Naar Rodrigues.


Dit Oceaandagboek betreft de passage van Puteri Harbour, Malaysia, naar het

eiland Rodrigues in de Indische Oceaan en bevat de verzonden informatie van de

blogspot www.happybirdopzee.blogspot.com gecombineerd met extra informatie

en foto's. De gegeven positie kun je zo kopieren en in Google Maps plakken, dan zie

je exact waar we ons bevinden.


Vertrek Malaysia dag 1 en 2 onderweg naar Rodrigues.


Dinsdag, 16 juni 2015, vertrek Puteri Harbour. We hebben vanochtend toch nog een

paar duikers naar Roderick zijn bril laten zoeken, die hebben hem helaas niet

gevonden. Balen, maar het is niet anders. Roderick draagt zijn reservebril, maar die

kleurt haast niet meer in de zon. Maar hier moeten we het mee doen. Om 12 00 uur

is het hier hoogwater, dat is voor ons het moment van vertrek, dan kunnen we met

stroom mee de smalle Johor Strait, tussen Singapore en Johor Bahru uit. Er staat zo'n

stroming. Vervolgens kunnen we dan zonder tegenstroom de verschrikkellijk

drukke Shippinglane bij Singapore oversteken. We varen onder de brug door die

beide landen verbindt, ook deze staat met een grote file vrachtauto's en bussen.

Onze politiewaakhond vaart ook weer een stukje met ons op.


 


De wind staat recht op de neus, dus de motor moet erbij aan. Vlak voor het punt

waar we de Shippinglane gaan oversteken hebben we 28 grote zeeschepen binnen

onze anderhalve Nm zone, daar buiten nog een meervoud daarvan. Je hebt hier

ogen te kort. We varen de Selat Durian in, tussen de Indonesische eilanden door.

We hebben dit keer geen Visa, Cait en Sponsorletter genomen voor Indonesia, we

mogen dus alleen maar langsvaren en niet aan land komen. Het is een heel gedoe

om deze aan te vragen, meestal ben je je paspoort voor 2 tot 3 weken kwijt, nog

afgezien van het geld, wat het allemaal kost. We wilden voor de nacht een anker-

plaats opzoeken, zodat we niet in het pikdonker tussen de eilanden door hoeven,

tussen de vissers, visnetten, visboeien, Fish Attracting Devices, en honderden boten.

Het is nieuwe maan en bewolkt, dus geen verlichting vannacht op zee. Maar bij het

opstellen van het vaarplan, bleek dat we in die buurt bij opkomend tij de stroming

mee krijgen, bij gebrek aan wind, is dat heel belangrijk. Helaas begint het tij pas na

21.00 uur mee te werken, daarbij wordt er ook nog een beetje wind verwacht, dus

hebben we besloten toch maar direct de nacht door te varen. Het is pikdonker.

Roderick heeft tot drie keer toe geprobeerd om zodanig zeil te zetten, dat de motor

uit kon, maar kon ze ook net zo snel weer weghalen. Ach dan blijft hij een beetje in

beweging. We hebben de sleepboten met de immense slepen weten te vermijden,

zijn dit keer niet als bijvangst gebruikt, hebben wel een aantal netten geraakt, die

zijn doorgesneden door het mes op de schroef. Wel kreeg hij nog een doodschrik

toen er ineens een onverlichte visboot vlak voor de boeg langs ging, die ter attentie

even zijn hele lichtbak aanstak, waardoor je direct niets meer kunt zien. Roderick

heeft wraak genomen, door even onze zware toeter te laten loeien, dus die visser zal

ook een hartverzakking gekregen hebben. Verder alles prima.



Woensdag, 17 juni 2015, dag 2 onderweg naar Rodrigues.


Om middernacht kregen we wat wind en brak het wolkendek open, heerlijk zeilen

onder de sterrenhemel. We gaan niet hard, maar het gaat super zo. Tot 6 00 uur

konden we dit volhouden, toen gingen we door de stroming achteruit, wat niet

helemaal de bedoeling is, dus dan gaat de motor weer aan. We hadden een mooie

route uitgevogeld dwars door de Indonesische Archipel, daarmee omzeilden we de

gasvelden, de grote scheepvaart enz. Dagen vooruit zitten bekijken, nu blijkt dat het

laatste stuk niet goed gekarteerd is, dus de makers van onze electronische kaart

plaatsen een waarschuwing om hier niet doorheen te varen, aangezien er hele

stukken niet bekeken zijn, dus rotsen onder water, riffen, ondieptes en kleine

eilandjes, kunnen er zo maar niet op staan. Dus een andere route gepland, ziet er

goed uit, duidelijk aangegeven, diepte okay, logische vaarweg, goed dan doen we

deze. Tijdens onze nachtwacht lopen we de route stukje voor stukje helemaal

uitvergroot nog eens na. Prima route. Maar hoe gaan we dan verder. Goed dat we

dat bekeken hebben, als je die route volgt eindig je in een uitgestrekt Mijnenveld,

een echte bedoel ik dan, er is een smalle vaarweg opengelaten om je weg te

vervolgen. Nou laat maar, ik ben gek op onverwachte gebeurtenissen, maar dit lokt

me niet echt. Dus tijd om opnieuw een planning te maken. We zijn nu op positie

00 17 01N 103 52.45E vanaf hier gaan we nu recht naar het Oosten en dan

vervolgens door de Riau eilanden naar de Zuid Chinese Zee. We krijgen een flinke

onweersbui recht boven ons, dat is weer even wennen, onweer is nooit leuk, er komt

ook een puist wind uit, maar als het geweld een beetje afgenomen is, blijft er genoeg

wind voor ons over om lekker door te zeilen.


 


Om 12.00 uur is ons eerste etmaal vol en hebben we in totaal 103.4 Nm afgelegd.

We hebben een heerlijke zeiltocht door de Riau eilanden, het is een prachtig gebied,

Roderick mocht nog even zwemmen om de restanten van een net te verwijderen,

het mes op de schroef had ons losgesneden, maar er zat nog een gedeelte rond de

as gewikkeld. Nu zijn we aan het motorzeilen op de Zuid Chinese Zee, in positie

00 16.36N 104 28.20E om 16.00 uur.  Prachtige eilanden, maar ook overal weer

draaikolken in het water en rare stromingen.


 


Heel goed moeten we opletten aan welke kant we welk eiland passeren. De groene

gedeelten op de kaart zijn droogvallend bij laagwater, maar onder de zeespiegel bij

hoogwater. Het is daar dus superondiep! De eilanden liggen in elkaars verlengde en

je kunt nauwelijks zien, waar het ene eiland op houdt en het andere begint.


 


Blog geschreven en om 18.00 uur de radio opgestart, de blog verzonden, gribfiles

voor het weer opgehaald, dan is de dag weer voorbij en begint de 12 uur donker

nacht. Er komt wat wind, zeilen gezet, het water is erg onrustig, we hotsen er

overheen, altijd weer even wennen om met een flinke vaart over zee te jagen,

terwijl het pikdonker is. Mijn wacht gaat in, Roderick installeert zich op de kuipbank,

het is buiten heerlijk en binnen heet. Er komen steeds meer vissers op het water,

hier zijn het de echt grote schepen, felverlicht, ik zit continue met de kijker te turen,

zie zoveel lichten, dat je niet weet wat de voor of achterkant is. Net als we helemaal

uitgeweken zijn, draait 1 zich weer om, moeten we weer uit de weg, makkelijk

gezegd, want daar zijn 2 andere vissers en aan de andere kant dichtbij een

sleepboot met een sleep. Ineens horen we motorgeronk heel dichtbij, we moeten als

de sodemieterij uitwijken voor het vissersschip. Snel de motor aan en full speed met

klapperende zeilen tegen de wind in weg. Eindelijk zijn we van ze verlost. He he! Nou

Roderick je kan eindelijk je ogen dicht doen, dat doet hij dan ook onmiddellijk en hij

slaapt als een marmot. Verder een heel idyllische nacht, de sterren komen te

voorschijn, de golven nemen af en met een zacht en zoel windje glijden we over het

water. En al die tijd draag je alleen maar een hemdje of een Tshirt, dat is zo'n luxe.


Donderdag, 18 juni 2015, dag 3 oversteek Rodrigues.


Vannacht zijn we de evenaar al weer gepasseerd, dus nu moet bij de postitie de S

komen te staan van South ipv de N. We kunnen lekker doorzeilen, we moeten alleen

oppassen met de vele windshifts, verandering van windrichting, dat we niet te dicht

bij de kust uit komen. Onze Autopilot staat momenteel ingesteld op windvaan, dan

geef je een bepaalde hoek aan, waarin de wind in het zeil moet komen en de

automaat zorgt daarvoor. Die richt de boot naar de wind, alleen als die uit een

andere richting gaat blazen, zou de boot de verkeerde kant opgaan varen. Maar bij

grote veranderingen gaat het alarm af. Zo blijven de zeilen lange tijd goed staan. Om

12.00 uur hebben we dit 2e etmaal 94,3 Nm afgelegd met 9 motor uren. Totaal

afstand is nu 198 Nm, de kop is eraf. Positie 00 33.03S 105 06.20E.

We varen nu in de Zuid Chinese Zee met veel Squalls, plotselinge windvlagen,

meestal heftig, golven dwars op, veel en heftig. Scherp aan de wind zeilend gaan we

Zuidelijk, maar door de stroom worden we sterk naar het Westen verzet, maar het is

ondoenlijk om op dit moment tegen de golven in naar het Oosten te varen. We

hebben wederom het vaarplan gewijzigd, we gaan nu verder door Selat Bangka,

Bangka Strait, en dan van daar uit door de Sunda Strait. Nadeel van Bangka Strait

zijn de enorme olievelden en gasputten, waar we langs moeten. Het is wat ruig,

maar eigenlijk gaan we lekker, er zit een beetje vaart in. Vervelend is dat Roderick

juist vandaag zo'n last van zijn knie heeft en het schip hotst en botst over de golven

en ligt tot aan zijn boorden in het water en bij iedere squall moet er direct zeil

geminderd worden, daarna weer gezet, en zo 10 keer achtereen. We varen in de

aanloop van de Selat Bangka, we moeten ten oosten van een eiland met een paar

rotsen komen, maar door de sterke stroom gaat dit niet lukken, intussen nemen de

golven wat af, weet je wat, nu de motor erbij aan dan kunnen we proberen naar het

Oosten te komen, snel voordat het tij kentert. Motor gestart, die klinkt raar, krijgt

geen koelwater. Shit uit! Roderick mag aan de slag, de impeller in de koelwaterpomp

ligt in stukken, die moet dus vervangen, maar eerst moet de reserve gevonden

worden. Maar waar ook alweer? Roderick is niet echt blij, hij heeft echt geen goede

dag vandaag, alles doet hem zeer. Intussen zit ik ook niet stil, we liggen dwars op de

stroming, de zeilen weggedraaid, een eilandje en rotsen vlak bij, die lusten ons

scheepje wel. Dus ik heb de zeilen weer gezet, maar het valt niet mee een zwaar

geladen boot tegen stroom met weinig wind in gang te zetten. Ik maak eerst een

beetje vaart met de fok bak, laat dan het schip keren, waardoor het zeil naar de

goede kant komt en dan hopen, dat de wind hem oppakt, voordat de stroom het

doet. Drie ere rondjes later zeil ik langzaam maar zeker van het eiland weg. Roderick

heeft ook gezwoegd, die roept Motor starten! Eerst nog geen koelwater, maar na

nog wat geknutsel werkt alles weer pico bello.


