Donderdag, 13 augustus 2015, aankomst Mauritius.


Tja we zijn al weer een uurtje verder, we zien steeds meer. Werkende vulkanen!



Wat de grootste verrassing wordt is de kleur. Voorjaarsgroen land met witte huisjes.

Het schiet niet hard op, maar dat maakt ons niet uit, de dag is nog pril en het is leuk

kijken zo. We blijven op flinke afstand van het eiland, daar is het water dieper, zo'n

2000 meter, waardoor we minder kans op overfalls hebben en zo. In de buurt van

de havenmond van Port Louis moeten we helemaal oppassen. Er is veel scheepvaart

er is vlakbij een groot rif onder water, de afbeeldingen van de vele wrakken op de

kaart spreken al voor zich. Later horen we dat de katamaran Papillon, die kennen we

vanuit Rodrigues, op het rif gelopen is en nu op de kant staat voor reparatie.


 


De motor blijft het prima doen, maar we blijven continue controleren. Je kunt het

beschouwen als: Graatje stak hem in zijn keel.... daar kon ons advocaatje niet tegen,

maar onze motor ook niet.


 


Bij het invaren van het havengebied varen we door de blauwe rook, een soort

hoogovens lijkt het wel. De Q flag wordt gehesen en dan gaan we op zoek naar het

douane kantoor. De steiger daar ligt vol met hun eigen bootjes, dus meren we af aan

een hoge kade in het zicht van allerhande restaurantjes. Dan begint de grote

klautertruc weer, de kade is hartstikke hoog en als je daar eenmaal opgeklommen

bent, moet je vervolgens bevallig over de roestvrijstalen balustrade heen klimmen.

Roderick is twee uur weg om alle papieren in te vullen.

Intussen komen er allerhande mensen het schip bewonderen en foto's maken. Ze

staan echt te poseren voor ons schip. Ik zou aan iedereen een kwartje moeten

vragen, dan liepen we helemaal binnen. Het geeft weer een leuk gevoel, zelf zie je

alleen maar ieder plekje en vlekje en deze mensen zien alleen maar een prachtschip,

wat de Happy Bird ook nog steeds is.


 


Port Louis is de hoofdstad van Mauritius, een echte grote stad, loeidruk, veel verkeer,

tegenover ons een prachtig havenfront, veel toeristen, palmbomen, restaurants en

winkels met van alles en nog wat. Een beetje een cultuurschok voor ons.



Als Roderick terugkomt moeten we nog wachten op de Immigratie officier, eerder

mogen we nog niet van boord. Maar vervelen doen we ons niet. We worden door

allerhande mensen aangesproken, waar we vandaan komen, hoe lang we er over

gedaan hebben, hoe we Mauritius vinden, of we het Creoolse eten lekker vinden enz.

Verder komt er een oude Indier langs, die voor ons de was wil verzorgen, een ander

komt een kaartje afgeven van de zeilmaker, zo komen we al aan heel wat informatie.

De immigratieofficier staat op de kade te roepen, zijn motorhelm nog op. Dus daar

gaan we weer, onder het oog van de mensen op de terrassen omhoog klauteren.


 


Aan een tafeltje op de kade moeten we alle papieren laten zien en invullen. Het waait

behoorlijk, ik houd de paspoorten goed vast, straks kan ik er nog achteraan hollen.

Een half uur later hebben we weer een paar mooie stempels erin, om te beginnen

mogen we weer een maand blijven. De Healthofficer hoeft niet te komen, want we

hebben nog een geldig certificaat van Rodrigues. Hehe, klaar, we strijken neer op het

terras voor een ijskoude Guiness en een Phoenix beer, dat smaakt, we ontbijten (?)

met een Bol Renversee, een kom gekruide rijst met saus, groente, stukjes vlees en

gebakken ei, opgediend in een omgekeerde soepkop op een bord. Lekker! Dan lopen

we een rondje. Mauritius hoort al bij het Afrika werelddeel, heeft een gemengde

bevolking, bijna de helft Indiaas, de andere helft bestaat uit Chinezen, Fransen,

Engelsen, een grote smeltkroes. Maar oh, al die sari's, glimmende zijden gewaden,

mannen in lange zijden blouses, je kijkt je ogen uit. En de winkeltjes, vol met

allerhande kleurigs en glimmends. Feestje!



We gaan op pad, eerst richting marina, nou marina is eigenlijk een te groot woord,

het is eigenlijk een kleine havenkom, waar de jachten twee-, driedubbel afgemeerd

liggen. We maken een praatje met Rob van de Stamper, die ons even wegwijs kan

maken. Dan gaan we kijken, kijken, kijken. Er is een uitgestrekt Waterfront

gebouwd, het Caudan Waterfront, met alles erop en eraan, er zijn grote aantallen

luxe winkels, restaurants, souvenirwinkeltjes, Articraft winkels en vooral veel

kledingwinkels en vooral veel mensen. Tjee wat een indrukken, binnen no time zijn

we bekaf. We belanden in de markthal, een groot overdekt complex met een keur

aan groente en fruit, prachtig uitgestald, het ruikt zo lekker! Dan verder door straten

en straatjes, met breek je nek stoepen en afwateringssystemen. Na 4 uur klimmen

we weer aan boord, helemaal munt. We blijven vannacht hier nog voor de

restaurants liggen, morgen vertrekken we naar de marina, want we hebben water

nodig en een electriciteitsaansluiting zou ook fijn zijn.


Vrijdag, 14 augustus 2015, Port Louis, Mauritius.


Tijd om spijkers met koppen te slaan, eerst bel ik de Indier om een tas wasgoed op

te halen, die moet hij dan vanavond naar de marina terug brengen, maar dat is geen

probleem. Dan belt Roderick een taxichauffeur voor wat inlichtingen, die krijgt hij niet

over de telefoon, maar het mannetje zal wel even langskomen. En dat doet hij dan

ook een half uur later. Meneer Rashid, wat een leukie, een echte sjacheraar, hij kan

van alles voor ons regelen. En de prijs, die weten we nu nog steeds niet, maar bel

hem maar, want na afloop is Rashid Happy en zijn wij Happy, nu dat is toch een

prima afspraak.


 


Roderick is druk bezig de maat te nemen van allerhande slangetjes, klemmen en

aansluitingen, waar we naar op zoek gaan. Maar eerst moeten we ons schip om

varen naar de marina. De havenkom zelf lokt ons niet, zo aan elkaar geknoopt, loopt

iedereen over het dek heen, daar hebben we geen zin in, maar aan de buitenpier is

nog nog een plaatsje, niet optimaal vanwege de grove betonnen rand, maar het het

heeft toch onze voorkeur. Een half uur later liggen we daar afgemeerd. Dan gaan we

op zoek naar een Orange office om nieuwe telefoontikken te kopen en 3 gigabites

aan Internet. We moeten een flink stuk lopen en druk dat het overal is, tjee, dat zijn

we echt niet meer gewend. De Orange office zit in een ultramodern kantoortoren en

ook hier is het loeidruk, Roderick moet in de rij staan, voordat hij uberhaupt naar

binnen kan. Intussen ga ik buiten wat rondkijken, ook hier stikt het van de

winkeltjes, maar ook op ieder trottoir ligt er van alles uitgestald en hangt er van alles

boven je hoofd. Ik vind een klein restaurantje waar er veel mensen staan te

wachten voor het loket. Het ruikt heerlijk, ik sta even te kijken en weet dan waar wij

zo gaan eten. Maar eerst ga ik even informeren, hoe het eten heet, wat die meneer

zonet gekocht heeft, want dat zag 0er toch wel heel aanlokkelijk uit. Faratha. Eerst

terug, kijken of Roderick al klaar is, nou bijna, bij een andere balie zijn ze bezig ons

Internet te activeren, dat is meestal een heel gedoe, maar even later hebben we

weer voor 900 Rupees internet. Dan gaan we direct naar het eethuisje voor een

lunch. We eten bijna altijd 's middags warm, want we willen niet 's avonds in het

donker alleen door de straatjes lopen en zoals al vaker gezegd, in deze streken gaat

gewoon om 18.15 uur het licht uit en is het donker tot de volgende ochtend 06.15

uur. We bestellen een Faratha meal en krijgen een plateau met 2 roti's, dhal curry,

gekruide kipstukjes, een pompoencompote, muntpasta, pepersaus en nog veel meer

en dat moet je dan allemaal met je vingers eten. Leuk en heerlijk. We zijn weer

voldaan, niet alleen met eten, maar ook dat we het weer zo goed gevonden hebben.

Onderweg passeren we een Optometrist. Hee, die kunnen we gebruiken, als we het

goed begrijpen is dit een opticien, die metingen kan doen. Het is een klein winkeltje.

Maar even vragen en ja hoor, het kan meteen. We mogen naar achter in een

zijkamertje, daar komt de optometrist. Een Chinees meisje, vrouwtje, van 120 cm

groot op hoge hakken, kokerrokje, mouwloos bloesje, die gaat Roderick zijn ogen

opmeten. Roderick is veel te groot voor die kleine ruimte, hij moet zijn stoel

helemaal tot op de laagste stand laten zakken, daar zit hij dan, benen wijd uit

elkaar alsof hij op het potje zit en nog kan ze nauwelijks bij zijn hoofd. Maar ze is zo

te zien zeer ter zake kundig en anderhalf uur later hebben we een bril in bestelling,

die over 10 dagen klaar moet zijn. Dan gaan we weer verder op stap, er moet nog

een supermarkt gevonden worden om brood te halen, we missen onze warme

bakker van Rodrigues. We vinden een prima supermarkt, laden onze rugzakken vol

en gaan dan op huis aan. Het is weer een flinke tippel terug en eenmaal aan boord

installeren we ons buiten met een ijskoud biertje en doen niks anders meer dan het

gebeuren in de haven bekijken. Er komt net een groot ship binnen, dat de hoek om

gemanoeuvreerd moet worden. Verder zijn er een aantal Coastguardschepen, die in

en uit varen, slepers, visboten enz.


 


 


Omdat we buiten de marina liggen, hebben we daar goed zicht op. Naast ons is een

groot parkeerterrein en we worden weer door allerhande mensen aangesproken

over hoe of wat. Een Indier weet niet van ophouden, hij blijft maar doorvragen.

Eindelijk gaat hij weg, komt vijf minuten later weer terug, Nog 1 vraag (only one

ox): Hoe oud bent U eigenlijk? Roderick was hem eigenlijk al zat, maar als de man

dan vertelt, dat hij dacht dat Roderick van zijn leeftijd was, zo rond 50, dan zit hij

toch ook weer te glimmen. Het Internet is goed hier, we hebben zelfs kunnen Skypen

met Anita en Henny.



Zaterdag, 15 augustus 2015, Port Louis, Mauritius.


We willen de stad verkennen en tegelijkertijd gaan we op zoek naar een seacock,

dat is een buitenkraan voor het schip met verschillende maten aansluitingen, een

stuk hogedruk slang en nog meer, het is maar goed dat we vroeger zelf

puzzeltochten uitgezet hebben, dat komt ons nu van pas. Stevige stappers aan,

want ken u zelf, we gaan altijd verder dan gepland. Iedere taxichauffeur stuift op

ons af, maar wij stappen onverschrokken door. Het is ook veel leuker om te voet

door een vreemde stad te gaan, je ontdekt op die manier zoveel. Eerst door het

Caudan Waterfront, het toeristengebied bij uitstek.


 


Vanuit het waterfront ga je via een voetgangerstunnel onder de grote weg door en

dan kom je zo'n plaatje tegen. De kindjes hier zijn zo mooi aangekleed, meisjes als

prinsesjes en jongetjes met stoere petten achterste voren, maar stuk voor stuk

prachtig om te zien. Iedereen heeft zijn haren keurig en kunstig verzorgd. De

kinderen hier gedragen zich (in het openbaar) rustig, geen geschreeuw of geren, in

de restaurants zitten ze rustig op hun stoel, in de bus zitten ze stil op schoot. Heel

aangenaam moet ik zeggen.


 


Overal vind je straatverkoop, hier is dan een echt stuk markt, maar letterlijk iedere

stoep ligt vol met kleedjes en dozen, voornamelijk kleding, schoenen, prutsdingen en

groenten uit eigen tuin. Ieder hek en schutting hangt vol met hangertjes.



Voor Roderick is het niet makkelijk, die stoot hier overal zijn hoofd, staat

voortdurend in de weg, niet alleen op straat, maar bijvoorbeeld ook in de

supermarkt. Alle paadjes zijn heel nauw. Als hij zich bukt om iets laag uit het schap

te pakken, hoor je direct weer excusez moi en moet er direct weer iemand langs. Hij

wordt er kriegel van.

 


Omdat hier zoveel Indiers wonen, zijn er talloze kledingwinkels met de mooiste

geborduurde kleding, schitterende sari's vol goud- en zilverdraad, prachtige zijden

mannen hemden, van die lange, en dan ook nog al die kleden en kussenovertrekken,

de een nog sprookjesachtiger dan de ander.



 


We passeren een parkje en horen een hoop gekwetter en zien vogels af en aan

vliegen en elkaar wegjagen. Wat een typische vogels! Nee het zijn grotevleermuizen!

Golden head bats, laat Tim ons via email weten. Wat gaaf! We hebben in Thailand

vaak grote groepen Fruitbats in de avondschemering zien overvliegen, maar nog

nooit zo mooi met de zon er op.



We kunnen ze fantastisch mooi zien.


