Donderdag, 28 november 2013. Weer onderweg, nu van Batam naar Malaysia.


Nou dat was dus een kort maar krachtig bezoek aan Nongsa Point Marina. Eigenlijk

kan het ons niets meer schelen, we hebben onze tanks weer vol diesel en we gaan

gewoon weer. Als we om 13.00 uur weer naar buiten varen is het heiig, overal

onweerswolken, om ons heen honderden schepen, maar de zee is kalm, er is bijna

geen wind, dus motoren we rustig naar de Singapore Strait. We kijken onze ogen

uit, allerhande schepen, drijvende kranen, een soort opzuigschepen, gedeeltelijke

boorplatforms, tankers, supersnelle ferries en al wat er verder tussen zit. Geen

wonder dat we sommige schepen vannacht in het donker niet konden herkennen.


  


 


We tuffen kalmpjes door, we hebben nu nog de tijd om rustig om ons heen te kijken

en een boterhammetje te eten. Aan de overkant de skyline van Singapore.


  


Dan gaat het echte werk beginnen, het oversteken van de shippinglane, de

scheepssnelweg, in Singapore Strait. Altijd weer erg spannend. Er zijn wel honderd

schepen, op het onderstaande scherm is ieder driehoekje een groot zeeschip. Daar

moeten we tussendoor, de schepen op de Shippinglane hebben allemaal voorrang,

die mag je niet hinderen. Ook zijn er nog een groot aantal schepen, die geen AIS

hebben, die komen er nog bij. De ferries die er kris kras doorheen sjezen, de

sleepboten, je hebt ogen te kort.



We beginnen heel soepel, op de rand van de snelweg wachten wij tot de laatste

tanker voorbij gaat, dan valt er een gat en kunnen wij achterlangs, dan de andere

kant, de schepen die van stuurboord komen, dat zijn er een groot aantal, allemaal

heel grote jongens die met een flinke vaart aan komen zetten. We hebben het

patroon goed bestudeerd en gaan volgens het boekje keurig naar de overkant.

Maar dan komt er ineens een groot schip vanaf het ankergebied aanzetten, die

brengt ons aardig in problemen. We moeten de motor vol gas zetten om voor hem

weg te komen, Stress, hij komt zo hard aanzetten en we kunnen niet naar rechts

uitwijken. Doordat we nu een heel andere snelheid hebben, komen we ook niet

meer goed uit met de volgende schepen. En niet zoals in Nederland een centrale

verkeersleider, die aanwijzingen geeft of de boel op orde houdt. Nu komt er ineens

een schip van de tegenliggende zijde, die ineens linksaf wil. Shit. Kortom het was

behoorlijk stressvol, maar we hebben het er goed vanaf gebracht met wat

schoonheidsfoutjes.


 


 


 


Aan de overkant moeten we in de middenbaan blijven, omdat er aftakkingen overal

zijn, het blijft loeidruk, aan alle kanten van die zeereuzen om je heen. Eindelijk

kunnen we rechtsaf, de Melacca Strait in. Ook hier is het loeidruk met grote

schepen, maar ze gaan nu tenminste niet meer kriskras. Aan de stuurboordzijde ligt

een enorm groot ankergebied, waar zeker wel 300 grote schepen voor anker

liggen.


  


Het is inmiddels donker geworden. De schepen zijn allemaal van voor tot achter

felverlicht, dit is vooral als preventie tegen piraterij. Tussendoor varen dan nog de

grotere vissersschepen, de vrachtboten zonder AIS, slepers, Pilots en 500 kleine

viskano's met een buitenboordmotortje. Die kleine visbootjes hebben een typische

verlichting, het zijn net drijvende boeien, een felgloeiend lampje in de vorm van een

drie hoekig vlaggetje. Daarbij  komtnog een achtergrond van walverlichting en

felverlichte opslagcontainers, kranen, service-boten, kortom je zit te turen en te

berekenen wat je eigenlijk ziet. Per schip moet je weten of het voor anker ligt of

vaart maakt, welke kant hij op gaat, of onze koersen kruizen, hoe snel hij gaat en

zo voort, en die visbootjes schieten gewoon aan alle kanten voorbij en vlak voor de

boeg langs. En als extra attractie drijven er ook weer overal netten. Maar we gaan

lekker, we hoeven ons deze trip geen zorgen over de diesel te maken, de motor

staat aan, de zeilen staan ook bij, af en toe flink stroom mee, soms weer een stuk

tegen. We hebben ons normale wachtschema weer opgepakt en zo gaan we verder

door de nacht. 



Vrijdag, 29 november 2013, aankomst Admiral Marina, Malaysia.


We hebben nog steeds de motor aanstaan, maar dit keer kan het ons niet schelen,

we willen nog maar een ding, linea recta naar Port Dickson, de Admiral Marina. In de

vroege ochtend begint de motor weer wat onregelmatig te lopen, Roderick wakker

worden, je mag weer even zwemmen. Onder water ziet Roderick overal om zich

heen grote bossen touw en troep op anderhalve meter onder de waterspiegel

drijven. Deze keer was de klus gauw geklaard, dus de zeilen weer goed gezet,

motor weer gestart en verder gaan we weer. Er staat en flinke stroming van wel 3

knopen, lastig op het moment dat je die tegen krijgt, maar heel leuk op het

moment dat je die mee krijgt. Dan gaan we zomaar op onze sloffen met 8 knopen

snelheid over de grond.


