Woensdag, 25 november 2015, onderweg naar Durban


We varen in bijna windstilte een kalme zee op, eerst moeten we sla om door het veld

met zeeschepen, er liggen er maar liefst 57 voor anker. Dan gaan we verder onder

zeil, het gaat een beetje moeizaam, melkmeisje varen op een rommelige zee. De

snelheid zakt terug naar 4.9 kn. Dat is niet genoeg om Durban bij daglicht te halen.

De Agulhasstroom loopt hier al, maar om daar werkelijk profijt van te hebben moeten

we 15 Nm uit de kust gaan varen en die 15 Nm moeten we dan ook op het eind weer

terug. Dat is een ommetje van 30 Nm die nog op de 90 Nm afstand komt, dus

proberen in zo rechte lijn mogelijk op Durban af te varen. De wind draait iets, het tij

verandert wat en we gaan weer met 7-8 knopen verder. Vanaf 12.00 uur hebben we

last van gemene golven. Er loopt een swell (oceaandeining van een vorige storm) van

1-1,5 meter tegen ons in, wij krijgen de windgolven van 2-2,5 meter van achter,

maar soms komen daar plotseling hoge dwarsgolven vanuit het oosten tussendoor.

Dat maakt het soms wel eng, het is zo onvoorspelbaar. Vanaf 14.00 uur begint de

barometer te dalen, hij daalt en daalt, om 16.00 uur is de wind bijna weg en moet de

motor het werk gaan doen. Tegen 17.30 uur zien we Durban opdoemen, even later is

heel Durban verdwenen in de regen. De wind komt opzetten, nu uit het Oosten, flinke

vlagen en hoge steile golven komen achterop. Het wordt een moeilijke aanloop vanuit

zee naar de haven. De golven en de stroom nemen ons goed te pakken. Hoge brekers

komen nu van achteren, Roderick moet zich rot sturen. Bij het laatste licht lopen we

de pieren binnen, maar dan moeten we nog een heel eind door de haven. Durban is de

grootste haven van Zuid Afrika en de marina ligt helemaal achterin. Overal schepen

en zeeen van licht. Waar zijn onze lichten?



We moeten heel goed opletten, want ineens zien we een paar donkere zeilboten met

zwarte zeilen dwars overkomen en nog een heleboel andere ook. Er is net een

zeilwedstrijd afgelopen en de meeste schepen voeren geen lichten. Het is inmiddels

donker er is alleen een zee aan havenlichten. We gaan langzaam verder, bij de marina

aangekomen, zien we nergens een lege plek en er varen nog schepen buiten ook, dus

besluiten we vlak voor de ingang voor anker te gaan. Terwijl we iets naar voren

varen om niet in de weg te liggen, loopt de dieptemeter razendsnel op naar 0,6

meter, stop terug! Voorzichtig achteruit en ook daar loopt het razendsnel op, we

moeten daar precies tussen blijven. In het donker laten we het anker zakken, het is

hier 4 meter diep en we kunnen niet zoveel ketting steken. Gelukkig houdt het anker

goed. We nemen wat orientatiepunten en binnen no time maken we een heel rondje

om ons anker. Het stroomt hier als de pieten. We gaan een boterhammetje eten en

als ik dan weer naar buiten kijk, zie ik 8 meter voor onze boeg mensen door het

water lopen, alleen met hun voeten onder water en het is nog niet eens laag tij.

Straks stappen ze zo bij ons aan boord. Roderick ga jij maar slapen, ik blijf nog een

poosje op, kijken wat er gebeurt. Nou niks dus, die mensen proberen iets te vangen,

er valt daar een hele plaat zand droog en na een uurtje ga ik ook in bed, de dag is

tenslotte al vanochtend om 03.00 uur begonnen. De wekker is gezet over een uurtje

ga ik nog eens kijken en weer een uur later weer, verder heb ik als een roos

geslapen.


Donderdag, 26 November 2015, Durban, Zuid Afrika.


Om 05.00 uur is het weer licht, kunnen we zien hoe het eruit ziet. We liggen precies

tussen 2 droogvallende zandplaten in. Wijsheid of geluk? We hebben in ieder geval

heel goed opgepast. Het stroomt hier als een gek.



Inmiddels is de zon opgekomen en buiten drinken we een kop koffie met uitzicht op

de skyline van Durban. Dat is zeker niet verkeerd. De laatste keer met de auto waren

we niet zo gecharmeerd van de stad, maar dit ziet er prima uit. We hoefden niet zo

nodig naar Durban, maar hier zit een bedrijf die onze verwarming zou kunnen

repareren, dus vandaar.



Om 8.00 uur belt Roderick naar de marina office en die hebben gelukkig nog een

plaatsje voor ons aan de steiger, dus ankerop en meteen daar naar toe. Het is een

loeidrukke marina, er liggen denk ik 2000 schepen, als wij vanaf onze plaats naar de

wal lopen, hebben we 20 minuten nodig. We liggen afgemeerd op plaats C82, de

positie is 29 51.84S 031 01.51E.

Roderick gaat met de papieren naar de office en ik ruim intussen de boel weer een

beetje op. Als hij terugkomt, kleden we ons om voor stadsgebruik, we moeten naar

de immigratie en douane voor Clearence. Er zijn in deze marina 2 yachtclubs en voor

visitors zijn de eerste 2 weken lidmaatschap gratis. Uiteraard moeten we wel voor

ons schip betalen, maar nu kunnen we van de faciliteiten van de Yachtclubs gebruik

maken. We gaan eerst naar de Royal Natal Yachtclub om ons in te laten schrijven,

daar krijgen we als welkom een mooie fles wijn en een tas met informatieboekjes

over Durban. Dat is leuk, Dank u wel! Dan naar de Point Yachtclub, daar moeten

vingerafdrukken geleverd worden, anders kunnen we niet door de gate naar de

pontoon, deze werkt met een scanner en duimafdruk.


 


 


Ook geregeld, dan nu op naar de autoriteiten. Het is een half uur lopen, langs de

Victoria Embankment, een mooi aangelegde boulevard met bankjes, prachtige

bomen, kleurige afvalbakken en een hoop mensen die het zwerfvuil weghalen.

Een prachtige klokketoren ter ere van Vasco da Gama, "the great navigator".


 


De weg loopt dus over de hele lengte langs de grote commerciele haven en heeft

ook nog even zicht op de marina. Naast de katamaran op de linkerfoto lagen wij

voor anker.


 


Het is een leuke wandeling, het is heet en de wind begint al flink te waaien, ik moet

mijn bloes met beide handen naar beneden houden, anders loop ik in mijn blootje.

We vinden de immigratie, wederom een zwarte officer in vol ornaat, uitermate

vriendelijk en belangstellend, we hadden een erg leuk gesprek met hem. Daarna naar

de Customs. Eerst weer langs een bewaker, die vraagt of je een mes in je tas hebt?

Huh, daar moet ik toch altijd weer aan wennen. De douane is ook snel geregeld. Op

ons gemakje wandelen we terug, we zijn toch wel moe nog. Onderweg vinden we een

zaakje dat Samosa's verkoopt, een Indiase snack, knapperige deegdriehoekjes met

een pittige vulling. Mjammie. Onderweg peuzelen we ze op. Nog even hier en daar

kijken en dan terug naar de haven. We gaan lunchen bij het restaurant van Point

Yachtclub. Ik heb een zalige grote salade van groene sla, blokjes biet, gebakken

bacon en heel veel pecanoten tbv van 49 Rand, 3,40 euro, Roderick een superbroodje

met daarop een steak van 200 gr. met wat salade en frites, maar die was wel 4,50

euro. Dit zijn bedragen, waar we later nog wel eens van zullen dromen. Het waait

steeds harder, tijd om naar het schip terug te gaan, nog maar een paar extra

mooringlijnen uitbrengen. Een half uur later nog meer lijnen.

We zitten wederom in een storm, windkracht 8 raast over de marina, de schepen

bokken en steigeren aan hun meerlijnen. De golven rennen de marina in, het schip

gaat zo te keer, je kunt je nauwelijks staande houden. De storm zal de hele nacht

doorrazen en ook nog in kracht toenemen, morgen overdag ook nog. Grrr. Ik zag

mezelf aan het zwembad zitten...


Vrijdag, 27 november 2015, Marina Durban, Zuid Afrika.


Vandaag is het pokkeweer, donker, grijs, wind, regen. De wind is gelukkig ietsje

gedraaid, waardoor het schip wat minder te keer gaat. We blijven aan boord, want

vandaag komt (?) de verwarmingsman. Vanochtendvroeg hebben we de hele hut al

leeggetrokken, de Webasto-unit zit helemaal achterin hut 1 gebouwd, die man zal ook

blij zijn....je kunt er alleen languit liggend bij. We zitten dus in de puinhopen te

wachten en te wachten, we bellen nog maar eens een keer en nog een keer en

wachten en bellen. Ja, krijgen we ineens te horen, als hij vandaag niet komt, komt hij

maandag wel. Roderick begint haar uit te leggen, dat we niet eens ons bed meer in

kunnen, dus dat het toch wenselijk is, dat de man vandaag komt. Dus gaan we verder

met wachten.  Ik ga toch maar een eindje lopen hier op het terrein, je wordt te met

van de steiger afgeblazen. Vlak bij de Point Yachtclub wacht me een verrassing: een

Nijlganzenechtpaar met 7 jonge gansjes.


 


Dan loop ik een stuk de andere pier af, daar heb je uitzicht op de grote haven.

Zoals te zien is, is het weer nog steeds bar, het begint ook weer te regenen, dan

kan ik maar beter weer teruggaan.


 


De laatste paar auto's gaan daar ook vertrekken, het is me hier iets te eenzaam.

Zoals overal waar we komen is ieder perceel omgeven door muren en rollen

scheermesjesdraad. Niet echt uitnodigend.


 


Als ik drijfnat thuiskom zit Hanneke van Pelagie gezellig met Roderick aan de thee.

Zij gaan morgen al weer verder, want dan is er een geschikt weatherwindow. We

besluiten met z'n vieren in de Yachtclub ,te gaan eten vanavond, mits de

verwarmingsman.... Nog maar weer bellen. Om 5 voor 6 's avonds trekken we onze

jas aan, dit wordt het niet meer vandaag, en daar gaat de telefoon, de monteur zit

in het restaurant te wachten tot Roderick hem op komt halen. Dus Roderick daar

naartoe. Hij heeft een half uur nodig om heen en weer te lopen. Een beetje lacherig

klimmen ze twee man sterk aan boord, dit is onbekend voor hen. Let op de spullen,

als je ze nu laat vallen... Dan gaat er een aan het sleutelen, zoals gezegd languit

liggend en dan met gestrekte armen werkend. Het is een prima monteur, maar

helaas krijgt hij de ventilator niet aan de praat. Hij sloopt de hele unit eruit om mee

te nemen naar hun werkplaats en dan moeten we verder maar afwachten. Daarna

gaan we gezellig met Hanneke en Nils in de Royal Natal Yachtclub uit eten.


Zaterdag, 28 november 2015, Durban, Zuid Afrika.


Tijd om Durban te gaan verkennen. De marina ligt direct naast het centrum, dus daar

gaan we naar op weg. We blijven zo veel mogelijk op de hoofdstraten, de zijstraten

zijn niet aanlokkelijk, de mensen zijn ook niet echt toeschietelijk, er hangen veel

locals op straat, als je die passeert kijken ze je alleen maar na, reageren niet op onze

begroeting of roepen elkaar iets toe in hun eigen taal. Het voelt wat ongemakkelijk.

De criminaliteit in Durban ligt hoog, er wordt ook absoluut afgeraden om tegen donker

de stad in te gaan. Maar de hoofdstraten zijn levendig met mooie winkels, het

verkeer is loeidruk en de winkels zijn overvol. Het is niet alleen zaterdagdrukte, maar

het is ook Payday vandaag, je moet gewoon in de rij staan bij de winkels. Wij hebben

niets nodig, dus kunnen wij volstaan met rondslenteren en kijken. We besluiten eerst

naar het City Hall op zoek te gaan, dat is een replica van het gemeentehuis in Belfast,

Noord Ierland gebouwd in 1910 en het is inderdaad prachtig om te zien.



Verderop zien we een stukje straattheater, Zulumeisjes en jongens zingen en

klappen daar op traditionele wijze en laten dan onder het opzwepende ritme van de

drums zien hoe hoog en hoe snel zij hun benen kunnen heffen.



  


Niet alleen leuk om naar hun performance te kijken,


 


maar nu heb ik ook de gelegenheid het publiek te observeren. Het is een mix van

allerhande culturen en kledingstijlen. De meeste mensen zijn verzorgd gekleed,

haren zijn altijd kunstig gevlochten, vaak ook met extensions, extra kleuren, een

knoet hier of daar, maar wat me ook verbaasde, veel mensen met een pruik op.

Stijl haar is voor velen toch de grote wens en dan lopen ze net zo lief met een nylon

pruik op in de hitte.


