De Oversteek van Noumea, New Caledonia naar Kupang op Timor, Indonesia.


Maandag, 05 augustus 2013, 1e dag oversteek naar Indonesia.

 

We zijn blij dat we onderweg zijn, zo'n laatste dag is altijd hectisch. Roderick was

uren weg langs alle officials om ons uit te klaren, dan de marina afrekenen, een

laatste gasfles omwisselen, ook al is hij nog niet helemaal leeg, de laatste verse

baguettes en dan kunnen we. Eerste stop, het dieselstation, waar beide tanks en

alle jerrycans afgevuld moeten worden, dan ben je zo weer een uur verder. En dan

echt op pad, de wind is niet zo hard en recht achter, dat levert niet veel snelheid op,

maar wel veel geschommel, het is flink koud en dichtbewolkt met af en toe een bui.

Al direct grijpen we in op het vaarplan, de uitgang door het buitenrif, die gepland

stond, halen we op deze manier nooit voor donker, dus rechtsomkeerd om een

eerdere pas te nemen. De zeegang valt mee buiten. Onze eerste doorwaakte nacht

zit er weer op, geen maan geen sterren, pikdonker. Dikke truien, lange broeken,

zeilpakkenwerk. Maar prima doorstaan, nu is de kop eraf, de eerste 110 Nm zijn

afgelegd en nog zijn we ergens voor de kust van het eiland New Caledonia, dat heel

langgerekt en smal is. Op naar de volgende 2900 Nm.

Buiten is het een guur, binnen zit niet Koos Postema, maar wij, bezig met het

nuttigen van een voorgekookte maaltijd. De komende nachtwacht kunnen we er

weer prima tegen.


 


Dinsdag, 06 aug.2013, 2e dag,11.00 LT, Onze positie is 21.28.780 S 164.46.750 E.


Dinsdag, onze  2e dag, hadden we stom weer, dichtbewolkt, miezerig. Alles grijs. De

wind werd steeds minder, na een aantal uren de motor aan gehad te hebben, want

zonder zon, zonder wind en zonder vaart komen we in gebrek aan electriciteit voor

de apparatuur. Maar we kunnen niet eideloos doordieselen, want zoals al vaker

verteld, hebben we voor ongeveer 6 dagen diesel en de tocht duurt tegen de 30

dagen. Dus alle zeilen klein en strak gezet en dobberen maar in wederom een

stikdonkere nacht. Evengoed hebben we de 2e dag alsnog 86.5 Nm afgelegd.



Woensdag, 07 augustus 2013, 3e dag.


Oh wonder: een echte zonsopgang! Een blauwe lucht! en dan ook nog eens een

passerend vrachtschip! Het kan niet op!



En nu is het 14.00 LT en we hebben een super-de-luxe verwendag. Lekker warm,

kalm zeetje, stabiele wind, heldere lucht. We hebben de Passaatzeilen gezet en het

schip vaart zichzelf. Sinds vanochtend niets meer hoeven veranderen. We liggen

boekjes lezend op de kuipbanken. Hoe wreed kan een overtocht zijn! Onze positie is

om 14.00 uur: LT: 20.38 S, 163.21 E. Tijd om aan onze rijst met kipfilet erwtjes en

pindasaus te beginnen op ons buitenterras.


  


Donderdag, 08 augustus 2013, 4e dag onderweg naar Indonesia.


We gaan vrolijk door. De dag van gisteren kon niet voortdurend feest blijven, in de

nacht hadden we last van veel draaiwinden en rotgolven, maar de snelheid bleef er

lekker in, alleen kun je niet altijd de koers blijven volgen, die je zelf graag zou

willen. Vanochtend (don) het passaattuig, 2 fokken op het voorstag, ieder aan een

kant, weer terug gebracht tot 1 zeil, dan zijn we beter manoeuvreerbaar. Helaas

om te beginnen niet zo'n stralende dag, dichtbewolkt en tussen door nog een

gigantische hoosbui. We hebben een flinke afstand afgelegd in het etmaal tussen

woe 12 uur en don 12 uur. 132,5 Nmijl, ong 250 km.

Intussen kunnen de gastlandvlaggen weer naar beneden, de hoogste tijd, want de

gaten vallen er in. Natuurlijk blijven er ook nog schoonmaakklussen te doen.

Die Roderick is toch zo'n helder wijf.


   


Nu vanmiddag is het weer zonnig, maar de winden draaien alle kanten op. Op dit

traject zou de wind uit het ZuidOosten komen, lekker windje mee, maar dat doet hij

mooi niet. Voornamelijk uit NW recht op onze neus met af en toe een uurtje Oost

ertussendoor. We moeten dus opkruisen om er tegen in  te komen, maar als we de

slag terugmaken, is de wind net zo gedraaid, dat we bijna op het zelfde punt

aanbeland zijn, na 12 Nm varen geen meter opgeschoten. Maar de aanhouder wint.

Eens zal de ZO wind wel weer terugkomen. De eilanden van Beleb gaan we toch

maar niet bezoeken, daar zouden we vandaag aangekomen zijn, maar we komen

net lekker in ons ritme, 3 uur slapen, 3 uur wacht, dat we besloten hebben gewoon

door te varen. Onze positie is om 1600 L.T 19.43.719 S  161.36.790 E.


Vrijdag, 09 augustus 2013, 5e dag onderweg naar Indonesia.


Gistermiddag werd besteed aan gijpen, gijpen en nog eens gijpen. Dwz de hele

zeilvoering naar de andere kant brengen, een hoop werk, maar het mocht niet

baten. Om 1830 uur kwam dan eindelijk de wind, maar wat voor een, het is

uiteraard net pikdonker, het begint te gieren, eerst uit Oost, dan uit Noord, dan uit

Zuid en op het laatst uit ZuidWest. Kortom we zitten midden in het centrum van een

Low, een lagedrukgebied. Het heeft de hele nacht gespookt, de wind ging als een

razende tekeer, de golven dus ook. We hotsen, botsen, vallen en bengen. Om

beurten proberen we wat rust te krijgen op de bank, maar van slapen komt niets,

alleen even onze vermoeide spieren strekken. Wat is zo'n nacht dan lang. Om 6.00

uur vanochtend is de zonsopgang zich dan aan het voorbereiden en kun je

tenminste weer iets onderscheiden. Om kwart voor zeven komt de zon dan zelf en

ziet de wereld er weer een stuk leuker uit.Het ergste is voorbij, de wind verliest zijn

scherpe uitschieters. We houden de rest van de dag een flinke wind, maar kunnen

redelijk de richting opsturen, die we op willen. Ons etmaal deze keer 122,5 Nmijl.

Het totaal is nu 454 Nmijl. Onze positie om 13.00 LT vrijdag: 18.22.760 S,

160.27.001 E. We eten tegenwoordig 's middags warm, daarna gaan we om

beurten naar bed om alvast wat voor te slapen. Wat wel heel leuk is, vannacht een

stralende sterrenhemel en we merken dat we dichter naar de evenaar toe komen,

De sterren op het zuidelijk halfrond zijn niet zo duidelijk verdeeld in sterrenbeelden.

Nu konden we voor het eerst Orion, Castor en Pollux, de Stier weer zien. (dankzij

het boekje van Mona), leuk hoor. Als je dan toch s nachts buitenzit is dit een prima

tijdverdrijf.


   


Zaterdag, 10 augustus 2013, 6e dag onderweg naar Indonesia.


Alweer 5 dagen en nachten op zee, tot nu toe gaat het eigenlijk prima. Het weer is

niet altijd, wat wij graag wensen, maar dat kun je ook niet verwachten. Gisteren is

de wind weer zodanig afgenomen, dat we maar heel langzaam voortgang maakten.

Maar roch weer een etmaal van 116 Nmijl, het totaal is nu 570 Nm. We hebben het

wel gezellig zo met z'n twee, alleen op de wereld. Al dagen geen schip gezien, geen

radiocontact met andere zeilers. We weten niet waar iedereen zit. Maar we

amuseren ons wel. Die mooie foto's van ons twee worden meestal door mij uit de

losse pols gemaakt, beetje slim gaan zitten, arm voorzichtig omhoog, beetje

mikken en honderd keer afdrukken, omdat er van een van ons alleen een neus of

een oor op de foto staat. Er zijn natuurlijk altijd mensen die misbruik van de situatie

maken....


   


Vandaag hebben we tot nu toe een redelijk comfortabel zeildagje, de wind komt

alleen steeds uit een andere hoek, waardoor ongeveer 30 keer per uur het alarm

afgaat, als waarschuwing, dat we teveel in de verkeerde richting varen. Dan moet

je het weer bevestigen en dan gaan we weer door. Maar het is onvoorstelbaar, dat

de wind iedere keer binnen een paar seconden wel 60 graden af wijkt. We houden

een lekker rustig dagje, wie weet wat ons vannacht weer te wachten staat. Het is

onvoorstelbaar, we zien geen enkele vis in zee, ze zullen er vast wel zijn, maar ze

spelen duidelijk verstoppertje. Nu is het hier 3000 meter diep, dus zo moeilijk is dat

niet. Gisteren wel een walvis in de lucht gezien, dat vond ik wel heel gaaf. Het

sterrenbeeld Walvis, loeigroot en duidelijk aan de hemel. Meestal kun je alleen maar

een deel zien. Voor de zekerheid het nog opgezocht in het sterrenboekje, maar dat

is georienteerd op Europa en het Noordelijk Halfrond. Ik zie hier een heel ander deel

van de sterrenhemel. Maar daar heb ik wat op gevonden, bij jullie is het nu eind van

de zomer, bij ons eind van de winter, dus heb ik deze keer de sterrenhemel van

december bestudeerd en daar stond hij in. Ik vond dat best wel slim van mezelf.

We gaan weer lekker door. Onze positie om 15.15 LT 17.24.685 S 158.30.330 E.


Soms bekruipt ons toch het gevoel, dat we in de gaten gehouden worden....



Zondag, 11 augustus 2013, 7e dag onderweg.


Hallo iedereen, Long time no see, greetings from the Coralsea. Niet te geloven toch,

dat we daar alweer helemaal zijn aangeland met ons bootje. De een maakt zich

druk of het wel verantwoord is om een dagje naar Elburg te varen en wij gaan

"even" naar Indonesia in een ruk. Nou niet te veel praatjes krijgen meteen, we zijn

er nog lang niet. Maar deze dagen gaat het voorspoedig. Gisteren een prima dagje,

beetje van alles wat, en natuurlijk moet je 's nachts steeds je bed uit, rol je van hot

naar her, maar er staat toch ook veel "Quality time" tegenover.We hebben het

prima naar onze zin. Vervelen is er niet bij, er moet weer eens een toiletje

gerepareerd, water gemaakt, plannen uitgewerkt en eten koken is een stevige

taak, terwijl je aan alle kanten je balans probeert te houden, niet tegen de kokende

pan wil vallen, de aardappelen over de aanrecht achter na zit, het juiste blik uit de

voorraad onder de vloer vandaan wil hebben. Dan hebben we nog niet gesproken

over het opeten. Meestal serveer ik een pans maaltijden, die we eten uit een kom.

Dat gaat nog het best. Tweemaal per dag proberen we in ieder geval gelijktijdig te

eten. Want we slapen apart, omdat we om beurten wacht houden. Een voorbeeldje

gisteren: de avondboterham. Ik heb nog wacht, het is buiten al wat frisser en er

zijn flinke golven, we gaan tamelijk hard, dus buiswater, slingerbewegingen en

rammende golven. Tot zover niets nieuws. Maken we het plaatje compleet: ik loop

in lange broek, dikke trui, reddingsvest om, want ik moet steeds naar buiten, omdat

de wind geen maat en geen richting weet te houden, De wind varieert tussen 4

knopen (bijna niets) en 24 knopen en komt vanuit het zuiden of het oosten of een

beetje noordoost of toch maar zuidoost ( dit in de afgelopen 20 minuten). Het schip

reageert erop en laat een alarm afgaan: Let op, we gaan ineens een heel andere

kant op. Dus daar moet je op reageren. Meeste tijd zit je dus buiten in de kuip, vlak

bij de instrumenten, maar nu willen we samen eten. Antislip matten op tafel, alles

goed klemvast voorbereid, Roderick uit bed, komt in zijn nakie erbij zitten, binnen is

het lekker warm. Okay we zijn er klaar voor. Dus ik zet 2 kommen soep op tafel,

die R. dan bewaakt en vasthoudt, dan komt het pak geroosterd brood, bordjes,

messen, stuk brie. Dan ga ik aan tafel en is het mijn beurt er voor te waken, dat we

de hete soep niet over onze schoot krijgen. R. maakt het pak toast open, eerste

toastje prima, neerleggen op een antislipbak, loslaten, 2e proberen te pakken, de

1e springt in zijn schoot, allemaal kruimels op zijn blote lijf. Overnieuw. een toastje

beleggen met een stukje brie, die pak ik aan, terwijl ik nog steeds de soepkommen

tegenhoud, terwijl R zijn hand uitsteekt om het volgende toastje te pakken, is deze

hem te vlug af, ook deze belandt in zijn schoot. Uiteindelijk hebben we ieder onze

eigen kom soep en een toast in de hand, voor de eerste hap, krijgen we een dreun

van een dikke golf, waardoor het schip op zijn zij rolt en vervolgens gaat het alarm

af, dus R. 2 kommen soep bewaken, de toast in bedwang houden en ik naar buiten.

