Het zat even niet mee Internet? Computer? Website programma?

Maar we hebben het weer voor elkaar, voor wie benieuwd is naar ons Nederlandse

leven hier het verslag. 


Zondag, 06 juli 2014, Anjum.


Dat was even lekker slapen in een bed, dat stil staat, waar je van twee kanten

gemakkelijk in kunt stappen en zonder er uit te hoeven om te checken of er buiten

iets gebeurt. Er gebeurt hier namelijk niets. Wel missen we onze TV, die op de dag

van ons vertrek geen beeld meer wilde geven. We hadden hem ter reparatie naar

Leeuwarden gebracht, waar hij op ons staat te wachten. Nu kijken we tegen een

kale muur aan. Vanmiddag is de winkel open, dus maken we toch nog even een rit

naar Leeuwarden. Zo vanavond met een kop koffie op de bank TV kijken.


Maandag, 07 juli 2014, Anjum.


Koffers uitpakken, praatje met de verschillende buren, familie bellen, boodschappen

doen. Mijn zusje Anita uit Duitsland is nog een paar dagen in Nederland in Den

Helder, dus daar spreken we mee af, dat zij morgen naar Anjum komen. Volgende

zuster, Netty, bellen, die is net met man en bootje onderweg naar Dokkum, leuk,

komen jullie ook morgen? Het was groeizaam weer in Nederland, het onkruid staat

metershoog op ons mooi bestrate plaatsje.


 


Dinsdag, 08 juli 2014.


Dat was weer beregezellig met zijn zessen. Eerst gebak eten in Anjum, bijpraten,

foto's kijken, kadootjes uitpakken, een Maleisische lepelset voor iedereen, dan

wandelen door mooi Dokkum en tot slot met zijn allen naar Kota Radja, een mooi

Wok restaurant in Dokkum. Het etentje kregen wij als kado voor onze 45 jarige

trouwdag over 2 dagen, nog leuker!


 

 

Woensdag, 09 juli 2014, Anjum, Dokkum.


Even naar de weekmarkt in Dokkum, binnen 15 autominuten staan we namelijk in

de binnenstad, en wie komen we daar tegen? Netty en Cor natuurlijk. Even samen

een bakkie doen. Morgen vertrekken zij met hun boot naar Kollum, we willen wel

graag mee voor een tochtje door het Friese landschap. Dus zo afgesproken.


 


Donderdag, 10 juli 2014.


Vandaag zijn we al weer 45 jaar getrouwd, wat een tijd he. Maar nog steeds geen

spijt van gehad, in tegendeel. Daar gaan we weer, Dokkum here we come!

Een half uurtje later zijn we onderweg.


 


Eerst nog een extra stukje naar het Lauwersmeer en dan weer terug naar Kollum.


 


Leuk hoor over die smalle waterwegen, koeien op de kant, jonge watervogels,

rietkragen, bereklauw, bloeiende aardappelvelden, platbodems.


 


In Kollum aangekomen zijn we afgemeerd langs een mooie grasoever, daar heeft

Netty een heerlijke lunch voor ons bereid, om vijf uur zijn we naar het dorp

gewandeld om de bushalte op te zoeken. Terug met de bus naar Dokkum, daar een

wandeling van 20 minuten naar de auto en weer 20 minuten later zaten we al weer

thuis. Wat een lekker dagje.


 


Tussentijds een beetje freewheelen, inkopen doen van spullen voor de boot, Britta

filters, koffiefilters, zelfvulcaniserende tape. Af en toe tripje door de Friese dorpen,

dagje Holwerd enz, als aanloop naar de dag van de operatie van onze zoon Ivar.


Maandag, 14 juli 2014, Aalsmeer


Onze koffertjes weer gepakt, vandaag vertrekken we naar Aalsmeer, waar we de

komende dagen in het huis van Mirel, Pascal  en Bart zullen verblijven. We hebben

Ivar ook op gehaald, dan kunnen we de laatste dag voor zijn operatie gezamenlijk

doorbrengen. Pa en Ma (wij dus) zorgen voor een uitgebreide barbecue met alles

erop en er aan. Het is prachtig weer en we hebben een heel gezellige en

waardevolle dag met z'n allen.


 


Dinsdag, 15 juli 2014, AMC Amsterdam.


8.00 uur zijn we volgens afspraak present in het AMC. Wat is het toch een loeigroot

ziekenhuis. Daar brengen we volgens goed Nederlands gebruik de eerste uren

wachtend door. Na anderhalf uur wordt Ivar naar zijn kamer gebracht, worden de

telefoongegevens in de computer gezet en krijgen we te horen, dat zijn operatie

om ongeveer 10.40 uur gepland staat. Dan mogen we verder wachten. Van te

voren moet hij ook nog premedicatie krijgen. We wachten en wachten, er gebeurt

niets. Mirella scant met haar telefoon de barcode van zijn polsbandje, de

productcode geeft aan dat het I.T. van der Meulen is. Dat scheelt al weer.


