Dinsdag, 03 juni 2014, Rebak Marina en Kuah, Langkawi.


De omgeving is prachtig, de hardstand is omgeven door de prachtigste palmbomen.

Buiten het resort en de Marina is hier niets. Wel echt mangrove bos, echte jungle en

miljoenen mosquitos.



Er is een gratis ferryverbinding met het hoofdeiland, die vertrekt vanaf de steiger

naast ons. Met speedboten met 450 pk worden we in vliegende vaart in 20 minuten

naar Port Langkasua gebracht.


  


Een gaaf tochtje, maar daar aangekomen is er ook niets, er staat wel een lading

taxi's te wachten om je op te pikken. We willen het wel rustig aan doen, maar we

moeten en domestic clearance in Kuah maken, ons inklaren bij imigratie, douane en

de Portcaptain. We starten met lopen om de directe omgeving te verkennen, er

zullen toch wel ergens winkeltjes zijn. Maar nee, een taxichauffeur pikt ons op, het

blijkt dat we anders nog 40 minuten moeten lopen voor een winkeltje en het stadje

Kuah blijkt trouwens 40 km verderop te liggen, 35 minuten met de taxi. Het zijn

mooi onderhouden wegen, de Malaysiers rijden rustig aan, het is zeker niet zo'n

heksenketel als Indonesia. Zo'n eerste rit met de taxi is altijd mooi ter orientatie.

We laten ons door de taxi bij de terminal afzetten en gaan op zoek naar de

immigratie (imigrasi), dan op zoek naar Customs, douane, in Malaysia schrijven ze

een soort fonetisch Engels, dus staat er Kastam. Taxi is Teksi.


  


En dan door naar het kantoor van de PortCaptain. Ook die is snel gevonden, alle

formulieren weer ingevuld en weggegeven, iedereen weer blij. We worden

uitermate vriendelijk behandeld. Zo dat is weer geregeld, dan gaan we nu direct

Kuah onveilig maken, eerst langs Starbucks voor een echte kop koffie en een

lekkere luie stoel, dan naar de Tourist Information, die lopen nu niet bepaald het

vuur uit hun sloffen, maar met veel aanhouden krijg ik toch alle boekjes die ik wil.

Dan gaan we eerst het Terminal centrum in, mooie moderne en vooral ook dure

winkels, maar ook veel betaalbaar toeristenspul. Voor mijzelf heb ik een leuke wijde

olifantenbloes gekocht, lekker voor naar het zwembad en weer terug naar de boot.

Kan ik zo over mijn natte badpak aan. Hup aan de wandel, eerst naar Eagle Square,

een stervormig plein met een giga grote adelaar erop. We kunnen het beeld al uit

de verte zien. Wauw dat ziet er mooi uit.


  


In het plantsoen groeien hier rijsthoeden lijkt wel. De tuinvrouwenploeg zit op hun

gemakje het bollenveldje te fatsoeneren. Er is hier een leuke en afwisselende

wandelpassage aangelegd, met winkeltjes als in een oosterse bazar, met

bruggetjes, doorkijkjes, restaurantjes en alles netjes onderhouden, verderop loopt

een groene ploeg met rijsthoeden het zwerfvuil op te ruimen. Het is een prachtig

opgezet plein.



We wandelen een heel eind, tot dat we bij de Billion taxfree mall komen.


  


We lopen langs een Indiaas restaurant en de heerlijkste geuren komen ons

tegemoet. We bestuderen de kaart en besluiten na afloop hier te gaan eten. We

doorkruizen het hele winkelcentrum, er is ook een taxfree liquorstore. Hier kosten

de halve liter blikjes Carlsbergbier 2,80 MRinggit in plaats van 13,50 MRinggit in

Port Dickson, dat is nogal een verschil. Dan de supermarkt baan voor baan

doorkruizen, we hebben best veel nodig, maar moeten het van de taxi in de kleine

ferryboot dragen, dus hoeveel kun je dan meenemen. Tja we willen toch wel een

beetje onze slag slaan. Op het resort is een klein winkeltje voor directe

benodigdheden, maar daar betaal je de hoofdprijs. We hebben zo'n beetje in ons

hoofd, wat we gaan meenemen en gaan nu eerst lekker uit eten.

We zitten net en dan barst er toch een hoosbui los, we hebben al heel wat tropische

buien meegemaakt, maar dit slaat echt alles. Het valt in badkuipen tegelijk naar

beneden.


   


We krijgen een superheerlijke maaltijd geserveerd en zitten echt te smullen. Op

zo'n moment voelen we ons weer zulke bofkonten. Heerlijk Mango Lassi, dat is voor

mij toch wel het summum.


   


We zitten uiteraard niet als enige in het restaurant, om ons heen zijn tafels bezet

door zwart gesluierde dames met alleen maar weer een klein kiertje om door te

kijken. Ik durf er geen foto's van te nemen, maar pak mijn kans door op Roderick

te mikken. Zij is een tamelijk vlotte meid zo te zien, ze zitten gezellig samen te

genieten, hij met waterpijp en zij met de onvermijdelijke smartphone.



Na afloop gaan we terug naar de supermarkt, komen met een doos met 18 liter

water, een voorraadblik Jacobs crackers, keukenrollen en een hoeveelheid klein spul

weer naar buiten. Dan naar de belastingvrije slijterij, daar scoren we een tray halve

liters bier, een grote fles rum en als laatste in de belastingvrije chocolaterie (waar

ze ook Droste verkopen) daar hebben ze een gigantische chocolade aanbieding, dus

dat slaan we ook in en bij het naar buiten gaan, lopen we nog langs een counter

met prachtige Indonesische batik, Ja daar wil ik ook nog wat van. Nu kijken hoe we

dit kunnen vervoeren. Dan moeten we weer terug naar het begin, daar is een

counter, waar je vooruit moet betalen voor de taxi. Al met al zijn we nog een hoop

tijd hieraan kwijt en moeten we nog opschieten om de ferry te halen.

We treffen het niet met de taxichauffeur, een slecht onderhouden taxi, hij vergeet

zijn handrem los te zetten en komt de berg niet op, moet daarna nog stoppen om

even wat te tanken, zet bij het benzinetanken niet eens zijn motor af, we

vermoeden dat hij hem dan niet meer gestart krijgt. Het is echt een armoezaaier,

maar hij steekt ook geen poot uit om ons te helpen met onze bagage, dus jammer

dan, daar gaat zijn fooi. We komen gelukkig op tijd bij de ferry, het zijn maar kleine

bootjes, maar met enorm veel power.


  


Twintig minuten later staan we weer op de steiger in de marina.



Alle boodschappen weer uit het bootje gesjouwd, dan met een krakkemikkig

karretje naar de volgende steiger om alles aan boord te brengen. Het schip is

afgesloten, alle luiken dicht, het is meer dan 35 graden binnen, dus hup spullen in de

koelkast, luiken open en snel naar het zwembad. Even de spieren ontspannen.

Rondom het bad zitten nu nog meer gitzwarte moslima's op de banken gedrapeerd,

het voelt als een enorme contradictie. Roderick heeft er sneller genoeg van en gaat

vast terug naar de boot, ik blijf nog even. Ineens zie ik grote rookpluimen uit een

van de resort gebouwen komen, Hee, wat is daar aan de hand? En daar ook, en

daar ook! En op het gazon, het stinkt ook naar petroleum en Deet. Ze zijn de

gebouwen aan het uitroken, gewoon tussen de mensen door. Dat vind ik niet zo

geslaagd, dus ik ga het zwembad uit en wandel naar huis. Bij het Mangrovemoeras

moet ik door de wolken rook heen. Richting haven is het beter, ik duik nog even het

toiletgebouw in, wat ik passeer, ik hoor flink geraas, de schoonmaakmachine denk

ik, doe ik de deur open is het hele gebouw vol rook gespoten, ik kan geen hand voor

ogen zien en heb geen idee, welke kant ik op kan. Ik vond het doodeng. Plotseling

zie ik een moslima lopen, ik er achteraan, hun kantoor binnengedoken en via die

kant eruit. Idioten, ik snap dat het nodig is, maar ik heb wel een klacht in gediend

bij kantoor, dat als ze zoiets gaan doen er iemand eerst op de toiletdeuren moet

kloppen. Ja, ja, Sorry, maar ik denk niet dat daar iets aan zal veranderen.


Woensdag, 04 juni 2014, Rebak Marina. Langkawi.


Tja, we gaan dingen doen, de gasflessen moeten opgehaald, Roderick is naar de

Chandler, het vuilnis moet verzameld en weggedaan en ga maar door. We nemen

een lunch in het zeilersrestaurant en eten dan vanavond nog wat lichts toe. Helaas

was het meegesjouwde brood al beschimmeld, dus daar moeten we nog weer iets

anders voor bedenken. Terwijl we op ons eten zitten te wachten, wordt er net een

zeilboot uit het water gehaald met de botenlift. Ik bied Roderick aan om even te

gaan kijken, dan roep ik hem wel als het eten komt, dat duurt meestal even.

Eigenlijk wil hij mij niet alleen laten zitten, maar okay hij gaat wel even. Het heeft

de hele ochtend geregend, dus je moet goed kijken waar je loopt. Hij kijkt met een

schuin oog naar de boot die opgetakeld wordt en maakt een doodsmak hard op zijn

rug. Ik ben me dood geschrokken. Gelukkig kan hij nog bewegen, hij zit van top tot

teen onder de modder, zijn bril afgevlogen en heeft veel pijn. De andere cruisers

komen te hulp en uiteindelijk gaan we toch maar ons eten opeten. Als we naar het

schip lopen, komen sommigen nog even informeren of het echt wel gaat. Roderick

heeft veel pijn, maar als iemand dan nog even vermeldt, dat gelukkig de cobra niet

gekomen is? Huh, de cobra? Die schijnt onder dat opstapje te wonen en heeft laatst

nog iemand bespuugd, die met spoed naar het ziekenhuis moest worden gebracht.

Dus toch nog geluk gehad, het is maar hoe je het bekijkt. Hij is naar bed gegaan

met een lading Ibuprofen en okay, het is niet over, maar het komt wel weer goed

(denken we).


Donderdag, 05 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Vandaag is onze Ivar jarig, de telefoonverbinding is hier op het eiland abominabel,

maar zowaar we krijgen hem te pakken. We halen hem uit een diepe slaap, dus of

hij er nou zo blij mee was...

We zijn aan het onderzoeken of het schip, als we naar Nederland gaan op het droge

kan blijven staan en of de mensen hier dan de antifouling kunnen aanbrengen. Er

wordt verteld dat het laten doen betaalbaar is, maar dat is altijd relatief. We gaan

in ieder geval eens hier en daar informeren. Bij de chandler hebben we een goedje

gekocht dat de vervuilde diesel zou kunnen opschonen,meteen ook 6 nieuwe filters

besteld. We kunnen het altijd proberen. Roderick zijn rug doet nog wel erg zeer,

maar verder gaat het wel. Na een wandeling over de hardstand en praatjes met de

diverse cruisers, gaan we lekker zwemmen, ook meteen goed voor zijn rug. We

gaan eerst even dobberen in zee, vervolgens dan weer ontzilten in het zwembad.