En zo nog een paar keer, andere dagen hetzelfde alleen met andere ingredienten,

het is pure slapstick en zo gaan we er ook mee om, we lachen er maar om.

Vermoeiend is het wel. Maar we tekenen ervoor, als de hele trip zo door gaat. Ons

6e etmaal hebben we er weer 134 Nm vanaf geknabbeld. 704 totaal nu. Onze

positie om 12.00 uur LT 16.33.500 S  156.46.371 E. Verder houden we ons bezig

met plannen maken, Indonesia op eigen kracht, vereist een goede voorbereiding,

intussen zijn we ook aan het overleggen, wat er mee naar Anjum moet en hoe we

dat daar allemaal gaan aanpakken, en heerst er eigenlijk malaria in Malaysia?. Op

de oostelijke eilanden van Indonesia wel. Nu moeten we een keuze maken om heel

lang profylaxe te gaan slikken, waar ongelooflijk veel bijwerkingen aan vast zitten.

of goede maatregelen nemen, lange kleding, klamboes, muggenhorren, Coils

branden, repellant gebruiken en als het misgaat een lading pillen in een keer ter

behandeling. Hier hebben we nu voor gekozen. Die ernstige bijwerkingen van de

pillen treden namelijk al bij 1 op de 10 personen op en zijn niet mis. Verder

verheugen we ons op de cultuur en het lekkere eten, maar we vinden het toch ook

echt wel heel spannend. We houden jullie op de hoogte. Voorlopig eerst nog een

paar weken op zee.  Er proberen weer een paar lifters aan boord te komen. 2 grote

Boobies proberen op het topje van de mast te landen. Niet doen! Denk aan onze

windmeter, die kan jullie gewicht niet dragen! Na een paar pogingen vinden ze een

plekje om even te rusten, vervolgens ons hele zeil vol te schijten, en dan gaan ze

weer verder.


  


Maandag, 12 augustus 2013, 8e dag onderweg naar Indonesia.


Even een kort berichtje, we zitten een beetje krap in de energie (accustroom)

vandaag. De eerste week is prima verlopen, wat ons aangaat mag het zo doorgaan.

We voelen ons lekker. We hebben weer 124 Nm opzitten. Dus het gaat

voorspoedig. Onze positie is nu 15.37.996 S  155.01.773 E maandag, om 11 uur

lokale tijd.


Dinsdag, 13 augustus 2013, 9e dag onderweg naar Indonesia.


Alweer zo'n lekker dagje. Rustige nacht gehad, maar wel TWEE schepen gezien (na

6 dagen). We zitten hier op de scheepvaartroute. Enorme vrachtschepen, komend,

vanaf Australie, de een onderweg naar Japan, dat geeft je echt een verweg

gevoel.. Vandaag is het echt een superdeluxe dagje tot nu toe. Helderblauwe lucht,

witte wolkjes, lekker zonnetje, matig windje, van achter komend, matige golven.

Mooier kunnen we het niet hebben. We varen met een "melkmeisje", het grootzeil

naar stuurboord en de fok uitgeboomd naar de andere kant. Dit is een koers

waarop het schip wel erg gaat rollen, doordat het continue zijn balans moet vinden.

We hebben daar wat op gevonden door het grootzeil iets verder naar loef te laten

wijzen en dat werkt prima.


   


Het is nu 12.00 LT dinsdag, onze positie is 14.55.360 S, 152.59.550 E . We hebben

een etmaal achter de rug van 120,6 Nm dat brengt het totaal op 950,6 Nm. We

sturen snel dit berichtje de ether in, dan gaan we door met waar we mee bezig

waren vanochtend: Languit liggen soezen en lezen, ieder opeen kuipbank, onder

een zonnedekje, schijfjes appel en wortel knagend. We houden nog wacht ook.

Laten er pardoes weer twee schepen verschijnen, we krijgen het nog druk. Van ons

mag het zo nog wel een poosje doorgaan. Pizza als diner, artistieke wolken-

formaties, wat willen we nog meer.


   


Tijdens de nachtwacht zien we de halve maan als een oranje bootje op de horizon

opkomen, horizontaal dus, zo gaat hij ook weer onder. Een leuk gezicht.


   


Woensdag, 14 augustus 2013, 10e dag onderweg naar Indonesia.


Ja natuurlijk nog steeds onderweg. Een rustig nachtje achter de rug, prachtige

sterrenhemel, niet koud, rustig zeetje. Maar nu gaan we alweer klagen, want rustig

zeetje, betekent ook niet veel wind en zo langzamerhand gaan we te langzaam. We

moeten extra stroom draaien, want de windgenerator en de sleepgenerator leveren

zo bijna niets en de zon zit af en toe achter de wolken. We houden het daarom bij

korte berichtjes, de SSB radio lust namelijk heel veel Amperes. Alles nog steeds

prima, wij okay, schip okay. Onze positie op woe 12 aug om 9.00 uur lokale tijd

14.06.686 S  151.44.510 E. Liefs van ons R&Y


Donderdag, 15 augustus 2013, 11e dag onderweg naar Indonesia.


Alweer de 11e dag op de oceaan. Het gaat tot nu toe voorspoedig. Klein beetje

meer wind zou prettig zijn, maar dan wordt het altijd meteen weer overdreven. Nu

gaat het van Hoe zachtkens glijdt ons bootje, al onder de sterrenpracht. Buiten dat

we iedere 3 uur afwisselend wacht hebben, komen we goed aan onze rust toe. Nu

net om 11 uur LT onze klok een uur teruggezet, we zijn intussen al 15 graden (=15

x 60 Nm) naar het westen gevaren en dan kom je in een andere tijdzone. Nu dus

10 uur verschil met Nederland.Vannacht weer bezoek van een Atlantic Boobie,

grote vogel, geen drijfsijs maar eerder een schijtlijster!, die kwam mee liften op ons

hekwerk. Alleen na een uur kwam een vriendje erachter en die begonnen met zijn

twee in de nacht een potje te bekvechten en vervolgens elkaar van het

zonnepaneel af te werken. Eentje is er dus afgekieperd en door de windgenerator

geraakt, in het donker kon R niet zien, waar of hij gebleven is, uit boosheid heeft hij

toen de ander ook verjaagd. Hij lag met een toeter op de kuipbank en iedere keer

als er een vogel wilde landen, begon hij hard te toeteren. Toen hij even naar binnen

was, zat er natuurlijk meteen weer eentje. Maar die zag er zo moe uit, die hebben

we maar laten zitten. Ze moesten alleen niet altijd de hele boel onderschijten.


   


 


We hadden vandaag een stralend zonnetje, lekker brood gebakken, ons net

geinstalleerd in de kuip om te lunchen met zo'n warm brood, komt er ineens een bui

regen aan denderen. Dat was eigenlijk niet toegestaan, want het zou nog 3 dagen

helemaal droog blijven. Als een haas alles van buitenweer naar binnen gegooid,

want behalve dikke vette regen, komt uit een bui de wind uit een andere richting. Al

onze zeilen staan met bomen en bulletalies vast, in verband met de voordewindse

koers, het enige wat we dan kunnen doen is omdraaien en met de wind meevaren.

Maar het zout is lekker van het schip gespoeld, dat hing in grote korrels aan de

reling en overal aan dek. Dus verder geen klachten, we liggen nu weer op koers. Het

10e etmaal heeft ons weer 107 NM opgeleverd, onze positie is don, 14.00 uur LT

13.04.610 S  149.47.912 E. De totaal stand is al 1160 NM. Nog even ter informatie

we gaan richting Papua Nieuw Guinea, Vlak onder de kust  gaan we door de Pandora

Passage, en komen dan  via de Bligh Entrance (Captain Bligh van Muiterij op de

Bounty) onder Bramble Cay langs in het Great North East Channel, dat volgen we

richting ZW dwars door de eilanden en riffen naar de boven punt van Australie, Cape

York Peninsula. Dit kanaal is een dag en nacht varen en als dat dan allemaal

volgens planning gaat, komen we bij het aanbreken van de dag bij de ingang van

het nauwste stuk van Torres Strait en dat doen we dan bij daglicht: het Prince of

Wales Channel, waar de stroom tot 9 knopen kan oplopen.( een knoop = een

zeemijl=NM=1,852 km). Nog wat voor de boeg dus.

Wereldreizen zit de familie in het bloed: Mirella zit met Bart en vriendje Xippe in ons

huisje in Anjum.



   



Vlak voor vertrek zijn we druk in de weer geweest op Internet om een originele

uitgave van Muiterij op de Bounty op de kop te tikken. Overal werd namelijk de

geromantiseerde filmversie aangeboden. Gelukkig zijn we daar in geslaagd, nu zijn

we het boek aan het her-lezen, want de tocht van Captain Bligh in zijn open sloep

naar Timor is bijna de tocht die wij maken, hij is alleen iets noordelijker gestart als

wij, in de buurt van Vavau, Tonga. Wat er geschreven wordt is heel herkenbaar en

wat een enorme prestatie uiteindelijk. Ik vind het al knap wat wij zelf doen, maar

vergeleken bij hen, het is gewoon niet te geloven, zo'n tocht te volbrengen zonder

apparatuur, zonder voedsel, zonder motor, door gebieden, die nog niet eens

ontdekt waren en belaagd door de wilden.


Vrijdag 16 augustus 2013, dag 12 onderweg naar Indonesia.


De 12e dag alweer. De dag begon bijna perfect, meer wind, stralend blauwe lucht,

strak schijnende zon, we gaan flink hard, alleen de golven zijn erg hoog en de zee is

erg onstuimig.Dit etmaal is er weer 115,7 Nm bijgekomen, dat brengt de stand om

12 00 uur LT op 1281 Nm.



Intussen is het hier nu 16.00 uur er zijn alweer wat mijltjes bijgekomen, onze

positie is nu 11.55.088 S 147.59.200 E. Op de kaart zitten we al onder de oostpunt

van Nieuw Guinea. We gaan ons maar op een wild nachtje voorbereiden, de

weersvoorspelling was prima voor vandaag, maar de golven en de zee zeggen iets

anders. De golven zijn nu al bijna 4 meter hoog, steil met brekers ertussen,daarbij

zakt de barometer ook steeds verder. We gaan nu nog maar even wat energie

oversparen voor onszelf, we hebben al gegeten, het schip is geinspecteerd, wat

voorgeslapen en verder wachten we maar af.


 


 


Je kijkt hier niet horizontaal op de golven, maar verticaal er tegen aan.



Zaterdag, 17 augustus 2013, 13e dag onderweg naar Indonesia.


