giet het en je waait uit je hemd, we hebben ons lekker in de kajuit

geinstalleerd en vermaken ons wel. De temperatuur is best lekker, maar de harde

wind over het water maakt het toch wel koud. Geeft niks, op dit moment heb ik niet

zoveel wensen. Het Ilot Maitre is een heel klein eiland met een luxe resort erop,

gesitueerd op een heel uitgestrekt rif. Het rif is ongeveer 20 keer groter, dan het

eiland dat je ziet.  Je moet goed via het midden aanvaren, want bij hoogwater en

met deze golven kun je het rif niet onderscheiden. In de loop van de middag klaart

het wat op en wordt direct het water doorzichtiger. Er zwemmen zoveel vissen om

de boot. Niet alleen hele scholen lichtgevende blauwe kleintjes, maar ook hele grote

jongens. Gelukkig heb ik nog een oud stokbrood. Wat een joekels.


 


's Nachts gaat het ankeralarm af, omdat we volledig om de mooring heen gedraaid

zijn, maar er is gelukkig niets aan de hand, alleen moet je een aantal keer je bed

uit, maar dat weten we al niet beter.


Donderdag, 18 juli 2013, Ilot Maitre.


In de ochtend komt de zon door en is de wind wat gaan bedaren, het is om 10 uur

laag water, dus de mooiste tijd om te snorkelen. Ik moet mezelf even overwinnen,

met zoveel grote jongens om ons heen. Wel lekker mijn lange wetsuit aan, dat

voelt wat veiliger en is ook wat warmer, het water is behoorlijk aan de koude kant.

Eenmaal onder water ben ik al direct weer in verrukking, wat een zooitje vissen,

wat een grote, ik ben omgeven door wel een stuk of 60 vissen van tussen de 60 cm

en 1 meter. We hebben ook weer een paar flinke Remora's onder de boot. Maar

met dit formaat om me heen, ga ik toch niet voeren.


 


Flink afgekoeld klim ik weer aan boord, Roderick was ook even meezwemmen,

maar die houdt het meestal wel wat eerder voor gezien. Hopen dat de zee wat

kalmer wordt dan kan ik misschien morgen aan de rand van het rif snorkelen, daar

is het meeste koraal en zijn de gekleurde koraalvisjes. De wind houdt aan, maar we

kunnen wel lekker in de kuip zitten, zonnetje erbij, niks mis mee, af en toe even in

de diepte loeren. Wat gaat daar nou? Er komt een grote schim voorbij, Nee, geen

walvis, maar toch iets heel groots. Lijkt wel een haai, nee toch niet, het is ook geen

dolfijn, want hij zwemt als een vis, het is knoertgroot, maakt een paar rondjes om

de boot en blijft vervolgens een poosje onder de rubberboot hangen. Zijn staart lijkt

op die van een tonijn, zijn kop op een grote Mahi Mahi, maar dan wel een hele

grote!


 


En dit is wat UV straling hier met plastic doet. Onze reserve waterjerrycans, die op

het dek staan, zijn zodanig verteerd, dat de gaten erin vallen. Ook onze nieuwe

jerrycans zijn al helemaal aangetast.


 


Even later komt er weer een schildpad langs, deze is zo vriendelijk om even voor de

foto te poseren voor hij onderduikt, we kunnen hem naar de bodem zien zwemmen,

het is hier 5 meter diep.


 


 


Tja dan wordt het toch tijd voor mij om actie te ondernemen, onderwatercamera

mee, snorkel op en zo in mijn zwempak de plons in. Brr, koud. En hoe was het

eigenlijk met die grote vis, die ben ik in mijn enthousiasme alweer vergeten, maar

die is gelukkig even een baaitje om.


 


Benen wijd voor de balans, flippers recht naar beneden als "voet"rem en handen

gestrekt vooruit met het fototoestel in aanslag.

De schildpad loopt op de bodem te grazen. Ik blijf erboven zwemmen, eens moet

hij weer adem halen, maar we weten uit ervaring dat dat wel even kan duren.

Ik zwem een stukje weg, om hem de ruimte te geven, maar hij blijft lekker

doorknabbelen. Ik wordt kouder en kouder, kom nou jongen! Na ongeveer een half

uur, zwemt hij inderdaad naar boven, gauw wat foto's gemaakt en dan hijs ik

mezelf aan boord.


 


 



BRRRR, ik ben werkelijk verkleumd. Je moet er wat voor over hebben. De rest van

de dag geen teen meer in het water gehad.


Vrijdag, 19 juli 2013, Ilot Maitre.


Nu is het vrijdag, de wind, die zou afnemen tot ongeveer 9 knopen, heeft het niet

helemaal begrepen, het waait nu nog steeds 18-25 knopen. De wind giert door het

want. Toch bij laagwater even wezen snorkelen, Roderick heeft me met de dinghy

naar de rand van het rif gebracht. Wauw dat is weer genieten, prachtig koraal in

allerhande vormen, heel groot bekerkoraal, met wel een doorsnee van anderhalve

meter, allerhande struikachtig koraal , in opvallende kleuren, blauw, paars, geel,

roze. Schitterend.