 


Ivar staat in de relaxmodus al die tijd, maar als er om 11.00 uur nog niets gebeurt,

raakt zijn geduld op. Hij wil een sigaretje roken buiten. Als hij dat meldt bij de

verpleegstersbalie, krijgt hij de wind van voren, dat zij moeilijk de OK enkele uren

stil kunnen leggen, omdat Meneer vd Meulen geen geduld heeft. Oneerlijk

natuurlijk, hij heeft zich al die tijd keurig gedragen, maar dat is toch de reactie die

zijn uiterlijk oproept. Hoezo discriminatie? Even later wordt hij inderdaad

opgehaald, in no time in een operatiejas gehesen en in zijn bed weggereden. Mirella

roept direct: Hee, mag ik nog even afscheid nemen van mijn broer? Als Ivar

weggereden wordt, gieren de zenuwen door mijn keel. Ik ben doodzenuwachtig en

wil liefst meteen naar buiten. We kunnen toch nu niets doen, Mirella wil daar en

tegen in het ziekenhuis blijven, die installeert zich met en dik boek voor de

komende 8 uren. De rest van de dag brengen we door met de telefoon in onze

hand, het huilen staat me nader. Om 16.30 uur belt Mirel, we hoeven ons niet te

haasten, ze zijn nog steeds met hem bezig. We gaan toch richting AMC, want Mirel

kan nu ook wel wat aanspraak gebruiken, nu het einde van de operatie toch

eindelijk in zicht moet komen, wordt iedereen nog nerveuzer. Ze zijn al uren met

hem bezig. Maar al wie er komt geen Ivar, geen informatie, niks. Om 18.00 uur

gaat Roderick informeren bij de verpleegsterspost, Wie? Meneer van der Meulen?

Weet jij daar wat van? Verdorie, wat is dit nou. Uiteindelijk horen we dat hij op de

verkoeverkamer ligt. Vervolgens gebeurt er weer lange tijd niets, bij ieder rolgeluid

spitsen we onze oren, maar nee, weer niet. zijn kamer is nog steeds leeg. We

worden nu toch wel erg onrustig, eindelijk komt de zaalarts wat informatie geven,

zij schrikt zich rot, dat wij helemaal niets gehoord hebben en neemt uitgebreid de

tijd om met ons te spreken. De operatie is goed gegaan en Ivar ligt lekker te

slapen, gelukkig. Ze zijn 5 uur met hem bezig geweest. Eindelijk om 20.00 uur

wordt Ivar naar zijn kamer gebracht. Eindelijk kunnen we hem heel voorzichtig

knuffelen. Hij ziet er goed uit en praat wat met ons. Pffff.


   


Woensdag, 16 juli 2014,


Roderick en ik gaan Ivar vanochtend ophalen uit het ziekenhuis, hij woont alleen,

maar daar heeft niemand een boodschap aan in Nederland. We hebben een plekje

voor hem gemaakt bij Mirella. Als Ivar dat hoort, is hij het daar helemaal niet mee

eens, hij wil naar zijn eigen huis, hij redt zich wel. Hij had gedacht dat hij de

volgende dag wel weer gewoon aan de slag kon, zoiets had zijn andere dokter hem

verteld, toen hij daarnaar vroeg. We moeten heel wat moeite doen om hem er van

te overtuigen, dat dit toch echt niet verantwoord is. De zaalarts legt hem dat ook

duidelijk uit, hij heeft een hele zware operatie ondergaan en mag zich nog absoluut

niet inspannen, zijn verband moet iedere dag verwisseld worden en hij moet onder

controle staan, dat hij geen bloeding krijgt of hoge koorts. In ieder geval gaat hij

met ons mee naar Mirella's huis. Het is sowieso al een wonder dat hij gewoon met

ons mee kan lopen.


 


Maar eerst moet hij nog langs de polikliniek voor een gesprek met de chirurg, daar

moet hij gewoon op zijn beurt wachten en dat gaat hem niet in de koude kleren

zitten. De chirurg vertelt dat de operatie uiteindelijk minder gevaarlijk was, dan

gedacht, maar ook moeilijker en langduriger dan gedacht. Ze hebben alle

ontstekingscellen verwijderd, twee van zijn gehoorbeentjes zijn helemaal aan gort,

die zijn verwijderd en zij hebben het laatste stukje  met een titaniumgehoorbeentje

gerepareerd. Verder is zijn kraakbeen ook door de vele ontstekingen verdwenen en

hebben ze een deel met siliconen bekleed. Kortom hij heeft nu een bionisch oor. Pas

over een paar maanden weten ze of het ook echt gelukt is, er is een kans van 50%

dat hij nu geheel doof is aan die kant. Dan mag hij het hele ziekenhuis door

wandelen naar de apotheek, daar moeten we bijna 3 kwartier wachten tot hij

geholpen is. Het is beredruk. Beetje rare methode als je net uit een operatie komt.

Ivar heeft het nu helemaal gehad, hij is bekaf.


Donderdag, 17 juli 2014, Aalsmeer.


Tja het valt toch niet mee. De tweede dag voel je je vaak veel beroerder, zo ook

Ivar. Hij is helemaal munt, alles doet hem zeer. We houden hem goed in de gaten.