Dag 13 op zee. Het viel alleszins mee vannacht, alleen de golven waren echt niet

mals. Echt hoge bergen met krullende toppen, die iedere 6 seconden achter het

schip oprijzen. Je houdt je hart vast, dat hij net breekt als wij eronder zitten, maar

op het laatste moment wordt het schip opgetild en gaat hij er netjes onder door. Af

en toe wel een breker als wij er nog bovenop zitten, dan surf je als een gek de golf

af. Lijkt leuk, maar het schip is dan onbestuurbaar. Maar het ging dus uiteindelijk

allemaal erg goed. Alleen kreeg ik bij mijn 2e nachtwacht een golf in de kuip en was

ik tot aan mijn nek drijfnat. Slapen is wat moeilijker nu, omdat het schip van hot

naar her wordt gegooid, maar kniesoor, die daar op let. We hebben weer een flinke

ruk gemaakt, 131.7 Nmijl. Inmiddels is het nu 1600 uur, de zee is nog steeds een

heksenketel met erg hoge golven, miljoenen zover je maar kunt zien. De meesten

komen van achter af, dus daar loopt het wel goed mee af, tot nu toe, maar we

hebben ook last van kruiszeeen, dan komt er een hoge steile golf met een breedte

van enkele honderden meters met een rotvaart van opzij aanzetten, loodrecht op

de andere golven, die dan ook allemaal verward raken en breken. Dat zijn enge

momenten.



Verder heel helder weer, lekker zonnetje en de zee is spectaculair om te zien. We

gaan nog steeds de goede kant op, in principe komen we maandag nacht/vroeg in

de ochtend bij Bramble Cay aan, dan gaan we aan het lastigste deel beginnen.

Onze positie om 16.00 uur LT is:10.43.230 S  146.04.542 E.



Zondag, 18 augustus 2013, 14e dag onderweg naar Indonesia.


En weer een dagje verder met wederom 130 Nm op de teller. De wind bleef fel, de

zon bleef fel, de golven bleven rottig. Maar tot nu toe alles okay. Vanaf 18.00

gisteravond zijn we aan het proberen af te remmen, we moeten namelijk rond

zonsopgang bij Bramble Cay starten, dat is belangrijk, maar omdat we voortdurend

flink snel gaan, komen we daar nu al iets over middernacht aan. Dus de zeilen

kleiner gedraaid, maar er kwam nog meer wind, dus de snelheid bleef, en nog

kleiner en nog kleiner. In de loop van vandaag zag het er naar uit, dat we nu

redelijk goed uit zouden komen, maar wederom zijn we nu weer aan het spurten.

We zijn om 13.30 via de Pandora Passage door het buitenrif gegaan en nu varen

we op het Great Barrier Reef. De golven waren wat afgenomen, de snelheid was er

een beetje uit, dus tijd voor een gezamenlijk bakje koffie buiten. Ik breng de

kopjes naar binnen en ineens dondert er een complete golf de kuip binnen. Uit het

niets. We hoorden hem niet breken, we hoorden hem niet aankomen, wat meestal

met flink wat geraas plaaats vindt. Een laag water van zeker 40 cm in de kuip, die

ook zo weer eruit gelopen is, want we hebben een grote open afvoerruimte achter.

Maar de matrassen zijn doorweekt, de kussens drijven en wij zijn perplex. Goed

alles hangt te drogen en uit te druipen.


   


 


 


Nu is mijn eigen Happy Bird moe en gaat een uurtje slapen, we proberen zo veel

mogelijk rust te krijgen. Door de continue heftige bewegingen van het schip zijn we

toch wel erg vermoeid. We zijn dus net de passage door, dan gaat de oceaanbodem

in korte tijd van 2000 meter diep naar 100 m diep. De golven die aankomen razen

vanuit de oceaan, kunnen hun energie niet kwijt en klimmen steeds hoger. Op een

gegeven moment kwam er een hele lading, heel steile en hoge golven vlak achter

elkaar aanracen. Op zo'n korte afstand van elkaar, dat ik met de voorkant van het

schip nog in de ene golf zat, terwijl aan de achterkant de volgende torenhoog boven

me uitkomt, omkrullend, groen doorschijnend, heel eng! Maar helemaal niets

gebeurd, achter elkaar door. Wel een doodschrik gekregen: onze dieptemeter houdt

bij een diepte van meer dan 150 meter op met meten, maar aangezien we nu over

die grens heen zijn, werkt hij weer prima. Midden tussen die omkrullende golven

kijk ik, staat hij op 3,50 meter. En niet clippend, van het is te diep, nee gewoon

werkend. Dan kun je maar zo op rif aan het lopen zijn. Mijn hart heeft echt wel een

paar slagen overgeslagen. Niets aan de hand verder, misschien zat er net een grote

vis onder. Zo houden we de spanning er in en ons zelf bij de les.

Nu varen we op het plat, de wind neemt weer toe en onderhand gaan we met 2

zakdoekzeiltjes toch weer 6 knopen. We willen niet zo hard!!! We komen te vroeg!!!

We hebben nog 14 uur de tijd om wat snelheid in te leveren. Zal wel goedkomen.

Om 18.00 uur LT is onze positie 09.29.127 S 144.32.188 E. Kijken wat de nacht

ons weer brengt, varend tussen Australie en Papua Nieuw Guinea.



Jullie hebben even moeten wachten, we hadden de grootste problemen om de

website op het Internet te krijgen. Ergens is er een fout in het programma geslopen

en begon de computer het op zijn eigen wijze te regelen. Alles van begin tot eind

helemaal opladen, 8800 files, sommige delen raakten in een lus en bleven hangen

en op het laatst waren van voorgaande jaren bijna alle foto's weg. We hadden

aardig wat stress, maar het is weer gelukt, alles doet het weer, alleen de filmpjes

hebben we ertussen uit gehaald en nu gaan we weer vrolijk verder.


Maandag, 19 augustus 2013, dag 15 overtocht naar Indonesia.


We kregen het schip maar niet afgeremd gisteren, bijliggen was ook geen optie,

midden tussen de riffen, brekers en kruiszeeen. Dus hebben we in plaats van de

hoeken, waar mogelijk af te snijden nu het omgekeerde gedaan. Overal

mogelijkheden gezocht om er nog een stukje aan te breien. Door zoveel extra

mijlen er aan te rijgen, kwamen we precies op het goede moment door de Bligh

Entrance  bij Bramble Cay aan, op het moment dat het daglicht begon te gloren.

Vandaag wordt het dan echt menens. We zijn er best wel zenuwachtig over. Om

6.00 gaan we het Great North East Channel in, dat diagonaal van Papua Nieuw

Guinea naar de Noord West punt van Australie loopt. De start is knap moeilijk, de

wind is weer aangewakkerd en het loopt tegen hoog water. De golven zijn dus

alweer extra hoog en komen dwars op het schip, er staat een berg stroming, waar

je U tegen zegt. De doorgang tussen de riffen aan de ene kant en de onder water

rotsen en net boven water eilandjes is niet zo breed en luistert dus heel

nauwkeurig. Het verschil tussen de kompaskoers en de werkelijk afgelegde koers is

meer dan 25 graden. Dus we moeten het schip recht op een eilandje afsturen om

uiteindelijk het op het juiste punt te passeren. Golven dwars op het schip is dus

eng, veel gebeuk en uiteraard een waterballet. De stroming maakt me gek, het is

hard werken geblazen. Ik krijg flink wat buiswater over me heen.


    


Roderick moet even naar bed, die is ook bekaf. Maar na een paar uur, keert het tij,

neemt de wind en de stroming wat af, wordt ook de passage breder, het zonnetje

brandt, de zee is prachtig blauw, we blijven weer lekker op koers. Hoe moeilijk kan

het wezen. We gaan al pannenkoeken bakkend op weg naar het moeilijkste stuk,

de doorgang door Torresstreet. Nu ga ik als de wiedeweerga wat te eten in elkaar

draaien voor later, het is nu nog laag water en de komende 6 uur kunnen we vast

onze lol weer op.

 

   


We moeten de hele nacht doorvaren, dat is in dit gebied extra spannend, de route

staat in de computer, de waypoints en alle bijzonderheden hebben we ook

uitgeprint, er ligt een lichtenlijst klaar met daarop ieder verlicht baken, met

karakter, verschijningsvorm, duur van het licht, soort licht en het allerbelangrijkste

of we dit licht aan stuurboord of aan bakboord moeten houden. Vannacht dus onze

eigen puzzelrit.


   


Morgen bij daglicht hopen we dan aan het begin van het Prince of Wales kanaal

gearriveerd te zijn, de eigenlijke Torres Strait Passage, die we absoluut bij daglicht

willen doen. Oh, onze positie nog: Het laatste etmaal ondanks al het afremmen toch

nog 114 Nm afgelegd. Nu om 15.00 uur LT zijn we op 09.42.580 S  143.15.386 E.


Dinsdag, 20 augustus 2013, dag 16 onderweg naar Indonesia.


Yes het is gelukt en hoe! De passage door Torres Strait, die we erg spannend

vonden, waar we erg tegenop zagen en ongelooflijk goed voorbereid hebben, was

een EITJE!


We hebben de Pacific Ocean achter ons gelaten en zijn gestart met een nieuwe

oceaan: Indian Ocean. Gisternacht hadden we het nog behoorlijk zwaar, in het

donker door het Great North East Channel, je moet vlak langs de riffen. De maan

zat gedeeltelijk achter de wolken, maar we hadden nog voldoende strooilicht, wel

was het heel vochtig en dampig. Spannend ook, als er ergens een licht blijkt te

staan, dat wij nergens kunnen vinden. Zijn wij dan verkeerd gevaren of staat dat

licht gewoon niet op de kaart? Riffen, riffen, riffen, eilanden, eilandjes, koraalplaten

net boven of onder water, rotsen, sommige boven, sommige onder water. Maar het

ging prima! We hadden juist deze dagen gepland omdat het dan wassende maan is,

zodat we nog wat verlichting in de nacht zouden hebben. Als de maan op komt en

onder gaat is hij (of eigenlijk zij) knaloranje.


   


Er staat ongelooflijk veel stroming, dat kun je je niet voorstellen en het lijkt wel of

het bij ieder eilandje of rif anders is, meer dan 30 graden verschil tussen waarheen

je stuurt en waar je terecht komt.. We hebben secuur de snelheid in de gaten

gehouden, de passage door het kanaal is ongeveer 22 uur, maar we willen bij

daglicht aan het volgende deel beginnen, namelijk het smalste deel van de Torres

Strait. En het klopte allemaal! We zijn zo trots op onszelf.



We kwamen om 5 uur in de buurt van de entrance van het Prince of Wales Channel,

toen ging de maan onder, nog anderhalf uur te gaan voor de zon opkomt, maar op

dit punt konden we de lichten al onderscheiden, waar we tussen door moesten. Dan

begint de dageraad, dus kun je in ieder geval de zee rondom je zien.

Dag Pacific Ocean, in het Oosten, we hadden het hier fantastisch.....


   


en hallo Indian Ocean in het Westen, we komen eraan!


   


Op het moment van binnenvaren is het net laagwater geweest, dus heel weinig

stroom dit uur. Het ging super, de zon komt op, opaal groen water, schitterende

kustlijn, kabbelende golfjes, daar zeil je dan heel stil in, de stroom neemt steeds

meer toe, op een gegeven moment gingen we 2,1 knopen door het water, maar in

werkelijkheid 8,8 knopen over de grond.


   


Het kanaal zit vol obstructies, je moet dus heel goed op koers blijven. De grote

zeeschepen maken hier ook gebruik van en passeren en uitwijken geeft nogal wat

problemen. Dus toen de Australische Oorlogsbodem 266, Sirius, het zeiljacht Happy

Bird meldde dat hij ons wil inhalen en of we alstublieft wat opzij willen gaan, doen

we dat uiteraard met plezier. Er kwam op dat moment ook nog zo'n grote

autocarrier van af de andere kant. Dus helemaal naar de kant gevaren, het schip

bijna stilgelegd, zodat ze beide makkelijk door konden. Geen Sandwich Happy Bird

vandaag.


   


Nu gaan we weer verder, we passeren Wednesday Island ( het eiland Woensdag)

eens kijken wat de Indian Ocean ons te bieden heeft. Nog ongeveer 10 dagen te

gaan naar het eiland Timor, we hebben er zin in!.Onze positie om 10.30 uur LT

10.33.189 S  142.06.377 E.


   


Woensdag, 21 augustus 2013, dag 17 oversteek naar Indonesia, Arafurasea.


De dag was super, de nacht was super, de Arafura zee heeft een prachtig opaal

blauwe kleur, het weer was schitterend, het schip doet het fantastisch en wij ook!

We voelen ons echt bevoorrechte mensen.