 


Ze hangen ook in trosjes boven in de palmbomen. Helemaal te gek!


 


 


Het is een klein idyllisch parkje met hoge, heel oude bomen met bossen lang

afhangende luchtwortels, heel apart.



Het blijkt direct naast het Natuur Historisch Museum te liggen, dat komt goed uit,

want daar waren we juist naar op weg. Hier bevindt zich het Dodo museum, nou dat

willen we natuurlijk zien.


   


Binnen allerhande opgezette inheemse dieren.


 


Hartstikke leuk en vooral ook de hele varieteit van vissen, schelpen en schaaldieren.

De grote diepzee maanvis, die we in Spanje gezien hebben, de potlood zeeegel,

waarvan ik de pennen gevonden heb op het strand,


 


de grote Doopvontschelpen, die we bij het snorkelen gezien hebben en de Tridacna

Squamosa, die ik juist in Rodrigues gevonden heb.


 


Maar we kwamen voor die uitgestorven vogel, de Dodo. De Hollanders komen er niet

zo best vanaf, zij waren weliswaar de eersten, die studie gemaakt hebben van de

Dodo, maar volgens de informatie hier op de eilanden zijn de Hollanders ook degenen

die de Dodo's uitgeroeid hebben door ze allemaal op te eten. Maar zodra Roderick

dat hoort, gaat hij direct in de contramine met te vertellen dat het niet waar is,

omdat in onze taal de vogel "Walghvogel" werd genoemd, A Bad Tasting Bird dus, en

dat waarschijnlijk de vogels door de varkens, die op de eilanden zijn achtergelaten,

zijn opgegeten. Het zijn ook een beetje suffe vogels, 20 kilo zwaar, kunnen niet

vliegen en leggen maar 1 groot ei in een kuiltje gras. Tja, dan vraag je er ook om.


 


 


En daar is ie dan. Dodo and me.



 


In de tuin van het museum staan allemaal kunstzinnige beelden van Dodo's,

waarschijnlijk gemaakt door studenten. Op die van Roderick staat ook  duidelijk

het woord Walghvogel, dus Roderick helemaal trots, Zie je dat ik gelijk heb. Nou

daar twijfelde ik helemaal niet aan.


 


En daar gaan we weer, als ik het zo lees, doen we best wel veel op zo'n dag.

We zijn nog steeds op zoek naar een chandler en een quincaillerie, waar ze een

"seacock" verkopen. En passent wil ik ook nog even de cathedral bekijken, want het

is vandaag Maria Hemelvaart. De cathedral verschilt niet veel van de andere op de

eilanden hier. Wat wel heel erg leuk is, in de supermarkt verkopen ze speciale

taarten voor vandaag, hele piramides van taarten staan er klaar, een wit met blauwe

taart, de kleuren van Maria, met een afbeelding van de Heilige Maagd en de tekst

Vive Marie.


   


We wandelen nog kilometers door de oude stad, hoewel oud en nieuw direct naast

elkaar en door elkaar staat.


   


 


Uiteindelijk komen we terecht in China Town waar de meeste hardware stores zijn.

We gaan winkel in winkel uit en eindelijk bij winkeltje nummer 20 vindt Roderick het

meeste wat hij nodig heeft. De eigenaar snapt het precies.


 


We stappen nog ergens onderweg bij een apotheek naar binnen om te informeren of

hij ons een tandarts aan kan raden, even later loop ik met een briefje op zak van een

dentist chirurgien, Dr Ramesh K Boodhoo, maar dat is voor maandag. Ik heb nu al

pijn in mijn buik bij het idee. Intussen hebben we blaren op onze voeten en best wel

trek, tijd voor een Bol Renverse. Altijd weer anders en altijd weer lekker. Dan

hoogste tijd om terug naar de haven te gaan. Er staat weer een heel rijtje

toeschouwers bij de Happy Bird en iedereen is doodnieuwsgierig naar die rijke

mensen. Ze moesten eens weten. En hier wappert de Mauritiusvlag samen met de

Polluxvlag in de mast.


 


Zondag, 16 augustus 2015, Port Louis, Rose Hill, Flacq.


Vandaag doen we niks, dachten we. Ach het loopt wat anders. We zijn nog steeds op

zoek naar een echte shipchandler. De meeste winkels zijn op zondag gesloten, maar

ach, we kunnen eens een bus nemen, waar we denken dat die winkel is, intussen zien

we wat van het eiland. Er zijn hier twee bus terminals, de ene hadden we al

gevonden, dus laten we die andere eens bekijken. Als we het Waterfrontcomplex

doorsteken zien we de bussen al staan, maar alleen zit er een drukke snelweg

tussen, die je niet kunt oversteken. We moeten een rot eind omlopen om onder de

snelweg door te kunnen. Zijn we bij het busstation, blijken daar alleen bussen naar

het zuiden te gaan, onze bus staat bij het andere station. Nou daar hebben we

helemaal geen zin in, dus stappen we in de eerste de beste bus, deze gaat naar Rose

Hill. Iedere bus heeft hier net als in Rodrigues een chauffeur en een kaartjes-

verkoper. Dat gaat hartstikke goed, iedereen stapt snel in en uit, de bus gaat rijden

en de conducteur komt langs. Heel tijd besparend. De rit duurt een uur en kost 32

Mur per persoon, 0,80 cent, maar gaat door een minder leuk gebied, dus als we aan

het eindpunt gekomen zijn, willen we met een andere bus verder of terug. Er gaat

een bus naar Flacq en vandaar kunnen we een bus terug naar Port Louis nemen. 38

Mur en anderhalf uur later arriveren we in Flacq, dat ligt in het noordoosten, we

hadden niet verwacht, dat het zo ver was. Maar het was zeker de moeite waard,

over de bergen, langs de bergen, echt een mooie tocht. Veel suikkerrietplantages

onderweg.



Vandaag zijn er heel veel Indiers op stap in hun allermooiste kleren. Overal zie je ze

op straat en ook in de bus, hele families, kleurrijker kan haast niet, in felroze,

turquois, felgroen, oranje, meisjes in wijd gouden tule rokken. Wauw! En af en toe

stapt er ook zo'n horde in de bus. Kan ik ze eens even goed bestuderen.


  


In Flacq aangekomen vallen we bijna van ons graatje, we hebben zo'n dorst, hier

waren we helemaal niet op voorbereid. Het blijkt een vrij grote stad te zijn en er is

een enorme markt en waar een markt is, zijn eetstalletjes, dat kan niet missen. Zo

en dan kunnen we er weer tegen, dan op zoek naar de bus naar Port Louis, die doet

er 5 kwartier over, maar de afstand was eerder voor 7 kwartier, wat een wegpiraat!

We hebben het allemaal weer overleefd en komen wederom bekaf terug aan boord.

We hebben al zoveel gedaan, het lijkt wel of we hier al weken zijn.


Maandag, 17 augustus 2015, Port Louis en Riche Terre.


Nou het moet er van komen een afspraak bij de tandarts gemaakt, ik kan direct om

10 uur terecht, okay, dan moeten we nog opschieten, het is zeker een half uur lopen.

We hebben al van te voren op internet gezocht waar we moeten zijn, dat moet

lukken. Kwart voor 10, we moeten toch al in de buurt zijn. Volgens mij zijn we te ver,

heen terug, bocht om, op de kaart van de telefoon gekeken, die kan het helemaal

niet vinden. We lopen ons een ongeluk, maar kunnen het niet vinden. De tandarts

gebeld, excuses, dat we te laat komen, maar we .... We zijn in de straat van de

moskee, oh, dan bent u goed, dus wij weer rennen, nergens de Desforges street.

Vragen, vragen  en ja, dat is de eerste straat hier op de hoek. Nu snappen we

waarom we die straat niet konden vinden, hij heeft een andere naam gekregen, dus

zo stom zijn we nog niet. De tandarts is een grote Indier, middelbare leeftijd, hij kijkt

eens even bedenkelijk, vervolgens gaat hij een heel verhaal beginnen, dat andere

tandartsen alleen maar geld willen verdienen aan dure kronen enz. terwijl dat

helemaal niet nodig is. Kortom hij boort 2 gaten door en door, zet daar ijzeren pinnen

met een plaatje in, plamuurt het tijdelijk dicht, donderdag terugkomen, dan zet hij er

een "vulling"overheen. Tot nu toe valt het mee, ook de prijs, 3500 Mur in totaal. Ben

benieuwd hoe het afloopt. Terug aan boord zijn we zijn het halve internet aan het

afspeuren, waar we impellers voor de Volvo Penta kunnen kopen. We komen er niet

uit. Ineens zie ik een service autootje langs rijden met een Volvo Penta logo erop.

Daaronder kan ik nog net een stukje van de firmanaam ontwaren. Internet weer aan

en gevonden. Roderick belt, dat is hier altijd lastig, want ze spreken Engels met een

enorm Frans accent. Maar ze komen er uit. Hij laat het nummer van de impeller

nakijken, dat komt niet overeen, maar de man van Volvo duikt er nog wat dieper in,

het blijkt een oud nummer te zijn. Okay, we willen er gelijk 3, we komen ze

vanmiddag halen. Nog een keer goed gekeken waar we naar toe moeten, dan naar

de taxistandplaats en een oud mannetje vertellen, waar we naar toe willen. Dat

werkt niet, dus gaat hij naar een kiosk daar en laat de man daar opbellen om te

vragen waar het is. We moeten namelijk naar het industrieterrein van Riche Terre,

een stadje verderop. Wij dachten, dat hij het helemaal verkeerd deed, maar hij gaat

het vragen bij een wachthuisje en we staan er te met voor. Goed gedaan,

meneertje! Nu nog een mens zien te vinden. We gaan naar binnen, een lege receptie,

we lopen door een lege hal, naar een lege werkplaats, gelukkig zien we een paar lege

verpakkingsdozen staan van Volvo Penta. Roepen, niets, naar boven, niemand. Hee

beneden hoor ik iemand, wij naar beneden, een baliemeisje, wilt U even boven

wachten, wij naar boven, een meneer komt, wilt U even naar beneden komen,

een andere meneer, wilt U even naar de hal komen. Hoe heet dat ook alweer? Van

het kastje naar de muur soms? Maar we hebben 3 impellers. 7300 Mur lichter gaan

we weer op weg, gelukkig waren we van te voren langs de bank gegaan. Je kunt

maar 10.000 Mur per keer opnemen. Vanaf het industrieterrein moet het te lopen

zijn naar de grote shoppingmall met een Jumbosupermarkt. Dus dat doen we

meteen.


 


En ja ook hier vind je in ieder groot winkelcentrum een Mc Donalds, mooi plaatje toch

zo. We struinen de Jumbo door, meestal hebben die ook Nederlands/Vlaamse spullen

en ja hoor, appelmoes, spritsen en stroopwafels, gemalen filterkoffie. We hebben

alles weer compleet aan boord. Je kan toch zo genieten van een potje appelmoes na

4 maanden. We pakken de bus terug.


Dinsdag, 18 augustus 2015, Port Louis, Mauritius.


Om 9.00 uur staat meneer Rashid met de taxi voor de deur, Roderick gaat met hem

wat moeilijke adressen af. Hij kan ook onze gasfles laten vullen, dus dat doen we

ook meteen. Om 11.00 komt meneer Rashid alleen terug en vraagt waar mijn man

is. Hij heeft wel al onze spullen bij hem, jerrycans met koelvloeistof, een grote fender

enz. maar geen Roderick. En ik sukkel tuin er weer in, Oh, dan moet u hem gauw

opbellen. Ja maar ik heb mijn telefoon thuis laten liggen. Ik weer: dan ren ik snel

naar een ander schip om hem te bellen. Hij lachen, nee hij is naar de bank. Grrr. Maar

zo komt onze rekening wel leeg. Phoe! Roderick gaat aan de slag, de

flotterschakelaar van de bilgepomp vervangen. Vies karweitje, maar wel vrij snel

klaar. Dan gaat hij aan de slag met het koelwatersysteem van de motor. Hij wil het

hele systeem leeg laten lopen en demonteren, zodat er nergens meer verborgen

stukjes impeller kunnen zitten. Hier is hij de rest van de dag mee bezig. Wat een

klus. Maar alle slangen en aansluitingen zijn nu leeggemaakt, er zit nieuwe

koelvloeistof in en de waterpomp zingt van plezier. 


Woensdag, 19 augustus, Port Louis, Mauritius.


Het hele schip staat nog overhoop, overal gereedschap, de hut moet leeg, anders

kan hij er niet bij, de andere hut gaat half leeg, want wat hij nodig heeft ligt net

helemaal achterin natuurlijk. Zelf heb ik de naaimachine nodig, ik heb de overtrekken

van de grote buitenkussens er af gehaald om te wassen en in een ervan een grote

scheur gemaakt, dus dat schiet lekker op. Kortom je kunt je kont niet keren.

Roderick gaat een extra afsluitkraan op de wc afvoer zetten. Bij een nachtelijke

tocht op zee zetten we alle afsluiters dicht. Die van de WC aan en afvoer zitten

echter diep in het kastje weggestopt, het is een crime om die open en dicht te doen,

terwijl het schip op en neer springt. Het gaat vrij zwaar en ik kan er bijna niet bij, dus

ik moet met mijn hoofd bijna in het kastje. En aangezien ik vaak naar het toilet moet

in grote haast, heeft Roderick bedacht gewoon een paar extra afsluiters te

monteren, direct naast het toilet gewoon in het zicht en bij de hand. Maar eerst was

het al een probleem om die kranen, seacocks, te vinden en nu moeten eerst alle

slangen en aansluitingen gemonteerd, dan de oude gedemonteerd, een stinkklus

natuurlijk. 