  


We schieten lekker op, om 12.00 uur 's middags hebben we al 133 Nm afgelegd en

is onze positie 02.04.894 N 102.05.704 E. De motor begint af en toe te hikken,

maar dit keer blijft hij toch doorgaan. Vuile diesel blijft vuile diesel. Er drijft hier ook

weer enorm veel troep in zee, maar dit keer veel natuurlijke zooi, boomstammen,

takken, struiken, maar ook gevlochten houten panelen, dikke balken met grote

spijkers, en grote velden met wier, waar ook weer van alles in vast blijft haken,

touwen hout,plastic, netten. Deze drijvende bende zou wel eens veroorzaakt

kunnen zijn door de cycloon Hayal, er zijn natuurlijk vele huizen vernield en bomen

ontworteld en dat wordt via de rivieren allemaal naar de oceaan afgevoerd. Maar dit

keer komen we er goed mee weg, we proberen zoveel mogelijk er om heen te

varen, hoewel ik een flinke boomstam geramd heb.

De AIS vertoont nog even kuren en wil niet meer, maar ook die herstelt zichzelf.

We passeren nu in de Strait of Melacca een enorm ankergebied vol grote tankers.

De AIS krijgt dan zoveel informatie te verwerken, die kan het gewoon niet meer

aan. Nog 26.8 Nm te gaan. Als de stroom nu nog even een poosje mee blijft staan,

komen we misschien nog voor donker op onze bestemming. Dat zou gaaf zijn. Er is

verbazingwekkend veel hoogbouw langs de kust, dat hadden we niet verwacht.


  


We passeren nog de Euronav, een reusachtige moderne supertanker. Het lijkt wel

een vliegtuig zonder vleugels.


  


En dan nog een kaap te gaan, zodra we die gerond hebben zien we in de verte Port

Dickson liggen. De Admiral Marina ligt hier ten zuiden van, dus we kunnen aan de

aanloop beginnen, de zon staat op het punt om onder te gaan.


 


En ja, we redden het, gelukkig, je kunt wel zien hoe moe Roderick is, ik ook

trouwens. Nog even de laatste loodjes, stootwillen uithangen, lijnen naar voren

brengen, mijn armen zijn als lood.


  


Om 18.20 uur liggen we afgemeerd aan de steiger van Admiral Marina. Als we naar

de office toe lopen zien we pas echt waar we terecht gekomen zijn. De meest

luxueuze marina waar we ooit gelegen hebben. Bij het hek naar de steiger staat

een bewaker, die iedere keer voor ons het hek opent en ons begroet door zijn hand

op zijn hart te leggen en zijn hoofd te neigen. Heel aandoenlijk. De marina hoort bij

een resort, er is een schitterend hoofdgebouw met pilaren en balkons, een luxe

receptie, een prachtig restaurant en een fantastisch zwembad omgeven door

palmen met lichtjes rond de stammen. Wauw! We gaan gauw terug naar het schip

om wat fatsoenlijks aan te doen en gaan ons dan helemaal te buiten aan het

gigantische dinerbuffet in het restaurant. Bekaf rollen we over de steiger naar ons

bedje. Hier blijft ons schip liggen als wij naar Nederland gaan over 2 weken. Het

was een zware trip met veel tegenslagen, we zijn flink moe, maar we hebben ons

er goed doorheen geslagen. Op naar de volgende fase. De Admiral Marina, Port

Dickson, bevindt zich op positie 02.28.31 N 101.50.48 E.



Zaterdag, 30 november 2013, Admiral Marina, Port Dickson, Malaysia.


Oohhh, wat zijn we moe, nu voelen we het pas echt. Eerst maar eens ons

aanmelden bij het havenkantoor. Afspreken hoe lang we hier willen blijven en

dergelijke. Het resort gebouw is nog mooier en luxieuzer dan we dachten.


  


 


Dan gaan we op pad naar de stad, dat is een wandeling van zo'n 20 minuten langs

de berm van een drukke verkeersweg. Tussen de auto's door naar de overkant,

want de geldautomaat zit binnen bij het Shell station. Het personeel hier draagt

kleurige rode uniformkleding, de dames allemaal met hoofddoek.


  


Okay, dat was deel 1, we hebben nu Malaysia Ringgits in handen. Dan naar een

telefoonwinkel, we moeten weer een nieuw telefoonnummer en een dongel voor de

computer. In Indonesia hadden we ook alweer een simlockvrije dongel gekocht,

maar op een of andere manier werkt het in een ander land toch niet. We zijn zeker

een uur in het winkeltje bezig, voordat alles weer werkt. 