 


Een aantal mannen hier in de stad zijn wat dandy achtig gekleed, kekke strakke

broek, moei bijpassend shirt, blitse schoentjes en een te gek hoedje of pet om het

geheel te completeren. Een beetje Sporting Life (Porgy en Bess) figuren. Ik zag in de

regen op de pier een aantal jonge meisjes van een jaar of 13 die een (school?) uitje

maakten, gekleed in cocktailjurkjes op torenhoge hakken, waar ze nauwelijks op

konden lopen.  De jongens renden gauw terug naar de bus, toen het begon te

regenen en zij strompelden kittig door. Wij gaan ook weer verder. Een bezoek aan

het mooie postkantoor.


 


Durban heeft een mooie mix van oude Victoriaans gebouwen en moderne

architectuur.


 


Maar zoals reeds gezegd, de volksbuurten slaan we over, dus je ziet alleen het

mooie gedeelte van de stad. Al met al hebben we al weer heel wat kilometers in de

benen, we gaan terug, nog even langs de fruitverkopers voor een aantal grote

ananassen, die eet ik iedere dag achter elkaar op. Heerlijk. Daarna krijgen we nog

Cath en Mark van de nieuw aangekomen Australische boot Tuuletar aan boord. Altijd

weer  leuk om nieuwe mensen te leren kennen en als we dan een poosje in gesprek

zijn, hebben we het over de restaurants in Tonga of plaatsen in New Zealand waar we

eigenlijk dezelfde ervaringen hebben gehad. Wat is de wereld toch klein.


Zondag, 29 november 2015, een decadente dag in Durban.


We beginnen de dag al goed, we hebben afgesproken met Willem Kruk voor een

ontbijt in de RNYC.


 


We hebben elkaar nog nooit ontmoet, maar Roderick en Willem hebben een

gedeeld verleden, zij hebben beide op het opleidingsschip de Pollux gezeten, er is dus

heel wat af te kletsen na 50 jaar. Willem woont al 42 jaar in Zuid Afrika, waar hij een

geweldige scheepswerf opgebouwd heeft. Het was een heel gezellig ontbijt en Willem

heeft ons uitgenodigd voor een braai op zijn farm woensdag. Daar hebben we zin in.

Na afloop geeft Willem ons een lift naar het strand. Durban heeft een langgerekt

strand met een prachtig aangelegde boulevard vol vertier. Het is dan ook loeidruk

met baders, wandelaars, skateborders, gehuurde fietsen, hardlopers en niet te

vergeten kerkgangers, deze groep houdt hun dienst gebruikelijk op het strand. Deze

showgirls hadden iets anders te vieren.


 


Er zijn maar een paar plaatsen waar je mag zwemmen, daar zijn strandwachten en

haaiennetten, die plekken zijn maar klein, zo'n 100 meter breed en die zijn dus

afgeladen met mensen. De rest strekt zich uit op het natte zand.


   



 


Op de boulevard zijn bij verschillende stranden uitgebreide zwembaden geplaatst,

speelzwembaden, niet diep, maar omgeven door palmen en schaduwgevende

afdakjes, veel toiletgebouwen, omkleedgelegenheid enz. alles betaald door de stad

Durban. Aan het eind bevindt zich het nieuwgebouwde voetbalstadion, wat gebruikt

is voor de WK, even een foto van internet geleend.


 


We wandelen verder langs de jongens die zandsculpturen maken, er zitten hele

originele tussen,  de laatste had het vliegtuig van Malaysia Airlines nagemaakt.


 


Dan nemen we toppunt van decadentie een echte riksja, in het kader van de

ontwikkelingssamenwerking of gewoon voor de lol? Eigenlijk ook een beetje omdat

Kapitein Rob in zijn stripboek ook een riksja met een Zulukrijger nam. Alleen onze

Zulu zette zijn hoed alleen even op voor de show, hij ging er echt niet mee rennen.


  


We zijn samen natuurlijk best wel zwaar, maar de riksjarijder trekt de riksja aan,

gaat dan een stukje rennen en laat dan de beugel omhoog komen, waardoor het

karretje een beetje kiept en hij met zijn benen los van de grond de riksja laat

freewheelen. Best wel een beetje eng, ik werd daar heel giechelig van.


 


Een half uurtje later staan we weer op onze eigen benen, tijd voor een halal ijsje.

En voor mij een lekkere moot ananas op een stokje.


 


Er is continue van alles te zien, Durban is een grote "melting pot" van culturen.

De Zuludominee is net klaar met de dienst, een Arabisch moslim echtpaar op

vakantie. Fietsen en scootertjes gehuurd voor het hele gezin, even later kwamen

er nog een zwart geklede zoon en dochter, uiteraard ook gesluierd, op een fiets bij.


 


Tijd om terug naar huis te gaan, het is nog een hele tippel. We maken nog een

tussenstop bij de Chinese Mall, maar de winkels verkopen alleen maar meuk.

Bij de marina aangekomen willen we alleen even een lichte lunch halen, maar als we

binnenkomen zien we dat alles klaar staat voor een Sunday Lunch. Uitgebreide

buffetten met zalm, mosselen, haring, garnalen, curry's, roastbeef, geroosterde ham

en lam, een hele lading groentes en een knots van een dessertbuffet en het ruikt zo

lekker! Zeker na uren wandelen. We hebben niet gereserveerd, maar heeft U

misschien nog een plaatsje over? En zo zitten we even later ons ongans te eten aan

al die heerlijkheden.


 


Dit is een wat chiquere yachtclub, dat kun je wel zien aan de leden. Voor het venster

ligt ons schip afgemeerd, we hadden juist een nieuwe Nederlandse vlag gehesen, de

vorige was helemaal grijs geworden van het kolenstof. We hebben even de blitz

gemaakt.


 


Er is nogal een verschil tussen ons leven een paar maanden geleden op de

ankerplaatsen tussen de onbewoonde eilanden en het yachtclubgebeuren hier.



 


We komen zeer voldaan terug op de boot, tijd om ons even neer te vlijen op de

cockpitkussens. We zijn al sinds 5.00 uur vanochtend in touw. Vanuit de kuip kunnen

we het hele walgebeuren bekijken. De Wilson Wharf, zoals het hier op de kade heet

is zeer in trek bij de lokale bevolking. Hele hordes komen hier naar toe gewandeld.

En zoals in vele vorige marina's is de lokatie ook weer zeer in trek voor het maken

van trouwfoto's. Ook dit keer een schitterende Indiase bruid en bruidegom en gasten

in de meest kleurrijke kleding.


 


Maandag, 01 december 2015, Durban Marina en uShaka Marine World.


We hebben gelezen over uShaka Marina World, daar is een zee-aquarium aangelegd

in een oude vrachtboot. Dat willen we graag zien. Wanneer gaan we dat doen, nu

meteen maar, dus wandelschoenen aan en daar gaan we weer. Het is ongeveer 3

kwartier lopen hiervandaan bij het strand. Het is al heel vroeg bloedheet, dus we

lopen zo veel mogelijk in de schaduw van de huizen. We moeten oversteken, bij het

verkeerslicht staat het volgende bordje: druk die knoppie en wag vir die

groenmansein, dat is het groene mannetje op het voetgangerslicht. En kijk daar:

Mona Road!


 


Het laatste stuk lopen we weer over de boulevard langs zee, wat een heerlijk windje.

uShaka Marine World en Water World is een groot complex bestaande uit 2

gedeelten, het Marine Park met een zee-aquarium, een dolfijnenshow, zeeleeuwen en

pinguins, en Waterworld bestaat uit doe dingen, waterglijbanen enz. Wij willen alleen

in Marine World, een ticket kost 165 ZAR, maar senioren krijgen korting, die betalen

121 ZAR, meestal geldt dat alleen voor de eigen inwoners, toeristen moeten altijd de

volle mep betalen. Dit keer hebben we mazzel dat we inmiddels zo een oude kop

gekregen hebben. De kaartjes verkoper vraagt naar onze leeftijd, prima, maar we

moeten geen 121 ZAR betalen per persoon maar slechts 40 ZAR, het is vandaag een

speciale kortingsdag voor senioren, wat een geluk. Dan gaan we in galop naar de

dolfijnen afdeling want daar begint net de show.


 


Altijd weer leuk, in Harderwijk ging ik ook altijd een paar keer kijken.


 


Dan gaan we direct naar het aquarium.  Wauw, wat gaaf gedaan, we gaan het wrak

van dit vrachtschip binnen. Meteen bij binnenkomst zie je het skelet van een walvis

aan het plafond hangen. Ik heb me nooit gerealiseerd, dat die enorme flippervinnen

ook gewoon handwortelbeentjes zouden hebben. Goed te zien nu!


 


En dan kan nu het feest beginnen. Wauw, moet je kijken! Oooohhhhh! En daar

heb ik allemaal tussen gezwommen, een poos terug, tjee, wat mis ik dat....

Wat mooi toch!



De opzet van dit aquarium is geweldig, je kijkt via patrijspoorten, je zit op

vrachtkisten, zoveel mogelijk is de sfeer van het oude vrachtschip in takt gelaten.


 


Je loopt echt door de gangen van het schip naar het volgende ruim. Het is

overweldigend, grote ruiten, hoog boven je zwemmen de vissen. Wat komt daar nu

aangezwommen? Zo een heb ik er nog nooit gezien.


 


Een 60 cm grote vis met een lange hoorn op zijn hoofd, een oude mannetjesgezicht

en een gele franjestaart. Deze heeft dan ook nog stippen op zijn vel. Het is een

Spotted Unicornfish.



Prachtige aquaria vol met alle kleuren levend koraal.


 


Een gedeelte waar je onder kunt kruipen en dan je hoofd in een koepel kunt steken,

waardoor je je temidden van de vissen bevindt. Een te gekke octopus.


 


Roggen, baarzen en andere grote jongens.


 


Joekels van schildpadden (hebben we ook tussen gezwommen in Tobago Keys).


 


en dan het echte grote werk: de haaien.



 


Een duiker in een kooi is bezig de vloer te stofzuigen...


 


Tot besluit nog wat fijn spul, garnalen, langousten, zeepaardjes, allemaal even

prachtig. Een hele kamer met kasten, theekopjes op tafel enz. vol Lionfishes.

Aangelicht met ultraviolet licht, sprookjesachtig. Helaas niet te fotograferen.


 


Het was helemaal super, als ik hier zou wonen, zou ik daar heel wat keren te

vinden zijn.


Dinsdag, 01 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Tijd voor wat nuttige zaken. Vandaag eten we weer eens een keertje aan boord had

ik bedacht. We moeten toch al wat boodschappen halen, dus huppekee. Het is heet,

erg heet. Eerst moeten we langs een ATM machine. Net voor we weggaan krijgen we

een telefoontje van de firma, die onze kachel zou repareren. De aanjager van de

ventilator die nodig is, is hier nergens te krijgen of te bestellen. De enige mogelijkheid

is er een uit Europa te laten komen, daar gaat dan minimaal 3 a 4 weken overheen.

Lijkt ons geen goede optie, dat kost een hoop geld en dan moeten we maar

afwachten of het past, onze kachel is natuurlijk ook al een verouderd model. Daarbij

hebben we maar een visum voor 3 maanden, dat kan niet verlengd worden, dus 23

januari moeten we het land uit en we hebben nog een heel eind te gaan. Dus blijft er

nog maar een optie over, een nieuwe kachel bestellen. 25.000 ZAR, 1600 euro, snik.

We hebben nog flink wat zeemijlen te gaan en straks meer naar het noorden, zullen

we blij zijn dat we deze uitgave gedaan hebben, als we 's nachts natgeregend en

koud onze wacht eindigen. Voor de ATM machine staat een lange rij, het is Payday

geweest, dus de locals staan in de rij om wat Rands uit de machine te trekken.

Roderick voegt zich bij hen. 3 kwartier wachten op straat om wat geld van je eigen

rekening te kunnen krijgen, intussen ben ik de supermarkt aan het verkennen. Veel

kerstversiering, kerstkadootjes, kerstprullen, kersteten en hordes mensen. Shit en ik

heb helemaal niet zoveel nodig. Als Roderick zich bij me voegt, gaan we gezellig

samen in de rij voor de kassa. Nou langzamer kan gewoon niet, ongelooflijk. We

staan bijna een uur in de rij, voordat we afgerekend hebben. Voorlopig wordt dit de

laatste keer dat ik zelf kook, dit is zo een enorme tijdverspilling. De rest van de dag

brengen we met nuttige zaken door, dan sluiten we gezellig af met een drankje op de

Tuuletar, waar we ook kennis maken met 2 Nederlandse cruisers, die onder Maltese

vlag varen, logisch, want daar wonen ze, Jan en Marian van Avanti.


Woensdag, 02 december 2015, Durban Marina, Klein Polder Hoeve.


Vandaag zijn we uitgenodigd bij Willem Kruk (Pollux) om bij hem en Sameera de

lunch te gebruiken in zijn huis in Assengaai, in het buitengebied ten westen van

Durban, een prachtig groen heuvelachtig gebied. Willem komt ons om 11.00 uur

oppikken. Daar is het: De Klein Polder Hoeve. Wauw wat een mooi huis, maar als je

binnen komt krijg je de grootste verrassing. Willem woont al 42 jaar in Zuid Afrika

en in zijn huis heeft hij zijn Nederlands en zijn varend verleden ingebouwd. De

Polluxvlag is prominent aanwezig, foto's van de Pollux en de schepen waar hij op

gevaren heeft, een oud scheepslog, scheepslantaarns, een stuurwiel, noem maar op.