   


Weer zo'n lekkere dag, kalme zee, helder weer, 30 graden en meer. Zelfs ons grote

lichtweerzeil, de gennaker, opgezet, om wat voortgang te houden, zo'n zwak

windje.


   


Maar best even lekker, de vermoeidheid van de laatste weken komt er nu uit.

Vandaag voor het eerst sinds maanden weer dolfijnen rond de boot. Vanmiddag bij

32 graden verse kroepoek staan bakken in een pannetje olie. Eerst lekker genieten

bij een Happy Hour drankje met een bak kroepoek. Denk nou niet dat we al

zuipend de wereld rond gaan, we hebben voor deze 30 dagen en nachten in totaal

14 blikjes bier en 1,5 liter wijn te nuttigen. En dat is wel voor ons twee. We houden

vandaag echt een verwendagje. De rest van de kroepoek wordt straks bij de verse

bami met kippenreut en ketjapsaus geserveerd. Het is toch verbazend wat een

lekker eten je in elkaar kunt draaien met een serie blikjes en pakjes, we hebben

wel een hele lading smaakmakers aan boord. Dus dat was genieten.


   


Verder kwam ons entertainment team weer overvliegen. De Australische

Coastguard komt uit het niets heel laag aanvliegen, maakt een rondje om het schip

en even later wordt je opgeroepen. Waar kom je vandaan, waar ga je naar toe en

waar staat het schip  geregistreerd. De laatste is het leukste, het antwoord is

Harderwijk. Dat kunnen ze natuurlijk niet verstaan, dus eerst herhalen, dan nog een

keer, dan zeggen ze heel beleefd dat ze het niet goed kunnen horen, omdat er

zoveel wind in de microgoon staat, daarna doen we het nog een keer via het marine

spellingsalfabet. Vandaag waren ze er weer, rondje om de mast, we hebben nu een

gekleurd zeil opstaan en een zonnescherm over de kuip. Dus daar zijn ze weer met

hun vragen. En ja hoor: Your port of registration Sir? Dit keer waren ze slim,

Harderwijk, Oh ja, dat zie ik hier op mijn lijst. Lachen toch. Morgen komen ze weer,

denk ik.


  



In totaal hebben we nu 1880 Nmijl afgelegd, 3500 km. nog 9 dagen te gaan. Onze

positie is om 14.00 uur LT 10.47.311 S  140.08.072 E.


Donderdag, 22 augustus 2013, dag 18, Arafura sea.


Vannacht was een droomnacht, echt een "Magical Moment" op de Arafura sea. Volle

maan, de hele zee inclusief schip helder verlicht, kabbelende golfjes, zo weinig wind,

dat de windmolen niet eens ging draaien. We hadden  de gennaker nog op staan en

door het kleine zuchtje wind tesamen met de stroom gingen we geruisloos

voorwaarts door de nacht. Wauw, zo bijzonder! Alleen wat is het dan moeilijk wacht

te houden, door het zachte wiegen, probleemloos varen en geen schip of land in de

verre omtrek, heb je de grootste moeite om niet in slaap te vallen. Dus vannacht

om 3 uur stond ik romantisch aan de afwas om wakker te blijven. De Arafura zee

vormt het begin van de Indian Ocean, de passaatwinden die aan de andere kant

van de Torres Strait uitwaaieren en de opgezweepte golven, die zich op de

ondieptes te pletter lopen, daar heb je hier geen last van. Hier beginnen ze pas op

te bouwen, dus kleine golven, daarbij hebben we ook nog licht weer en stroom mee,

van ons mag het zo blijven. Alleen kost het ons een dagje extra varen

waarschijnlijk.


   


De zee is prachtig van kleur, mooi helder en erg ondiep. Het eerste gedeelte ter

grootte van de halve Noordzee is 20 m diep, natuurlijk niet bij de riffen, die liggen

vaak net 40 cm onder water. Als je langs vaart kun je ze heel goed ruiken. Het plat

waar we nu varen is over het geheel 50 m diep. We varen almaar recht door

richting westen, dus eerst de zon achterna, de zonsondergang tegemoet, daarna

komt de maan achter ons op in het Oosten en uiteraard trekt die ook naar het

westen, dus varen we met een beetje mazzel ( onbewolkt) de hele nacht in een

zacht lichtje. Heel comfortabel. Ik moet eerlijk zeggen, dat we dit zo uitgerekend

hadden, maar het is heerlijk dat het nu ook allemaal lukt. De luxe verlichting wordt

wel steeds minder, omdat de maan iedere dag een uur later opkomt. Als we in  de

buurt van Timor komen, hebben we weer een compleet donkere nacht. We hadden

gisteren weer een mooi etmaal van 106 Nm, een deel daarvan is te danken aan

stroom mee. Nu om 14.00 uur LT is onze positie 10.54.268 S  138.21.300 E  Het is

warm, 30 graden in de schaduw, we zitten tenslotte 10 graden onder de evenaar.

We gaan lekker door. Hopenlijk houdt het lichte weer nog even aan.


Vrijdag, 23 augustus 2013, dag 18 onderweg naar Indonesia.


Het lui relaxen is voorbij, de Arafura sea laat zijn tandjes zien, weliswaar

melktandjes, maar toch! De golven bouwden zich op gisteravond, maar 1 tot 1,5

meter, maar ze kwamen overal vandaan, de wind liet het op dat moment afweten

en dan wordt je continue gehutseklutst. Begin van de avond is het nog stikdonker,

de maan komt over een uurtje, het schip zwiept alle kanten op, doordat je het niet

ziet aankomen, kan je lijf er ook niet op anticiperen. Je wordt er doodmoe van en ik

op het laatst zelfs misselijk. Nu in de ochtend is de wind ook van de partij, de

golven zijn nu 2,5 m en het is wel een hoop gedoe, maar doordat we goed door

kunnen zeilen is het stukken beter te doen. En slapeloosheid? Geen tijd voor!


   


Vannacht ineens weer opgeroepen over de marifoon een politie boot vaart 2 Nm

evenwijdig met ons mee.: Schip in positie....., wat is uw naam? uw radio roepnaam?

de laatst aangelopen haven, de volgende haven, en ja daar is t'ie weer: wat is uw

haven van registratie? Harderwijk Sir! I don't copy that, can you repeat your port of

registry? Don't copy Sir, can you spell it Sir? En dat 'sochtends om 5 uur, maar

Roderick was zo slim om alle namen nu in het spellingsalfabet op te schrijven, dus

we kunnen het zo oplezen. Als je dan Harderwijk gespeld hebt, blijft het even stil,

want zij hebben totaal geen benul, wat ze eigenlijk opgeschreven hebben en

kunnen het zeker niet mondeling herhalen. Dit keer konden ze er geen genoeg van

krijgen, dus ook Van der Meulen moet voluit. Dat klinkt dan zo: Victor, Alpha,

November, Delta, Echo, Romeo, Mike, Echo, Uniform, Lima, Echo, November.

Harderwijk vinden wij de leukste: Hotel, Alpha, Romeo, Delta, Echo, Romeo,

Whisky,India, Juliet, Kilo. Die IJ -klank daar kunnen ze helemaal niets mee. Maar zo

heb je weer een uur lol in de nacht. Nou zijn ze weer op de hoogte, kijken wie de

volgende is. Ik ga maar weer eens een lading +50 zonnebrand smeren, want zelfs

onder ons zonnescherm worden we een beetje kreefterig. Vandaag hebben we de

Kapitein Rob banner weer opgehangen, kunnen ze die mooi vanuit het vliegtuigje

bewonderen. Het is nu 10 uur in de ochtend, ons etmaal is nog niet afgerond, om 12

uur, maar dat wordt weer zo'n 120 Nm. We houden lekker de vaart erin. Onze

positie om 10.40 LT 10.48.995 S  136.42.209 E.

We zenden nu ons berichtje, de computer moet weggeborgen, anders springt hij

van de tafel. Groetjes van R&Y


   


Zaterdag, 24 augustus 2013, dag 19 onderweg naar Indonesia.


Tja, Torresstraat met Vollemaan is natuurlijk prima, maar dat betekent ook twee

dagen na Vollemaan springvloed op de Arafura sea. Dat zou geen probleem zijn met

deze lichte wind, hooguit wat zwaarder. Maar daar kwam dan eindelijk de serieuze

wind, 25 tot 28 knopen, de golven werden hoog en dynamisch, het getij is extra

hoog, de stroming extra krachtig. Het blijft een schitterende zee om te zien, met

zijn licht groenblauwe golven, hoog omkrullend, witte brekers, de zon er door heen

schijnend, fascinerend om te zien, maar ik had er liever niet ingezeten nu. We

hebben het flink zwaar gehad en dat begon al in de middag en dan het besef dat het

ergste nog moet komen tijdens het donker. Wat een brekers, wat een kruiszeeen!

We zijn het enige schip hier op de oceaan, niet leuk dus. Maar het is allemaal weer

goed gegaan, het schip houdt zich fantastisch en wij waren moeig en nat, maar

verder okay. We gingen met meer dan 8,5 knopen door het water op gereefde

zeilen en daar kwam dan de stroming nog bovenop.Veel te hard voor midden in de

nacht met zoveel steile golven overdwars . Het is vandaag nog steeds hoog water,

maar de wind is afgenomen naar 18 knopen, dat scheelt zo enorm veell, stralende

zon, wederom een prachtige zee. We leven hier gewoon van dag tot dag.We

schieten hard op, het etmaal gisteren afgelegd maar liefst 146 NM.bijna 250 km.

Nu is het zaterdag, 14.00 uur, onze positie is nu na 2251 Nm 10.42.476 S

133.57.124 E . Inmiddels zijn we al weer 15 graden meer westelijk gekomen en

hebben we weer de klok een uur teruggezet. Nu UTC+9, als jullie in Nederland nog

steeds zomertijd hebben, lopen wij nu nog 7 uur voor op jullie. Wij gaan lekker

door, erg zoute groeten van een paar zeebonken, die het nog steeds naar de zin

hebben.


   


Zondag 25 augustus 2013, dag 20, Arafura Sea


Het zijn weer heel lekkere dagjes geworden. Het hoge water houdt nog aan, maar

de wind is zodanig afgenomen, dat het geen enkel probleem meer vormt. Vannacht

zelfs miezerige golfjes. Daarentegen de meest wonderschone sterrenhemel (voor

de insiders 4 sterren , 2 harten) die je je maar kan denken. Vandaag ook weer een

kalm tropisch dagje, we boffen wel. Weer alle extra zeilen uitgezet gezet om er een

beetje tempo in te houden en dat lukt. Dit etmaal weer 129 Nm en op onze sloffen

(eigenlijk blote voeten) dit keer. Weer een gezellig gesprekje met de coastguard

gehad, ze vliegen heel laag, je ziet ze bijna niet aankomen en ineens scheren ze

vlak over je heen. Maar ook zij weten nu dat we uit Harderwijk komen. Wie volgt?

Nu net ons eigen feestje gevierd met een hele troep dolfijnen rond de boot, ook

jonkies erbij,  Een heel ander soort weer, klein en slank, ze bleven al die tijd rond de

boeg mee zwemmen, we hebben genoten. Al heel lang terug, dat we ze zo lang om

ons heen hadden. Zo Gaaf! Onze positie zondag 17.00 uur LT is 10.46.749 S

131.35.841 E. Totaal al 2399 Nm afgelegd, nog ongeveer 5 dagen te gaan.


   


Maandag, 26 augustus 2013, dag 21 onderweg naar Indonesia, Timorsea.


Hoi allemaal, inmiddels varen we op de Timorsea. Niet dat dit veel uitmaakt, de

bodem is met net zoveel ondieptes, riffen, banken en onduidelijkheden als de

Arafurasea. Er staan zoveel lijnen op de zeekaarten, dat je er nauwelijks nog wijs

uit wordt. Op alle zeekaarten staan ook waarschuwingen, dat niet alles in kaart

gebracht kan zijn, dat er hier en daar nog een onontdekt rif kan liggen en hele

stukken zijn zoals dat heet: unsurveyed. Daar is gewoon niets over bekend. Hier en

daar staat ook gewoon een rondje, met de opmerking: rif ontdekt in 1936, maar

verder is alles onbekend, grootte, diepte enz.  Maar het gaat nog steeds

voorspoedig, we blijven zo veel mogelijk in de buurt van de aanbevolen route.