Wat een luxe toch. Roderick heeft zich al met een boek op de ligbedden

geinstalleerd en ik ga met de fotocamera nog even langs het strand.


  


Het strand wordt iedere dag helemaal schoongeharkt, maar met iedere vloed

komen er toch weer een aantal plastic flessen, slippers en troep aangespoeld.

Die kleine flesjes worden dus als drijvers voor de visnetten gebruikt, ze zijn

helemaal begroeid met mosseltjes, geen wonder dat je ze bijna niet ziet op zee.


  


 


Ik steek binnendoor het resort over, ineens hoor ik een plof. Een grote groene

slang, green viper (giftig) heeft zich hoog uit de boom laten vallen, vlak voor me.

Gisteravond vertelde onze buurman juist over de cobra's en ook over deze slangen,

die zich uit de boom laten vallen, nou hij heeft dus niet gelogen. Gauw foto's

gemaakt. Aan de bewaking vraag ik of hij gevaarlijk is, de man lacht me stralend

toe, dan vraag ik of hij giftig is, de man lacht mij stralend toe, dan knijpt hij in zijn

vel net als een slangenbeet en maakt wat onduidelijke geluiden, maar ik snap het.

Toch maar een stukje achteruit, want ik loop op blote voeten. Even later verdwijnt

de slang met een behoorlijke vaart weer de boom in.


 

 

Er zijn hier ook apen op het eiland, daar ga ik morgen maar eens naar op zoek.

We blijven nog een poosje luxe luieren en laten ons dan met het resortgoflkarretje

naar de steiger brengen.


 

 

Vrijdag, 06 juni 2014, Rebak Marina.


Vroeg met de ferry naar de overkant, daar komt de "Veggieman". Een mannetje

met een autootje vol groente, fruit, wat kaasjes, diepvriesvlees en wat andere

benodigdheden. Bij de aankomstplaats van de ferry ga je dus gewoon zitten

wachten tot hij komt. Hij is natuurlijk bereduur, ongeveer 5x zoveel als in Port

Dickson, maar hij heeft mooi spul, dus tassen vullen maar. De ferryrit per

speedboot duurt ongeveer 20 minuten, die maak je gewoon voor je plezier.

Op het resort is alleen een winkeltje met water, limonade, koekjes en zoutjes en

toiletbenodigdheden. Soms (echt duur) brood, dat na een paar dagen nog steeds

ter verkoop ligt. De wasmachineruimte is daar ook, die is ter gebruik van de

cruisers en die is echt belachelijk goedkoop, 3 Ringgit voor de was, 4 Ringgit voor

de droger. Beide minder dan een euro dus. Het zijn ook nog eens prima machines.

Het lijkt of we alleen maar lopen te pierewaaien, maar intussen doen we ook van

alles met het schip, alleen tussen 13.00 uur en 16.00 uur is het zo heet, dan kun je

gewoon nauwelijks bewegen, dus gaan we om die tijd naar het zwembad, voor

daarna hebben we dan nog wel plannen, maar meestal ben je dan uitgeteld, het

leven heeft hier een trage gang. Voor morgen hebben we een auto gehuurd.


Zaterdag, 07 juni 2014, Langkawi


Al vroeg gaan we met de ferry, bij Port Langkasuka staat onze gehuurde auto op

ons te wachten. Autohuur is goedkoop, maar de auto's zijn navenant. Roderick

heeft een betere auto besteld met airco, anders is het niet te doen. We weten nog

niet hoe laat we terugkomen, dat is geen probleem. We betalen nu 50 Ringgit (12

euro) dan moeten we hem om 16.00 uur terugbrengen bij het ferrypunt, als we

later komen moeten we 10 Ringgit onder de mat leggen, de sleutel trouwens ook

en vooral de deur niet op slot doen. We vermoeden dat dit de enige sleutel is. Het is

een soort Opeltje, maar dan van een Oosters merk, met 5 versnellingen. Ze rijden

hier links, dat gaat best wel lukken, alleen bij rotondes is dat altijd heel goed

oppassen, omdat je voor je gevoel tegen de richting in gaat. Maar wat wel heel

lastig is, het stuur zit natuurlijk rechts, dus de versnellingsbak moet je met je

linkerhand bedienen. Zweten! De wegen zijn prima, alleen de route die we nemen,

blijkt direct door de bergen te gaan en daarna dwars door een klein dorpje via een

supersmalle weg, veel schakelen dus. We willen eerst even gaan kijken bij Telaga

Marina of die eventueel geschikt is voor ons schip, als we hier niet in Rebak kunnen

blijven. Het is best een leuke marina, maar niet geschikt om het schip onbeheerd

achter te laten, denken we.


  


 


We gaan weer verder, we hebben een aantal boodschappen op ons lijstje staan,

maar willen tegelijkertijd ook het eiland verkennen. We nemen de weg die eerst

noordwaarts gaat, dan van uiterst West naar Oost, dan naar het Zuiden naar Kuah

en vandaar willen we dan richting Matsirat, waar een stainless steel bedrijf zit.

Hee, wacht eens, we komen nu vlak langs de krokodillenfarm, laten we daar eens

een kijkje nemen. En 20 minuten later lopen we voor het eerst van ons leven door

een crocodilefarm. Overal bassins met krokodillen in alle soorten en maten. Er zijn

echt grote jongens bij.


  


Er zijn bassins met echte jonkies, en dan jaarlingen op volgorde van leeftijd. Ook

zijn er bassins met gehandicapten. Zoals de Nightshadow, een mislukte kruising

tussen een zoutwater en een zoetwater krokodil. Maar niettegenstaande gewoon

een krokodil met een enorme bijtkracht. Ook hebben ze verschillende exemplaren

van de No tail Porosus. Niet te geloven een krokodil zonder staart, het lijkt wel een

varkentje met een krokodillensnuit. Volgens de bordjes zijn alle krokodillen hun

even lief, Ja natuurlijk, als handtasje zie je het verschil niet.


 


We doorlopen het park en gaan dan naar de show, die zo gaat beginnen.


  


Er wordt eerst wat gepord en gesjord om de krokodillen in beweging te krijgen,

daar zijn we niet zo weg van, maar ze weten toch om die reuzegrote 5 meter lange

krokodil te laten doen, wat ze willen en het is echt geen doetje.


 


 


De man geeft hem zelfs een kusje op zijn snuit, vervolgens stopt hij als klapstuk

zijn vuist in zijn muil, hartstikke gek zijn ze. Roderick heeft gefascineerd

toegekeken en dacht dat kan ik ook en beter....


  


We rijden verder over het eiland naar Kuah. Daar wilden we graag nog even met de

auto doorheen, er is een hoop te zien. Dat ging echter niet lukken, het was beredruk

en we reden stapvoets in een file, waar geen einde aan scheen te komen. Er is een

vogeltjes en krekels wedstrijd. Overal lopen mannen met vogelkooien en kleine

kooitjes met krekels. Dus hebben we maar een U-turn gemaakt. Daarna nog door

een grote supermarkt/warenhuis, daar konden we ook al niet slagen, dus hup

verder naar Matsirat, naar de staalboer. We hadden een geschetst kaartje, waar de

verhoudingen letterlijk zoek waren, we zijn tot 4 keer toe hetzelfde stuk snelweg

gereden, gevraagd, weer opnieuw, op het laatst nog 1 keer gevraagd, volgens ons

moesten we toch echt in de buurt zitten, dat klopte. De winkeljuffrouw was zo

vriendelijk voor ons het bedrijf te bellen, maar helaas het is vandaag

Gouvernementsday, dus ze waren gesloten. En bij gesloten zijn alle rolluiken naar

beneden, dus is er geen winkel te herkennen. Pech gehad.

We rijden dan nog even naar het strand, Ha lekker, hier staat een stalletje met

Kelapa Muda. Stop! Er worden 2 kokosnoten voor ons geslacht, rietje erin, lepeltje

erbij om het jonge vruchtvlees er uit te lepelen, tafeltje en stoeltjes op het strand.

Wat willen we nog meer.


  


 


Nu moeten we nog opschieten ook, anders missen we de ferry naar het resort.

Leuke dag, maar bekaf zijn we.


Zondag, 08 juni 2014, Rebak Marina.


Kom er moet weer gewerkt worden, dinsdag gaan we op de kant, dus er moeten

toch voorbereidingen gemaakt worden. Als we op de kant staan, kost het dagelijks

leven een hoop meer moeite. Ladder op, ladder af, nog heter dan in het water,

overal gereedschap. Eerst de was maar naar de machines brengen, he, ze zijn

allemaal in gebruik, straks nog maar een keertje. Een doos flessen water kopen,

onze watermaker staat met conserveermiddel en omdat we weer naar Nederland

gaan, laten we dat zo. Dan de grote genua weer uit de furling halen en opvouwen.

Het zeil was helemaal droog, maar het zweet loopt in stromen van ons af, dus toch

weer overal natte plekken, het zij zo. Nog een keertje naar de wasmachines, dit

keer heb ik meer geluk. Intussen op de steiger allerhande gekleurde was met de

hand doen. Alles is zout van het zweet, dus het is een paar keer door een sopje

slaan en spoelen, kletsnat ophangen en over een paar uurtjes kan het weer de kast

in. Dan de was weer ophalen bij de machine, de hele boot ermee volhangen en snel

naar het zwembad. Na het zwemmen nemen we lekker twee ligbedden aan het

strand, wel onder een parasol, niet onder de bomen (slangen). Er staat een

zeewindje, he, dat is lekker. Als we naar het zwembad lopen, zien we net een

Iguana uit de boom komen, op zoek naar eten. Leuk om naar te kijken.


  


Na een paar uurtjes moeten we toch echt weer aan de slag. Rondom de luiken

hebben we zelfklevend klittenband om de muggengordijnen op te bevestigen. Door

de voortdurende hitte is de lijmlaag gaan smelten en druipt in draden naar beneden.

Uren ben ik bezig met wasbenzine en een schuursponsje met jif. Het is zo heet,

binnen in het schip is het ondanks alle zonwerende doeken, matten voor de ramen,

alle luiken open en 4 ventilatoren aan, 35 graden en als je naar binnen stapt, denk

je: Ha lekker koel is het hier!


Maandag, 09 juni 2014, Rebak Marina.


Vanochtend op kantoor met de grote baas gesproken. We kunnen het schip langer

op de kant laten staan. Iedereen hier in de haven zegt dat dat beter is, omdat er

veel electriciteit hier in het water is. Het water is ook nog eens erg warm, dus je

groeit zowat aan de bodem vast, zo hard gaat de aangroei. We hebben nu geboekt

tot 9 augustus, dan gaat hij weer het water in. We gaan eens kijken of we een

vlucht kunnen boeken.


Dinsdag, 10 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Vanochtend het schip klaargemaakt om op de kant te gaan. Om 11.00 uur zijn we

aan de beurt. Nog even de laatste afwas wegdoen, alle zonnedoeken weg, vuilnis

wegbrengen en dan op onze beurt wachten. Als ik langs het zeilersrestaurant loop,

zie ik 2 marinamedewerkers met Nordic Walking sticks lopen, dat is niet logisch,

want niemand gaat zich in deze hitte zo uitsloven, dus even beter kijken. Aan de

stokken zitten lussen, dus ik meteen vragen: Chasing snakes? En ja hoor, ze

vangen een jonge cobra, naast de restaurant vloer. Het is maar een kleintje, maar

ze zijn supervoorzichtig, verderop in de bush laten ze hem weer vrij.