Hij krijgt veel lieve reacties van de familie en zijn vrienden. Iedereen belt, mailt,

sms-t. In de namiddag gaat het wat beter, we gaan even naar de supermarkt voor

wat boodschappen voor hem, hij gaat even mee, het is om de hoek, natuurlijk gaan

we met de auto, hij mag het karretje als rollator gebruiken. Na 10 minuten is hij

helemaal op. Niet zo gek natuurlijk. Hij gaat de komende uren naar bed. Voor

vanavond heeft Pascal spareribs gemarineerd voor op de barbecue. We maken het

ons toch altijd heel aangenaam met ons allen. 'Even later horen we het

verschrikkelijke bericht dat het vliegtuig MH 017 van Malaysian Airlines uit de lucht

geschoten is boven de Oekraine door de Seperatistische rebellen. Dat is echt

schrikken, wij vliegen bijna altijd met deze vlucht. Zoveel doden, bijna 300

personen, niet te bevatten haast. Wat een verschrikkelijk ongeluk.


Vrijdag, 18 juli 2014, Aalsmeer, Amsterdam, Zandvoort.


Ik verzorg Ivar zijn oor, hier kun je zien hoever zijn schedel open gemaakt is. Het is

echt niet niks. Vandaag brengen we hem naar zijn eigen huis. Daar heeft hij zo'n

behoefte aan. Hij heeft mensen gebeld om bij hem te zijn.



 


Het is vandaag een bloedhete dag, het wordt 35 graden. Dat valt niet mee voor

hem. We installeren hem thuis en gaan er dan zelf vandoor. Wij gaan een dagje

naar Zandvoort, om de familie te bezoeken. Uiteraard met de telefoon binnen

bereik. We hebben een heerlijk dagje op het strand, heerlijk gezwommen, lekker

gekletst, daar waren we aan toe. Maar Moeder wat is het heet! Je brandt je voeten

aan het hete zand.'s Avonds slapen we weer in Aalsmeer.


Zaterdag, 19 juli 2014, Aalsmeer, Amsterdam, Almere, Anjum.


Vanuit Aalsmeer naar de Bijlmer, eerst checken hoe het met Ivar is en zijn verband

vervangen. Het gaat wel goed met hem, wel last van de warmte natuurlijk. Er is

vandaag markt vlakbij en overal lopen donkere mensen met bont gekleurde

kleding. Het is toch een buitenlands gedeelte van Amsterdam. Dan gaan we

onderweg naar het Muiderzand naar de scheepswinkel van George Kniest. We

hebben een nieuwe radarreflector nodig, de onze is uit de mast gevallen en ligt op

de bodem van de oceaan. We willen weer een Trilens 12 inch, die is behoorlijk aan

de prijs, bijna 400 euro, maar we zijn hierdoor erg goed zichtbaar op de radar van

de grote schepen, dat hebben we al vaak gehoord en ook bij vergelijkende  waren

onderzoeken komt deze passieve radarreflector als beste uit de bus. Veiligheid voor

alles, zeker met de komende grote oversteken in zicht. Helaas hebben ze hem niet

op voorraad. We zijn nu vlak bij Almere Poort, waar onze neef Sven een mooie

snackbar heeft, het is al lang lunchtijd, dus gaan we voor een broodje kroket en een

knuffel. Leuk. Dan naar huis, nog 2 uur te gaan, we rijden het eerste stuk over de

oude weg over de dijk langs het Markermeer. Het water is afgeladen met

zeilbootjes, logisch met dit tropische weer. En dan eindelijk we zijn weer thuis.

Tjee wat zijn we moe. Eerst bijkomen, voorlopig doen we niets meer.


   


Maandag, 21 juli 2014.


Ivar is voor controle geweest, de chirurg is tevreden, de hechtingen mogen er al uit,

de tampon in zijn oor moet nog blijven, nog even voorzichtig aan. Het is een wonder

hoe snel Ivar toch altijd weer herstelt. Iedereen blij, maar hij heeft nog een lange

weg te gaan.


Binnenkort meer nieuws, de website is totaal gecrashed.



Dinsdag, 22 juli 2014, Leeuwarden.


Gewoon een dagje ronddwalen door Leeuwarden, daar rijden we wel continue door

heen, maar nu even de tijd nemen om echt te kijken. Best wel mooi, maar het heeft

toch niet de charme van een stad als Groningen.


 


Dan weer terug naar Anjum, ons huisje begint steeds leuker te worden, met

regelmaat stopt de paardetram bij ons voor de deur.


 


Steeds meer souvenirs vinden een plekje.


 


En natuurlijk neemt de wereldbol bij ons een prominente plaats in.



26 juli 2014, Anjum, nieuwe planning.


Roderick is al een paar dagen bezig met het stukje muur bij het plaatsje en de

poort. Er ontbreken stenen, er zijn wat stukken tussenuit gevallen en gehakt en de

vorige eigenaar heeft er echt een puinzooi van gemaakt. Roderick gaat nu het

geheel te lijf met een grote zak cement en een emmer met brokken baksteen. Het

is een flinke klus, maar we hebben besloten dat dit het enige is, wat we dit keer aan

het huis gaan doen. En ja er is nog een hele waslijst te doen, maar die komt

misschien later aan de beurt. Het muurtje is dringend denken we.


 


Voorlopig blijven we weg is de planning.