 


 


 


Ik heb maar een klein stuk afgewerkt, er was zoveel te zien. Ik ben weer

doorgegaan tot ik echt te koud werd, ook met mijn pak aan. Het voelt een beetje

als Zandvoort vroeger, bibberend boven komen en dan met een dikke trui en een

kop warm drinken in de zon weer bij warmen. Roderick is de hele middag bezig

geweest om het leren foedraal om het grote stuurwiel opnieuw te naaien. Eveneens

door de UVstraling vallen alle stiksels uit elkaar. Ach heeft hij ook wat te doen.


 

 

Nu zitten we weer kneuterig binnen, om 18.00 wordt het donker en te koud voor

buiten. De wind doet er nog een schepje boven op en het tij draait net om, we

liggen dwars op de golven heen en weer te rollen. Maar we amuseren ons wel. We

moeten toch nog op onze visa wachten en het is hier hartstikke mooi, de

ongemakken nemen we op de koop toe. Morgen weer een duikje wagen.


 


Zaterdag, 20 juli 2013, Ilot Maitre.


Volgens de weersvoorspelling had de wind allang af moeten nemen, maar dat doet

hij toch mooi niet. Wel trekt de bewolking weg, waardoor het zonnetje zich meer

laat zien en het gelijk een stuk aangenamer en aantrekkelijker wordt. Op het

ondiepe water boven het rif zijn tientallen kitesurfers heen en weer aan het sjezen.

Voor het weekend zijn er heel wat schepen om ons heen komen liggen.


 


Wat een mooi stukje wereld is dit toch weer. Laagwater is iedere dag een uur later,

dus nu is het tegen 12 uur de mooiste snorkeltijd. Zoals altijd is Roderick als mijn

persoonlijke lifeguard in de dinghy vlakbij aanwezig. Hij hoeft niet zo nodig het

koude water in. Tijd om het volgende stuk rif te verkennen. Om te beginnen kom ik

de grootste zeekomkommers tegen, die ik ooit gezien heb. Wel een meter lang, de

gele is zeker ook nog 30 cm dik, de zwarte zit vol met stempels, dat hij van echt

leer is gemaakt.


 


Een reuze schelp van zo'n 60 cm lengte en 40 cm hoogte.



 

 

Zo dat was weer mijn dagelijkse uitstapje, nu nog naar Roderick terugzwemmen, in

de dinghy klimmen, op dit moment voel ik altijd pas hoe moe en hoe koud ik ben.

Maar zoals al gezegd, vandaag hebben we een lekker zonnetje en dan warm je snel

weer op.


 


 


 


Zo dat zit er weer op voor vandaag, dinghy uitladen, pak spoelen, warm worden.

Dan is het tijd voor een nieuw avontuur.

We zitten lekker in de kuip, roept Roderick ineens: Fototoestel! Dus ik kom

aangerend, wat denk je: er is een slang aan boord gekropen, hij is al bijna helemaal

boven. Het is een zeecobra. Niet aggressief, maar wel heel giftig!

Door met de pikhaak recht op hem af te gaan, dat lijkt dan een erg grote slang

(denken wij), ging hij achteruit en uit eindelijk weer het water in. Pfoei!


 


In het vervolg niet zomaar meer in het donker de kuip inrennen met blote voeten.


Zondag, 21 juli 2013, Ilot Maitre.


Vandaag weer zo'n puist wind, het schijnt dat die nooit op raakt hier en die maakt

het goed koud. Als er dan een zonnetje staat is het heerlijk, maar zodra die onder

gaat, gaan we echt naar binnen. Dat is net na 18.00 uur, dan eten we, doen vaak

nog een spelletje Risk op de computer en vervolgens vechten we tegen de slaap.

We hebben 20.00 uur als dead line gesteld, eerder gaan we niet naar bed. Maar dat

lukt niet altijd. Het blijft bewolkt, het schip ligt te hotsen, niks te snorkelen. We

gaan maar eens aan het poetsen, broodjes bakken en zo.


Maandag, 22 juli 2013, Ilot Maitre.


Yes! Het is helderblauw, zonnetje en de wind is afgenomen. Snel een ontbijtje, dan

duik ik eerst het water in, direct bij de boot. Het is hier 5 meter diep, maar recht

naar beneden goed helder, je kunt niet makkelijk opzij kijken. Nou die eerste plons

was een feestje: een miljoen piepkleine visjes om me heen, op de kiel geplakt een

paar Remora's, op de bodem liggen een paar hele grote Remora's te rusten, een

30-tal hele grote vissen om me heen, een zilveren baarsachtige vis, 60 cm en meer.

Dan komt er op gepaste afstand nog een haai voorbij en als klap op de vuurpijl

komt er ineens een Geelvintonijn onder me langs zwemmen. Een echt grote bolle!