Nu staan we dus op de kant, ze hebben hier een prima travellift, er gaat een duiker

onder water om de hijsbanden voor en achter de kiel vast te zetten. Prima. Daarna

werd het onderwaterschip door 5 man schoongekrabd en met de hogedrukspuit

schoongespoten. Dat hadden we ook zo besteld, maar Roderick had nog een

aardige fooi in handen voor ze, dus ze deden extra hun best. Het schip ziet er goed

uit, ja natuurlijk moet er een nieuwe laag antifouling op en de schroef en de as

moeten helemaal afgekrabd worden. Morgen wil hij de nieuwe gland monteren, dan

moet de schroefas er helemaal uit.


  


We leven nu dus weer in de hoogte, alles moet ladder op, ladder af. Om te beginnen

maar een paar campingstoeltjes onder de boot gezet, dan kunnen we af en toe een

beetje uitblazen in de schaduw.


  


Woensdag, 11 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi


Vandaag gaat het dan gebeuren, het demonteren van de schroefas om er een

nieuwe gland op te zetten. Voor de honderdste keer heeft Roderick de aanwijzingen

doorgelezen, dus moet hij nu gaan beginnen. De hut2 moet leeg, de schroefas zit

uiteraard in het midden onderin het schip aan de motor bevestigd. Het hele schip

staat overhoop, want al het gereedschap staat ook overal. We leven nu 3 meter

boven de grond, alles moet via de ladder, geen water afvoer, geen toilet, het

toiletgebouw is een flink stuk lopen, gelukkig blijft de koelkast wel volop aan. Moet

ook wel, per persoon drinken we denk ik 4 liter water per dag. We staan omringd

door de bergen en het is zo smoorheet, dat kun je je niet voorstellen.


  


Roderick kan beter met rust gelaten worden, die heeft zijn aandacht bij andere

dingen nodig, dus fiets ik naar de wasmachines, (wat ben ik toch eigenlijk een

helder wijf he?) en ga in het restaurant proberen wat inzage in de vliegreizen te

krijgen. Het is een lastige verbinding vanaf hier en we moeten vroeg boeken, willen

we tickets te pakken krijgen. Het kost ook nog erg veel geld, tussen de 1280

usdollar en 4000 usdollar per persoon, dus het loont de moeite er wat internet

tegenaan te gooien. Mocht je willen, de laatste 2 dagen kom ik ternauwernood het

net op, af en toe ben je een uur bezig om 1 mailtje te ontvangen. Iedere keer ligt

de hele boel plat, je wordt daar zo zat van. Ik geef het op voor vanmiddag, daar

komt Roderick doodmoe aangesloft. Hij heeft de hele tijd hard doorgehaald, maar

het lukt hem niet om de schroefas los te krijgen. Hij is helemaal kapot, we houden

het voor vandaag voor gezien, maar even in het zwembad weken en dan een stoel

aan zee pakken, daar is het nog het lekkerst. Morgen gaan we een auto huren en

proberen een poulietrekker van groot formaat op de kop te tikken. We eten 's

avonds in het zeilersrestaurant, koken is nu geen optie, we nemen de computer

mee, want je weet maar nooit. Honderd keer de vliegtickets site geopend, maar

iedere keer loopt de hele handel vast. Knap chagerijnig worden we er van en

doodmoe. Onderweg naar het schip lopen we over een junglepad, misschien zien we

aapjes. Nee niet echt, maar tot onze verrassing vliegen er wel 3 neushoornvogels

vlak langs ons heen, ze komen nog een paar keer heen en weer, zodat we ze goed

kunnen zien. We zien ze landen in een klein boompje en gaan proberen een foto

met Roderick zijn telefoon te maken. De vogels zijn al gevlogen, hoewel er zit er

nog een onder die tak. Geluk gehad, alleen zijn het nu aapjes, eigenlijk zitten ze in

een heleboel bomen, wat leuk. Eindigen we toch weer positief.


Donderdag, 12 juni 2014, Rebak Marina, Matsirat, Kuah.


Vandaag zijn Mirella en Pascal 12 en een half jaar getrouwd. Gaaf he! We zijn trots

op ze. Vannacht heeft het behoorlijk gespookt, stortbuien, windvlagen, altijd een

beetje eng als je op het droge staat op een paar stutten. We moeten met de ferry

van 8.45 uur mee en het hoost, en het hoost, en het hoost. We moeten nog rennen

ook, normaal hoeven we alleen onze steiger af te lopen en nu komen we vanaf het

achterste complex. Gelukkig wachten ze even op ons. Er staat een behoorlijke

deining, de ferry maakt behoorlijke klappen, af en toe is er ook geen hand voor

ogen te zien. Dat zal me wat worden straks met de auto. Net als vorige keer staat

de huurauto op ons te wachten bij de aankomst van de ferry. Roderick had dit keer

om een auto met een automatische versnelling gevraagd, ja, ja dat kan. Het was

dus exact dezelfde als vorige keer, nou ja, links schakelen went op den duur ook.

We gaan eerst naar het vliegveld, eens kijken hoe dat hier er uit ziet. Nou dat is niet

mis, een klein, modern, echt vliegveld. De meeste bedrijven waar we naar toe

moeten gaan pas na 10 uur open, dus we gaan op het vliegveld naar Starbucks

voor een lekkere kop koffie een pittige kip pastei als ontbijt. Hier kunnen we ook

fatsoenlijk het internet op. Gek is dat, de auto staat op betaald parkeren, normaal

haast je je dan het rotje, maar hier waren we klaar voor de hele dag voor 2 Ringgit,

0,46 euro. Dan zit je toch meer op je gemak. We hebben een hoop

vliegmaatschappijen bekeken, een aantal mails eruit gegooid, een basisplan

gemaakt en nu maar kijken of we dit allemaal kunnen realiseren. Intussen is het

tijd om naar de canvasmaker te gaan, we hebben een adres, maar huisjes en

winkeltjes in de bush zijn nogal moeilijk te vinden. We hebben hem gebeld, zijn

ergens in de buurt, maar kunnen het toch niet vinden. Later begrepen we ook

waarom, het is gewoon een huisje zonder enige aanwijzing. We hebben de

canvasman weer gebeld, gaan weer de weg terug en daar staat hij naar ons te

zwaaien. He,he. Hij ontvangt ons in zijn werkruimte met zijn kleine babyzoontje op

de arm. We gaan met hem in gesprek over een nieuwe buiskap, die van ons valt nu

echt uit elkaar. Roderick bekijkt wat materialen, hij kan die ook beter van bovenaf

pakken, want meneer heeft nog steeds de baby op zijn arm. Weet je wat, geef mij

die baby maar, dat vind ik wel leuk. Het is een schatje.


  


We maken de afspraak voor zaterdag op de boot, dan kan hij de maten nemen en

een prijsopgave doen. De materialen hebben we al uitgezocht. Nee, we willen niet

het lokale plastic, maar het beste plastic voor de ruiten. Ben benieuwd hoe het

verder gaat. Vanaf hier gaan we op zoek naar de roestvrij staalboer. Vorige keer

hebben we hem niet kunnen vinden, maar vandaag nieuwe ronde nieuwe winnaars.

We hebben al telefonisch contact gehad, hij is er pas om 15.00 uur en moet om

17.00 uur weer weg. Gaan we nu in ieder geval eerst kijken waar het is en

warempel, we hebben het gevonden. Dan naar Kuah, een kijkje nemen in de Royal

Langkawi Marina, want daar willen we ook nog met de boot heen op het moment

dat we groot proviand gaan inslaan. In de buurt moet ook een grote hardware store

zijn, een gereedschappen winkel. Kunnen we daar mooi vragen. Ja hoor de dames

van de receptie spreken engels. Mevrouw, we zijn op zoek naar een hardwarestore

hier in de buurt. Antwoord: Met hoeveel personen? Tja laat maar! We zoeken het

zelf wel uit. Eerst nog langs de Billiion Superstore en een hapje eten bij dat heerlijke

Indiase restaurant. En dan op zoek naar een grote poulietrekker. In Nederland

weet ik al niet eens waar ik daarvoor terecht kan. Maar je gelooft het of niet, we

hebben er eentje!



Op naar het volgende: de staalboer, dus weer terug naar Matsirat. Het regent nog

steeds tussendoor, vanaf de snelweg moeten we een klein landweggetje op, het is

een grote laag rode blubber. Roderick gaat naar binnen en ik wacht even in de auto.

Roderick heeft precies de specificaties opgeschreven, we hebben 3 stalen stangen

van 2.8 meter nodig met platte uiteinden. De man begint ze direct te maken, dus

anderhalf uur later komt hij aangelopen met de buizen. Dan gaan we nog op zoek

naar Jotun antifouling, kwasten, rollers, bakjes en 5 liter thinner. Om 6 minuten

voor 6 komen de de winkel binnen, die om 6 uur sluit. Even opschieten dan maar.

Gelukkig kunnen we met de creditkaart betalen, want we zijn al door ons

vanochtend opgenomen geld heen.


  


Kwart over zes staan we buiten, onderweg naar de ferry komen we nog een

watermeloenen stalletje. Die eten we hier aan de lopende band, er staan altijd

bakken met ijskoude meloenstukjes in de koeling.



Bij de ferry aangekomen, hadden we bedacht dat we rustig onze tassen konden

inpakken en naar de wachtruimte brengen, maar er ligt er een klaar voor vertrek,

de volgende vertrekt pas over anderhalf uur, dus we moeten ons weer te pletter

haasten. De grote blikken verf en thinner, de supermarkttassen, een meloen van

7 kilo, de lange stalen buizen, de paraplu's. De hele boot  zit op ons te wachten, we

rennen ons rot. Doodop vallen we op de banken, de kapitein geeft vol gas, het is

een tocht van 20 minuten, er staat een hoge deining en we rammen tegen de

golven. Roderick heeft het meteen in zijn rug.


  


Aangekomen de hele boel van boord sjouwen en met een karretje naar onze

standplaats op het droge brengen. De hele bubs via de ladder aan elkaar door

geven, vervolgens vanuit de cockpit weer naar beneden in de kajuit. Het is

inmiddels muggentijd, we hebben dubbele netten voor de deuren, maar omdat die

hele zooi naar binnen moet, hebben de beestjes hun kans waargenomen. Het zijn

maar kleine muggen, je ziet ze bijna niet en je hoort ze ook niet, maar ze steken

venijnig. Wauw wat hebben ze ons te pakken genomen, vanochtend werd ik wakker

met een paar Angelina Jolie lippen. Dit was zomaar een dagje uit het leven van een

paar vakantie vierende Happy Birds.


Vrijdag, 13 juni 2014, Rebak Marina.