Onze oversteek naar Zuid Afrika halen we nu niet meer, daarvoor is de tijd nu niet

gunstig. We blijven nu eerst 3 maanden in Malaysia in het gebied van Langkawi, er

zijn hier meer dan 100 eilanden, dus ik denk dat we ons prima zullen amuseren,

daarna gaan we naar Thailand, waar we 1 of 2 maanden blijven, ergens in mei

volgend jaar vertrekken we dan voor de grote oversteek naar Zuid Afrika, mits onze

gezondheid en/of die van de familie dat toelaat. We hebben al een grote rol

zeekaarten van Afrika besteld, de Lonely Planet is al binnen, dus dat is al voor

elkaar.


Vrijdag, 01 augustus 2014, Anjum


Roderick is nog druk bezig met de afwerking van het plaatsje. Het muurtje is leuk

geworden, gewoon grof gerestaureerd en dan spierwit geschilderd, het ziet er tof

uit. Wat een verschil met de armoedige zooi toen we het huisje kochten. Vanavond

krijgen we logees, mijn Duitse zusje en zwager komen langs en blijven slapen. Ik

heb lekkere hapjes voorbereid en als ze op een half uur rijden afstand zijn, ga ik al

dat lekkers maar eens mooi op tafel draperen. Na een half uur weer een telefoontje,

het duurt nog een half uur, ze staan nu bij een wegrestaurant, Anita heeft last van

haar darmen en enorme maagkrampen en zij rijden van tankstation naar weg-

restaurant. Als ze eindelijk gearriveerd zijn, is die stakker er beroerd aan toe, ze

kan geen hap eten en moet na een uurtje al gaan liggen. Wat jammer. Ze kikkert

weer een klein beetje op en kan naderhand ook nog een poosje beneden zitten. Na

het ontbijt morgen vetrekken ze weer, dan zien we elkaar voorlopig niet meer.


Zaterdag, 02 augustus 2014, Anjum en Harlingen.


Zuster en zwager uitgezwaaid, dan meteen al het beddegoed in de wasmachine, je

weet maar nooit, een rottig virus zitten we nu niet op te wachten. Daarna gaan we

naar Harlingen. Huib Jan, Jannet, Maris en Linde voltooien vandaag hun wereldreis

met hun zeiljacht de Seaquest. In hun website hadden we gelezen, dat zij vandaag

Harlingen zouden binnenvaren.

Leuk, daar gaan we natuurlijk naar toe om hen in te zwaaien. Al jaren lang komen

we elkaar af en toe tegen, eerst in Spanje, dan in Bonaire, Curaçao, Panama, New

Zealand. We gaan al vroeg weg, we willen eerst nog bij een jachtwerf daar een

kabeltje voor de Raymarine bestellen. Roderick gaat naar binnen, ik blijf buiten,

want ik heb een joekel van een bramenstruik ontdekt. Door de mooie zomer hangt

hij nu al vol grote rijpe bramen. Shit nu heb ik mijn hagelwitte spijkerbroek en een

kanten bloes aan. Alleen maar de voor het grijpen hangende bramen plukken dus,

gelukkig komt Roderick ook nog een handje helpen. Normaal heb ik vanaf half

augustus altijd emmertjes achter in de auto, nu dus niet, alleen 1 plastic zakje, de

rest heb ik dus maar met handen vol opgegeten.  Dan gaan we Harlingen onveilig

maken, we vinden het altijd weer leuk om langs het havengebied te lopen. We zijn

nog veel te vroeg, maar wandelen alvast richting Noorderhaven, daar is het al een

drukte van belang. Café t Noorderkeis afgehuurd voor de feestelijke aankomst, het

terras zit al vol mensen. In de haven liggen een groot aantal bevriende boten

gepavoiseerd met vlaggetjes om hen welkom te heten. Maar het allermooiste is de

zeilboot van Huib Jans zuster, die heeft op het voordek een complete blaaskapel, de

grote trom zit in de preekstoel voor aan de boeg. Ze spelen een pittig stukje muziek

en krijgen natuurlijk veel bekijks. Zij varen door de sluis het zeegat uit om de

Seaquest tegemoet te varen. Wat leuk, om jaloers op te worden!

 


Wij installeren ons op een bankje bij de sluis, zodat we ze binnen kunnen zien

komen.  Omroep Friesland staat ook paraat met een televisiecamera. Er komen

steeds meer mensen en ook voorbijgangers blijven staan kijken, want er staat

duidelijk iets te gebeuren. We raken met heel wat mensen in gesprek, helemaal als

ze horen, dat wij ook op wereldreis zijn en de Seaquest regelmatig ontmoet hebben.

En ja hoor, daar komen ze, geflankeerd door een aantal bevriende boten, allemaal

met vlaggetjes, de blaaskapel boot erbij, Linde (6) zit in haar prinsessenjurk voor

op de boeg, Maren (10) zit op de giek. Iedereen zwaaien en juichen, we zijn wel met

100 man. Heel ontroerend.



Ze hebben het hartstikke goed gedaan, het laatste stuk vanaf de Azoren nog veel

pech, maar dat overkomt ons allemaal te zijner tijd. Maar een paar dagen geleden

in Brighton, Engeland, toen ze dus zo goed als thuis waren, is het schip vol door de

bliksem getroffen. Gelukkig is niemand gewond geraakt, maar ze hadden

ongelooflijk veel schade en een doodschrik natuurlijk. Dat heeft wel een enorme

impact, daarom was iedereen nu dubbelblij dat ze veilig aangekomen zijn.