 

  


Mooi nu kunnen we meteen even kijken hoeveel een Ringgit waard is. Er gaan iets

meer dan 4 Ringgits in een Euro, dus dat is niet zo moeilijk. Dan lopen we even

langs de winkeltjes. Een heel ander aanbod weer, de kleding is hier weer uit 1001

nacht. Kleurig, vol borduursel en versierd met glimmende steentjes, kralen, kantjes

en bandjes en vele sets met een bijpassende hoofddoek. Ik kan de verleiding niet

weerstaan en sla toch even aan het passen. Een heel mooie zachtgele jurk met

paarse stenen en borduursel en een lange paarse rok. Wauw, dat staat mooi, niet

echt geschikt voor op de boot, maar wel heel leuk. Nog een andere, nu zwart met

allerhande tierelantijnen. Ook heel mooi. Zal ik er 1 nemen? Roderick is daar altijd

heel simpel in, als je ze mooi vindt, neem je ze toch allebei. Ik moet altijd even met

die gedachte stoeien, maar ze zijn echt heel mooi en we gaan de Kersttijd in, Okay,

ik doe het, ik neem ze alletwee. Maar dat ging zomaar niet. Als je er 2 koopt, krijg

je een 3e gratis. Dus ik de hele winkel weer door zoeken naar een 3e set, die niet

alleen moet passen, maar ook nog een beetje draagbaar is. Dus een uur later ben ik

3 moslimjurken rijker.


  

 

Dan is het tijd om te lunchen. We zoeken een beetje fatsoenlijk eethuisje uit. Het

voedsel is dan wel ongeveer gelijk aan Indonesia, maar ze hanteren weer heel

andere namen. In ieder geval hebben we heerlijk gelunched, Ja natuurlijk met nasi

goreng, ik met een halve kip en Roderick een Kantonese mie, groot glas vers

vruchtensap erbij en toen moesten we 20 Ringgit afrekenen, 4.75 euro dus. Dat

smaakt naar meer. Dan weer terug naar de haven gelopen, waar we even het

zwembad in gedoken zijn en vervolgens ons onledig gehouden hebben met een film

kijken en wat Internet, lekker vroeg naar bed. Ze zijn de gebouwen en de omgeving

al helemaal in kerstsfeer aan het brengen.


 


Zondag, 01 december 2013, Admiral Marina, Port Dickson, Malaysia.


Hee, we hebben geen Internet Access op onze computer, hoe kan dat nou? We

hebben net 3 gigabites op de dongel laten zetten. Roderick gaat op mijn fietsje naar

de stad om langs het telefoonwinkeltje te gaan. Hij fietst langs het randje van de

snelweg no 5. Beetje eng, maar er zijn hier geen fietspaden, geen stoepen of een

secundaire weg. Krijgt hij natuurlijk ook nog een lekke band! Bij de winkels was ook

een motorreparatieshop, daar is hij naar toe gelopen en daar kon hij dan onder

toeziend oog van alle medewerkers zijn bandje plakken. Hij kreeg ook nog koffie

aangeboden. Maar het telefoonwinkeltje was nog niet geopend, dus uiteindelijk

komt hij een paar uur later onverrichterzake terug. Het is trouwens afgelopen met

het luie leventje, er moet gewerkt worden. We hebben voor de 15e december een

vlucht geboekt en nu moeten we aan de slag om het hele schip schoon te maken,

alle kasten leeg, van alles en nog wat uitzoeken en te regelen.

Het schip blijft hier 6 maanden liggen in de Tropen, dus alles moet brandschoon zijn.

De veiligheidslijnen worden gespoeld, de zeilen eraf of helemaal ingepakt, ieder

gedragen kledingstuk moet gespoeld, al het zout moet eruit, hetzij van de zee,

hetzij van het zweet. Dan opzoeken wat er allemaal mee moet naar Nederland,

meer dan er mee kan! Kortom we gaan er hard tegenaan. In de middag krijgt

Roderick weer een herkansing met de fiets , het winkeltje is open en nu kunnen we

weer het internet op. Waarschijnlijk hebben ze er 3 MB op de dongel gezet in plaats

van 3 GB. Er komt een nieuw schip de haven binnen lopen. We kijken even of we

kunnen helpen met afmeren. 's Middags komen ze bij ons aankloppen of we zin

hebben om mee te gaan Chinees eten. Ja prima natuurlijk. Dus dan wandelen we

wederom naar de stad. We houden wel wat beweging zo.


  


Maandag, 02 december 2013, Admiral Marina en Port Dickson.


Voor vanochtend een taxi besteld, die ons naar Port Dickson moet brengen, we

moeten nog officieel inklaren. Eerst langs de immigratie, vervolgens door de regen

naar de Customs en de Portoffice. Het gaat allemaal heel gemakkelijk. De officials

zien er ook hier weer keurig uit, mooie uniformen, de dames ook in mooie

getailleerde uniformen, maar wel allemaal met een hoofddoek om.

Dan gaan we de stad bekijken. Nou dat ziet er niet armoedig uit, prachtige

juwelierszaken met van die echt Oosterse gouden kettingen, schitterend, en ook

hier weer veel kledingzaken met zoals je hier ziet rekken vol met kleurige

hoofddoeken. Het regent voortdurend pijpestelen, dus we maken er niet zo'n

toestand van, we wandelen wat rond, doen woeste aankopen, zoals  knijpers,

hangertjes en een paraplu en gaan dan lekker lunchen.