 


  


's Middags gaan we naar de andere kant van het rif, maar dat valt tegen, door de

golven van de laatste dagen is het water bijna ondoorzichtig, dus ik klim weer in

mijn watertaxi en dan brengt Roderick me naar onze kant van het rif. Maar ook

daar is het allemaal slecht te zien. Jammer, mooi stralend zonlicht, bijna de laagste

waterstand, want het is bijna Vollemaan. Dan maar terug naar het schip, daar plons

ik er nog even in, hier is minder zand. Roderick kan lekker aan boord gaan in plaats

van in de dinghy te wachten. Hier is het dieper, dus zijn de vissen groter. Onze

vriend de schildpad loopt ook weer over de bodem, de kleine visjes zwermen nog

steeds in reusachtige scholen om ons schip heen,  er zijn nog meer en nog grotere

Remora's bijgekomen. Dan komt er een enorme vis voorbij zwemmen, ik weet niet

precies wat het is, misschien een Napoleon, hij is enorm. Ik loop weer enthousiast

door mijn snorkel te roepen en stik dus bijna in het water. Ik spartel nog wat aan

en dan tot mijn grote plezier, komt die enorme vis nogmaals langs. Helaas te laat

voor de foto, alleen nog het puntje van zijn staart.


rustende Flying Gunnard

 


Lekker opwarmen in de kuip, bak eigen gebakken kroepoek erbij, het leven is goed.

Kitesurfers om naar te kijken, een prachtige zonsondergang en maansopkomst.


 


Morgen vertrekken we weer voor een paar daagjes Marina, we moeten onze visa

ophalen. Je betaalt altijd voor minimaal 3 dagen, dus blijven we ook altijd minimaal

3 dagen. Dus dat wordt weer werken geblazen.


Dinsdag, 23 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


We gaan vandaag weer terug naar de marina, we moeten dringend onze email

controleren en kijken of onze visa er al zijn. Er staat een pittig windje en we zijn in

no time bij Noumea, we roepen de Marina op of er een plaats beschikbaar is, maar

we zijn nog veel te vroeg, de schepen die zouden vertrekken, liggen nog aan de

steiger. Dan gaan we maar een rondje om op de motor. Om 12 uur is er een mooi

plekje voor ons, hetzelfde als laatste keer, direct naast de Wasabi. Die zijn echt blij

ons terug te zien en binnen een half uur hebben we al een uitnodiging te pakken om

donderdag pizza te komen eten. Prima natuurlijk. Als we aanleggen hoor ik luide

ritmische muziek, het lijkt wel een optocht. Zodra de lijnen vastzitten, ga ik meteen

kijken. Het is iets anders, namelijk een staking, direct bij het overheidsgebouw

achter de haven. Werkers in de aluminiumsector en iets met kozijnen staan

geposteerd voor het gebouw en hebben de hele straat geblokkeerd met hun werk

auto,s. Ze slaan ritmisch met balken, aluminium palen, straatstenen en alles wat

maar lawaai kan maken op hun vrachtauto's, tegen palen en palmbomen. Het klinkt

wel gaaf, ik denk dat er binnen niet meer gewerkt kan worden. Ik sta er een tijdje

bij te kijken, zie dan allemaal politiemensen verdekt opgesteld staan, binnen in het

gebouw in het donker, om  de hoek staan overval wagens, de straat wordt

afgesloten, ik denk dat ik maar een stukje om loop en maak dat ik weg kom. Bij het

passeren van de overvalwagens zie ik de ME compleet met schilden, zware

uitrusting, beenbeschermers enz in de wagens onderuit zitten, wachtend tot ze

opgeroepen worden. Uiteindelijk is het met een sisser afgelopen. Gelukkig maar.


 


 


Dan gaan we direct aan de slag. Eerst een groot aantal emails lezen. Er is bericht

van de haven in Port Klang, Malaysia, dat we daar ons schip kunnen achterlaten als

we naar Nederland gaan. Dus dat wordt de Royal Selankor Yacht Club voor onze

Happy Bird. Klinkt poenig, die kreet kan ik zo af en toe wel even nonchalant laten

vallen. Wat berichten van de kinderen, zowel Mirella als Ivar is net verhuisd. Een

hele hoop te lezen en te beantwoorden natuurlijk. We hebben ook nog contact met

een aantal cruisers, die overal rondzwermen. Dan de bankrekening controleren, ach

daar wordt je wat minder blij van. De Indonesische papieren zijn allemaal in orde,

morgen gaan we naar het consulaat om de visa op te halen. Ik heb ook nog op

Internet opgezocht hoe zo'n Napoleon vis er precies uit ziet. Nou die heb ik dus

gezien! Die beesten kunnen 2.20 meter groot worden.

Dan stap ik weer op mijn fietsje voor een lading boodschappen. We moeten

natuurlijk niet alleen voor de overtocht alles in huis hebben, plus extra, dat is dus

voor minimaal 40 dagen eten en drinken, maar ook WC papier, keukenrollen,

shampoo, etc, maar ook als we zoals nu een week op het water gelegen hebben,

moeten we toch ook alles bij de hand hebben. Het blijft een heel geregel. Roderick

heeft zijn eigen beslommeringen, die gaat een flinke wandeling maken, hij moet

achter een speciale lamp aan, een bijzonder boutje enz, hij loopt dan ook meteen

langs de Customs (douane) om te vragen of het mogelijk is hier nog een eiland in

het uiterste noorden aan te lopen, als we op weg gaan naar Indonesia. Met een

boot moet je bij vertrek uitklaren bij de Immigratie en Douane en dan mag je

daarna niet meer aan land. Maar dat uitklaren kan alleen in Noumea, dat ligt bijna in

het zuiden. Bij de douane krijgt hij te horen, dat het inderdaad mogelijk is om

hiervoor permissie te krijgen, maar dat moet dan wel 15 dagen van te voren

aangevraagd worden. Tja, dat halen we niet meer. Roderick legt met handen en

voeten uit, waarom we dit willen, maar kan alleen niet meer op de naam van het

eiland komen. Het wordt een beetje een raadspelletje, maar uiteindelijk pakt de

douane ambtenaar een telefoonboek waar een afbeelding van New Caledonia staat

en zowaar, daar staat het Ile Beleb! Na al dit gedoe strijkt de Franse douaneman

met zijn hand over zijn hart en maakt een aantekening in de computer, dat de

permissie verleend wordt als we volgende week vertrekken. Roderick komt dus

met een big smile terug.