  


Het is nog een heel gedoe om die hele vloot door de brug en in de haven te krijgen.

Al het verkeer staat stil voor zeker een half uur. Na de toespraak van Huib Jan naar

zijn “wereldvrouw” en zijn kinderen en de toespraak van Jannet zijn we er vandoor

gegaan. Nog even een hapje eten bij de Chinees en dan weer op huis aan.


Zondag, 03 augustus 2014, Anjum en Dokkum.


Omdat de datum van vertrek nadert, krijgen we nu veel bezoek, vandaag komen 

Fred en Henny nog een dagje op visite. Leuk! Natuurlijk beginnen we met koffie en

wat lekkers, daarna willen we toch wel wat wandelen. Via de kleine Friese dorpjes

route o.a. Paesens, Moddergat, waar we natuurlijk even een stop maken om op de

dijk te kijken naar Schiermonnikoog en Vlieland, rijden we verder over Nes en

Hantum naar Dokkum. Het is prachtig zonnig weer, we wandelen wat langs de

grachten en komen erachter dat er vanwege de koopzondag een boottocht gemaakt

kan worden. Ja, dat willen we. We boffen, over 10 minuten vertrekt de boot vanaf

dit punt.


 


Op een grote platte schuit varen we langs de Bolwerken, langs de molens, door

smalle vaarwatertjes, langs de oude sluisjes en door de mooie grachten van

Dokkum met de monumentale grachtenpanden.  Erg de moeite waard, we hebben

genoten. Fred had natuurlijk ook weer de grootste praatjes, bij het instappen vroeg

hij al meteen in goed  Amsterdams of dit een boot van de Gay Parade was. De

schipper was even verbluft, maar kon hem goed aan, dus dat was lol onderweg.


 


 


Nog even de binnenstad doorgelopen, er was van alles te doen, ijsje eten, hmmm.

Weer thuis snel wat avondeten klaagemaakt, s' ochtends had ik het meeste

al voorbereid en dan gaan zij er ook weer vandoor, naar Almere is het ook al 2 uur

rijden, we wonen niet echt naast de deur.


Maandag, 04 augustus 2014, AMC en Aalsmeer


Gisteren al wat tassen gepakt, vanochtend al vroeg uit de veren, we hebben met

Ivar afgesproken om met hem mee te gaan voor controle in het AMC. Dat kan hij

inmiddels zelf wel, maar het is toch al tijd voor een bezoekje. Om 12.00 uur heeft

hij een afspraak, als wij daar keurig op tijd aankomen, staat er een mededeling dat

het spreekuur van de specialist al 45 minuten uitgelopen is. Uiteindelijk is hij na 5

kwartier aan de beurt, he he!  Ivar had nog steeds een grote bebloede tampon

binnen in zijn gehoorgang, daar had hij behoorlijk last van, die is nu verwijderd plus

nog wat laatste hechtingen in zijn binnenoor. Nog steeds is er niets te zeggen over

verder herstel. Het belangrijkste is of de ontstekingen wegblijven, daarna gaan ze

kijken of ze nog iets aan zijn gehoor kunnen doen. Met dit oor hoort hij helemaal

niets. Afwachten maar. We brengen hem en Eline, die ook mee was, terug naar huis

en gaan dan op Aalsmeer aan, omdat we altijd zulke einden moeten rijden,

combineren we een aantal afspraken. De volgende stop is bij Mirella, daar slapen we

vanavond, maar eerst wordt er nog lekker gebarbecued. Dus hup naar de

supermarkt om allerhande lekkere dingen in te slaan. Neef Andre van Dalen komt

ook gezellig mee barbecueën, kunnen we mooi even bijpraten. Het was wederom

hartstikke gezellig.


Dinsdag, 05 augustus 2014, Zandvoort


Vandaag een dagje naar het Bloemendaalse strand, waar we een groot deel van de

familie gaan ontmoeten in een van de strandhuisjes van Helios. In zo’n tenthuisje

ben ik, Yvonne, opgegroeid. Van ukkie af aan al op het strand en aan zee geleefd.

Mijn vader en moeder hadden zo’n tenthuisje, later mijn tante en oom ook, toen

mijn zuster en broer volwassen waren namen die een eigen tenthuisje. Nu zijn hun

volwassen kinderen met hun kindjes daar weer te vinden. Hartstikkel leuk dus om

daar een dagje door te brengen bij neefje Dennis, inmiddels ook 47, wij waren

uitgenodigd, zodat we zijn kinderen zouden kunnen bewonderen, die waren

overgekomen uit Duitsland voor de vakantie. Wij op onze beurt nemen Mirella en

Bart weer mee. Het wordt weer volle bak op het talud van de tent. Wij met zijn

vieren, Dennis, Britta, Matti, Nieke, Sinje, Cynthia, Bertus, Demi, Netty, Robert.


 


 


 


Lekker kletsen met uitzicht op zee, een paar keer zwemmen, de laatste keer dook

er een zeehond op vlak bij ons. Wat een bof! Er worden de laatste jaren steeds

vaker zeehonden gesignaleerd bij Bloemendaal. Dennis heeft heerlijk Indiaas

gekookt voor ons. Kortom een verwendagje.


