Dinsdag en woensdag, 12 en 13 Mei 2015, onderweg naar Malaysia.


Schiphol, eerst zelf je boardingpas uitprinten, dan zelf de bagage inchecken, het is

best wel te doen, maar zoveel mensen snappen niet hoe het werkt, zodat je overal

staat te wachten. Maar goed onze spullen zijn onderweg, langs de douane, niemand

zeurt over een visum, zoals laatst, even anderhalf uur uithangen en dan mogen we

boarden. De handbagage, waarvan 1 vol medicijnen en vreemde zaken, mag zo door,

we worden niet gefouilleerd, iedereen heeft lol. Nou zo mag dat vaker.


 


Als we in de slurf staan komt er een man in Schipholoutfit vanaf het platform snel

naar de slurf naar boven lopen met een klembord in zijn handen. O jee, we hebben

de gok genomen om nogmaals 2 cilinders voor onze reddingsvesten mee te nemen.

Dit keer zitten ze bij de 60 cm lange luchthoorn met compressor, verder zitten er

scharnieren in de tas en nog veel meer glimmends. We hebben het er op gewaagd en

deze keer zijn we er zo waar gewoon doorheen gerold. So far, so good. We worden

door een lachende bemanning welkom geheten, nou dat voelt goed. We zitten vrij

ver naar voren, achterin zitten er 300 mensen op elkaar gepropt. In ons

compartiment blijven er zeker 40 plaatsen over en we krijgen toestemming om na

het opstijgen te gaan verzitten. Dat doen we natuurlijk meteen, 3 plaatsen met zijn

twee, dat is al heerlijk, zeker als we gaan eten, maar dan zie ik dat de 3 plaatsen

voor ons ook nog leeg zijn en ik verhuis nog een keertje, nu hebben we ieder 3

plekken en kunnen lekker onderuit liggen. We dommelen steeds wat weg, maar het

heerlijkste is dat je je rug kunt ontzien en zomaar kunt opstaan, wanneer je maar

wilt. Wat een luxe! Hierdoor kom je heel wat uitgeruster aan op bestemming.

Het is hier nu 6 uur later, we komen om 14.30 boven Kuala Lumpur wat we al

beneden ons kunnen zien liggen. We proppen alle losse tasjes in de handbagage, het

Nederlandse geld, de betaalpassen, alles wat we bang zijn te verliezen met het

telkens laten zien bij de officials.


 


Dan langs de immigratie geen enkel probleem, vingerafdrukken, stempeltje, klaar.

Vervolgens de koffers ophalen, dat duurt even, maar kijk eens even, nog geheel in

tact, dus niet open geweest. De zwarte tas is 23 kilo en onhandelbaar.


 


We zijn al voorzichtig blij, nu nog door de douane, die laat ons ook zo doorgaan, dit

hebben we nog nooit meegemaakt. Normaal moet alle bagage nog 2 maal door de

scanners. Yes we zijn er en met ons de gaspatronen voor de nieuwe reddingsvesten

(en voor het eerst een stuk oude kaas en een rookworst, een beetje als

afleidingsmanoeuvre voor de andere koffer). Helemaal blij.

Nu nog langs de telefoonstand om onze Malay kaart weer te activeren, Roderick

heeft dus nog hetzelfde nummer, ik heb geen eigen telefoonnummer meer. Dan naar

de Taxi balie, je moet hier gebruik maken van de Airport Teksi, die betaal je op voor

hand bij de balie, dit om snorders en zo tegen te gaan. Het grappige is, zo loop je nog

in Anjum, zo loop je Kuala Lumpur International Airport en je weet daar net zo goed

de weg. Wij naar buiten voor de taxi. Ik sta met het paarse koffertje naast me naar

Roderick te kijken, die de zwarte tas in de auto wil tillen, kom op zeg, daar hebben

we mensen voor. Er lopen hier altijd kruiers rond. De man gooit de zware spullen in

de auto, blijkt zelf de chauffeur te zijn enspringt er al in, geeft zelfs al gas, dus

Roderick jumpt in de auto en ik ook en weg zijn we. De man zet er flink de sokken in,

hij wil voor het spitsuur weer weg zijn uit de stad en het is nog een uur rijden. We

scheuren over de tolwegen. Om 17.00 uur zijn we bij het Sky hotel, midden in de

stad. Leuke plek! Nou dat ging allemaal soepel, we zijn blij en moe. De koffers

worden eruit gemikt, de taxi scheurt weg, de bewakingsdienst van het hotel neemt

de koffers weer over en dan kunnen we inchecken. Ook allemaal prima, alles klopt,

dan kunnen we naar boven. Hee waar is onze kleine paarse koffer? Ik mis de

handbagage koffer. De bewaking komt erbij, Nee hoor, U had maar drie koffers. Nee

dat kan niet, ik heb er vier. Gauw naar buiten er is net een groep Japanners

vertrokken, straks zit onze koffer er tussen. De bewaking blijft er van overtuigd, dat

we maar 3 koffers bij ons hadden, maar ik ben in paniek. Straks is die groep

vertrokken. Maar nee, mijn koffer zit er niet tussen.

Goed nadenken, bij de uitgang van het vliegveld had ik hem nog. Wat zit er eigenlijk

in? De computers zijn er al uit, het fototoestel ook, alleen wat hotelkleren en wat

andere spulletjes. Maar dan realiseer ik me, dat we alles van waarde daarin gepropt

hebben, dus mijn portemonnee met ons gezamenlijke Hollandse geld, al mijn

bankpassen en creditcards, rijbewijs, mijn adresboekje met alle codes, de agenda

met alle afspraken, mijn nieuwe bril, want die wilde ik in het vliegtuig niet ophouden,

zodat hij niet zou beschadigen, mijn mooie kleren. De stress slaat toe, want overal

staat ook mijn handtekening op, dus met de passen is dat gevaarlijk. Ik ben er

doodziek van. Bij de receptie proberen ze ons te helpen, maar op vragen naar de

nummerplaat van de taxi, hebben we natuurlijk geen antwoord. Dan het recuutje

voor de taxi, tja, dat hebben we aan de chauffeur gegeven. Kortom we komen niet

verder. Wat nu, als we de passen blokkeren, hebben we een enorm probleem, die

kunnen namelijk niet meer gedeblokkeerd worden, als we de passen niet blokkeren,

hebben we straks misschien nog een veel groter probleem. Wat nu? We bellen Mirella

en zij gaat voor ons bij de bank informeren wat te doen. Na een tijdje krijgen we een

email wat te doen. Beslist niet het algemene nummer bellen om te blokkeren, dan

krijgen we het nooit meer ongedaan, maar een bankmedewerker gaat mijn helft

blokkeren en mocht het goed komen, dan kan hij ze ook weer activeren. Zo gezegd,

zo gedaan, er is nog niets raars met onze rekening gebeurd, dus dit geeft rust.

Schijnrust weliswaar. Het is hier inmiddels 20.00 uur en we moeten dringend iets

eten, we hebben pijn in ons maag van de zenuwen. We gaan op zoek naar de straat

met de voedselstalletjes en restaurants, die hier vlak achter moet liggen. Dat is niet

moeilijk te vinden, je hoeft allen je neus maar achterna te gaan. De hele straat is een

groot openlucht restaurant.


 


Gelukkig is er ook voor ons nog een plekje, we krijgen superlekker eten voor

geschoteld. Roderick heeft het gevoel als of hij in de hemel aangeland is.


 


Ook deze uitgaansstraten zijn uitbundig met brandende lampionnen versierd. In de

verte zie je de 2 tweelingtorens van de Petronastorens. Maar liefst 452 meter hoog.



Donderdag, 14 mei 2015, Kuala Lumpur, Malaysia.


Niet best geslapen natuurlijk, vannacht nog een lijst in de computer gezet, wat er

allemaal in de koffer zat. Nou daar schrik je van. Even na twaalf vertrekken we uit

het hotel op weg naar het Internationale vliegveld. Dit keer gaan we met openbaar

vervoer. Eerst op zoek naar de monorail, het is alweer een puzzelrit op zich. Maar na

wat gestuntel bij de kaartjes automaat, krijgen we toch 2 plastic muntjes met daarin

de code tot welk station we betaald hebben.


 


Bij het verlaten van het station moet je het muntje in de gleuf bij de poortjes

stoppen, waardoor ze opengaan en zij de muntjes weer retour hebben. Prima

systeem dus. Dan moeten overstappen op de KLIA Express trein, roltrap op,

roltrap af, dwars door een supermooi  winkelcentrum, wederom roltrap op en af,

ik denk wel 8 keer, maar we hebben de juiste trein gevonden, met wat moeite

eerlijk gezegd. De hogesnelheidstrein brengt ons in een half uurtje naar de lucht-

haven. Nu wordt het pas echt spannend. We starten bij de informatiebalie, waar

we zonder meer zeer deskundig geholpen worden, deze dame belt iedereen af,

vervolgens maakt ze met haar Smartphone een foto van een foto op mijn camera,

die ik van de grote koffer gemaakt heb, om de kleur en het model te laten zien. Die

zendt ze door naar een ander buro, ze omschrijft de koffer nauwkeurig en ja hoor,

hij is er. We weten niet hoe snel we bij deze office kunnen komen. De zenuwen

gieren door mijn keel. En ja, daar is t'ie, mijn lieve paarse koffer.... Gauw open,

alles is er nog in, ook mijn portemonnee, gauw kijken, ook de bankpassen, nu moet

ik pas echt huilen. Wat een geluksvogels zijn we. We bellen direct Mirel, die is ook

dolblij natuurlijk, dan moet ik echt nog even bijkomen, we drinken een kop koffie en

dan gaan we de terugreis ondernemen. Om 18.00 uur zijn we weer terug in het hotel,

eerst even een uurtje naar bed. De koffer is dus bij het inladen van de taxi gewoon op

straat blijven staan, temidden van honderden mensen. En niemand die hem zich

toegeeigend heeft, in tegendeel hij is keurig naar binnen gebracht naar de gevonden

voorwerpen. Over eerlijke mensen gesproken.


 


Dan gaan we de avond weer in om wat te eten. Dit keer bij de Indier. Mjammie,

maar wel in verhouding met Langkawi en Penang, grote stads prijzen, maar nog

steeds stukken voordeliger dan in Nederland. Vlakbij is een grote shoppingmall met

alleen maar electronica. Smartphones, tablets, I-pads. Zes verdiepingen hoog.


 


Vroeg naar bed, het waren enerverende dagen.


Vrijdag, 15 mei 2015, Kuala Lumpur.


Vandaag willen we toch wat meer van de stad zien, ik heb alvast een route op de

kaart uitgestippeld, we besluiten om te beginnen te voet naar Chinatown te gaan,

nog best een flinke tippel en dat op het heetst van de dag, maar ons tijdsbesef is

nog aardig in de war. We zijn al heel vertrouwd met de Maleise cultuur, maar toch

kijk je ieder keer weer je ogen uit. Kuala Lumpur is echt een grote stad, met stadse

allures. Mooie winkels, vele architectonische hoogstandjes en variatie in de

hoogbouw. Ook hier weer prima openbaar vervoer: hoge snelheidslijnen, monorails,

busverbindingen, taxi's en gratis busvervoer in de binnenstad. Het leuke van

Malaysia vind ik de smeltkroes aan culturen, de Malayers, de Chinezen, de Indiers en

dan ook nog de toeristen, veel Japanners en een handvol Europeanen. Op straat kom

je dan ook van alles tegen, beeldschone heel tengere Moslima's, Indiase Heilige

mannen met lange baarden en haren, bergen kettingen om meestal in gele lange

gewaden,


 


Indiase dames in prachtige versierde sari's, Chinezen in pyama's, Japanse dames

in ieniemienie hotpants en stoffen flaphoedjes, Moslims in lange witte jurken en

overal piepjonge kindjes voor of achter op de motor. Dit is een meisje, kijk maar,

want ze draagt een roze helmpje.



Op de achtergrond zie je een aantal verkeersagenten klaarstaan om het verkeer af

te stoppen en de weg vrij te houden voor de sultan, die in een witte Bentley voorbij

komt scheuren. Eenmaal in Chinatown passeer je dus weer tempel na tempel en

natuurlijk loop je dan toch even naar binnen, dus hier nog een paar foto's speciaal

voor Fred.