Vrijdag de 13e en dan ook nog Volle Maan, dat kan een dag vol verrassingen

worden. Roderick gaat vandaag met zijn speledingetje aan de slag om de schroefas

proberen los te krijgen. Maar slim gereedschap of niet, de as is niet van de

bevestigingsplaat los te krijgen. Hij zwoegt en hij zwoegt en hij zwoegt, liters

zweet gaan er door, maar de schroefas zit nog steeds muurvast. Na een aantal

uren en een heleboel pogingen verbuigt een poot van de poulietrekker en breekt er

een bevestiging. Onbruikbaar verder! Ik zal hier niet neerschrijven wat hij uitriep,

maar daar kunnen jullie zelf wel iets bij bedenken... Roderick kan niet verder, we

kunnen ook niet naar de stad, het is vrijdag, de Moslimzondag, en de winkels zijn

dicht. Roderick is bekaf en teleurgesteld, we gaan maar even naar het strand om af

te koelen. We lopen over een bushweg en eindelijk heb ik de aapjes te pakken,

dicht genoeg bij om te fotograferen. Het zijn Makaken, kleine aapjes, maar in een

grote groep kunnen ze best agressief reageren.


 


 


We volgen het pad verder door de jungle, het is echt ondoordringbaar bos aan

weerszijden en een muggen... Maar daar is de zee al, daar is het beter uit te

houden.


  


We hebben al een vaste routine, eerst twee  ligbedden op het strand opzoeken,

daar waait altijd een lekker windje en er liggen ook nog dikke matrassen op, dus

daar kunnen we het altijd wel even uithouden. Handdoeken ophalen bij de Poolboy,

dan eventueel eerst even in zee, ligt er aan of het hoogwater is of niet,  daarna

even weken in het zwembad en vervolgens een uurtje lezen op het strand.

De vliegtuigen vliegen af en aan, het blijkt hoogseizoen te zijn, daar hadden we niet

op gerekend.


  


Op de terugweg komen we weer een flinke iguana tegen. Een kleine uitgave van

de jongens op Komodo, maar toch al een meter lang, maar enkel 10 cm hoog, dat

maakt toch een aanmerkelijk verschil.


  


's Avonds proberen we het Internet op te komen, maar de verbindingen zijn zo

abominabel, daar word je gestoord van. Als je eindelijk verbinding hebt en een

vliegmaatschappij op vraagt, loopt direct de hele handel weer vast. Hier komen we

niet verder mee.


Zaterdag, 14 juni 2014, Rebak Marina, Matsirat en Kuah.


Om 8.30 uur klopt de canvasman al aan. Dat is een goed teken. We spreken onze

wensen met hem door en hij zal een offerte uitbrengen, we zijn benieuwd.

Maleisische mensen staan niet bekend als van die harde werkers, het gaat allemaal

kassie an. Dat snappen we natuurlijk wel, want met die hitte hier, komt er bij ons

ook niet zoveel uit onze handen. Dan bellen vervolgens maar weer naar Mr. Din om

een auto te huren om wederom in Kuah een poulietrekker te kopen. Dus met de

ferry, daar staat onze huurauto weer klaar, dit keer een kekke blauwe. In ieder

geval schakelt hij een stuk beter. Als eerste maak ik altijd een foto van de auto

met de nummerplaat, als er wat gebeurt, weten we in ieder geval het

kentekennummer of voor het geval dat we hem op moeten zoeken op een grote

parkeerplaats. Daar gaan we weer, we weten al aardig de weg hier, omdat het

lunchpauze is en veel winkels dan dicht gaan, gaan we eerst weer even langs het

vliegveld, kunnen we meteen weer geld opnemen en bij Starbucks het internet op.


  


Het is beredruk op het vliegveld en ook voor een plekje in Starbucks moeten we

een half uur in de wacht. We zoeken alle bekende sites op voor vliegtickets, maar

dat ziet er echt somber uit. Er zijn vrijwel geen tickets meer te boeken. De prijzen

zijn ineens 4 keer zo duur geworden. We speuren en speuren, vinden dan nog een

redelijk betaalbare vlucht met Etihad, maar de aansluitingen zijn abominabel, we

moeten uren wachten in Kuala Lumpur en vervolgens 9 uur in Abu Dhabi, daardoor

gaat de vlucht 49 uur duren, nou dat is echt te gek. We kiezen dan toch voor

Singapore Airlines, maar inmiddels zijn de overgebleven vluchten zo duur geworden,

dat onze creditcard dit bedrag niet meer dekt, dus kunnen we niet boeken. We

hebben nu maar vast extra geld bijgestort op de creditcard via de Raborekening,

maar dat duurt ook weer een paar dagen. Even geen oplossing. Inmiddels is de

lunchpauze voorbij, dus kunnen we naar de hardwarestore in Kuah. Daar kopen we

wederom een poulietrekker. We gaan vervolgens daar in de buurt maar eens

winkeltjes kijken, de autohuur is toch al betaald. Door alle zonweringen en

gebladderde verf, ziet het er een beetje sjofel uit, maar er zijn hele leuke winkels

tussen en niet te vergeten een Chinees restaurantje, waar ze Char Sieuw verkopen,

rijst met varkensvlees, nou dat is een unicum hier in moslimland. Hiernaast zie je

trouwens nog een bordje, zoals ze in de toiletruimte op het vliegveld hangen. Het

leukste pictogram vind ik dat je niet boven op de wc bril mag hurken en dan met je

voet doorspoelen. Sommige mensen hier, hebben echt geen idee hoe het werkt. Je

ziet vaak de slippertjesafdrukken op de toiletbril staan.


  


We komen terecht in een winkelstraat met warenhuisachtige winkels. We kijken

onze ogen uit. Een stoffenwinkel met wel 1000 of meer rollen Oosterse stof,

glimmend, vol borduursels, prachtige kleuren, je waant je in een sprookjes wereld.

Ik heb daar nog een Indiase outfit gekocht, een halflange kaftanachtige jurk, een

loeiwijde broek, die je aan moet snoeren en een bijpassende sjaal. Gewoon voor de

lol! Daarna nog een Indiase tempel bekeken, die goden en wachters hebben toch

wel zulke indrukwekkend enge koppen.


  


Dan weer terug via een andere weg, zo langzamerhand hebben we alle wegen wel

gehad, er zijn er niet zoveel op Langkawi. Prachtige moskeeen zien we overal.


 


Dit keer hebben we niet zoveel spullen mee te sjouwen, natuurlijk wel altijd een

rugzak vol boodschappen, dat is vaste prik en de computertas met toebehoren.

We zetten de auto weg, sleutel onder de mat en wandelen naar de ferry. Ook hier is

het beredruk, veel nieuw aangekomen mensen, ladingen koffers en sommige

cruisers hebben groot ingekocht, dus er moeten een zooitje spullen mee. De eerste

ferry is vol, dus we moeten nog een half uur wachten, in de volgende proppen ze

alle cruisers en hun lading spullen. Roderick heeft de computertas en de rugzak

tussen zijn benen op de grond staan. Het schip is slecht geladen en heeft onbalans,

dat voel je direct, dan ligt hij heel rottig op het water. Als we na een half uur

uitstappen en Roderick de tassen optilt, blijkt er een grote laag water op de vloer

te staan, het water druipt uit de computertas. Shit! Shit! Shit! Ach, zegt de kapitein,

het is maar zoet water. Roderick plofte uit zijn vel! Mijn hele computer is nat! Op

hoge poten gaat hij een klacht in dienen, hij is echt heel boos. Wat een gedoe nou

weer. Later komt er een Marinaman nog bij het schip langs om erover te praten.

Gelukkig doet de computer het nog. De canvasman heeft al een offerte gemaild,

waar we ons mee kunnen vinden, dus als het meezit, hebben we over een paar

weken een nieuwe buiskap en een biminitop.


Zondag, 15 juni 2014, Rebak Marina.


Nieuwe ronde, Nieuwe winnaars en het is weer heet, heter, heetst. Roderick ligt in

een kreukel onder in de motorruimte te pielen en het wil maar niet lukken. Hij had

gedacht het even Rucki Zucki te doen, zoals Anita dat altijd zegt, maar dit wordt

een meerdaags project. Hij krijgt er de zenuwen van. Weer wil die rot as niet los.

Hij probeert van alles en opeens knal, de nieuwe poulietrekker is naar de knoppen,

maar de as zit nog steeds vast. Het wordt nu echt zorgelijk. Uiteindelijk bedenkt hij

iets geniaals met behulp van hulpbouten en dergelijke en na een paar uur zwoegen,

springt de as los. Gelukkig! Hij is er nog lang niet, maar het begin is er. Ik ben

intussen de waterlijn van het schip aan het schoonschuren, staand op een dunne

plank over 2 ronde ijzeren dingen. Er komt gelukkig veel water aan te pas, af en toe

zet ik de waterslang tussen mijn hemd en zonwerende bloes, anders is het niet vol

te houden. Om 15.00 uur geven we het verder op, we kunnen niet meer. Pauze aan

het strand. Het is springvloed en er is een mooie schone en warme zee. He, heerlijk

voor onze arme spieren. De moslima's hebben er ook zin in, er zwemt er een in zee

compleet in zwarte outfit met sluiers met alleen een spleetje vrij voor de ogen. Ze

mag wel oppassen dat ze niet verdringt met al die natte lappen om haar heen.

Terug aan boord blijkt ons beltegoed op te zijn voor de telefoon, dat is niet handig.

We gaan hier bij het winkeltje vragen en ja hoor, ze kunnen Digi "uptoppen". Dus

Roderick er naar toe, hij neemt meteen voor 30 MR tegoed, komt hij thuis,

probeert te bellen, staat er niets op zijn telefoon. Dan krijgt hij een melding in het

Maleis, maar ja wat bedoelen ze?  Maar even wachten, misschien zit er hier wat tijd

tussen. Nou mooi niet, hij kan nog steeds niet bellen, dus direct na het eten, gaat hij

snel naar het winkeltje om voorlopig nooit meer terug te komen. De verkoper daar

is een beetje een sukkel, na een uur wordt er iemand van de Marina bijgehaald, die

komt erachter dat Digi ( de telefoonmaatschappij) het hele tegoed op het

internetaccount gezet heeft en niets op de telefoon. Na 2 uur nog niets wijzer.

Roderick probeert 20 keer de klantenservice te bellen, maar dat lukt ook niet, dus

moet hij naar een Digiwinkel en waar is die? Juist op het vasteland, bij het vliegveld.

Van dit soort dingen ga je echt balen.


Maandag, 16 juni 2014, Rebak Marina.


Yes Yes Yes, het is gelukt, de nieuwe gland zit om de schroefas. Wij zijn blij!

Roderick is nog een paar uur bezig met allerhande dingen die er ook bij horen, maar

dan is het echt klaar, kan ook de hut weer ingericht worden, hebben we ook weer

ruimte in de kajuit.


  


De tweede gland, die we op aanraden van Nico als reserve zouden monteren, past

in dit systeem er niet tussen. Jammer het was een goed idee. Nu ga ik verder

ruimen en Roderick gaat weer naar Langkawi Island om op het vliegveld bij de

Digistand te proberen zijn beltegoed te activeren. Blijven we toch lekker bezig.

Verder staat er nog genoeg te doen op de "to do" lijst om ons niet te vervelen.

Terwijl hij weg is, ga ik het schip weer eens duchtig sprayen met anti-muggenzooi.

Want ik ben gek op beesten, maar van deze beestjes wordt ik gek. Zoals gezegd

het is hier echt nog ruige bush met vlakbij ook nog een echt mangrove moeras, de

vele regen en de hitte geven een heerlijke leefomgeving voor de muggenpopulatie.