 


De zee is prachtig van kleur, het is intussen stralend zonnig en helder, de golven zijn

gekalmeerd voor zo lang het duurt, dus nu motorzeilen we naar het oosten om in de

goede geul uit te komen. Als Adam en Eva, helemaal alleen op een wonderschone

zee, helemaal voor ons alleen. Het ziet er naar uit dat we vannacht weer door

moeten. De getijdestroming en de wind zijn voor ons s nachts het gunstigst. Wordt

hopelijk weer vervolgd. Positie om 17.30 LT  00 53.15S 104 59.54E.

Daar zitten we dan in de avondzon, kopje koffie erbij, heel rustig zeilend, we hebben

stroom mee, heel relaxed.10 minuten na zonsondergang is het donker en begint de

lange nacht van 12 uur. De zee wordt steeds kalmer, de stroom neemt toe, windje

precies goed, we vliegen over het water. Een vrachtschip probeert ons al uren in te

halen, maar steeds als hij eindelijk langszij is, komt er een extra beetje wind en

schieten we er weer vandoor. Grappig. Een sterrenhemel boven ons met miljoenen

sterren, het was een  nachtje superzeilen. Maar moe ben je evengoed, je zit om

beurten 3 uur lang te turen in het duister en te proberen te ontrafelen wat de lichtjes

zijn die je ziet. Welke kant gaat het schip op, heeft hij voorrang, kunnen we

uitwijken, want we zitten midden tussen de eilanden en de rotsen en vissers blijven

een crime.



Vrijdag, 19 juni 2015, dag 4 onderweg naar Rodrigues


Het gaat de hele nacht lekker door, pas om 6.00 moet de motor erbij aan. Maar dan

mogen we ook direct weer aan het werk, we zouden eens lui worden. De Selat

Bangka bevindt zich tussen de eilanden Sumatera (Sumatra dus) en Bangka in de

Java zee. Zoals iedere zeestraat staat er een enorme stroming, die door de

getijdeverschillen nog toeneemt. Dus met opkomend water hebben wij er voordeel

van, op dit moment althans, maar bij afgaand water enorm nadeel. Zo ook vandaag,

de hele dag staat de motor aan, stroom tegen, wind tegen en golven op de neus. We

gaan met 6,8 knopen door het water en komen er amper 2 vooruit. Het wordt een

lang traject op deze manier. We moeten exact binnen de route blijven, er zijn hier

veel zandbanken, ondieptes, draaikolken, stroomversnellingen en overal eilandjes,

die wel of niet onder water met elkaar verbonden zijn. De vaarweg gaat slinger

slanger, dus fok uitzetten, inrollen, naar de andere kant, grootzeil minderen, grootzeil

weer vol, de hele tijd door. Om 12.00 uur was ons etmaal totaal 116 Nm en

voornamelijk onder zeil. dat maakt het totaal 314 Nmijl. Onze positie om deze tijd

was 02 05.10S 105 06.59E. We besluiten naar de kant te varen om een uurtje te

ankeren, we schieten geen fluit op, de motor staat te ronken, de golven, de stroom

en de wind zitten zo tegen. Het duurt nog bijna 2 uur voordat we ons anker kunnen

laten zakken. Het laatste stuk stikt van de ondieptes, er staan boeien op de kaart,

maar niet in het echt, het stroomt als een gek, dus we gaan letterlijk stapvoets. We

durven niet te dicht naar de wal, dus eigenlijk liggen we zo'n beetje midden op open

zee, maar als het anker eenmaal gezet is valt het alleszins mee. Gelukkig, want

Roderick moet de dieseltank aanvullen met de diesel die in zware 25 liter jerrycans

op het voordek staat. Gaat gelukkig allemaal prima.


 


Het is altijd een heel gesjouw, intussen worden de kleine wolkjes boze grote wolken.


 


Ik ga meteen eten bereiden, nu we even stil liggen, op een hotstende boot is dat

geen pretje. Het wordt een verrukkellijk prutje van gebakken ham, ui, champignons

en kerrie. Vervolgens ga ik de meloen van 6 kilo slachten, die komt in een aantal

dozen hapklare brokken in de koelkast. Klaar voor gebruik, heerlijk tijdens de wacht,

eigenlijk altijd heerlijk. Dan nog gauw een thermoskan koffie maken en dan kunnen

we weer ankerop.

 


De stroom moet nu gaan meelopen. Nou dit keer hebben we pech, steile hoge

golven op de neus, we maken klappen van heb ik jou daar. Evenzo goed hebben we

het nog steeds naar onze zin. We zijn graag op zee, net samen Happy Hour

gehouden met 1 gedeeld biertje. Voor de hele trip hebben we er 6 bij ons om even

slechte gedachten van jullie voor te zijn. Om 18.00 uur is onze positie 02 13.42S

105 19.42E. Vannacht gaan we weer door, we willen zo snel mogelijk door de

eilanden heen zijn.


Vrijdag, 19 juni 2015, dag 4 op weg naar Rodrigues vervolg.


De nacht is iets anders verlopen, dan jullie via happybirdopzee.blogspot.com gelezen

hebben. We wilden niet iedereen op voorhand de stuipen op het lijf jagen, dus deze

pagina heb ik gewoon even achter gehouden. Bij de uitwijk manoeuvre voor een

sleep (uiteraard) komen we door de stroming niet goed genoeg weg, dus starten we

de motor, veel rook, veel lawaai, geen koelwater! Snel de motor uit, dan over de

andere boeg voor de sleep zien weg te komen, die ook de grootste moeite heeft om

de reusachtige sleep onder controle te houden, die komt steeds dichter onze kant op.

We komen er goed mee weg, maar het hart klopt in onze keel. En dan de motor? Hij

loopt dag in dag uit als een naaimachientje, Roderick is diep teleurgesteld. Het blijkt

de impellor van de koelwaterpomp te zijn, ja, dat kan gebeuren.  De boel weer

overhoop, impellor gemonteerd en daar gaan we weer. Verder tot het Happy Hour

was alles okay, ondanks de onstuimige zee, zaten we samen te genieten heerlijk

onderuit in de kuip, warm windje over je lijf, schoonheid van een zee en het leukste

gezelschap dat je je maar kunt wensen. Het leuke van zeilend reizen is de enorme

afwisseling van moment tot moment, maar dit liep aardig uit de hand vannacht. Om

18.30 uur gaat de zon onder en 10 minuten later is het pikdonker en begint de 12

uur lange nacht. Er was weliswaar een schitterende sterrenhemel, maar daar heb je

op het water niet veel aan, maar we gebruiken hem hooguit als contrast om van iets

de contouren te kunnen onderscheiden. De golven zijn omstuimig, de wind rukt en

komt precies van voren, welke kant we ook opvaren, dus de hele nacht moet de motor

erbij aan. We hebben het zwaar gehad, het is een hele moeilijke passage,

waarom doen we dat dan in de nacht? Van wege de stroming die in de vroege avond

omdraait, normaliter nemen de golven dan ook wat af, dus met veel minder moeite

schiet je dubbel hard op. Aangezien Indonesia erg groot is, hebben we dag en nacht

zeilen ook nodig om hier weg te komen. Vermoeiend, maar meestal gaat het heel

goed. Deze nacht was van een ander kaliber, wat maar mis kon gaan, ging ook echt

mis. Het begon met een onstuimige zee, die maar niet tot bedaren kwam, daarbij

vlagende winden, sterke stroming en heel veel verkeer. Sleepboten die 200 meter

achter zich een sleep trekken maat voetbalveld en dan zo hoog als een flink duin, In

Holland zie je zelden een sleep, hier kom je er 20 - 30 per dag tegen. De sleepboot

voert de juiste verlichting, alleen de grote sleep wordt aangegeven door een (1)

piepklein lichtje bovenop, idioot gewoon. De meesten hebben ook geen AIS, dat zou

het geheel een stuk veiliger maken, verder veel tankers, vrachtboten en wij

natuurlijk. Net als we een heel lastige passage moeten gaan maken, uit de ene geul,

langs en over ondiepten, de hoek om om vervolgens in de volgende geul te belanden,

houdt ineens de kaartplotter er mee op. We kunnen niet meer zien waar ons schip

zich bevindt, ook de AIS houdt er meteen mee op, Systeem Data Alarm. En dat te

midden van wel 50 zeereuzen die kris kras alle kanten op varen. Heel eng. Roderick

gaat binnen aan de slag, ik probeer een veilige koers te varen, natuurlijk gaat dan

net de wind hard opzetten en even later komen er 2 sleepcombinaties recht op ons

af en zetten ons eens flink in het zonnetje met hun spotlights. Je kunt de eerste

minuut niets meer zien. Stress, echt wel! Roderick krijgt de boel weer aan de gang,

maar dit vereiste een forse reset van het programma, nu zijn al onze gegevens weg,

Alle waypoints, alle routes, die zo goed bestudeerd zijn. We gaan weer door, we

moeten heel moeilijk oversteken tussen al het verkeer door, we zien  in de geul voor

ons een groot zeeschip dwars op de vaarweg liggen. We checken de AIS, volgens de

informatie gaat hij met 5,9 knopen door het water en zijn bestemming is…, maar er

staat ook dat hij voor anker ligt. Nu doet stroom ook wel iets met zo'n groot schip,

maar het legt geen 6 Nm af per uur. Per marifoon roept Roderick hem op, wat van de

twee nu van toepassing is, we moeten hem namelijk vlak voor de boeg passeren. Er

geeft een mannetje antwoord in het Indonesisch, hij heeft geen idee waar we het

over hebben, want hij spreekt geen Engels. Nou dan zoeken we het zelf wel uit. We

gaan ervoor, dat hij ten anker ligt en dat is ook zo gelukkig. Achterlangs is geen

optie, daar varen allerhande visboten heen en weer, dus wordt het strak langs de

boeg. Verder gaan we, ineens vertrekken er twee sleepboten met ieder een sleep

achter zich. We hebben nog nooit zoveel sleepcombinaties gezien als hier, wel 20 per

dag. De sleep is enorm. De ene verdwijnt naar bakboord, de ander vaart in dezelfde

richting als wij, maar aan de overkant van onze geul. Het enige kenmerk van deze

sleep is een lullig wit lichtje bovenop. De sleper is felverlicht. Ik houd continue goed in

de gaten, waar hij heen gaat. De sleper doet ineens zijn lichten uit, lijkt het, nou dat

gebeurt hier wel vaker. Het gekke is, dat zij ook geen AIS voeren, dat zou het al een

stuk veiliger maken. Intussen verschijnt er ineens een tegenligger op de verkeerde

kant van de vaargeul en letterlijk op ramkoers. Ik probeer uit te wijken, maar kan

niet zover opzij, de tegenligger verandert geen minuutje van koers. Kijken, turen,

AIS checken, omrekenen welke kant ik weg moet wezen, want we varen in zuidelijke

richting en dan is links en rechts spiegelverkeerd. De sleep zie ik ook niet meer,

Roderick kom eens meekijken. De plotter krijgt ook weer kuren, Nee toch,  Ineens

zie ik de donkere contouren van een groot huis, heb ik nou een eiland gemist?