 


We lopen door naar de Petalingstreet, een straat, vol met marktstalletjes met van

alles en nog wat. Er liggen prachtig mooie verse Rambutanvruchten, die laat ik me

niet ontgaan.


 


En ja, daar heb je er weer zo'n mooie tempel, deze is weer een stuk chiquer en

mooi onderhouden, we horen een gids vertellen, dat hij eigendom is van een bepaalde

Triade, een Maffiabende dus. Maar de gouden draak, die om de pilaar kronkelt is

prachtig en het groene draakje is gewoon een schatje.


 


Na Petalingstreet helemaal afgelopen te hebben, gaan we nog een stukje terug op

zoek naar de grote Indiase tempel de Sri Maha Mariamman Tempel, gebouwd in

1873 en een van de belangrijkste Hindoetempels. In deze tempel wordt de grootste

"Silver Chariot"bewaard, de zilven wagen van de God Muruga, die bij Thaipusam

wordt gebruikt. Alle goden zijn er verder vertegenwoordigd. Je moet hier je

schoenen natuurlijk uit, de stoep is gloeiend heet, je moet er wat voor over hebben.


 


De centrale ruimte is gewoon een open plaats met een dak op pilaren, daar zitten de

Hindu's, daar staat ook het hoofdaltaar, maar in iedere nis staat weer een ander

altaar. De priesters zijn net met hun ceremonie begonnen, de beelden krijgen nieuwe

bloemenkransen om, er worden olielichtjes aangestoken, terwijl de priester met

diepe stem zingt en er voor staan een aantal Hindu's in gebed te wachten op de

zegening. Op het moment supreme halen zij hun handen door de vlammen van het

lichtje, om zich te reinigen, en even later krijgen ze een rode stip of witte streep op

hun voorhoofd ten teken dat zij de zegening ontvangen hebben.


 


Op de muren rond het binnenplein staan allerhande goden in reliefafbeeldingen in

zoete kleuren.


 


De centrale toren bij de ingang is een verzameling van godenbeelden, ook aan de zij-

en achterkant.


   


Roderick is rustig buiten blijven wachten, hoefde hij ook zijn schoenen niet uit.


 


Volgende doel is de Central Market, een overdekte markt, waar veelal

kunstnijverheid, antique, souvenirs en de mooiste kleding wordt verkocht.

Ouderwets gezegd: een lust voor het oog. Het een nog mooier dan het ander.

Zilveren krissen, helemaal geciseleerd. Dierenbeeldjes met edelstenen.


 


 


Bij de kledingstands waande je je echt in 1001 nacht. Zo mooi!

Prachtig houtsnijwerk. Heel aparte fruitschalen, ornamenten, te veel om op te

noemen. Na een hapje eten, lopen we weer door, we hebben nog maar 1 dag, dus er

moet gelopen en gekeken worden. Ons volgende doel is de Kasturi Walk, ook een

bezienswaardigheid, we volgen nog steeds de uitgestippelde route.


 


Onderweg passeren we nog allerhande bouwsels in allerlei stijlen, van koloniaal tot

ultramodern, heel gevarieerd. Het textiel museum. Ook al zo'n prachtig gebouw.


 


Een moskee ligt ingebed tussen de hoogbouwflats.



En dan zijn we aangekomen bij het Sultan Abdul Samad gebouw, het eerste gebouw

waar de Moghul bouwstijl werd toegepast. Nu wordt het gebruikt door het ministerie.

Het is een schoonheid van een gebouw en dateert toch al uit 1894. Het is een hoog

langgerekt stenen gebouw met 2 hoge symetrische torens, een klokkentoren in het

midden, colonades met een bogengalerij, roodkoperen koepels erop. Ik vind het

prachtig. Het is net een tekening van Anton Pieck.


 


 


Wauw ik ben er vol van, maar nu gaan we op zoek naar de Petronas torens, het

kenmerk van Kuala Lumpur. Dat is van een ander kaliber. We hebben al een beetje

platvoeten, dus we gaan op zoek naar een station van de ondergrondse. Roltrap op,

roltrap af en nog een roltrap af....


 


Bij de automaat zelf weer uitzoeken waar je heen moet, muntje kopen, daar is de

trein al en die reusachtige Roderick moet zich er ook weer tussen wringen.


 


KLCC uitstappen! Weer met zoveel roltrappen om boven de grond te komen en daar

staan ze in al hun 452 meter hoge roestvrijstalen grootheid, de tweelingtorens van

de Petronas Towers. Absoluut imposant, vrijwel niet te fotograferen.


 


De torens zijn geconstrueerd volgens de Moslimmotieven en geheel in staal en glas

uitgevoerd, 88 verdiepingen hoog. Lange tijd zijn dit de hoogste tweelingtorens van

de wereld geweest, maar toen kwam Dubai, enz. tussen de 41e en de 42e

verdieping loopt een Skybridge. Die kun je bezoeken, maar dat kost dan wel meteen

20 euro per persoon, daar hadden we geen zin in.


 


En hier op deze poster kun je ze tenminste helemaal zien.


 


Het is wel mooi geweest voor vandaag, we hebben alle doelen afgevinkt, we pakken

de bus terug naar Bukit Bintang. We stoppen vlak achter het hotel, maar lopen

helaas de verkeerde kant op, dus volgt er nogmaals een wandeling van 3 kwartier.

Dat was niet helemaal de bedoeling. Voor de winkels hoefden we het niet te doen,

een hele straat met Armani, Gucci, Rolex, Cardin, en die stomme tassen van Louis

Vuitton. Niet echt aan mij besteed. We roetsjen even onder de douche door zo  in

ons bedje. Even bijkomen. Dan gaan we toch nog maar een klein hapje eten op

straat, voor mij Roti Canai en voor Roderick Roti Mustappa. Net genoeg, dan

strompelen we terug naar ons hotel en gaan lekker languit op bed TV kijken. Op het

nieuws zagen dat er hier allemaal bootvluchtelingen op zee aangetroffen worden

vanuit Myrianmar, het vroegere Birma, zij worden door Thailand geweerd, er zijn er

al 2000 opgevangen in Langkawi. Heel triest allemaal, ik denk dat wij net op tijd uit

het Noorden vertrokken zijn, we hopen ze onderweg niet tegen te komen. Het is

doodzielig, maar wij proberen uit de buurt van deze desperate mensen te blijven,

veel te riskant. Natuurlijk zouden we wel in dat geval de coastguard waarschuwen.

Einde van onze trip Kuala Lumpur.



Zaterdag, 16 mei 2015, Kuala Lumpur en Admiral Marina.


Vanochtend direct weer alles inpakken, we hebben voor 12 uur een taxi besteld, die

ons naar de Admiral Marina in Port Dickson moet brengen. De chauffeur komt keurig

op tijd, daar gaan we weer met onze 80 kilo bagage. Het is nog 2 uur rijden. Dan

moeten we weer met al die zooi over de steigers. De Happy Bird ligt er keurig bij, de

waterlijn mooi boven water, dat betekent, dat er geen water binnen ligt, alles heel en

niets losgewaaid. Ook de rubberboot, die onder een dekzeil op de voorpunt ligt ziet

er prima uit. Gelukkig een pak van ons hart. Binnen geen sporen van ratten, muizen

of slangen, dus dat valt ook mee. Alles is keurig gepoetst, ingepakt en opgeruimd,

nou dat geloven we wel. Nu zaak die zware koffers veilig aan boord te krijgen. Die

zwarte onhandelbare tas hevel ik eerst over in grote plastic bakken, anders ligt die

straks naast de steiger, dat zou toch wel zonde van alle moeite zijn. De dwarssteiger

(de vingerling) naast onze boot ligt namelijk scheluw, dus de rolkoffers rollen zonder

moeite het water in. Eerst gaan we even liggen op de kuipbanken, even bijkomen na

al dat gesjouw in die hitte. De komende dagen gaan we het schip weer optuigen en

alles op zijn plaats terug zetten.


Zondag 17 mei 2015, Admiral Marina.


De stress is nog steeds niet helemaal uit ons lijf, we waren in Nederland al helemaal

aan het eind van ons Latijn en dat dit er overheen. Maar we moeten toch over naar

de orde van de dag, maar wel even rustig aan. In het schip staat niets meer op zijn

plaats, alles is in plastic gepakt en uit de zon gehaald, de zeilen staan binnen en dan

nu nog die 4 koffers erbij. Het is hier een stuk heter, 34 graden in de schaduw. De

zon staat recht boven de haven, die in een kom gebouwd is, met bebouwing er om

heen. In de stad hadden we er nauwelijks last van, niet alleen het hotel had

airconditioning, maar ook de treinen, de winkels, de bussen, en als je vlak langs de

uitgang van de winkels loopt, krijg je ook de koele lucht mee. Maar dit is van een

ander kaliber, vanaf minuut 1 loopt het zweet in stralen van ons af. We pakken

alleen het hoogstnoodzakelijke uit en dit is nog maar een deel uit de zwarte tas.

Wat dat aan gaat ben ik een inpakwonder. Te beginnen met de blauwe vierkante

bakken,  voor de opvang van regenwater, daarin onze voor een prikje gekochte

bergschoenen, koffie voor onderweg, hier is alleen oploskoffie te koop of espresso

voor 7 euro per 250 gr. De grote scheepstoeter er naast en tegen de toeter aan

verpakt onze gascilinders voor de nieuwe reddingsvesten. Daar zijn we toch wel

heel blij mee, dat het deze keer gelukt is, ze er door te smokkelen. De voorlaatste

keer had de Security ze uit onze grote koffers gehaald en kregen we de keus zelf

mee zonder de gaspatronen of niet. De laatste keer hadden we het keurig

aangevraagd bij de KLM, maar dat konden we ook schudden.



's Middags even heerlijk dobberen in het grote buitenzwembad, onder een strak

blauwe lucht, vogeltjes om je heen en de prachtigste kokospalmen. Dat houden

we erin iedere dag. Dan wandelen we naar de winkels een half uur verderop.

Even een paar boodschappen meenemen en dan een restaurantje opzoeken. In

dit gedeelte spreken ze beduidend minder Engels. We moeten moeite doen om een

Chicken Tandoori te krijgen. Ik krijg nul op het rekest, maar buiten staat een man

zich suf te grillen aan Tandoori kip. Dan neem ik lekker Roti Canai. Roderick krijgt

ook niet wat hij wil. Als ik om me heen kijk, zie ik diverse mensen toch Tandoori

eten, dan nog maar eens proberen. Het kost nog moeite, maar uiteindelijk krijg ik

het alsnog. Gewoon een taalprobleem.


Maandag, 18 mei 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Tja we moeten ons toch door de bergen heenwerken, dus gaan we stug door.

Roderick start met de boot af te spuiten, er ligt een dikke laag stof op. Nou dat

knapt op, verder doen we ieder ons ding. Dan weer even uitrusten in het zwembad

en dan hebben we het wel weer gehad. Vanavond gaan we luxe van het 5 sterren

buffet in het hotel genieten. We twijfelen of we dat op maandag wel zullen doen,

maar het is beredruk en er staan allerhande heerlijkheden op ons te wachten.

Gebraden kip, chili garnalen, lambstew, ansjovis met kruiden, een heerlijk salade

buffet, grote schalen vers fruit en een nog uitgebreider toetjesbuffet. Ik heb alle

vreemde dingen ook geprobeerd, op de wintermeloensoep na was alles heerlijk.

Die soep bestaat uit een heldere bouillon met bittere, wat slijmerige schijven

meloen erin. Die laat ik dus staan, aan de gedienstige kelner vraag ik of hij het

weg wil nemen, omdat ik deze echt niet lekker vind. Vervolgens loopt hij naar de

baas, overlegt, de hele pan met 10 liter soep wordt direct van het buffet weg

genomen. Shit, dat bedoelde ik niet. Ik er naar toe, mezelf geexcuseerd en gezegd,

dat het gewoon mijn smaak niet is en dat deze soep onbekend voor mij is. Geen

probleem, de soep wordt per direct aangepast, ze komen weer met een nieuwe 10

liter pan met gloeiend hete soep, komen me direct waarschuwen, maar nu heb ik al

een heel bord vol toetjes gegeten. Blauwe pudding, Groene pudding, Rode pudding,

Groene cakejes, deegwalnoten met iets erin, kokoshapjes, vijgenhapjes. Leuk hoor.