 


Doordat het toilet met zeewater gespoeld wordt, vormt zich in de afvoer een dikke

laag kalksteen, die zich vermengd met viezigheid. Nu alle slangen heen en weer

bewogen worden, gaat die laag los en vervolgens verstopt de pomp. Je rolt op deze

manier van de ene klus in de andere. Maar aan het eind van de dag is de klus

geklaard,  de viezigheid allemaal schoongemaakt, de slangen en doorvoeren zijn ook

weer helemaal schoon, alleen het gereedschap ruimen we morgen wel weg, we zijn

er helemaal zat van. De gasfles hebben we gevuld weer terug, 293 Mur voor de

vulling en 400 Mur voor de taxi, die Rashid is handig, maar we zijn toch blij dat we

dat probleem niet verder hoeven op te lossen. Gas genoeg tot aan Afrika.


Donderdag, 20 augustus 2015, Port Louis, Mauritius.


Eerst moet ik weer naar de tandarts vandaag, daarna willen we even snel opruimen

en dan vertrekken naar Grand Baie, 12 Nm noordelijker, dat moet een mooie

ankerplaats zijn, waar we een poosje willen blijven. Voor we naar de stad gaan, wil ik

nog wat bankzaken regelen, want hier hebben we prima Internet. Maar ik krijg geen

verbinding, verdorie, dat komt slecht uit. Nog een paar keer proberen, niets. Dan

ineens komt er een melding binnen, dat wij geen Internet tegoed meer hebben. Hoe

kan dat nou, gisteren hadden we nog 1,5 Gigabite. De helpdesk maar weer eens

bellen, het blijkt dat de telefoon voor zichzelf begonnen is en tussen 0.00 uur en 6.00

uur hebben we continue op internet gezeten. Kunnen wij wel beweren dat we lagen

te slapen, maar daar heeft niemand een boodschap aan. Dan moet u gewoon de

applicaties uitzetten. Mevrouw legt uit hoe en wat, maar als Roderick het gaat

uitvoeren, kan hij er toch niet achterkomen. Nou we moeten toch nieuw Internet

kopen, dan vragen we dat meteen daar. Maar nu eerst naar de tandarts. In het

Caudan Waterfront zijn ze net de bioscoop aan het renoveren, de projectoren zijn er

uit gesleept en de hele binnenkant wordt uitgebroken. Maar we zijn op weg naar de

tandarts, hup. We gaan bijtijds weg, maar lopen even zo goed nog te zoeken, maar

nu ben ik de nieuwe straatnaam vergeten. We moeten in de Desforgesstreet zijn,

maar die heet nu dus Sir Seewoosagur Ramgoolamstreet. Niet zo gek dat we dat

niet kunnen onthouden. Toch op tijd gevonden.


 


De tandarts maakt een mooi nieuw tandje voor me. Als ik klaar ben, waarschuwt hij

mij dat ik er niet Hot mee mag eten. Huh? Hoezo geen heet eten, omdat die metalen

staafjes er in zitten. Ik laat het hem herhalen en nog eens. Hoe bedoelt U? Hot van

temperatuur of Spicy? Nee, Ho..t En ineens krijg ik het door, het is een Indiase

tandarts, die normaal Creools spreekt en ook goed Engels, alleen dan spreken

ze de R niet uit en van de A maken ze allemaal een O hier. Dus goed opletten met

hard eten. Wij weg, nu naar het Orange hoofdkantoor. We kopen weer voor 1000

Mur internet en vragen hoe de applicaties uit te zetten. We worden doorgestuurd

naar het helpcentre, daar moet je eerst weer keurig in de rij staan, als je door de

bewaking toegelaten bent mag je vervolgens op een stoel gaan zitten en telkens als

er iemand klaar is, schuift iedereen 1 stoel op. Grappig maar wel effectief. Roderick

doet zijn verhaal en een Mevrouw gaat hem helpen, zij komt er niet uit en roept er

een andere slimme jongen bij, die komt er niet uit en roept er een nog slimmere man

bij. Dan verhuizen ze van desk en komt nummer 5 erbij. Na een uur ga ik wat

boodschappen doen, als ik terugkom zijn ze nog bezig. Uiteindelijk ga ik naar huis, 3

uur later is Roderick klaar, er is een heel nieuw besturingssysteem op zijn telefoon

gezet. Intussen zijn we beide afgeknoedeld, we vertrekken morgen wel, kunnen we

nu nog rustig even opruimen en zo. Om 17.00 uur zijn we klaar en vind ik het wel

een goed idee om even een terrasje in de stad te pakken voor een glas vruchtensap

en een ijsje. Daarna krijgen we de buren van Sea Crystal en Xenia nog een uurtje op

visite en dan is het mooi geweest voor vandaag. Ik ben erg moe, de lucht hier

midden in de haven is duidelijk niet goed voor me en wat ik me later realiseer, dat ik

ook weer een aantal dagen kaas gegeten heb, misschien een half ons per dag, maar

toch beter weer laten staan. Deze foto toont mooi hoe de architecten van het

Waterfront de stijl aangepast hebben aan de bergen er achter, dit hebben ze in dit

hele gedeelte toegepast. Zo gaaf.



Vrijdag, 21 augustus 2015, van Port Louis naar Grande Baie.


We rommelen nog wat aan, we kunnen pas na laagwater weg.

Eerst vertrekt er nog een Amerikaans oorlogsschip, dan kun je er sowieso niet door.


 


We gaan eerst nog even lunchen in een Indiaas restaurant en klokslag 13.00 uur

gooien we los. Het is maar 12 Nm naar het noorden, maar we krijgen stroom en wind

tegen, dus we hebben wat extra tijd nodig, we moeten Grand Baie bij hoogwater

binnenlopen, want er zit daar in het begin een drempel van koraal, waar we alleen

dan overheen kunnen. We gaan op de motor, het is een lekker tochtje.


 


Om 16.00 uur lopen we de baai aan, dan wordt het toch weer spannend. Er staat

een hoop stroming, die verzet ons maar liefst 35 graden, we moeten goed op koers

blijven want aan beide zijden zitten er rotsen onder water, je ziet ze niet, maar door

de manier waarop de golven breken, weet je ongeveer waar het is, dus daar moeten

we precies tussendoor en vervolgens over de Bar, de drempel, het water is hier maar

iets dieper dan 2 meter, wat we ook nodig hebben met onze kiel, er zijn ook

koraalkoppen, op een gegeven moment hebben we eerst nog maar 10 cm onder de

kiel en even later 0 cm, we gaan er net overheen. 10 meter verderop wordt het dan

weer wat dieper. En nu liggen we hier, het is een prachtige baai, veel toeristisch

zeilverkeer, afgeladen katamarans met dagjesmensen, maar we liggen prima.

Kunnen we even lekker bijkomen. Alleen al eerder gemeld, het is hier winter, in de

avond wordt het 19-23 graden en we hebben het zooo koud. We dragen onze fleece

broeken en vesten. Overdag in de zon is het direct een stuk warmer natuurlijk, dan

zit je weer alleen maar in de schaduw. Positie in Grand Baie 20 00.65S 057 34.56E



We liggen net dan komt er een dinghy aanvaren om ons in het Nederlands te

begroeten. Het zijn de Belgische Stephane en Ann van de prachtige zeilboot SAS,

20 meter lang maar liefst. We nodigen ze aan boord en hebben een leuk meertalig

gesprek, zij komen uit het Franstalige deel van Belgie en hebben moeite met het

Nederlands, maar als we voorstellen op Engels over te gaan, vinden ze dat nog

moeilijker. We komen er wel uit. Voor zondag zijn we uitgenodigd voor een

tegenbezoek.


Zaterdag, 22 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


Het is weekend en dat is te merken ook, katamarans afgeladen met toeristen varen

langs, soms tel ik meer dan 40 mensen aan dek, mannetje aan mannetje. Om 16.00

uur komt de hele vloot onder luide swingende muziek weer binnenvaren, ze hebben

de centjes weer binnen. Wij gaan een rondje baai maken in de rubberboot, het is

echt een prachtige baai, omzoomd met palmen, strandjes, mooie huizen en resorts,

opaal blauw water.


 


Daarna varen we naar de Yachtclub, er is ons verteld, dat we ons hier kunnen

inschrijven voor een maand gratis lidmaatschap, dat kan handig zijn, want dan hebben

we ook een plek om ons vuilnis weg te brengen en de dinghy aan te leggen,

als dat nodig is. Dat laatste is minder gemakkelijk dan het lijkt, dat vereist weer de

nodige klauterkunst.


 


De inschrijving lukt niet, want de baas is niet aanwezig, nou geen punt, komen we

een andere keer terug. We keren lekker terug naar ons drijvende terras.


Zondag, 23 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


We gaan ons melden bij de Coast Guard hier, dan kunnen we mooi de dinghy aan

hun steiger vastmaken, want dat is altijd een probleem, waar laat je de dinghy veilig

achter als je de stad in loopt. Het is zoals veelal hier een steiger van plastic blokken,

die aan elkaar geklikt zijn, prima, alleen loopt hij niet door tot op de wal, dus op het

eind moet je door het water, dus van te voren goed nadenken of het hoog of laag

water is en welke kleren je aan doet. Het leuke van deze eilanden is de mix van

culturen, Indiaas, Moslim, Chinees en Katholiek, wat een leuke variatie in bouwstijlen,

kleding, winkels en voedsel tot gevolg heeft.



Lopend langs de baai passeren we een Chinees Hotel, speelhol, waar we ook

Mah Jongg gespeeld wordt, maar daar beginnen we beter niet aan, anders zitten

we straks zonder boot.


 


Het is hier prachtig gebouwd, moderne, mooie winkels met navenante prijzen. Hier

doen we onze Nederlandse reputatie eer aan, Kijke, kijke, niet kopen. Maar leuk is

het om hier rond te lopen op Sunset Boulevard met overal weer uitzicht op de baai.


 


Dan zien we in de verte het logo van Super U, daar gaan we op af en we komen

terecht in een Hypermarkt, zo enorm groot met van alles en nog wat.

Van televisies en mixers tot kleding en babyspullen, en dan de bijbehorende

supermarkt, allemachtig wat een aanbod! Er zijn meer dan 20 kassa's op rij.


 


We speuren gang voor gang af, wat is hier te koop, wat kost het, wat kunnen we

straks goed gebruiken voor de volgende passage?

Als je er uit komt ben je bekaf van het geslenter en het denkwerk. We kopen een

nog warme appeltaart om mee te nemen als we straks op bezoek gaan en moeten

in de rij staan (zondagmiddag 4 uur) voor het loket, waar de verse stokbroden,

loeiheet zo uit de oven, uitgegeven worden. We nemen toch weer meer mee, dan

gepland, dus we lopen ons suf te sjouwen en het is nog een heel eind naar ons

bootje. Ik blijf achter met de spullen aan de andere kant van de baai en Roderick

gaat de dinghy ophalen. In de tussentijd hoef ik me niet te vervelen. Een paar

jongens beginnen allerhande acrobatische toeren uit te halen op het strand.


 


We proberen later nog te snorkelen, maar dat wil hier niet lukken, het water is te

ondoorzichtig er staat behoorlijk wat wind. Goed voor de electriciteit, de amperes

vliegen met de wind naar binnen, dus dat is dan weer een voordeel. De baai is lang

en smal, dus ondanks de wind is er weinig golfslag, dat maakt het heel comfortabel.

Om 18.00 uur melden we ons met onze lekkere taart bij de SAS en treffen daar ook

Marian en Franscesc aan van Bartoc, een Tjechische boot, dat maakt de taalsoep nog

iets ingewikkelder, maar het is erg gezellig.


Maandag, 24 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


Tijd om de andere kant van de baai te verkennen, ook hier moet een grote

shoppingmall zijn, dus wandelen we daar naar toe. Ook weer veel dure winkels met

echte merken, we bekijken alles, maar dit centrum kan ons niet zo bekoren, wel zit

er een mooie bioscoop met de nieuwste Mission Impossible van Tom Cruise. Maar die

draait alleen s' avonds, we weten nog niet of we dat hier aandurven. We zien nog

wel. We duiken bij terugkomst het water in, dat is hier wel een stuk kouder, dan we

gewend waren, je moet echt even door. Hoogste tijd om de bodem van het schip

schoon te borstelen en krabben. Zo blijven we lekker in beweging.


Dinsdag, 25 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


Grote opruimdag. Levend op een kleine ruimte, moet je dat echt regelmatig

invoeren. Alle zeilspullen weer op de plaats en de zwem- en stadskleding weer bij de

hand. In de middag varen we richting Yachtclub, naar het strandje, kijken of we daar

kunnen snorkelen. Het blijkt dat als je de hoek om loopt, dat je dan op een publiek

strand terecht komt, je kijkt van bovenaf op het water en het strand, wauw.

Roderick gaat gauw mijn snorkelspullen op halen uit de dinghy, zelf heeft hij geen zin

het relatief koude water in te gaan. Maar er is hier een klein strandtentje, waar hij

lekker op een stoeltje onder het genot van een drankje op mij kan letten, wat willen

we nog meer?