Woensdag, 24 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


Bij het krieken van de dag, staan we meteen weer in de startblokken. Half zeven

staat Roderick al bij de bakker op de markt voor een paar overheerlijke

amandelcroissants, gevuld met echt amandelspijs. Intussen zet ik dan koffie en

binnen een half uur zitten we aan een overheerlijk ontbijtje. Dan gaan we op weg

naar het Indonesisch Consulaat. Roderick gaat lopend, die heeft dat nodig, omdat

zijn beenspieren aan boord niet genoeg gebruikt worden. Ik zwem meer, daarbij

kunnen mijn enkels het lopen op deze krakkemikkige stoepen en steile hellingen

niet aan, dus ik pak mijn fietsje. Hoewel ik moet bekennen, dat ik deze helling

hijgend op loop en vol in de remmen op de fiets er af ga, meestal over de stoep,

want er is ongelooflijk veel verkeer op de weg en ik ben meestal de enige fietser.


 


Binnen een kwartier staan we weer buiten, alles is keurig geregeld, we hebben een

prachtig mooi visum in ons paspoort staan.

 

 


Daarna natuurlijk lang de supermarkt en bepakt en bezakt klimmen we weer over

de steile hellingen naar de haven. De prijzen blijven de pan uitrijzen, vandaag zag ik

een zak winterwortels, nog geen kilo, voor 13 euro, de prei is 12 euro per kilo. De

bloemkool 695 per kilo, maar de stronk weegt ook mee, bananen 5,40 per kilo, uien

4 euro kilo. Champignons 24 euro, paprika 9 euro.


 


Donderdag, 25 juli 2013, Port Moselle, Noumea.


Gisteravond is Roderick de hele avond bezig geweest de route naar Indonesia in de

computer te zetten. Het stuk door de Torres straat is erg lastig met overal riffen en

eilandjes. Het gaat niet alleen om het erin zetten, ieder stukje moet ook uitvergroot

gecontroleerd worden, zodat we niets over het hoofd zien. Maar het meeste werk is

nu gedaan. Sommige way points moesten aangepast worden, hij heeft ook lijsten

uitgeprint waar alle waypoints opstaan, uiteraard op volgorde, en de koers die

vanaf zo'n punt gevaren moet worden en over welke afstand. Mocht er nu iets mis

gaan met electronische circuit, dan hebben we alles op papier staan. Nu zijn we

bezig met het uitrekenen van de maanstanden en we hebben besloten dat we ons

vertrek nog even uitstellen, anders zijn we net met nieuwe maan op het moeilijkste

stuk, dan is er helemaal geen maan en dat maakt het extra lastig om dan 's nachts

te varen. We gaan dus morgen gewoon nog een weekje naar een andere baai, in de

buurt van Baie de Prony, in de hoop wat walvissen te zien. En anders is het gewoon

lekker relaxed. Als het weer meewerkt vertrekken we dan 1 of 2 augustus uit

Noumea. Dan varen we 2 dagen en 12 uur naar de noordpunt van New Caledonia en

maken een stop bij Ile Beleb van ongeveer 3 dagen. We hebben ons weer

uitgesloofd, de buiskap is gerepareerd en ingespoten met regenwerend spul, het

bed is verschoond, ik heb de nieuwe lakens genaaid, de bankzaken zijn geregeld,

Roderick heeft in een soort feestwinkel nog een toeter gescored, onze misthoorn is

weg en aan een goede nieuwe is hier niet te komen. Onze koperen toeter wilde ook

geen geluid meer geven. Nu hebben we een gek plastic ding met een pompje, maar

het werkt, dus daar zullen we ons zolang mee moeten behelpen. De lakens zijn

gewassen, helaas was een ervan bij het drogen gedeeltelijk van de lijn losgeraakt,

die hing in het zeewater, dus mocht die weer overnieuw. We hebben ons rot moeten

haasten, want om 18.00 uur moeten we ons melden voor de overheerlijke

eigengemaakte pizza bij onze vrienden van de Wasabi en ook heb ik beloofd het

nagerecht te verzorgen.


Vrijdag, 26 juli 2013, Onderweg naar Port Koube.


We zijn weer vertrokken uit Marina Port Moselle, Noumea. We hebben nog een

ruime week voordat we op weg gaan naar Indonesia. We gaan nog een paar dagen

voor anker in een of andere baai. We willen eigenlijk naar Baie de Prony, wat verder

naar het zuiden om misschien wat walvissen te zien. Maar het gedeelte waar ze

waarschijnlijk verblijven is verboden voor alle scheepvaart, maar je mag wel a

raison van 95 euro een tochtje meemaken met een onderzoeks(touristen?)boot.