 


Woensdag, 20 mei 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


En zo gaan we stug door, we hebben nog de tijd tot 3 juni, tot dan is de haven

betaald dus we kunnen rustig doorgaan, veel sneller kunnen we toch niet met deze

hitte en daarna weer in dat afschuwelijk decadente zwembad (gna gna).


 


Donderdag, 21 mei 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


We zijn binnen bezig, alle gordijnen uiteraard dicht tegen de zon, hee, wat hoor ik

daar? Het lijken wel trommels. Welnee zegt Roderick, dat is de buurman, die heeft

problemen met zijn motor. We gaan weer door. Het lijken toch echt trommels, gauw

wat fatsoenlijks aangetrokken en ja hoor, aan de andere kant van de haven is er een

Liondance bezig. Een Chinees schip staat op punt van vertrek om mee te doen aan de

Silk Route Regatta en wordt gezegend en uitgezwaaid. Leuk toch weer, dat zag ik in

Harderwijk nou nooit....


 


Woensdag, 27 mei 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Niet van die opwindende dingen te vertellen, we gaan gestaag door. Ik rijd iedere

dag naar de winkels en kom met een afgeladen fietsje en rugtassen terug, Roderick

houdt zich bezig met het leggen van nieuwe draden, maken van aansluitingen,

vervangen van bestaande enz. Een groot deel van de proviandering hebben we rond.

Maandag hebben we 10 dozen met 12 anderhalve liter flessen water laten komen.

Een deel als reserve voor onderweg, voor je weet maar nooit. De watermaker gaan

we onderweg ook weer gebruiken, maar we drinken liters en liters water en het is

heerlijk om lekker fris, zuiver en gekoeld water te kunnen pakken, wanneer je maar

wil. Dus die luxe gunnen we onszelf. Alleen moeten die 120 flessen ergens

opgeborgen worden. De helft doen we onder de vloer onder de bank, daar hebben we

15 cm ruimte, de flessen tapen we met 3 aan elkaar in een driehoek, dan kun je ze

goed stouwen, zonder dat ze gaan rollen, aan een fles maken we een touwtje van

60 cm, om ze weer  te voorschijn te kunnen trekken, mijn armen zijn te kort daarvoor.

Zo zijn we de helft al kwijt en verder wordt ieder hoekje en gaatje opnieuw ingeruimd

en volgepropt. We hebben voor 40 dagen voorraad bij ons, dus veel blikgroenten,

blikjes vis en vlees, pasta, rijst, bami, wat trays frisdrank, grote blikken crackers, 10

kilo meel, keukenrollen, wc papier, koffie, suiker en op de laatste dag nog een lading

vers, watermeloenen, uien, kolen, fruit en een paar broden. En dat komt allemaal op

mijn fietsje of lopend met een karretje hierheen, moet dan aan boord gesjouwd en dan

ergens weggestopt worden. We zijn er aardig zoet mee. De winkels zijn een 35

minuten lopen hier vandaan en als we daar toch zijn lunchen we daar ook ergens. Ook

hier zijn er 's avonds stalletjes met van alles en nog wat. Laatst in Kuala Lumpur

zagen we ook grote kikkers liggen voor op de grill. Kop eraf gehakt, dus de romp met

de gespierde poten in schoolslag en een sate prikker door zijn kont. Het vel eraf

gestroopt, dan ligt daar een heel bleke kikker toch nog zo'n 30 cm lang en 8 cm breed.

Maar dit hebben we niet genomen, dat zag er echt te pervers uit. Verder smullen we

van het Malay voedsel. Voor vertrek zijn er nog flinke hordes te nemen. We kunnen

hier nergens onze gasflessen laten vullen en de Malay flessen passen niet in onze bun.

We zijn er al weken naar op zoek geweest, maar hier gaat dat echt niet lukken. We zijn

met onze laatste halve fles bezig. Het plan voor de komende tijd is als volgt: we

vertrekken uit Admiral Marina, Port Dickson, op woensdag de 3e juni, dan varen we in

4 etappes naar Puteri marina, 200 Nm, 360 km, naar het zuiden, tegenover het eiland

Singapore. Daar blijven we dan een aantal dagen om gas te regelen, dat moet daar

kunnen wordt er gezegd. Tweede probleem is diesel, we moeten straks een rot eind

varen, vanaf de Sunda Strait (tussen Sumatra en Java) 3000 Nm naar onze eerste

stop het eiland Rodrigues, maar voor we bij de Sunda Strait zijn moeten we ook nog

600 Nm. Geen wind, veel rare stroming en ongelooflijk veel onweersstormen. Voor dit

stuk hebben we extra diesel nodig. Dus wij naar de stad om grote 25 liter jerrycans te

vinden. Dat is gelukt, we hebben er 6 extra, die we ergens aan dek moeten stouwen.

In de meeste havens heb je geen dieselpomp, maar moet je diesel bestellen, die dan in

vette oude jerrycans aangeleverd wordt, die moet je aan dek sjouwen en via een

slangetje de diesel in de tank overhevelen, dus daar zijn we ook nog even zoet mee.

Vieze stinkende klus. Even nog ter herinnering: omrekenen van Nautische Mijlen,

(1851 meter), naar kilometer (1000 meter) gaat heel makkelijk als volgt: Het

aantal Nm maal 2 minus 10 %. De tocht naar Zuid Afrika wordt in geheel ongeveer

6000 Nm,dat is dus 6000 x 2=12000 - 1200 (10%)=10.800 kilometer. Een aardig

stukje te gaan dus en dat vergt dus nogal wat voorbereiding. Verder praten we met

iedereen om informatie te vergaren, lezen ons suf, hebben regelmatig andere

cruisers te gast aan boord en niet te vergeten maken we iedere dag gebruik van ons

luxe zwembad, waar we vaak maar met z'n tweeen liggen te dobberen. Zo schieten

de dagen voorbij.



Donderdag, 28 mei 2015, Admiral Marina.


Na gedane klussen dobberen we in het zwembad en raken daar in gesprek met 2

andere blanke mensen. Dat was niet zo moeilijk, want dat zijn Hans en Huibje,

Nederlanders, die hier een paar dagen op vakantie in het hotel zitten. Hans heeft net

zijn zeilboot in Nederland verkocht, na jaren zeilen, en luistert gretig naar alles wat

wij te vertellen hebben. Dan blijkt hij ook nog een oude maat van Will van Dommelen

te zijn, die wij al jaren kennen vanuit ons bioscoopleven. Wat is de wereld soms toch

klein. In de avond gaan we voor de laatste ronde boodschappen naar de winkels, dit

keer hebben we ons boodschappenkarretje en een lading rugzakken en

schoudertassen bij ons. Eerst gaan we lekker eten bij het Chinese restaurant. Het is

behoorlijk druk. Het is uiteraard een open lucht restaurant, net zoals overal hier. Als

iedereen net lekker het eten op tafel heeft staan, komt er een gigantische zwerm

vliegen binnen vliegen en iedereen zit druk om zich heen te zwaaien en te wapperen.

De buurtafels die vis en krab hadden gekozen zijn helemaal de klos. Het lijkt wel een

slapstick film. Bij de restaurantjes aan de overkant zien we hetzelfde gebeuren. We

eten snel door en gaan dan naar de supermarkt, ook daar zijn de vliegen in grote

getale aanwezig, de versafdeling slaan we dus maar over. Beladen met 5 kilo rijst,

zakken meel en een aantal flessen, maken we de voettocht weer terug, het karretje

zakt bijna door zijn voegen en wij trouwens ook. Maar we hebben nu bijna alles.


Vrijdag, 29 mei 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Vroeg op, vandaag gaat Roderick de mast in, hij zit er al 2 weken tegen aan te

hikken, het is altijd zo'n inspannende rotklus. Maar het moet er nu toch echt van

komen. Hij wil het zelf doen, want dan kan hij gelijk de hele mast, de zalingenen de

verstaging controleren. Hij klimt zelf naar boven met gebruikmaking van een Top

Climber, zoals bergbeklimmers gebruiken, hangend in een tuig gaan staan, sluiting

omhoog schuiven, voeten bijtrekken en de onderste sluiting aanschuiven. Funest

voor zijn knieen en de rest.


 


Ik bedien de veiligheidslijnen en moet goed opletten welke aanwijzingen Roderick

geeft, want hij moet op een gegeven moment om de grote radardome heen, soms

blijven de lijnen ergens achter hangen en verder ben ik aangenomen om een tang

of sluiting naar boven te transporteren op het moment dat hij in het topje hangt.


 


Klus geklaard, voorzichtig laat ik hem weer zakken, op het moment dat je weer

op het dek aangeland bent, kun je nauwelijks meer staan, je benen zijn zo lang

afgekneld en het is intussen alweer zo heet. Daarbij draagt hij een lange broek,

sokken schoenen en een T-shirt met lange mouwen, omdat hij anders zijn hele vel

open haalt. Zijn kleding is doorweekt, dus die help ik afstropen, tijd voor 3 glazen

water en 2 blikjes cola om het vocht weer aan te vullen. Hans komt ook nog even

langs om te kijken of hij kan helpen, die zag Roderick vanuit zijn hotelkamer omhoog

klimmen. We zijn net klaar, het is nog een puinzooi, maar kom maar gezellig aan

boord, voorlopig doen we even niks meer. Na een paar uur rust, ga ik nog een

keertje met het karretje naar de winkels, Roderick is van plan het gereedschap en zo

op te ruimen, als ik na 3 uur terug kom, tref ik hem in mineurstemming, bijna alles

staat nog overhoop. Wat is er gebeurd? Hij wilde nog een lijn in de mast vervangen

door een andere, dat doe je als volgt: je bevestigt de oude en de nieuwe lijn aan

elkaar, knopen kan niet, en dan trek je beide lijnen door de mast totdat de oude

erdoor heen is en de nieuwe op die plaats zit. Alleen de mast zit vol met lijnen en

electriciteitsdraden en bij een beetje doortrekken is de bevestiging losgegaan en

zitten de losse eindjes binnen in de mast, die kun je er wel uit trekken, maar niet

meer naar boven krijgen. Dus nu moet er weer iemand de mast in. Nou morgen weer

een dag, hij heeft al gevraagd of 1 van de havenjongens de mast in kan.


Zaterdag, 30 mei 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Nu hoeft er alleen maar een lijn in het topje van de mast door het blok gehaald te

worden, nou dat kan ik zelf ook wel. Hijs mij maar op, zijn we meteen klaar. Lijkt vrij

simpel, maar het loodzwaar om via de handlieren iemand omhoog te hijsen, het

topje van de mast is maar 16 meter hoog. Af en toe heeft Roderick even adempauze

en dan zit ik lekker ver over zee en de haven te kijken. Hans heeft wederom iemand

in de mast zien bungelen en komt zijn diensten aanbieden. Nou Hans als je ook even

een stukje kunt lieren, dat zou wel fijn zijn. Bijna boven in de mast, zie ik dat de lijn

die mij ophijst scheef over het blok gaat, maar het is al te laat, de lijn loopt van de

rol en komt klem boven de as tussen de flens, de zijkant van het blok, en de rol.

Muurvast zit het. Nou eerst maar eens die nieuwe lijn inscheren, dat is geen

probleem en dan proberen de lijn waaraan ik vast zit vrij te krijgen. Met geen

mogelijkheid lukt het me, mijn armen zijn net 7 cm te kort, rekken, strekken, tangen

en schroevedraaier naar boven laten hijsen, maar het lukt me niet. Ik bedenk iets

anders ingenieus, als ik de lijnen verwissel waaraan ik vast zit, dan kan ik via een

andere rol net 15 cm hoger komen. Dus veiligheidslijn als hijslijn, dan een knoop

leggen met de nieuwe lijn om mijn harnas, al die tijd hang je in de gordel en zit je op

een smal plankje, benen wijd om de furling de verstaging en voeten stevig om de

mast, zodat je niet hangt te bungelen. Goed ze kunnen me weer hoger hijsen, shit de

lijn zit om de furling, laat me maar weer een stukje zakken, dan de knoop losmaken

van mijn tuig, lijnen verwisselen, weer opnieuw knopen, hijsen maar weer. Ik kan er

nu net bij, maar verdorie het lukt me niet om het blok vrij te krijgen, je kunt geen

gereedschap gebruiken als hefboom, want de windmeter zit er net boven en het blok

hangt aan een wartel, dus dat beweegt ook mee. Ik heb daar twee en half uur in het

topje gezwoegd en shit, shit, shit, het is me niet gelukt.