   


Het is vandaag een beetje halfbakken weer, uiteraard wel lekker warm. Vannacht

met een minimum aan wind maximaal doorgezeild. Er staat hier zoveel stroom,

maar niet overal, ook niet overal de zelfde kant op, het is af en toe een verrassing,

vannacht dus een heel aangename verrassing namelijk de goede kant op. Het ging

echt van: Hoe zachtkens glijdt ons bootje. We hebben hierdoor weer 123 Nm op de

teller, dat brengt de stand nu om 12.00 uur LT op de aanzienlijke som van 2492

Nm. Onze positie is nu 10.47.428 S  130.03.290 E.

Als je op de breedte graden, dus South een zwalkende lijn ontdekt, dat klopt, dat is

niet van de drank, maar om grote gevaarlijke delen te omzeilen.


Dinsdag, 27 augustus 2013, dag 22 onderweg, Timorsea.


Tja en zo rijgen de dagen zich aan een. We vervelen ons geen moment, het gaat

wel lekker zo. Vannacht liet de wind het echt af weten, terwijl we een lang stuk van

10uur achtereen diagonaal op de hoge golven moesten varen. En ook hier weer

golven die uit het niets komen, vanaf een heel andere kant. Werkelijk muren van

water. Zonder wind en met veel stroming komen we niet daar waar we wezen

moeten, dus heel luxueus de motor aangehouden. Dat kan makkelijk, want we

hebben deze alleen maar af en toe aan gehad om stroom te draaien, tot nu toe

hebben we alles op zeil gedaan. Dus vanochtend alletwee lekker gedouched met

heet water, de boiler wordt door de motor verwarmd. Niet dat we ons anders niet

wassen hoor, Nog een dode verstekeling van dek gehaald, een hele mooie witte

stern-achtige vogel. Jammer, die zijn zo leuk, waarschijnlijk ergens tegen aan

gevlogen. Iedere nacht hebben we wel een paar verstekelingen meeliften. Ons

etmaal was 121 Nm en totaal hebben we nu om 16.00 uur 2630 Nm afgelegd.

Volgens planning moeten we vrijdag aankomen, of dat gaat lukken valt nog te

bezien. De windverwachting is prima, alleen slaat de wind dit stukje zee over, dus

we dobberen wat. De tijd zal het leren. Onze positie is 10.28.076 S  127.47.222 E. 


 


Woensdag, 28 augustus 2013, dag 23 onderweg, Timorsea.


Selamat allemaal, we zijn al in de buurt van Timor. Niet dat je er iets van ziet, wij

hebben nog steeds aan 4 kanten zee. Vannacht alleen een lading vissersboten op

het water. De wind liet het tegen verwachting helemaal afweten, dus vannnacht

hebben we de motor aangehad, anders was het niet te doen. We moeten nu ook al

rekening houden met onze te verwachten aankomsttijd in Kupang. We willen niet in

het donker door het laatste kanaal tussen de eilanden door, dus we moeten bij

dageraad daar aan het begin aangekomen zijn. Verder moeten we ook in de gaten

houden, dat we vrijdag vroeg in Kupang aankomen, omdat we voor het weekend

ingeklaard moeten worden bij de immigratie en douane enz. Waarschijnlijk houden

ze ook vroeg op met werken en als je dan in de namiddag komt, moet je overtime

betalen. Dat is overal zo. Daarbij moeten we ook nog een paar miljoen Rupiahs zien

te scoren bij de bank en we lazen vorige week juist een berichtje, dat de

Indonesische banken overhoop liggen met de organisatie van Mastercard, waar wij

zowel de creditcard als de pinpas van hebben, en nogal moeilijk kunnen doen. Dus

nu zijn we langzaam aan het varen om niet al op donderdagnacht te arriveren,

maar al te langzaam betekent pas vrijdag in de namiddag of nog later aankomen.

We zijn het voortdurend aan het doorrekenen. Verder is het hier een malaria

gebied. Alle muggengordijntjes zijn door de controle gegaan. We hebben nog

contact met onze huisarts gehad over wel of niet profylaxe gebruiken. We hebben

alle pillen aan boord, maar er zitten zoveel bijwerkingen aan en we zouden ze dan 2

a 3 maanden moeten slikken. De bijwerkingen, die heel vaak voorkomen 1:10,

varieren van duizeligheid, misselijk, braken, tot en met hallucinaties en ik geloof

leverfalen. Lijkt me allemaal niet zo prettig als we met zijn tweetjes halfbakken

zijn, terwijl we met ons bootje op de oceaan varen. Dr Cohen heeft ook weer

contact opgenomen met een collega arts en in overleg hebben we besloten om niet

vooraf te slikken, wel allerhande anti muggen maatregelen te nemen en bij de

minste verdenking van ziekzijn, direct een arts te raadplegen of een gigantische

dosis Malarone te nemen. Punt is natuurlijk ook dat we 's avonds bijna altijd aan

boord zijn, wat het risico danig vermindert. Dus weer genoeg om onze hersencellen

aan de gang te houden. Verder alles okay, zelf heb ik op het moment best wel

moeite met de hitte, maar eigenlijk gaat het ons heel goed.

Nog even de positie en de stand:afgelopen etmaal 127 Nm, totaal 2739 Nm op de

teller. Onze positie om 16.00 uur LT 10.25.784 S  125.57.590 E .


 


Donderdag, 29 augustus 2013, dag 24 onderweg naar Indonesia.


Vandaag zijn ons zusje Anita en zwager Rolf  50 jaar getrouwd! Gaaf gedaan!

Gefeliciteerd. Dit zijn de moeilijke momenten van ver weg zijn, we waren er zo

graag bij geweest. Wij zijn nog een hele dag op zee, de wind is weg, we hebben de

motor aan. We varen door tot aan het eiland Roti, vlak voor de doorgang naar

Kupang, en wachten daar dan de dageraad af om verder te kunnen varen. Dat is in

ieder geval het plan. Vrijdag eind van de morgen moeten we dan in Kupang

aankomen. De tijd zal het leren. De zon staat te bakken, de zee is kalm. We zijn al

zeilen aan het opbergen en dergelijke. De 30m lange lijn met propellor van de

aquagenerator hebben we al binnen gehaald, die levert nu ook geen stroom, als we

geen voortgang maken, Daarbij doet nu de motor zijn werk.

We hebben geen grote vissen zoals haaien, orca's of walvissen gezien, maar er is

wel een rover in de buurt geweest, en heeft stevig in de metalen propellorstang

gebeten, de tanden staan er in.


 


Verder niet zoveel te melden, Nog 86 Nm te gaan naar Kupang. Groetjes en een fijn

feest allemaal.  Positie om 11.00 uur LT 10.30 S  124.32 E .


 

 

Vrijdag, 30 augustus 2013, dag 25, aankomst in Kupang, Timor, Indonesia.


We hebben zo langzaam mogelijk gevaren en zijn nu precies op het goede moment

voor het laatste stuk richting Kupang. Onze eerste blik op Timor bij zonsopkomst.


 


Het kanaal heeft hier extra veel stroming, er wordt gewaarschuwd voor brekende

golven en er zijn overal langs de kant enorme shellfish beds, oestercultuur.


 

 

Het valt alleszins mee, we hebben prima zicht, het eerste stuk nog steeds stroom

mee en wanneer de tegenstroom op komt zetten, dat is van het ene moment op

het andere, zie je het water op je af komen, maar dan zijn wij er al bijna doorheen.

De gastlandvlag en de quarantaine vlag kunnen gehesen worden, we zijn er bijna.


 


En Yes, we zijn er, om 8.00 uur laten we ons anker zakken in de baai voor het

centrum van Kupang. Het is bloedheet, we moeten alle spullen naar binnen doen, de

dinghy oppompen, alles afsluiten, de papieren verzamelen, we zijn druk bezig en

voelen nu toch wel de vermoeidheid van de hele nacht doorhalen. We hebben geen

idee waar we ons moeten melden om te beginnen. Er komt een dinghy langszij van

het schip Poco Andante, die ons even wegwijs maken. We kunnen landen op de

beach, goed opletten voor het rif en er staat een stevige branding, daar betalen we

een jongeman, die op onze dinghy zal passen en dan moeten we op zoek naar

Charles, want die weet alles en spreekt goed Engels. Zo gezegd, zo gedaan. We

komen flink nat aan op de beach, daar staan al 4 mannen naar ons te gebaren,

waar we precies heen moeten sturen. Zij pakken de dinghy meteen vast, anders

worden we met de golf direct weer mee terug gezogen. Zij sjouwen hem omhoog

en wij moeten daarvoor betalen, we vinden dit een prima deal. Charles staat ons al

op te wachten, we worden lachend en blij door iedereen verwelkomd. Charles zal

ons begeleiden voor de inklaring, daar betalen wij hem natuurlijk voor (1 miljoen

Rupiahs, ongeveer 100 dollar). Eerste stop de ATM machine om de eerste 2,5

miljoen op te nemen, dan Teddy's Beach Bar. Een ijskoud 0,8 l Bintang Beer in a

frosted glass. Wauw, we zijn hier op de juiste plaats en tot verhoging van de

feestvreugde komt er ook nog een mannetje voorbij met een karretje

drinkkokosnoten, 5000 Rupia, 40 eurocent, Yes!


 


De quarantaine officer, de customs (douane) en health officer komen ook naar deze

bar toe. Roderick moet ze meenemen met de dinghy om het schip te inspecteren,

graag ook nog een vriendin met kind mee, dus ons bootje is zo afgeladen, dat ik zelf

er niet meer bij kan. Roderick moet wel heel langzaam varen om het hele stel veilig

aan boord te krijgen.


 

 

Eenmaal aan boord krijgen ze bijna een toeval, het hele schip is potdicht afgesloten,

de zon staat te branden, onze zoute kleding ligt binnen te meuren, extra

zeilzakken en bundels dure lijnen zijn naar binnen gelegd, maar even zo goed wordt

de hele boel overhoop gehaald, vloerdelen open, motorruimte open, de afgesloten

accuruimte open, alle kasten, koelkast enz. We hadden een grote stapel kopieen

van onze papieren gemaakt, maar ze willen er nog meer en van papieren, waar

normaal nooit naar gekeken wordt. Ze blijven zeker wel een uur aan boord.

In de tussentijd zit ik met Charles aan de bar. Het is hier zo'n beetje het

uitgaanscentrum van de stad. Ik kijk mijn ogen uit, wat een andere wereld.

Iedereen komt even een praatje maken, wil graag met mij op de foto, wil officieel

kennis met je maken, dus Miss, what is your name? Dan hard in lachen uitbarsten,

omdat ze zo moedig geweest zijn me aan te spreken.

Een oud mannetje met droevige honde ogen probeert me een kleedje te verkopen,

hij blijft keurig staan, dringt zich niet op, maar ik wil geen kleedje. Even later staat

hij er weer, nu met een andere kleur kleedje en dan weer met een ander motiefje.

Misschien dat ik toch nog wel een keer een kleedje van hem koop, ik vind dit zo

aandoenlijk. Die mensen vechten toch ook voor hun brood. Op straat zijn allemaal

verkopers, met piepkleine stalletjes, alleen een kleedje of alleen een draagstok met

aan twee kanten een mandje. Bij een oerlelijke mevrouw met zo'n draagstok koop

ik een paar kleine zakjes pinda's, voor een dubbeltje per stuk.


 


Roderick is nog steeds weg met zijn officials, dus ik ga een beetje rondkijken.

Meteen hierachter is een druk plein, waar de kleine Bemos busjes stoppen. Het is

een herrie van jewelste, overal luide muziek, toeterende busjes, roepende mensen

straatverkopers en duizenden scooters, die hele familie's vervoeren, overal kriskras

doorheen. Wat een leven, wat een chaos. Op een gegeven moment hoor ik een

varken gillen, ik zie dat iemand met een varken aan komt lopen, best een flinke,

zijn poten samengebonden, het beest wordt (best wel voorzichtig) ruggelings

tussen de voeten van een motorrijder gelegd, daarna hoor ik weer een varken

gillen, komt hij aan met nummer 2, stapt op de duozit, varken op zijn schoot en

weg zijn ze.