We hebben dubbele netten voor de toegang naar de kajuit, alle luiken hebben

netten, we smeren ons helemaal in met vieze giftige reut, dragen vanaf de

namiddag lange dekkende kleding, maar evengoed gaat het af en toe helemaal mis.

Vannacht was zo'n moment. Waar ze vandaan kwamen? Geen idee, maar vaak

neem je ze ook op je kleding mee naar binnen. De hele nacht wakker gelegen, gek

werd ik ervan, deze muggen zoemen bijna niet en zijn heel klein, maar hun steken

doen zo zeer. Ik mijn bed uit, extra deet gesmeerd, benen en armen ook nog met

azijn afgenomen, dat helpt ook, zeggen ze. Nou ik ben toch zo te pakken genomen!

Dus toen Roderick weg was, ging ik met een supergrote spuitbus in de weer, het is

heet, dus je zweet je rot bij iedere beweging, na het spuiten moeten de luiken even

dicht blijven, dan ga ik lekker zwemmen, eerst spuiten, dan mijn badpak aan en

wegwezen uit die giftige rotlucht. Dus ik begin enthousiast in mijn blote kont in alle

hoeken en gaten te spuiten, ik dacht heel argeloos, dat de muggen dan dood neer

zouden vallen, maar ik weet nu dus beter. De muggen komen uit alle hoeken en

gaten te voorschijn, raken helemaal door het dolle, worden agressief en beginnen

te steken. Kont vol muggenbulten dus en de enige die bijna dood neerviel was ik.

Gauw nog een extra lading gespoten en dan snel met een boek naar het zwembad.


Dinsdag, 17 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Roderick wilde erg graag aanwezig zijn op 3 juli bij het intake gesprek van Ivar met

de chirurg. Maar het gaat ons op geen enkele manier lukken om op die tijd in

Nederland aan te komen. We hadden de reisdata naar voren gezet tot de 25e juni,

dan konden we ook nog het feestje van Fred 70 bijwonen, maar het is niet

haalbaar. Nu wachten we op nieuws van Ivar, vooral ook een operatiedatum, en

dan gaan we nogmaals proberen een vlucht te boeken. Dat zal beter gaan want de

vakantie in India nu zo'n beetje voorbij, Indonesia start nu met de schoolvakantie.

Wij gaan hard verder met het schip, zodat we zo ver mogelijk klaar zijn, voordat we

weggaan. De hitte is heftig, we staan in de luwte van een hoge berg en hoog en

droog op stenen, dus de hitte is rondom ons, de stenen absorberen de hitte ook

nog eens, dus in de namiddag is het bijna onhoudbaar. Wat wel heel bijzonder is, is

de ruimte tussen de schepen, aan weerszijden wel 3 meter, terwijl we in Holland

soms niet meer hadden dan een kwastbreedte. Vandaag houden we ons bezig met

het schoon schrobben van de buitenkant, daar zijn we echt uren mee bezig. Maar

lekker spetterend met water gaan we stug door tot onze armen van lood zijn.


  


Roderick heeft een steiger weten te huren voor een paar dagen, dus we willen snel

doorhalen, voordat we hem weer moeten inleveren. We beginnen met de eerste

kant in de wax te zetten, Roderick brengt de waxlaag aan en ik poets uit, gezellig

samen op de steiger.


  


Eind van de middag hebben we aan een zijde een mooi glanzende hull. Tijd voor

een pauze aan zee. Het strand ligt aan een ronde baai en iedere dag drijft er een

lading troep naar binnen op het strand, veel plastic, veel schoenen en slippers,

boomstammen, planken. Wel drie keer per dag loopt er een schoonmaakploeg over

het strand die alle troep bijeen harkt en in een kruiwagen afvoert. Het resort wordt

echt prima schoongehouden. In zee zwemmen doen we dus alleen bij aflandige

wind, we kiezen meestal voor het luxe zwembad, waar alleen de heerlijk geurende

bloemen van de Frangipani boom in drijven.


Woensdag, 18 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Vroege start om in de koude ochtend (28 graden) al met de andere kant te

beginnen. We voelen onze spieren wel, niet alleen de armspieren, je moet veel

boven je macht werken en maar doorgaan met poetsen, maar ook je beenspieren

van het ladder op, ladder af van de boot en op en neer op de steiger te klauteren,

ook veel op ons hurken zitten, doet onze ouwe botten geen goed.


 


Maar we gaan als een speer. De tweede kant is ook al klaar en glimt ons tegemoet.

Tijd voor een lunch in het zeilersrestaurant, dit is alleen voor de bootjesmensen, ze

serveren een lekkere maaltijd voor een redelijke prijs. Koken in het schip voegt nog

meer hitte toe, dus dat proberen we te vermijden. Ons dagelijks brood bestaat

voornamelijk uit mie en watermeloen.


  


Na de lunch gaan we verder met de spiegel. Langs het zwemplateau loopt een

kunststof rubberen rand ter bescherming en die is inmiddels helemaal zwart

uitgeslagen. We zitten er uren op te poetsen. Dan kan de spiegel ook verder in de

wax.

Vannacht om half 12 hebben we met z'n tweetjes de wedstrijd Australie-Nederland

live op TV bekeken, in het pikdonker in het restaurant, dik aangekleed en

ingesmeerd tegen de muggen. Restaurants hier hebben alleen een dak, geen

muren. De omroepsters met sluier, het commentaar en de voorbeschouwing in het

Maleis door 3 flitsende mannen rond de tafel. Stand in de rust Satu-Satu, de

eindstand Dua -Tiga Belanda. Yeah!!!!


Donderdag, 19 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Vandaag de rotste klus voor Roderick, het hele onderwaterschip moet afgenomen

worden met pure thinner om een betere hechting tussen de lagen anti fouling te

krijgen. Een van de klussen waar we het meest tegen op zien, zeker met deze zon.

De witte plekjes die je overal ziet zijn de aanhechting van de schelpen, die zich

ondanks de antifouling vastgezet hebben op het onderwaterschip. De schelpen

hebben we al afgestoken, de algen weggekrabt en gespoten met de hogedrukspuit,

nu de restjes nog afschuren en dan de thinner er over. Dacht iemand nog dat we

aan het vakantie vieren waren?


 


Hier blijf ik verstandigerwijs uit de buurt. Ik ga met het steekwagentje maar weer

eens een doos met water halen, dat krijgen we niet aangesleept, ik denk dat we

per dag zo'n 6 anderhalve liter flessen opmaken per dag. De flessen haal ik uit de

doos en doe die per 5 in een tas, die ik dan per touw omhoog hijs.


  


Na een paar uurtjes rust gaan we toch nog weer verder, de kalkaanslag van de

schelpen moet van de schroef gepoetst worden. Ook dit wordt een gezamenlijk

karwei, ieder aan een kant.


 



Vrijdag, 20 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


We gaan stug door, Roderick staat in de smoorhitte de eerste laag onderwaterverf

aan te brengen, als je zo bezig bent, is het toch wel een lap schip. Het is zo heet,

dat zijn roller bijna op het schip blijft plakken, hij heeft de antifouling al met thinner

moeten verdunnen. Het stinkt enorm en hij heeft geen tijd om te stoppen, zijn

schouderspieren willen bijna niet meer, na 5 uur is hij gelukkig klaar. Wauw!

De eerste laag zit er op.

Tijd om ons in het zwembad  te laten rollen en vervolgens op de strandstoel. De

tuinmannen zijn druk bezig met gras maaien.


  


De zee is vandaag heerlijk schoon, het voelt als een warm bad. De bovenste 30 cm

is zeker 35 graden warm, daaronder is het ietsje koeler. Je kunt er dus zo lang in

blijven als je maar wilt. Dat is zo een luxe.


  


De ferryboten van het resort scheuren af en aan, voortdurend komen en

vertrekken er groepen gasten. De vissersboot wordt gebruikt om alle goederen aan

te slepen, niet alleen voor de marina, maar ook voor het Restaurant in het Resort.

Dozen spullen, etenswaar, grote gasflessen, alles moet naar Rebak Island gebracht

en afgevoerd worden. Wat een werk. Intussen gaan de Indiers gaan weer op huis

aan, de Indonesiers, de Saoedies en de Jordaniers arriveren. Het is hier echt een

smeltkroes van culturen, je kijkt je ogen uit, zeker bij het zwembad, de Thaise en

Japanse meisjes zijn gehuld in minuscule kleding, de Maleisische en Indonesische

Moslima's zijn vrolijker gekleed, wel allemaal met een sluier om, de Arabische

dames zijn geheel in het zwart met alleen en spleetje. Zij zitten op de stoel bij het

zwembad, maken foto's van man en kinderen, die lekker in het water poedelen.

Sneu toch!


 


Exotische vogels, hier een echte Kingfisher ijsvogel, bij ons om de berg vliegen

talloze adelaars, je hoort ze schreeuwen, af en toe komt er een heel laag over, zo

imposant! Ik hoop ze nog eens goed voor de camera te krijgen.



Hier een Indomoslima in badpak en nog een in vakantie outfit 


  


Deze mensen hebben in ieder geval plezier. De dames in het zwart mogen alleen

toekijken, af en toe moet er ook een speciale ferry varen, omdat zij niet met

andere mannen in het bootje mogen zitten. Ook in de restaurants zijn er speciale af

te scheiden plaatsen. Als je wilt eten, zul je toch je sluier omhoog moeten doen. Een

enkele keer zie je ze met al hun gewaden aan in zee gaan, ze dragen ook nog een

lange legging eronder. Er is een jong, tamelijk modern stel, zij is dan wel helemaal

in zwarte sluiers, maar als ze zich onbespied wanen maken ze ook lol op het strand.

Dat is een verademing om te zien.


  


Om 18.00 uur zijn we naar de strandbar gegaan, daar was Happy Hour en we

hadden van Jenn, een andere cruiser, gehoord, dat er een aantal mensen met

gitaren zou komen. 2 van hen waren wel zo goed. We hebben de hele avond zitten

zingen en klappen onder de met lichtjes omwikkelde palmen op het strand, het

ruisen van de zee als achtergrond. Geweldig!


Zaterdag, 21 juni 2014, Pantai Cenang, Kuah.


Vandaag wederom een auto gehuurd, we hebben afgesproken om bij de canvasman

een betaling te doen van 50%. Dus wij met de vroege ferry naar de overkant, Mr

Din staat ons op te wachten en Roderick loopt met hem mee naar de auto die

verderop geparkeerd staat. Ik hobbel er achteraan en wordt aangesproken door

een motorrijder, onderweg naar de ferry naar Rebak Island. Verrek, dat is Mr.

Nasir, waar we naar onderweg zijn. Hij is blijkbaar niet zo goed in zijn Engels, en

was onderweg naar ons toe. Gelukkig dat we elkaar treffen, we maken een nieuwe

afspraak voor de namiddag.  Dit is de baai bij Port Langesuka, waar we aankomen.



In de hutten onder de bomen wonen de vissers.


  


We gaan eerst naar het vliegveld om te proberen geld van de automaat los te

krijgen. We krijgen maar ieder 1000 Ringgit, dat is niet genoeg, dan rijden we door

naar Kuah om daar een automaat te verleiden, maar die trapt er niet in, dan nog

maar eens 1000 Ringgit met de Visa kaart opgenomen.