 


Nu moet Roderick er alsnog in, want zo kunnen we niet vertrekken. Gelukkig is

Hans er nog bij, die wil helpen Roderick omhoog te lieren. Mijn spieren zijn zo

verzuurd, mijn handen staan stijf van de kramp. Even snel wat magnesium slikken,

wat chocola om de suikers weer aan te vullen en dan wisselen Roderick en ik van

plaats, nu gaat hij weer dik aangekleed in het tuig om hoog. Dankzij de hulp van

Hans lukt het ons Roderick naar boven te lieren, als Hans buiten adem is, neem ik

het weer even over en dan Hans weer en zo door. Boven lukt het ook Roderick niet

het blok vrij te maken, hij snijdt de lijn door en vervangt het blok door een nieuw.

Klus wederom geklaard en dan hier de boosdoener.


 


Klus wederom geklaard. We zijn allebei gesloopt en Hans waarschijnlijk ook. Zo'n

spierpijn in onze liezen en armen, kramp in al het overige. We zijn naar bed gegaan,

ven onze spieren laten bijkomen. Morgen de hutten weer inruimen, al het

gereedschap weg, fietsen weer wegstouwen en dan de genua nog in de furling hijsen

en dan zijn we in principe klaar voor vertrek.


Maandag, 01 juni 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Zo de genua is ook in de furling gehesen, alles is gevet, geolied, gewassen, geordend.

We zijn klaar. Morgen met de bus naar de grote haven van Port Dickson om uit te

klaren bij de douane, immigratie en port captain en dan kunnen we woensdag bij

eerste daglicht vertrekken.

Uit verschillende mails die we kregen, blijkt dat jullie lopen te zoeken naar de

eilanden, die wij gaan aandoen. Ik heb een lijstje gemaakt met coordinaten.

Port Dixon, Malaysia: 02.28.36 N 101.46.58 E

Puteri Harbour, Malaysia: 01.24.59 N 103.39.46 E ten westen van Singapore.

In Puteri moeten we dus wat dagen blijven, vanwege onze gasflessen, die daar

gevuld moeten worden, eerder kunnen wij niet weg. Dan van daar verder richting

Zuid Oost tot aan de Sunda Strait tussen Sumatra en Java, vanaf hier gaan we Zuid

West tot aan de 20e breedtegraad zuid, op deze lijn ligt het eiland Rodrigues.

Rodrigues: 19.39.20 S, 063.22.06 E. Hier blijven we 2-3 weken.

Mauritius:  20.15.27 S, 057.11.22 E. Hier blijven we waarschijnlijk ook 2 weken.

Dan misschien nog het eiland Reunion en dan verder naar South Africa.

Richards Bay, S Africa: 28.46.52 S, 031.55.13 E.



Zo genoeg geschreven, wij gaan nu een kop koffie drinken in de kuip en kijken of die

prachtige Angelfish weer langskomt, die komt regelmatig grazen naast de boot.

Ruitvormig, 40 cm lang, 30 cm hoog, gouden lijf overgaand in goudbruine randen,

fluoriscerend blauwe golflijnen over zijn hele lijf en een cremekleurig staartje. Een

schoonheid. Het fototoestel ligt startklaar, maar tot nu toe heb ik hem niet voor de

lens gekregen.


Dinsdag, 02 juni 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Vanochtend met de taxi naar Port Dickson om ons netjes bij de autoriteiten uit te

klaren. Daarna even een Roti Canai gegeten bij de Indier, dit is een soort bladerig

pannekoekje, dat geserveerd wordt met een warme currysaus en een sambalsaus.

Beide een drankje erbij, Roderick Coca Cola en ik mineraalwater. Af te rekenen

RM 4,70 of te wel euro 1,20, een nieuw record en het was heerlijk. Daarna nog een

paar laatste boodschappen, die we bij ons winkelcentrum niet konden krijgen, o.a. een

nieuwe thermoskan, die hadden we vorige keer al aangeschaft, maar bij het

uitladen, liet de taxichauffeur hem uit het tasje vallen. Een grote plof was het gevolg.

Een ander gevolg was, dat Roderick van schrik zijn mooie Langkawi pet in de taxi

heeft laten liggen. We zijn er nog achterheen geweest, na lang zoeken de

taxichauffeur gesproken en die vertelde dat na ons een stel Vietnamezen met

toevallig zo'n zelfde pet op uitstapten. Dus dat kunnen we wel vergeten. We geloven

de beste man. Nog even langs de fruitstal, 10 kilo fruit zwaarder stappen we op de

bus. 's Avonds nog even bezig geweest met het invoeren van de coordinaten. Dit kan

het makkelijkst in Google Maps. Dan moet je getallen wel het symbool voor graden

en minuten en seconden meegeven. Dat kan ik in dit programma niet en ook niet via

Sailmail. Dus ik geef de Coordinaten met punten er tussen. De punt weglaten en

vervangen door het graden teken, de volgende door het minuten teken, dan het

secondenteken, dan N of S erachter en direct de volgend serie op dezelfde manier

invullen. Dan krijg je exact onze positie. Die symbolen vind je in de bestands

menubalk onder invoegen>symbolen. Het makkelijkst is om eenmaal de formule te

maken, die op de desktop te zetten en dan alleen de getallen veranderen, copy en

plakken in Google Maps. (Schoon-) Zusters Dennis weet het wel. 

We zijn er de hele avond zoet mee geweest, iedere keer valt het Internet weg en

dan kun je weer overnieuw proberen verbinding te maken, daar krijg je een sik van.

Tot overmaat van ramp bleek onze blog Happybird op zee ook door onverlaten

misbruikt te zijn. Gelukkig had Dennis dit gezien, dus konden we de rest van de

avond proberen die zooi er uit te halen. Grrr. Maar in principe loopt alles weer.

Nu naar bed, morgen met krieken van de dag weg.


Woensdag, 03 juni 2015, Admiral Marina, Port Dickson.


Zes uur gaat de wekker, dan is het nog pikdonker, klaarmaken, zeven uur varen we

de haven uit en een kwartier later komt de zon kijken. Nou Port Dickson, dit was het

dan.


 


Er staat maar heel weinig wind, dus moet de motor aan blijven, de zeilen zetten we

er bij omdat we 's ochtends kunnen profiteren van de landwind, die de eerste uren

heerst. Alle beetjes helpen. De zee is kalm, mooi groen blauw, de motor snort als

een naaimachientje, koel windje over ons heen, we voelen ons heerlijk. In het begin

hebben we ook nog stroom mee, dus het gaat allemaal heel voorspoedig. Later op de

dag draait de wind tegen en dat doet ook de stroom, dus dan is er van opschieten

geen sprake meer. We willen proberen in 3 dagtochten van ruim 50 Nm naar Puteri

te varen, daarna wordt er zwaar onweer verwacht. Onweer is er in deze contreien

iedere dag, dus als er zwaar onweer voorspeld wordt, moet je daar wel degelijk

rekening mee houden. De laatste twee uren passeren we een groot aantal FAD's.

Fish Attracting Devices. Deze worden gebouwd om de vissen aan te trekken. In dit

geval zijn het lange, 50-100 meter, wegversperringen van dikke palen, dwars in het

vaarwater, een groot aantal naast en achter elkaar. Ze zijn ook nog onverlicht, dus

dat is een van de redenen, dat we niet in het pikdonker willen varen. Toen we de

eerste keer in Malakka Strait voeren, schrokken we er erg van, dit hadden we nog

nooit gezien.


 


Om 18.00 uur zijn we vlak onder de kust aangeland, waar we willen ankeren voor de

nacht. We ankeren op de 5 meter dieptelijn, vlak voor een ondiepte, dus hier is geen

doorgaande scheepvaart. Al met al liggen we 2 Nm vanaf het land, dus eigenlijk

midden op zee. Tikkeltje onrustig, de stroom komt van voren, de wind en de golven

van achter, dat bonkt en schudt nog al, soms wint de wind het van de stroom, dan

draait het hele schip razend snel om, even later is de stroom weer het sterkst en

draait het schip weer terug in de oude positie. Wat hebben we die mooie

zonsondergangen gemist. Positie 02.01.55N 102.30.48 E.



Het is inmiddels pikdonker en door het gedraai raak je aardig de orientatie kwijt.

Het is 1 dag na volle maan, dus extra grote getij verschillen, morgen is het springtij,

maar wel een extra lichtje in de nacht, helaas we hebben pech er hangt een dik

wolkendek en er is geen glimpje maanlicht.

We kijken nog een laatste keer om ons heen, alleen een aantal visbootjes met grote

lichtbakken om ons heen. Wij hebben ons ankerlicht boven in de mast aan, maar

daar kijkt hier niemand naar, dus wij hebben ook een flitslampje aan de boeg en aan

het hek, zodat ze zien dat hier een schip ligt. De eerste nacht is het meteen raak,

een nacht vol avontuur. Roderick is net goed en wel in slaap, als we een raar gebonk

tegen de buitenkant van het schip horen. Doordat de zee onrustig is, kun je soms de

ankerketting raken, maar dit is aanhoudender. Roderick eruit, ziet niks, we liggen

nog hetzelfde. Dan horen we weer luid het zelfde geluid tegen het schip, dit is niet

goed. Misschien zit er een boomstam met z'n takken vast, er drijft hier van alles. We

gaan weer naar buiten en nu zien we wat er aan de hand is. Er zit een net strak om

beide zijden van de Happy Bird, dat van voren op de ankerketting blijft hangen. Het

is strak aangetrokken en ons schip wordt meegetrokken. Hellup, wat nu? We hebben

het deklicht aangedaan, waardoor ons schip van bovenaf verlicht wordt, Roderick

zwaait wilt met de schijnwerper heen en weer en is al op weg naar achteren om de

grote betonschaar uit de bakskist te halen. Want dit is gevaarlijk. Gelukkig hebben

de  vissers het ook door, die geven geen krimp, maar hebben hun kant losgesneden

en ineens zien we het net langs een kant weggetrokken worden. Pfoeii! Hoe kan

zo iets nou gebeuren? De visboten gooien een net over boord met een paar kleine

drijvers er aan, dan gaan ze full speed een paar honderd meter verder, terwijl ze nog

steeds het net uitstromen, dan varen ze naar het beginpunt terug, dat intussen een

heel eind verderop gedreven is, vervolgens gaan ze het net aantrekken. Alleen

hadden ze nu de Happy Bird gevangen. Gelukkig had Roderick de dag ervoor de

ankerketting heel dik in het vet gezet, waardoor het net niet bleef hangen, toen ze

het los begonnen te trekken. Nou goed afgelopen, het hart klopt ons in de keel.

De nacht is nog niet ten einde, als we geankerd liggen, gaat alle apparatuur uit, dat

kost teveel stroom, alleen een aparte GPS zetten we aan als ankerwacht, als het

schip meer dan 30 m verplaatst, gaat het alarm af. Voor de zekerheid zetten we de

plotter aan om te kijken hoe we er precies bijliggen, er is zo geragd met onze

ankerketting nu. Als het beeld aan is, krijgen we de schrik van ons leven. De AIS

geeft een schip aan op een afstand van 300ft, 100 meter, dat is veel te dichtbij! Hij

komt recht op ons af, die kant kan hij helemaal niet op, want 200 meter verderop

wordt de diepte 30 cm. Wij naar buiten, het is een sleepboot met een enorme sleep.