 


Eindelijk komt Roderick terug, de officials installeren zich aan de bar en gaan nog

een drie kwartier papieren uitwisselen, om nog meer kopieen vragen en stempels

zetten. Dan moeten we voor de diverse papieren toch nog betalen, maar krijgen

keurig een ontvangstbewijs geleverd. 455.000 voor het groene gezondheidsboekje.


 

 

Nu laat Charles een taxi komen om ons naar immigratie te brengen, een stuk buiten

de stad. Ik ga ook mee, kan ik mooi een eerste indruk opdoen. Wat een drukte op

de weg! Ze rijden hier trouwens links, hoewel.... Op een gegeven moment zien we

heel veel mensen staan kijken naar het water, het ziet letterlijk zwart van de

mensen, wat is daar te doen? Charles weet het antwoord, er is een grote krokodil

hier aangekomen, normaal leven die niet hier, heel Kupang loopt uit om hem te

zien. Hee, toen wij vanochtend een stuk verderop langs kwamen varen, stonden er

ook zoveel mensen op het strand. Ons schip ligt er precies tussen in, toch maar niet

zwemmen dan, we wilden eigenlijk even de onderkant van het schip inspecteren.


 


Immigratie heeft een prachtig kantoor, de mensen zijn allemaal keurig gekleed in

batik blouses of in uniform. Iedereen is superbeleefd tegen ons, maar weinige

mensen beheersen het engels goed, dus we zijn blij dat we Charles bij ons hebben.

Ook hier weer vele kopieen, veel papieren en veel stempels en ook weer betalen.

200.000 Rupiah, 20 dollar, allemaal niet zoveel, maar het loopt wel op. Op de

terugweg passeren we een tankstation, een file aan scooters.


 


De taxi staat continue op ons te wachten, die huur je voor 7.50 dollar per uur,

lekker verdiend voor hem, als hij al die tijd gewoon buiten staat. Next stop, het

kantoor van de havenmeester, daarvoor moeten we weer helemaal naar de andere

kant van de stad, bij de grote commercial harbour zijn. We zijn zeker weer een half

uur onderweg, dit keer ga ik niet mee naar binnen, ik loop en kijk wat rond, tientlallen

coastguard en pilot mensen komen een praatje met me maken, ik verveel me geen

moment. Roderick is weer meer dan een uur binnen, zelfde verhaal, nog meer

kopieen, nog meer papieren, nog meer geld te betalen en uiteindelijk de laatste

stempels. Hehe, klaar, we zijn legaal in Indonesia.

Het is inmiddels 1600 uur 's middags. Het is trouwens in Kupang weer een uur

vroeger, waarom weet ik niet, misschien om een aantal eilanden in dezelfde

tijdzone te hebben.


 


We gaan nog even een drankje drinken bij restaurant 999 recht tegenover ons

schip aan de rivier, om onze inklaring te vieren. Daar maken we kennis met wat

andere cruisers en wat locals. Het bier smaakt goed, we blijven ook meteen eten,

heerlijk. We krijgen te horen, dat ons schip precies op de plaats geankerd ligt, waar

Captain Bligh ook met zijn boot geankerd lag. Ik heb het aan boord direct even

nagelezen en Ja hoor, dat klopt. Leuke bijkomstigheid.


 


We hebben vandaag 130 nieuwe vrienden gemaakt,  staan bij iedereen op de foto,

morgen komen er weer allemaal schoolmeisjes naar het strand om met ons te

praten, eigenlijk alleen maar te giechelen, want ze spreken maar 5 woorden engels,

maar leuk is het. We hebben vandaag 2,5 miljoen stukgegooid, Roderick is alweer

naar de ATM machine geweest voor nog eens 1,25 miljoen. Tja wie het breed

heeft....Sinds 10 uur zijn we al op de wal, het is nu 19.05 uur Kupang tijd. . We

komen net in het stikdonker aan boord terug. We zijn helemaal uitgevloerd, even

bijkomen, zoveel indrukken. Maar hartstikke leuk. Selamat Jalan.


Zaterdag, 31 augustus 2013, Kupang Timor


We hebben vroeg afgesproken met Charles, wij gaan met de taxi naar het grote

kantoor van Telekomsel, voor de aanschaf van een dongel en een telefoonnummer.

Wat een mooi kantoor, wat een keurige behandeling van de klant, wauw, daar

kunnen ze in Nederland nog wat van leren. We worden netjes binnengenood, leggen

uit wat we willen, dan kunnen we plaatsnemen in de wachtruimte, prachtige

banken, leesvoer, tv scherm, airco. Ze werken met nummertjes voor de balie, maar

dat vinden ze voor ons vreemdelingen te moeilijk, dus een van de jongemannen

trekt voor ons een nummertje, houdt dat in de gaten en komt ons verzoeken hem

te volgen naar de balie, zodra we aan de beurt zijn. Daar zit een ander keurig

jongmens, die alles voor ons gaat installeren, en je gelooft het niet: we moesten

2000 rupiah betalen voor de Simkaart, 0,20 dollar, uiteraard nog wel kosten voor

een maandabonnement 13.50 dollar. Daarna neemt Charles ons mee naar een

restaurant waar je de lekkerste Smoked Pork kunt eten.


 


Nou en dat hebben we inderdaad gedaan, het was smikkelen en smullen. Uiteraard

stond hun scooter binnen in het restaurant geparkeerd.


 


 


Zondag, 01 september 2013, Kupang, Timor.


Vandaag kwam La Luna hier ankeren, we wisten al dat zij onderweg waren vanuit

Australie. Gezellig. We praten even bij op ons schip, dan laten we hen verder met

rust, vanavond trakteren wij op een etentje in het restaurant, want het is Etiennes

verjaardag, maar dat weten ze nu nog niet. Maar eerst moeten we weer een

miljoentje of 2 zien te scoren. Ditmaal gaat het minder soepel, het apparaat

weigert alle transacties met een pin of creditcard van Mastercard, gelukkig lukt het

met onze Visakaarten wel.


 


Maandag, 2 september 2013, Kupang, Timor


Je waait uit je hemd, het schip rolt en hotst, de wind is zeker 28 knopen maar met

uitschieters van 40 knopen. De zee reageert daar navenant op.

Als je naar de kant wilt, ben je zeiknat, je moet namelijk beachen vlak langs het rif

en op het moment dat je afstopt, word je door de brandinggolven ingehaald.

Jegggh. We wandelen even de stad in, de winkelstraten door en kijken onze ogen

uit. Er zijn hier niet zoveel moslims, hoewel we iedere nacht door de muezzin van de

moskee wakker geroepen worden, maar de moslima's zijn heel leuk gekleed. Een

keurig dekkend jurkje met lange mouwen, maar van sexy rood met witte strepen

en een dito sluier.

's Avonds zijn we met Etienne en Denise naar een klein local restaurantje gegaan.

De mensen helemaal zenuwachtig, 4 belangrijke mensen te eten...We bestelden 2

bier, maar ze hadden er maar 1, eten wordt gewoon op de borden geschept.

Bestellen is er niet bij. Leuk! Toen het op afrekenen aankwam, heeft het zeker een

half uur geduurd, voordat we het juiste bedrag doorhadden. We hadden het haar op

laten schrijven, we hadden voorbeeld geld laten zien, getracht de cijfers goed uit te

spreken, we snapten er niets van. We hebben voor 4 bordjes eten en 3 drankjes in

totaal 107.000 rupiah betaald, 10,70 dollar, 8,50 euro dus. Kun je je dat

voorstellen?


Dinsdag, 03 september 2013, Kupang, Timor

We nemen een publiek busje naar de markt, uiteindelijk hebben ze ons

ergens fout eruit gezet, maar dat geeft niet, of we nu het ene deel van de stad

bekijken of het andere.


 


Roderick zit helemaal opgevouwen en de herrie uit de speakerboxen is

oorverdovend.


 


We scoren een paar leuke Tshirts, maar voor Roderick of mij is het heel moeilijk.

Wij hebben hier maat Jumbo. De mensen hier zijn zo klein en tenger, zefls Mona zou

hier al een XL maat nodig hebben. We zijn de bezienswaardigheid van de winkels.

Iedereen komt kijken, omdat ze nauwelijks engels spreken, beginnen ze maar hard

te lachen en gein te trappen. Leuk natuurlijk, maar op een gegeven moment wordt

je daar wel flauw van. Dus weg.

Tot we een winkel vinden, waar het meisje zo aandoenlijk haar best doet, heel

beleefd tikt ze me aan om te laten blijken, dat ze iets voor me gevonden heeft, en

nog iets en nog iets. Alleen voor haar ga ik al passen. Dan moeten de obligate foto's

gemaakt worden: Mam, kom erbij... Ma komt ook van achter. We gaan zo een

poosje door, maar dit was erg schattig en ik heb dan ook maar liefst 2 fleurige

blouses gekocht. Nee, niet die oranje.


 


Dan wandelen we terug langs de winkels naar de beach, op een gegeven moment

ben je zat van alle herrie. Onderweg koop ik nog een tros bananen bij een vrouwtje,

alleen maar omdat ze ze op een plateau op haar hoofd draagt. Het betalen is altijd

moeilijk, want wat kost dat nou? 4000 of 40.000 we hebben geen idee, die mensen

kunnen ook niet schrijven. Okay, mijn lijstje met getallen er weer bij gepakt, dit

keer was het Puluh, eigenlijk Puluh Ribu, 10.000. Daarna hadden we met een

Indonesische meneer afgesproken, waar we mee in gesprek geraakt waren. Hij

sprak erg goed Nederlands. Hij was als kind door de toenmalige vrouw van de

Gouverneur mee naar Nederland genomen en heeft daar zijn scholing gehad. Ik had

speciaal een grote tas met Nederlandse boeken bewaard voor een geval als dit.

Normaal ruil je ze om in de marina's of laat je ze daar achter. Hij was er helemaal

verguld mee, maar te beleefd om in de tas te kijken. Dat vind ik hier nou zo leuk.

Maar in ieder geval weer een goede daad gedaan.


 


Het is hoogwater, dus nog even niet geschikt om met de dinghy door de branding te

gaan, we wandelen nog even naar de 999 bar, waar we recht op ons schip kijken,

de drank koudis, de hapjes smakelijk, de stoelen prettig, we in de wind en in de

schaduw zitten, waar altijd mensen zijn om mee te praten. Dus waarom niet?

De rivier staat bijna droog, de zee komt er naar binnen.


 


Woensdag, 04 september 2013, Kupang, Timor.


We gaan het nog een keer proberen, met een Bemos busje naar de markt, de Pasar

Oeba. Okay ze hebben het begrepen, maar waarom ze ons nou weer 2 straten er

voor uit laten gaan? Misschien omdat ze ons niet durven tegenspreken of gewoon

niet weten hoe het in het engels te zeggen. Kortom geen markt te zien, we gaan

het nu maar meteen vragen bij een hoge militair, er is hier een kazerne achtig iets.

Bij de toegangspoort staan handgranaten als versiering. We moeten nog een flink

stuk door, maar we hebben het gevonden. Eerst weer langs de geldmachien, je mag

niet zoveel tegelijk opnemen, dus we gaan weer een bergje halen.


 


Groente, fruit, schoenen, kleding, eten, bergen losse rijst, bergjes kruiden, vis,

gedroogde visjes (stank), empeng, kroepoek, vechthanen en veel slapende

verkopers die languit tussen hun waren liggen te snurken. We hebben een ijsje

gekocht (ja natuurlijk verpakt, een lekkere Magnum, we zijn niet gek), een paar

wortels en met heel veel moeite een maatje knoflook. Iedereen moest toch wel zo

lachen toen we naar de prijs vroegen en toen we het ook nog wilden kopen. We

praten over 50 ct voor een aantal knoflookjes. Het heeft ons een kwartier gekost.


 


Roderick is veel te groot en te breed voor de markt, hij moet natuurlijk overal

bukken en onder door, maar hij staat ook continue in de weg. De ene keer moet net

de motor daar staan, dan moet de handkar er door, dan is er weer wat anders, hij

heeft het niet zo naar zijn zin. Het is heet en chaos, na een poosje houden we het

voor gezien en gaan op zoek naar een beetje redelijk eethuisje. Onderweg, Hey

Mam, foto, foto! Hij trots met Roderick op de foto, zijn vrienden vallen intussen om

van het lachen. Tja en daar is ie: de Komodo Dragon, nou kom maar op! Binnenkort

gaan we ze in het echt zien.