We rijden over een weg, die we nog niet eerder gereden hebben langs Pantai

Cenang. Een heleboel resorts langs het strand, overal winkeltjes en eethuisjes.

Hartstikke leuk, in een lokaal tentje gaan we ontbijten. Dan gaan we verder Kuah

onveilig maken, we hebben een 25 l jerrycan voor diesel nodig, nog en blik

antifouling en ook de supermarkt moet flink leeggemaakt worden.

Kuah is best een moderne stad, met mooie wegen, best een goede infrastructuur,

winkels en het voornaamste toeristenpunt, Jetty Point, de terminal waar alle ferries

aankomen. Daar is ook het Eaglesquare, het plein met de grote adelaar, een groot

winkelcentrum en overal leukigheid.


  


Het is er beredruk en we hebben moeite om een plaatsje voor de auto te vinden.

We vinden een betaald parkeren terrein en met onze Hollandse gedachten willen we

eerst weten wat het kost per uur. Nou wel 0,50 Ringgit per uur, dus na 2 uur

moesten we omgerekend een eurokwartje betalen.


 


Dan gaan we opzoek naar een lunchplek, we vinden een Indiaas restaurant, maar

als we eenmaal binnen zitten, blijkt het een yuppenrestaurant, ik heb het niks naar

mijn zin, we excuseren ons en gaan gewoon weer verder zoeken. Nog een paar

mislukte pogingen, we zijn moe, al een tijd onderweg en hongerig, dus nou niet

zeuren, Daar gaan we eten. Nou een betere keus hadden we niet kunnen maken.

Sfeervol, attente bediening, en een perfect gebakken Peppersteak. Zo iets lekkers

hebben we in geen tijden meer gehad en groot! We konden het nauwelijks op.

Tafeltje buiten vlak bij het water. Super gewoon. Gaan we zeker nog eens naar toe.

Maar we moeten opschieten, we moeten nog naar Mr Nasir. Dus wij weer op weg

naar Matsirat, Roderick reed er in een keer naar toe, knap hoor. De vrouw en baby

waren wederom aanwezig, maar nu kwam ook nog de schoonmoeder ons

begroeten en later nog een dochter. 2 kinderen wonen bij de schoonmoeder in

Indonesia en die komen nu vakantie vieren bij Papa. Nogmaals onze wensen

doorgesproken, een voorschot betaald en dan gaan we weer. We moeten ons nog

haasten, want de huurauto moet op tijd ingeleverd, we moeten ook nog tanken en

nog langs Jotun voor nog een blik antifouling en dan naar de ferry. Deze boot gaan

we toch niet halen, maar dan blijven we gewoon een uur wachten, er staan daar

prima stoelen in de schaduw aan het water, dus dat komt wel goed. Roderick zet

mij en alle tassen bij de ferry af, die daar nog ligt en op ons blijft wachten, dus hij

haast je repje naar de andere kant van het terrein om de auto te parkeren, op een

holletje weer terug, alle tassen en blikken aan boord en gaan! Bekaf komen we

terug aan boord. Alle tassen naar boven hijsen, binnen is het bloedheet, ik ga

zwemmen. Roderick kan het niet meer opbrengen om de ladder af te klimmen, die

blijft gewoon aan boord hangen. We gebruiken onze dagen wel tot het uiterste.


Zondag, 22 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Alles klaarmaken en dan precies om 9.30 uur start Roderick met de 2e laag

antifouling aan te brengen. Hij heeft voor de ene zijkant, de hele kiel en het

roerblad precies zoveel tijd nodig, dat de zon gedraaid is en de andere zijkant in de

schaduw komt, zodat hij zo door kan halen. Het is zo heet, dat zijn roller gewoon

aan het schip blijft hangen. 4 uur later is hij klaar en afgepeigerd. Zwembadtijd!


  


   


Maandag, 23 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


We worden wakker van het geluid van regendruppels, wie het hoort, roept keihard:

Regen!!! De een begint met het grote luik boven het bed te sluiten en de ander

springt het bed uit en sprint langs alle andere luiken. Je bent meteen goed wakker.

Het is jammer dat de luiken direct dicht moeten, want nu waait er net een

verkoelend windje en op deze manier houden we alle warmte binnen. Zoals

gewoonlijk valt de regen direct in bakken naar beneden. Er kan dus niet geschilderd

worden. Eerlijk gezegd is Roderick daar niet rouwig om, al zijn spieren doen zeer.

Binnen een uur is het weer gedaan met de regen en vlak daarna is het schip wel

weer droog, maar is de juiste tijd in verband met de zon voorbij. Er zijn natuurlijk

nog plenty klussen en klusjes te doen. We willen niet de hele dag ongebruikt voorbij

laten gaan, dus we gaan de ruimte onder de bedden eens herbeschouwen, een deel

moet naar Nederland, een flinke portie zetten we op de weggeeftafel, zelfs

gereedschap. Sommige dingen varen we al 10 jaar mee rond, het gereedschap is

binnnen seconden door een ander meegenomen, ook ons onlangs vervangen

toplicht en deklicht gaan weg. Mooie bruikbare en best wel dure spullen, maar nu is

een ander er blij mee en wij krijgen wat ruimte. Een hagelnieuwe Jabsco toiletpomp

vinden we toch wel zonde, Roderick gaat eens met de chandler hier op de werf

praten en weet hem voor een zacht prijsje te verkopen. Ach alle beetjes helpen. We

zweten ons het leplazarus, het water valt gewoon in plasjes op de tafel en op de

grond. We maken onze klus af en dan gauw naar onze strandstoelen.


Dinsdag, 24 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


De derde laag onderwaterverf zit er op. Wauw wat ziet het onderwaterschip er

weer mooi uit. Bovenop is het een puin, we lopen veel gruis, slijpsel en dergelijke

mee naar binnen, daarbij staat de hele boel continue overhoop, omdat we overal

tegelijk bezig zijn. Op Facebook zag ik een foto van Pascal die lekker een bord

Chilibonen zat te smikkelen, vanaf dat moment kon ik alleen maar aan Chili denken.

Dus uiteindelijk heb ik bij 36 graden chili staan koken. Natuurlijk was het heerlijk.

Maar het is nu nog heter in de boot, de afwas moet met een emmer naar beneden

getakeld, want vanwege het schilderwerk heb ik geen waterafvoer. Daarna alles

bij het kraantje afwassen en  weer aan een touw naar boven. Normaal doen we een

afvoerslang in een emmer, die we steeds legen. Het is ongetwijfeld een van de

mooiste "Hard Stands"die je kan denken. Het is een recht afgegraven ruimte aan

de voet van de berg, 4 meter boven het water niveau, zeker 400 meter lang en 50

meter breed. Prachtig egaal bestraat, zelfs met een mooi mozaik patroon erin en

met gekleurde stenen metersgroot Rebak Marina ingelegd en overal rood met

grijze rozetten. En iedereen staat hier gewoon zijn verf op te kwatten en troep te

maken.



We hebben een zee van ruimte om ons heen, er zijn grote diepe water afvoeren,

prachtige jungle rondom, adelaars die rond de berg cirkelen, neushoornvogels,

aapjes, gekko's, iguana's en laatst kronkelde ook weer een jonge cobra over de

hete stenen, die zal zijn buikje wel verbrand hebben. Iedere stap die we zetten,

kijken we wel eerst, voordat we onze voet neerzetten, zeker als het net geregend

heeft. Op Facebook kwam ik ook trouwens een foto tegen van een groot

dansfestijn in Ruigoord met natuurlijk Ivar erop tussen een paar honderd anderen.

Hij zag er goed uit. Gelukkig!



Woensdag, 25 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Ons telefoontegoed verdwijnt steeds als sneeuw voor de zon, zelfs als we hem niet

gebruiken. Hij werkt hier trouwens heel vaak niet. We zijn er eens echt op gaan

letten, maar iedere dag neemt ons tegoed af met 5 Ringgit, zelfs als hij helemaal

uit staat. We zijn al verschillende malen langs Digi stands geweest, hebben steeds

meer functies uitgeschakeld en uiteindelijk hebben we hem helemaal uitgezet. Toch

is er weer 5 Ringgit weg, straks kunnen we niet meer bellen en "uptoppen"kun je

hier al helemaal niet. Toch maar eens de klantenservice gebeld, die vonden het

logisch, omdat de telefoon, zelfs als hij uitstaat, toch contact blijft zoeken met

Internet. Per direct hebben we nu het Internet laten afsluiten. Bij een Wifi punt

kunnen we hem gewoon gebruiken (denken we). Van een mooie lap Batikstof had ik

een geniale rimpelrok gemaakt, netjes afgewerkt, aan alle kanten doorgestikt,

zodat hij netjes bleef zitten. Nou ik leek wel een Volendammer in Batik. Ik vond het

helemaal niks. Dus heb ik de hele tijd aan zee op de strandstoelen steekje voor

steekje uit zitten halen. Uren achter elkaar en nu draag ik hem gewoon weer als

Sarong maar met aangestikte banden ( staat heel mooi, kosten 2,75 euro en een

hoop werk). De aanhouder wint. Ze vinden toch allemaal dat ik altijd overdressed

ben, maar ik heb geen zin om in vuile gescheurde kleding rond te lopen. Die draag ik

wel als we aan boord aan het werk zijn, binnenboord zijn we meestal alleen gekleed

in een slipje, je zweet je het rotje, buitenshuis ben ik altijd netjes met mouwtjes

(zeker met die geile Arabieren met hun zwarte dames in de buurt). Omdat kleding

in een mum van tijd doorweekt is, wissel ik wel 4 keer van outfit. En mijn "design

outfit" kost meestal in totaal niet meer dan een paar tientjes en is vaak al jaren

oud. Wie wat bewaart, heeft wat! Maar commentaar alom. Vanavond in het zeilers

restaurant eens een keer een pizza besteld. We eten al weken Maleisisch eten, dat

is ook echt lekker, maar nu wilde ik eens wat anders. Eigenlijk vond ik het zonde

geld voor een diepvriespizza. Iedereen had zijn eten al op en ik had nog steeds

niets. Na een uur krijg ik toch een overheerlijk versgemaakte pizza. Geen wonder

dat het zolang duurde. Geduld (niet bepaald mijn sterkste eigenschap) wordt

beloond!


Donderdag, 26 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


We hebben door de Canvasman een strook zonwerende doeken voor de ramen

laten maken (Awnings), die kunnen we ophangen als we voor anker liggen of zoals

nu op de wal. Even een gepiel om ze op de juiste manier op te hangen, maar dat is

gewoon een handigheidje. We hebben gekozen voor Sunbrella met wat grotere

gaten, dan is de zonwerende werking 60%, maar kunnen we nog wel naar buiten

kijken, anders voel ik me zo opgesloten. Vandaag doen we een beetje kassie an.


Vrijdag, 27 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Vandaag is mijn grote broer 70 jaar geworden. Jammer dat we er niet bij kunnen

zijn. Al mijn zusters, zwagers, schoonzuster en broer zijn nu in de 70. Wij zijn nu

echt de jonkies. We hebben op hem een toost uitgebracht met ieder anderhalve

liter water, dus er kunnen heel wat goede wensen uit komen.