Ik spring zodra het kan het water in, het zicht is niet zo helder, door het zand wat

dwarrelt, maar er is genoeg te zien. Eindelijk weer. Bij de rotsen is altijd het meest

te zien, dus daarheen verdwijn ik al gauw, maar ik blijf keurig in zicht, hoewel om de

hoek altijd naar me lokt. Dat houden we voor een andere keer, als we met zijn twee

zwemmen. Een knots van een zeeslang is op jacht naar iets eetbaars onder het

zand.



Paarse zee-egeltjes en verder nog iets wat zich verborgen houdt tussen twee

stukken koraal. Ik dacht eerst een vis, maar nu ik eenmaal de foto's zie, weet ik het

eigenlijk niet. Misschien een octopus of een murene.


 


En dan na afloop een heerlijke verse vruchtensap en een moot dorade van de grill.


 


Topdagje, het lijkt wel vakantie!


Woensdag, 26 augustus, Grand Baie, Mauritius.


Wil nog wel een keertje naar het strand, maar het waait echt hard, tussen 25 en 30

knopen. We liggen in deze  baai heel comfortabel, neus op de wind en geen swell, dus

dat geeft geen enkel probleem, maar snorkelen heeft geen enkele zin. Blijven we

gewoon lekker aan boord.


Donderdag, 27 augustus, Grand Baie, Mauritius.


De optometriste heeft gebeld, dat Roderick zijn bril klaar is, dus gaan we vandaag

naar Port Louis met de bus. We halen eerst onze Poolse buren, Bartek en Anna, op,

die ook die kant op moeten, maar hun dinghy is erg lek, dus wij zorgen voor vervoer.

De bustocht is leuk, 45 minuten, waarvan een groot stuk langs de mooie kust.

Natuurlijk moet Roderick zijn bril helemaal uitgebouwd worden, hij heeft gewoon een

te groot hoofd voor hier. Maar allemaal gelukt en hij kan er goed door kijken, dat is

toch wel de hoofdvoorwaarde.


 


Daarna wandelen we even langs de marina om iedereen gedag te zeggen, dan zien

we twee boten bij de Customs liggen, de Seabunny en de Minnie B, dus daar

wandelen we ook even langs. Seabunny heeft zo'n zelfde water sleepgenerator als

wij en hij had nog een reserve propellor, die hij toch echt niet aan ons wilde

verkopen. Balen! Maar nu vertelt Susan, dat zij ook hun lijn met propellor

kwijtgeraakt zijn, gna gna. Gelukkig dat wij de reserve niet konden kopen van

Richard, want dat had dan nu toch wel problemen gegeven. De propellor is nog wel te

betalen, maar de verzendkosten maken het buitensporig, we gaan het wel in Zuid

Afrika proberen. In het Caudan Waterfront zijn het toevallig net Rodrigues

promotiedagen, het staat vol met stalletjes en producten van Rodrigues, zelfs

dezelfde mensen van de markt daar.



We gaan nog even naar de grote overdekte versmarkt en later buiten naar de

warenmarkt, maar iedereen loopt hier zo aan ons te trekken om mee te gaan naar

hun stalletje, dat we er helemaal zat van worden. Niet zo handig van die mensen,

want ik had best interesse in een aantal van hun spullen. We gaan op zoek naar het

eethuisje, waar we al eens eerder gegeten hebben. De Chinese uitbater is blij dat we

nog eens terug komen, we worden met rust gelaten en genieten van een lekkere

lunch van kip (alles is hier bijna met kip, omdat de moslims anders niet mee kunnen

eten) met  groenten en cashewnoten. Dan pakken we de bus terug naar Grand Baie.

We stappen  in het centrum uit, dat is wat verder dan waar onze dinghy ligt, maar

dan kunnen we op de weg terug nog een ander deel van het centrum bekijken. Dat

kost dus geld! Ik koop een prachtige hagelwitte geborduurde en beschilderde bloes,

handig voor op de boot... en een hele gave shawl.


 

 

Vrijdag, 28 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


Helaas waai je weer uit je hemd vandaag, de temperatuur is prima, zo'n 24 graden,

maar de wind blaast stevig door, zeker 25 knopen. We liggen prima achter ons anker

in de lij van het eiland, dus er zijn wel windgolven, maar niet echt hoog, maar

voldoende sterk om het in de dinghy knap lastig te maken. Snorkelen is er helemaal

niet bij, daarvoor is er teveel onrust in het water. We gaan maar eens zeer nuttige

dingen doen, bankzaken, verzekeringen, mailtjes. Roderick blijft bezig met de

planning van de Afrika route en daarna. Dat luistert allemaal zo nauw. 


Zaterdag, 29 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


De wind blijft maar aanhouden, maar vandaag gaan we wel naar de wal, gewoon

eens even rondkijken aan de andere kant van Grand Baie. We leggen onze dinghy

vast bij de Yachtclub en wandelen vandaar verder. Wat een mooie omgeving, er

staan hier luxe hotels met dito tuinen, een prima geasfalteerde straat, op deze

manier komen we vanuit de Westkant naar het centrum, dat is prima te doen.


 


Hier zijn duidelijk meer toeristen en de verkopers van dagtrips en massages komen

hier direct op je afgestoven. Een probeerde ons een dagtochtje per katamaran te

verkopen, waarop we vertelden dat we dat toch echt niet gingen doen, omdat we

met onze eigen boot hier waren. Dat vond hij wel wat, dus wij wat meer vertellen, hij

vindt het prachtig en roept alles door in het Creools naar zijn oude vader die

verderop op de helling staat. Erg leuk. We struinen een aantal winkels af, willen een

drinkkokosnoot kopen, maar daar vragen ze zulke belachelijke prijzen voor, daar

doen we niet aan mee. Maken we geen vrienden mee natuurlijk.


Zondag, 30 augustus 2015, Grand Baie, Mauritius.


Nog steeds stikveel wind, dus dat wordt wederom wandelen naar de stad. We willen

naar de Super U, 3,5 km verderop in de stad. We hebben een nieuwe schijnwerper

nodig, van de andere 2 zijn de batterijen leeggelopen en daar zijn ze niet beter van

geworden. We nemen het boodschappenkarretje mee, dan kunnen we meteen al

weer wat voorraad voor de volgende trips inslaan. Hier kun je namelijk weer

appelmoes en zuurkool kopen, lekker voor de variatie en dunne haricot verts in blik

en niet te vergeten van die hele kleine doperwtjes, in plaats van die grote harde

melige dingen. Qua eten kun je prima bij de Franse eilanden terecht. En het is

zondag, ik heb mezelf zo'n lekkere applecrumble taart beloofd, mits hij vandaag

gebakken is. Uiteindelijk lopen we weer met 30 kilo boodschappen te slepen.


 


We gaan van de hoofdweg af, de straatjes achteraf door en dan passeren we een

Chinees restaurant wat ons toelacht, het zit stikvol locals en het ruikt heerlijk. Het

eten en drinken is hier in Mauritius toch al weer meer aan de prijs, dit is ook niet

goedkoop, maar we hebben een geweldige maaltijd. Om te beginnen met Hakien met

poulet, een soort loempia's, maar dan anders. We proberen altijd iets nieuws uit.

Naast onze tafel zit een Mauritiaanse en een Belg, die hier ook woont. We raken in

gesprek, weliswaar heel moeizaam, de Waalse Belgen spreken vrijwel geen woord

Engels. Maar met wat kernwoorden in het Frans, veel gebaren en een brede lach

komen we een heel end. Wauw, wat hebben wij heerlijk gegeten! Maar hup we

hebben nog een aantal kilometertjes te gaan met onze kar en tassen. Gelukkig we

zijn er, Grand Baie Yacht Club. Nu nog de hele zwik in de dinghy tillen en daarna weer

aan boord. 


 


Alles is weer veilig en droog aan boord gekomen. De wind is wat gaan liggen,

Roderick zullen we gauw nog even naar het strandje gaan om te snorkelen? Roderick

is niet gecharmeerd van het idee, hij is eigenlijk wel een beetje af en de zon staat al

heel laag, maar hij wil mij wel even brengen en op het strandje wachten. Het is al

behoorlijk koud, de zon staat inderdaad al veel te laag om wat te kunnen zien en er

wervelt veel te veel zand. Maar we hebben het in ieder geval geprobeerd en even

zwemmen is altijd lekker, daar knap ik altijd zo van op. Terug in de rubberboot zit ik

gewoon te bibberen. Aan boord gauw warme kleren aan, koffie gezet en dan mag de

appeltaart aangesneden en opgepeuzeld worden. Het leven kan zo mooi zijn!


Maandag, 31 augustus 2015, Grand Baie, Pamplemousse, Mauritius.

0

Vandaag vertrekken de Belgen met hun schip SAS 3, het is springvloed en zij hebben

het hoogwater nodig om over de Bar te komen in het begin van de baai. Als zij

vandaag niet gaan, moeten zij weer tot de volgende springvloed wachten. Ook zij

gaan onderweg naar Zuid Afrika, zij slaan Reunion over, want daar is geen plaats in

de haven. Daar krijgen wij ook mee te maken, we zien wel, als het zo ver is. Wij

willen hier nog even blijven om te proberen Jan Morren, Rodericks schoolvriend van

50 jaar geleden te treffen. Maar dan moeten we eerst van Immigratie toestemming

krijgen om ons verblijf (visa) te verlengen. Daar gaan we van de week achtereen,daarvoor moeten we weer een dagje naar Port Louis. Eerst ontbijt met een

stuk appeltaart, ha! Dan gaan we ons klaarmaken om naar Pamplemousse te gaan

met de bus, we moeten nog even uitvogelen hoe. We willen de Botanische tuin daar

bezoeken, daar hebben ze namelijk ook een vijver met Reuze Waterlelies met van

die enorme bladen, die wil ik heel graag zien. Het blijkt dat je er met de expressbus

prima kunt komen, dan moet je nog een kleine kilometer lopen naar de ingang van

de botanische tuin. Het is prachtig, hoge oude bomen, veel is in natuurlijke staat

gelaten en de rest erom heen aangelegd. Het is heel stil alleen de vogels fluiten aan

een stuk door.


 


 


En alles is altijd weer een maatje groter, dan bij ons op de schoorsteen.

Gatenplanten, die eigenlijk parasieten zijn, overwoekeren een palmboom tot aan de

top. Er zijn ook allerhande verschillende palmbomen en dan ook weer met andere

vruchten.


 



Terwijl we verder lopen, komt er weer wind op zetten en we horen een keihard

onheilspellend gekraak. Boven in een superhoge boom zit een enorme barst. We

zijn er maar gauw uit de buurt gegaan.


  


En dan komen we bij de vijver met de Giant Lily, de reuzenwaterlelie. Het is

sprookjesachtig mooi als de zon in de bladeren schijnt, sommige bladeren hebben

wel een doorsnee van een meter.





Hier kun je een duif zien die op de rand van een blad staat, daaraan kun je zien hoe

groot ze zijn.


 


 


 


Echt prachtig, de vijver beslaat maar een klein gedeelte van het park, maar wij

vonden het heel bijzonder.



Maar weer een stukje verderop kijken. Bamboebosjes groeiend tot aan de hemel.


 


Bij de volgende vijver vinden we Lotusbloesem, de bijtjes doen zich er tegoed aan.



En nu weet ik eindelijk waar die gedroogde zaaddozen vandaan komen.


 


Er zwemmen een groot aantal vissen in de ondiepe vijver en dat weet hij ook.

Doodstil staat hij en ineens heeft hij er eentje te pakken.


 


En kijk daar eens, daar hangen ze weer in de toppen van de bomen. De grote

inheemse vleermuizen, nu weten we waar we  moeten kijken, we lopen er steeds

naar te speuren.


 


Het heeft voor ons een groot Anton Pieck gehalte. Je krijgt gewoon de neiging om

te kijken of er iemand thuis is.


 


Ja en ook hier zijn ze weer de inheemse schildpadden van Mauritius.

De Engelsen maken onderscheid tussen Turtoises, de landschildpadden en Turtles,

de zeeschildpadden.


 

Het versje van de kleuterschool wordt hier weer realiteit.

De bo-om, de bo-om wordt hoe langer hoe dikker.


 


Achter de wortels van deze boom kan zo een grote man zich gemakkelijk

verschuilen.



Het was een topdagje, er was zoveel moois te zien als je er oog voor hebt. Al de

oude knoestige bomen, die prachtige palmen, die schitterende waterlelies.


 


We gaan weer terug naar de uitgang, eerst de verkopers van ons af slaan, dan een

hapje eten, naast ons zitten jonge Hollandse mensen, waar we nog even een praatje

mee maken, dan naar de bushalte terug lopenen een groot aantal taxi's van ons

wegjagen. Een chauffeur blijft maar aandringen, "hij maakt ons een goede prijs",

maar nee, wij gaan gewoon met de bus, dat kost maar een kwart hiervan. Hij weet

niet van ophouden en eindigt scheldend op ons. Kunnen we toch niet verstaan, maar

Roderick dient hem wel van repliek. Op een boze scheldende toon in achterlijk

zelfbedacht koeterwaals. Zo hebben we toch weer lol.


Dinsdag, 01 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Wind, wind, wind, niet zo erg, want we hebben nog platvoeten van gisteren.