We gaan in ieder geval die kant op. Er wordt regenachtig weer verwacht, maar daar

kunnen we ook binnen zitten. Nog een laatste ritje supermarkt voor vers brood en

vlees voor de komende dagen en meteen ook maar 9 kilo meel voor onderweg. Zo

langzamerhand hebben we alles in huis. Betalen, losgooien en wegwezen. Eenmaal

uit de beschutting van de baai, waait het behoorlijk. Er is hier eigenlijk altijd harde

wind, aangezien die van ver over zee komt, is de wind behoorlijk koud. We zitten

met truien aan in de kuip. Op het vasteland regent veel vaker dan op zee, de

wolken blijven op de bergen hangen.


   


De wind komt zoals bijna altijd hier uit het Zuid Oosten, dat is de richting die wij op

moeten. De hele weg moeten we opboksen tegen de golven en de stroom. Ik heb

het echt heel koud. We moeten opkruisen tegen de wind en heel wat slagen maken

om alle riffen en eilandjes te ontwijken. Op een gegeven moment vinden we het wel

mooi geweeest en besluiten bij  Baie Ouie, waar we al eens eerder een stop

gemaakt hebben, te overnachten. We moeten namelijk nog meer dan 9 Nm. tegen

de onderhand nog hogere golven en harde wind in en dat halen we niet voor donker.

Eenmaal voor anker in de diepe baai, lig je rustig en dan voel je je toch heel voldaan

over de tocht. We zijn flink uitgewaaid, rozig en moe van het continue je balans zien

te vinden tijdens het aan de wind zeilen tegen de beukende golven, om 18.00 uur

vallen onze oogjes toe. R. stapt direct in bed, meestal moeten we 's nachts er ook

nog een keer uit om te checken, niet veel later kruip ik er lekker bij.


Zaterdag, 27 juli 2013, Port Koube.


We hebben niet zo'n haast, het is buiten grijs en grauw, het regent en we moeten

toch nog wachten, omdat het getij nu niet gunstig is om het smalle Canal Woodin

door te varen. We hebben anders te veel last van de stroom en de golven. Zo'n

kanaal is net een trechter, waar met veel druk het oceaanwater doorheen geperst

wordt. Om 10 uur is er bijna geen wind en besluiten we onze kans te nemen.

Lekker gaat het, weliswaar alleen op de motor, maar dat is hier wel even prettig.

Aan het eind van het kanaal ligt Baie de Prony, een heel diepe baai in het vasteland,

waar het goed ankeren is, maar zoals al gezegd, de regenwolken blijven allemaal

boven het vasteland hangen, aan de overkant ligt Ile Ouen, wat lagere bergen en

zo te zien zonder regen. Nou dan gaan we toch daar naar toe.


   


De aanloop naar deze ankerbaai is spannend. Er liggen losse riffen  om het eiland

heen en aan het eiland zelf vast ver in zee stekende riffen. Maar de zon staat goed

en we kunnen het goed zien. De doorgangen zijn heel smal met veel stroming.


   


En nu liggen we alleen op de wereld in een prachtige ankerbaai tussen de bergen,

Port Koube, pos 22.26.859 S, 166.48.864 E. Strandje met palmbomen tegenover

ons, het water verder omzoomd door mangrovebomen, een klein riviertje mondt in

het water uit. We zijn net klaar om buiten te gaan zitten, ziet Roderick iets in het

water tamelijk vlakbij.  Verrekijker erbij: Ja, heel duidelijk een haaienvin, die zoals

in de film heen en weer kruist, net boven water. Het is een blacktip reef haai, we

kijken nog even goed en zien er dan nog een. Ze blijven continue op een bepaalde

plaats heen en weer gaan. Daar zal dan wel wat te halen zijn.


   


 


Als het water wat gaat zakken, roeien we (lees Roderick) met de dinghy naar de

kant. Nouvelle Caledonie, zoals New Caledonia op zijn Frans heet, is dus een Franse

kolonie en de Fransen hebben hier aardig huisgehouden. Ze hebben hier toentertijd

grote ladingen gevangenen hier heen gebracht om te werken als dwangarbeiders in

de open mijnbouw, waarschijnlijk zullen ze de Kanaken hier ook wel voor gebruikt

hebben. Om de stad Noumea te bouwen hebben ze toen bijna alle bomen gekapt.

Er ligt hier in de bergen nikkel, kobalt en tin. De bergen zijn dus om de erts te

winnen op veel plaatsen afgegraven. Het gevolg een enorme erosie. Heel veel

bergen hebben een open ruggetje.  De onbegroeide toppen hebben een oranje laag,


  


 


Als we met de dinghy bij het strandje aangeland zijn en ik uitstap, zak ik tot aan

mijn kuiten in de modder, mijn schoenen zitten zo vast gezogen, dat ik er uit moet

stappen en ze met de hand los moet trekken. We wandelen een stukje langs de

waterlijn, het stikt van de krabben, overal holen, er moeten ook grote

kokoskrabben zitten, want we zien overal geslooptje kokosnoten liggen en hopen

uitgegraven zand uit hun holen.


  


 

 

Het geheel geeft een groot Robinson Crusoe gevoel.