 


Na het eten stappen we op, eerst weer een ritje Zandvoort Aalsmeer om Mirel en

Bart af te zetten en dan nog 2 uur en een kwartier naar Anjum. Afgeknoedeld

komen we weer thuis.


Woensdag, 06 augustus 2014, Anjum.


Wat hebben we vandaag gedaan? Nou bijna niets, we zijn bekaf.


Donderdag, 07 augustus 2014, Harlingen


De werf in Harlingen heeft gebeld, dat de Raymarine kabel binnen is. Yes ik ga mee,

maar nu wel goed voorbereid, mijn oude spijkerbroek aan, donker shirt, hoge

schoenen en een heleboel bramenemmertjes. Nou die waren wel nodig ook, wat een

lading bramen.


 


 


Op de terugweg nog een verplichte stop bij het “Ooievaarsweiland” bij de

Grote Wielen, er zaten er dit keer wel 20. Zo gaaf!



 


Vrijdag, 08 augustus 2014, Anjum.


Er zijn grote problemen met onze website!  Er waren al vaker haperingen en andere

problemen, dus zijn we zo slim geweest om een nieuwe versie van hetzelfde

programma te kopen en daarin dan onze bestaande site over te zetten. Dat moet

zonder meer kunnen, nou vergeet dat maar. Het oude programma bleek al veel

erger stuk dan verwacht en heeft geen backups meer gemaakt vanaf eind 2011.

Wij maakten steeds een automatische backup en zetten die ook op externe schijven, maar het blijkt dat daar gewoon een fout in zat, de computer zei, dat hij

dat braaf gedaan had, maar intussen leverde die maar half werk. Steekproefgewijs

gecontroleerd, hebben we dat niet gemerkt. Tenslotte publiceerde hij de gegevens

ook netjes op het Internet. Om een lang verhaal kort te houden, we konden tot

1 januari 2012 zo overzetten, geen probleem, de rest ontbrak. Ook geen probleem

dachten we, daar hebben we een internetcopy voor. Maar wat al vaker gebleken is,

dat een New Zealandse computer met Hollandse programma’s, een website

programma uit weer een ander land en een Internetprovider niet samen gaan. We

konden alle teksten gelukkig overzetten, maar met de foto’s lukt dat op geen

enkele manier. En reken maar dat we alle mogelijkheden uitgeprobeerd hebben. Aan

het eind van het liedje hebben we handmatig 9000 foto’s uitgezocht uit alle

bestanden en die stuk voor stuk weer ingevoerd. Aangezien ik al 3 fototoestellen

versleten heb, hebben een groot aantal series ook nog dezelfde nummers. We willen

dit geregeld hebben voor we naar Malaysia teruggaan, dus Roderick en ik zitten in

ploegendienst van ’s ochtendsvroeg tot ’s avonds laat, dagen achter elkaar foto’s in

de website te plakken. Waarom moet ik toch altijd zoveel foto’s maken? Ik lijk wel

niet wijs. Maar het antwoord dient zich vanzelf aan: Wat een prachtige foto’s! Wat

een bijzondere dingen hebben we meegemaakt en gezien! Hup aan het werk! Dagen

lang halen we door tot we er scheel van zien.


   


 


Woensdag, 13 augustus 2014, Golf in Esonstad.


Mirella en Bart komen ten afscheid nog een dagje in Anjum logeren. Als kadootje

gaan we een spelletje Golf spelen in Esonstad. Hartstikke leuk, maar sinds gisteren

komt de regen met bakken naar beneden. We hebben in Anjum zo'n prachtige

zomer gehad, alle buien passeerden gewoon, dus niks wateroverlast of zo. Maar nu

zijn we aan de beurt. We gaan toch en precies tussen de buien door kunnen we onze

holes maken.


 


                  


Even rusten, dan naar Dokkum om feestelijk uit eten te gaan, snel weer naar huis,

want we willen de film True Lies zien. Een gezellige spionage/actiefilm met Jamie

Lee Curtis en Arnold Schwarzenegger.


Natuurlijk moeten er ook nog spelletjes gespeeld worden, daar beginnen we dan

donderdagochtend om 8.00 uur mee. Eerst Kapers op de kust, dan Kolonisten van

Catan, het Groot Guiness Book of Records spel en tenslotte een soort Moviemaker.

We zijn er druk mee, maar we moeten er ook lang op teren.



Bagageproblemen.


Intussen moeten we ons ook met onze reisvoorbereiding bezig houden. Bij de

vorige vliegtuigtrip naar Malaysia heeft de security op Schiphol de CO2 patronen uit

onze koffers in de ruimbagage gehaald. Ook degene die in onze nieuwe

reddingsvesten waren gemonteerd. Dus nu hebben we in de boot 2 hagelnieuwe

onbruikbare reddingvesten en in Anjum 4 CO2 patronen. Even voor de goede orde:

deze zware soort reddingvesten 275N hebben we juist aangeschaft voor onze

oversteek over de Indische Oceaan, die best wel pittig kan worden. Hier in Azië zijn

ze nergens te koop, vandaar dat we in Nederland de nieuwste van Secumar op de

Hiswa hebben gekocht, uiteraard met 2 reserve CO2 patronen, waar je hier ook niet

aan kunt komen. Nu hebben we overal inlichtingen ingewonnen en uiteindelijk

Secumar gebeld, die heeft ons verzekerd dat volgens de IATA richtlijnen deze

patronen meegenomen mochten worden in het vliegtuig, maar dat je dit dan van te

voren moet aanvragen. We hebben alle informatie goed doorgelezen, het moet

inderdaad kunnen. Maar toen was nog niet de MH17 neergestort en in de zelfde

week het toestel in Algiers en nog een in Afrika. Dus hebben we maar even een

poosje gewacht met de aanvraag. We raadplegen de KLM site: Heeft U vragen over

speciale bagage, gebruik dan dit emailcontactformulier. Hebben we keurig gedaan,

probleem voorgelegd, alle gegevens toegevoegd over inhoud, merknaam enz enz.