Woensdag, 02 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


En nog meer wind. Het raast in mijn hoofd, verder hebben we er aan boord weinig

last van, alleen moeten we oppassen dat er niets wegwaait. Iedere emmer en

jerrycan zit met een touwtje aan de boot vastgemaakt. Iedere nacht is het vrijwel

windstil en ligt de boot zo stil als een huis. Verder wennen we aan de bijgeluiden. Er

zijn hier erg veel honden overal en werkelijk iedere nacht rond half 5 beginnen die te

blaffen. Een begint, de anderen vallen bij en op een gegeven moment gaan er 30 tot

50 honden overal om ons heen te keer, de baai is ovaal van vorm en wij liggen er

midden in. Het lijkt wel een Disney film. Het is altijd dezelfde die begint. Na drie

kwartier is het hondenleed geleden, dan begint de Muezzin luidt over het water zijn

Alla Akbar te roepen, dat is meestal zo om kwart voor zes, om kwart over zes begint

de kerkklok te luiden voor de eerste dienst. Dan wordt het licht. We hoeven dus geen

wekker te zetten.


Donderdag, 03 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Vandaag beginnen we met een stralend heldere dag, geen wind. Wauw, lekker. Het

ziet er buiten prachtig uit, de bergen zijn haarscherp afgetekend tegen de lucht.



We gaan eerst naar de stad om boodschappen te doen en dan gauw terug, misschien

kunnen we snorkelen. Dat kan het best vlak voor het laagwater is, alleen is dat

vandaag om zes uur 's ochtends of 's avonds. Dan moet ook nog de zon hoog staan,

dus tussen 10 uur en 15.00 uur. Dus dat is niet gunstig, maar als je het niet probeert

dan weet je het niet, dus om 14.00 gaan we het toch proberen, maar er zit zoveel

beweging in het water, door het wervelende zand kun je niets zien. Het strandje hier

zit ook op de kop van een uitloper, een soort lage kaap dus, waardoor er veel

stroming en vooral ook onderstroom is. Maar lekker zwemmen kan wel.


 


Als we weer in de rubberboot zitten, komen net onze Poolse buren aangevaren.

Ze houden ons aan en vragen of wij al plannen hebben voor vanavond. Bij deze zijn

we dan uitgenodigd om vanavond bij hun te komen eten. 's Middags krijgen we mail

van Tim en Liz uit Rodrigues, die zijn morgen in Mauritius, zij vliegen naar Engeland,

en of we kunnen afspreken voor koffie morgenochtend. Ja natuurlijk, hartstikke leuk.


  


Dat was een hele ervaring vanavond bij Bartek en Anna. Er zit toch wel een groot

cultuurverschil tussen ons. Zij kookt en wast af, intussen drinken en eten wij. Aan

het eind kwam zij er ook even bij zitten. We hebben heerlijk gegeten, Russian

Dumplings, naar origineel Pools recept, de naam weet ik niet meer, maar het was

heerlijk, Anna had er heel veel werk van gemaakt. Zij nam niet echt deel aan ons

gesprek in het Engels, maar als ze het  niet met Bartek eens was, begon ze luid en

duidelijk in het Pools te protesteren.  Anna had nog gauw naar haar zuster in Utrecht

gemaild, hoe je "Proost" in het Hollands moest zeggen en Bartek informeerde naar

de mogelijkheid om Nederlandse politieagenten om te kopen, bijvoorbeeld bij een

verkeersovertreding. Wij hebben hem aangeraden, dat hij dat maar beter niet kan

proberen. Oh, in Polen lukt dat wel altijd en dan komen de verhalen. Leuke en

informatieve avond.


Vrijdag, 04 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Om 9.15 uur staan we al op de wal bij de parkeerplaats om Liz en Tim te ontmoeten.

Gisteren is de Minnie B. ook hier in de baai aangekomen en Phil en Norma sluiten zich

bij ons aan, tezamen met hun vrienden Peter en Toni. Zo zitten we met een hele club

aan de koffie in de Yachtclub. Prima start van de dag. Om 12.30 uur zwaaien we Liz

en Tim uit en gaan we terug aan boord. We zijn best moe, het is vannacht laat

geworden, we duiken lekker in een boek. De overige uren zit Roderick op Internet,

de batterij van onze laptop is overleden en zie daar maar eens aan te komen. We

blijven nog wat langer in Mauritius, dus we willen een nieuwe bestellen. Dat is

makkelijker gezegd dan gedaan. Hier op Mauritius wordt geen Toshiba gebruikt, dus

gaan we alle webshops af. Iedereen levert wereldwijd en snel, maar als puntje bij

paaltje komt is dit type uitverkocht, wordt het alleen in Amerika en Canada geleverd

enz. Uiteindelijk vinden we een adres in Nederland, die hebben hem in voorraad en

waarschijnlijk kan hij dan in 3 weken geleverd worden. Okay, creditcard erbij, de

betaling geregeld, volgende dag een mailtje: Sorry we hebben hem toch niet, Grrrr!


Zaterdag, 05 september 2015, Grand Baie, Gunners Point. Mauritius.


We gaan toch alle computershops, die we maar kunnen vinden maar eens langs. Dat

wordt weer een flinke tippel. Een bevindt zich aan de andere kant van de baai, waar

we nog niet geweest zijn, dus daar gaan we maar eerst eens naar toe. Dus wij op

weg met de dinghy, die laten we achter bij de steiger van de Coast Guard, daar moet

je eers nog door het water waden, dus je loopt met je schoenen en je rugzak en je

portemonnee en fotocamera in een waterdichte tas, altijd al bepakt en bezakt. Als

we drie kwartier al gelopen hebben, komen we langs een beeldige kleine Shiva

tempel, ik wil een foto maken. Shit, waar is mijn tas met mijn camera en geld? Het

zal toch niet? In looppas weer terug, dinghy die op slot ligt met de motor omhoog

enz. weer losmaken, weer door het water, en daar ligt mijn tas nog aan boord. Dan

eerst weer benzine bijvullen in de buitenboordmotor en daar gaan we nog een keer.

Eerst varen we nu met de rubberboot langs deze kant van de baai, kijken waar we

terecht komen, dan gaan we weer naar het begin van de baai, dinghy vastleggen,

door het water waden, schoenen aan en lopen maar weer. En niet alleen kleine

tempels hier, maar ook weer een knoert grote.


 


We volgen de weg langs de baai en overal kijken we of er aanlegmogelijkheden

voor onze dinghy zijn. We moeten er kunnen komen, qua diepte, hij moet niet op

een ongure plek achterblijven, kan er een slot ergens aan bevestigd worden, is het

niet op een plek waar veel kinderen zijn, die er in gaan spelen, is de aanlegsteiger

niet prive enzovoort.

En zo komen we dan ook weer bij de kleine tempel terecht, waar ik dan nu wel een

paar foto's kan maken.



 


Intussen beginnen onze magen te knorren, we zijn al weer 4 uur onderweg. We

hebben in een computerwinkel een afspraak, de batterij kan zij niet leveren, op

Mauritius vind je geen Toshiba, maar haar vriend gaat binnenkort op reis en

misschien kan hij hem voor ons meenemen. Altijd het proberen waard. Eigenlijk

vinden we geen leuk eettentje, het is of toeristisch of heel shabby. Weet je wat, we

pakken de bus terug en stappen dan in het centrum uit, gaan we lekker bij dat

Chinese tentje eten. Terwijl we op de bus staan te wachten, stopt er een auto, die

wil ons wel naar Grand Baie brengen. Ja voor hoeveel dan? Nou voor de buskosten,

dat doen we dus. En 15 minuten later lopen we het restaurantje te zoeken en

natuurlijk vinden we het weer terug. Heerlijk gegeten, buikje rond. Daarna nog naar

de supermarkt voor brood en dan wandelen we weer terug. Zo we hebben onze

kilometertjes weer gemaakt.


Zondag, 06 september 2015, Grand Baie en Pereyberre.


We hadden gehoord, dat je vanaf hier makkelijk naar het strand van Pereybere kunt

lopen, dus zwempakken in de rugtas en daar gaan we. We leggen de dinghy bij de

Yachtclub en daar gaan we. We kunnen de zee zien en ruiken, maar we kunnen er

niet bij komen. Overal resorts en prive-wegen, dus het plan van lekker langs het

strand lopen, werkt niet echt. Het is wel een mooie weg. Na 5 km komen we bij het

strand. Het is er ook echt en aan de andere kant van de rotsen ook veel

uitgestrekter, het is mooi, maar mijn verwachting is het niet.



We lopen nog een stukje en dan wil ik eigenlijk liever terug naar ons eigen strandje.

Als we de bus nemen is het nog net op de goede tijd, denken we. Dus dat doen we.



Mazzel, de bus komt vrij snel, maar hij racet als een dolleman, Roderick is nog aan

het geld uitzoeken om te betalen, het lukt hem nauwelijks, we hotsen en schudden

als een gek. Vervolgens sjeest hij onze halte voorbij en nu moeten we weer een

rotend terug lopen. De gek! Als we bij ons strandje aankomen, komen er net dikke

wolken voor de zon, dan gaan we eerst maar lunchen bij onze rastaman.


 


We kunnen er weer tegen, nog even een blik op het uitspansel, er komt een heel

stuk blauw aan, dus hup naar de dinghy om onze snorkelspullen van boord te halen.

We varen om de bocht van het eiland heen en gooien daar vlak bij de rotsen

tegenover het resort het ankertje uit. Ook hier warrelt er nog veel zand in het water,

maar we zien toch veel tropische vissen. Iedere keer toch weer leuk, ze zijn zo

kleurrijk.


 


Als dan een half uur later de swell op komt zetten, besluiten we terug naar de dinghy

te zwemmen, die daar alleen op zijn ankertje drijft. Dan komt de grote klautertruc

om in de dinghy te klimmen via het touwladdertje. Dat kost flink wat energie. Onze

dinghy heeft tamelijk hoge tubes en loopt ook van voren hoog op. Het is een

evenwichtskunstje. Als de een zichzelf er in hijst, hangt de ander aan de andere kant

als tegenwicht. We varen terug naar de Happy Bird en dat is mooi op tijd, in de

namiddag begint het hier altijd te waaien, zo ook nu en flink ook. Er komen koppen

op de golven. Dat hebben we goed uitgemikt.

De suikerrietoogst is begonnen en daarna worden de velden afgebrand. Gelukkig

staat vandaag de wind niet onze kant op.



Maandag, 07 september 2015. Grand Baie en Port Louis, Mauritius.


We staan al om half 8 bij de bushalte om naar Port Louis te gaan, we moeten naar

het immigratiekantoor om onze visa te laten verlengen. Bij het park zien we weer

grote groepen vleermuizen boven de bomen cirkelen. Die zoeken een plekje om de

dag hangend door te brengen. Dus eerst naar immigratie, weer flink wat formulieren

in vullen, wederom een stapel kopietjes inleveren en dan krijgen we weer nieuwe

stempels in onze paspoorten. We mogen nu tot eind oktober blijven, in principe

vertrekken we hier begin oktober, denken we. Dan gaan we opzoek naar de Zuid

Afrikaanse ambassade, daar proberen we een visum voor 4 maanden te krijgen,

maar dat gaat toch echt niet lukken. 3 maanden maximaal, nu dan kunnen we ook

gewoon gebruik maken van het visa on arrival. Jammer, want dat was ons goed uit

gekomen, qua planning. Nu we toch weer in Port Louis zijn, wil ik eigenlijk ook nog

een keertje langs de tandarts. Al maanden heb ik last van mijn kiezen, maar ik kan

er niet achter komen van welke, maar het wordt wel steeds erger. Dus nu toch maar

de knoop doorgehakt. Als ik in de wachtruimte zit, word ik toch wel zenuwachtig.

Roderick vindt me een moedig mens, dus dat wil ik wel waar maken. Want hoe dit uit

te leggen in het Engels aan een Creools Indiase tandarts. Mijn halve gebit bestaat uit

kronen, daar wil ik niet zoveel aan laten doen, want waar is het einde? Maar ik heb

het idee, dat er een paar misschien te hoog zijn. De tandarts probeert wat trucjes

uit, dan doe ik mijn verhaal en hij gaat daar eens naar kijken. En inderdaad er staat

op 2 kiezen zoveel spanning, dat zou inderdaad de oorzaak kunnen zijn. Hij boort

direct een deel weg en raadt me aan het eerst even een paar dagen aan te kijken.

Nou gelukt, ik ben hartstikke blij. Intussen zijn we al een paar uur verder, we lopen terug richting busstation, gaan nog even voor een lunch bij een klein restaurant naar binnen, daar moet je doorheen en op de eerste verdieping zit dan nog een Chinees restaurant. Wat een verrassing als we boven komen, het is vrij groot en zit mudvol locals. Dat belooft wat goeds en dat werd het ook, we hebben heerlijk gegeten. Dan weer verder naar de bus, we hebben onze kilometertjes er weer opzitten, lekker terug naar Grand Baie.


Dinsdag, 08 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Boodschappendag, we moeten naar 2 verschillende supermarkten. De ene is anderhalve kilometer verderop en de ander 3 en een halve kilometer. Dus dat doen we in twee ritjes naar de kant met de dinghy met een tussenstop aan boord om een baguette te eten. Het waait steeds flink, er staan flinke golven, we worden bij de eerste rit naar de kant drijfnat. Na de lunch is de wind wat afgenomen, dus dan maken

we onze tweede rit en lopen via het strand naar de supermarkt. Altijd prettig om het

nuttige met het aangename te combineren. Op een stukje strand vind ik hele schattige

gestreepte dubbele schelpjes, het zijn net vlindertjes. Daarna stoppen we nog even bij

de rastaman om de zon onder te zien gaan met een lekker vruchtendrankje. Ik neem

lekker vers geperste Jus d'orange en Roderick neemt een gezonde Hop Juice. Huh? Een

biertje dus!