Er ligggen veel kapotte heel grote schelpen en doornenkroon slakkenhuizen. Een

grote smokkelen we weer mee. We wandelen een stukje langs het water heel

voorzichtig over de drooggevallen zandplaat, stap voor stap voorzichtig proberend

of de grond houdt en ook niet in een krabbenhol stappen, waarvan er duizenden

zijn.


   


Het riviertje is ondiep, daar kunnen we door heen waden. Op de drooggevallen

stukken jumpen slijkspringers heen en weer. Als je goed kijkt kun je ze op de foto

op de natte klei zien zitten, vlak onder de mangrove wortels. En overal zie je jonge

mangroven ontspruiten


   


Als we weer terug met de dinghy willen, moeten we eerst weer door de modder

waden, we hebben zulke smerige benen, oranje als indianen. Je kunt je voeten niet

spoelen, want als je weer een voet verzet, zit je weer onder. De schoenen in een

plastic tas gepropt en dan proberen de dinghy al op dit ondiepe gedeelte weg te

peddelen. Eenmaal terug aan boord is Roderick een uur bezig om de rubberboot zijn

eigen grijze kleur te geven en met een tandenborstel onze schoenen weer

bruikbaar te maken. Als je die vieze zooi laat zitten, trekt die oranje kleur overal in.

Als ik druk bezig ben om telkens emmertjes schoon water uit de zee te putsen en

weer weg te gooien, komt er een grote vis langs om te kijken wat er aan de hand

is. Het is een knots van een zeebaars. Nog even een lekker drankje, een ijskoude

kruidenbitter (lekker hoor Natas) in de kuip en dan zit de dag er weer op.


   


Om 18.00 uur is het pikdonker, dus meestal liggen we al om  20.00 uur in bed,

maar dat hebben we ook wel nodig, want meestal starten we de dag ook al om

6.00 's ochtends.



Zien wat de dag van morgen ons weer brengt.


Zondag, 28 juli 2013, Port Koube.


Nou deze dag bracht ons heel wat. We hadden het plan om wat te pierewaaien deze

dagen, maar het werd heel veel waaien en nog meer pieren. We kregen noodweer.

We lagen dus helemaal alleen op ons idyllische ankerplekje, maar dat geeft een heel

ander gevoel, als het weer ineens begint te spoken.

We begonnen gewoon met regen, die was al verwacht, maar dat geeft ons mooi de

gelegenheid om ons even nuttig te maken. Ik heb alle voorraden opnieuw

uitgegraven, want die stonden overal door de boot verspreid, geteld, geordend,

oude spullen er tussen uit en weer keurig in alle hoekjes en gaten opgeborgen. Een

lijst gemaakt van wat we allemaal hebben en waar ik het verstopt heb. Dan lopen

we niet tijdens de overtocht het hele schip af te zoeken.

Toen kwamen er Tropische stortbuien, zo hard, dat horen en zien je verging. Dat

was niet het ergste, maar door al dat water, ontstonden er allemaal watervallen op

de bergen en kwam er een gigantische modderstroom naar beneden, waardoor het

water totaal ondoorzichtig bruin werd. De foto is niet onscherp, maar ik moet door

het regengordijn heen fotograferen.


   


Het piepkleine riviertje is een kolkende stroom geworden.

In no time zijn we aan alle kanten omgeven door de dikke bruine modder.


   


 


Rukwinden komen als gekken van de berg afrazen, binnen seconden gaat de wind

van 4 knopen naar 40 knopen, we liggen te gieren achter ons anker. Het gaat de

hele nacht door. Moet je je voorstellen in het pikdonker heen en weer liggen

zwiepen met een overmaat aan geluid, stortregens en de valwinden maken het

geluid van een aanstormende trein. Ik was benauwd dat we van het anker af

zouden slaan, dan wordt je direct door de wind en stroom weggezet, je kunt niets

zien, maar we liggen wel midden tussen de riffen. Het ergste vond ik nog, dat er

ineens op de weersverwachting stond, dat het de volgende dag nog veel

heftiger zou worden met het zwaartepunt midden in de nacht. Daar was ik goed

zenuwachtig over. Ik wilde geen blog schrijven, want ik wilde niemand ongerust

maken, maar er ook niet over liegen. Dus heeft Roderick het volgende blog

geschreven:


Maandag 29 juli 2013 wil Yvonne geen blog maken want er is niets te beleven

volgens haar.

Tja ze heeft natuurlijk gelijk, zoal altijd, maar ik wil even melden dat we genoeg

regen hebben gekregen om ons rubberbootje 2 X vol te laten lopen.

Tijd om de voorraden op te ruimen enz.

We liggen nog steeds op dezelfde plaats dus eigenlijk valt er niets te vertellen.

Groetjes Roderick.


Maandag, 29 juli 2013, Port Koube.


Uiteindelijk is het toch allemaal weer goedgekomen. Vandaag viel het eigenlijk

wel mee, gisteren was stukken heftiger. Nog steeds veel regen en wind, maar in de

loop van de dag gaan we over naar gewoon rot weer. We blijven nog een dag

liggen, totdat het water weer wat tot rust is gekomen en ook weer wat

doorzichtiger is geworden. Gelukkig is onze zeebaars nog steeds present. Die

verblijft onder ons schip. Ik voer hem brood, maar dat blieft hij niet, stukjes

gekookte worst en Franse kaas vindt hij erg lekker. Het is een koninklijke vis, de

baas van de baai, zegt Roderick. Als ik dus voer gooi, komt hij heel rustig uit de

diepte aanzetten. Hij is zeker een meter groot en dat is geen visserslatijn.