Roderick ik zie een groot huis! Roderick is helderder dan ik, Kijk uit, dat is de

SLEEP!!! Met vol gas en heel veel motorgeronk kunnen we vermijden, dat we er

boven op knallen, maar nu zitten we er vlak naast, ik kijk omhoog langs een briesend

flatgebouw vol uitsteeksels. Wat is dit eng!!!! Wat is dit goed afgelopen!!! Ik sta te

trillen op mijn benen. Maar we hebben nog een horde te gaan, het vrachtschip op

ramkoers is een stuk dichterbij en niet van zins om iets er aan te doen. We hebben

een gevaarlijk wrak vlak naast ons, moeten weer met veel geweld uit wijken, maar

je moet zo oppassen dat de wind je niet te pakken neemt, omdat de zeilen bij zo'n

manoeuvre bak gaan staan. Op hetzelfde traject krijgen we nog een tegenligger op

ramkoers. Vaart hier iedereen aan de verkeerde kant van het water of hoe zit dat?

Dat staat nergens aangegeven. Echt niemand doet er iets aan om een aanvaring te

voorkomen. Vreemd is dat. Voor vandaag is de lol er wel af, we zijn helemaal bekaf,

wat gaan we nu doen, we hadden gedacht om de volgende ochtend een ankerstop te

maken ivm het getij, maar de enig mogelijke plek, waar dat zou kunnen, passeren

we nu 's nachts om 3 uur. We ankeren nooit in het donker, zeker niet hier in Azie met

zijn miljoenen visnetten, veel te riskant, maar als we doorvaren komt de volgende

mogelijkheid pas na 72 Nm, morgenavond dus. Dat is nog riskanter, want we

moeten weer zo'n druk stuk over en we zijn zo moe. Ik zal blij zijn als we hier uit de

Indonesische Archipel weg zijn en op de Oceaan zitten. Maar nu, wat is wijsheid? We

wagen het erop met ankeren, we bepalen onze strategie, blijven ver uit de kust en

zodra we op de kaart op 8 meter diepte zitten, doe ik het deklicht aan, Roderick

staat al die tijd al voor op te turen. Hij is ook nerveus. We sluipen meter voor meter

naar de walkant, die we niet kunnen zien en natuurlijk komt dan net de verwachte

stroming en juist de wind van op zij, die laten ons nog even lekker hard gaan, juist

nu we dat niet willen.  Ik vaar op de dieptemeter en roep de dieptes naar Roderick

door, het blijft heel lang 27 meter diep, eigenlijk te lang. Verrek doet de dieptemeter

het niet? Nee inderdaad, wat nu? Straks lopen we vast, nieuwe strategie besproken,

ik vaar nu strak op de kaart, Roderick staat startklaar en op mijn teken, gaat direct

het anker erin. Hopen dat het direct pakt, maar dat is natuurlijk geen bezwaar, want

onze grote Rocna doet het altijd. Terwijl we naar de kant kruipen, tot het uiterste

gespannen, horen we een raar geluid, het lijkt wel of er een lijn uit de mast gekomen

is. Dat zal toch niet. We zien niets. Het geluid gaat door. Het is een grote Geep, vis,

die boven op het dak gesprongen is en als een gek ligt te flapperen. In het water zie

je deze vissen wegvluchten, door rechtstandig uit het water te springen, door

een beweging met hun krachtige staart, daardoor maken ze een sprong van wel een

aantal meters, dan landen ze op het water, zetten zich direct weer af en springen zo

uit de gevarenzone. Het is net keilen met een steentje, maar dan veel hoger. Deze

vis is nu van de buiskap afgevallen, wringt zich in alle bochten en via de kleine

opening waar de lijnen doorheen lopen naar achter, is hij onder de buiskap terecht

gekomen, waar je hem natuurlijk nooit verwacht. Je schrikt je rot. Hij is prima

maaltijdformaat, maar we hebben allesbehalve zin in extra rommel en bovendien

hebben wij altijd zoveel lol om deze vissen, dus Roderick wil hem terug gooien. Dat

valt nog niet mee, alle lijnen zitten vol met schubben en slijm en STINKEN…! Hij rolt

zijn overhemd over de vis en laat hem te water. Maar nu ons anker nog. Opnieuw

gaan we de manoeuvre beginnen. Heel voorzichtig, ja we liggen. Testen met gas

achteruit, 1000 toeren, 1500 toeren, 2000 toeren, vast! He he, even zitten en

bijkomen, het is over vieren in de ochtend inmiddels, dit was het dagje wel, daar

moeten we er niet teveel van hebben. Er zijn nu ook meteen een aantal nieuwe

problemen gerezen. Nou eerst maar even een uurtje naar bed. Roderick gaat in zijn

eigen bed, ik blijf in de kajuit om de boel een beetje in de gaten te houden. We

hebben de ankerwacht gezet, die geeft vanzelf alarm, als we verder dan de

ingestelde 30 meter driften. Geen alarm, maar als ik om half 6 de coordinaten

nogmaals controleer, lijkt het of we een heel eind op zij liggen. Hoe is dat nou

mogelijk. Ik start de grote kaartplotter op, Ja echt, ik verbeeld het me niet.

Ankeralarm kapot. Rocna anker, waar we al 5 jaar achter hangen, heeft het niet

gehouden. Om 6.00 uur gaan we het voorzichtig nogmaals proberen. Hoe is het

mogelijk, zoveel tegenslag, zoveel mazzel ook en zoveel stuk in een dag. Het moet

echt niet gekker worden. De volgende dag doet alle apparatuur het grotendeels weer,

later ook de dieptemeter  weer. Waarschijnlijk last van de warmte. Zoals alles

hier.


 


Zaterdag, 20 juni 2015, dag 5 onderweg naar Rodrigues.


We wilden eigenlijk om 16.00 uur vertrekken, zodat we niet zo tegen de stroom op

hoeven te boksen, maar bij het ophalen van het weer blijkt dat helemaal niet goed

uit te komen, we besluiten een dag te blijven liggen. Het ligt erg onrustig, maar we

liggen goed vast, zoals het hoort, kunnen we even bijkomen.

We hebben een pittig gesprek over de toekomst. Willen we dit echt nog. Roderick

heeft zo genoeg van alle reparaties en zo, we zijn moe, nu even goed door spreken,

wat te doen. Gaan we door of brengen we het schip naar de verkoopmakelaar in

Rebak? Moeilijk! Even eerlijk zijn! Natuurlijk zijn we beide dit gedoe zat, maar aan de

andere kant genieten we ook nog zo van de lange zeiltochten. Normaliter kunnen we

goed overschakelen van "Hoechste Lust naar Tiefstes Leid", maar op dit moment is

de rek er een beetje uit. Het besluit valt, we gaan door! Vandaag even uitrusten.


Zondag, 21 juni 2015, dag 6 onderweg naar Rodrigues.


Sinds vannacht liggen we te hotsen in ons bed, het schip gaat te keer als een op hol

geslagen schommelwieg. Je kunt nauwelijks staande blijven, dus blijven we nog een

uurtje langer in bed, maar zelfs daar moet je je vasthouden. We zagen net dat er

een gaatje zit in het canvas van de bimini, de giek heeft er overheen geschavield.

Het is nu nog klein, dus laten we hem maar meteen loshalen en er een stukje

versteviging opnaaien. De bimini zit strak gespannen en doorgeregen om het buizen

werk op het achterdek. Na het ontbijt ga ik de naaimachine uitgraven en de stukjes

reservestof op zoeken, dat ligt  niet echt bij de hand voor de oversteek, aan Roderick

de eer om de bimini van de buizen van het hekwerk te halen. Die is helemaal

ingeregen, hij moet acrobatische toeren uithalen om niet overboord te vallen. Hij

moet hoog boven zijn hoofd de spullen losmaken, af en toe op de randen van de

boorden staan en dan reiken. Dat kost echt wel wat zweet, daarbij is het al 35

graden. 12 vierkante meter canvas manoeuvreren om het kleine gaatje in het

midden af te dekken. We hebben er direct een hele strook overheen genaaid, voor

geval dat. Twee uurtjes later mag hij weer in de herkansing, dan moet de bimini

weer vastgezet worden. We nemen nog een paar uurtjes rust, eten warm en dan is

het tijd voor vertrek, 16.00 uur. Op een dansend en springend voorschip mag

Roderick dan het anker binnenhalen, maar wel met reddingsvest aan en de

safetylijnen vast. Gelukkig laat het anker zich snel weer binnenhalen en kunnen we

op weg. We moeten nu eerst naar de overkant van de Java zee om direct aan de

kant van Bangka Island uit te komen, we lagen voor anker aan de Sumatrakant van

Bangka Strait. Hiervoor moeten we een stuk water oversteken ter grote van het

IJsselmeer om aan de overkant in de juiste geul terecht te komen. Dit is het

moeilijkste gedeelte, dat wilden we nog bij daglicht doen, maar het schiet voor geen

meter op. We gaan met 6-7 knopen door het water, maar de stroming en de golven

houden ons zo tegen, dat we met minder dan 2 knopen opschieten. Tussen onze

koerslijn van het kompas en de ware koers zit een verschil van meer dan 25 graden!

Dat betekent dat je vaart naar de ene geul, om uiteindelijk in de andere uit te

komen. Heel goed opletten dus, het is al bijna donker. Maar so far so good. Onze

positie om 19.00 uur boordtijd is 02 50.54S 105 57.36E 


 


We varen hier nu echt in de binnenlanden, er is geen schipper die Engels verstaat. Er

zijn ook een paar verrssende regels in deze zeestraat, de boeien liggen non Iala A,

daar is nog mee te leven, maar dat ze dan ineens allemaal aan de linkerkant van het

vaarwater varen, hadden we dus niet kunnen vermoeden. We hebben het zoals

gebruikelijk weer moeilijk met de sleepcombinatties en zij ook met ons, volgens mij

heeft niemand ooit een zeilboot gezien.Ze weten niet wat ze er mee aan moeten. We

worden telkens fel in de schijnwerpers gezet, dat is heel beangstigend, maar

vannacht overhoorde ik een gesprekje op de VHF over die Kapal Layar, dat zijn wij

dus en prompt werden we weer in het zonnetje van de schijnwerpers gezet. Het

gesprekje ging ongeveer zo. Schipper 1 meldt aan zijn collega, dat er een zeilboot

vaart. Kapal Layar! Schipper 2: Kapal Layar? S1: Kapal Layar! Layar layar (zeilend).

S2: Layar layar? S1: Layar layar! We zijn een bezienswaardigheid.

Vanaf 22.00 uur zeilen we dat de stukken er af vliegen. Dus nu gaan we weer te

snel, waarschijnlijk maken we morgen weer een ankerstop voordat we de Sunda

Strait ingaan.


Maandag, 22 juni 2015, dag 7 op weg naar Rodrigues.


He, he, we hebben ruimte, we kunnen zeilen, het gaat heerlijk. Af en toe gaan we 9,5

knopen. Zo hadden we ons dit nu voorgesteld, ontspannen, gelukkig, we kunnen er

weer helemaal tegen.


   


Nou niet dus! We raken weer in een precaire situatie met een sleepcombinatie, het is

een vrij smal gedeelte, wij kunnen niet goed naar rechts uitwijken vanwege de

ondiepte, dus we kruipen al lang van te voren zo hoog mogelijk naar bakboord, zodat

we veilig uit de weg zijn. Op het moment van de passage is er een harde windshift,

die ons een zet naar stuurboord geeft, tegelijkertijd draait de sleep 90 graden weg

achter de sleepboot, uiteraard in onze richting. En daar is het gevaar al weer

aanwezig. We treffen het niet. Motor aan en wegwezen!