Verder nog op jacht geweest om een paar Neushoornvogels voor de lens te krijgen,

een stuk de bush in geweest, geen resultaat, alle plekken waar we ze normaal wel

eens tegenkomen, geen resultaat. Nou dan niet. Zitten we in het restaurant te

wachten tot de keuken opengaat, ziet Roderick 3 Neushoornvogels landen in een

boom vlakbij. Yes, dus nu heb ik ze. Zie hier het resultaat.


  


Daarna met een paar andere cruisers een stukje Wimbledon gekeken, maar tennis

kan me toch niet zo boeien. Maar gezellig was het, intussen is het buiten pikdonker,

af en toe zie ik iets voorbij vliegen, het gaat razendsnel, het is geen vogel, geen

vleermuis, geen vlinder, wat dan wel? Nou een grote bidsprinkhaan dus. Hij landde

vlak bij me op een pilaar, zeker 12 cm lang, enorme poten, ik ga haarvan heel

dichtbij bekijken, draait ze zo haar mini kleine koppie om om ook eens naar mij te

kijken. Dat zijn van die gave momentjes.


  


Nog zo'n leuk momentje in het zwembad: een Indiase vader roept zijn zoontje tot

de orde in het Engels met zo'n heerlijk Indiaas accent, wat je altijd op films hoort:

Ghandi, ik waarschuw niet meer, ik tel tot drie. Een, twee, ....GHANDI!!!

Leuk toch!


Zaterdag, 28 juni 2014, Kuah en omstreken.


Vandaag weer eens een auto gehuurd, lekker af en toe een dagje er tussen uit.

Dus eerst weer met de ferry, je waait meteen lekker uit, en dan de auto met airco

in, dat is heerlijk, want het is weer zo gruwelijk heet. De airco doet het geweldig, je

bril beslaat gewoon als je uitstapt, wat benzine in de tank is een ander geval.

Meestal is de tank van de auto leeg, maar deze is wel bijzonder leeg, het brandstof

lichtje staat als een gek te knipperen. We waarschuwen de verhuurder, die doet

niet zo moeilijk, we mogen bellen als we onderweg komen stil te staan. Het

dichtstbijzijnde tankstation is 12 km verderop. De weg daar heen gaat wel over de

bergen, dat maakt het voor ons extra spannend. Onderweg zien we overal weer

apen op de rijbaan, in de bomen, op de palen en op de vangrail.



We hebben niet veel boodschappen nodig, uiteraard moeten we wel langs een

supermarkt, want de Harbour Store heeft gewoon niets, de laatste week zelfs geen

flessen water. Belachelijk gewoon. Via weer een andere weg langs de kust rijden

we naar Kuah. Vanaf de bergweg uitzicht op zee. We zetten de auto even neer om

foto's te maken, maar ik heb het idee, dat we niet door moeten lopen....


  


We willen als eerste de Wet Market bezoeken, we hebben een kaartje, we zijn er al

een paar keer vlak langs gereden blijkt. Nou nu dus ook weer, waarschijnlijk net

een straat te ver gereden, we komen ergens op een bushweg terecht langs

gehuchtjes, berg op, berg af, ook leuk, maar geen Wet Market, aan het eind van de

lange slingerweg komen we nu ineens in een ander gedeelte van Kuah terecht in

lokaal warenhuis, een soort confectiecentrum, overal kun je kleding kopen en overal

zijn ze druk aan het naaien. Leuk om gezien te hebben, maar dan gaan we weer

door. Er blijkt een straat verderop een compleet winkelcentrum te zijn. Daar gaan

we eens rustig kijken. We lopen een electronica winkel binnen om eens te kijken

wat de computers hier kosten. Een perfect Engels sprekende verkoper komt op ons

af om ons te helpen. Hij snapt het echt helemaal. We willen een kleine computer om

op Internet te gaan bij een Wifi punt. We lopen steeds met onze zware laptop te

slepen en ook in de rubberboot moet hij mee overzee. Om het risico te vermijden

dat we bij een ongeluk zonder komen te zitten onderweg, zijn we nu op zoek naar

een kleinere laptop. Iedereen begint dan meteen TABLET te roepen, maar daar kan

ik niet zo goed mee omgaan.

Maar hier in de winkel staat een heel slim Notebook van Asus, een Transformer,

een kleine laptop met toetsenbord, waarvan je gewoon de bovenste helft eraf kan

nemen, waardoor je alleen maar een tablet over houdt, als je bijvoorbeeld wilt

Internetten. We voelen er beide wel voor, maar willen nog even bedenktijd, we

gaan eerst lunchen en dan komen we er op terug. We blijken vlak bij dat

restaurantje te zijn, waar we vorige week zo gezellig en zo heerlijk gegeten

hebben. Dat smaakt naar meer! De kokkin ( in het blauw)  hebben we even speciaal

begroet en verteld dat we speciaal voor haar kookkunst teruggekomen zijn.

Zij stralen en wij wederom een super etentje.


  



Daarna weer terug wandelen naar de computerwinkel. Kuah is een tamelijk grote

stad. En het is zo heet, merendeels lopen we in de schaduw, natuurlijk hebben we

een hoedje op, maar hier moesten we oversteken, dan sta je in de zon te wachten,

ik werd er helemaal beroerd van.


  

 

In de winkel om een glaasje water en een stoel gevraagd en tegelijkertijd de laptop

laten demonstreren. Nou pak die maar in! Meteen ook nog een heel simpele MP3

speler gekocht, die rotten aan boord zo weg, maar zijn zo heerlijk tijdens de

nachtwacht. Tijd om naar de Billion supermarkt te gaan, voorraad crackers

ingeslagen en toevallig tegen hoofdkussen aangelopen. Ze kostten 71 Ringgit, maar

er zat een korting op van 20%, dus doe er maar 4. Moeten we in totaal 60 Ringgit

afrekenen, dat is een koopje. Meteen ook nog maar wat lappen batik ingeslagen.

Nog een grote watermeloen op de terugweg bij het stalletje en we lopen ons dus

weer suf te slepen naar de ferry, die wil ons eigenlijk niet meenemen bij deze rit,

omdat we zoveel spullen bij ons hebben, moeten we met de volgende. Maar

Roderick sprong uit zijn vel, vertelde hen zeer duidelijk dat hij met deze boot

meewilde en dat hebben ze begrepen. Zoals gebruikelijk zijn we weer helemaal

afgeknoedeld van onze rustdag. Rust werd ons nog niet gegund. Vanuit mijn

ooghoek zie ik iets bewegen: Roderick Kakkerlak. Wij direct op jacht, maar dat is

nog niet zo makkelijk, die beesten zijn zo snel. Maar we hebben hem, Pfff,

kakkerlakken is je grootste angst. Even later doe ik het keukenkastje open:

Roderick kakkerlak! Deze kostte heel wat meer moeite, maar ook hij is er geweest.

Hebben we al die tijd hoegenaamd geen beestjes, krijg je dit vlak voordat we

straks de boot achterlaten. Waarschijnlijk zijn ze in de tassen gekropen, toen we op

de ferry stonden te wachten. Nog 4 keer zijn we in de slag geweest, wij hebben

gewonnen (denken we).


Zondag, 29 juni 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Weer gewoon aan het werk in het schip, alles moet helemaal af, uitgezocht en

schoon. We hebben tassen vol op de weggeeftafel gezet. Het is vannacht noodweer

geworden, stortregen, windstoten, er is een grote boom omgewaaid op een haar na

op een van de strandbars. Het blijft maar hozen, hozen, hozen. Nu kun je ook weer

bijna niets doen, want je wilt je neus niet buiten de deur steken. Het water gutst

over de stenen, uiteraard moeten alle luiken de hele dag gesloten blijven, de

luchtvochtigheid binnen is 79%. Roderick gaat ons nieuwe Notebook installeren en

registreren en ik weet mezelf ook wel bezig te houden.



De regen blijft op de berg hangen, bui na bui na bui. Af en toe heel even droog,

gauw de luiken open, 10 minuten later de luiken weer razendsnel dicht. We gaan

gewoon wat andere klussen beetpakken. Vanwege de hevige regenval hebben ze

overal diepe afwateringsgoten met hier en daar een rooster om er overheen te

kunnen komen. Dit is in Kuah, maar ook bij ons in het resort zijn ze overal. En

duidelijk dringend nodig.


  


Eind van de middag klaart het weer op, Roderick heeft dan eindelijk de tijd voor een

van zijn favoriete klussen, banden plakken, wielen demonteren, spatbordje

repareren. Ha fijn!



Terwijl hij zo bezig is, rukken de aapjes op, er zit een hele troep direct achter de

boten boven op de aarden wal. Als we er goed naar kijken, zien we overal de

bomen bewegen. Het zijn er hartstikke veel. Ze lopen naar het puntje van een tak,

die dan doorbuigt, dan laten ze zich vallen en hangen langgerekt aan hun

achterpoten, dan laten ze los en grijpen de eerste de beste tak in de buurt. Dus

overal zien we zwiepende takken. En als je ze nog niet zag, dan hoorde je ze wel,

ze maken een herrie. Mijn kam bananen straks maar binnen leggen, denk ik.


  


We gaan tussen de buien door naar het Hard Dock Restaurant en ik krijg toch een

verrukkelijke kop Noodle soep, vol garnalen, kip, groenten en mie. Smullen, maar

na een halve kom ben ik helaas al helemaal vol.


  


Er is altijd een hoop lawaai in de bush van de apen, de vogels en bij het mangrove

moeras vooral van de krekels en de sprinkhanen, die kunnen zoveel decibel

produceren, dat doet je af en toe zeer aan je oren, het is net of er een vliegtuig

opstijgt. Nu na deze regenval krijgen we er ook een heel kikkerkoor aan toe

gevoegd. Ik dacht eerst dat onze windmolen aan liep, dus ik kijken, maar het is

gewoon allemaal buiten, wat een lawaai, maar wel erg leuk.


Dinsdag, 01 juli 2014, Rebak Marina, Langkawi.


De meeste klussen zijn zo'n beetje gedaan, nu wordt het tijd voor het normale

huishouden. De kussens van de bank zijn weer aan de beurt. We zitten met onze

zwetende lijven op handdoeken, maar als je per ongeluk met je arm tegen een

kussen komt is het meteen drijfnat. Dus het volgende project wordt dus van 17

kussens de hoezen af halen in sets van 4, met het fietsje naar de wasmachine

ruimte brengen, na een uur weer ophalen, in het zonnetje te drogen hangen,

intussen de volgende kussens slopen, naar de wasmachine brengen enz. Terwijl die

gewassen worden is de eerste serie al weer droog, tijd voor Roderick om de hoezen

er weer om te doen. Intussen repareer ik wat stiksels en antislipstroken. De

bankbekleding is de beste die je je maar kunt denken. Daar zijn we zo

supertevreden over. Niet alleen de stof, maar ook hoe de kussens gemaakt zijn. In

de zitkussens zit een extra tunnel met een rits, voor het voorste gedeelte,waardoor

het kussen goed in model blijft. Er is schuimrubber gebruikt van een verschillende

stijfheid, er zit een lekker zacht schuimrubber afdeklaagje. Nu weer gewassen ziet

het er bijna weer als nieuw uit en dat na 10 jaar. Topkwaliteit!