  


Dan gaan we nog wat verder de stad verkennen, we moeten toch weten wat er zoal

te koop is hier en vervolgens slaan we onze slag in de stalletjes met heerlijk vers

fruit.


 


 


Dan zoeken we een taxi op en gaan we weer op huis aan.


Dinsdag, 03 december 2013, Admiral Marina.


Wel verdorie, nu doet de telefoon het weer niet. Geen access tot Internet. Hier

worden we wel flauw van want ook hier hebben we 3 GB laten zetten. Roderick

weer op het fietsje naar de stad. Ja U heeft zeker veel naar You Tube gekeken! Nou

mooi niet, er wordt na veel moeizaam gepraat contact gezocht met de provider en

die herstelt het account, dus nu werkt alles weer. Gedoe allemaal.

Er moet verder gewerkt worden. Het hele schip wordt onder handen genomen.

Vanochtend de enorme gennaker laten drogen en ingepakt. De regentijd is

aangebroken, er vallen enorme buien, maar tussendoor schijnt de zon weer met

tropische kracht, dus ik hang gewoon de was zonder te wringen drijfnat over de

railing en aan het eind van de dag is het deze nog een paar keer extra gespoeld en

kan het 's avonds toch weer naar binnen. De eerste hut is helemaal leeggehaald,

uitgezocht, uitgesopt en vervolgens weer helemaal volgestouwd. De NL spullen

worden in de cabine verzameld.


Woensdag, 04 december 2013, Admiral Marina.


Vanochtend vroeg stond Etienne van La Luna naast de boot. Die laten ook hier hun

schip liggen als zij voor een maand naar Nederland gaan. Gezellig even bijkletsen.

Volgende hut, eerst alles er weer uit, werkelijk alles. Je kan nu nergens anders

meer bij. Maar gewoon stug volhouden. Letterlijk alles wordt opengehaald,

nagekeken en schoongemaakt. Al het gereedschap moet er ook uit, dan kan het

vloerschot eruit, want Roderick wil de Gland om de schroefas controleren. Die ziet

er prima uit en lekt niet, het vak is helemaal droog.


 


We hadden deze marina uitgezocht, niet alleen omdat deze in een veilige kom

ligt,maar ook omdat ze hier een "haul out"mogelijkheid hadden. De haven is

prachtig en veilig, maar om hier nou ons schip op de kant te zetten, daar zien we

hier toch geen heil in. Er is werkelijk niets, alleen een stenen plaatsje. We moeten

dan een kraan laten komen om ons eruit te laten tillen, maar er is geen enkele

shipchandler of maar een winkeltje waar je iets kunt kopen, laat staan dat we aan

specifieke scheepsbenodigdheden kopen of wat vakmanschap in kunnen huren.

Kortom we blijven in het water en als we terugkomen varen we naar Langkawi,

waar ze een echte boatyard hebben. 's Middags zijn we met Etienne en Denise even

naar de stad gelopen, hebben daar ook gelijk lekker gelunched. Later gaan we nog

met hen naar het Happy Hour in de Sailorsbar, hier op het resort. Denise blijkt jarig

te zijn. Nou gefeliciteerd meid!   Ze had onderweg juist verteld, dat haar dagboek

bijna vol was en laten wij nou net nog een mooi kadootje aan boord hebben, een

Narnia dagboek.


Donderdag, 05 december 2013, Admiral Marina, Port Dickson.


Vandaag is er een droge dag voorspeld, dus we gaan het voorzeil eraf halen. Het is

een grote lap, die genua. We hebben hem eerst even laten drogen, dan moet hij uit

de furling gehaald worden en op de steiger vouwen we hem netjes op en kan hij in

de zak. Direct naar binnen die zak. Zo loopt het schip van binnen langzaam vol, het

is moeilijk een beetje logica er in te houden. De gewassen kleding die hier blijft doe

ik in plastic zakken in de kast. Of dat nou slim is, weet ik niet. Er komt dan minder

vocht bij, maar het vocht kan ook niet weg. We laten ons verrassen als we terug

komen. Helaas is de lekkage die we hadden onderweg, doorgesijpeld naar een

ander boekenkastje. Daar had ik niet op gerekend, de boeken die daar staan, zijn

allemaal bewaarboeken, ze zijn al weer gedeeltelijk gedroogd, de pagina's plakken

op elkaar, die kan ik dus met een aardappelmesje los gaan snijden. Dan stuk voor

stuk goed laten drogen. In de winkel vind ik slimme dikke plastic zakken, dus nu

start ik met het inpakken in plastic van alle belangrijke boeken. Dubbel voordeel, ze

worden niet stoffig, geven geen luchtjes af en hopenlijk blijft nu alles droog. Het ziet

er wel netjes uit. Roderick kan dus voor de honderdste keer zijn boeken uit de Duin

serie gaan lezen als we weer onderweg zijn.