 


We vinden een eethuisje met een uithangbord met onder andere Sateh, nou daar

hebben we net trek in. Wij er op af, kunnen we hier eten? Ja, Ja. Als Roderick wil

bestellen is hij al te laat, de borden zijn al opgeschept, maar ik wil ook nog sate..

Nee, dat hebben we niet, kortom je eet overal gewoon een soort dagmenu.

En wat slim toch van de Coca Cola Company, in de moslimlanden garanderen ze dat

de cola Halal is. Dat vind ik nou echt een sterke verkoopstunt.


 


Dan moeten we weer een busje terug zien te pakken. We houden er ik weet niet

hoeveel aan, maar ze moeten vreselijk lachen en rijden dan weer door. Na 6 busjes

is het leuk geweest, de 7e gaan we gewoon in en we zien wel waar we terecht

komen. We kunnen altijd weer een ander busje oppikken. Om de kosten hoef het

niet te laten, een busrit kost 30 dollarcent. Het busje is knap vol en Roderick zit niet

helemaal comfortabel, maar er kunnen altijd nog meer mensen bij. Lachen..!

We komen tenslotte toch weer terug bij de beach waar ons bootje ligt en ons grote

schip dobbert.


 


De golven bij het strand zijn nog zo hoog, dat we geen zin hebben er met ons

bootje doorheen te gaan. De wind gaat erg te keer en onze jachten ook. Jammer

nou moeten we weer eerst naar de 999 Bar. Etienne en Denise zitten er ook, lekker

nog even kletsen en wat drinken en kijken hoe het buiten tekeer gaat. Zij

vertrekken morgen alweer. Op de achtergrond zie je de Blauwe bergen van Timor.


 


Donderdag, 05 september 2013, Kupang, Timor.


Het ging vannacht zo te keer, ik ben op de bank in de kajuit gaan liggen. Het waait

al dagen stevig, maar het wordt steeds erger en dan ook nog vervelende

kruiszeeen er over heen. Het waait nu met vlagen van 40 knopen. We zouden met

Christina en Keith van Poco Andante nog een keer naar de Green Garden gaan, zij

zijn al een maand hier en nog bijna nergens geweest, nou prima, gezellig. Maar het

spookt zo op het water, de dinghy ligt te springen op het water, de kussens waaien

van de banken, je kunt geen stap verzetten zonder je evenwicht te verliezen. We

worden er aardig zat van, het mag nou wel eens wat minder. We durven het schip

niet alleen te laten, dus we blijven aan boord, we hebben nu voor zaterdag

afgesproken.


Vrijdag, 06 september 2013, Kupang, Sei Babi Green Garden.


De golfslag is wat minder geworden, nou dat mocht ook wel. Ik snap er geen snars

van, de wind komt uit het Oosten, de kant van het eiland Timor, dus we zouden in

de luwte moeten liggen. Christina van Poco Andante roept ons op om te vragen of

we niet toch vandaag uit eten kunnen gaan met haar en Keith, het is nu rustig

water. Nou wat ons betreft prima. We maken ons klaar en zij komen ons met hun

dinghy ophalen. Vanaf het moment dat we elkaar gesproken hebben, zijn de golven

toegenomen en de zee is steeds woeliger geworden. Er staat een flinke zeegang bij

het strand, maar we worden door 4 man opgewacht, die het water in rennen en de

dinghy tegenhouden zodat we er uit kunnen stappen, zonder kopje onder te gaan.

Dan roepen we een ons bekende en erg aardige taxichauffeur en gaan met hem in

onderhandeling. Het adres hebben we opgeschreven, telefoonnummer erbij en een

foto in mijn camera van het restaurant. Het is namelijk een flink eind buiten de

stad. Eerst levert hij ons verkeerd af, vervolgens gaat hij al rijdend bellen, we zijn

toch veilig aangekomen. Als je een taxichauffeur voor een paar uur in huurt en je

gaat uit eten, nodig je hem natuurlijk ook aan tafel. Deze jongeman is een schatje,

heel bescheiden, snijdt het vlees voor aan tafel en eet en drinkt zelf bijna niets. Mij

noemt hij Mama Yvonne met een big smile, hij helpt me met alles.


 


De mevrouw van het restaurant is vereerd, dat we nogmaals gekomen zijn, het

bestellen heeft nogal wat voeten in de aarde. We weten precies wat we willen

hebben, wijzen het aan op de menukaart, maar je moet wat flexibel zijn en zeker

geduld hebben. We stikken van de dorst, dus laat de Bintang maar komen... Ik denk

dat we er wel tien keer om gevraagd hebben, maar niemand brengt een biertje.

Gelukkig komen er 4 flesjes water in plaats van de ene die besteld is en 4

citroenmilkshakes, ook lekker. Als we uitgegeten zijn vragen we nog een keer om

bier, je weet maar nooit, en waarachtig we krijgen het. Het is altijd moeilijk in te

schatten wat er aan de hand is, de mensen hier zeggen geen Nee, als het er niet is

of als ze geen antwoord weten, slaan ze er maar een slag naar of beginnen dus te

gieren van het lachen. Soms zie je ze ook naar een winkel rennen voor nog een

biertje of er komt iemand op een scooter langs met het benodigde. In ieder geval

hebben wij heerlijk en heel gezellig gegeten en de moeilijkheden die zich voordoen,

geven een bepaalde meerwaarde. We hebben toch het gevoel van: Yes, toch gelukt!

Op de terugweg maken we nog een stop bij een paar fruitstalletjes, ik kan hier mijn

geluk niet op, heerlijk vers fruit en voor echt weinig geld. Alleen dat afrekenen en er

achter komen, hoeveel je moet afrekenen, al die briefjes van 10.000, 50.000,

20.000, 5000, 1000, 2000, 100.000 en ook nog munten. Je moet zo goed opletten

wat je geeft. Maar de mensen zijn er hier niet op uit om ons te belazeren, wel

betalen we uiteraard wat meer meestal, hoewel ik al aardig aan het onderhandelen

ga. Ze zijn heel secuur in geld teruggeven. Vaak zijn de verkoopsters zelf niet zo

goed in rekenen, dus ik tel altijd mee, vooral ook omdat ik altijd een hele lading

koop. Hoeveel is lima satu ribu plus empat ratus en ook nog 2,5 puluh ribu bij

elkaar. 30.400 rupia, 3 euro dus. Een papaya, waar je een heel gezin mee kan

voeden voor 1,20 dollar. Helemaal te gek.


 


Zaterdag, 07 september 2013, Kupang.


Vanochtend voelden de golven goed aan, dus meteen het plan opgevat om

boodschappen te gaan doen. We gaan straks weer een stukje verder naar het

Noorden, daar zijn tussen de eilanden schitterende ankerplaatsen. De voorraad

moet dus aangevuld voor vertrek. Terwijl we de tassen en dergelijke klaarmaken,

de portemonnees en fotocamera, schoudertas, allemaal in waterdichte zakken,

gaan we naar het strand. Het zou al naar laag water moeten lopen. Het beachen

hier is zo rottig, omdat het strand steil oploopt, er een groot scherp rif naast ligt, er

altijd veel branding is, plus dat het strand vol grote glasscherven ligt en vol brokken

koraal en rotzooi. De mensen drinken hun biertje op de pier en mikken hun flessen

in het water, dus die gaan stuk in de branding. Je moet direct bij de landing uit de

dinghy springen, zorgen dat de golven hem niet mee de zee in sleuren en dan hem

meteen optillen, de dinghy weegt 23 kilo en de BBmotor ook nog eens 24 kilo, plus

de spullen die je bij je hebt. Er staan meestal helpers op het strand, die ons tegen

een kleine  vergoeding komen helpen. Maar het blijft een crime. De golven vallen

vies tegen als we aankomen, maar we komen redelijk droog aan. Eerst

boodschappen doen, daar zijn we een paar uur mee zoet, dan is het echt laag

water.


 


Er zijn prachtige kabaya's te koop, maar ik zou niet weten wat ik er mee moest

doen, daarbij pas ik er in geen honderd jaar in. De mensen hier zijn zo klein en

tenger, als je al een XXL vindt is het nog maatje 38 of zo. Roderick is ook zo

reusachtig in de winkels, die kan zich ter nauwernood omdraaien.


 


Toko Piet, waar zou die vandaan komen? Gelukkig tref ik ook weer een kokosnoten

mannetje. Grote verse kokosnoten, een paar zwiepen met zijn machete en klaar

om op te drinken. Het sap loopt dan wel over je snuit, je handen, je kleren, maar

die waren toch al zout.


 


We komen bepakt en bezakt terug, we hebben ook een doos met 12 x 1,5 liter

flessen water mee, gewoon voor de zekerheid, de watermaker doet het prima, een

traytje blikjes, wat groenten. Okay, laag water dus, nou wat er aan de hand is,

weet ik niet, maar de zee gaat te keer, niet normaal meer. We kijken het een

poosje aan, het is echt laagwater, het kan alleen nog heftiger worden. Willen we

aan boord komen, zullen we er toch doorheen moeten. We slepen al onze spullen

naar de vloedlijn, dinghy in het water, een golf gooit me bijna om en gaat er met

mijn schoenen vandoor, de dinghy ligt te raggen, schoenen achterna gerend (R),

zeiknatte dozen in de dinghy gekieperd en nou zien dat we er doorheen komen.

Wat een drama, de golven slaan vol in ons bootje, we kunnen ternauwernood weg

komen, als je dan uiteindelijk bij het schip aankomt, begint acte 2 van het drama.

Het schip ligt door die zelfde golven te steigeren als een gek, het is doodeng om

vanuit de dinghy aan boord te stappen, je ligt dan zo dichtbij, dat je moet opletten

dat het schip niet bovenop je komt. De dozen kunnen we niet optillen dus we geven

fles voor fles aan elkaar door, het is echt gekkenwerk. Dit hebben we lang niet

meegemaakt. En als je de weersvoorspellingen en de swellvoorspelling ziet, matig

windje, kalm zeetje, in alle verschillende programma's die we opgevraagd hebben,

anders zijn we niet zo gek om boodschappen te gaan halen. Het blijft spoken, we

steigeren met de Happy Bird zo hard op en neer, dat het achterschip water op

schept en in de kuip kiepert. Het is doodeng, maar er gebeurt eigenlijk helemaal

niets. Gelukkig maar!

We zijn helemaal afgepeigerd. 's Avonds wordt het weer redelijk normaal. We gaan

nog even naar de kant om een hapje te eten, we nemen meteen onze oude laptop

mee, die geven we aan Charles, die is een bedrijfje aan het opbouwen. Hij is er

natuurlijk hartstikke blij mee. Direct na het eten gaan we terug aan boord, we

moeten nodig even slapen. Aan boord hebben we een geniale muggensluis gebouwd

met een klamboe, die we onder de kap gehangen hebben, dan kan je daar het zand

van je benen vegen, de natte spullen uitdoen zonder direct aangevallen te worden,

uiteraard hebben we voor de deur en alle luiken muggengordijnen. Flessen vol

repellant gebruiken we, 's middags om 16.00 uur beginnen we ons lijf te spuiten.

We zijn erg voorzichtig in verband met malaria.


 


Zondag, 08 september 2013, van Kupang naar Kawula Island.


Vanochtend een spiegelglad zeetje, kom op gauw naar de wal, kunnen we mooi een

plateautje eieren halen en nog een miljoentje of wat. We gaan een poos naar

ankerplaatsen, waar zeker geen ATM machine is, maar waar we waarschijnlijk wel

hier of daar fruit of vis kunnen kopen. De eerste die gepland staat is no 9 bij het

eiland Kawula. Het moet daar mooi snorkelen zijn. Virginia van Libertad, waar ik per

email contact mee houdt, is een paar weken voor ons uit en houdt ons trouw op de

hoogte welke plaatsen haar goed bevallen zijn. We selecteren er eerst zelf een

aantal en kijken dan hoe haar reactie is, lijkt ons een prima systeem. Het is 110 Nm

varen,  naar het Noorden, het zijn de eilanden ten oosten van Flores, we vertrekken

laat in de ochtend weg, varen dan de nacht door en moeten dan de dag erna bij

daglicht aankomen. Voor we weg kunnen moet de dinghy helemaal schoongespoten

worden, motor er af, er ligt een lading zand tussen de vloerdelen. Intussen maak ik

het schip verder vaarklaar. Het moet een kalm tochtje worden, halve wind, 12

knopen uit het Oosten, deining vanuit het Zuidwesten, dat wordt een makkie. Alle

weerprogramma's voorspelden dit, maar als we vertrekken hebben we wind uit het

Noordwesten, recht op onze neus dus en behoorlijk pittig ook nog. Wat krijgen we

nou? Dit zijn de programma's die we altijd gebruiken en redelijk betrouwbaar zijn.