 


Willems huis is een perfecte mix van gezellig Nederlands en Zuid Afrikaans.


 


We zitten heerlijk op het terras met een glas passievruchtsap, twee honden komen

er gezellig bij. Rotweilers met staart zijn gewone honden, daar kan ik het goed mee

vinden.


 


We moeten een beetje bekend met elkaar worden, van beide zijden hebben we de

Vrienden van de Pollux site geraadpleegd, het klikt heel prima. Leuk is, dat Willem in

de Middelpolder is opgegroeid, waar ik vaak met mijn vader te vinden was, zijn

moeder leeft nog, die wordt morgen 96 jaar en woont nog zelfstandig in Aalsmeer.

Dus ook voor mij zijn er veel raakvlakken, Roderick en hij hebben beide op de Pollux

hun opleiding gehad en ook al zaten ze niet in dezelfde klas er is toch een gedeeld

verleden. Verder hebben we allemaal veel te vertellen, Willem over de grote

scheepswerf, die hij hier heeft opgebouwd, wij over onze bioscoop in Harderwijk en

over onze wereldreis natuurlijk. De tijd vliegt om.

Om het huis ligt een groot stuk grond met ruimte voor paarden, schapen en geiten,

wat bijgebouwtjes, een zwembad, en een groot aantal hondenkennels. Sameera fokt

Rotweilers, er zijn puppies in alle soorten en maten. Sameera geeft me een

rondleiding langs de kennels en in de babykamers.


 


Wat een humpie! De linker is 4 dagen oud, er was vanochtend stress, want de

moeder wilde ze niet meer en dreigde ze te doden. Gelukkig heeft een andere teef

de kleintjes geaccepteerd.


   


Dan nodigt Willem ons uit om de kapel te bekijken, die willen we heel graag zien,

daar hebben we al over gelezen.



Een echte kapel met kerkbanken en een kerkklok. Bij het binnengaan luidt Willem de

klok, dan zet hij een recorder aan met religieuze muziek, het is sfeervol en prachtig,

maar het allermooiste is het grote glas in loodraam met daarin een afbeelding van de

Pollux. Wat bijzonder en wat mooi. De zijramen hebben ook allemaal een scheepstros

in glas in lood. Wauw, waar het hart vol van is...


  .


 


Het is ontroerend mooi, ik ben er stil van.


   


Terug naar het huis, tijd om de "braai"aan te steken, tenslotte zijn we in Zuid Afrika.

Kleindochter Anneliese komt langs om Opa de prijzen te tonen, die ze op de

schoolafsluiting gewonnen heeft.


 


We hebben een heerlijke lunch van perfect gebraden lamskoteletten, steak, kip

van het spit en natuurlijk Boerewors, heerlijk glaasje Z. Afrikaanse wijn erbij.

Dochter Karin voegt zich ook bij ons.


 


Willem en Sameera, we hebben een geweldige dag gehad bij jullie, dank jullie wel.



Donderdag, 03 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Alweer een dag verder. We hebben ons vandaag niet zo uitgesloofd, we zijn een

beetje moe, zoveel kilometers gelopen, zoveel indrukken, zoveel mensen ontmoet.

Gisteravond kregen we ineens mijn Duitse zusje en zwager te spreken via Skype.

Aanvankelijk ging het niet best, maar als we onze telefoon als router gebruiken lukt het prima, alleen vliegt er een gigabyte van ons datategoed af. Heerlijk om ze weer

even te zien en horen. Vervolgens zagen we vanmiddag ineens mijn zusje Netty op

internet, tjee, al tijd krijgen we geen contact en nu met beide. Ik denk dat Roderick

naar de winkel moet om even te "uptoppen." Vanavond is er een braai op het

marinaterrein. Iedereen kan daaraan meedoen, je neemt je eigen vlees en drinken

mee en wat anders lekkers te eten om te delen. Helaas hebben we geen vers vlees

meer aan boord, dus moeten we toch weer langs de supermarkt. Wat een crime is

dat hier. Maar we hebben een meter "boerewors" en wat steaks gescoord, meteen

ook maar een lading flessen meegenomen voor als we straks weer verder gaan. We

staan nu toch in de rij. Overal sta je in de rij, bij het naar binnengaan, bij de counters,

bij de geldautomaat, bij de kassa, bij het naar buiten gaan, wordt je tas ook weer

gecontroleerd. Je moet er wat voor over hebben. Het vlees hier is uitmuntend van

smaak en heel mals en ongelooflijk voordelig. 2 grote prime ribsteaks voor ongeveer

2,10 euro. Maar op deze manier vliegen de kiloos er wel aan. Het is maar goed dat

ons visum maar 3 maanden geldig is. We hebben een reservering gemaakt voor het

kerstdiner op 5 december, grappig die datum. Hebben we toch ook feest. De

kerstman komt ook. Het is hier zonnig en 29 graden. De braai was gezellig, weer heel

veel nieuwe mensen leren kennen. Nog een discussie met een Australier, toen wij

vertelden dat Afrikaans van de Nederlandse taal afkomt. Nou dat dachten wij dan

wel, maar dat was toch mooi niet zo. We hebben het maar zo gelaten, eindelijk

worden we wat wijzer, dat scheelt een hoop energie.


Vrijdag, 04 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika


Vandaag zou onze nieuwe kachel geistalleerd worden, dus we blijven aan boord.

Misschien komt hij echt wel. Zonet kregen we een telefoontje van Mirella, dat

Roderick zijn oom Don overleden is. Het was Rodericks laatste oom. Wij weten verder

niet hoe of wat. Een kennis van Don haalt brood in de bakkerij van Pascal en die wist

dat hij iets te maken had met Don, dus die vertelde dat hij overleden was. Jammer,

we hadden hem graag nog eens gesproken, hij had van ons 100 mogen worden.

De kachel komt dus niet vandaag, grrr. We gaan even met onze fietsjes naar het

strand, dan kunnen we tot het eind van de boulevard fietsen. Lijkt mij leuk. We

fietsen het grootste deel over de stoep, hier in het verkeer geldt ook het recht van de

sterkste. Er zijn maar weinig mensen die met elkaar rekening houden. Ze komen vol

gas op het verkeerslicht af, passeren je rakelings of gaan vlak voor je langs,

waardoor je boven op de rem moet staan. Het scheelde maar een haar of ik klapte er

bovenop. Ik ben absoluut niet gecharmeerd van de mentaliteit hier in Durban, nu zijn

wij ook een van de weinige blanken, die hier rondlopen of fietsen, de Afrikaners

gebruiken hun auto. De zwarte bevolking is niet echt aardig tegen ons, norse

gezichten, weinig toeschietelijk, als toerist zou ik hier niet graag zijn. Het voelt niet

veilig, ik durf ook niet alleen de stad in, dat vind ik erg beperkend. Wij amuseren ons

toch wel, in de avonduren zijn we in de marina, een veilige plaats, uiteraard ook

omgeven door hekken en bewaking, maar daar hebben we aanspraak en fijne

restaurants in de Yachtclubs. Goed we zijn toch nog ongedeerd op het strand

aangekomen, het is loeidruk, de schoolvakanties beginnen volgende week, dus dit is

de tijd van schooluitjes en zo. Bij de zwembaden op de boulevard is het afgeladen, bij

de stukjes in zee, waar je mag zwemmen, pas je er niet eens meer rechtstandig

tussen.


 


 


We durven onze fietsjes nergens te laten staan, dus we gaan tot het eind van de

boulevard en weer terug, lekker toch weer even in de zeewind en ja, je kijkt je ogen

uit. Iedere keer weer. Een Zulu dansgroep geeft een voorstelling op straat, het ziet er

heel gaaf uit, dit zijn al wat oudere jonge mannen, ze zijn erg goed. Maar ook hier ben

ik weer de klos, het is nodig om direct om me af te springen en dan vlak tegen me

aan obscene bewegingen te maken, daar ben ik niet zo van gecharmeerd. En de een

na de ander, dus gaan we beter maar weer verder.


 


Nog even een boodschap, Roderick blijft buiten bij de fietsjes en dan weer een heel

lastige terugtocht over de stoep voornamelijk. Fietsen spaart onze moegelopen

voeten, maar of het nu handiger is? Vanmiddag hoorden we allemaal politiesirenes, in

de krant lees ik later, dat er iemand vermoord is in een van de hotels aan het strand.

Maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen, dat ik ook in de Telegraaf op het Internet

gelezen heb over alle moorden en liquidaties in Amsterdam West. Maar dat is op dit

moment de Ver van mijn bed show.


Zaterdag, 05 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Durban is een getijdehaven, er komt voortdurend een enorme berg rommel naar

binnen drijven, de mensen gooien alles om zich heen op de grond, de stad is echt

bezig met een "Houdt uw stad schoon" actie, overal staan mooi geschilderde

prullenbakken en lopen opruimploegen. Maar het is een kwestie van

mentaliteitsverandering, dat kost tijd. Terwijl ik in de winkel was gister, zat Roderick

naar een man te kijken, een keurige man, die wat zat te eten buiten. Hij is 4 maal

van plaats veranderd en op iedere plek liet hij zijn troep achter. Afgelopen vrijdag

hebben ze met behulp van scholieren de hele marina schoongemaakt, met visnetten

en vuilniszakken liepen de jongeren bij laag water langs de walkant, echt alles hadden

ze uit het water gevist, maar vanochtend zag het er alweer zo uit. Ongelooflijk toch.

Intussen is Roderick iedere dag bezig met de planning om verder te gaan, alle

weerprogramma's worden bestudeerd, dan kijken we hoe ver we kunnen komen en

waar we een veilige stop kunnen maken om de volgende depressie af te wachten.

Misschien maandag of dinsdag.


 


Het is een druilerige regendag vandaag, maar dat geeft niks, we hebben een

reservering gemaakt voor de Kerstlunch in Point Yachtclub. Zo hebben we op 5

december ieder ons eigen feestje, Sinterklaas of Santa Claus, what's in a name?


 


Er staan mooi gedekte tafels te wachten. Het leuke van deze Kerstlunch is de

aanwezigheid van het Durban City Orchestra, dat een "kerstconcert" zal geven.


 


Zondag, 06 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Dit is de laatste zondag hier, het regent de hele dag, mooie gelegenheid om nog een

keer naar de Sunday Carvery in de Royal Natal Yacht Club te gaan. Het restaurant

hier is echt een niveau hoger dan aan de overkant. Er staan weer allerhande

heerlijkheden op het uitgebreide buffet, een grote keus van rivierkreeftjes, gerookte

zalm, mosselen, groenten, salades, allerhande geroosterd vlees, wederom een

verrukkelijk toetjes buffet en tot slot kazen en zo. Wauw, als je van alles een

piepklein stukje neemt, plof je alsnog uit elkaar. Wat een heerlijkheden, wat een luxe.

Ik lees de Afrikaanse kranten even door en vind daar het "ontstellende" bericht plus

foto van Sinterklaas en Zwarte Piet bij de Nachtwacht in het Rijksmuseum,dat die nog steeds verschijnen in het openbaar, terwijl de VN al in augustus een motie

hadden aangenomen..... Lekker belangrijk, de halve wereld moordt elkaar uit en dan

publiceren ze het berichtje over Sinterklaas. Hoeveel eeuwen moeten we eigenlijk

terug gaan om excuses aan te bieden voor alles wat er ooit gedaan is door onze verre

voorvaderen? Ik las ook het berichtje over de nabestaanden van de Molukse

Treinkapers, die de regering aanklagen, dat deze gijzelnemers gedood zijn bij de

bevrijdingsactie. En die vermoorde machinist dan en de angst van al die families, telt

dat dan niet? Ik begrijp er helemaal niks meer van af en toe.

Er is inmiddels een hele ploeg boten vanuit Richards Bay aangekomen. Helaas kunnen

we toch nog niet vertrekken, allereerst is de kachel er nog steeds niet, maar er is ook

ineens een piepkleine depressie op ons pad opgedoken (woensdag) met 25-30

knopen wind tegen, die gaat gevaarlijke golven opleveren omdat wij gebruik willen

maken van de Algulhasstroom, die ons 4-5 knopen stroming mee moet gaan geven.

Die wind tegen stromingsituatie moet je te allen tijde zien te vermijden, dat geeft

hoge steile golven, een risico wat we niet willen en kunnen nemen.


Maandag, 07 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Zoals de weersverwachting er nu ineens uit ziet, kunnen we pas zondag weer verder.

Jammer. We wachten maar af. Net zoals we nog steeds op onze kachel wachten.

We worden zo gaar van het wachten, eind van de middag ga ik toch maar even wat

boodschappen halen in een winkel een flink eind verderop, maar niet zo temidden van

het strijdgewoel. Als ik terugkom ben ik tenminste een beetje uitgeraasd, maar de

kachel is er nog steeds niet. Grrr. Roderick belt en SMS-t 10 keer maar het maakt

geen zier uit. Bij het laatste telefoontje is het Sorry, Sorry, morgenochtend om 9.00

uur komen ze direct. Regen en onweer tot besluit.


Dinsdag, 08 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Het regent wederom de hele tijd. De weersverwachting om te vertrekken wordt

steeds slechter, zoals het er nu naar uit ziet, kunnen we op zijn vroegst zondag weg.