Wel verdraaid, hebben we nu weer geen koelwater? Roderick stormt naar binnen,

doet het motorluik open, geen water! De motor moet direct uit, anders verbrandt de

hele handel. Ik probeer het schip voor de sleepcombinatie weg te houden, de

sleepbootkapitein doet het zijne er aan, weer goed afgelopen. Anders gaat het met

Roderick. In zijn haast grijpt hij in de lopende motor, zijn duim komt er tussen en

ook zijn arm wordt geraakt. Bloeden als een rund, hij huilen, stampvoeten van

woede en frustratie en ik moet aan het roer blijven. Wat een ellende. Het topje van

zijn duim is geraakt, zijn nagel halverwege eraf, diverse andere plekken. Het doet

hem zo zeer en hij heeft er zo genoeg van. Maar die motor moet het doen, dus met

een groot verband om, gaat hij weer aan de slag. De brandnieuwe impeller is aan

diggelen. Er zijn nu al schoepen vanaf. Hij weet te redden wat er aan te redden valt

en zo kunnen we weer verder. We varen door, kunnen verder prima zeilen, maar de

blijdschap is ver te zoeken. Vanaf vertrek zondag tot nu om 18.00 uur hebben we

weer 122 Nm afgelegd, onze positie is nu 04 30.01S  106 07.03



 


Roderick zijn duim doet erg zeer, je mag er niet eens naar kijken, maar al met al valt

het mee, het had zo veel erger kunnen zijn. We moeten nog steeds een stuk zuidelijker

van Bangka Strait naar Sunda Strait, dit is een gedeelte vol olie en gas platforms,

verboden gebieden en zelfs mijnenvelden. We zien er erg tegen op, maar dit keer gaat

het echt prima, nou dat hebben we wel verdiend.


Dinsdag, 23 juni 2015, dag 8 naar Rodrigues.


De nacht gaat lekker soepel verder, het water is rustig. Om 6.00 uur vind ik de

notitie in het logboek: m'n marmot wordt wakker, de koffie is klaar. Heerlijk, wat een

verrassing.


 


De 180 graden koers is niet meer bezeild en we maken een slag richting een paar

eilandjes onder Sumatra om daar voor anker te gaan om de laatste 3 grote

dieseljerrycans over te hevelen in de tank. Volgens de kaart zijn er mogelijkheden

genoeg, maar in het echt wil het maar niet lukken een geschikte plek te vinden. Eerst

moeten we om een enorm rif heen, dan zijn er overal rotsen onder water, die we

toch echt willen vermijden, vissers, visnetten en het blijft maar waanzinnig diep.

Waar we allang de 8 meter grens gepasseerd zijn op de kaart, is het nog steeds 46

meter diep. We varen al heel dicht bij de kant en eigenlijk al te dicht bij het rif en nog

steeds is het 22 meter. En een stroming! Dit wordt niks, dan even aan de overkant

kijken bij het volgende eiland, daar hetzelfde verhaal, het is nog loeidiep, maar 100

meter verderop staat een man tot zijn knieen in het water op het rif te vissen. Dat

wordt het ook niet.


 


 

Dan komen we in een haven voor grote schepen terecht, die van alle  kanten naar

ons toe komen, kortom we hebben 3 uur lang gezocht voor een plekje en niet

gevonden.


 


Dan maar weer verder, we ronden de kaap Tanjung Tua, ook hier weer

een "fringing reef" dat wil zeggen rondom de hele kaap, dus goed uit de buurt blijven

en ook hier staan weer rotsen onder water aangegeven. Je kunt ze dus niet zien, je

kunt er wel je schip op stuk varen. En dan varen we een baai uit het fotoboek binnen,

goudgeel strand, palmbomen, groenbegroeide bergen, wat vissershutten en in het

water ervoor een soort vissers eilandjes gebouwd van bamboe. We varen er heel

voorzichtig tussen door, er komt direct een visser in een outrigger canoe met van die

muggenpoten aan peddelen. We groeten hem vriendelijk, maar de respons is nada.

Integendeel. Hij moppert wat en verderop wuiven ze ons ook weg.


 


Ze moeten ons hier duidelijk niet. We laten het anker zakken, tenslotte moeten we

de diesel regelen, intussen kook ik een maaltijd en als we klaar zijn  na 2 uur

vertrekken we weer. Het is hier duidelijk nog wat onontwikkeld gebied, daarbij is het

Ramadan, daar worden de Moslims vaak wat sjacherijnig van. De hele dag geen

eten, geen sigaretje en geen sex, tja, daar zouden wij ook niet vrolijk van worden. Er

staan weer 103 mijltjes op de teller, niet gek alleen op zeil. Onze positie is op

dinsdag 16.30 uur: 05 55.58S 105 33.88E

Alleen nog het laatste stuk Sunda Strait en dan gaan we direct de Indian Ocean op.

We moeten door een nauwe passage tussen 2 vulkanen door, komt er een sleepboot

tegemoet. Ja hoor, dat kunnen we net nog gebruiken, Roderick begint maar vast met

uitwijken, maar de sleepboot verlegt zijn koers naar ons toe. Roderick wijkt nog wat

uit, de sleepboot ook, hee, hij heeft geen sleep, nou dat maakt het makkelijker. We

zijn toch wel wat getraumatiseerd wat betreft slepen. Ineens worden we

opgeroepen over de marifoon, het is een Australische sleepboot, maar met een

Nederlandse kapitein, die ons vriendelijk goede reis wenst. Hij komt net van de

oceaan af en is op weg naar Australie. Hij meldt nog wel dat de oceaan knap

onstuimig is op het moment. Tja, we moeten toch die kant op. Vanwege een

verwacht stormveld met hoge golven houden we een westelijke koers aan in plaats

van zuidzuidwest in de hoop er zo veel mogelijk boven te blijven. Er staan flinke

golven, maar de oceaan is vriendelijk voor ons. We kunnen blijven zeilen, maken

goede voortgang en de golven zijn handteerbaar.


Woensdag, 24 juni 2015, dag 9 onderweg naar Rodrigues.


We zeilen op de Indische Oceaan!

Vanaf het eiland dinsdag is het nog een laatste stukje Sunda Strait, die behoort tot

de Javazee en die loopt weer over in de Indische Ocaan. De golven zijn wat ruw en

steil maar het gaat prima, we hotsebotsen wel. Maar vanaf vandaag kun je

hoedanook niet meer met losse handen door het schip lopen. Dit is echt het betere

Rockwerk. We verwachten over 2 dagen in een veld met hele hoge golven te

geraken, dat komt vanaf de oceaan deze kant op. Om dit zo goed mogelijk te

ontlopen, je weet natuurlijk nooit of dat ook gaat lukken, gaan we nu voornamelijk in

westelijke richting. West is 270 graden en wij varen zo'n 260 graden. We varen in

een behoorlijk tempo, de golven zijn tussen de 2 en 2,5 meter hoog, maar tot nu toe

is het goed te doen. Wel worden we af en toe flink gebeukt en je moet je

voortdurend schrap zetten, anders val je van de bank, koken is weer hoger

acrobatische kunst. Vannacht viel de wind een beetje weg, maar de golven blijven

dan, dan wordt je pas echt heen en weer geschommeld, van de ene boord naar de

andere. Later kwam de wind weer terug en het gaat hartstikke prima. Het is gek

voor te stellen, maar in die hevig bewegende oceaan, met golven als duinen, zitten

wij heel rustig in de kuip lekker om ons heen te kijken. Er is bijna geen scheepvaart

en dat is al zo'n een luxe, de laatste weken was het steeds zo'n chaos op het water.

We genieten van een heerlijk ontbijtje met zelfgemaakte yoghurt met mandarijntjes

een Roti Kok erbij, mmm.


 


Nu zijn we heel secuur aan het zeilen, zorgen ook dat we niet te hard gaan, want dan

is het schip minder onder controle, dus beetje zeil erbij, beetje minder, beetje

strakker, beetje losser. Van ons mag het zo 30 dagen doorgaan. Het is nu 16.00 uur

boordtijd en we hebben al 135 Nm op de Oceaan afgelegd.Onze positie is: 06 21.37S

103 29.35E  Vanochtend heeft R, de sleepgenerator weer gemonteerd,de Aquagen,

een dynamo met 30 m lange lijn waaraan een metergrote propellor, deze hangt

achter het schip in het water, gaat rondtollen en de amperes hollen vanzelf naar

binnen. Hebben we ook hard nodig omdat de nachten zo lang zijn, 12 uur donker, dan

werken de zonnepanelen dus ook niet en een deel van de wind, waar de

windgenerator gebruik van maakt, wordt door onze snelheid teniet gedaan. Maar zo

met deze combinatie komen we een heel eind.


 


Donderdag, 25 juni 2015, dag 10 onderweg naar Rodrigues


We gaan nog steeds super, maken lekker voortgang, we hebben het laatste etmaal

zelfs 142 Nm gemaakt, alleen op zeil. Nog steeds heel helder weer, prachtig water

en we komen 1 schip per dag tegen, hoewel vandaag nog geen. Ik slaap nog steeds

als een marmot, een ongekende luxe. Ook voor Roderick verrassend, die heeft mij

de laatste jaren niet slapend in bed gezien, maar altijd als hij wakker werd lag ik te

lezen. Uren en uren! En nu ben ik al de hele week met hetzelfde boek bezig, Noord

van de Noordzee van Eerde Beulakker, verhalen over zeilreizen naar Spitsbergen en

de Noordkaap. Leuk om te lezen, maar voor ons niet aantrekkelijk om te doen. Wij

zitten nog steeds in hemdje in de schaduw van de bimini, warm windje, net een kom

overheerlijke bonenreut gegeten en nu maar kijken wat de nacht ons zal brengen,

eerst nog even genieten van de laatste uurtjes daglicht. Dat blijf ik missen, die lange

zomeravonden, net als dat ik er maar niet aan kan wennen dat hier op het Zuidelijk

Halfrond de zon opkomt in het Oosten en dan via het Noorden naar het Westen gaat.

Om 12.00 uur staat de zon dus precies in het Noorden! Verder zitten we erg te

genieten, dat mag van ons zo doorgaan.

O ja, onze positie om 16.00 boordtijd (08.00 UTC)  07 03.71S 101 19.68E.



Vrijdag, 26 juni 2015, dag 11 naar Rodrigues.


Tja, het gaat nog steeds prima, weer een etmaal van 123 Nm op zeil. Vandaag zelfs

4 maal een schip gezien! We eten, slapen en zeilen in een vrij ritme, dag in dag uit.

De golven zijn wat hoger geworden, de wind zal waarschijnlijk wat gaan toenemen.

We zien wel. Onze positie om 18.00 uur boordtijd= UTC +7 is: 

08 24.99S 099 28.20E. Oh ja en Dennis heeft zich weer opgeworpen als onze

weerman op afstand, daar zijn we erg blij mee. Roderick heeft een knus hoekje

gemaakt, zodat de wacht lekker uit de wind zit.


 


Zaterdag, 27 juni 2015, dag 12 onderweg naar Rodrigues.


Mijn enige echte oudste en jongste broer/jongste zwager is jarig vandaag.

Welgefeliciteerd vanaf de Indische Oceaan, om We zeilen hier nog steeds, de motor

is nog niet aangeweest, het tempo is prima, het weer lekker, nog steeds 25-30

graden met een windje van zee. 's nachts dragen we nu een lange broek en een

dunne trui, dan is het 23 graden, niet meteen beginnen te lachen.. Wij houden buiten

de wacht in het stikdonker, we hebben maar 3 uur slaap per keer, dus daar wordt je

als je daar stil zit te turen een beetje rillerig van.