Krijgen we een mail terug of we telefonisch contact op willen nemen. Nou prima wij

bellen. Krijgen we de reserveringslijn met honderdduizend mogelijkheden en

doorverbindingen, eindelijk iemand aan de lijn. Dit kippie heeft geen idee waar het

over gaat, Roderick: Maar leest U onze mail dan even, daar staat het precies in. Ja

maar we mogen geen antwoorden geven op een e- mail???? Uitgelegd, uitgelegd,

uitgelegd, ze zou het doorgeven, want zij gaat daar natuurlijk niet over…. Belt U

morgen maar terug voor het antwoord? Naar wie moeten we dan vragen? Gewoon

dit nummer. Dus Roderick belt de volgende dag terug, eerst weer door het hele

menu, dan weer een paar muziekjes en vervolgens krijgt hij te horen, dat er nog 45

minuten wachttijd is. Nou laat maar. Paar uur later bijna zelfde verhaal alleen nu

nog maar 25 minuten wachttijd. Dat gaat lekker, dan om middernacht nog maar

eens proberen. Ja hoor het lukt, hij krijgt een kippie aan de lijn, dat van niets

weet…. GGGGRRRRRR Na veel gezeur en gesoebat krijgt hij een telefoonnummer

van de afdeling gevaarlijke stoffen. Dus Roderick bellen, doet zijn verhaal.

Antwoord: Meneer waarom vertelt U dit aan mij, U spreekt met de boekhouding….

Honderd euro belkosten later: We mogen de CO2 patronen niet meenemen, het hele

vliegtuig hangt er weliswaar vol mee, want hun reddingvesten werken op dezelfde

manier. Dus er zijn er al 350 stuks aan boord. Maar we kunnen op ons kop gaan

staan, we krijgen het niet voor elkaar. Een vervoerder gebeld, deze meneer snapt

exact waar het over gaat en snapt niet waarom die dingen niet gewoon mee mogen.

Hij gaat kijken wat hij voor ons kan doen. Een uurtje later krijgen we een keurige

mail, ons pakketje moet dus als gevaarlijke goederen vervoerd worden, daar zijn

speciale papieren, formulieren en verpakkingen voor nodig, plus papieren voor de

inklaring enz enz. Kosten 350 euro en dan ligt het pas bij de douane in Malaysia

daar komt dan ook nog een fiks bedrag overheen. Nou laat maar, we dragen onze

oude vesten nog wel een seizoen.  Intussen was ik nog steeds aan het grasduinen

op de KLM site en kwam het volgende grapje tegen. We mogen maar 23 kg

ruimbagage per persoon. Hee klopt dat wel? Wij hebben een retourticket en op de

heenweg mochten we 30 kg pp. Bellen: Ja dat klopt, op de heenweg heeft Malaysian

Airlines ons ingecheckt, nu doet KLM dat. Wat is dat nou voor een rare regeling? Er

wordt absoluut streng op gecontroleerd en bij overgewicht moet je dus dik bij

betalen. Nu laten wij gewoon wat dingen thuis, maar wat nou als je in een hotel zit

en gewoon weer terug vliegt? Bij vertrek op Schiphol zagen we hoe het werkt, onze

voorgangers moesten 100 euro bij betalen. Wij nog eens navragen bij een

baliedame: Ja dat heeft er mee te maken, welke van de maatschappijen het langste

stuk vliegt. Ja mevrouw dat snappen we, maar dit is een retourvlucht en op de

heenweg vlogen we ook met KLM vanaf Kuala Lumpur (12 uur) en alleen het stukje

Langkawi naar Kuala Lumpur (1 uur) met MA. Ja, uhh. Dus mensen als je met

verschillende maatschappijen vliegt, kijk hier goed naar, het kan veel geld kosten.


Vrijdag, 15 augustus 2014, Anjum


Roderick zijn (ex)tante Netty uit Zwitserland, komt toevallig deze week naar

Nederland. Wij gaan bijna weg, dus gauw nog een bezoek gepland. We hebben

elkaar zeker al 30 jaar niet meer gezien, maar wel regelmatig contact via Facebook,

daardoor weten we best veel van elkaars doen en laten. Vergezeld door haar broer

Fred maken ze de trip Anjum. Er is nog genoeg te bepraten. Erg gezellig. We vinden

het toch altijd leuk om mensen te spreken die weten van de omstandigheden en

familieverbanden van vroeger. Nostalgie ten top, zal wel met onze ouwe dag te

maken hebben.