 


Woensdag, 09 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Vannacht stapte Roderick uit bed en kon ineens niet meer op zijn voet staan, het

deed hem zo verschrikkelijk zeer, dat hij dacht dat hij zijn middenvoetsbeentje

gebroken had. Waarschijnlijk toch een beetje al te veel gelopen, dus vandaag maar

even rustig blijven zitten met wat Ibuprofen. Eind van de dag is het nog niet veel

beter, maar ook niet slechter, maar even aankijken. Het heeft de hele dag flink

gewaaid, we liggen behoorlijk te hotsen. Vanavond kook ik uitgebreid Hollands met

een Indische twist. Een aardappelschotel met verse wortelen, uien, gember, stukken

appel, in Massala kerrie en eigengemaakte sate met pindasaus erbij. We hebben de

Amerikaan Patrick erbij uitgenodigd, die is ook maar in zijn eentje. En zo heb je

eer de tijd om wat uitgebreider met elkaar te praten, we ontmoeten zo veel

verschillende mensen met ieder hun eigen verhalen.


Donderdag, 10 september 2015, Grand Baie Mauritius.


Voor vanavond hebben we een eetafspraak met de Poolse Bartek en Anna, maar nu

bij ons, dus moet er nog even wat vers gehaald worden. Zoals gezegd is de Super U

3,5 km lopen vanaf het punt waar we de dinghy achter kunnen laten en ook weer 3,5

km terug. Geen goed plan voor Roderick dus. Gelukkig gaat het hem weer wat beter,

maar we doen toch voorzichtig aan. We besluiten dat we helemaal tot het eind van

de baai varen met de dinghy, van daar af is het nog maar een kleine kilometer lopen,

dat doe ik dan in mijn eentje en dan kan Roderick in een restaurant op het strand in

de tussentijd wat drinken. Nou loop ik echt flink door en doe slim boodschappen,

maar die supermarkt is zo gigantisch groot, dat je gewoon veel tijd kwijt bent.

Roderick heeft intussen 1 drankje genomen, maar ze vroegen zulke achterlijk hoge

prijzen daar, dus zijn lol was er gauw vanaf. Het werd een leuke en gezellige avond.


Vrijdag, 11 september 2015, Grand Baie Mauritius.


Doordat we langer hier blijven, hoeven we niet zo te lopen rennen, maar er moeten

uiteraard toch dingen vervangen, geregeld, gerepareerd. En de planning voor de rest

van de Afrika passage en het vervolg daarop moet gemaakt, bestudeerd, veranderd

en weer bekeken. Vooral omdat we toch echt aan de 3 maanden termijn gehouden

zijn. In die tijd hoppen we in ongeveer 8 stops langs de Afrikaanse kust naar

Kaapstad, daar vertrekken we dan eind januari naar St Helena en van daar naar

Ascension, vervolgens naar de Azoren en dan echt richting huis. En dat hele verhaal

probeert Roderick zo goed mogelijk in te plannen, dat kost gewoon veel tijd.


 


Zaterdag, 12 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Om 7.00 uur liggen we al met snorkels en zwemvliezen aan in het water, het is

windstil, laagtij en klaarhelder met een zonnetje. De bodem van het schip moet

dringend schoon gekrabt worden nu is het doodtij en hebben we ongeveer een uur de

tijd voordat het tij weer binnen komt lopen. Beide gaan we aan de slag met plastic

plamuurmes en harde borstels. De kokerwormen, garnaaltjes en wieren dwarrelen

niet alleen om ons heen, maar duiken ook mijn zwempak in om beschutting te

zoeken. We gaan twee uur lang onverdroten door, de schroefas en de propellor

zagen er 3 keer zo dik uit, het roerblad kan weer gewoon draaien, alleen de kiel moet

nog een andere keer aangepakt worden. Tijd voor koffie en een ontbijt in het

zonnetje. Na gedane arbeid is het toch altijd goed rusten. Daarna gaan we naar de

wal om brood en benzine te halen. Het is druk op de kop van het piertje met dinghies

van cruisers. Terwijl wij onze vastleggen met een lijn en een stalen ketting met slot,

knoopt een donker jongetje een dinghy los en peddelt er mee weg, voor zover hij dat

kan. De bewakers zitten toe te kijken, dus het zal wel goed zijn. Nee dus, een oudere

lokale man komt boos aanrennen met een bosje takken in zijn handen en mept de

jongetjes eruit. Goed dat is dus duidelijk. Reden temeer om altijd de dinghy ergens

aan vast te leggen. Hier hebben ze net als in Malaysia en Singapore, de antenne-

masten aangepast aan de omgeving, dat vind ik zo tof. Links dus de echte palmboom

en rechts de antennemast.


 


We halen niet zoveel boodschappen, want er moet ook nog een jerrycan met 10 liter

benzine mee. In het bootje liggen ook nog 2 jerrycans, die met water gevuld moeten

worden. Altijd weer een heel gesleep. Terug aan boord met de lange knappend verse

baguettes is het gelukkig al tijd voor de lunch. Dat kunnen ze hier wel broodbakken,

bijna ieder uur van de dag staan er warme baguettes op de toonbank.


 


Daarna heb ik zin om even lekker op het strand te zitten, beetje om me heen kijken,

wat er allemaal gebeurd, zacht windje, 25 graden, dus laat ik me door Roderick

afzetten, die blijft liever lekker aan boord lezen en 2 uur later roep ik hem op met de

marifoon en komt mijn watertaxi aan brommen. Dan kunnen we precies nog een

uurtje buiten zitten, dan gaat de zon onder, 18,30 uur, het is meteen donker en

koeler, tijd om naar binnen te gaan. We gebruiken de uren daglicht intensief en

daardoor zijn we ’s avonds aardig uitgeteld en gaan we meestal vroeg naar bed. 


Zondag, 13 september 2015, Grand Baie en Cap Malheureux.


Het belooft weer zo’n lekker dagje te worden. Eigenlijk moeten we aan de slag met

de kiel, maar het water stroomt harder en eigenlijk hebben we er ook geen zin in.

Roderick denkt dat hij wel weer een stukje kan lopen, dus op naar de bus,

zwempakken mee, we gaan naar Cap Malheureux, eens kijken hoe het daar is. Het is

15 kilometer verderop, dus goed te doen. Ook weer zo’n prachtige baai.



We wandelen een flink stuk langs de verschillende stranden, lekker met onze voeten

in het heldere water. Roderick ziet een grote dikke murene wegzwemmen. We gaan

even later lekker zelf zwemmen, he heerlijk.


 



We kunnen niet veel verder lopen over het strand, er zijn grote stukken prive en

rotsige kapen. De huizen zijn prachtig, maar met hoge muren en omheiningen met

glasscherven, stroomdraden en camerabewaking, dat geeft toch wel te denken. We

gaan sowieso zelden in het donker over straat. Mauritius staat 7e op de

wereldranglijst in heroine gebruik en heroinesmokkel. We passeren een beeldig

kerkje, we horen dat veel mensen daar juist willen trouwen, dat kunnen we ons

voorstellen, zo ook dit Chinese bruidspaar.


 


Dan zoeken we de bus weer op, die zijn altijd in de middle of nowhere, maar

onderhand weten we waar we naar uit moeten kijken.


 


We rijden door tot aan het centrum van Grand Baie, want we hebben ons zelf

Chinees eten beloofd, bij het ons bekende tentje. Dit keer neemt Roderick Cerf

Sechuan, Hert Sechuan, het smaakt hem fantastisch, evenals de gebakken garnalen

vooraf. Lekker koud biertje erbij. En al dit heerlijke eten en drinken voor tesamen

25 euro.  En ja, er staan veel eetfoto's op de site, maar als Roderick ze alleen al ziet,

begint hij al te glimmen en loopt het water hem al in de mond. Hij kan het eten zo

weer proeven. We kunnen het zo nog wel een tijdje uithouden.


 


Nog even langs de Supermarkt, die is hier vlakbij. Het restaurantje ligt in een

achteraf straatje, waarin ook een aantal zeer bouwvallige huizen staan. Ik vind het

altijd weer een hele prestatie van onszelf, dat we zo'n soort restaurantje weten te

ontdekken en later ook weer terug kunnen vinden. Het is nou niet bepaald een buurt,

waar je voor het mooi door heen loopt. Maar eerst zien en horen we nog wat anders,

Indiase heilige belletjes. We gaan op het geluid af en gluren op het plaatsje er naast.

Een Indiase dame is van klei een grote Ganesha, de olifantengod, aan het maken. Ik

vraag haar in gebarentaal of we even mogen kijken. Er staan een hele rits Ganesha’s

klaar in alle soorten en maten. Roze met edelstenen en mutsjes. Vrijdag de 18e is

het een feestdag hier in Mauritius, waar de bevolking voor 60 procent Indiaas is, dan

brengen ze Ganesha in processie naar de zee en laten hem te water. We gaan zeker

even bij de tempel aan het water kijken vrijdag. De een is druk met klei bezig, de

ander is verantwoordelijk voor het beschilderen. De hele familie helpt mee.


 


 


Als we uiteindelijk weer bij onze dinghy aangekomen zijn, zien we bij de Yachtclub

een aantal bevriende cruisers zitten, daar schuiven we dan ook nog een uurtje bij

aan. ’s Avonds spelen we nog een potje Domino Mexican Train, helaas heb ik weer

verloren. Wederom een welbestede dag.


Maandag en dinsdag, 14 en 15 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Gewoon huishouden, boodschappen doen, stukje lopen, niet heel bijzonder. We gaan

maandag in de middag nog even een kokosnoot drinken bij een tentje bij het

strandje. De eigenaar is droevig dat we niet blijven eten, want hij maakt de

lekkerste curry, want hij heeft Hinduhanden. Nou dat komen we nog wel een keertje

proberen. Als we weer naar de dinghy lopen zien we dat ze aan de overkant weer

aan het suikerriet branden zijn, dat doen ze voor dat er geoogst wordt, dan zijn alle

losse rietbladen er al af en alleen de stengel blijft staan. Alleen staat nu de wind

recht op ons schip. Als we er naar toe varen vliegen de vlokken roet en as ons om de

oren. Als we aan boord klimmen zijn we niet blij, het hele schip ligt bezaaid met

roetvlokken en as.


 


Dinsdagochtend starten we dus een grote schoonmaakactie. De roet zit overal ook in

de muggengordijnen, de zonweringen voor de ramen, jakkes. Daarna gaan we maar

eens die befaamde curry proberen, we willen aanvankelijk beide de kipcurry, maar

dat vindt de kok niet zo leuk, zo kunnen we niet van elkaar proeven, dus neemt

Roderick de garnalencurry. En het moet gezegd echt heerlijk.


Woensdag, 16 september 2015, Grand Baie.


Hup naar de wal, we hebben besloten om voor vrijdag een taxi te huren voor de hele

dag om de bezienswaardigheden in het Zuidwesten te bezoeken, die niet goed met

de bus te doen zijn. Het is dan ook Ganesha Chugurti, dus misschien kunnen we daar

dan ook wat meer van meepikken, de heilige tempel ligt daar ook ergens. We kunnen

natuurlijk ook een auto huren, maar dan moet Roderick zo op het verkeer letten, dat

hij er bijna niets aan heeft. Een taxi voor een hele dag komt op 60 euro, dan brengt

de chauffeur ons overal heen en zet ons dichtbij af. Hebben we vroeger in Bali ook al

gedaan en dat is goed bevallen. Natuurlijk kunnen we ook nog een ander stel

meenemen, dan kun je de kosten delen, maar deze keer gaan we lekker luxe alleen,

dan hoeven we met niemand rekening te houden. Dus die gaan we nu eerst boeken,

dit is aan de uiterste kant van de baai achter de yachtclub, dan wandelen we over

het strand de hele baai rond naar de Coast Guard, die graag het bewijs van de

verlenging van de visa wil zien.


   


Vandaar dan weer naar de Super U supermarkt en een stop voor een lunch bij het

Chinese tentje. Daar spelen we zo'n beetje de roll playing game van de

worteltjestaart, maar dan met Hakiem. Iedere keer als we daar langskomen is die

net "finished". De eigenares wordt er ook tureluurs van, alle dagen is er Hakiem,

maar net als wij komen niet. Vandaag treffen we het. Het is een soort krokant

gebakken loempia met heel veel kruiden, dus dat wordt weer smullen. Roderick voelt

zich hier in de 7e hemel, die kan hier elke dag wel eten.


  


Dan lopen we weer helemaal terug en zijn we toch weer moe. In totaal hebben we

vandaag dan, weliswaar op ons gemak, weer 3 keer de Sloterplas rondgelopen.


Donderdag, 17 september 2015, Grand Baie.


De hele boot staat overhoop, ik heb de kast met dikke kleren, shawls, T-shirts

leeggehaald. Alles is er schoon in gegaan, maar zo lang niet gebruikt. En ik houd het

probleem met luchtjes, daar kan ik nog steeds niet tegen. Dus gaat Roderick extra

jerrycans water halen op de wal en wordt alles gespoeld en buiten over de zeerailing

te drogen gehangen. Het lijkt wel een uitdragerij.


Vrijdag, 18 september 2015, Ganesh Chaturthi, Grand Baie en tour over het eiland.