Inmiddels is het veld met de hoge golven hier gearriveerd, golven van ongeveer 4

meter, maar komend van een andere richting als de windgolven, maar tot nu toe valt

het alleszins mee. En nogmaals het is geen vakantietripje, we werken ons rot, geen

tijd om lui te worden. Het schip beweegt alle kanten op, krijgt af en toe een zwieper

van de golven, continue moet je proberen je staande te houden en dan ook nog je

ding te doen. Een klein voorbeeld, nu net is Roderick aan het koffiezetten, de zee

was wat kalmer, geeft een grote golf het schip een enorme zwieper, het hete water

gutst over de rand van het filter en het enige logische wat hij kan doen, is de filter

van zich afgooien. Heeft ie dus gedaan, nu is hij de hele keuken vrij van koffieprut

aan het maken. Straks nieuwe ronde nieuwe winnaars en hopenlijk een nieuw kopje

koffie. Nog een voorbeeld: vannacht heb ik wacht, het is pikdonker, Roderick is in

bed, ik ben buiten, uiteraard aangelijnd aan het schip met een veiligheidslijn.


 


Er wordt misschien regen  verwacht, ik voel wat spetters, kijk naar de sterrenhemel,

Ja, daar zit een wolkje, goed in de gaten houden, want daar kan zomaar een puist

wind uit komen. Ik voel nog meer druppels, dus alle kussens vast naar binnen, want

als het komt, gebeurt alles tegelijk. Nog even de raampjes  binnen checken en dan

ga ik weer naar buiten, toevallig heb ik nog mijn hoofdlampje aan. Hee wat

reflecteert het licht toch soms gek, er is een golf dwars tegen de boot geslagen en

overal licht spatwater, het lijkt wel bruin, en daar lijkt het wel wit. Beter kijken,ook

nog rood, lijkt wel bloed! Gatsie! Verrek niet alleen op de bank, maar de hele

kuipvloer zit onder! Kortom er zit een grote gent, vogel maat gans, op het hoekje

van de bimini de hele boel vol te flatsen. Hee, wegwezen jij! Ik pak een oude sok en

mep voorzichtig zijn kant uit om hem te verjagen, maar hij probeert me allesbehalve

voorzichtig in mijn hand te bijten met zijn grote haksnavel. Dan duw ik hem van

onderaf wel van de bimini af. Hij begint te gillen en te krijsen en meteen weer met

zijn snavel te hakken, dat moeten we niet hebben want de bimini is van canvas.

Roderick help! Hij wil niet weg, is behoorlijk agressief en straks vliegt hij per ongeluk

naar binnen, dan is het helemaal feest! Roderick verschijnt in zijn nakie, maar de

vogel schrikt daar niet van, probeert hem ook met zachte hand te verwijderen, maar

krijgt ook een scheldkannonade naar zijn hoofd. Dit vergt straffe maatregelen. we

hebben een handveger, gemaakt van twijgen, een soort roe, Roderick probeert hem

weg te jagen, niks, dan begint hij te porren niks, dan begint hij echt te duwen en

uiteindelijk gaat hij op de vleugels. Ja hij is moe, ik weet het, maar alles zit onder de

schijt, dan moet hij maar op het voordek gaan zitten. Roderick weer naar bed, ik de

kuipbank schoongemaakt en zo verder door de nacht. Vanmorgen kijk ik hoe de

bimini er uit ziet, niet te geloven, als of er een olifant op gescheten heeft! Een meter

in het rond en omdat hij op de hoge kant zat en wij schuin liggen zijn er hele

schijtrivieren over het hele dak gevormd.


 


 


Als hij vanavond langskomt, draai ik hem meteen z'n nek om. Dus vandaag als

ochtend excercitie de hele bimini losgehaald, terwijl we dwars over de hoge golven

gaan, met emmers zeewater in de weer, borstels, enz. wat een werk, en die

regendruppels die ik voelde moeten ook al van de gent geweest zijn. Dan op het

dansend schip de bimini weer helemaal om het hekwerk rijgen zonder over boord te

vallen, uren zijn we er mee bezig geweest. Zomaar een romantisch dagje op de

oceaan, verder gaat het nog steeds prima. Weer een etmaal van 118 Nm, de positie

om 17.00 uur LT  10 12.94S 098 27.02E.

In de middag gaat hij de watermaker opstarten, die staat nog in de

conserveringsvloeistof omdat we naar Nederland waren en in het vieze havenwater

wilde hij deze niet opstarten, anders kun je direct weer de filters vernieuwen. Nou de

watermaker start dus niet, hij wil wel het zoete water uit de tank naar buiten

spoelen, maar niet van zout water zoet maken. Hij doet alles met het schemaboekje

in de handen, ten slotte werkte hij nog goed, maar nu dus niet. Ineens horen we een

harde plof, er is iets mis, dan horen we water stromen, er is een slang afgesprongen.

Roderick is inmiddels ook ontploft, dat kan ik me levendig indenken. Hut leeg,

dweilen, alle troep in de kajuit, laten drogen. We geven het op met de watermaker,

we hebben nog 100 flessen van 1,5 liter mineraal water en zuinig zijn we altijd al

met water. We redden ons wel. Afgelopen uit, we gaan niet meer verder met de

watermaker, anders blijft Roderick er zelf nog in. Dezelfde avond nog gaat de

bilgepomp in storing, die blijft maar afpompen, je schrikt je eerst rot, Roderick krijgt

het echt voor zijn kiezen, want die schakelaar hebben we echt niet meer op

voorraad. Hij wast zijn handen, slaat het water eraf en raakt met zijn duim de

wasbak. Hij staat te jodelen.  En dat is wat ik bedoelde met het gaat soms niet

helemaal soepel.


Zondag, 28juni 2015, op weg naar Rodrigues dag 13


We zitten nu in het echt hoge golvenveld, van achteraf komen ze 2 meter hoog van

opzij met 4-5 meter. We hebben de koers verlegd en eigenlijk gaat het heel goed,

het is alleen fysiek doodvermoeiend. Elke 15 seconden duwt zo'n golf de boot uit

balans, die richt zich weer op, zakt dan naar de andere kant en krijgt van achteren

nog een zetje toe. We varen nu met een uitgeboomde genua pal west, vanavond

zitten we ter hoogte van de eilanden van Kokos Keeling, daar moeten we wel

omheen natuurlijk. Het zeilen op zich blijft heerlijk, dat gaat gesmeerd vanaf dat we

op de oceaan zitten. We raken steeds verder buiten bereik van de radiozenders, dus

het kan zo maar gebeuren, dat jullie een poosje geen berichten ontvangen. We

hebben weer een etmaal van 118 Nmijl achter de rug. Onze positie om 12.00 LT is

11 35.39S 097 34.88E


Maandag, 29 juni 2015, dag 14 onderweg naar Rodrigues.


Het zeeleven is verrassend, we zien nauwelijks grote vissen, af en toe een paar

seconden een dolfijn en een groot aantal dode vliegende vissen bij het ontbijt, die

zijn 's nachts met een golf aan boord gespoeld, het zijn maar kleintjes, maar wel

veel. Geen gebakken visjes maar appelcrumble en eigengemaakte yoghurt met

honing en walnoten als ontbijt.


 


Wat we hier wel veel aantreffen zijn grote genten, Ja, die schijtlijsters. We

passeerden vannacht de eilanden Kokos Keeling daar komen die vogels vandaan. En

stuk voor stuk hadden ze besloten, dat het bij ons op het schone dakje zo'n lekker

plekje zou zijn voor de nacht. Nou die zooi willen we niet nog een keer natuurlijk,

daarbij gebruik ik het canvasdak ook als opvang voor regenwater. Dus daar komt

zo'n grote vogel, wil landen, dus ik begin uit volle borst tegen hem krijsen en met

mijn armen flapperen, nou dat verstond hij, vogel weg. Bij de volgende dito, alleen

die begon direct terug te schelden. Ze zijn best wel agressief. Toen kwam grote

broer, van wat mot je, ze komen vanuit het donker door het maanlicht heenvliegen,

dus dan zie je ineens een grote bedreigende schaduw, en dan recht op je af. Ze

hebben toch een vleugelwijdte van zeker een meter, als het niet meer is, en een

flinke scherpe snavel. In ieder geval moesten we alle trucen toepassen om ze weg te

jagen, R stond aan de ene kant buitenboord met zijn bezemroe te meppen en ik aan

de andere kant buitenboord met een Swiffer, zo'n vloerzwabber te steken en te

duwen. Zo zijn we zeker een uur lang luidkrijsend en meppend bezig geweest Zonder

ophouden. Toen een half uur pauze en toen kwamen ze met twee tegelijk in

duikvlucht, zonder ophouden, wegvliegen, rondje boot en weer landen. Wij waren

uitgeput, zijn nog steeds schor, maar voor vannacht hebben we de strijd gewonnen.

Jullie zien je moet echt van alle markten thuis zijn.


 


Hierbij laat ik het vandaag, ik ben brood aan het bakken en het belletje van de oven

ging af. Lekker uienbroden en krentenbrood met noten. Het laatste etmaal was 95

Nm. en onze positie is om14.00 LT 12 12.85S 095 37.66E Groetjes van de

Vogelmeppers.


Dinsdag, 30 juni 2015, dag 15 onderweg naar Rodrigues.


Vannacht viel de wind echt weg, maar de golven blijven, dan gaat de boot erg rollen,

dus de motor gestart en 2 uur lang door de nacht gebromd, maar dat is toch ook

niks. We kunnen toch niet naar de overkant komen op de motor, dus dan maar een

paar uurtjes extra dobberen. Het is bijna volle maan, de zee wort mooi aangelicht en

we dobberen onder een paar miljoen sterren. Toch houden we ook onder deze

omstandigheden om beurten wacht, wij gaan nooit gezamenlijk slapen. We zijn

tenslotte zelf verantwoordelijk voor ons eigen welzijn. Al dagen geen schip gezien,

maar prompt vannacht kwam er een grote tanker langs op vrij korte afstand, dat

sterkt ons in onze opvattingen. Niet zij moeten oppassen, maar wij! Niemand

verwacht in de nacht zo'n kleine zeilboot midden op de Indian Ocean. Ergens om 3

uur kwam er een zuchtje wind en heb ik de zeilen weer gezet en met een knoopje

per uur gingen we een kant op, doet er niet toe waarheen, als de zeilen maar niet

flapperen. Een uurtje later werd het nog een knoopje meer wind en dan ook nog

steeds verder in de goede richting voor ons. En nu zeilen we op ons dooie gemak,

liggend op de kuipbanken met een boek, plakje versgebakken brood erbij, over een

stralend blauwe oceaan, helderblauwe lucht en golven van 1 meter, die je moeiteloos

neemt zolang je maar voortgang hebt. Een puur relaxdagje. De afgelegde afstand

over het laatste etmaal is evengoed nog 80 Nm, dus 150 km. Niet slecht al met al.

Om 12.00 uur LT is onze positie 12 31.70S 094 38.99E Voorlopig nog een stukje te

gaan dus. Zo hadden we ons dit gedacht, lekker relaxen.


 


Woensdag, 01 juli 2015, dag 16 naar Rodrigues.