 


Zaterdag, 16 augustus 2014, Anjum


De website is intussen weer compleet met foto’s, Roderick gaat naar t Pakhus om

16000 files te uploaden. Na een bakje koffie en een uurtje praten is het klaar. Hee

er staat aankomst in Opua op het startblad, die hadden we toch verwijderd? Even

die home page opnieuw maken, verhip hij start nog steeds met Opua. Real Hosting

gemaild, die bellen morgen terug en dat doen ze ook echt. Overleg gepleegd, er

lopen 2 websites door elkaar heen, zij halen ons account helemaal leeg of Roderick

hem dan even opnieuw kan laden. Och, we vertrekken pas morgen. Roderick naar tPakhus om 16000 files te uploaden… Startblad Opua, shit, shit, shit. We halen

beide homepages van de site weg, dat heeft als resultaat dat de hele website niet

meer werkt. Dus de hele boel weer leeg halen, naar ‘t Pakhus toe om 16000 files te

uploaden. Nou we moeten er eens ernstig over denken hoe we dit op moeten

lossen, onze tijd is op. De website start op met Opua, als je daar dan op klikt springt

hij vanzelf in de recente site. Verwarrend is het wel natuurlijk.

Dit weekend staat in het teken van vertrek. Koffers pakken, huis tip top

schoonmaken, beddegoed wassen, alle gedragen kleren, die achter blijven wassen,

koffers inpakken, uitpakken, inpakken en weer uitpakken. Alles wat mee moet naar

Malaysia heb ik al meteen in de koffers gestopt, dus het is alleen zaak het slim in te

pakken, volgens de securityregels en het gewicht. We hebben een grote Tri-Lens

Radarreflector bij ons, die zal zeker nog problemen geven. Drie grote bollen, die een

gigantische reflectie gaan geven op het securityscherm. Het ding past bijna niet in

de koffer, maar ik besluit toch de doos er om heen te laten, zodat ze aan de

buitenkant kunnen zien wat het is. De doos prop ik verder helemaal vol met van

alles en nog wat, zakjes kruiden, klosjes garen, Norit, een pyama, alles wat er maar

in past. Allereerst heb ik die ruimte nodig, maar het is ook meteen een

beschermende buffer. Op Langkawi Airport hebben we gezien hoe de bagage uit het

vliegtuig gelost werd. Gewoon van 3 meter hoogte naar beneden gegooid… Vooral

geen snoertjes erbij of het stuk zilverkleurig elastiek, anders gaan ze meteen op tilt.

In de andere koffer een nieuwe schroevenmachine, pakken koffie, beetje kleding en

beide koffers afvullen met boeken. 10 keer nawegen en klaar.


Zondag, 17 augustus 2014, Anjum.


Alle keukenkasten leeg, alle aangebroken levensmiddelen, aangebroken flessen

rum, wijn, berenburg, ketchup, ketjap, alles wat binnen 1 jaar over datum is

verzamelen. Uiteindelijk staan er 6 dozen klaar om mee naar Mirella te nemen, die

daar vast niet rouwig om is. Soppen en klaar is Klara. Het hele huis staat overhoop,

maar morgen kan het zo allemaal de auto in. Roderick doet nog een poging met de

website, maar helaas dit geniale idee werkt ook niet. Eens gaat het lukken.

Alle buren rondom ons komen ons een voor een nog gedag zeggen. Dat is

hartverwarmend, ’s avonds laat belt Henderika nog aan, die heeft nog snel een paar

gelukbrengende armbandjes voor ons gemaakt van loom elastiek met onze namen

erin. Nou die hebben goed gewerkt, we zijn veilig aangekomen!


Maandag, 18 augustus 2014, vertrek naar Malaysia


Nou kom maar op, rijd de auto maar voor, wat een berg zooi. Het past maar net de

koffers, de handbagage koffers, al die dozen, de computertassen en nog wat los

voor onderweg. Voor de laatste keer de stofzuiger en de dweil er door, de piano

stofvrij afdekken, dan verdwijn ik naar buiten en gaat Roderick overal anti

spinnenspul spuiten. He he , we zijn weg. We rijden naar Mirel, daar zit Ivar ook al,

dus de hele familie compleet. Nog even een gezinsfoto, Bart heeft zich achter ons

verstopt en Pascal is zo lief hem te maken en dan om 18.00 uur is het tijd voor

Schiphol.



We zijn al ingecheckt, we vliegen om 20.50 uur met de KLM Toch weer

problemen bij de balie. U heeft geen visum! Hebben we niet nodig mevrouw! Ons

schip ligt daar en we krijgen een binnenkomstvisum. Nee, we mogen niet door, gaat

u eerst maar naar die balie. Okay, we kunnen een havenverklaring overleggen, die

hadden we van tevoren al gehaald, mogen we toch nog mee. Dan de bagage, goed

dat ik die dubbel gecheckt had. Onze Japanse voorgangers mogen 100 euro

neertellen, het overgewicht was maar een halve kilo, maar dan moet je meteen de

volle mep tot 32 kilo betalen. Kassa! We zijn verder met alles goed weggekomen,

uiteraard zijn we beide extra gefouilleerd, ik had namelijk een rolletje met drie

Mentos in mijn broekzak. Foei!


We gaan verder met terug in Langkawi.