Wat is die nou aan het doen? Hij probeert zijn sleep te manoeuvreren, daar voor

komt hij met de sleepboot zelf zo dicht bij ons, er staat een rare stroming hier. Het is

doodeng, maar wij kunnen alleen maar toekijken, want wij kunnen zelf nu ook geen

kant meer uit. Griezelig. Maar gelukkig ook goed afgelopen, zoals jullie merken. Het

was wel genoeg voor een eerste ankernachtje. En zo ziet zo'n sleepcombinatie er uit.

Errug groot!


         

  

 


Donderdag, 04 juni 2015, Anchorage Pulau Pisang.


Nieuwe ronde, nieuwe winnaars. 06.00 uur op, T-shirtje aan, korte broek, slippers,

koffie zetten en klaar is Kees. Dat is de luxe van het klimaat hier.

Ankerop halen en alvast voorzichtig naar het diepe varen. Half uurtje later komt de

zon op. Het gaat weer lekker, wel moeten we wederom bijna de hele dag de motor

er bij aan houden. We varen nog steeds richting ZuidOost door de Malakka Strait.


 


Gewoon een heerlijke vaardag, onderweg zien we mega-grote kwallen, ik denk wel

een meter doorsnee en met het lijf eronder hangend wel 40 cm dik. Dat wordt niet

de onderkant afkrabben, zoals we van plan waren. Om 17.45 uur laten we het anker

zakken onder de lij van het eiland Pulau Pisang. Positie 01.28.42N 103.16.54E.

We liggen hier heerlijk rustig.


Vrijdag, 05 juni 2015, aankomst Puteri Harbour.


Lekker geslapen, het schip heeft nauwelijks bewogen. Verder zelfde ritueel, direct

weer ankerop en op weg. Heel grappig, we hebben een paar seconden Internet

kunnen vangen en als enige boodschap zien we staan dat Fred en Carla getrouwd

zijn, wat leuk, welgefeliciteerd vanaf Pulau Pisang.


   


We varen in de Inter Shore traffic zone, vlak langs de kust, naast ons is de shipping

lane, de snelweg voor schepen met gescheiden vaarbanen met verplichte

vaarrichting, die altijd druk bezet is met zeereuzen op weg naar Singapore, China,

Japan, Thailand. Het is rustig vandaag in ons gedeelte, misschien omdat het vrijdag

is, de Moslim zondag. Vreemde tegenliggers kom je soms tegen.


 


Om 12.00 uur ronden we kaapTanjung Piai en zetten dan koers naar het

Noordoosten, de Johor Strait in, de zeestraat tussen Malaysia en Singapore. We

hebben weer ogen op steeltjes, hier direct naast ons is de grote haven van

Singapore en niet alleen varen er heel wat joekels van schepen, maar ook veerboten,

pilots en verder liggen er honderden grote schepen voor anker.

Ieder driehoekje is een groot schip.


 


 


We blijven aan de Malay kant van het water, de rechter kant van het water behoort

bij Singapore en  daar moet je weer een Cruising permit voor hebben en visa en een

agent, zoveel geld willen we niet uitgeven. De Singapore kant is zwaar bewaakt, er

staan hekken langs de kant, grote rode verboden toegangsborden met doodskoppen

er op, een Politie patrouilleboot vaart telkens een stukje met ons mee. We moeten

nog een heel stuk naar boven, onder de grote brug door en dan maar kijken. Puteri

Harbour is heel nieuw en staat nog niet op de kaarten.


 


Goed gevonden, een nette havenkom, mooie steigers, bewoonde flatgebouwen

rondom en verder niets. We roepen tig keer de Marina op via de marifoon, maar

niemand antwoord. Dat gaat weer lekker. We leggen gewoon ergens aan en zien wel

of we moeten verkassen. We kijken om ons heen: geen brandstofpomp. Hmm, we

raken in gesprek met de buurman: geen propaangas.

We krijgen aardig de pest in, want we hebben met deze marina gebeld hierover. Als

we de electra aan willen sluiten, blijken ze achterlijk grote stekkers te gebruiken, dus

we hebben ook geen electra. Dat schiet op. Op kantoor zit een meisje dat echt van

niks weet. Nou laten we maar tot morgen afwachten, het heeft geen nut nu te

stressen. We gaan maar eens rondkijken. Alles is hagelnieuw of nog in aanbouw. Er

is een prachtig mooi plein aan het water gemaakt met hoge palmbomen, overal

zitjes, verder langs de "boulevard" mooie toeristenrestaurants met dito prijzen, luxe

hotels, luxe spullen, maar geen supermarkt of zo, daar moet je heen met een taxi,

kosten 20 RM, dus we denken dat die bijna een uur verderop zit. Wat hier wel is,

allemaal speciale shops met merchandise, vooral van Cartoons, dus een grote winkel

met Supermanspullen, Batmanspullen,


 


een heel complex met Hello Kitty spul, zelfs de toast en de pannenkoekjes zijn in

Hello Kitty stijl. Boven zijn er nog een aantal verdiepingen en dat is Hello Kitty World,

daar moet je een behoorlijke toegangsprijs voor betalen.


 


Waarschijnlijk is de opzet om hier een hele entertainmentstad van te maken en een

overloopstad voor Singapore, een beetje chique opgezet Almere in Azie.

We gaan terug, op het mooie plein staat een bruidspaar te poseren, wat zijn ze toch

altijd prachtig, natuurlijk poseren ze ook even voor mij.


 


 


Intussen komt er iemand van de office met een stekker voor ons, maar de

electrapaal staat zover, onze kabel is te kort, dus besluiten we het schip maar om te

draaien. Hele handel weer losgooien, rondje varen, afmeren en opnieuw alle lijnen

bevestigen. Helaas is het in mijn rug geschoten. Gaat wel weer over.

Onze Ivar is vandaag jarig, nou zoon nog vele heel fijne jaren toegewenst.


 


Zaterdag, 06 juni 2015, Puteri Harbour. 01.25.06N 103.39.30 E


Roderick is naar de office geweest, degenen die de diesel verzorgd, is er maandag

weer, in principe moet Roderick mee met jerrycans met de taxi naar de pomp, ach

we hebben maar 370 liter nodig.... gasflessen kunnen gevuld, maar raken nogal eens

weg, dus doe daar wat extra stickers op, Internet is under construction, daar wordt

aan gewerkt, er staan ons nog wel wat verrassingen te wachten, denken we.

Intussen zitten we weer in de "thunderbelt" een gordel van onweer ter hoogte van

Singapore en Indonesia. Zo schijnt de zon, zo dondert en bliksemt het en valt het

water met bakken naar beneden. De hele dag door.

In de middag zijn we nog even door de thema winkels heen gelopen. De Batman en

Supermanstore, nou je kijkt je ogen uit. Een loeigrote winkel met niet alleen de

allermooiste T shirts en schoenen, maar ook allerhande artifacts, en dat moet gezegd

worden, schitterend ingericht. Er staat een levensgrote Batmobiel, maar ook de

"motor" van Robin, de Joker is uiteraard ook aanwezig. Maskers, mokken, gespen, je

kunt het zo gek niet bedenken, het andere deel van de winkel is helemaal Superman.

Zelfs de pashokjes en de toegangen tot kantoor zijn helemaal in stijl en uiteraard heeft

de capuccino ook een Supermanlogo. Erg leuk gedaan, maar ook erg aan de prijs,

helaas voor jou Bart, hebben we daar dus niks gekocht. Verder hebben we nog een

bezoekje gebracht aan de Toys R us, ook weer zo'n joekel van een winkel, we lopen

ons continue te verbazen, wat er allemaal aan speelgoed te koop is. Maar ook hier

hanteren ze internationale prijzen. Een speelgoedkeuken voor 2250 Ringgit bv. We

zien kleine dreumessen met een tablet in hun kinderwagen zitten. Deze nieuwe stad is

duidelijk opgezet voor een doelgroep in het hogere inkomenssegment, maar het

spreekt duidelijk aan, want er zijn veel toeristen met hordes kinderen. Vlakbij blijkt

ook nog het attractiepark Legoland te zijn. Verder zien we jongleurs, thema

gerelateerde snoepkarretjes enz. Het geheel zit heel slim in elkaar. 's Avonds gaan

Roderick en ik ons nieuwe Mah Jonggspel uitproberen. Het zijn reuzestenen, zwaar

ook, de muur past nauwelijks op de tafel. Leuk!



Zondag, 07 juni 2015, Puteri Harbour en Johor Baru.


Gisteren zijn we op onderzoek geweest naar de busverbindingen, dus vandaag gaan

we daar gebruik van maken, we pakken de bus LM1 naar Johor Baru, de tweede grote

stad van Malaysia, drie kwartier met de bus verderop. Het is loeidruk, er is al duidelijk

een extra bus ingezet, maar even goed moeten een groot aantal mensen staan.

Onderweg zien we pas hoe groots opgezet de plannen zijn voor Puteri Harbour, overal

wordt gebouwd, overal wordt grond uitgegraven voor het water, het wordt een stad

bestaande uit verschillende woonwijken, maar allemaal gesitueerd aan of om het

water. Met architectonische hoogstandjes, overal steigers voor bootjes en

waterrecreatie, de wegen zijn prachtig aangeplant en onderhouden, de lantaarnpalen

zijn schitterend mooi, de waterafvoeren, die hier heel hard nodig zijn in verband met de

stortregens, zijn heel artistiek en functioneel in het geheel ingepast. Petje af hoor, ik

noemde van de week het Almere van Azie, nou dat mocht Almere willen, als het af is,

moet het hier supermooi zijn.

Een uurtje later staan we op Johor Baru Sentral. Wat een drukte, wat een heksenketel,

maar ook hier weer een Hightec station, buiten de bussen, dat is echt chaos, binnen

de expresstreinen, overal weer roltrappen en met overdekte loopbruggen over de

drukke verkeerswegen rechtstreeks de Shoppingmall in.


   


En ook hier weer een staaltje moderne bouwkunde. De shoppingmall, een groot

modern winkelcentrum, is hier altijd in de hoogte gebouwd, meestal zo'n 8 tot 10

verdiepingen hoog en bestaande uit diverse torens om een centraal binnenplein, bij

dit centrum is op de begane grond een heel kermisgebeuren met een treintje, bungy

trampolines, draaimolens, op de verdieping er boven rondom allemaal restaurantjes

en verder alle winkels die je maar kunt bedenken, van Chinese kruiden, Bata schoenen

tot Tommy Hilfinger. Verder is er altijd een groot centraal foodcourt en ook hier weer

op de bovenverdieping een ultramoderne bioscoop met 14 schermen. Die

grasmozaieken waar je tegenaan kijkt dat is de dichte wand van de bioscoop, ervoor

een vijver met Koikarpers, dit is wel op de 8e verdieping van het complex. Zo kan het

dus ook!


 


We struinen een poosje door de Mall en gaan dan de straat weer op, uiteraard raken

we weer verzeild in Chinatown, waar we op straat in de regen een hapje eten als

enige blanken tussen de Chinezen, dus we hebben bekijks genoeg, maar in die oude

wijken vind je ook direct weer een hoop meuk, vooral bij de Chinezen, veel oude

mensen met gigantisch kromme benen van de Rachitis, alsof ze hun hele leven op een

paard gezeten hebben, mensen met maar een paar tanden in de mond en grote stads

probleem: zwervers op straat.


 


Aansluitend naar Little India, altijd een kleurrijk avontuur. Vrouwen gekleed in

schitterende fel gekleurde sari's, lange wijde rok, strak kort bovenlijfje, blote buik en

prachtig geborduurde sjerp- sjaal. Lange zwarte haren in een staart, versierd met

nepedelstenen. Een feest om te zien.


   


Ook hier gaan we even bij de bioscoop kijken. Ouwe meuk, kitscherige aankondigings

posters. Op straat kunnen we door de muren het overdreven gegil en de barse

stemmen van de booswichten horen. De echte Bollywoodfilms worden hier vertoond.


 


We zijn moe van het geslenter, we gaan terug richting busstation, eigenlijk willen we

nog een film pakken, maar dan moeten we nog anderhalf uur wachten, voordat de

voorstelling begint, daar hebben we geen zin in, we gaan lekker terug naar huis. Nog

snel even de supermarkt in duiken, hebben is hebben en dan wachten op de bus,

vechten voor een plaatsje en een stijve nek oplopen van de airco in de bus. Het was

weer een welbestede dag. In de avond gaan we nog even naar het plein bij de marina,

daar verzamelt iedereen zich in de avond en het leuke is, iedereen is aan het bellen

blazen er staat een stalletje, daar kun je een bakje zeepsop en een bellenblaas ring

huren, dat geeft zo'n feestelijke sfeer.