Blllgggg! We hebben vanochtend direct de hele hut leeggehaald, maar de monteurs

zijn nog niet verschenen en het is nu 17.00 uur. We kunnen dus nergens bij en

nergens naar toe.


 


Ik ga toch maar weer even alleen op pad, naar de drukke winkelstraat. De

kledingwinkels zijn erg leuk om te zien nu met de naderende Kerstdagen. Allemaal

"cocktailjurkjes" in felle kleuren, kostuumpjes voor de kleinste jongetjes en

natuurlijk ook veel Afrikaans goed. De winkelstraat is een heksenketel, ik ben altijd

na een half uur bekaf, er is zo een overmaat aan geluid, gedrang en gedoe. De

winkels hebben grote luidsprekers op de stoep staan, waar tussen de muziekdreunen

door, ze om het hardst hun aanbiedingen door elkaar roepen. De taxibusjes toeteren,

roepen en fluiten, ze rijden te met over je tenen, overal straatverkopers, die ook echt

recht voor je opduiken. Als je een winkel ingaat word je goed bekeken, tassen moet

je inleveren, soms vragen ze of je een mes in je tas hebt of wapens. Als je er weer

uit gaat, wordt je tas door de bewaking gecontroleerd, soms moet je ook de

aankoopbonnen laten zien. En iedere winkel weer opnieuw en ik had niet eens wat

gekocht... Onderweg naar de boot, loop ik te balen, dat de kachel er nog steeds niet

is.  We hebben maar weinig keus, we kunnen alleen maar afwachten, intussen

verstrijken de dagen van ons visum. Dan kom ik een Indiase vrouw tegen met een

baby in een deken gewikkeld. Hee, die ken ik, toen we vorige keer over de steiger

liepen, zag ik haar met haar baby, ongeveer 6 maanden oud, een bos dik zwart haar.

Ik riep haar toe dat ze zo een mooi kindje had en ze liep helemaal te glunderen. Toen

kwam de Oma teruglopen en vertelde, dat die kleine aan haar hartje geopereerd was,

dat is toch schrikken, maar ze had er alle vertrouwen in dat het goed kwam. Dus ik

wenste ze veel geluk. Toen liepen ze door. Toen wij later door het hek de kant op

kwamen, kwam de moeder met baby helemaal teruggelopen, om Genevieve aan ons

voor te stellen, dat vond ik zo schattig. Nu kwam ik haar dus weer tegen, het kindje

was duidelijk ziek, zo zielig. Ze was al naar het ziekenhuis geweest, maar daar wilden

ze niets doen, toen naar een particuliere dokter, maar die wilde veel geld en nu was

ze onderweg naar de volgende. Ik heb haar 100 ZAR gegeven, waar ze heel blij mee

was, maar toen ik wegliep, dacht ik, ik had haar eigenlijk 1000 ZAR moeten geven, je

zal toch maar in zo'n situatie verkeren. Maar ik had nauwelijks geld bij me. Zo zielig.

Wat zal ik nou toch zeuren over die kachel, die er trouwens nog steeds niet is en het

is alweer 18.00 uur.


Woensdag, 09 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Vandaag is de begrafenis van Don. Mirella heeft heel veel moeite gedaan om er achter

te komen waar en wanneer. Zij is er dan ook bij. Bij navraag bij de gemeente krijg je

nul op rekest. Alles in het kader van de privacybescherming, zelfs bij de

uitvaartondernemer. Ze is er via vele omwegen toch in geslaagd om de informatie te

krijgen. Bij thuiskomst lag er een email van de gemeente op haar te wachten, waarop

ze in keurige niet mis te verstane woorden heeft geantwoord, hoezeer de gemeente

in gebreke gebleven is. We zijn trots op je meid. Ook Roderick heeft gemeente

Almere gemaild, dan moet je je sofinummer doorgeven etc, maar die aanvraag is nog

in behandeling en op donderdag de 10e hebben we nog steeds geen antwoord.

Slechte zaak. De nieuwe kachel is er nog steeds niet, de oude van ons ligt daar ook

nog, de eigenaar geeft in het wilde weg antwoorden, ja maar de koerier..., ja ze

komen vandaag nog, sorry maar...., morgenochtend 9.00 uur, over 45 minuten zijn

ze er.., je krijgt er een sik van. Roderick belt naar Willem Kruk om te vragen of hij het

bedrijf kent. Jazeker, het staat goed bekend. Hij zal wel even bellen. Ook hij komt er

niet doorheen, twee uur later staat hij met de auto voorgereden: Kom op, ik breng je

er naar toe. Zij op weg. In de firma staan 3 webastokachels klaar, nieuw in doos. Het

probleem is, ze zijn 24V en wij moeten een 12Volts kachel hebben, dus moet er een

alternator tussen en die is besteld en die komt zo met de koerier en....

Roderick vraagt waarom hij dat dan niet gewoon gezegd heeft, nu zitten we steeds

te wachten en als hij belt, wordt hem iedere keer iets op de mouw gespeld. Ja, maar

vanmiddag.... Okay zegt Willem, die zich nog even extra breed maakt, denk er aan,

dat hij dan deze middag nog geinstalleerd wordt, anders kom ik morgenochtend

hier... Goed meneer heeft het begrepen. Willem brengt Roderick terug naar de boot

en gaat dan weer terug naar huis, 30 km verderop. Hij heeft dit ritje 4 keer mogen

maken, want het blijkt dat het bedrijf 5 km vanaf zijn huis gevestigd is. Dus eerst

Roderick ophalen, dan naar het bedrijf, dan Roderick terugbrengen en dan mag hij

ook weer terug. Dank u voor de service. Eind van de middag worden we gebeld....ja

maar de koerier.... We geven het op, morgen een laatste kans en dan stoppen we er

mee. We hebben nu de kachel helemaal nog niet nodig, maar als we straks weer op

het water zitten wel, we komen in buiengebied, hoge golven, kouder water, een nat

pak is eerder regel dan uitzondering. In Kaapstad zit ook een Webasto dealer, maar

daar komen we aan tegen de kersttijd, dat is hiermidden in de zomervakantie en veel

firma's gaan voor een langere tijd dicht. We gaan maar even een lekkere Rockshandy

drinken op het terras van de RNYC. Rockshandy is een mix van gingerale, sodawater

en een scheutje Angostura, geserveerd in een heel groot glas met ijsblokjes. Errug

lekker. We komen in een leuk gesprek met een Duitse Afrikaan en een N. Zeelander,

zittend in een luie stoel aan de waterkant. Toch wel erg goed uit te houden. Intussen

worden eer allemaal luidsprekers buiten neergezet, een buffet beneden uitgestald,

tijd om weg te gaan. Roderick wordt gek van al die bijgeluiden, hij hoort toch al zo

slecht. We lopen de "chef" met koksmuts tegen het lijf. Gaan jullie weg? We leggen

uit waarom, nou dan neem je toch een take-away. Dat doen we, dus zitten we 5

minuten later bij een gezellig zacht muziekje aan onze eigen tafel te smikkelen van

een pittige kipcurry en lamscasserole.

Wat heel leuk is hier, is dat hier op de kade een verzamelpunt is voor feestjes en

partijtjes. Bij een huwelijk verzamelt iedereen zich hier, voor een uitje per boot, voor

gewoon een beetje te flaneren. Bij zo een uitje is iedereen gekleed in wit, ze zien er

op zijn mooist uit en later als het feest kan beginnen hebben ze gekleurde Hawaian

slingers om. Hee ladies, even een picture for the show.



Donderdag, 10 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


We zijn de dag met een heerlijk ontbijtje begonnen, plakjes van de Kerststol, die

Willem gisteren meegebracht had. Dan gaan we proberen water te tanken. We

hebben tappunten op de pontoon, alleen daar komt geen water uit. Beide tanks zijn

nu bijna leeg. Het is al dagen zo. Als we navragen zeggen ze morgen om 9.00 uur,

maar om 10.00 uur is er nog geen water. Nu blijkt na veel navragen en doorzeuren

dat er een uurtje water op de pontoon is, even s ochtends en even 's middags tegen

14.00 uur ( of niet). Daar moeten we dan maar gauw bij zijn. Intussen is Roderick

diesel aan het aanvullen met jerrycans, we willen zo veel mogelijk bij ons hebben, hij

is al 3 keer heen en weer geweest, nu nog een keer, dan zijn we vol.


 


Laten we nou een telefoontje krijgen, dat de monteurs er met de kachel zijn. Niet te

geloven. We onthalen ze feestelijk natuurlijk, zij weten niets van alle sores er

omheen. Het is geen pretje om nu in het lage achterste gedeelte van de hut te

moeten knutselen. Languit liggend zoals het hoort, het is 34 graden en drukkend

warm. We hebben misschien een beetje te vroeg gejuichd, de dieselpomp van de ene

kachel, kan niet gebruikt voor de nieuwe van hetzelfde merk, die moet vervangen

worden, maar waar zit die pomp? Ja, weten wij veel? Normaal gesproken tussen de

dieseltank en de kachel in dezelfde hut, maar hier dus niet. Hij is niet te vinden, de

monteur vindt allerlei leidingen waar hij wel wat mee wil, maar dat mag van Roderick

niet, dat zijn namelijk de aanvoer en returnleidingen van de grote Volvo Penta, die

willen we toch wel graag in gebruik houden. Waar zit die pomp dan toch? De leiding

verdwijnt onder de grote dieselmotor. Ten einde raad gaan we de tweede hut

helemaal leegtrekken, want de vloerdelen moeten eruit om daar te kunnen kijken. Nu

kunnen we echt onze kont niet meer keren. Het komt ongeveer overeen met het

tegelijk leeghalen van de zolder, de schuur en de kelder en het neerzetten van al die

spullen in de huiskamer.


 


Maar gevonden! Dus nu kan de monteur echt aan de slag, bij het verwijderen van

de oude pomp lekt hij behoorlijk wat diesel, dat druipt overal op en tussen en stinkt

als de hel, dat kunnen we nou net nog gebruiken. En nee het is echt geen pretje als

het binnen al 34 graden is om dan een kachel uit te testen, die moet volop aan, wil

je deze kunnen controleren. Ik ga maar naar de supermarkt voor een meter

Boerewors en 2 prime ribsteaks, vanavond is er weer een braai met verschillende

cruisers.  De steaks peuzelen we meteen op en de Boerewors heeft wat langer tijd

nodig om te braden, die delen we meestal met nieuw aangekomen cruisers. Verder nog een taartje voor de aanwezige kinderen, nou dat viel natuurlijk in de smaak, die

kwamen om en om druipnat uit het zwembad voor een stukje taart. Altijd weer een

gezellig samenzijn. 's Avonds testen we de kachel nog een keer, er zit een module op

voor alleen ventilatie, die hebben we nu het hardst nodig natuurlijk. Hij lijkt te

werken, maar 5 minuten later begint de kachel ook weer volle sterkte te verhitten.

Shit, shit, shit, nu hebben we al betaald. Dat is balen.


Vrijdag, 11 december 2015, Durban marina, Zuid Afrika.


Meteen maar weer bellen, Roderick vraagt de monteur aan de lijn, maar die heeft

alles naar behoren aangesloten, zegt hij. De baas zal nog wel terug bellen, nou die

man is een leugenaar eerste klas, dus daar hebben we ook niks van te verwachten,

maar we geven hem nog een kans. We denken erover de betaling via Visa te

storneren, maar dat heeft weer heel andere consequenties. Hier waarschuwen de

bedrijven de Customs als er rekeningen openstaan en dan krijg je geen clearance.

Kortom we staan met onze rug tegen de muur. We balen, maar als we niet oppassen

gaat dit ons hele plezier hier vergallen. We pakken onze fietsjes om naar de Chandler

te rijden, aan het eind van het schiereiland. Zwetend als otters komen we aan, het is

zo heet. Ik blijf buiten bij de fietsjes staan, maar daar willen ze niets van weten, ze

sjouwen ze gewoon naar binnen in de winkel. Okay dank je wel. Roderick heeft even

tijd nodig om alle bakken en planken af te snuffelen naar een speciaal sluitinkje, wat

nieuwe harpjes en natuurlijk iets om de dieseltroep weg te krijgen. De eigenaar vindt

het niks dat wij op de fiets door het drukke verkeer hier moeten en staat erop ons weg te brengen. Dus fietsjes achterin de pick up en wij met zijn drieen voorin.

Eigenlijk hadden we nog een vervolgplan, er is een Checkers supermarkt vanaf de

haven 20 minuten op de fiets de andere kant op, waar ze echt lekkere oude Goudse

kaas verkopen, daar wilden we nog graag naar toe. Kun je ons daar niet naar toe

brengen? Dat doet hij, we bestuderen goed de route, het wordt niet makkelijk om

terug te fietsen, overal autosnelwegen en fly-overs. Bij het winkelcentrum staan we

weer met onze fietsjes, hoe gaan we dit aanpakken. We willen eigenlijk samen de

supermarkt in. Een brutaal mens heeft de halve wereld, we gaan met de fietsjes de

winkel binnen en Roderick vraagt aan een van de dames of hij deze even achter de op

dit moment gesloten kassa mag stallen. De mevrouw weet niet hoe ze het heeft,

maar ja doe dan maar. Zo lopen we samen lekkere dingen uit te zoeken in een koele

supermarkt. En natuurlijk wordt het weer veel meer, dan gepland, met een loodzware

rugzak op mijn rug en 2 tassen achterop gaan we op weg. Nou dat viel inderdaad niet mee, over de stoep, door het gras, stukje lopen, stukje zigzag om de voetgangers,

stukje over de  grote weg met langsrazende auto's. Volgens mij zijn wij de enige

twee fietsers hier in Durban, genoeg bekijks dus. We zijn weer veilig thuis gekomen.