Nog steeds zeilend, de wind zou wat toe mogen nemen, maar alla. Vannacht was het

volle maan en de zee helder verlicht, heerlijk zo. Op die lege oceaan  komt er dan ook

nog een groot schip van rechts, waarvoor ik zelfs moet uitwijken. Niet te geloven

toch, kruisende koersen van 2 schepen op zo'n immense oppervlakte. Sinds

vanochtend hebben we de gennaker gehesen, het grote lichtweerzeil. Altijd weer een

heel gedoe, de eerste keer. Hij lag nog diep in z'n holletje, de schoten moeten

allemaal opnieuw aangeslagen, de blokken opgezocht, de zware onhandige zak met

100 vierkante meter zeil naar buiten gesjouwd en dan naar de punt, zonder

overboord te vallen. Maar hij staat er weer lekker bij en in plaats van 3 knopen gaan

we nu 5,5 knopen per uur met deze lichte wind, dus dat is alleszins de moeite waard.

Verder weinig nieuws te vertellen. We zullen doorgaan....

Oeps de positie: 13 43.69S 093 25.90E   Het afgelopen etmaal hebben we weer 105

Nm bij elkaar gesprokkeld



Donderdag, 02 juli 2015, dag 17 onderweg naar Rodrigues


Gisteren ging het super met de gennaker, maar wenste ik wat meer wind. Be careful

what you wish, zeggen ze hier. Nou die meer wind hebben we gekregen. sinds

vannacht is het een heksenketel of eigenlijk meer een Rollercoasterbaan maar dan

met eigen boot. Wind tussen de 20 en 25 knopen met idiote golven. De meeste zijn

zo'n 3 meter hoog, maar vele ook meer dan 4 en 5 meter. Ze volgen vlak achter

elkaar en momenteel vanuit 3 kanten. We worden van hot naar her gegooid. Je let

op diegene, die hoog en dreigend om te krullen van opzij aan komt zetten en

intussen wordt je te pakken genomen door die andee van de andere kant en doet de

eerste daar nog een schepje bovenop.Goed voor de conditie moet je maar denken,

we zijn er druk mee. Eten en drinken doen we minimaal, voordat je een

toastboterham gepakt hebt, zijn er al tig spullen uit de kast gevallen, je moet je

schrap zetten met handen en voeten, eigenlijk hebben we twee armen en 1 been

tekort, een glaasje water is zelfs al een probleem, op het moment dat je het glas

naar je mond brengt ligt de helft al over je kleren. Maakt niet uit, die zijn toch al nat

van overspattend zeewater. We gaan het wel weer redden en komen straks als

slanke dennen aan de overkant aan. We hebben met piepkleine zeiltjes de sokken

erin, Om 12.00 uur LT hebben we dit etmaal maar liefst 139 Nm op de teller. Onze

positie is om deze tijd 14 08.41S 091 08.91E.

Op de foto's kijkt je niet op de golven, maar tegen de golven aan. Het zijn muren van

water.


 


Vrijdag, 03 juli 2015, dag 18 onderweg naar Rodrigues.


Nou dat was goed raak gisteren, maar we kregen het pas echt benauwd toen we de

weersberichten hier in de buurt opgevraagd hadden en die combineerden met wat

Dennis ons te melden had. We zouden dagen achter elkaar deze zooi houden en dan

zondag nog een schepje er bovenop. Dat wordt een uitputtingsslag. Maar zonder

geluk vaart niemand wel, vannacht nam de wind wat af, de scherpe kantjes gingen

van de golven, het bleef wel flink te keer gaan, maar het was goed te doen en we

konden om beurten steeds een paar uurtjes slapen. Vandaag idem, het gaat wel

prima zo. Alleen heb ik nu alvast een hele luie dag ingevoerd, je weet maar nooit

wanneer ik daar weer een kans voor krijg.Dus lig ik op mijn luie rug op een kussen op

de bodem van de kuip,zodat ik niet van de bank afgezwiept wordt en ook mijn

veiligheidsvest niet aan hoef, eet een overheerlijke koolsalade, lees een spannend

boek. Een oceaanoversteek is zo gek nog niet. We zien wel weer wat de volgende

dagen voor ons in petto hebben. Weer 125 NM afgelegd en de positie is om 12.00 LT

14 19.58S 088 48.59E


 


Zaterdag, 04 juli 2015, dag 19 onderweg naar Rodrigues.


Eigenlijk niet zoveel te melden, we gaan gestaag door. De velden met hoge golven

en harde wind wisselen af met wat normalere omstandigheden. Ik vind het wel

lekker gaan. Roderick wat minder, die heeft weer een en ander te repareren. Iedere

keer is er wel weer iets, een slangetje springt ergens af, een aansluiting is

gecorrodeerd, maar  het schip wordt ook zo intensief gebruikt. We leven op een

beperkte ruimte en alles hotst en botst, daarbij geteld de hitte, de UV straling en het

zoute water, dan is het niet zo vreemd. En we zijn de enigen niet, iedereen klaagt

over het vele reparatiewerk. In iedere haven is iedereen weer druk aan het

sleutelen. Maar je krijgt er wel een sik van. We hebben wederom 124 Nm aan ons

totaaltje toegevoegd, we zitten al op 1880 Nm, waarvan 650 Nm in Indonesia. Onze

positie is om 12.00 LT 14 52.67S 087 00.88E

Wederom gaat mijn belletje, dat de broodjes klaar zijn en uit de oven gehaald

moeten worden en deze mail moet direct weg. in verband met de propagatie hebben

we maar 1 uur de kans om iets te verzenden.


Zondag, 05 juli 2015, dag 20 onderweg naar Rodrigues.


Het golvenveld van 5 juli heeft ons bereikt, we zwieren en zwaaien dat het een lust

is. Vannacht was dat wel moeilijk, de eerste uren geen maan, dus pikdonker en dan

zie je de golven ook niet aankomen. De wind varieert van 14 tot meer dan 30

knopen. We houden de zeilen wat klein, want als de wind zo plotseling toeneemt,en

we dan ook nog een oplawaai van een golf krijgen, dan gaan we zo hard, dat we kans

maken uit het roer te lopen, we gaan slippen als het ware. Het is spannend op zulke

uren,, maar het ging erg goed. Onze maximum snelheid was 11,6 knopen, normaal

gemiddeld 5 en bij snelheid 7 knopen. Ons etmaal om 12.00 uur bedraagt dan ook

maar liefst 142 Nm en dan ook  nog de goede kant op!

We leven nu in de tijd UTC +6, iedere 15 graden west zetten we de klok 1 uur

achteruit om in de juiste tijdzones te blijven. Verder sjezen we lekker door, nog zo'n

1200 en nog wat Nm.


Maandag, 06 juli 2015, dag 21 onderweg naar Rodrigues.


Tja, we gaan nog steeds als een speer, vannacht nam de wind al wat af en de golven

ook, dus dat was een meevaller. Roderick heeft ons rode ledlicht weer gemonteerd in

de kuip, het duurt iedere dag 1 uur langer voordat de maan opkomt, vandaag

worden dat al 4 uren, en dan is het zo pikdonker om je heen, nu met ons rode

sfeerlicht, waardoor je ogen niet gehinderd worden, heeft het wel iets weg van

Moulin Rouge, dus vannacht kwam ik tijdens mijn tweede wacht op met

tromgeroffel, zwaaiende BH en hoog(?) opgeworpen benen.


 


We zeilen nog steeds, de motor is nauwelijks aangeweest, in totaal 4 uur in het begin

om stroom te draaien, maar nu de wind feller is, is dat ook niet meer nodig. De

plotters staan uit, we zitten op een deel van de oceaan, waar letterlijk niets is, alleen

maar water, dus om nu een scherm aan te houden met alleen maar ons bootje in het

midden, is een beetje overbodig. Diepte wordt ook niet aangegeven, want het is

ongeveer 5000 meter diep en dat kan de meter niet aan. De rode lijn is de lijn die we

sturen, de koerslijn, de groene lijn is de kant die we uiteindelijk opgaan, de koers

over de grond (COG). Door de golven wordt je zoveel opzij gezet.



We houden netjes een logboek bij, met koers, wind SOG en COG en uiteraard de

positie en verder houden we voortdurend om de beurt wacht. 3 uur op, 3 uur af. We

zitten altijd buiten, mocht de stuurautomaat problemen hebben met een plotselinge

windshift of mocht de wind ineens met 15 knopen toenemen, dan is er altijd direct

iemand in de buurt om in te grijpen. En natuurlijk houden we uitkijk naar andere

schepen, hoewel we het laatste schip 5 dagen geleden gezien hebben. Verleidelijk om

dat dan te laten schieten, maar we staaan echt iedere 20 minuten op van ons

comfortabele hoekje in de kuip om rondom de horizon af te speuren, een deel van

het zicht wordt namelijk weggenomen door de genua of door de anti regenflappen en

verder door alles wat inmiddels aan het hekwerk hangt. Zo komen we onze tijd wel

door. Gisteren kregen we de boodschap niet meer verzonden, vandaag nog maar

eens proberen. Onze positie op 06 juli 12.00 LT 15 29.17S 082 18.75E, 138 Nm

hebben we weer gemaakt, het gaat prima zo.


Dinsdag,07 juli 2015, dag 22 naar Rodrigues.


Het wordt steeds moeilijker een radiozender te pakken te krijgen, de keus is Brunei of

Afrika, beide niet zo in de buurt, R is 2 tot 3 uur bezig om de mails binnen te halen en

weg te krijgen. Het gaat nog steeds prima, de oceaan is erg onstuimig, maar we

kunnen nog altijd zeilen, dat is al heel bizonder. Positie om 12.00 uur LT 16 19.67S

079 56.79E   127 Nm opgeschoten.


Woensdag, 08 juli 2015, dag 23 naar Rodrigues


De wind geeft nog een tikkie meer, nu voornamelijk tussen 25 en 30 knopen. De

golven zijn daardoor ook nog weer toegenomen, meerendeels 4 meter hoog, met

brekers er tussen, we worden flink gebeukt, Het is dood vermoeiend. Het schip houdt

zich fantastisch, het krijgt een oplawaai, richt zich weer op, pakt de koers weer terug

en danst over de golven. Ongekend grote hoeveelheden water komen er voorbij.

Bergen rijzen hoog achter ons op en gaan dan gelukkig meestal onder ons door,

verheffen het schip hoog en dan zie je die enorme muur van water verder stormen

naar de horizon. Niet alleen de lengte is fascinerend, het rolt maar door, maar ook de

breedte van zo'n golf is onvoorstelbaar, als of de hele Chinese Muur zich in een keer

verplaatst. Als een golf ons te pakken neemt, maken we een helling van meer dan 40

graden, maar tot nu toe gaat het heel prima, alleen fysiek worden deze extremiteiten

zwaar.



Verder alles nog steeds okay, wat ouderdomsgebreken, je voelt je botten wel als je je

continue schrap moet zetten en proberen jullie het zelf maar eens uit, een lekkere

maaltijd koken onder 30 graden helling, springend en dansend en dan proberen om niet

met je buik tegen het cardanisch slingerende gasstel aan te komen, nadat je de

groenten eerst op handen en knieen onder de vloerschotten vandaan getoverd hebt.