Hier een foto impressie, waar je ook goed kunt zien, hoe leuk de Malay vrouwen

gekleed zijn en hoe vaders zich ook met hun kinderen bezig houden.




En grote aantallen Chineze en Japanse toeristen mengen zich hieronder.



   


   


De palmbomen weerspiegelen in de zeepbellen.


 


Roderick raakt in gesprek met een Malayer uit de buurt, de man heeft maar liefst

6 dochters en gek dat hij er mee is. Is je vrouw er niet bij? Jawel die zit daar met

haar vriendin in het restaurant te kletsen. Vrouwendingen... De emancipatie is hier

echt wel doorgedrongen ook al dragen ze een hoofddoek.


 



Maandag, 09 juni 2015, Puteri Harbour, Malaysia.


Roderick direct vroeg naar kantoor om te informeren voor diesel. Toen wij een paar

maanden geleden opbelden om te informeren, werd er gezegd dat ze hier een

dieselpomp hadden. Dat is fijn, want dan kunnen we mooi vlak voor onze SA passage

alles aftanken plus de extra jerrycans. Die pomp is er dus niet meer, dus moet er

diesel gehaald worden in jerrycans. Alleen hebben we dus 360 liter nodig, die zouden

we dan met een taxi in het dorp verderop moeten gaan halen. Maar welke

taxichauffeur wil nou 12 jerrycans meurend van de diesel in zijn taxi? Ja en hij mag het

niet halen, U moet zelf mee, want het is verboden diesel in jerrycans te halen, alleen

als U kunt bewijzen met uw bootpapieren, dat het voor de boot is. Okay... Wij hebben

wel een nummer van een taxi voor U. Eh, wat kost dat? 25 Ringgit per rit is dat voor

heen en terug? Uh... Roderick beklaagt zich, dat hij zeker wel 4 keer moet rijden, daardoor wordt het wel dure diesel. Aan de overkant van Johor Strait ligt Raffles Marina, Singapore. Kunnen we daar niet tanken. Ja dat kan, wilt U daar even over bellen? Nee geen probleem, U kunt daar gewoon tanken. Maar hoe zit het dan met inklaren? Geen probleem, dat doen zij voor U, ze klaren U in en dan meteen weer uit. Dat kost 200 Singapore Dollars voor het inklaren en 200 Dollars voor het uitklaren. Nou laat dat dan maar. Uiteindelijk komt Roderick met het voorstel dat een van de havenjongens in zijn eigen tijd hem tegen betaling vervoert, daar zal in de loop van de dag iemand over komen praten. Tevens wil hij een duiker huren om het onder waterschip schoon te maken. Dit keer ziet hij er zo tegen op. Het water hier is erg vies en buiten op zee stikte het van de mega-kwallen. Ook daar zal iemand voor langs komen. Nou we zijn benieuwd. Maar inderdaad komen er aan het eind van de dag 2 jonge mannen voorbij om afspraken te maken. De een als tolk, alleen begrijpt hij er zelf niet zoveel van. We maken een deal met de duiker, die ook in het bezit van een auto is, dus morgen gaan ze een eerste rit maken, woensdag een tweede en donderdag komt hij de onderkant schoonmaken. Klinkt goed.


Dinsdag, 09 juni 2015, Puteri Harbour, Malaysia.


Om 6.30 uur worden we gewekt door het geluid van een stuiterende basketball. Het zijn hier mooi 3 meter brede steigers, aan de achterste, waar wij liggen, liggen duidelijk niet zo vaak schepen, dus hebben ze daar een basketbalring opgehangen. De marinejongens komen om de beurt fanatiek oefenen. Ze zijn er nog niet zo handig in, er wordt druk gedribbeld en gedunkt. Maar de paal staat dus gewoon op de steiger, dus als een bal misgaat, kun je wel raden waar hij terecht komt. Dus op hun buik liggend met een lange stok proberen ze de bal weer naar zich toe te halen. Dat wil niet altijd lukken, dus dan moeten ze er zelf in. Doen ze dus ook, alleen kunnen ze geen van allen zwemmen. Dus gooien ze eerst de reddingsboei in het water, springen er zelf boven op en ploeteren dan naar de bal toe, die inmiddels 200 meter weggedreven is. Daarna hoor je een hoop gespartel, want het is lastig terugkomen half hangend op de boei en de bal in je andere hand. Hoe kun je dan het trapje vastpakken? Ik ga maar even helpen, pak de bal aan, intussen legt hij zijn benen over de boei, zodat hij niet wegdrijft, benen omhoog betekent dus hoofd onder water, wat ook niet echt de bedoeling is. Afijn gelukt. Druipend nat hervat hij gewoon zijn spelletje. Vaak zijn ze ook geheel in tenue gekleed ervoor. Aan enthousiasme ontbreekt het ze niet.


 


Roderick gaat direct de gasfles ontkoppelen en naar de office brengen, met een

beetje mazzel krijgen we die binnenkort gevuld weer terug. Dan gaan de bakskisten

leeg, alle jerrycans en olieflesjes eruit, direct maar eens goed schoonmaken. Om

12.00 uur wordt hij met alle jerrycans vlak bij kantoor verwacht. Inderdaad komt

zijn afspraak opdagen, dat is al een meevaller. Dan gaan ze op pad, 20 minuten

rijden naar het dorp verderop, daar willen ze tanken. Kan ik met een creditcard

betalen? Ja, okay, gooi maar vol dan. Uh, dat kan niet, want U mag maar 200 RM

betalen met een creditcard. Ook goed, Roderick heeft er 3 bij zich. Nee alleen die

ene.... Dat schiet op. Dus dan op zoek naar een ATM machine om geld te pinnen.

Daar krijgt hij maar 1000 RM als maximum, gaat weer lekker. Dat is namelijk niet

genoeg, want we moeten voor de diesel betalen, voor het vervoer en 420 RM voor

de duiker reserveren. Dan gaan ze naar het volgende tankstation, Meneer het is

verboden om jerrycans te tanken....Ja maar! Goed hij heeft 230 liter diesel gescoord,

een prachtige roestvrijstalen trolley gevonden van de haven, die hij mooi kan

gebruiken, jerrycans er in getild en dan alle steigers over. Fijn ze zijn net groot

onderhoud aan het doen, hier en daar zijn er een aantal planken uitgeschroefd.

Achter onze boot gooien ze de hele boel open. Een voor een de zware jerrycans aan

boord getild en dan per slangetje overhevelen in de grote tank. Om de diesel te laten

stromen moet je eerst met een lap de opening dichtmaken, klein slangetje erin en

dan heel hard blazen, zodat door de overdruk de diesel gaat stromen. Een heerlijk

werkje in de brandende zon, alles meurt naar diesel. Hij is met jerrycan nr 4 bezig,

komt er een opzichter langs of Roderick wel goed bij zijn hoofd is om nu met diesel

aan de gang te gaan, want er zit een duiker onder water. Ik dacht dat Roderick

plofte, hij klonk in ieder geval niet blij. 12 jerrycans later zijn de tanks weer

aangevuld, stinkt de hele boot, plakt Roderick van onder tot boven en moet het hele

achterdek geschrobt. Morgen mag hij weer, maar dat gedeelte blijft in de jerrycans,

dus dat is alleen een hoop gesjouw.


 


Intussen wil ik wat kleren uitspoelen, de waterslang gepakt, emmer gevuld. He?

Kijk eens naar dit water, groen bruin schuimend water met zwarte stukjes erin.

Ja er wordt aan de leidingen gewerkt en deze is al heel lang niet meer gebruikt.

Na een poosje doorspoelen wordt het licht groen bruin met kleien zwarte stukjes.

Een hele verbetering, maar we durven hier onze tank niet mee te vullen, straks

zitten we onderweg met een vervuilde tank. Ook hiervoor bedenken we een

oplossing, er staat een watermachine bij het restaurant, daar kun je voor 0,2 RM

een liter gezuiverd water kopen, dus dat wordt een aantal keren heen en weer met

de jerrycans. Als de tank kwartvol blijft, vullen we de rest aan met de watermaker

onderweg. Dus hebben we er nog een leuk klusje bij. Nu moeten we nog opschieten,

want om 18.00 uur gaan we met het havenbusje naar de Nightmarket in het dorp

verderop. Altijd leuk. We gaan eerst met een ander stel daar eten en wandelen dan

rustig over de drukke markt. Altijd kleurrijk, fel verlicht, heerlijke geuren, lekker

eten, maar in de bomen zijn een paar duizend "spreeuwen"bezig ruzie te maken

over hun slaapboom. Een herrie, je hoofd gaat er van tollen, het houdt maar niet op.

We kopen weer een lading fruit en uien in en dan moeten we nog opschieten om op

tijd bij het busje te komen, dat ons weer terug zal brengen. Roderick gaat zodra hij

aan boord is direct gestrekt in bed, die is helemaal af. Ik ga even mijn tas inpakken,

ik ga morgen een dagje naar Singapore.


Woensdag, 10 juni 2015, Puteri Harbour en Singapore.


Roderick heeft de hele dag dingen te doen en ik heb gevraagd of ik 2 andere cruisers

mag vergezellen naar Singapore. Het zijn Cristine en Russel uit Australie, zij hebben

ook al de wereld rondgezeild, maar liggen nu al 3 jaar hier. Nu zou ik overal in

Malaysia wel willen liggen, maar hier voor zo lang? Zij weten precies hoe het gaat

met de locale bussen en de immigratie en alles. Wij hadden ook her en der

geinformeerd, maar dat werd zo duur, dat we dachten laat maar. Maar dit loont de

moeite van een trip. Dus sta ik om 9 uur bij hun boot en zeg dat ik nog even langs

het toiletgebouw van de haven ga, we hebben om 9.30 uur afgesproken om naar de

bushalte te lopen. Okay, dus ik sta daar buiten te wachten, niemand, vijf over half

nog niemand, 10 over half nog niemand, dus ik denk ik loop maar snel naar de bus,

komt Russell aanlopen op zoek naar mij, zitten ze al in de bus. Dat begint lekker. Ik

had zelf gevraagd of ik met hen mee mocht, ik hoef nergens speciaal heen, wil alleen

even rondkijken. Dus ik volg hen wel, nou dat heb ik geweten. Ze zijn wat ouder dan

wij, liggen hier dag in dag uit en gaan eens per 3 maanden naar Singapore voor een

stempeltje, zodat ze hun verblijf in Malaysia weer met 3 maanden kunnen verlengen.

Nou we zijn met zijn drieen, zodra de bus snelheid mindert, rent Russ naar voren,

Cristine er achteraan en dan moet ik nog opstaan. Dan spurten ze in looppas weg,

het is beredruk overal, ik heb de grootste moeite hun bij te houden en te volgen door

de massa, want zij weten waar ze heen gaan, lopen over randjes, tegen de richting,

tussen de auto's door. Eerst moeten we op het Johor Sentral naar de immigratie, het

is een enorm groot gebouw, we moeten lange gangen door,  rolbanen over,

roltrappen op en overal proberen ze de mensen te passeren, dan gaan ze rennend

langs alle loketten van Immigratie, zo'n stuk of 10 om de gunstigste rij te vinden.