  


Het is grappig, overal worden de winkels in kerstsfeer gebracht, er staan

kerstbomen, sneeuwdecoraties, rendieren, er klinkt ook kerstmuziek.  In de

supermarkt dragen alle winkelbedienden een rode kerstmuts, de moslima's dragen

hun kerstmuts boven op hun hoofddoek.

Intussen volgen wij de stormberichten in Nederland. Ons arme huisje in Anjum

staat midden in het geweld.


Vrijdag, 06 december 2013, Admiral Marina, Port Dickson.


Bij het opstaan direct de computer opgestart om het nieuws over de storm te zien,

maar al het nieuws wordt overvleugeld door het overlijden van Nelson Mandela.

Een fantastische man natuurlijk, maar hij was wel intusssen al 95 jaar, dus echt

geschokt kan ik dan niet zijn. De aankondiging van zijn overlijden door de president

van Zuid Afrika vond ik wel indrukwekkend, maar al dat gewauwel van journalisten

onderling, daar kan ik altijd zo flauw van worden. Verder vandaag veel van

hetzelfde. De stapel voor Nederland is uitgezocht, we hebben nog 12 kilo bagage te

gaan, maar nog minimaal 27 kilo liggen, dus dat wordt nog een keer schiften. Happy

Hour weer met zijn vieren naar de bar, waar we dit maal een aantal Shell

medewerkers spraken ( Denises vroegere werkgever), die hier in Malaysia

gestationeerd zijn. Leuk zo hoor je weer eens wat anders. In de bar stond de

televisie aan op het sportkanaal en zo konden we hier in Malaysia een stuk van de

voetbalwedstrijd Heerenveen-Feijenoord zien. Lachen toch.


Zaterdag, 07 december 2013, Admiral Marina, Port Dickson.


We schieten al lekker op, nog een paar keer een ritje op de fiets naar de winkels,

altijd weer een verrassing die prijzen. Sommige dingen zijn zo spotgoedkoop, dat

kun je gewoon niet geloven, andere dingen zijn daarentegen veel duurder dan

verwacht. In de winkels is het hoe dan ook een speurtocht, we herkennen geen

merken, dus goed opletten of je nu afwasmiddel of WC schoonmaakspul koopt.

Sommige merken zijn wereldwijd, dus daar vinden we herkenning in de kleuren of in

het logo. 's Middags haak ik meestal af, het is hier nog steeds smoorheet en ik ben

rond die tijd bekaf. Tijd voor het zwembad dus. Dat is echt prachtig. Heerlijk even

zwemmen onder de kokospalmen, even bijkomen.


  


Zondag, 08 december 2013, Admiral Marina, Port Dickson.


Gisteravond nog even met Netty geskyped, wij regelen al onze zaken via Internet

en af en toe zie ik dan mijn zus opduiken. Leuk. Wij gaan morgen naar Melaka met

de bus, een grote stad meer naar het zuiden. We hadden het er over met Etienne

en Denise, die zijn er ook in gedoken en hebben een goedkoop hotelletje daar

gevonden, de busreis neemt namelijk nog al veel tijd in beslag en je moet altijd

voor de zekerheid weer vroeg terug. Dus hebben wij ook dat hotel geboekt, dan

kunnen we dinsdag weer op ons gemak terug. Nog even doorhalen vandaag, nog 1

week te gaan voordat we vliegen. Zonet kwam Etienne langs met de verrekijker, hij

had een grote slang in het water aan de overkant gespot. Het is echt een joekel. Hij

volgt exact de vorm van de damwand. Hij heeft echt een grote kop. Etienne en ik

hebben hem zo lang mogelijk gevolgd, op het eind moest de slang de hoek om en

zou dan dichter bij ons komen, maar hij verdween onder de steiger daar,

daarentegen kwam er een tweede slang van de andere kant af aan zwemmen. Niet

zo groot als de eerste, maar toch...


  


Maandag, 09 december 2013, Melaka oftewel Malacca, Malaysia.


We gaan vandaag met de bus (eigenlijk met een aantal bussen) naar Melaka, zoals

het hier in Malaysia heet, wij kennen het beter als Malacca. Etienne en Denise gaan

ook. Er is wat verwarring over de busroutes, bustijden zijn sowieso onbekend.

Etienne en Denise willen over Seremban gaan en wij willen proberen de kustroute

te nemen. Uiteindelijk gaan we toch met z'n vieren voor het avontuur, we zien wel

hoe het gaat lopen. Om kwart voor 7 zijn we dus al op pad, de eerste bus stopt hier

op een kwartiertje lopen op de snelweg, dus dat is niet zo moeilijk. We stappen uit,

waar wij denken dat het busstation is, in Pasir Panjang. Het is een gribus, vuil,

vervallen. Bij het uitstappen vragen we de chauffeur nog om advies, eerst zegt hij

dat er helemaal geen bus naar Melaka gaat, even later zegt hij: Stap hier maar uit

en wacht hier maar op de bus. Daar beginnen we dus mee, met wachten, maar

eigenlijk hebben we er een hard hoofd in, we gaan om de beurten maar eens

rondvragen, nummer 1 zegt dat er helemaal geen bus naar Melaka komt, Nummer

2 zegt weer wat anders, Nummer 3 heeft weer een ander advies, maar

overwegend negatief. We lopen een stukje verderop, daar staat een wegwijzer,

maar welke weg zou een bus nemen. Terug dan maar weer.