Tijd voor een Rockshandy op het terras van de Royal Natal Yachtclub, dat is beter.

Zittend in een luie stoel, windje van het water, uitzicht op de grote haven en een leuk

gesprek met wat mensen van hier. We lunchen aan boord, maar het is te heet om

binnen te blijven, we lopen even langs de marina, Hee, komen jullie niet naar de braai,

vraagt een van de locals. Nee, we hebben net gegeten. Nou kom dan alleen een

drankje drinken gezellig, dus gaan we terug aan boord om onze spullen te pakken, we

zijn erg moe, maar lekker buiten zitten en de zon onder zien gaan is toch ook wel erg

verleidelijk. We hebben een erg leuk gesprek met een zeiler, die over ons gehoord

heeft en van alles over Malaysia wil weten, want daar wil hij volgend jaar naar toe.

Nou dan is hij bij ons aan het juiste adres natuurlijk. Als we terug komen staat de

troep nog steeds overal, geen kaboutertjes hier! We maken het bed vrij, morgen

weer een dag.


Zaterdag, 12 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


We beginnen iedere dag met het komende weer te bekijken. Het zag er naar uit dat

we zondag konden vertrekken, maar nu ineens is daar een geniepig klein "low"

(lagedrukgebied) opgedoken, recht voor Durban. We hebben een weergat van 2,5

dagen nodig, 2 dagen om Port Elisabeth te kunnen bereiken en een halve dag voor

zekerheid, voor als de weersveranderingen sneller komen. Het is een heel gevaarlijke

kust hier en het eerste stuk biedt totaal geen uitwijkmogelijkheden. We bekijken

passageweather.com, weather SA.co.sa, windfinder, windguru, de gribfiles

geintegreerd in Open CPN, nou vergeet het maar, misschien dat we maandagmiddag

wegkunnen. Vanavond nog maar eens kijken. Roderick is druk bezig de schema's van

onze vorige heater te vergelijken met de nieuwe. Volgens de boeken moet hij echt

alleen luchtcirculatie kunnen geven, dat wordt overal vermeld. Maar ja hij doet het

toch echt niet. Uiteindelijk besluit hij gewoon een aparte kanaal ventilator aan te

sluiten op het luchtcircuit. Een hoop meer werk, maar we gaan niet meer dood van de

hitte.

In de Afrikaanse krant staat een artikel over het uMkhuze Gamepark, dat Roderick

en ik bezocht hebben in het Noorden van Kwazulu Natal. De droogte daar is nog

steeds nijpend, ook al zijn er wat buien gevallen. De neushoorns daar zijn nu zo

verzwakt, dat de KWZ besloten heeft ze te evacueren. Een aantal zit vast in de

modder en kunnen er op eigen kracht al niet meer uitkomen. Het is natuurlijk een

heidens karwij om deze kolossen te vervoeren, de hitte van het moment maakt het

nog moeilijker. De dieren moeten verdoofd worden, ingepakt, uit de modder gehesen,

gekrat en vervoerd. Direct worden ook hun hoorns afgezaagd om ze daarmee een

betere bescherming tegen de stropers te bieden. Treurig dat zoiets nodig is. Dit is dus

de laatste foto van hem met zijn fiere hoorn.



We hadden Willem en Sameera uitgenodigd om bij ons aan boord te komen eten,

maar Willem is zo druk, ze redden het echt niet. Jammer, we hadden ze graag nog

wat langer gesproken. Hij komt nog wel langs rijden om gedag te zeggen. Hij belt op

dat hij buiten staat met de auto, nu heeft hij weer een pakket heerlijke gerookte vis

meegebracht voor ons. Wat een verwennerij. We bekijken nog een keertje de

weerkaarten, het wordt alleen maar slechter. Vanuit het zuidwesten kwam een kleine

depressie aanzetten en dat is nu een reusachtig lage drukgebied geworden, een

combinatie van 3 afzonderlijke gebieden. Voorlopig kunnen we niet weg. We hebben

de haven in Houtbaai gebeld, waar we gereserveerd hebben, dat we echt nog komen,

maar dat het onmogelijk om te vertrekken. Er zijn veel cruisers die overal reserveren

en gewoon niet op komen dagen, dus geven de marinas direct de plaatsen weg, en

gelijk hebben ze, het is hoogseizoen. Dit is een heel redelijke man en hij beloofd onze

reservering vast te houden.



Zondag, 13 december 2015, nog steeds Durban Marina, Zuid Afrika.


Nog steeds hier dus, we gaan gewoon door met het schip klaarmaken, de voorraden

zijn aangevuld, het weer wordt tweemaal daags bekeken, het wordt alleen maar

beroerder. Nu wonen we in ieder geval weer in een lekker opgeruimde boot.

Vanmiddag houden we onze eigen luxueuze zondag lunch. Ik heb een superdeluxe

pastasaus in elkaar geknutseld, vooraf toastjes gerookte vis, garnalen cocktail, dan

de pasta met een verse salade erbij en toe oude kaas en druiven. Niet verkeerd.



Daarna gaan we een spelletje Risk of Mah Jongg spelen. Prima dagje dus.


Maandag, 14 december 2015, Durban, Zuid Afrika.


Het is grijs en dichtbewolkt maar toch nog 27 graden. Beter uit te houden deze

temperatuur, de laatste dagen werd je ziek van de hitte en de zomer begint pas.

Roderick wilde de importeur van Webasto bellen hier, maar het nummer geeft geen

verbinding. Internet afgezocht, overal hetzelfde telefoonnummer, ten einde raad

belt hij naar Webasto Nederland, voor een dealer hier in Zuid Afrika. Nou niet dus.

Een aardige man aan de lijn, die echt probeert te helpen. We laten het hier bij, we

hebben een kachel, dus als we weer in koude streken komen, kunnen we daarmee

voort. Hoofdstuk Webasto afgesloten. De man, die onze verstaging leverde kwam

ook nog langs met een probleem. Wij hebben een internationale overboeking

gemaakt, het geld is allang van onze rekening, maar zijn geld wordt niet vrijgegeven.

Nu had hij het verzoek of wij onze bank willen e-mailen, maar dat kan dus helemaal

niet, je kunt alleen maar bellen. Dat wordt dus weer een klusje voor Mirella.

De weersvoorspelling van nu op de gribfiles: geel is heftiger, rood is gevaarlijk en

paars willen we helemaal niet tegenkomen.


 


Dinsdag, 15 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Het stuk wit, dat je op de kaarten ziet, is niet windstil of zonder golven, maar een

gedeelte waarvan niemand kan voorspellen hoe het wordt. We horen al van de zeilers

hier, dat de richting vaak wel klopt van de voorspellingen, maar dat de windkracht

vaak vele malen hoger uitkomt. Dat hadden we zelf ook al geconstateerd. Toen er in

Tuzi Gazi windvlagen van 72 knopen gemeten werden, was de voorspelling 35

knopen met vlagen van 41 knopen. Dat scheelt een slok op een borrel.

De weersvoorspellingen zijn nog steeds niet best, maar het lijkt erop of er een

weatherwindow is op donderdag, meteen na het lagedrukgebied van woensdag. Het

is wel maar een klein weergaatje, vinden we zelf. We kunnen maximaal East London

bereiken en dan moeten we daar weer afwachten om verder te gaan. Dit is zo een

gevaarlijk stuk kust. Als we donderdag weg willen, moeten we vandaag langs de

douane en imigratie etc om ons flightplan te laten goedkeuren en uit te klaren, anders

kun je niet weg. Morgen is een Public Holiday, dan kunnen we nergens terecht. Overal

zijn cruisers druk bezig hun schip zeilklaar te maken, de laatste boodschappen aan te

slepen enz. Bij de douane treffen we ook de bemanning van 3 andere schepen. Wij

zijn er ook klaar voor. Hoogste tijd om verderop te gaan.


Woensdag, 16 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Het weergat is heel krap, maar 36 uur voor een afstand van 260 Nm, 500 km, we

krijgen wel stroom mee van de Algulhasstroom, maar die moet je eerst opzoeken en

er moet verder niets tegenzitten. We zijn er niet gelukkig mee, maar voorlopig

houden we vast aan vertrek op donderdagmorgen. Willem heeft ons uitgenodigd voor

een afscheidsetentje in de Royal Natal Yachtclub. Leuk, daar hebben we nu ook alle

tijd voor, want het officiele gebeuren hebben we gisteren al gedaan, dat neemt altijd

zo veel tijd in beslag. Vandaag zou het kleine lagedrukgebied Durban passeren, nou

dat klopt ook wel, want je waait uit je hemd. De zeilraces voor vandaag worden

afgelast. We hebben gezellig even bijgepraat en tot besluit nemen we een kop koffie

aan boord van de Happy Bird. Nog even een foto van de beide Polluxberen in Durban

met onder de zaling de Polluxvlag wapperend.



Een lekker bakje Hollandse koffie, nog wat uitleg over de apparatuur en dan is het

over en sluiten. Een heel waardevolle ontmoeting.


 


Roderick gaat nog een laatste keer wat jerrycans diesel halen en dan zitten we

helemaal vol. We gaan een rondje marina maken. We treffen de andere cruisers,

wat doen jullie? Tja, we weten het nog niet, we hebben al uitgecheckt, maar....

Kortom we zitten allemaal in hetzelfde schuitje of beter gezegd ieder in zijn eigen

schuitje. We gaan naar de bar van de Point Yachtclub om onze sleutel in te leveren,

daar krijgen we nog een deposit voor terug. Daar treffen we een aantal Afrikaanse

zeilers, die we kennen van de "braais." Uiteraard komt het gesprek op het wel of

niet vertrekken morgen. Tiger is een ervaren deliveryschipper, die alles weet van de

gevaren van deze kust en het weer. Hij vindt het window ook erg krap en in principe

verwoordt hij, wat wij zelf ook al vonden. We hebben leuke gesprekken en veel lol,

we gaan misschien morgen toch niet weg. Ze nodigen ons uit om straks bij de braai te

komen, maar ik heb geen flintertje vlees in huis. Dat maakt ze niets uit, we kunnen

gewoon mee-eten. We gaan terug aan boord om ook wat lekkers op te halen voor de

anderen, Roderick duikt toch weer in de weersvoorspellingen. Stel dat we gaan en

veilig in East London aankomen, dan kunnen we daar de eerste week daar niet weg,

er is geen enkele veilige plaats bereikbaar binnen een geschikt wetherwindow. Dan

liggen we daar op de rivier in de storm. Hier in Durban Marina hebben we leuke

contacten en we hebben een super goed en veilig plaatsje in de marina. Kortom we

blijven.


Donderdag, 17 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


We zijn altijd heel vroeg op, vandaag zetten we meteen de VHF aan om te horen wie

of er weg gaat, bij het uitvaren moet je toestemming vragen bij de Port Control. We

horen alleen Papillon en een Franse boot. Als we even later een rondje door de

marina maken, zijn alle boten blijven liggen. Dus praatje hier, praatje daar. Zo vliegt

de dag voorbij. Vanavond is er weer een braai met de gezamelijke cruisers, dus hoe

dan ook moeten we nog naar de supermarkt voor Boerewors en een paar mooie

steaks. Het vlees kost nog niet een kwart van wat het in Holland kost, misschien zelfs

nog wel minder en het is van topkwaliteit. Als je daarna dan weer de straat op gaat,

word je gek van de drukte, de hitte en vooral het lawaai en het gedrang. Ik vind het

echt iedere keer weer een uitputtingsslag.


 


We brengen de spullen aan boord, spullen in de koeling en dan is het tijd voor ons

dagelijkse relaxmoment bij RNYC, met een grote koele alcoholvrije (op een paar

druppeltjes angostura na) Rockshandy. Ja je mag er nog wel een!


   


Heerlijk zo in een luie stoel, kijkend over het water, koel briesje erbij.


 


Om 18.00 uur is het tijd om naar de braai te gaan. De ligplaatshouders zorgen er

voor dat het vuur al aangestoken is, dus wij hoeven alleen maar aan te schuiven.

Iedereen neemt ook nog wat lekkers mee, dus je loopt overal te proeven en een

praatje te maken. Het is vandaag beredruk.