Tjee, wat een gedoe. We zijn dus nu Malaysia uit, dan rennend over de roltrappen

naar de Causewaybus. De Causeway is een verbindingsweg tussen Malaysia en

Singapore. Aan de Singapore kant moet je de bus weer uit om langs de douane daar

te gaan. Iedere ambtenaar kijkt raar op, ik heb een brandnieuw paspoort met maar

1 stempeltje erin, dus vinden ze het allemaal nodig om dat eens goed te checken. Ik

ben een van de weinigen, die haar vingerafdrukken steeds moet afgeven. Dan hollen

we weer verder naar de volgende bus, daar kan ik gelukkig even uitpuffen, de rit

duurt 3 kwartier. Dat belooft wat. In Singapore springen ze er weer uit en gaan

direct weer in de 4e versnelling. Natuurlijk, zij moeten ook boodschappen doen en

tenslotte ben ik alleen maar mee, maar ik ren me rot en heb nauwelijks tijd om

orienterend om me heen te kijken. Voor de terugreis en een lunch heb ik Singapore

Dollars nodig, dus ik heb een ATM machine nodig. Die is snel gevonden en zij staan

intussen te stuiteren. Blijkt dat ik alleen op kan nemen met de creditcard, dat brengt

een hoop extra kosten met zich mee, maar dat moet dan maar. Tijdens de transactie

blijkt dat ik minimaal 200 Singapore Dollar op moet nemen, dat was nou niet bepaald

de bedoeling. Roderick en ik zouden allang aangeboden hebben om onderhands wat

geld te ruilen, ik had maar zo weinig nodig.


 


Dan sjezen we van winkel naar winkel, maar het blijkt dat Russ duidelijk geen geld

wil uitgeven, we gaan naar 3 verschillende winkels om te vragen hoeveel een

bepaalde  12 V ventilator kost. Nou overal dus ongeveer 28 SDollar, maar hij heeft

er geen een mee genomen. Als hij bij de Chinees 30 losse schroefjes koopt, telt hij

die nauwkeurig na.


 


Zo rennen we de hele dag door, tot dat ze besluiten dat we richting busstation gaan,

dat is niet zo ver hiervandaan en de bus vertrekt over een uur, maar even zo goed

gaan we weer in de hoogste versnelling om vervolgens daar 30 minuten in de hitte

te staan wachten. Na de bus gaat het circus weer in omgekeerde volgorde, nu door

de immigratie van Singapore, weer in de bus over de Causeway naar Malaysia, daar

weer door de douane, dan rennen ze zo hard naar de bus, dat ik ze niet meer kan

bijhouden, op het nippertje kan ik deze bus ook nog halen. Dan rijden we terug naar

Johor Bahru, daar moeten we dan weer door de douane, ze beginnen weer te rennen,

maar nu houd ik het voor gezien, de bus naar Puteri vertrekt pas over 5 kwartier,

dus Russ en Cris, dank jullie wel dat ik mee mocht met jullie, maar vanaf hier weet ik

wel de weg en ik moet nog een geldautomaat zien te vinden. ATM machines staan er

genoeg overal, maar er zijn er maar weinig die ons geld willen geven, dat is altijd een

heel gedoe. Zo weer thuis, languit zitten, Roderick ga je mee voor een dagje

Singapore zaterdag? Kan ik ook even rondkijken en Singapore Dollars heb ik nog

genoeg. Was het leuk schat? Nou het was niet naar, maar sommige mensen begrijp

ik gewoon niet, als je nu al 3 jaar hier ligt te versukkelen met je boot, waarom moet

je dan de hele dag lopen rennen. Helemaal niks leuks doen ze. Dat kunnen we zelf

beter.


Donderdag, 11 juni 2015, Puteri Harbour en Aeon Bukit Indah Mall.


Er hebben zich een groot aantal aardschokken voor gedaan in Oost Malaysia, in

Sabah om precies te zijn, op Borneo, waardoor er landverschuivingen zijn

opgetreden. Er zijn een aantal dodelijke slachtoffers gevallen. Gelukkig is het een

heel eind bij ons vandaan. Een aantal bergbeklimmers hebben daar de heilige berg Mount Kinabalu, beklommen en zich op de top naakt laten fotograferen, sommigen

hebben zelf uitgebreid staan urineren. De Malay zijn daar heel boos over, er wordt

beweerd dat dit de reden van de aardschokken is, omdat hun voorouders boos zijn

over dit respectloze gedrag. En respectloos is het zeker, het is te vergelijken dat

iemand op Zorgvlied uitgebreid op het graf van je vader of grootvader gaat staan

pissen. De bergbeklimmers zijn in hechtenis genomen er is ook een Nederlander bij,

morgen moet hij voor de rechter komen.

We hebben geboekt om met de marina shuttlebus naar het Aeon winkelcentrum te

gaan in het dorp een half uur verderop. Een prachtig mooie supermarkt, we hebben

daar gigantisch ingekocht, want we leven al weer 14 dagen zonder winkels, dus wat

aanvulling is prettig, maar ook een hele lading vers, ananassen, aardappels, uien,

meloenen, appels, kolen. We vonden ook nog die dingen, waar we steeds niet aan

konden komen, dus 5 tassen vol. Roderick heeft gisteren met de laatste serie diesel

ook nog 3 dozen mineraal water en een doos Coca Cola meegenomen. Vanmiddag

stond zowaar onze gasfles gevuld op ons te wachten. Nou dan zijn we eigenlijk klaar

wat inkopen betreft. Vanmiddag komt de duiker het onderwaterschip schoonmaken

en dan zijn we rond. Vrijdag houden we een dagje rust, zaterdag gaan we een dagje

Singapore doen, zondag ons laatste Malaygeld uitgeven en maandag starten we dan

onze passage naar Zuid Afrika.


 


Vrijdag, 12 juni 2015, Puteri Harbour.


Inderdaad een rustig dagje, gisteren hebben we alle voorraden nog netjes weg

gestouwd, 's avonds nog een potje Domino Mexican Train gespeeld, worden we

opgeschrikt door een vreemd geratel. Het lijkt wel mitrailleur vuur, nou dat was

het ook, waarschijnlijk een militaire oefening net om de hoek, uren lang ging het

door. Voelt onheilspellend, je weet maar nooit, maar de radio hield continue

gezelllige muziek. Roderick staat nu in de kombuis om een overheerlijke

Homemade Sate te maken. We konden gisteren in een Chinese winkel zomaar een

verse varkenshaas kopen, dat is ons tot nu toe nog nooit gelukt. Maar hier in de

buurt en in Singapore zit zo'n grote Chinese populatie. Dat wordt smikkelen, een

Japanse Miesoup vooraf, mmm.


 


We hebben inmiddels nieuwe buren gekregen, het Superjacht Sinbad, de Satelite

Domes zijn zo groot als onze 1 persoons hut. Op het achterdek 2 speedboten met

ieder 2x 350 Pk buitenboordmotoren.


   


Roderick heeft vorige week bij Hotel Jen, hiertegenover gevraagd of wij van hun

Internet gebruik mogen maken. En ja dat mocht, dus iedere keer loggen we nu in

met een fake kamernummer en een wachtwoord, vandaar dat de website zo mooi

bij is. 


Zaterdag, 14 juni 2015, Singapore.


Daar gaan we dan met de eerste bus richting Johor Bahru. Maar goed dat we vroeg

op de halte staan, de bus komt 10 minuten eerder en vertrekt meteen weer. Nou

dat schiet op, dit is de laatste keer dat ik dat vandaag gedacht heb.


 


Zoals ik vorige keer al verteld heb moet je langs immigratie in Malaysia, omdat we

het land verlaten. Dat gebeurt bij het grote busstation. Het is een supermodern

gebouw, maar het gedeelte waar de bussen staan is complete chaos, de bussen

staan dubbel geparkeerd, daardoor kunnen de andere bussen niet weg van hun

standplaats, dus die beginnen te toeteren, de anderen ook, er lopen schreeuwende

mensen, het is een kakafonie van geluid. Dan ga je dus het ene gebouw  in en dan

via de loopbruggen, roltrappen en rolbanen, ongeveer de lengte van heel Schiphol

door, om je te melden bij de immigratie. Dat ging gesmeerd, aan de andere kant

van de hal stonden lange rijen mensen die van Singapore naar Malaysia kwamen.

Wij blij dat het hier niet zo was....


 


Dan ga je naar de andere kant van het gebouw en stap je in de bus naar de

Causeway, daar kwamen we direct in een dikke file terecht. Twee kanten op zowel

naar als van Singapore 3 rijen dik. Het is maar een klein stukje rijden, alleen duurde

dit een flinke poos, dan de bus weer uit om bij de Singaporese Immigratie weer een

stempeltje te halen, vervolgens langs de douane, nou je weet niet wat je ziet, als je

de hal binnenkomt, 12 loketten, allemaal met dranghekken en stampvol. De

schoolvakantie is begonnen. We hebben een uur in de rij gestaan, zodoende hadden

we al doodmoeie voeten voordat we begonnen.


   


Dan ga je weer de volgende bus in en kun je lekker koel even uitrusten, het is een

kleine drie kwartier rijden. De omgeving van Singapore is heel groen, lage huizen,

helemaal niet wat je in gedachten hebt en dan stap je uit in Queenstreet. Vorige

keer ben ik meegeweest naar een hardware store, daar had ik foto's genomen van

de wolkenkrabbers er tegenover, daar kon ik me mooi op orienteren en via een

shortcut stonden we daar zo. Roderick heeft nog een paar spanbanden nodig om

de jerrycans op dek goed vast te zetten. Via het weggetje tussendoor kwamen we

op een ouderwetse vlooienmarkt terecht, wat een meuk. Maar toevallig zagen we

een kannetje wat we wel wilden hebben, dan kijkt zo'n verkoper naar die grote

goedgeklede Roderick en vraagt direct de hoofdprijs. Daar tuinen we niet meer in.

Voor een kannetje waar nog een oud prijsstickertje van 5,70 Singapore Dollar op

stond, wilde hij 40 SD. Echt antiek! Ja daaggg.


 

  

In de gereedsschapswinkel slaagden we meteen, dus nu kunnen we aan de wandel.

We hebben een hotel geboekt midden in Chinatown, nog een pokkeneind lopen, maar

dan hebben we al een heel deel gezien. Er wonen heel veel Chinezen in Singapore,

us overal Chinese winkels etc. Hier kwamen we op een markt terecht waar juist het

Dumpling festival bezig was. Nou versieren kunnen ze wel.

Overal staan weer Godenbeelden omhangen met allerhande tierelantijnen. En ook

overal gaan de mensen hiervoor in gebed, branden wierook, aaien erover.


 


In ieder hoekje is wel wat leuks te zien. En dit is alleen nog maar op straat.


 


Hierachter zijn allemaal Chineze winkeltjes, ze verkopen van alles, gedroogde

paddo's, gedroogd zeewier, gedroogde visjes, kruiden, snuisterijen enz. en ook

gedroogde octopus.


 


Een stukje verderop zijn de chique winkels, daar verkopen ze beelden van jade,

allerhande draken en leeuwen, zo mooi, maar ook zo duur, we hebben er verlek-

kerd naar gekeken, maar dit gaat duidelijk boven onze begroting. Draken en leeuwen

koop je altijd per set van 2, maar zelfs de kleinste setjes kosten al 300 SD. Nou

weet ik wel, je moet wat over hebben voor je bescherming en voorspoed, maar dat

kunnen we niet meer trekken. Dit was nog maar het begin, want toen kwamen de

winkels met Buddha beelden en kunstwerken, dat liep meteen in de vele tientallen

duizenden. Hier staat Roderick te kijken naar een brok marmer of zo, met iedere

paar centimeter een uitgesneden Buddha.


 


We eten even een hapje bij Mc Donalds, die heeft op dit moment extra spicy

kipburgers, nou dat willen we wel proberen. Mjammie! Echt spicy en crunchy.

Verder gaan we weer, de bouwstijl in Singapore is een mix van koloniaal Engels,

Chinees en Ultramodern.


 


We lopen al een paar uur en willen ook vanavond nog op stap, dus we besluiten toch

maar te proberen een bus te vinden. 8 keer mis, maar 1 keer raak, dus nu verder met

de bus naar Chinatown.


 


Het Santa Grand Hotel Chinatown bevindt zich midden in het gewoel. Leuk!!!!


 


De lobby is een verzameling Chinees pluche, onze kamer is wat klein, maar wel hoog en

heeft gouden behang.


 


En een bed waar we in kunnen vallen. Even onze spieren bij laten komen.


 


Eigenlijk willen we niet meer opstaan, maar we hebben speciaal een hotel geboekt

om Singapore bij nacht te zien, dus na een uurtje zijn we weer op de been, maar dit

keer zonder onze rugzakken. Daar gaan we weer. Op de hoek van onze straat staats

de grote Hindutempel, daar hoef ik niet zo nodig naar toe, maar als je langs loopt en

er komen net allemaal prachtige Indiase schoonheden aangelopen met offerandes en

in de schitterendste gewaden, de trommen en cymbalen klinken en nog iets als een

jankhobo, dan moet ik toch echt even naar binnen. Wat apart is het toch.