  


Dan komt er een man, die in goed Engels te verstaan geeft, dat hier toch echt geen

bus stopt naar Melaka, dat we dat wel kunnen vergeten. Okay, dat geloven we.

Maar wat nu. Intussen is de bus waar we op de heenreis zaten aan de overkant

gepasseerd, als dit het eindstation is, waar is hij dan die 25 minuten naar toe

gereden? Er moet dus nog een vervolgtraject zijn. We besluiten toch nog op de

volgende bus te wachten en daarmee naar de eindhalte te rijden. Volgens deze

chauffeur kunnen we daar op een andere bus richting Melaka overstappen, nou dat

is een opluchting. Dit is een klein busstation met een eetgelegenheid, waar heel veel

mensen komen ontbijten. Roderick informeert wanneer de bus komt en de man belt

meteen zijn vrouw op om dat na te vragen. We moeten 50 minuten wachten, maar

dat is dit keer geen straf, Roderick lust nog wel een lekker nasi goreng ontbijt.

Intussen is de man druk bezig met deegvellen steeds dunner te "zwaaien",

natuurlijk ga ik staan kijken. Het wordt Roti, weet ik nu.


  


 


Dat ziet er echt lekker uit, dat ga ik nemen, een heerlijke currysaus erbij, hmmm.


  


We zaten ons al af te vragen waar deze plastic theekannetjes voor waren, er staat

namelijk ook een plastic comfoortje onder, dat is niet logisch. Maar goed de andere

gasten in de gaten houden, dan wijst het zich vanzelf. Omdat de meeste moslims

met hun handen eten, staat er dus een kan water om de handen te wassen en het

comfoortje is de opvangschaal. Slim toch. Dan komt eindelijk de bus, okay, weer

een stuk in de goede richting. Ook deze gaat niet naar Melaka, maar naar Masjid

Tanah, daar moeten we weer overstappen. Dit keer staat de bus al klaar en het is

bijna niet te geloven, maar deze brengt ons naar het knoertgrote Sentral

Busstation in Melaka. Vandaar willen wij lopend naar het hotel, dan hebben we

alvast dit gedeelte gezien.


  


Roderick zijn telefoon heeft kuren, dus wij gaan eerst naar een telefoonshop, het

wordt een langdurige kwestie, dus we spreken af ieder onze eigen gang te gaan.

Het is aanvankelijk geen prettige wandeling, langs bouwplaatsen en langs de berm

van een drukke verkeersweg en dat in de hitte, maar allengs wordt het leuker.

Mooie bushaltes hebben ze hier.


  


Het is een langere en lastiger tippel, dan we verwacht hadden en inmiddels raken

we uitgedroogd, dus eerst maar eens een foodstall opgezocht, waar we direct ook

een lunch nemen. Weer 16 MRinggit lichter, 3.80 euro..


  


Zo, we kunnen er weer tegen. Verder maar weer. We duiken direct Chinatown in,

een andere wereld. Alle opschriften in het Chinees. Leuk hoor, het voelt meteen

heel ver weg.


  


Langs de sportschool, zelfs de bloempotten hebben stoere afbeeldingen.


  


En dan wordt het genieten, allerhande Chinese winkeltjes met antiek, met

bric-a-brac, met kruiden en etenswaren (denken we), met snuisterijen. Roderick

vond nog een erg mooi Mah Jongg spel, we hebben het heel verstandig niet

gekocht, maar het was wel heel verleidelijk.


  


 

 

Het is regentijd dus we hebben een paraplu bij ons, maar hij wordt voornamelijk

tegen de zon gebruikt, het is zo heet.

En overal tempels en tempeltjes. Mooie entree, mooie altaren, maar vaak om de

hoek rommel en meuk, potjes verf, tafeltje met nog wat bordjes en glazen. Hier

staat de gelukbrengende draak tussen de kartonnen dozen en de pauken erachter.


  


 


Melaka is een smeltkroes van culturen en religie. De stad is een tijd in Portugese

handen geweest, dus er zijn Katholieke kerken en mooie Portugese tegeltjes en

dergelijke, in 1641 kreeg de VOC wel zin in deze handelshaven, dus de

Nederlanders veroverden deze stad op de Portugezen, die Nederlandse invloed is

duidelijk te zien. Het Ossebloed rode Stadhuys, de Heerenstraat, de Jonkerstraat,

de Nederlandse bouwstijl met dakpannen. Vervolgens hebben de Engelsen hier ook

nog een tijd geheerst en nu mag Malaysia het zelf doen. De stad staat op de Unesco

Wereld erfgoedlijst en dat is zeker terecht. Het is een feest om rond te lopen. Een

groot deel van de bevolking is Moslim, een ander deel Hindu en er lopen

verschrikkelijk veel Chinezen rond, die dus een compleet eigen wijk hebben,

Chinatown. Er is een straat, die wordt ook wel de Straat van

Verdraagzaamheid genoemd, daar staat een grote Moskee, een Hindu tempel

ernaast, een Boeddhistische tempel er tegenover en iets verder op de grote tempel,

de naam moet ik nog even opzoeken, die zowel het Taoisme, Confucianisme en

Boeddhisme omhelst.