Maar nog steeds So far, So good. Sailmail is dus wat problematisch, dus soms kan er

gewoon niets gepubliceerd worden, wij hebben geen Iridiumtelefoon. Wel hebben we

iedere dag radiocontact met een andere cruiser, de Sea Bunny, die ligt momenteel op

onderdelen te wachten in Kokos Keeling, en die volgen ons nauwgezet, omdat zij

volgende week aan de beurt zijn voor het zelfde traject. Onze positie om 12.00 LT

=UTC +6    16 53.60S 077 28.70E   Heel veel mijltjes verslonden dit etmaal, maar

liefst 149 Nm. Hebben we niet voor niets zo gehobbeld.


Donderdag, 09 juli 2015, dag 24 op weg naar Rodrigues.


Tjee, het gaat er een beetje inhakken al dat geweld van de golven, vannacht dachten

we dat we het meeste gehad hadden en dat we het golvenveld uitgevaren waren, we

gingen terug naar golven van 3 meter, de wind zakte naar 20 knopen, dat was alweer

een stuk aangenamer. De maan komt iedere dag 1 uur later op, vannacht was dat al 7

uur na zonsondergang, dan vaar je al die tijd in het donker. Gelukkig was het een groot

deel van de nacht helder en voeren we recht onder de Melkweg onder Myriaden van

sterren. Prachtig. Roderick is ook weer een beetje blij, onze Masterplotter vertoonde

toch steeds weer kuren, hij schakelde zichzelf steeds uit en startte dan weer op, maar

alle instellingen waren dan weer verdwenen, vectoren, AIS, data, waypoints, kortom

alles. Nu varen we momenteel op een lege oceaan zonder eilanden en ook zonder

scheepvaart, de laatste 8 dagen, dus kan de plotter gewoon uit blijven staan, we zien

namelijk alleen een wit scherm met midden op ons bootje. Straks bij aankomst wordt

dat natuurlijk problematischer. Roderick heeft al van alles geprobeerd, gereset en weet

ik veel wat nog, tot ik voorstelde om Ray Marine Support te mailen, alleen het adres

wat wij hebben werkt niet meer. Hebben we het via Amerika geprobeerd met de vraag

of zij de mail konden doorsturen, maar ook dat lukte niet. Wij hebben hier geen

internet, dus je kunt niets nazoeken. Uiteindelijk hebben we Hanneke en Nils van de

Pelagie gemaild, die zijn momenteel in Holland en gevraagd of zij de adressen kunnen

doormailen. Kregen we een keurig mailtje van Ray Marine terug, dat hij dat ook niet zo

kan oplossen, maar misschien konden we alsnog de fabrieksreset proberen, die houden

ze volgens ons erg geheim, want die staat nergens aangegeven. Gedaan en Gelukt en

Roderick dus weer blij, ik ook trouwens.

Qua golven valt het vanochtend echt tegen, we zaten in zulk een geweld, alle golven

meer dan 4 meter en ook vele van 6 meter, nu hebben we daar vroeger al vaker mee

gedeald maar dit keer zijn het heel steile holle golven, die op punt van breken staan.

Echt eng. Als een golf je meeneemt en je op de top meesurft, moet je goed oppassen

dat je niet sneller gaat dan de golf. Ervoor is een diep ravijn, daar is gewoon geen

water, heel eng als je daar in kijkt. Dus snel de schoot los om de snelheid weer terug te

brengen. Tot overmaat werd het hoogwater, dus nog meer kracht, en liep de wind op

tot 28 knopen, nee, dit stukje konden we wel missen. Het is nu nog steeds chaos,

maar de scherpe kantjes zijn eraf. We hebben een gigantische hoeveelheid mijlen

afgelegd, namelijk 154 Nm, nog 663 Nm te gaan, maar misschien maken we nog een

ommetje. We moeten aan de noordzijde van Rodrigues uitkomen.

Ik stop er mee, ik moet weer naar buiten. We doen om de beurt zo'n 2 uur in ons

eentje, dan kan de ander wat rust nemen, het is erg zwaar en we weten niet hoelang

dit nog gaat duren. Dit was buiten verwachting. Onze positie om 12.00 uur 17 19.02S

074 52.85E We zijn alweer 15 graden meer westelijk, dus onze klok gaat weer een

uurtje terug, Dennis dit is speciaal voor jou: UTC +5

We zullen doorgaan la la la la la....R&Y


Vervolg donderdag 09 juli 2015, dag 24 naar Rodrigues.


Eerst nog even donderdag,wat nou ellendig, super zal je bedoelen! Terwijl Roderick

probeert een postduif de mailtjes door de strot te duwen, komt er een nieuwsgierige

vinvis langszij. Een echte joekel op nog geen 10 meter afstand. Ook altijd weer een

beetje eng, hij is net zo groot als ons schip, meter of 12. Maar hij heeft het erg naar

zijn zin, zwemt een stukje terug en komt in de volgende golf weer meesurfen, maakt

een rondje enz. Hij is erg geinteresseerd in onze aquagen, daar zwemt hij steeds op af,

ook heeft hij er een keer in gebeten, want ineens stopte de draaiing van de spoel, de

lijn stond strak en sprong daarna weer terug. Dat vind ik altijd wel eng. Daarna zwom

hij steeds heen en weer dwars onder de lijn van de sleepgenerator door (ieks) dan

weer terug naar de volgende golf en daar kwam hij weer!! En echt vlak bij. Soms op

maar 4 meter afstand. Wauw. Foto's maken was een crime, want we zitten nog steeds

in die torenhoge golven, dus je bent aangelijnd, het hele hekwerk hangt vol met van

alles en nog wat en die walvis is razendsnel. Natuurlijk wil ik ook mijn camera uit de

golven houden, dit is al Lumix nr 4, maar volgens mij heb ik 1 goed gelukte foto erbij.

Het was echt super! Volgens de boeken een Bryde Vinvis, tikkeltje beige op de rug, wit

van onderen, 11-14 meter lang, weegt 12-20 ton, is nieuwsgierig en nadert soms

boten en springt rechtstandig uit het water. Hebben we ook gezien, maar liefst 3

sprongen, hemaal uit het water. Zoooo gaaf!



Verder bleef de zee zo onstuimig, ik hield mijn hart vast voor de nacht, we hebben uit

voorzorg een wachtsysteem van 2 uur ingesteld, want je bent met deze

omstandigheden zo moe, en verder een bedje op de grond in de kajuit gemaakt, waar

we om beurten met kleren aan op kunnen vallen. Uiteindelijk viel het wel mee, de

golven waren maar 4 meter ipv 6 meter, je ziet een kinderhand is gauw gevuld.



Vrijdag, 10 juli 2015, dag 25 naar Rodrigues.


Vandaag is het onze trouwdag, 46 jaar alweer, dat gaan we op gepaste wijze vieren

met droge biskwietjes en apart slapen. Hier hoeven jullie niks achter te zoeken!!! We

zijn nog steeds Happy! Vandaag doet de zee wederom zijn best alles over hoop te

gooien, inclusief ons bootje. Maar de zon schijnt  en we moeten gewoon verder en dat

gaan we nog steeds met gezwinde spoed. Weer 143 Nm erbij. Onze positie om 12.00

LT  18 20.51S 072 31.57E  Het begint op te schieten. Liefs van het bruidspaar.



Zaterdag, 11 juli 2015, dag 26 onderweg naar Rodrigues.


Helaas kregen we de mails niet verzonden, dus nu maar meteen een aanvulling. De

nacht was goed te doen uiteindelijk, dus we kwamen ook nog een beetje aan onze rust

toe. Nu is het hoogwater dus is de zee meteen weer onstuimig, voor het eerst echte

regenbuien, helaas waait het daarin zo hard, dat we geen water kunnen opvangen. Dat

zou wel prettig zijn, want de tanks zijn al meer dan 2 weken leeg. Nu is ineens de wind

weggevallen, maar de onstuimige zeebeweging gebleven, dus de zeilen en de vallen

klappen tegen de tuigage, we schommelen als een gek. Laat er maar gauw weer een

windje komen.  Het is nu 12.00 LT er is inderdaad weer wat wind gekomen, we varen

langzaam door, niet helemaal de juiste kant op, maar een mens kan niet alles hebben.

We komen met deze koers te zuidelijk aan, maar over 2 dagen gaat de wind wat meer

vanuit het zuiden komen en kunnen we een stuk naar het noorden zien te komen. Moet

lukken denken we. Ons etmaal geeft weer 132 mijltjes, nog 395 NM te gaan. Dat

zullen er nog wel wat meer worden.

Positie 18 58.28S 070 24.02E



Zondag, 12 juli 2015, dag 27 onderweg naar Rodrigues.


Vandaag is het gewoon een heerlijke zeildag, om 12.00 uur LT is onze positie 19

44.24S 068 20.75E  en hebben we dit etmaal 131 Nm afgelegd. Het schiet lekker op

zo. De wind is tussen de 16 en 24 knopen vanuit het Oosten, dat betekent dat we

lekker voortgang kunnen houden zonder problemen, de golven zijn zo'n 3 meter. Ik ga

eens even de groentebak inspecteren, het verse spul raakt nu op, nog een stuk kool

voor een salade met perzik en walnoten, altijd lekker en nog bijna een kilo uien en wat

aangetaste aardappelen. Ik weet eigenlijk niet of Rodrigues ook alle verswaar in

beslag neemt bij het inklaren, maar het zekere voor het onzekere, ik ga een pan

hachee maken, lekker met een blik Daging Lada Hitam, rundvlees in pepersaus, erdoor.

En lekker dat het geworden is, mjammie.



Maandag, 13 juli 2015, dag 28 onderweg naar Rodrigues.


We zijn iets te ver naar het Zuiden verzeild geraakt, maar vanaf vandaag zou de wind

iets meer vanuit het Zuiden komen, zodat we weer wat meer Noordelijk naar het

Westen kunnen varen. Om 12.00 uur LT ( als de zon pal in het Noorden staat) hebben

we al 10 Nm goedgemaakt, als we dit zo vol kunnen houden, de golven zijn altijd de

grootste spelbreker, komen we morgen in de namiddag aan bij Rodrigues. We shall

see! Om 12.00 LT is onze postitie 19 47.28S 065 55.03E  We hebben alweer een

etmaal van 140 Nm achter de rug, nog hemelsbreed 141 Nm te gaan.

Het is te merken dat we in de buurt van de bewoonde wereld komen, vandaag voor het

eerst weer eens 2 schepen gezien. Rodrigues here we come. We hebben geen idee wat

we kunnen verwachten, we hebben in de boeken weinig informatie staan, in Anjum

hebben we daarom een hoop informatie over de eilanden gedownload, maar dat staat

nu juist op de computer, die nu niet wil opstarten. Verrassing dus!


 


Dinsdag, 14 juli 2015, dag 29 naar Rodrigues. Blogspot.


Happy Bird has landed.