8.00 uur zitten we al weer bepakt en bezakt in de rubberboot. We gaan de tour

maken naar het zuidwest gedeelte van het eiland, met de bus bijna niet te doen, dan

heb je zoveel onnutte reistijd, dus hebben we hier voor de hele dag een taxi gehuurd,

dan kan ook Roderick rustig om zich heen kijken. We laten de taxi ons niet afhalen bij

de Yachtclub, want daar staat altijd een hele rits taxi’s te wachten met zich

vervelende chauffeurs en die passeren we bijna iedere dag. Taxi Sir? Non Merci. Taxi

Sir, make you a good price! No thank you. Taxi Sir, tomorrow? Om hen en onszelf te

sparen, lopen we dus even naar het kantoortje van Happy Tours, (ja inderdaad, de

naam gaf de doorslag om deze te nemen) waar onze taxi staat te wachten. Waar

wilt u heen? Doe maar gewoon jullie ZuidWest tour, maar het bezoek aan de

rumdistilleerderij (suikerriet) mag je overslaan, daarvan hebben we er al een aantal

bezocht in de Caribbean, we willen ook geen bezoek aan de kashmir wollen truien

fabriek, de artisan markt hoeft ook niet, maar we willen eerst naar de Hindu tempel

in het Sacred Lake, kijken wat daar te doen is vanwege Ganesh Chaturthi, de dag

van Ganesh, de olifanten god.

Daar gaan we dan linea recta naar toe, want het beloofd daar beredruk te worden.

We crossen flink door. Overal zien we al Indiers op de straten lopen in hun mooiste

Sari’s, hun enorm lange haren, vaak tot over de billen, prachtig verzorgd, de mannen

ook schitterend uitgedost in zijden lange jashemden. Dat vind ik nou zo leuk om naar

te kijken. Na een klein uur passeren we het Great Bassin Lake, de wateropslagplaats

van Mauritius en nog even verder komen we aan bij de toegangsweg naar het

Sacred Lake, het heilige meer, waar de tempel staat. Er staat een enorm beeld, 34

meter hoog van de God Sjiva. Aan de andere kant van de weg zien we een even

hoge betonnen constructie nog helemaal in de steigers, dit is zijn gemalin, waar ik de

naam van vergeten ben. Toch altijd gedacht met mijn emancipatoire geest, dat Shiva

een vrouw was, maar nee, natuurlijk is het een man.


 


Dan rijden we verder naar beneden naar de tempel, de parkeerplaatsen zijn al

helemaal afgeladen, maar lang leve de taxi, die zet ons af vlak bij de ingang en gaat

dan zelf een plekje zoeken. De tempel ligt aan de oever van het heilige meer, Ganga

Talao, dus je nadert altijd van bovenaf, wat direct uitzicht biedt op een kleurrijk

geheel.


Duizenden Indiers zitten daar op de grond onder hun paraplu/parasolletje, iedere

familie heeft zijn eigen Ganesha meegebracht, soms ook wel 6 of meer, die staat op

een “dienblad” en daar worden allerhande rituelen mee gevolgd. Blaadjes verbrand,

bloemetje erbij, beetje melk, wierook. Iedereen heeft ook zijn eigen brandertje bij

zich met stukje gehakt hout.


 


In het meer drijft een feesttent, met daar in op een schommel een reuze grote

Ganesha, die de hele tijd heen en weer geduwd wordt, hij zit er wel lekker bij,

eromheen de priesters, de trommels, mooie zingende en klappende dames.



Bij een ander Ganesha beeld wordt voortdurend geofferd en gebeden, de mensen

staan in een lange rij op hun beurt te wachten.


 


Zoals altijd is de hele familie aanwezig, ook de babies en de opa’s.

En natuurlijk zijn ze al in de tempel geweest voor de zegening, dus ze dragen de

zegeningtekens al op het voorhoofd. Niet alleen de rode stip, maar ook een rode

streep over het begin van de scheiding in het haar of een aantal witte streepjes op

het voorhoofd. En allemaal meezingen en klappen, hetgeen ook door gigantische

luidsprekers versterkt wordt.


 


We nemen ook een kijkje binnen in de tempel, natuurlijk schoenen uit, maar binnen

in de tempel is haast niet te doen, rijen lang staan de mensen te wachten, er wordt

zoveel wierook en ander spul gebrand, het is een dichte geurige mist, niet zo

geschikt voor mij dus. En overal open vuur in brandertjes en iedereen steekt van

alles aan. Het is een wonder dat er geen ongelukken gebeuren.


 


 


Moet je nu toch zien wat een mooie kleren en wat een haren! En zo loopt er niet een,

nee tientallen.


   


Nou we hebben het gezien, nog veel plezier vandaag Ganesha.



We gaan verder op pad, we hoeven nergens over na te denken, de taxi chauffeur

doet zijn eigen ding. Een stop bij de Black River Gorges. Uitzicht over de bergdalen

tot aan de zee, maar helaas was het niet echt helder, maar dat denken we er wel bij.

Op een paaltje van het hek zat een brutale Makaak met een Salvador Dali snor.

Makaken zijn geen aardige apen, de meeste zijn fel en vaak ook vals, dus ik blijf wel

uit de buurt. Maar voor de meeste toeristen vormde die aap het hoogtepunt. Over de

boomtoppen zien we ook weer grote vleermuizen vliegen.


 


Dan willen we verder naar de Chamarel, naar de 7 colors of earth en daarna lunchen,

maar Zair de chauffeur lijkt het beter als we dat omdraaien, dus eerst eten dan naar

de Chamarel, want met lunchtijd verdwijnen alle toeristen daar. Goed idee. Breng

ons maar ergens. We stoppen bij een mooie locatie, zonder toeristenbussen, dan

worden we meegenomen naar achteren, langs de hond en tussen het wasgoed door

om ons te laten zien, dat het allemaal biologische producten zijn uit eigen tuin en

rivier beneden. Papayabomen, ananasplanten, groente bedden, citroenbomen,

guaves. Gaaf hoor. Dan lopen we het restaurant in en dan weet je niet wat je ziet.

Gepolitoerd en gebeeldhouwd hout, de stoelen met wit zijden overtrekken, de tafels

idem met wit zijden kleden. Wauw wat een ambiance!  Daar moet dus de Creditcard

aan te pas komen. We zijn de eersten in het restaurant en krijgen een tafeltje voor

het open raam met uitzicht op de berg er tegenover. Mooie pianomuziek op de

achtergrond, allemaal nummers uit onze jeugd, zoals Nights in White Satin, kortom

de sfeer is helemaal compleet.



Roderick gaat aan de biologische rum en ik neem een amandellassi. Nog nooit gehad,

maar oh zo heerlijk. Daarna nemen we een menu van het huis, een plateau gedekt

met een bananenblad met daarop een curry van hertenvlees, dat hebben we hier

echt leren eten, een Creoolse saus, een compote van Shoo Shoo, dat is Christophene

groente, salade Mauricienne en nog wat spul en sausjes en vooraf gegaan door die

heerlijke garnalenbeignets met pepersausjes, die je hier overal aantreft. Allemaal

heel pure smaken, heerlijk!


 


We hebben alleen het gevoel dat we nu wel erg ons geld aan het verbrassen zijn,

maar alles bij elkaar was nog geen 50 euro. We hebben duidelijk een andere

waardebepaling gekregen. Blij dat we het gedaan hebben, het was helemaal Top!

Buiten staat de taxi alweer te wachten, op naar de Chamarel. Eerste stop bij de

waterval, deze is echt mooi, alleen jammer dat je vanaf deze kant het water niet in

het meer kan zien komen, dat wordt door de begroeiing op de berg aan het oog

onttrokken. Je kunt wel de berg via een trap beklimmen om aan de andere kant te

komen, maar dat geloven we wel.


 



Weer verder. De 7 colours of earth. Dit is een plaats waar de grond bestaat uit 7

verschillende kleuren, puur natuur. Op ansichtkaarten zie je dat altijd op zijn mooist,

helaas is het nu bewolkt en tegen regen aan, dat haalt een hoop van het moois af.

We hebben zoiets van Okay, mooi hoor. Blij dat we niet met de bus gegaan zijn, niet

alleen waren we dan voor de tocht heen al 3 uur onderweg geweest, we hadden dan

ook nog een kolere eind moeten lopen van de ingang naar de locatie. De taxi zet ons

er vlakbij af. We lopen er om heen, zodat we er tegen aan kijken en op dat moment

komt er net een zonnestraaltje door. Tja dat scheelt, dan komen de kleuren tot

leven.


   


 


We wandelen nog even langs de turtoises, overal hebben ze hier een parkje met

de inheemse grote schildpadden, maar die kunnen we onderhand wel uit tekenen.

We gaan verder langs de Zuid West punt van het eiland, dat is leuk, dit is het

gedeelte dat we vanaf zonsopgang vanaf de boot vanuit zee gezien hebben. We

maken nog een paar stops bij mooie uitzichtpunten en dan verder naar het Noorden.


 


Waar gaan we nu heen? Nergens meer, want de next stop was het dierenpark,

waar wij ook niet heen wilden. We gaan toch niet onze tijd verdoen in een dierenpark

als we over een paar weken in Afrika naar de echte wildparken gaan. Nou dan heb ik

nog wel een wens, breng ons nog maar even langs een Supermarkt, dan kunnen we

een groot aantal flessen water in slaan voor het tweede gedeelte van de tocht naar

Afrika. Dat wil hij wel, maar het is Holyday, dus alle winkels zijn gesloten. Maar

Yvonne weet het weer beter natuurlijk. De kleine winkeltjes zijn wel dicht, maar de

meeste Supermarkten zijn open met aangepaste sluitingstijd, dus als we hier nou in

de buurt… Onderweg zien we pick-up trucks versierd met bogen en oranje bloemen,

daarachter hele colonnes versierde auto’s. Shit gaan ze nu de Ganeshas te water

laten? Hele versierde bussen vol feestgangers, de ene stoet na de andere, begeleid

door de politie. Het blijkt dat de prime minister van Mauritius hier in Flic en Flac een

huis aan het water bezit en ze gaan in defile daarlangs en laten dan de Ganesha

beelden te water. Als we door de dorpen rijden zien we ook steeds vaker een stoet,

vooraf de versierde auto met Ganesha en er achter een hele sliert zingende en

klappende mensen. Het is echt een feest.

De taxichauffeur kan geen supermarkt vinden in Port Louis, dus sturen wij hem naar

Riche Terre, daar is een grote Jumbo, die is vast open. Hij is verbaasd dat wij zoveel

weten hier, wij eigenlijk ook wel. We weten binnen een paar dagen zo goed de weg

op zo’n eiland. Bij de Jumbo slaan we 60 anderhalve liter flessen water in. Genoeg

zuiver drinkwater tot aan Afrika. Als we 3 kwartier later in Grand Baie aankomen

horen we ook alweer de grote trommels, de stoet passeert ons, de straten zijn

afgesloten door de politie. Ik wil ook! Maar eerst moeten we de flessen water nog uit

de taxi in de dinghy laden, ermee naar de Happy Bird varen aan de andere kant van

de baai, dan ze weer vanuit de wiebelende dinghy aan boord zetten, daarna de kajuit

in tillen en daar laten we ze dan gewoon staan tot morgen. Het is mooi geweest, we

zijn af. Maar hoor, de trommels verplaatsen zich, gaan ze nu naar het water?

Roderick kleedt je aan, er staan allemaal mensen op het strand aan het eind van de

baai. Daar gaan we weer, we varen met de dinghy zo dicht mogelijk bij zonder de

mensen te storen bij hun plechtigheid. De mensen staan dicht opeen gepakt in hun

schitterende gekleurde kleding op het strand en in het water, de drums geven een

opzwepende dreun, iedereen klapt en zingt mee. Vanaf ons bootje hebben we eerste

klas zicht. Het lijken wel plaatjes van de Ganges, maar dit keer zonder lijken.


 



De mensen klimmen met groot ceremonieel met hun Ganesha beelden van klei in

kleine bootjes, ook in rubberbootjes zoals de onze, soms met wel 10 mensen

inclusief de grote trom,


 


op het meer duiken er een paar, die kunnen zwemmen in het water en dan wordt

Ganesha plechtig te water gelaten, bloemen gestrooid, gebeden en dan zwemmen ze

terug, moeder en kinderen blijven in het bootje, zij eruit de volgende er in.

De kinderen zingen uit volle borst mee. Het is zo een leuke sfeer.

De zon gaat onder, we varen tussen de bloemenslingers door terug naar de boot.


 


Wat een speciale dag weer.


Zaterdag, 19 september 2015, Grand Baie.


We voelen ons lijf wel. Eind van de ochtend wandelen met rugzakken en tassen naar

de Super U. We willen hier onze laatste voorraden inslaan voor de verdere tocht naar

Afrika. Het plan is een tussenstop te maken in Reunion, maar we hebben nu al 3 keer

de twee marina’s daar gemaild om een plaats te reserveren, maar we krijgen geen

antwoord. Er is daar altijd weinig plaats. Nu zorgen we dat we alles al aan boord

hebben, dan kunnen we eventueel zo doorvaren. En je hebt gewoon van alles nodig

aan boord, we hebben al heel veel, maar de normale gebruiksdingen gaan altijd door.

Dus slepen we met 12 blikjes bier, 6 potten appelmoes, pakken keukenrollen, wc

papier, rollen beschuit ( ja, die kun je hier kopen, lekker) stukje kaas, droge worst

enz., dat sjouwen we aan boord, morgen naar de andere supermarkt. Spullen

wegruimen dan varen we naar het strandje, even lekker zwemmen. Dan nemen we

een bol renverser en een gegrilde vis als lunch bij de rastaman, heerlijk net boven

het strand in de schaduw van de bomen met uitzicht op zee en strand. Dit is meteen

ons avondeten, wie nog trek heeft neemt straks nog een stukje stokbrood.