  


Het is de Sheng Hoon Teng tempel, de oudste Chinese tempel in Malaysia, die nog

steeds in gebruik is. Niet alleen een prachtige tempel om te zien, maar er hangt ook

die hele aparte serene sfeer. Overal biddende mensen, gewoon op de knieen voor

het altaar, maar ook al buiten staan ze te buigen met brandende wierookstokjes,

sommigen zijn druk in de weer met een koker met I Tjing stokjes,  heel hard

rammelen met die koker en kijken welk stokje eruit springt, daarna gooien ze met

halve maanvormige stenen, wat ze er precies uit aflezen weet ik natuurlijk ook niet.


  


Het is een groot complex met overal hokjes met Godenbeelden, maar ook hele

wanden met stokjes met daarop een foto geplakt van een gestorven familielid. Ook

hier staan veel mensen hun rituelen te volvoeren. Indrukwekkend allemaal, ik zou

er wel een hele dag door kunnen brengen.


  


 


     


Morgen verder, het is inmiddels half 3 's nachts, ik heb iets te lang met mijn Duitse

zusje geskyped en ik wilde de website nog publiceren.


Even later komen Etienne en Denise hier ook binnenstappen, die zijn al langs het

hotel geweest, wij gaan ook maar eens verder. Kijk daar aan de overkant....

Nou er is echt genoeg te zien. Je moet ook hier weer goed opletten waar je loopt,

de straten hebben grote diepe water afvoeren, die zijn ook echt nodig met die

geweldige plensbuien. Dan valt er zo'n hoeveelheid water.


  

 

Dan komen we aan bij ons hotel, eigenlijk een guesthouse, gelegen direct naast het

centrum. Schoenen uit bij binnenkomst. Roderick strompelt op zijn blote voeten de

lange gang af, eerst naar de recetie, dan trap op, trap af omdat ze ons alles

uitleggen en laten zien. Dan komen we bij onze kamer, een balzaal gewoon, zo

groot,  airco, een grote fan aan het plafond en een gedeeld terras voor de kamer

en dan het belangrijkste een heerlijk Kingsize bed, Wauw wat ligt dat lekker. Nou

even dan. Even nog ter informatie: de kamer kost 60 Ringgit, dat is wel 13,63 euro.

 

 

 

We nemen even pauze en daar gaan we weer. Nu eerst de richting op van het

Hollandse Stadhuys. Jammer genoeg staat het net in de steigers, omdat het een

verfbeurt krijgt, maar er om heen is het een drukte van belang op het Dutch

Square.


 


Hier staan een groot aantal riksja's op een vrachtje te wachten. Eigenlijk

zijn het geen Riksja's maar Trishaws. Ze hebben namelijk 3 wielen, de fiets is aan

de zijkant gemonteerd, eigenlijk is het een luxe fiets met zijspan. En de riksja's zijn

supermooi versierd, met afdakjes, bloemen, poppetjes of geheel volgens een

thema, zo rijdt er bijvoorbeeld een Hello Kitty riksja rond, die erg gewild is bij de

Chinezen. Het is een feest voor het oog, absoluut, niet altijd voor het oor, want een

aantal riksja's rijden met een enorme gettoblaster rond met keiharde high tech

music.


  


Weet je, eigenlijk wil ik ook wel een ritje in zo'n mooie. We kiezen een mooi

karretje uit, waar de rugleuning helemaal volgeplakt is met allerhande geld, gele

bloemen overal, barbie poppen, dinosaurusjes, te veel om op te noemen.

We boeken hem voor een uur, maakt niet uit waar naar toe, laat maar wat zien.



We zijn nog geen 10 minuten onderweg of het begint te stortregenen. Ik krijg een

extra paraplu in mijn handen en de riksjarijder trekt een heus regenpak aan. Hij

trapt zich het rimbam, hij zal zeker moe zijn zo op het eind van de dag.


  


   


Bij de Koninklijke Bron, worden we eruit gelaten, dan kunnen we die bezichtigen,

dus even door de modder er naar toe en dan gauw weer onder de paraplu in ons

bakje. Het is een leuke rit, we hebben een hoop bezienswaardigheden voorbij zien

komen. Aan het eind laten we ons afzetten bij ons guesthouse, dan kunnen we

tenminste een paraplu ophalen. Na afloop geeft Roderick de man een flinke fooi,

heeft hij ook een leuke avond. Dan wandelen we weer naar het centrum, waar we

Etienne en Denise tegenkomen, dus gaan we even gezellig wat drinken. We

wandelen gevieren weer naar het Stadhuysplein, de riksja''s zijn in de avond

helemaal in ledlicht gehuld. Het ziet er sprookjesachtig uit.