 


Vrijdag, 18 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Zo nieuwe ronde, nieuwe winnaars. We hebben uitgeplozen wat het openbaar vervoer

voor ons kan betekenen. Vandaag willen we naar de bioscoop, naar de James Bond

film. Voor maandag hebben we afgesproken met andere cruisers om naar Star Wars

te gaan. We gaan nu met de People Mover, de lokale busmaatschappij, kijken of we in

de buurt van de bioscoop kunnen komen. We maken gebruik van de Circlelijn, zien we

meteen nog wat van de stad. Het kost natuurlijk wachttijd, iedere 15 minuten rijdt er

een bus, maar dat is hier niet anders dan in Nederland. We zijn de enige blanke

mensen die staan te wachten, dus eerst worden ook wij beloerd, maar al gauw

beginnen we een praatje met de locals en dat is altijd erg leuk. De bus komt, prima

bus, kraakhelder, geen graffiti, geen stukgesneden of besmeurde stoelen. Gewoon

niks mis mee. De kosten van de rit zijn 5,50 ZAR, 0,35 eurocent, nou dat is de moeite

van het proberen waard, de taxi's zijn ook niet zo duur, maar als je er steeds gebruik

van moet maken, loopt dat erg op, dat geld besteden we liever anders. Op het

kaartje van 5,50 ZAR zit ook nog overstaprecht. Alleen op vastgestelde punten mag

je overstappen op een van de andere lijnen. Goed geregeld. Ons overstappunt ligt bij

het strand, dus je raadt het al, niks overstappen, we lopen verder over het strand.

Blijer kun je me niet maken.


 


Het is nog een aardige tippel, het is hier heel verlaten, op dit punt mag je niet

zwemmen, het is ook al gevaarlijk om kniediep te lopen, niet alleen voor de stroming

maar ook voor de haaien. We hebben van onze Afrikaanse vrienden ook al heel wat

verhalen gehoord. Dus hebben we het strand bijna voor ons alleen. Als we weer naar

boven naar de boulevard proberen te lopen, rennen we hard terug naar zee, het zand

is zo bloedheet, eerst onze schoenen aan. De voorzieningen zijn hier prima, op de

boulevard douches om je af te spoelen, overal gratis openbare toiletten, best heel

redelijk en met 2 potige bewakers voor de ingang, dus ook veilig. Een stukje

verderop is het Suncoast Casino, daar moet ook de bioscoop zijn. Nou je weet niet

wat je ziet, waarschijnlijk allemaal neergezet voor het WK voetbal, het stadion

bevindt zich hier meteen achter. Het is een groot complex, heerlijk koel, mooie

kleuren en decoraties. Een groot Foodcourt met allerhande restaurantjes.


 


Er is ook een Dino tentoonstelling, dat is wel duidelijk. Levensgrote dino's op de

draaideur geplakt, dat geeft een geweldig effect, zodra je de deur rondduwt komen

ze je achterna lijkt het.


 


We lopen eerst een keer het hele complex door. Mooi hoor en het voelt heel veilig,

er staat ook werkelijk overal bewaking, prima plek om de cashvoorraad aan te vullen,

bij de achteruitgang zie je het WK stadion.


 


Daar is de bioscoop, Starwars draait hier ook en we verwachten dikke rijen,

tenslotte is het hier vakantie, maar er staat niet eens een grote standee, alleen

1 poster in de rij. Nou moet ik er wel bij vermelden, dat het 11.30 uur is en de zon

strak aan de hemel staat en het strand en de zee 100 meter verderop liggen.


 


Eigenlijk kwamen we voor de James Bond film Spectre, maar die draait nu niet, pas

over twee uur, hmm, dat is minder. Starwars draait wel om 12.00 uur, zijn daar nog

kaartjes voor? Nou we mogen uitzoeken, er zijn 10 kaartjes verkocht zien we op het

scherm. Jeetje! Nou dan gaan we natuurlijk direct naar Starwars. 2 tickets 3D

inclusief aankoop bril voor in totaal 140 ZAR, 8,50 euro. De ZAR is intussen ook nog in

waarde gezakt, dus daar hebben we voordeel van.


 


Eigenlijk kopen we nooit popcorn, maar Roderick besteld bescheiden een medium,

maar de dame achter de balie, raadt aan een grote te nemen, in de combo is dat

veel voordeliger. Okay, we go with the flow. Je moet kiezen wat voor smaak je op de

popcorn wil hebben. Roderick kiest voor barbecuekruiden en dat is hartstikke lekker,

zo lust ik ook wel popcorn, en ik heb tijdens de voorstelling aardig mee zitten graaien.

Soms is geluk gewoon te koop!


 


We hebben genoten van de nieuwe Starwarsfilm met alle ingredienten erin van de

oude Starwarsfilms. Prima voorstelling, ruime plaatsen en stoelen, heerlijk.

Als we weer buiten komen, slaat de hitte in een klap op je kop, de zon brandt echt.

We gaan terug naar huis, deze hitte is slopend. De bushalte is vlakbij en de bus komt

al snel, dat is mazzel. Nu moeten we wel overstappen, maar daar laat de bus op zich

wachten, onze lijn komt wel, stopt, maar weigert mensen mee te nemen, niet leuk

natuurlijk, maar aan de andere kant raken we in gesprek met 2 zwarte, zeer

aanwezige matrones, gekleed in strakke, glimmende, felgekleurde jurken en grote

hoeden. "He is going with the devil", zei de een. Daar moet inwendig dan wel om

lachen. Om 16.00 uur komt Tim met zijn vriendin aan boord wat drinken. Hij heeft

ons beloofd een dag rond te rijden, om zijn Zuid Afrika, waar hij trots op is, aan ons te

laten zien. We hebben afgesproken voor maandag, we hebben er zin in. Zo krijgen we

het ineens toch nog druk hier. We hebben een erg gelachen. Om 18.00 uur willen we

even aan de mensen van R Sea Cat vertellen over de bioscoop en hoe daar te komen,

maar we zien in de verte de barbecue branden, even kijken wie er zijn. Het zijn onze

Afrikaanse vrienden. Wat is dat, beginnen zonder ons? Nee, we waren al rooksignalen

aan het geven. Okay, ik terug om spullen te halen. Wederom een supergezellige

avond en veel te veel gegeten. We beginnen met onze eigen spullen, we brengen ook

wat extra's mee voor de anderen, maar dat doen zij ook. Dus dit moet je even

proeven.., dit is een specialiteit.., dit is zo perfect klaargemaakt, dat krijg je

nergens... En dan ben je alweer 3 gangen verder, van gemarineerde grote garnalen

tot lamskoteletten, van Texassteak tot Weihnachtstolle, maar voornamelijk heel veel

vlees. Ze zeggen zelf ook ons eten bestaat voor meer dan 80% uit vlees.



Zaterdag, 19 december 2015, nog steeds in Durban, Zuid Afrika.


We gaan ons weer even in het stadsgewoel begeven. Het is zaterdag, dus extra druk,

dat zullen we weten ook.


 


Na een uurtje gedrang maken we gauw dat we weg komen en lopen door een stil

gedeelte terug naar de boot. Afgepeigerd zijn we door de overmaat aan lawaai en

gedrang. De straten zijn overspannen met kerstverlichting, alleen hebben we die nog

nooit brandend gezien. In het donker is Durban een verlaten stad en iedereen raadt

ons ten sterkste af om daar dan rond te lopen, het is dan echt gevaarlijk. Waren we

toch al niet van plan.


 


Hehe even uitpuffen aan boord. De voorspelde harde wind is intussen ook aange-

komen, voor vandaag is het wel best zo.


Zondag, 20 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Tijd om onze benen te strekken, we wandelen naar Wilsons Wharf, daar vertrekken

alle toeristen boten voor een tour door de haven. Het is afgeladen druk, tenslotte is

het hoogseizoen. De restaurantjes zijn goed bezet, mensen staan in de rij voor een

tochtje. Maar er is hier geen verkeer, dus geen uitlaatgassen, maar een briesje vanaf

zee, dat heb je wel nodig ook, want het is nu 35 graden. De mensen hebben zich weer

allemaal op hun mooist uitgedost, dat vind ik altijd erg leuk om te zien. We snuffelen

wat rond bij de winkeltjes daar, die hanteren duidelijk toeristenprijzen. Ach we

hebben er geen last van, we kopen toch niets. Om 18.00 uur gaat Roderick even

kijken of er vandaag een braai is. Ja, onze Z Afrikaanse vrienden zijn er al, het

vuurtje wordt al opgestookt. Hij gaat vast vooruit met onze spullen en ik maak nog

wat lekkers aan boord. We hebben nog een paar plakjes over van de gerookte vis

van Willem, daar kan ik nu even de blitz mee maken. Een grote Gong Xi Fa Cai schaal

vol toostjes met fijngesneden sla, home made cocktailsaus erover en dan de vis er

boven op. Dit is helemaal nieuw voor ze, ze vinden het heerlijk. Nog net een kunnen

redden voor onszelf. Intussen heeft Roderick een paar perfecte lamskoteletten

gebraden. Hier dan een paar foto's van David en Tiger.


 


Suzel en Carrie. We hebben zo een lol met z'n allen.


  


En dan zakt de zon, het wordt bijna windstil, het water is als een spiegel, de wereld

roze gekleurd en het is nog steeds een heerlijke temperatuur. Genieten!!!


Maandag, 21 december 2015, Durban en Valley of 1000 Hills, Zuid Afrika.


Om 07.00 uur komt Tim ons al afhalen. Vandaag is hij onze gids en gaat ons de mooie

plekjes laten zien. We gaan naar de Valley of 1000 Hills. Hij woont daar zelf, dus hij

heeft de eerste 45 km al achter de rug. We vertrekken zo vroeg om voor de

verkeersdrukte hier weg te zijn. Bij de eerste stop nemen we een lekkere kop

Hollandse koffie, lang leve de thermoskan. Het uitzicht is nu al prachtig, alleen de

bergen op de achtergrond zijn heiig.


 


Heerlijk zo'n prive tour, ik kan gewoon roepen stop, als ik graag een foto wil maken.

Er is zoveel te zien. Doordat het al een paar keer geregend heeft, is een gedeelte al

weer groen aan het worden, het is bij lange na nog niet genoeg, maar ook de rivierenhebben al een klein stroompje water. De huizen hier zijn omringd door grote

stukken grond, hier hebben ze er een paar struisvogels lopen.


 


We rijden van prachtige plek naar nog mooier. Tim maakt een stop, hier woont

een Duits meisje in haar eentje tussen de locals in het kader van de

ontwikkelingssamenwerking. Dapper hoor.


 


Granietbergen.

 


Overstekend wild, zeboe koeien met ieder een stierkalfje.


 



Tim voert ons mee over de bergen, waar we een prachtig uitzicht hebben op de

vallei.



Juist omdat er zo weinig water staat, kun je gped de vormen zien van de afgeslepen

rotsen. Een heel mooi verstild landschap.



Voor de middaghitte echt doorzet, gaan we direct verder naar beneden naar de vallei,

waar een grote stuwdam is aangelegd.


 


 


Het hierdoor ontstane stuwmeer is verantwoordelijk voor de watervoorziening van

Durban. Door sedimentafzetting kunnen we zien dat het waterpeil over de gehele

vlakte zeker 4 meter lager ligt. Voorlopig hebben ze nog heel wat regen nodig.


 


Aan de zijkant is een soort overloop afvoerkanaal gemaakt, zodat er geen vervuild

water in het opgeslagen bassin vloeit. Ook hier is de lage stand duidelijk te zien. De

rechte berg wordt hier de Tafelberg van Natal genoemd.


 


Met de auto rijden we naar het strand van het stuwmeer. Je doet hier alles per auto.

Het is bloedheet, ik denk dat we de 40 graden wel halen vandaag.


 


Ik loop langs de waterkant op zoek naar schelpen, maar die zijn hier niet, dit is

rivierwater. Wel vind ik een paar mooie stukken graniet. Ach die kunnen ook nog wel

mee aan boord. Bij terugkomst zie ik ineens dit bordje staan. Die beesten zitten echtoveral. Maar dit is dus een aangelegde picknick plaats met overal gemetselde

barbecues (braais). Ik schrik er telkens weer van.


   


We vinden op de grond een tak begroeid met wilde orchideeen. Die groeien hier op de

bomen.


 


Tim plaatst de tak terug in een holte van de boom.

 


Verder gaan we weer, next stop Inchanga, het spoorwegstationnetje van de

stoomtrein van Kloof naar Inchanga, over het traject door de 1000 Hills.

Daar hadden we een paar weken geleden mee willen gaan, maar die tocht was

volledig volgeboekt. Nu hebben we het toch allemaal gezien en nog veel mooier.


 


Hier worden de oude stoomtreinen door vrijwilligers gerestaureerd.


 


Hoogste tijd voor de lunch inmiddels, onze magen knagen. Tim heeft iets

georganiseerd, maar nog niet verteld wat. We rijden richting van zijn huis, maar

stoppen bij het stulpje van vrienden. Het zijn echt hele landgoederen hier. Debra

heeft voor ons een heerlijk maal voorbereid wat we heerlijk buiten in de grote tuin

verorberen.

 


Ook dit huis heeft een aantal bijgebouwen, een vierdubbele garage, een verwarmd

zwembad met sauna en bar, enz enz. Ons hele huisje past in een van de

bijgebouwtjes. Het huis is schitterend ingericht en uiteraard van alle comfort

voorzien. Net als bij Willem zijn er geen plafonds, het zijn hoge ruimtes, je kijkt tegen

de dakbalken en de rieten afdekking houdt het binnen goed koel. De pauwen lopen

om ons heen, niet vergeten de stalen deur te sluiten, anders rent de vogel meteennaar binnen.