Nou dat geldt dus niet voor Kupang. We beginnen met balen, dan eerst maar eens

reven en dan wil het wel en zeilen we lekker. Tegen de avond verdwijnt de wind,

helemaal, we proberen het nog een poosje met alle zeilen vol, maar de wind is nu

zo licht en de stroming zo sterk, dat we 2 Nm per uur achteruit zeilen. Het verschil

in de kompaskoers en de koers over de grond, die we werkelijk maken bedraagt

maar liefst 52 graden. We drijven razendsnel af naar de de onherbergzame kust

van Timor, dat is niet de bedoeling. Deze omgeving staat niet zo goed aangeschreven,

dus hebben we de hele tijd hebben we de motor aangehad, bijna geen maan,  dampig,

stikdonker,  onbehaaglijk, niks te zien, alleen de zee licht heel mooi op.


Maandag, 09 september 2013, onderweg naar Kewula Island.


Wind nog steeds weg, maar nu ook de golven weg. Een spiegelgladde zee, een

schitterende zonsopkomst. Het water is doorzichtig, je kunt soms een grote vis

diep zien zwemmen. Het leven is mooi, ontbijt met papaya, kopje koffie en dan als

uitsmijter wel honderd dolfijnen vlakbij, buitelend, achter elkaar aanspringend, 4

achter elkaar, die op een rij geweldige sprongen maken over het water, neerkomen

en weer springen, achter elkaaar door, anderen maken intussen wat salto's.

Wauw, wat zijn we toch een geluksvogels. Jullie zien het is niet alleen van dag tot

dag verschillend, zelfs de dagdelen wisselen heftig af. Dit was zo super! Geen foto's,

ik ben daar gek, mijn toestel lag binnen. Het was zo gaaf om te zien, 10 minuten

later is iedereen weer vertrokken, de zee weer glad.


 


We hebben heel wat motoruurtjes gebruikt.

Om 16.00 uur laten we ons anker vallen op een beschutte ankerplaats achter de

bergen van Kawula Island. Een prachtige omgeving, met uitzicht op de vulkanen.

Onze positie is 08.30.527 S 123.13.500 E. Achter dit eiland bevindt zich ankerplaats

no 9, heerlijk beschut.


 


Op de flank van de berg is tot mijn verbazing een grote aanplant van berkebomen.


 


En hoe wil je nog mooier de dag besluiten?



Dinsdag, 10 september 2013, Ne Adunara Island.


We vertrekken alweer vroeg, we willen naar een ankerplaats tussen 2 eilanden in,

die bekend staat om zijn mooie snorkel mogelijkheid. De komende dagen wordt er

bijna geen wind verwacht, dan kunnen we daar mooi een paar dagen blijven liggen

en niet alleen snorkelen, maar ook het onderwaterschip schoonmaken. We wisten

dat er tegenstroom zou zijn, maar het is zo rustig, dat we (eigenwijs) nu toch maar

vast vertrekken. Nou die tegenstroom kwam inderdaad, met de motor bij en de

zeilen volop gaan we 1,3 kn. door het water, maar als we lang genoeg door gaan,

kentert het tij van zelf en krijgen we uiteindelijk de stroom mee, waardoor we alle

verloren uurtjes in kunnen halen. Het is fantastisch leuk rondkijken als je zo

langzaam gaat. Overal bergen, veel vulkanen, heldere zee, wel veel drijvende troep,

plastic flessen en zo, veel vis, veel bootjes. Ik verveel me geen moment (dat doe ik

eigenlijk toch al nooit).


 


Het gebeurt maar zelden dat je rustig voor op de boeg kunt zitten. Lekker in de

schaduw van het zeil, zacht windje, prachtige omgeving, wat een prachtig land.


 


 


We zijn Leba Leba Bay voorbij, nu nog het smalle kanaal tusssen de eilanden door

en dan sla om tussen de riffen.


 


En dan kunnen we om 13.00 uur het anker laten vallen achter Ne Adunara Island in

een van de mooiste decors, die je je maar kunt voorstellen. Het anker pakt niet,

dus weer anker op en opnieuw aanvaren en opnieuw het anker laten zakken, en

nog eens en nog eens. In het kanaal is het te diep voor ons om te ankeren, maar

het rif loopt steil op, van 22m diep naar 0,5 m diep. Maar we liggen, het is een

droomplaats. Glashelder water, het eilandje, verderop een hagelwitte koraalbank,

een nog werkende vulkaan, de vissen zie je zwemmen, er is overal prachtig koraal

om ons heen. Een stukje paradijs.


 


 


Als we ons in het water laten zakken, voelt het als een warm bad. Zo heerlijk en zo

mooi!!!!



 


 


 

Het water is zo heerlijk, je kunt er wel uren in rond dobberen en je blijft je verbazen

over wat er allemaal te zien is.


 

 

Eenmaal weer aan boord krijgen we bezoek van een visser. Hij heeft nog een kam

bananen voor ons te koop. Ze zien er niet uit, maar we willen ook niet rottig doen,

vooruit een stukje ontwikkelingssamenwerking. Als we de bananen later oppakken,

blijken ze stikvol mieren te zitten, dus die krijgen een zeemansgraf. Hij heeft ook nog

een vis voor ons te koop, hij spartelt nog, dus hij is supervers, maar ik herken niet wat

het is en laat deze aan me voorbij gaan. De visser blijft nog even volhouden, daarna

gaat hij gelaten weer verder.


 



Het leuke van voor anker liggen is dat je zoveel om je heen ziet gebeuren, waar je

anders geen kijk op hebt. Er wordt altijd flink gejaagd onder water, de ene keer

vliegt er een wolk vliegende vissen weg, onderweg zagen we kleine vogeltjes, een

soort zeezwaluwtjes jagen, die vliegen heel dicht boven het water, duiken dan

onder, volgens mij zwemmen ze met hun vleugeltjes door, want ze laten een heel

breed spoor achter, als je het ziet verwacht je een heel grote vis en plotseling

breken ze dan door het wateroppervlak en komt er een piepklein vogeltje uit

vliegen. Hier werd vanaf de koraalbank door grote roofvogels gejaagd, uiteraard

ook vlak boven het water, in de schaduw van hun vleugels kunnen ze de visjes goed

zien. De visjes zijn ook niet gek, die zien dat donkere monster boven zich en die

nemen massaal de benen. Er springt dan een grote zilveren golf uit het water van

duizenden visjes, die met het geluid van regen weer terug valt. Het ruist dan

gewoon. En dat een aantal keren achter elkaar. Schitterend om te zien.


 


Het was weer een vermoeiende dag.


 


Woensdag, 11 september 2013, Ne Adunara Island.


We zijn door de stroom omgedraaid en liggen nu recht boven het koraal, met maar

20 cm onder de kiel, want het is laag water. Ik hoef me nu alleen maar van het

zwemplateau te laten zakken en dan ben ik gelijk weer in die fantastische onderwater

wereld.

 


Daarna gaan we met de rubberboot naar het eilandje. Het is heel erg ondiep, we moeten

rakelings over het koraal en er zijn hele bedden met duizenden zee egels. We peddelen

op indianen manier, ieder aan een kant, heel voorzichtig door. Uitstappen doen we uiter-

aard ook uitermate voorzichtig, iedere stap die we doen, bekijken we vooraf. En er is

weer een hoop te zien. Helemaal onbewoond is het toch niet, een visser heeft hier een

tijdelijk onderkomen. Uiteraard worden er ook weer schelpen verzameld. Roderick speurt

altijd ijverig mee en we hebben weer een lading moois....Hoe ik het ooit thuis moet

krijgen allemaal...


 


   


Als je over het rif of over het strand kijkt, kijk je je ogen uit. Wat een bijzondere

creaturen bestaan er toch. Allereerst zee egels, zoals je ze nog nooit gezien hebt,

de gewone zwarte liep te wandelen over de zandbank. Ik geloof dat de onderste

een doornkroon zeeegel is. Prachtig om te zien. We hebben ook hele aparte

skeletjes gevonden, zo groot als rijksdaalder met daarin de stempel van een ster.

   



Verder wurmen, rupsachtigen, nog meer zee egels, duizend poten, slakken.


 


 

 


Op het rif loopt een mannetje, wat is die nou aan het doen? Nou die is aan het werk

op zijn zeewierkwekerij. Hij heeft touwtjes gespannen over het rif, aan beide zijden

een lege plasticfles en als het goed gaat, hecht het wier op de draden en kan hij het

eraf plukken. De oogst wordt aan de restaurants verkocht. We vragen hem in ons

beste "Indonesisch" of we bij hem mogen kijken. Tenslotte lopen we zijn "tuin"

binnen.


 


 

 

Dan waden we weer verder. We zijn het eilandje al rond. In de verte ligt de Happy

Bird op ons te wachten.



We moeten nog even wachten op wat hoger water, voordat we weer terug kunnen.

Heel voorzichtig peddelen we weer naar het schip. We zijn bekaf van alle indrukken.

Maar niet alleen lol, er moet ook nog gewerkt worden. Het onderwaterschip moet

nodig weer schoongemaakt worden. In alle kiertjes en openingen zitten grote

eendemosselen. Ook op de schroef en onder op het roerblad vinden zij een lekker

plekje. Die beesten groeien tegen de klippen op, dus het is zaak ze er zo vroeg

mogelijk af te steken. Toch altijd weer een flinke klus.


  


 


En dit is de oogst van onze schelpenjacht. Zijn ze mooi of zijn ze mooi?


 


 


Donderdag, 12 september 2013. Van Ne Adunara Island naar Anchorage 12


Om 5 minuten over 6 klinkt het Selamat Pagi, Selamat Pagi en zo nog 20 keer, ons

vissertje is terug, hij heeft weer een kam bananen bij zich, maar daar tuinen we nu

niet in. Maar hij is een volhoudertje. We verwennen hem met een mooie bos lijn,

van zeker 15 meter, dus nou verder niet zeuren.

We hadden nog een dagje willen blijven, maar vanochtend stond er een behoorlijke

wind, dan is het slimmer om te vertrekken. We hebben de laatste paar dagen meer

diesel gebruikt, dan de hele tocht van New Caledonia tot Timor. De Indonesische

Archipel is erg groot, groter dan Europa, we hebben dan wel 3 maanden, maar er

moet ook een flinke afstand afgelegd worden. Over 5 weken moeten we in Bali zijn,

want dan moeten we onze visa weer laten verlengen. Dus vandaag zijn we

verstandig en gaan ons klaar maken voor vertrek. We trachten anker op te gaan,

maar dat gaat niet lukken, het anker zit muurvast onder een stuk rots, doordat we

vast zitten, kunnen we ook niet meer manoeuvreren en we drijven langzaam met

het achterschip op het rif, dit gaat niet lekker. Roderick moet duiken, ik probeer

toch nog wat weg te sturen, we hebben 2 ankers uit staan. Als het hoofdanker

eindelijk loskomt, duikt het schip naar achteren en staan we met de kiel en het roer

op een coralbommie. Dat gaat lekker. Roderick stuurt mij naar de boeg, ik ga op het

puntje staan om het schip iets te laten kantelen en het lukt hem om weer los te

komen. Er is een felle stroming, dus goed opletten, dat we niet weer op het rif

verzeild raken. Dan ons tweede anker: verrassing, dat zit ook muurvast. Roderick

moet weer het water in om te kijken hoe de lijn loopt, vanuit het water geeft hij mij

aanwijzingen hoe rond de coralbommies te varen om de ankerlijn vrij te varen, na

een poos zijn we ook hier mee los. Phoe, we zijn inmiddels 2 uur verder en bekaf,

aardig gestressed ook, maar we kunnen eindelijk weg.


   


Op weg naar ankerplaats no 12 op het eiland Flores.