  


Wij willen nog een boottocht over de rivier maken, de stad is prachtig aangelicht,

maar als we bij de ticketoffice aankomen, blijken er al 200 wachtenden voor ons.

Nou dan maar niet, gaan we gewoon nog een stuk rondlopen.


  


 


Moe maar voldaan komen we terug bij ons hotel, waar ik Roderick moet zoeken in

het Kingsize bed.


Dinsdag, 10 december 2013, Melaka en Admiral Marina.


We worden uitgerust wakker, maar hebben bijzonder moeie voeten. Roderick gaat

erop uit om een ontbijtje te scoren, daarna pakken we onze spullen en gaan we

direct weer de stad in.


  


 


Ik kan er geen genoeg van krijgen. Bij een stalletje op straat koop ik een bakje

Jackfruit, het is een heel grote vrucht en het vruchtvlees moet tussen de vezels

uitgesneden worden. Lekker!


  


 


Nog een keer langs de tempels, er hangt daar zo'n bijzondere sfeer. Bij

binnenkomst wrijft iedereen over het hoofd van dit beeld, ik ook natuurlijk, het

heeft daardoor een heel glad hoofd gekregen.


 


Er wordt weer overal druk gebeden en ook gerammeld met I Tjing stokjes in een

grote bus en welk stokje eruit valt, voorspelt iets, daarna wordt er met 2 halve

maan vormige stenen gegooid. In de tempel koop ik voor Ivar een tijgeroog

armband, ik had aan die mevrouw daar gezegd, dat onze zoon wat geluk kan

gebruiken. Een tijgeroog ziet alles op zijn pad, daardoor kan je de gevaren

vermijden, gaan de boze dingen voor je weg, dus het resultaat is voorspoed en

geluk. Ik vertel het aan Roderick, die buiten zit te wachten, en terwijl ik het vertel,

denk ik: en Mirella dan? Dus weer terug voor nog wat tijgerogen. Als het ze nu niet

goed gaat, hebben we er alles aan gedaan.


  


Vervolgens bezoeken we nog de Moskee, een aantal Chinese tempels, we passeren

een winkeltje, waar ze kruidenthee verkopen uit grote koperen ketels.


 


 


 


We nemen een kijkje bij de Chinese smid, die druk bezig is.


  


Dan gaan we weer richting Stadhuys, want daar is het postkantoor en ik wil hier

vandaan wat kaarten sturen. Al die tijd waren er bijna geen ansichtkaarten te koop.

Waarom zou dit nu het Holland Plein heten?



We zijn goed moe, we hebben alweer een paar uur achter de rug, dus we maken

een eet en drinkstop, een grote kan vers vruchtensap gaat er zo in, dan gaan we de

bushalte opzoeken, we moeten bijtijds naar huis zien te komen en het is een mijl

om zeven. We moeten behoorlijk lang wachten, deze bus gaat eerst nog kriskras

door de stad, dat is wel leuk. Als we bij het Sentral Station komen blijkt de bus die

we nodig hebben vol gereserveerd te zijn, de volgende mogelijkheid is 7 uur. Dat

kan niet, want dan komen we niet eens in de buurt van Port Dickson, maar via een

Indiase Maatschappij kunnen we in hun bus een plaats reserveren, die vertrekt om

half 4, over 3 kwartier dus.


  


Een superluxe bus, met ruime fauteuils, verstelbare rugleuning en beensteunen, en

dat voor 11 Ringghit per persoon. Onderweg krijgen we noodweer, het water gutst

van de bergen af, de snelweg staat gedeeltelijk onder water, maar we hebben een

heel bekwame chauffeur. In Seremban moeten we weer overstappen op een

lijnbus, de halte is afgeladen vol, we moeten 5 kwartier midden tussen het gedrang

van de mensen staan wachten. En als dan eindelijk de bus komt, begint het gedrang

pas echt, want als je niet in deze bus past, moet je weer een uur wachten. De hele

weg hebben we moeten staan, meer dan een uur, we zijn helemaal bekaf en

hebben geen voeten meer. De aansluiting vanaf Port Dickson naar de haven hebben

we nu ook gemist, maar daar nemen we wel een taxi. We gaan eerst bij het

eindpunt een hapje eten in een moslimzaak, waar niemand Engels beheerst, maar

gelukkig wil een klant voor ons tolken. Nog even langs de fruitstal voor een

overheerlijke watermeloen, de taxichauffeur staat ons al op te wachten, in de hoop

op een vrachtje. Het is een prima chauffeur, dus we spreken meteen af, dat hij ons

zondag op komt halen om ons naar het vliegveld te brengen.


De laatste dagen zijn we alleen maar bezig geweest met inpakken, weer uitpakken,

ompakken en nog eens proberen. Verder schoonmaken, schoonmaken en

schoonmaken.

De website wordt gepubliceerd met onderbrekingen, maar het eind komt in zicht.

Ik moet weer stoppen, we zitten op het vliegveld en het is tijd om te "boarden"

Tot ziens in Nederland, we zijn weer onderweg.