 


Terwijl Debra de laatste hand aan het eten legt, neemt Tim ons mee om zijn huis te

bekijken, een wegje verderop. Niet zo luxueus als hier, maar een heel mooie fijne

woning op een prachtige plaats, boven op de heuvel met ook weer heel veel grond

rondom. Dan gauw terug, honger! We vertellen wat we al zoal gedaan hebben, met

onze fietsjes naar Davenport voor Hollandse kaas en dat ik overal schelpen verzamel

en zand. Debra is een goede luisteraar. Bij het afscheid nemen, moet ik nog eerst

even wat zien. Ze heeft een mandje schelpen, stenen en zand. Meegenomen uit de

woestijn van Namibie. Huh, schelpen in de woestijn? Die moeten dan al duizenden

jaren oud zijn. Ik krijg er een kado, ik ben er als een kind zo blij mee, wat gaaf. Dan

moeten we echt weg, ja, wacht nog even een momentje. In de keuken snijdt ze 3

stukken Hollandse kaas af, die ze hier bij een Hollandse boerin koopt. Wauw, lekker,

tot besluit krijgen we ook nog een eigengemaakte Christmascake mee, die al in

oktober gemaakt is, die moeten altijd heel lang staan. Ik hoop dat ze er nu nog een

voor haarzelf ook heeft. Wacht even nog een pot eigengemaakte abrikozenjam, nog

een pauwenveer. Wat een verwennerij.




Dan gaan we snel richting Durban, Roderick heeft Tim gevraagd om een stop te maken bij een electra winkel en een autoshop. Hij heeft een speciale schakelaar nodig en een nieuwe 12 V luchtpomp voor onze toeter. Ik wil ook nog graag een stop, ik had in Richards Bay zo een lekkere 3/4 broek gekocht, daar wil ik er nog wel een van. De winkel is slordig ingedeeld, maar laat ik nou nog precies dezelfde broek in mijn maat vinden. Er was er nog maar 1. Ben helemaal blij. Dan naar de boot, nog een kop koffie tot besluit en even de dag doornemen. Bekaf van alle indrukken. Dank je wel Tim, het was een super geslaagde dag.


Dinsdag, 22 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Weerkaarten bestuderen en opnieuw en opnieuw. Dit is zo een moeilijk traject. We

denken dat we kunnen vertrekken op vrijdag, 1e Kerstdag. Eerst informeren bij het

havenkantoor of dat mogelijk is. Ja dat kan wel, maar dan moeten we nu afrekenen,

het flightplan klaarmaken en morgenvroeg om 07.00 uur ons bij de Portcaptain

melden enz. Goed dan mogen we direct wel aan de slag gaan. Maar eerst gaan we

nog een keertje met de bus naar de bioscoop. Spectre, de nieuwste van James Bond.

Dinsdag is een extra goedkope dag en zo zitten we voor 2,05 euro p.p. naar de film

te kijken. Een lunch op de foodcourt van gloeiend hete en pittige Samosa's.

Vanavond natuurlijk weer een braai.


Woensdag, 23 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Om 06.30 uur maken we al onze eerste wandeling naar de Port Captain, 3 kwartier

lopen. We moesten allemaal om 07.00 uur aanwezig zijn, maar dat geldt natuurlijk

niet voor de officials. Er zitten al 3 captains van andere boten, we schuiven aan op de

grond. Het gebouw is bloedheet en benauwd, nu al zo vroeg in de morgen, de lift doet

het niet, dus eerst 4 trappen oplopen. Uiteraard moeten we een visitorsboek invullen,

met alle gegevens erop en eraan, dan door de metaaldetector, dan de vragen of we

een mes bij ons hebben, dan mogen we dus door. Om 08.00 uur staan we weer

buiten, dan naar de immigratie, daar moet je opnieuw een visitorsboek invullen, door

de detector, je tas laten controleren, zakken leegmaken, dan weer alle formulieren

invullen staand op de gang. Waarom geen fatsoenlijke tafel en stoel? Het is een

enorm gebouw. Dan naar de douane, het blijkt dat immigratie een papier gehouden

heeft, wat de douanemeneer wil hebben. Dus Roderick wordt als een schooljongen

weer teruggestuurd. Gped ook bij de douane staan we in de rij, maar dan krijgen we

ons stempeltje, uiteraard nadat Roderick alle formulieren weer ingevuld heeft en dan

mogen we ons briefje terug brengen naar de mevrouw van de Port Control, weer

door de poortjes, weer alle trappen op, enz enz. Daar krijgen we een laatste stempel

en dan mogen we vrijdag vertrekken, mits we 3 uur van te voren nog naar de

immigratie gebeld hebben, want die wil dan eerst nog langskomen. Het is 09.00 uur

en we zijn nu al moe. We wandelen weer 3 kwartier terug, maken nog een stop bij de

Sparsupermarkt en lopen dan gauw naar huis, het is grote schoonmaak en

opruimdag. Koelkast ontdooien en leeghalen, spullen allemaal weer zeilvast

wegzetten, laatste kleren wassen, de groentebakken nakijken. Voor vanavond kook

ik een pan hachee met gekookte aardappelen als bijgerecht bij de braai. David had de

hele dag nog niet gegeten, dus dat viel wel heel goed.



Donderdag, 24 december 2015, Durban Marina, Zuid Afrika.


Willem komt ons vanochtend nog gedag zeggen. Als Willem gearriveerd is, belt hij

Roderick, om de poort voor hem te openen. Alles zit hier hermetisch op slot, compleet

met scheermesjesdraad er om en er over heen. Helaas voelt Willem zich heel

beroerd, maar hij wilde toch langskomen om afscheid te nemen en een tas

kerstgeschenken af te geven. Hij kan het zelfs niet opbrengen om even een kop

koffie in het restaurant te nemen samen. Wat sneu nou, komt hij helemaal heen en

weer gereden, 45km heen, 45 km terug. Nou nog even een dikke omhelzing en daar

gaat hij weer. Nieuwsgierig pakken we de tas uit. Wat een met liefde en zorg

uitgezochte geschenken. Een heerlijke bodylotion van Revlon, een fles Westfriese

Botterbitter, een boek over het schip waarop hij gevaren heeft. Proost Willem, op je

gezondheid, dat kun je wel gebruiken.


 


Dan moeten we verder nog opschieten, vanmiddag hebben we een braai en een

pot luck met alle cruisers, dus eigen vlees en spullen meenemen en wat lekkers

koken voor gezamelijk op te eten. We zijn wel met 20 man. Om 16.00 uur houden

we het voor gezien, want om 18.00 uur hebben we weer een braai met onze

Afrikaner vrienden. Hier maken we een grote bak met champagne Sangria tot besluit.

We zullen ze missen. Dan gaan we ook vanavond als eersten weg, tenslotte loopt bij

ons de wekker om 04.00 uur af.



Vrijdag, 25 december 2015, 1e Kerstdag, vertrek Durban.


Goedemorgen allemaal, Vrolijk Kerstfeest!



Vrijdag, 25 december 2015, dag 1 onderweg van Durban naar Mosselbaai.

 

Op Kerstochtend zijn we vertrokken vanuit Durban richting Mosselbaai. Een goed

weatherwindow kwam eraan, we zijn voordat het echt goed werd al vertrokken,

want ieder uurtje is een uurtje. Het is een rotkust om te bezeilen. Hele lange

afstanden zonder schuilmogelijkheid en harde wind, vaak uit onverwachte hoek,

daardoor heel hoge steile golven. Spannend dus. Het begin viel niet mee, veel wind

tegen, met de motor tegen wind en zware swell opboksen. Het is zwaarbewolkt, de

wereld is grijs. We varen vanuit Durban richting oost, zuidoost om de Algulhasstroom

te vinden, maar we krijgen hem maar niet te pakken. Er is zoveel stroom,

tegenstroom, harde wind en golven van alle kanten. We voelen ons stom, maar zien

3 andere boten op het AIS scherm ook heen en weer zigzaggen over het scherm.  De

hele dag gaat zo verder al motorzeilend. We waren heel blij met de volle maan

vannnacht, maar te vroeg gejuicht, het is zwaarbewolkt en stikdonker, de golven zijn

rottig, veel spraywater in de kuip en over ons heen. Om 22.00 uur raken we in de

Algulhasstroom, we gaan direct met 8.7 knopen verder. De nacht is erg

oncomfortabel, het schip bokt, schommelt en springt.


Zaterdag, 26 december 2015, dag 2 onderweg van Durban naar Mosselbaai.


Vanaf zaterdag 7.00 uur zwakken de golven wat af, de wind zet verder door en we

kunnen zeilen. We hebben nu de stroom beter te pakken en die levert ons 3 knopen

per uur gratis en voor niks. Totaal afgelegd na 24 uur 173,3 Nm, 320km.

Positie 32 24.450S 029 29.452E.


 


Zaterdagavond hebben we het weer aardig moeilijk in de nacht, alleen hebben we

nu de hele nacht de maan die ons bijlicht. Korte steile golven komen van achter ons,

3 meter hoog met een interval van maar 4 seconden, het gaat maar door en dan de

swell vanuit het zuidwesten, kruisgolven van opzij. Puinhoop dus. Aardig wat water in

de kuip. Dat gaat zo door tot in de vroege zondagmorgen.


Zondag, 27 december 2015, dag 3 onderweg van Durban naar Mosselbaai.


Dan verandert de wereld weer voor ons. Bij zonsopgang nemen de golven af, we

hebben een heerlijke zee, zon, helder, lekker windje, we zeilen midden in de

Algulhasstroom en maken meer dan 10 knopen snelheid op ons gemakje, tegen

normaal een gemiddelde van 5-6 knopen. Dat schiet lekker op. Positie zondag 11.00

uur lokaal 34 20.243S 026 03.673E, Een etmaal van maar liefst 209 Nm, record!

We zien maar weinig zeeleven. De beloofde Bultruggen hebben we nog steeds niet

gezien, terwijl we al weken lang op hun routes varen. Wel veel vogels, we zien onze

eerste Albatrossen. De zee wordt steeds rustiger, naarmate de wind afneemt, in de

middag wordt het een spiegel, we varen al lange tijd verder op de motor.



Ineens zien we iets drijven, een tak, een boomstronk? Nee ik zie een grote vin?

Een dode haai? We varen er voorzichtig naar toe, wat is het toch? Als we dichterbij

komen, wuift iets ineens met zijn vin.


 


Een grote zeeleeuw. Wat leuk, hij geeft nog even een staaltje op zijn kop staan,

spreid sluit spreid met zijn achtervinnen, wat een lol.


 


Nooit hier verwacht, midden op de oceaan voor ons gevoel, er is geen land te zien.

We blijven doorgaan op de motor, we hebben de hoofdstroming verlaten en krijgen

last van tegenstroom, dat schiet een stuk minder op.



Maandag, 28 december 2015, dag 4 onderweg van Durban naar Mosselbaai.


Positie om 11.00 uur LT 34 04.861S 023 37.452E , 128 Nm op de teller. We kunnenMosselbaai niet morgenavond voor donker halen, dus besluiten we een

stop te maken in Pletttenbergbaai, daar gaan we dan een paar uur voor anker.

Van het ene moment op het andere komt er een forse zuidwestenwind opzetten,

met een swell van 4m tegen ons, golven slaan continue over de boot, we moeten

verchten voor iedere meter. We varen gelukkig al in de buurt van de baai en proberen

daar zo diep mogelijk in weg te duiken, zodat we tegen de wind en de swell kunnen

opboksen. Er liggen hier wrakken, rotsen onder water en er staat een idiote stroming.

We proberen in het gedeelte van 30-40 m diep te blijven, maar af en toe geeft de

dieptemeter ineens 0,80 m en 0.40 meter onder de kiel aan. Heel even maar, je

schrikt je rot. Gaan we nu over een rots? Een wrak? We varen met een grote bocht

richting kaap, daar willen we proberen beschutting te krijgen tegen al dit geweld.

Naar mater we verder naar de kaap komen, komt het strand aan de andere kant wel

heel dichtbij. Maar nu komen we toch meer in de luwte. Het meurt hier enorm, zit hier

een visfabriek of zo? We concentreren ons tot het uiterste bij het ankeren. Op het

moment dat de motor uitgaat, neemt de wind en de stroming ons te pakken, dus

nauwkeurig gas bij geven. Roderick staat te balanceren op het puntje van de boeg.


 


Het gaat allemaal prima, het anker grijpt zich vast, we liggen als een huis. We horen

overal geiten blaten en het lijkt wel of er een partyschip vlakbij ligt. Als we eens goed

om ons heen kijken, blijken de rotsen tot ver in de hoogte vol te liggen met

zeeleeuwen, het zijn er duizenden. Vandaar die herrie en die dikke meurende lucht.



Wat fantastisch leuk, ik heb me er de hele dag aan kunnen vergapen. Overal zijn ze,

vandaar ook die diepteverschillen op de meter, als er zo'n zeeleeuw onder het schip

door zwemt. De berg ligt bezaaid met die beesten tot heel hoog aan toe. Wauw!!