En ja die appelmoes kun je alleen op de franse eilanden kopen, dus vandaar de

voorraad. Als je lang onderweg bent is dat een heerlijke aanvulling bij het eten.

Dit komt allemaal uit de rugzak, heel wat kilootjes. En na gedane arbeid is het goed

rusten.


 



Zondag, 20 september 2015, Grand Baie.


We nemen weer de kuierlatten, maar nu naar de supermarkt in La Croiset, 3 km de

andere kant op. Daar laden we de tassen vol met de overige zaken. En zo sjouwen

we wat af. Niet alleen aan voorraden, we nemen ook spulletjes voor thuis mee,

stoffen, aandenkens en pakjes kruiden, Ja ook voor jou Pascal. En zo raken onze

tassen weer overvol en het schip ook.


 


Maandag, 21 september 2015, Grand Baie en Port Louis.


Voor een aantal zaken kunnen we niet slagen in Grand Baie, dus nogmaals de bus

gepakt. We zijn op zoek naar wat leuke kadootjes voor de kinderen. Niet makkelijk,

het mag niet te groot zijn, niet te zwaar, moet nog een jaar meevaren en ook de

prijs telt terdege mee. Van Port Louis komen we altijd bekaf terug, de stad is een

heksenketel, heel veel verkeer, erg slechte luchtkwaliteit, stikvol mensen, bussen,

door elkaar heen schreeuwende verkopers en iedereen wil wat van je. Maar er is ook

veel te zien, overal de prachtigste en kleurrijkste kleren, Oosterse snuisterijen en

overal ruikt het naar heerlijk eten, je krijgt onmiddellijk weer trek. Honderden

restaurantjes, stalletjes, maar ook fietsen met daarop een bakstelletje om faratha

met curry te verkopen of samosa, een schijf verse ananas of zoete gebakjes. Van al

die indrukken raak je bekaf. Daarbij hebben we ook nog een kilometer over de

vluchtstrook van een drukke snelweg gelopen. We wilden nog even langs de Jumbo

in Riche Terre, nou daar kwam deze bus langs zei de chauffeur. Dus laat hij ons bij de

halte op de autosnelweg er uit, wijst dat we die kant op moeten lopen naar de

rotonde en dan de snelweg overstken, daar is het. Nou loop ik wel graag, maar niet

over een twee meter brede vluchtstrook, waar het verkeer langs raast. En niet te

geloven, 100 meter voor de rotonde was er een zebrapad geschilderd op de snelweg.

Op de terugweg zagen we zelfs 2 kleine meisjes in hun schooluniformpje langs de

weg lopen. Maar stoepen kennen ze hier helemaal niet. Op de terugweg heb ik de

hele drie kwartier moeten staan, de bus was helemaal vol. Dan weer met ons bootje

terug, het waait vandaag keihard en er staan flinke golven in de baai. Het is best een

toer om vanaf de hoge steiger je in het springende bootje te laten zakken zonder

een nat pak te halen. Rugzak op mijn buik met een vuilniszak er omheen, Roderick

vaart zo slim mogelijk op de golven, dan blijven we nog aardig droog in ons bootje.

Zo weer een klus geklaard.


Dinsdag, 22 september 2015, Grand Baie.


De hele dag bezig geweest met van ons woonschip weer een zeilschip te maken.

Alles moet weer netjes klemvast staan. Wederom een lading emails geschreven.


 


Woensdag, 23 september 2015, Grand Baie.


Hehe, we hebben antwoord vanuit Reunion ontvangen, we kunnen daar met ons

schip terecht. Dan kunnen we nu de verdere planning rondmaken. We moeten

uitchecken in Port Louis, we hadden al opgezocht dat dit iedere dag kan, ook in het

weekend, maar toch voor de zekerheid nog even naar immigratie gebeld. Kunnen we

op zondag uitchecken? Geen probleem zegt de ambtenaar, maar dan moet U wel

zaterdag langskomen bij ons hoofdkantoor in Port Louis. Hoe laat? Voor 12 uur! Shit

dan moeten we toch weer een dag eerder naar Port Louis. We proberen dat zoveel

mogelijk te vermijden, omdat het erg slecht uitwerkt op mijn luchtwegen. En dan

hoeven we zondag niet? Jawel zondag moet u bij het douanekantoor melden met het

schip, dan komt de immigratie-officier daar naar toe. Dus nu vertrekken we vrijdag

van Grand Baie naar Port Louis en zondagochtend vertrekken we naar Reunion, waar

we dan op maandag in de loop van de dag aan hopen te komen. Het is maar 138 Nm

dus een dag, een nacht en nog een stuk dag. We gaan naar de wal, Zair de

taxichauffeur heeft ons gevraagd om een kokosnoot bij hem te komen drinken. Nou

dat gaan we dan eerst maar doen. Hij is helemaal in de wolken, maakt meteen een

paar foto's van ons samen met hem. Tja dat heb je als je beroemd bent.

Daarna gaan we voor de laatste keer naar ons Chinese restaurantje en vervolgens

voor de allerlaatste spullen naar de supermarkt. Klaar! We wandelen weer bepakt en

bezakt over het strand terug, als het begint te regenen. We gaan even schuilen

onder een parasol bij het resort tot de bui over is. We raken in gesprek met de

Duitse Kira en Willi, die in Dusseldorf wonen. Wij vertellen over onze reis en Willi is zo

enthousiast, hij vraagt of hij ons een drankje mag aanbieden. Hij is echt

geinteresseerd. Als zij de drankjes aan het halen zijn, overleggen wij of we ze even

mee zullen nemen naar de boot. Nou wat graag, maar jullie hebben grote kans flink

nat te worden, want er staan behoorlijk veel golven en we moeten met de dinghy.

Nou dat maakt ze allemaal niets uit en zo zitten we een half uur later met visite aan

boord. Erg leuk, het is net of we onze zwager Rolf op bezoek hebben, Kira heeft een

hele tas met drankjes meegenomen. Een leuke ontmoeting.


 


Donderdag, 24 september 2015, Grand Baie, Mauritius.


Onze laatste hele dag in Grand Baie. We beginnen eerst met een hoop rommel, er

moeten wat formulieren uitgeprint worden, daarvoor moeten we eerst weer de

printer uitgraven en daarvoor moeten eerst weer 20 andere dingen opzij. Dat is

altijd wel een gedoe. De printer print meteen de eerste keer onberispelijk, dus even

later kan de hele handel weer in plastic gewikkeld worden, in de doos en weer op

zijn plaats, alle andere spullen er weer boven op. We zijn klaar, verder hebben we

een vrije dag. We gaan naar het strand waar we Kira en Willi weer treffen. We

vinden het allemaal gezellig, dus dat is prima. Zij zitten in het resort en dragen dus

polsbandjes, wij zitten schijnheilig op hun handdoeken van het resort, lekker languit

op de ligstoelen bij de zee. Na een uurtje wil ik wel weer wat beweging, zo zitten is

niks voor mij. We nodigen hen uit voor een lunch bij ons strandtentje. Daar zit je zo

heerlijk met uitzicht op het strand en zee. Wij trakteren op eten en zij op de

drankjes en zo hebben we een zeer genoeglijke middag. Zij waren hier wel eens

geweest, maar hadden nog nooit hier echt gezeten.


 


Op  mijn aanraden nemen zij de vis en de gegrilde moot dorade en de salade

Mauricienne smaken perfect. Ze zitten te smullen. Dat is het nadeel van een all inn

resort, je komt nergens anders. Na het eten duik ik nog even het water in, dat kan

voorlopig wel eens de laatste keer zijn. Bij Reunion wordt gewaarschuwd voor Bull

Sharks, die zijn erg agressief. We zullen wel zien. De rest van de avond doen we

rustig aan. Morgen vertrekken we rond 10-11 uur, dus dan hebben we de tijd de

laatste spullen zeilvast te zetten.


Vrijdag, 25 september 2015, Port Louis


Vanochtend de boel echt zeilklaar gemaakt, rubberboot aan dek gehesen,

alle laatste spulletjes klemvast, lierhendels naar buiten, reddingsvesten klaar, het

waait behoorlijk en vooral met stevige vlagen. Om 10.00 uur gaan we anker op, we

zien daar tegenop, we liggen hier al zo lang achter ons anker, kijken of we het anker

wel uit de grond krijgen. Het werd een makkie, geen enkel probleem, alleen moet ik

de stroom doodvaren omdat het schip door de stroming en de wind als een gek aan

de ankerketting ligt te rukken. Nu daar gaan we weer, op naar de eerste hindernis,

de drempel aan de ingang van de baai. Het is hier 2 meter diep, onze kiel steekt ook

2 meter diep, dus moesten we wachten op hoogwater om te kunnen vertrekken. Het

verval is vandaag maar 80 cm, maar alle beetjes helpen. Doordat de wind aflandig

staat blijft daar maar 60 cm van over. Als we eenmaal bij de vers neergelegde veilig

vaarwaterboei aangekomen zijn, is wat dit betreft het leed geleden, dan wordt het in

een mum van tijd 50 meter diep.



De zee is behoorlijk onrustig, buiten krijgen we 25 knopen wind, er zijn wat rottige

golven tussen, een paar sprongen er naar binnen in de kuip, dus ik was al meteen

flink nat. Verder ging het allemaal okay en om 13.30 uur varen we de haven al

binnen. Nu kijken of er een plekje in de marina is, we kunnen niet reserveren en je

mag hier nergens ankeren. Het is een piepkleine, benauwde haven van niks en hij ligt

helemaal propvel, zelfs de katamarans liggen dubbel afgemeerd, ook buiten langs de

pier ligt het helemaal vol. We varen naar de kade van de coastguard en douane en

meren daar op het uiterste puntje af. We liggen recht voor het grote bord: Verboden

aan te meren. Roderick loopt naar de Coastguard om te vragen of we hier mogen

blijven liggen. Nee absoluut niet! Nou vertel dan maar waar ik dan heen kan, zal ik

hier midden op voor anker gaan? Nee nee, dat is strengverboden. Ze bellen de

marina om te horen dat die echt helemaal vol is. Dan komt er net een Coastguard

man binnen, Hee, Happy Bird, hoe gaat het. Het is een man uit Grand Baie. We gaan

ons altijd bij aankomst even voorstellen, ook als dat niet verplicht is, verder zwaaien

we altijd als ze langskomen. Hebben we nu voordeel van. Ze overleggen en besluiten

contact op te nemen met de Portcaptain om toestemming te vragen. En ja, als we

ons telefoonnummer achterlaten, kunnen we blijven liggen. Maar als we pas zondag

uitchecken waarom komen we dan niet zondag. Nou omdat we van immigratie ons

van te voren op zaterdag voor 12.00 moesten melden. Nou dat vonden ze achterlijk,

wij ook eigenlijk. Maar we liggen op een prima plekje, alleen geen electra en water.

Nou dan bel ik direct de Indiase wasbaas, meneer Deodath, of hij mijn was komt

ophalen en absoluut moet ik die morgen weer terug hebben. Geen probleem voor

hem. We liggen vlak voor de restaurantjes, dus gaan we van ons laatste Mauritius

geld lekker bij het grote Indiase restaurant eten. Dat kan nu leuk een keer bij avond,

want het is recht achter de boot. We maken een klein ommetje en als we bij het

restaurant aan komen lopen, worden we in het Nederlands aangesproken door een

jongeman. "jullie zijn toch Nederlander?" op ons bevestigend antwoord zegt hij: "ik

weet waarschijnlijk meer van jullie, dan jullie denken." Huh? Hij had de boot zien

liggen en gegoogled op Internet en direct de laatste hoofdstukken van de website

gelezen. Het waren 3 studenten die de havens hier bestuderen op de mogelijkheden

en Gosse, die ons aansprak onderzocht de mogelijkheden voor een nieuwe marina.

Zij waren speciaal daar gaan zitten om de boot in de gaten te kunnen houden of we

toevallig terugkwamen. Leuk toch, dus hebben we de tafels aan elkaar geschoven en

lekker zitten kletsen. Zij kwamen net van Rodrigues. Ze waren hartstikke

geinteresseerd en stelden heel gerichte vragen.


 


Zaterdag, 26 september 2015, Port Louis, Mauritius.


Nu hebben we alleen nog de zaterdag, nog even naar de versmarkt, die is gigantisch



En wat een verschillende mensen weer. We waren vooral gefascineerd door de

lange man gekleed in lang donker gewaad, zwart haar, lange witte baard en een

bouwhelm op zijn hoofd, die heel wat in kocht.



De buit aan boord brengen.


 


Verder maken we ons niet druk meer, nog een laatste Chinees/ Creoolse lunch,

een  ijsje en de rest van het geld gaat naar de bedelaars. Rustig slenteren we

terug naar ons schip. Lekker relaxed.


 


Zondagochtend gaan we Mauritius verlaten. We hebben hier een superleuke tijd gehad, beetje als vakantie.



Straks verder in Reunion, het moet een heel mooi eiland zijn. Alleen wel direct een

stuk duurder. Het is Frans en we betalen in euro's met navenante prijzen. We laten

ons verrassen en dan over 2 weken ongeveer weer verder naar Afrika.

Al even het kaartje erin gezet, nu heb ik nog internet genoeg. Als je zo kijkt, zie je

pas wat een lap we al afgelegd hebben over de Indische Oceaan.



Verder met Reunion Island.