 


We kunnen niet te lang blijven, want we hebben nog een flinke tippel te gaan, we

willen  naar Marina Bay, hier begint het Singapore dat je eigenlijk in gedachten hebt.

Gigantische hoogbouw. Roderick houdt met zijn Smartphone in de gaten of we de

goede kant op lopen.


 


 


En dit is waar we onder andere voor kwamen, het Bay Sands Hotel, gebouwd op 3

kolommen met als afdekking een schip. Gigantisch. We hadden het 2 jaar geleden al

gezien in het voorbij varen en het is kolosaal en intrigerend om te zien.


 


De Seagames zijn nog bezig, een soort Aziatische Olympische spelen, het is beredruk

en er is van alles te doen.


 


Even een showfoto.



Maar we willen graag naar boven op het Sky Park zien te komen, we daar voor nog

om de hele baai heen lopen. Op Internet hadden we gekeken voor de toegangsprijzen

en de mogelijkheid van Sight Seeing. We hadden wat gevonden, maar toen we wilden

boeken, bleek dat alleen mogelijk via een tourorganisatie en dan verviel het

kortingsaanbod. Helemaal boven op is het Infinity zwembad, 150 meter lang, dan lig

je daar te dobberen met uitzicht over heel Singapore. Dat leek me zo geweldig, daar

had ik heel wat voor over gehad, maar dit is alleen toegestaan voor hotelgasten.

Gewoon toegang tot het Sky park kost 23,50 SD per persoon. Een Singapore Dollar is

ongeveer 0.70 euro. Nu hadden we bedacht om gewoon boven in de bar een drankje

te gaan drinken. Dus wij naar binnen, al die torens door, langs alle bewakingsdiensten

en dan met de lift naar de 57e verdieping. De lift gaat supersnel, je oren klappen dicht.


 


Gelukt! We staan helemaal boven op, wat een schitterend uitzicht.



We lopen wat rond, de ene kant uitzicht op de baai en de voor anker liggende schepen,

aan de andere kant de stad, fascinerend met die verlichting.



 

Er is geen mogelijkheid om maar in de buurt van het zwembad te komen, het stikt

van de bewakers. Dat moet ook wel, want er liggen zeer kapitaalkrachtige mensen

hier te dobberen. We lopen door naar de bar, maar dat is een ongezellig Yuppending,

we hebben onze lol gehad en 47 SD uitgespaard, we gaan lekker ergens anders wat

drinken. We zien een station van de ondergrondse, even puzzelen, kaartje kopen en

een half uur later zijn we weer in Chinatown, waar we in een Koreaans restaurant

belanden. We hebben gedaan waarvoor we gekomen zijn.

 

 


Zondag, 14 juni 2015, Singapore en Puteri Harbour.


Als we wakker worden valt de regen met bakken uit de lucht. We hebben nog super

vermoeide lijven, maar we willen onze tijd hier goed besteden, we moeten vanmiddag

al weer terug. In ieder geval moeten we ergens ontbijten, dat doet Roderick graag met

nasi of bami, wat hier heel gewoon is, maar dit keer wil ik een gewoon Amerikaans

ontbijt met pannekoeken, scrambled egg, plakje spek en een kop koffie. We lopen door

de wijk en kijken onze alweer uit, de hoeveelheid indrukken is enorm.

Nu komen we weer langs een winkel met bakken vol met iets onduidelijks, als ik beter

kijk zie ik dat het gedroogde zeekomkommers zijn. Wat een hoeveelheid. Een Chinees

begint een praatje met me en vraagt of ik weet wat het zijn. Ja, maar ik ken ze alleen

van het snorkelen in zee, niet in deze vorm. Vervolgens vraagt hij of ik wel eens een

haaievin heb gezien? Jazeker, maar die zat nog vast aan de haai! Hier staan en hangen

er overal joekels van gedroogde haaievinnen.


 


En ook weer gedroogde Pijlinktvis, gedroogde Octopus, gedroogde kikkers.


 


We vinden een lekker ontbijtje bij Mc Donalds, ik begin zo langzamerhand fan te

worden. Echte Arabica koffie erbij, hmmm. Het regent nog steeds pijpestelen. We

besluiten wat vroeger terug te gaan in verband met de drukte gisteren en de laatste

bus van Johor Bahru naar de haven gaat om 19.00 uur. Dus uiterlijk moeten we met

de bus van 15.00 uur. Maar ik wil eerst nog graag naar de grote Chinese tempel, die

ook bij ons om de hoek staat. We hebben het beide naar onze zin.


 


En hup daar gaan we weer. Er is hier een mega grote Buddistische tempel, waar als

relikwie een tand van Buddha bewaard wordt. De tempel is dubbel formaat Bijenkorf.

Voor dat je nu begint te grinniken: De cathedraal van Santiago de Compostela heft als

relikwie een paar beenderen van de heilige Jacobus, dus veel verschil is er niet.


 


De hele tempel is versierd met roze bloemen en lampions, het is vandaag een

bijzondere dag. Als ik het goed begrepen heb, wordt vandaag de tand getoond.

Nou dat is me nogal wat.


 


Buiten horen we al muziek, het klinkt heel mooi. Er zijn monniken aan het zingen en

muziek maken. Het raakt me diep.


 


Er zijn twee gedeelten, grote zalen, de monniken gaan heen en weer. In het midden is

een grote tafel met offergaven, schaaltjes fruit en lichtjes.



Iedere centimeter van de muren is weer bekleed met een Buddha, honderden en

honderden.


   

 


Jammer genoeg moeten wij er ook weer vandoor, om 12.00 uur moeten we de

kamer uitchecken, hier de wachters voor de poort.


 


en hier mijn wachter, in letterlijke zin.



Gauw terug naar het hotel, snel inpakken en 5 minuten later staan we aan de balie

om te vertrekken. Weet je wat, we maken nog 1 rondje door Chinatown en dan

gaan we mooi voor de drukte uit terug. Goed plan, dachten we zo.



Het is echt een feest om hier rond te lopen.



We gaan nu verder met de ondergrondse naar het busstation. Ik vind het toch wel

knap van onszelf hoe goed we ons in een vreemde stad kunnen redden.


 


 


Zo we zijn bij station Queenstreet, nu alleen nog de juiste uitgang weten te vinden,

dat is nog het lastigst. Onze laatste dubbeltjes Singapore geld opgemaakt aan ijs.



Dan stappen we in de expressbus en gaan in vliegende vaart naar de Causeway.

daar weer door de immigratie om Singapore te verlaten, dan weer in de bus om de

Causeway af te rijden. Bus, welke bus? Geen bus te zien. We staan dan een uur te

wachten voordat we verder kunnen. 7 minuten later zijn we dan in Malaysia, daar

mogen we weer langs de immigratie en in de rij voor de douane. Dan nog een uur met de bus van Johor naar Puteri, deze bus is net vertrokken, dus dat wordt

wederom een uur wachten. We gaan bij Starbucks een kop koffie halen, komen

keurig een kwartier voor tijd op de halte, staan vooraan als de bus binnen een paar

seconden arriveert. Ik stap in, bestel 2 kaartjes, maar achter ons staan ineens 80

mensen te dringen. De chauffeur krijgt de pest in, stuurt iedereen terug, krijgt van

de chef op z'n donder, wordt dan nog bozer, jaagt nu iedereen van de treeplank, laat

Roderick binnen en sluit de deuren. Iedereen buiten nu boos en wij zitten als ere

gasten als enige in de bus. Dan doet hij toch maar weer de deur open en stuk voor

stuk komen ze besmuikt lachend naar binnen. 18.00 uur zijn we weer aan boord. We

besluiten ons vertrek maar een dagje uit te stellen, even bijkomen. We hebben een

fantastisch weekend gehad.


Maandag, 15 juni 2015, Puteri Harbour.


We zijn gebroken, we slepen ons uit bed en gaan het schip klaarmaken. Dat gaat

eigenlijk heel soepel. We komen helemaal in de mood. Alles is netjes weggestouwd,

de laatste kleren zijn gewassen, want gedragen kleren kun je bij deze temperaturen

echt niet in de kast hangen, Roderick heeft alle lieren nog schoongemaakt en gevet.

Alleen vanavond nog de website bijwerken, prima! Om 16.30 uur gaan we met het

havenbusje langs de immigratie om uit te klaren. Dit gebeurt in de ferry terminal,

waar  ze vanuit de marina office een afspraak gemaakt hebben met de

immigratieofficier. Nu zitten we als enige in een knotsgrote lege terminal op de

officier te wachten. Ook gebeurd, we zijn er klaar voor. Terug aan boord spreken we

de laatste dingen door, weet je wat, we hebben nu nog stroom, kan ik mooi nog even

je haren inkorten met de tondeuse, ga je daarna douchen. We doen heel slim een

verlengsnoer door het kajuitraampje, dan kan Roderick op de steiger langszij zitten

en hoeven we niet de haren overal van de boot te wassen. Zo gezegd, zo gedaan.

Bijna klaar, nog even die zijkant, daar zie ik nog een paar haartjes. Ik trek aan het

verlengsnoer en haak Roderick zijn bril mee, die daar ligt en die gaat zo

OVERBOORD!!!!! Neeeeee!!!!

Ja echt waar, gauw de snorkelspullen gezocht, terwijl Roderick zich aankleedt, maak

ik alle lijnen van het schip los, om de boot naar voren te trekken, we liggen uiteraard

strak tegen de steiger. Roderick erin, niets te zien, het is modderig beneden en

behoorlijk diep. Pak mijn duikspullen. Alles overhoop getrokken, snel snel, het is

bijna donker en opkomend water. Roderick krijgt in zijn zenuwen zijn spullen niet

goed aan, nog een keer en nog een keer. Maar als hij op de bodem is, ziet hij alleen

een dikke laag modder. Shit, Shit, Shit!!!! We zijn helemaal in mineur. Waterdichte

schijnwerper is vol zeewater gelopen, die is ook naar de knoppen, bij het uittrekken

van zijn duikvest laat hij de loodblokken vallen, ook weg. Natuurlijk hebben we nog

een oude reservebril, maar dit was zijn mooie, waar we net nieuwe glazen in hebben

laten zetten. Kijk eens even naar de reisverzekering. Nou voor een bril krijg je 250

euro minus 100 eigen risico, dat loont ook niet, misschien hebben we die later harder

nodig. Balen!


Dinsdag, 16 juni 2015, vertrek Puteri Harbour.


Ons humeur heeft flink te lijden gehad, maar gebeurd is gebeurd, het is toch niet

terug te draaien. Er is in tussen een wisseling van het getij geweest met heel veel

stroming, dus het heeft geen nut om nog eens te gaan kijken. Weg bril. We hebben

nog even overleg met onze duiker gehad, maar die zegt ook hetzelfde. Dit is

onbegonnen werk. Jammer, maar we moeten door. Vandaag vertrekken we met

hoogwater om 12. 00 uur om buiten een stuk stroom mee te krijgen op het lastige

stuk bij het oversteken van de Shippinglanes bij Singapore. Vanaf hier gaan we over

op onze weblog. Om jullie nog even een idee van afstanden te geven, waarschijnlijk

hebben we 6 tot 8 dagen nodig om bij de Sundastrait te komen. Er is erg veel

stroming, weinig wind of wind tegen, dus dat duurt even. Met ons Internet is het dan

gedaan. Onderweg naar Rodrigues proberen we zoveel mogelijk onze positie door te

geven, maar we moeten alles via de SSB radio doen. Er zijn weinig stations in die

regio, die we kunnen bereiken, dus niet direct ongerust worden, als jullie een aantal

dagen niks van ons horen. We doen ons uiterste best om veilig aan de overkant te

komen. Dit is het besluit van het Malaysia verhaal, South Africa here we come!

Heel veel liefs en een dikke kus voor jullie allemaal van Roderick en Yvonne.


Voorlopig verder met www.happybirdopzee.blogspot.com