Ik heb het vissen er sowieso aan gegeven. Ik heb zoveel lol met de vissen rondom

me. Het is fascinerend te zien, dat je zo'n vis kan roepen, door wat water naast het

schip te laten plonzen. Iedere dag ga ik een paar keer kijken of hij er nog is. Zo'n

vis kan je dan toch niet vangen en doodmaken? Hij is mijn vriend!


   


Dinsdag, 30 juli 2013, Baie de Prony.


Vanochtend zijn we vertrokken. Rustig aan sla-om gevaren door de baaien, het

0eerste gedeelte over de track, waarover we binnen gekomen zijn en dan opnieuw

tussen de riffen door naar buiten. De zon staat nog niet hooggenoeg, maar we

kunnen goed onderscheiden waar de riffen liggen, doordat de golven er duidelijk op

breken.


   


We varen naar het gebied,  waar we kans hebben om walvissen te treffen, maar

helaas geen een gezien. Er moeten er in dit gebied nu tussen de 200 en 600 zijn.

We hadden wel een heerlijke zeiltocht, het zonnetje liet zich weer zien, de golven

hadden een grote interval, waardoor je heerlijk soepel door het water gaat. Boven

land hingen weer dikke regenwolken, dus wij hadden het reuze naar onze zin.


 


 


Op een gegeven moment viel de wind bijna helemaal weg en hebben we

rechtsomkeert gemaakt op weg naar de baai van Prony, waar intussen ook het

zonnetje doorgekomen is. Bij de ingang van de diepe baai wordt er zowel boven als

onder water druk gejaagd. Het water kolkt helemaal. 


 


 


Nu liggen we wederom op een heel idyllisch plekje, een mooie baai, doodstil water,

zingende vogels en nu het donker is kwakende kikkers en krekels. Een kopje koffie

speciaal maakt het geheel compleet. Onze positie is 22.23.933 S , 166.54.845 E.

Ankergebied G, voor de ingewijden. Morgen blijven we hier ook nog en dan zien we

wel weer.

 


 


Woensdag, 31 juli 2013, Baie de Prony, Anchorage G.


Het water is bladstil, als een grote groene spiegel. Het is werkelijk een prachtig

plekje. We liggen afgemeerd aan een mooringboei, helemaal in de luwte. Het schip

beweegt nauwelijks, dat is ook weer even wennen.


 


De begroeiing rondom ons is prachtig. Ik neem de dinghy en ga al roeiend langs de

oevers de boel verkennen. Al met al heb ik wel anderhalf uur rondgeroeid.


 


  


Intussen heeft Roderick het zonnescherm opgehangen, dus als ik terugkom, kan ik

me lekker op de bank neervlijen en verder gaan in mijn spannende boek. 


 


Een heerlijk ontspannend dagje.


 


Als we 's avonds de gribfiles voor het weer ophalen en de Sailmail controleren,

krijgen we het bericht binnen dat mijn nichtje Aafke overleden is. We wisten, dat

het er aan zat te komen, maar toch. We zijn er verdrietig over en nu zou ik graag in

Nederland bij mijn familie geweest zijn.


Donderdag, 01 augustus 2013, Baie de Prony.


Het weer is hier net zo veranderlijk als in Nederland. Gisteren zo'n prachtige dag,

vandaag is de wind 180 graden gedraaid en komt nu uit het westen. Met het gevolg

dat de swell, de oceaandeining, nu recht de baai in staat. De wind is behoorlijk hard,

maar we liggen met onze neus op de golven, we bewegen dus continue op de

golven in de lengterichting, maar schommelen niet in de breedterichting heen en

weer. Er waren nog 2 katamarans gisteren erbij gekomen, maar die liggen een stuk

onrustiger en die vertrekken al snel uit de baai. De hele dag door blijft de harde

wind met vlagen en regenbuien doorstaan.


  


Door de heftige waterbewegingen, de golven die op de oever slaan en weer

teruggekaatst worden, wordt er ook hier een lading klei losgewoeld en binnen een

paar uur is ook hier het water helemaal oranje.


  


We blijven gewoon liggen waar we liggen, eigenlijk hadden we nu terug gewild naar

Noumea, maar dat is pal tegen de wind in en om nu een hele dag tegen de golven in

te beuken is ook geen pretje. Dan ben je helemaal gesloopt als je aankomt en we

wilden juist wat energie sparen om uitgerust aan de passage naar Indonesia te

beginnen.


Vrijdag, 02 augustus 2013, van Baie de Prony naar Port Moselle, Noumea.


Direct al vroeg vertrokken om in ieder geval de kant van Noumea op te gaan. Het is

30 Nm varen, dus normaal gesproken doe je daar 6 uur over, maar de wind is nog

steeds pal west, dus we moeten schuin tegen de wind opkruisen. Op onze weg

liggen ook nog heel wat riffen en eilandjes, die het ons lastig maken als we steeds

overstag gaan voor de volgende slag. We gaan expres vroeg, omdat het 's middags

altijd nog harder gaat waaien. Het Canal Woodin doen we op de motor, in zo'n

kanaal ontstaat een tunneleffect, waardoor de wind er nog harder doorheen gaat.