We hebben een heel wilde dag en vooral nacht achter de rug, de golven zijn weer

dwars en erg hoog, nu moeten we overlangs omdat we de eindstreep willen halen, we

krijgen heel wat zoute douches. Het gaat zo verschrikkelijk hard, met 10 knopen door

het stikkedonker en dan die beukende golven erbij, reven, weer reven en nog eens

reven. Zeilen maatje zakdoek en nog gaan we loeihard. In de ochtend zien we

Rodrigues al onder de wolken liggen. Het heeft nog aardig wat voeten in de aarde om

daar aan te komen, maar dat vertel ik een andere keer. We krijgen alle officials nog

aan boord, moeten ook op de kant naar immigratie en customs, geld halen,

telefoonkaart zien te kopen enz. Duurt even voordat ik de website bij kan werken, ik

zet zo spoedig mogelijk wat meer nieuws op de happybirdopzee.blogspot.com  We

liggen hier voor anker tussen de riffen en het loeit van de wind. Maar wat een leuk

eiland. Liefs en tot gauw. Roderick en Yvonne


Dinsdag, 14 juli 2015, aankomst Rodrigues, aanvulling


Jullie kennen vast het spreekwoord: Roep geen hee, voordat je over de brug bent! Nou

wij kennen het ook, maar dan uit de praktijk. We hadden wat beslommeringen en

tegenslagen, vooral in het Indonesische stuk, maar daar over in de website meer,

maar uiteindelijk hadden we qua zeilen een superovertocht, we hadden vanaf Sunda

Strait, dus het begin van de Indian Ocean, tot aan Rodrigues gerekend op 25 - 30

dagen varen en uiteindelijk hebben we die afstand in 21 dagen afgelegd. We hebben

flinke velden met echt hoge golven moeten trotseren, heel wat windstoten te

verwerken gehad, maar het ging prima en de Happy Bird heeft wederom getoond een

superzeilschip te zijn. Het ging echt hartstikke goed. De laatste dag en vooral nacht

voor de landing kwamen we wederom in een veld met echt hoge golven terecht, zeker

5 meter hoog en miljoenen achter elkaar, de wind giert, maar wat het extra moeilijk

maakte was dat we nu dwars op de golven moesten blijven varen, omdat we geen

hoogte meer mogen verliezen. We hebben een aantal keren een flinke plens zout water

over ons heen gekregen, maar het lukte allemaal wonderwel. En we gingen wel zo

hard, de boot was niet in te tomen. Een zware nacht werd het en bij het eerste

ochtendlicht zien we in een waas Rodrigues liggen in de wolken. Wauw, dat hebben we

keurig gedaan, we zijn trots! Achter de hoge golven ligt het eiland Rodrigues.



Ik ga vast maar wat opruimen, want de healthofficer komt aan boord en nog wat

andere officials. En hoe schoner de boot oogt, des te beter. Zo laat ze straks maar

komen, we kleden ons fatsoenlijk aan en gaan vol goede moed het laatste traject in.

Hee daar ligt nog 1 chocolaatje, die is mijn! Er zit een hard stuk in, kies gebroken!

Nee he! En niet zo'n beetje stuk ook er is bijna niets meer van over.

Dat is mooi shit! Okay vinden we wel een oplossing voor. Onze vlag heeft het

niet overleefd.


 


Nu even ons hoofd erbij houden, want de golven worden steeds driester. Dan komt het

moment dat je de Port Captain en de Coastguard moet oproepen om toestemming te

vragen om de haven binnen te varen. Haven betekent in andere landen gewoon wat

voor ons een baai is, waar je kunt ankeren. De een voor de ander wil van alles van ons

weten en steeds moeten we weer wachten tot zij ons weer oproepen, want we mogen

nog niet naar binnen. Iedere keer is er ook weer overleg tussen de Port Captain en de

Coastguard. Als we dan eindelijk onze permissie krijgen, zijn de geleide lijn, die we

moeten volgen naar de kust al voorbij. Die lijn wordt aangegeven door verschillende

geleide bakens, die je exact in het verlengde van elkaar moet houden, dan ga je

precies tussen de riffen door en kom je aan bij een smalle beboeide geul naar de kant.

Nu moeten we tegen de wind en golven in bij het begin van de geleidelijn zien te

komen. Zoals gezegd, de golven zijn 5 meter hoog met omkrullende kruinen en de wind

giert als een gek.



We zetten de motor bij, maar het blijft lastig en bijna ondoenlijk. En dan gaat het

motoralarm af, oververhitting, geen koelwater! Wat we in Indonesia ook hadden, dus

dan toch verder op alleen zeil. We doen er alles aan, maken extra slagen, varen zelfs af

en toe met de fok bak, om maar tussen de boeienlijn terecht te komen, maar we

krijgen het niet voor elkaar. Het scheelt maar 100 meter en we krijgen het niet voor

elkaar en de riffen zijn hier akelig dichtbij. We hebben al contact gemaakt met de Port

Captain en nu vragen we sleepboothulp aan, want anders kan het wel eens naar

aflopen. Niemand antwoord: Ja we komen er aan, dus roepen we ook de Coastguard

op, de tijd dringt. En ja daar komt een Rib van de Coastguard aangesjeesd, die gooit

een sleeplijn over en begint meteen te slepen, Roderick staat nog voorop, ik aan het

stuurwiel, maar de zeilen staan nog op uiteraard. Begint de sleepbootkapitein te

roepen: Laat die zeilen zakken, laat die zeilen zakken! Ja dat snappen wij ook wel,

maar onze zeilen moeten ingerold worden en hij kan dat niet zien. Dus ik ga aan de

lieren, maar omdat het voorzeil onderhand tijdens het slepen bak staat, is dat met

geen mogelijkheid in te draaien en dan is er toch een flink taalprobleem. Kortom de

hele handel loopt vast, de schoten moeten gelost worden, arme Roderick krijgt die

tegen zijn hoofd, alles flappert en slaat en de Captain maar roepen over de marifoon,

dat die zeilen weg moeten. We doen er alles aan en besluiten dan gewoon de sleeplijn

los te gooien en eerst de zeilen binnen te halen. Maar dat is niet makkelijk meer nu.

Niets zit meer normaal op zijn plaats, tot overmaat van ramp wordt Roderick zijn bril

van zijn hoofd geslagen ( Ja de tweede), dus die staat halfkippig op een springend

voordek te zwoegen. Okay, we proberen het nog een keer, de zeilen zijn weg, opnieuw

de sleeplijn bevestigd en daar gaan we. De RIB heeft er best wel moeite mee, want

het spookt behoorlijk en de doorgang door het rif is in deze omstandigheden best wel

nauw. Maar het gaat allemaal. Ineens zien we nu ook de grote sleepboot in volle vaart

op ons afkomen, wat krijgen we nu! Gaan ze nu de sleep overgeven? Wat blijkt de

Coastguard en de Port Captain zijn elkaar een beetje vliegen aan het afvangen, denken

we. Roderick roept ze op, dat we liever de situatie willen houden, zoals het nu gaat. Na

wat gemor, blijft het ook zo, de RIB sleept ons en de grote sleepboot gaat naast ons

mee.


 


Ineens denken we aan de lijn van de sleepgenerator. Shit, waarschijnlijk is een van de

boten er overheen gevaren, de lijn zit muurvast, dat kan gevaarlijk worden, als de

achterkant van ons schip tegen gehouden wordt door de lijn en de voorkant

voortgesleept wordt. Het enige wat Roderick kan doen is de sluiting losmaken en daar

gaat ons mooie systeem naar de bodem. Kassa! Dan komen we bij de ankerplaats, er

is niet veel ruimte, er ligt een vrachtschip aan de kade en alle jachten moeten nu buiten

ankeren. Het schip heet Anna!


 


Roderick staat te beven van de stress, die kan wel huilen om wat er allemaal

met ons mooie schip gebeurt. Dan komen er 2 cruisers in een dinghy aangesjeesd, 1

stapt direct aan boord, we denken dat jullie wat hulp kunnen gebruiken. Ze zien een

vrouwtje achter het stuurwiel, Nou ga maar liever naar het voordek, we moeten

ankeren en mijn man heeft zijn bril verloren. Zo gezegd, zo gedaan. We liggen, nu komt

toch wel de stress eruit. Tjee, wat een gedoe. Maar daar komt de Australier Neil alweer

aan met in zijn handen een theedoek, waarin een eigen gebakken brood zit, dan

kunnen we tenminste ontbijten. Wat lief! Vervolgens hoort hij Rodericks verhaal aan,

dat er iets niet goed is met de impellor en dat we geen reserve meer hebben. Hij gaat

de boten langs om overal te vragen of iemand een passende impellor voor ons heeft.

En ja, wat een geluk, het schip Mala stelt hem meteen beschikbaar. Wat doet dat je

goed! Een uur later komt er weer een dinghy aangevaren. Wat is er aan de hand met

jullie? Wat sneu voor jullie, jullie zijn al 30 dagen op zee? Hier heb je een warm

stokbrood net van de bakker. Nog een ander biedt aan om even onder de boot te

duiken om te kijken of de lijn niet om het roer of om de propellor gedraaid is. Echt

hartverwarmend!



Dan komt de healthofficer alweer aan boord met al zijn vragenlijsten en formulieren,

vervolgens de Coastguard. We hebben geen tijd om adem te halen. Dan roept de

immigratie ons op, dat we ons op de kant moeten melden. Meteen daarna meldt de

douane zich. Maar onze dinghy ligt nog halfleeg op het voordek, dus Neil kun je ons aub

naar de kant brengen en straks weer ophalen? De hele papierwinkel afgehandeld, dan

het dorp in om een ATM machine te zoeken, want we moeten de rekening van de

healtofficer betalen, 647 Mauritius Rupee. Hoeveel dat is? Weten wij ook niet, want we

hebben geen internet. Kan het jullie nu wel vertellen, er gaan ongeveer 38 MUR in 1

Euro. Dan op zoek naar een telefoonwinkel voor een Rodrigues telefoonnummer en

Internetacces. Allemaal geregeld. Wij blij.Op de terugweg komen we de vrouw van Neil

tegen, die ons aanroept, dat we meteen met haar mee terug kunnen varen. Ze steekt

ons nog gauw een pakje baconblokjes toe, zodat we die vanavond bij het brood

kunnen eten, eieren hebben we nog. Ongelooflijk hoe we door iedereen vertroeteld

worden. We zijn meteen niet zielig meer. Rodrigues heeft een heel eigen sfeer, de

bevolking is Creools, erg vriendelijk, kleurrijk gekleed, dames met strakke broeken,

diep uitgesneden fleurige bloesjes, flinke borsten en enorme billen, prachtige kindjes en

iedereen kunstig gevlochten haar. Eenmaal weer aan boord zijn we uitgeteld. Er staat

ons weer heel wat werk te wachten, morgen moet Roderick absoluut de motor weer

aan de praat krijgen, want het vrachtschip vertrekt de volgende dag en dan moet

iedereen uit de weg zijn. Onze laatste positie nog even 19 40.70S 063 25.21E.


Nu is het donderdag de 16e juli 2015. De motor loopt weer als een zonnetje, het

vrachtschip is weg, wij mogen aan de kade liggen samen met de andere cruisers.

De afgebroken impellerbladen zaten op elkaar gepropt voor de ingang van de

warmtewisselaar, hierdoor kreeg de motor geen koeling meer. Roderick is uren bezig

geweest de stukjes rubber stuk voor stuk met pincet, schroevendraaier, tangetje enz.

er uit te peuteren.


Evaluatie.

Ondanks de tegenslagen vinden wij zelf toch dat we een superoversteek gemaakt

hebben. Alleen het gedeelte in Indonesia was niet positief, maar eenmaal op de Indian

Ocean ging het eigenlijk prima. En ja die hoge golven, die horen daar nu eenmaal bij.

In totaal hebben we 3335 Nm afgelegd, 6003 kilometer.

Als we de 7 dagen in Indonesia er af halen met een totaal van 602 Nm, heeft de echte

oversteek vanaf Sunda Strait tot Rodrigues 21 dagen geduurd over een afstand van

2733 Nm (4920 km) en dan op 4 uur na geheel op zeil, daar zijn we enorm trots op.

We gaan weer lekker door!


Verder met Rodrigues.