Dan moet Roderick nog een klus afwerken waar hij enorm tegenop ziet. Op de

ramen zit een laag zwarte UVverf om de raamrubbers te beschermen. Die verflaag

is gesleten en moet dus overnieuw aangebracht. Op zijn (zere) knieen in het

gangboord liggend, een halve slag in zijn rug, in de hitte met een Maleisisch kwastje

van topkwaliteit, de haren vallen al uit, voordat je begint. Het is niet helemaal zo

geworden als we graag wilden, maar het zit er tenminste weer op.

Daarna zwemmen. Het is net hoogwater, dus gaan we eerst in zee. Wauw wat

lekker, door al die regen en het tij is het water wat afgekoeld naar zo'n 28 graden.

Terwijl we daar onze vermoeidheid liggen weg te dobberen, kijkend naar het strand

met de prachtige palmbomen, komen er ineens een vijftal grote adelaars boven ons

cirkelen. Het zijn visarenden en andere. Het is een majestueus gezicht, die grote

vogels met hun geveerde vleugels tegen die strak blauwe lucht. De visarend duikt

steeds in het water om een visje te verschalken. We voelen ons bevoorrecht! Zo

mooi! Daarna afspoelen en verder dobberen in het zwembad totdat het vlees bijna

van onze botten valt. Het leven is zo gek nog niet.



3 juli 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Vandaag heeft Ivar zijn intake gesprek in het ziekenhuis en hopen we wat meer te

weten te komen. Aangezien wij 6 uren voor lopen op de tijd in Nederland, worden

wij al onrustig, terwijl het in Nederland nog nacht is. Eindelijk komt zijn telefoontje.

Deze chirurg is positiever over de operatie, dat is geruststellend, de datum staat nu

ook vast, de 15e juli. Tijd om een vlucht te gaan boeken. Dat is een crime met dit

Internet dat er steeds uitvliegt. Eerst moet je kijken wat de mogelijkheden zijn bij

de verschillende maatschappijen, kosten vergelijken, tijden vergelijken, zowel van

de heenreis als de terugreis. Wij moeten eerst van Rebak Island met de ferry naar

Langkawi, dan met de taxi naar het vliegveld bij Matsirat, daarvandaan vliegen we

een uur naar Kuala Lumpur, daar moeten we 6 uur wachten voor de vlucht naar

Amsterdam met KLM. Vooral voor de terugvlucht is de aankomsttijd in Langkawi

belangrijk, anders kunnen we niet meer naar het Rebak Island komen en moeten

we zelf een ferry huren om ons op te laten halen. Veel gedoe, veel gezweet,

uiteindelijk hebben we besloten om direct zaterdag te vliegen, dan hebben we nog

een weekje rust vooraf in ons eigen huis. Dan komt de truc met het betalen via

Internet, net alle gegevens ingevuld, vervolgens het creditcard nummer en de

bedragen, vliegt het Internet eruit. Shit, overnieuw. Komen we weer in het totale

invulscherm, maar is die vorige betaling nu wel of niet doorgekomen? Nou nog maar

eens, weer Internet eruit, we worden er flink nerveus van, maar twee uur later is

het dan toch gelukt. Even een drankje op de goede afloop en dan er hard tegenaan

om alles in te pakken en te regelen.


  


Vrijdag, 4 juli 2014, Rebak Marina, Langkawi.


Veel van hetzelfde, schoonmaken, wassen, kasten leeghalen en uitzoeken wat er

mee naar Nederland gaat. We proberen het schip wat leger te maken en ons huis

wat te vullen, dus de volledige bagagelimiet te gebruiken. Verder wil ik proberen

een deel van mijn schelpen mee te nemen, dus goed over de koffers verdelen en

duimen, dat ik door de douane kom in Nederland. Mijn gevonden schelpen zijn voor

mij zo kostbaar, als het fout gaat wordt het huilen... emmertje na emmertje

schelpen gaat door mijn handen, ik maak 2 series, 1 blijft er voor de zekerheid aan

boord. Nu ik zo bezig ben, zie ik pas de hoeveelheid schelpen, die we inmiddels

verzameld hebben, daar moet ik nu toch ook eens serieus met de stofkam

doorheen. Twee tassen vol geef ik terug aan de zee. Roderick gaat langs kantoor

om afspraken te maken om de bagage op te laten halen door een electrocar van

het resort, verder moeten we ook de ferry en een taxi regelen voor zaterdag. We

gaan we stug door, het is heter dan heet, maar zo te zien gaat het allemaal wel

lukken. Vandaag is het de 4th of July, Independance Day, voor de Amerikanen, die

hebben voor vanavond een Pot Luck georganiseerd. Komt nu niet zo goed uit, maar

ze willen graag dat wij ook komen. Ik heb nu geen zin en tijd om uitgebreid iets te

gaan koken, dus maak ik een mooie rauwkostschotel van salade, watermeloen,

ananas, lekker sausje erbij, heerlijk en decoratief. De andere cruisers hebben er

ook weer veel werk van gemaakt. Het wordt een heel gezellige avond met

smakelijk eten.


  


Zaterdag, 05 juli 2014, onderweg naar Nederland.


6.00 uur gaat de wekker, de koffers zijn loodzwaar en mudvol, nu moeten ze straks

nog via de ladder naar beneden. Nu giet het van de regen, hopen dat het straks

droog is, anders zit ik meteen met doorweekte koffers. Dan de laatste keer het

hele schip vegen, dweilen, alle overgebleven levensmiddelen verzamelen, die geven

we aan de andere cruisers, koelkast uitsoppen, bij de office een verklaring ophalen,

dat ons schip hier staat enz enz. Bijna klaar, nu de koffers naar beneden takelen,

tjee, wat zijn ze loeizwaar, onszelf nog maar eens afsoppen, dan verlaat ik het

schip, Roderick gaat er nog maar eens een spuitbus anti muskietenspray tegenaan

gooien, we hebben ook nog een paar kakkerlakhotels geplaatst voor de zekerheid

en dan kan de deur op slot. Tot over 6 weken.



We nemen een ferry eerder voor de zekerheid, alles loopt gesmeerd, dus we zijn

veel te vroeg op Langkawi Airport. Nou die paar extra uurtjes kunnen er ook nog

wel bij. We gaan gewoon relaxen op het vliegveld. Eerst een kopje koffie en een

broodje pikante kip als ontbijt bij Starbucks, daar gaan we een uurtje het Internet

op. Dat is hier prima.


  


We moeten ook niet vergeten alvast extra Maleisische Ringgits op te nemen, als we

terug komen, heeft de canvasman onze buiskap en de biminitop op het schip

gemaakt (als het goed is) en we moeten hem dan betalen. Dat kan alleen cash,

maar wij kunnen maar beperkt opnemen uit de geldautomaten. Dus nemen we nu

voor vertrek geld op en als we terugkomen weer. De helft hadden we al eerder

betaald. Dan ga ik lekker even gebruik maken van de relax massage stoelen, je

gooit er een paar Ringgits in en de stoel begint je eens stevig te kneden en te

rollen. Wel een beetje hardhandig, maar je rug komt er goed los van. Hoewel

Roderick er eigenlijk een beetje gesloopt van af komt, maar die is toch al nooit zo

enthousiast.


 


Dan wordt het zo langzamerhand tijd om in te checken, eerder mocht niet, vandaar

dat we continue met die lading koffers lopen te slepen. En dan kan het verdere

wachten beginnen, nog 2 uur te gaan. Het is een modern klein vliegveld, de

vliegtuigen vliegen af en aan. Dit vliegtuig van Air Asia ziet er wel heel stoer uit.


 


Ze werken hier nog met van die verrijdbare trappen, ook hebben we mooi zicht op

de bagageafhandeling. Er wordt een trolly onder het vliegtuig gereden, de deur van

het bagagecompartiment gaat open en vervolgens worden de koffers zo 3 meter

naar beneden gegooid op de trolly. En echt gegooid, niet voorzichtig laten zakken.

Daar komt ons toestel aangereden. Dit gedeelte vliegen we met Malaysian Airways.


  


De eerste vlucht duurt maar 1 uur, we vliegen over Rebak Island heen, ik zit met

mijn fotocamera in de hand tegen het raampje, we vliegen over de hardstand, ik

kan ons schip zien staan, net als ik afdruk zwenkt het vliegtuig en heb ik alleen

maar een deel vleugel erop. Jammer.


  


Om 17.00 uur landen we op Kuala Lumpur International Airport. Hier hebben we 6

uur wachttijd tot vertrek. Het vliegveld is zo groot, dat je van de ene terminal naar

de ander met de trein moet. Een electronisch bestuurd treinstel zonder bestuurder,

dat je met een rotvaart naar de andere terminal brengt.


  


Om te beginnen gaan we maar eens rondwandelen, er is hier genoeg te zien, heel

Azie is hier vertegenwoordigd. Dan gaan we een hapje eten, zoeken vervolgens een

paar luie stoelen en spelen een spelletje Risk op de computer met zijn twee, dan

maar weer even de benen strekken, een kop koffie drinken en dan langzamerhand

naar de gate. De volgende 13 uur brengen we door met de KLM. In tegenstelling

met de laatste keer hebben we zonder meer een heel aangename vlucht, een

vriendelijke crew, lekker eten. Niks te klagen dus en om 5.55 uur op zondagochtend

staan we op Schiphol, het is hier 6 uur vroeger, dus het lijkt net of je er niet zo lang

over gedaan hebt.


Zondag, 06 juli 2014, Schiphol en Anjum


We hebben zelfs hier en daar wat uurtjes geslapen en we komen best in redelijke

conditie aan. De koelere temperatuur zal daar zeker ook aan meewerken. Onze

koffers komen als eerste van de bagageband en de douane wensen we vriendelijk

goedemorgen, we kunnen zo doorlopen. Yes!-


 


Dat was deel 1, nu het vervolg, onze auto staat bij Mirella's huis, maar die is lekker

met haar gezin een weekje naar Griekenland, iedereen anders is momenteel op

vakantie of de hort op, we wilden met de bus gaan, maar de eerste bus gaat pas

over 2 uur, dus dan toch maar een taxi naar Aalsmeer. We nemen een officiele taxi,

dus echt geen snorder, informeren wat het ongeveer gaat kosten, de chauffeur ze

de meter aan en de TomTom en rijdt vervolgens verkeerd. Ik had al gemeld dat het

leek of we verkeerd reden, maar hij zei dat de Tom Tom het zo aangaf. Okay. Even

later ben ik er echt van overtuigd dat we de verkeerde kant op gaan, maar nee: de

Tom Tom zegt... en de meter maar doorlopen, we zitten al op 45 euro. Dan begint

de chauffeur ook te twijfelen, hij beloofd de prijs te corrigeren, zet de meter stop en

keert om. We hebben een aardig stukje sightseeing Aalsmeer gehad. Aangekomen

belt hij met de centrale voor de prijs en die wordt op 35 euro gesteld.

Aangezien er niemand thuis is, besluiten we direct de auto te pakken en naar ons

eigen huis te rijden. Zo gezegd, zo gedaan en 2,5  uur later stappen we ons huisje

binnen. He lekker. De hele straat is versierd vanwege het voetbal, een leuk gezicht.

Dan een kop koffie en even een paar uurtjes bij slapen. We zijn er weer!


 


Verder met Nederland opnieuw