We gaan vandaag gewoon kijken hoe ver we komen, als we er zat van zijn, zoeken

we alsnog een ankerplaats op. Eenmaal uit het Canal Woodin komen we in een wat

breder gedeelte en kunnen we wat dwars wegvaren. We liggen behoorlijk schuin op

het water, tot aan de boorden, maar we moeten zo strak mogelijk tegen de wind in,

omdat we continue zigzag varen, maken we bijna 3 keer de afstand. In de loop van

de dag krimpt de wind iets, waardoor we wat grotere slagen kunnen maken, we

gaan trouwens wel continue loeihard. Om half vijf varen we de baai binnen, waar de

Marina Port Moselle gelegen is. We worden vriendelijk begroet door het

havenpersoneel. Hey Happy Bird, Welcome back again. Even uithangen, douchen en

dan naar bed, we zijn bekaf.


 


Zaterdag, 03 augustus 2013, Noumea, Port Moselle.


Om 7.00 's ochtends staat Jeff (Wasabi) al te kloppen of we croissants willen. Hij

gaat naar de bakker en eigenlijk wil hij gewoon op de koffie komen. Hij is al te laat,

Roderick is al op pad geweest en we hebben net ontbeten met een paar heerlijke

amandelcroissants. Maar natuurlijk is er altijd koffie. Jeff haalt wat croissants en

stuurt Kathy alvast op de koffie. Zij vertrekken vandaag en willen graag nog horen,

waar wij geweest zijn de afgelopen dagen. Daarna moeten wij ook aan de slag. We

hebben van Mirella een tip gekregen over muggenwerende armbandjes, daar willen

we even achterheen en ook nog even naar een paar andere winkels. We gaan op

weg naar een grote buitensportwinkel, maar kunnen hem nergens meer vinden.

Hoe kan dat nou? We zijn toch niet gek? We lopen en lopen en lopen, een paar keer

gevraagd en dan worden we toch weer dezelfde richting opgestuurd. Uiteindelijk

vinden we de winkel, maar die is gesloten, grote ijzeren rolluiken over de hele

gevel, geen wonder dat we hem niet konden vinden. We zijn al een aantal keren

van plan geweest om hier eens uit eten te gaan, maar de zaakjes hier lokken ons

niet zo, de prijzen zijn enorm hoog en we willen hier hoe dan ook niet in het donker

over straat. Nu trekken we toch de stoute schoenen aan en gaan naar de Chinees.

Roestig traliehekwerk voor de ramen, kapotte stoep, smoezelige briefjes op de

ramen, als ik nog een hond had, zou ik hem hier niet langs durven laten lopen...

Roderick zegt: Wil je hier naar binnen? Maar binnen valt het nogal mee, okay, de

stoelen zijn kapot, het luikje naar de keuken is gewoon uit de losse pols uitgezaagd,

maar de eigenaar komt stralend op ons afgestruind: Bonjour! Bonjour! Duwt ons

direct een menu in de hand. Dus alla, nou, op de plaatjes ziet het er lekker uit. De

prijzen zijn pittig, Nederlands Horecaniveau, maar wel in een aggenebbisch tentje.

Echter eerlijk is eerlijk, we hebben heerlijk gegeten. Het is nu avond en we zijn niet

ziek, we voelen ons toch wel helden.


Maandag, 05 augustus 2013, Vertrek naar Indonesia.


Zondag gewoon doorgaan, schip indelen, beetje vet hier, beetje olie daar, een

aantal maaltijden voorgekookt en nu zijn we er klaar voor. Op een ding na, de

pittige macaronisaus, die ik al voorbereid had, is zodanig pittig geworden, dat de

vlammen je letterlijk uitslaan. Dus nu ben ik op de vroege ochtend bruine bonen aan

het koken in de snelkoker om er maar een chili van te maken. De bonen halen de

scherpste kantjes er van af.

Vanochtend stond Roderick alweer om half 6 naast zijn bed, laatste keer naar het

bakkertje, we hebben nog precies genoeg Pacific geld overgehouden voor een

laatste vers ontbijtje. Is de bakker gesloten vandaag, Grrr.

Natuurlijk komt hij met andere lekkere croissants en baguettes terug. Nu is het half

8 en is hij een forse wandeling aan het maken om uit te klaren bij de Customs,

Immigration, Harbourcaptain. Daarna hier in de haven voor de laatste keer betalen,

dan kunnen we weg. Eerst nog langs het tankstation om belastingvrije diesel te

kunnen tanken. Dat kan alleen als je de uitklaringspapieren al hebt. Dus voorlopig

zijn we nog zoet. De weersverwachting voor de eerste dagen ziet er goed uit, alleen

is het bewolkt en regenachtig. Nou ja, een mens kan niet alles hebben.

We hebben de tocht uit en te na bestudeerd, goed voorbereid en verder moeten we

maar afwachten. Zonder geluk vaart niemand wel!

Intussen gaan we weer over naar de www.happybirdopzee.blogspot.com

waarin we jullie op de hoogte proberen te houden van onze wederwaardigheden en

onze positie. Lieve allemaal, tot over een poosje weer op deze site.

Groetjes van  Roderick en Yvonne.