Roderick gaat wat onderhoud aan de motor doen, die heeft zich zo braaf gehouden

al die tijd en ik zit heerlijk te genieten. Er komen ook nog zwermen grote mooie

meeuwen rondcirkelen en als toetje komen er een stuk of 30 dolfijnen de baai

inzwemmen, in linie en in een noodvaart naar het strand. Die jagen alle vis naar de

ondiepte om daar eens lekker te lunchen. He, he, alle klussen gedaan, tijd om te

relaxen, het waren lange dagen.


 


Onze positie in Plettenbergbaai 34 05.887S 023 23.660E, in totaal 530,8 Nm

afgelegd tot hier. We bestuderen de weerkaarten opnieuw en opnieuw, je moet hier

zo goed rekenen. We blijven tot morgenochtend hier liggen, dan vertrekken we om

04.30 uur en hopen dan voor donker Mosselbaai te kunnen halen.


Dinsdag, 29 december 2015, dag 5 onderweg van Durban naar Mosselbaai.


Om 03.00 uur gaat de wekker af, snel wat koffie maken in de thermosflessen,

spullen weer op hun plaats en om 04.00 uur in het duister gaan we alweer anker op.

Het wordt nog moeilijk om Mosselbaai bijtijds voor donker te halen.

De zon komt pas over een half uur op. De wereld is nog in zwart wit.



We moeten de Robberg, de uiterst westelijke kaap van Plettenbergbaai ruim ronden,

er loopt nog een hele reeks rotsen door in zee.



Het is hier 's nachts erg vochtig, alles is zout en dus drijfnat, de banken, de kussens,

gewoon alles. Het blijft lang grijs, niettegenstaande dat, wordt het een heerlijke

zeildag of beter gezegd een motorzeildag. Er staat te weinig wind om voldoende

snelheid te houden en zoals al gemeld, we moeten voor donker binnenlopen. Van

Plettenbergbaai naar Mosselbaai is 70 Nm, we moeten dus minimaal 5 knopen per

uur varen en dan hebben we nog 14 uur nodig om er te komen. Om 11.00 uur vind ik

bij het opstaan een notitie in het logboek: De Kerstcake moet op! Duidelijk wat er van

me verwacht wordt. En kijk, nu weten we wat we zien. Telkens komen we ze tegen,

vaak ook dobberend met alle 4 hun flippers recht omhoog.


 


We passeren de entrance van Knysna, ook nog steeds in de mist. Pascal heeft daar

ooit gewerkt in een bakkerij en wij vonden het leuk om daar te gaan kijken, daarbij is

het ook een schitterend plaatsje. Maar de entrance is een enorme verzameling van

wandelende zandbanken er rare stromingen. Het leek ons al geen goed idee meer om

daar met de Happy Bird naar binnen te gaan, onze Afrikaner vrienden raden het ook

ten sterkste af. Vandaar onze keus om naar Mosselbaai te gaan, dan kunnen we

vandaar naar Knysna.


 


We varen de hele dag door en het ziet er naar uit, dat we op tijd gaan aankomen in

Mosselbaai. Nog maar eens een telefoontje naar de Yachtclub daar. Nee er is geen

plaats in de haven, maar er is een prima ankerplek voor de Yachtclub. Nou dan doen

we dat toch. Om 17,30 uur varen we de baai binnen, toeristisch en duidelijk op

Engelse leest geschoeid. Het lijkt op Brighton in Zuid Engeland, met zo'n zelfde

strandpaviljoen.


 


Op de kaart hadden we de ankerplaats bestudeerd, ja, dat moet wel lukken. Bij

aankomst ziet het er heel anders uit. Het is maar een heel kleine ruimte, er zijn

landingsplaatsen voor de toeristenboten, lijnen met bollen om het zwemgedeelte af

te schermen, kortom er is nauwelijks ruimette. Speedboten met daarin 20 toeristen

met zwemvesten erin gepropt, scheuren voorbij om over de golven te raggen. Ze

gaan vlak langs ons. Wij komen heel langzaam binnenvaren, want we zijn al vlak bij

de pier en het strand, dan kun je ook heel moeilijk manoeuvreren en de branding

duwt ons in snel tempo naar het strand. Tot overmaat van ramp komt er een

speedboot met daarachter een lange lijn met een zwemband met daarop 2 tieners.

De boot gaat rakelings langs onze boeg, dus we sturen snel weg. Even later flikt hij

het nog een keer, hij gaat ongelogen op volle snelheid 1 meter voor onze boeg langs

en daarachter komt dan nog zijn sleep. Is die man gek geworden, we kunnen geen

kant op. Als hij uit de buurt is, maken we een rondje om te proberen om te ankeren.

Tot 3 keer toe moet het overnieuw, er ligt 1 andere boot, de eerste keer komen we

te dicht uit bij onze buurboot, de 2 keer komen we als we om het anker draaien bijna

tegen de betonnen tankvalblokken van de pier, de 3e keer kruipen we zo ver

mogelijk naar voren en daar blijven we liggen. We zijn er allerminst gelukkig mee. Er

komt na kentering van het tij ook nog een enorme deining binnenzetten en de boot

rockt heen en weer met zo een dynamiek. Het is eigenlijk niet te doen. We kunnen

dus niet van boord, we durven het schip niet achter te laten op deze plek, daarbij

voelen we hier ons zeer ongewenst, dat betekent ook, dat we meer risico lopen.

Kortom we vinden het helemaal niets hier, maar kunnen nu het donker is ook niet

meer weg, daarbij we zijn bekaf. Kijken of we morgen wegkunnen in verband met het

weer. We hebben dan wederom een ruimte van minimaal 2,5 dagen nodig. Het is niet

ideaal, maar we gaan er voor, alleen op donderdag treffen we dan ZW wind 10-15

knopen tegen. Maar hier blijven is ook geen optie, het is echt een gevaarlijke

ankerplaats, als we dit wetherwindow niet nemen, moeten we hier dagen blijven

liggen. Er komt weinig van slapen, om 01.00 uur loop ik nog de boel te checken.


Woensdag, 30 december 2015, van Mosselbaai naar Simonstown.


In het pikkedonker om 03.00 uur s nachts gaan we al aan de slag. Roderick gaat de

dieseltanks aanvullen met diesel uit de grote jerrycans op het voordek, we kunnen

wel eens iedere druppel nodig hebben, ik maak de rest vast klaar intussen.

Bij het krieken van de dag, gaan we er al vandoor. Jammer, we hadden leuke

plannetjes gemaakt voor hier in de buurt. We wilden de boom opzoeken waar een

brievenbus geplaatst was voor zeevarenden. Daar wilden wij ook onze post in

deponeren. In vroeger tijden postten daar de zeelieden hun berichten en als er dan

een boot die richting op ging, nam die de post mee. De boom is nog steeds in gebruik.

Dan wilden we ook nog een dag hier in de buurt toeren en dan in Knysna overnachten.

Jammer. Nu gaan we proberen om in dit window Simonstown te bereiken, een

voorstad van Kaapstad. Ook hier zijn alle marina's overvol, dus we weten nog niet

waar we terecht gaan komen. Er is voor vandaag eerst lichte wind voorspeld, uit bijna

alle richtingen, dan komt er 30 knopen SE wind, dat is wel uit de goede richting maar

brengt ook hele hoge golven met zich mee, dan krijgen we in het donker ZW wind

tegen, 10-15 knopen, daar kijken we ook niet naar uit, maar meer smaken hebben

we niet. We zetten een zo slim mogelijke route uit. Zodra de zeilen staan, gaan we

om en om steeds een paar uur rusten, we kunnen het nog erg moeilijk gaan krijgen.

Op de marifoon worden de Afrikaanse weerberichten doorgegeven. He, hoor ik nu

25-30 knopen wind uit ZuidWest? Bij Kaap Algulhas? Dat zal toch niet waar zijn?

Kaap Algulhas is de meest zuidelijke kaap van Afrika, die moet al met zorg gerond

worden. 's middags is er weer een uitzending van het weerbericht. Er wordt zoveel

informatie gegeven, we proberen mee te schrijven. Het beslaat ook een enorm

gebied, van Nederland tot Italie zo'n beetje. Ja ze zeggen echt 25-30 knopen en we

weten al uit ervaring dat het altijd meer wordt. En ook de Swell komt uit die richting

met 3,5 meter, daar moeten we dan allemaal tegenin. We worden er knap nerveus

van. Maar tot nu toe gaat het heerlijk, we gaan nog maar telkens weer wat extra

uurtjes rusten, nu het nog kan. Ik kook een uitgebreide maaltijd, nu het nog kan.

We varen zo ver mogelijk ZuidWest, maar moeten ook zorgen de olie en gasvelden te

vermijden. Dat is verboden gebied. We krijgen wat meer wind, we varen onder vol

zeil, ineens komt er een breker van opzij, die ons meesleurt en ons achterstevoren

zet, we liggen in het golfdal met de genua bak en het grootzeil normaal, zoals je

normaal gaat bijliggen. De aanzuigende stroom naar de volgende golf houdt ons

verder gevangen. Roderick heeft de grootste moeite, hangend aan het roerwiel om

ons eruit te varen. Twee rondjes moeten we maken, voordat we weer op koers

liggen. Pfff! De rest van de dag gaat het eigenlijk prima. We varen een schitterende

avondhemel tegemoet. Roderick heeft alvast het oranje stormzeil aangeslagen, wat

we overdag als extra voorzeil kunnen gebruiken met de achterlijke wind.



Een schitterende zonsondergang volgt. Tot nu toe was het een heel aangename dag.



Dan neemt de bewolking weer hand over hand toe, het is aardedonker, je kunt echt

geen hand voor ogen zien. We zitten nu vlak bij de gasvelden en de routes voor de

grote tankers. Best wel eng zo. Als dan straks die wind nog komt... maar tot nu toe

is er vrijwel geen wind, alleen de golven maken het weer lastig. Tijdens mijn wacht

worden we ook weer een aantal keren door een breker opzij gezet, in het donker

altijd dubbel lastig weer op de koers terug te komen. Eenmaal komen we in een

onverwachte stroming terecht, die me in no time de hele andere kant op zet. Maar

verder geen klagen, ik zou alleen zo graag wat willen zien. We houden nu verder de

motor erbij aan. Nog steeds lichte wind.


Donderdag, 31 december 2015, onderweg naar Simonstown.


We gaan gestaag door, de wind is weliswaar gedraaid naar Zuidwest, tegen dus,

maar het is nog steeds goed te doen. In de nog steeds donkere uren speel ik sla

op met 6 tankers, die binnen het uur van verschillende kanten komen. Eindelijk komt

de maan door, dat maakt zo'n verschil. In de ochtend is het zicht beperkt tot

anderhalve Nm. Er kruist een tanker en op het scherm kan ik precies zien op welke

afstand, en van het een op het andere moment is hij totaal verdwenen. Opletten, dat

is mist of regen, dat kan ik in de ochtendschemering niet ontdekken. Het is beide zie

ik later als het licht is. "Roderick wakker worden, we zitten rondom in de mist".

Langzamerhand lost het om ons heen op, de cirkel wordt weer steeds groter en nog

steeds lichte wind. We durven nog niet blij te zijn, we zijn net bij Kaap Algulhas

aangeland, er kan nog van alles gebeuren. Alleen zijn we nu veel te langzaam om

vandaag op tijd aan te komen, dat wordt nog een nacht op zee, we moeten dan nu

zelfs nog iets afremmen om morgenvroeg bij daglicht binnen te lopen.

Kaap Algulhas ronden op eigen kiel, dat voelt toch als een mijlpaal.

Zien jullie wat? Ha, ha, nou wij ook niet. De kaap is verstopt in de wolken.


 


Om 07.00 uur komen we aan bij Kaap Algulhas. En om 12.00 uur zijn we er zo'n

beetje omheen, dan hebben we onze nachtoutfit allang vervangen voor een

niemendalletje.


 


Maar nog steeds niets te zien en nog steeds bijna geen wind, maar ons hoor je niet

klagen, we dobberen langzaam de goede kant op. En hier het bewijs dat we er toch

echt langsvaren. Positie 34 49.985S 19 59.615E.


 


We zeilen er met een grote boog omheen, de rode lijn is wat we sturen, de koerslijn,

de groene lijn is waar we in het echt varen, de ware koers over de grond. Leuk is, dat

we hier, voor ons gevoel midden op de oceaan, toch af en toe telefoonontvangst

hebben, waardoor we emails, SMS, kerstwensen en zelfs telefoontjes binnen krijgen.

Simonstown, bij Kaap de Goede Hoop, we komen er aan.

De hele middag dobberen we door, we gaan superlangzaam, ook weer niet goed,

want die laatste 60 Nm moeten toch echt nog afgelegd worden. Inmiddels is het weer

donker geworden, de wind trekt wat aan, helaas wordt het wolkendek ook steeds

dichter, de maan komt pas laat op, dus er is weer helemaal niets te zien. Met behulp

van de plotter kunnen we prima doorvaren naar de ingang van False Bay. De wind

begint ineens weer enorm toe te nemen, we spurten door het donker, het zeewater

gaat ook weer duchtig te keer, om 0.00 uur kunnen we niet proosten op het nieuwe

jaar, we hebben beide handen en voeten nodig om ons schrap te zetten, gelukkig een

warme kus lukt altijd. Gelukkig Nieuwjaar Allemaal, we gaan door met het jaar 2016.