Vrijdag, 10 mei 2013, terug in Whangarei.


We hebben een heerlijke, gezellige maar ook superdrukke tijd gehad in Holland. We

zijn door iedereen uitermate verwend, vertroeteld en volgestopt, we hebben een

gezellig huisje voor onszelf in Anjum gekocht en nu zijn we na een lange vliegreis

weer in Whangarei aangekomen. De vlucht hier naar toe ging prima, geen centje

pijn bij het inchecken, daar hebben we ons nodeloos druk om gemaakt. Verder heel

helder weer, tot ver in de Oekraine kon ik nog steeds de grond zien. Heel leuk. Na

12 uur vliegen een tussenstop van 3 uur in Kuala Lumpur, daar was het op dat

moment 6 uur 's ochtends en konden we onder het smikkelen van een Maleisisch

sateetje de zon zien opkomen.


   


Air Malaysia is absoluut een aanrader. Fantastische service, ruime plaatsen.

Daarna weer een kleine 11 uur vliegen en om 23.00 uur 's avonds kwamen we in

Auckland aan. Alles wat eetbaar was, wat losse snoepjes, biscuitjes en de gekochte

nasi kruiden en  pindasaus aan de voedsel inspectie overlegd, maar dit maal geen

enkel probleem. Onze vriend Hans stond buiten op ons te wachten en heeft ons

meegenomen naar zijn zeilboot in Auckland, waar we op de bank geslapen hebben,

na eerst een Ouderkerker Pleisterbitter genuttigd te hebben. Lydia had een

voorraad broodjes en pizza's voor ons klaargelegd om mee aan boord te nemen

genoeg voor een heel weeshuis.

Om 6 uur vanochtend weer op en om 8 uur zaten we al in de auto op weg naar

Whangarei, ruim 2 uur rijden, maar dat zijn we onderhand wel gewend. In de haven

waren toch nog wat oude bekenden, dus eerst even zwaaien en handen schudden.

Sharon van de  Marina Office heeft voor ons een plaatsje aan de steiger aan de wal

geregeld, daar varen we vanmiddag naar toe, nu is het nog laag water en anders

lopen we aan de grond. De koffers hebben we bij het kantoor laten staan, want we

moesten weer met het wrakke havenroeibootje naar het schip. Gelukkig lag de

Happy Bird er prima bij, een pak van ons hart. Het heeft de laatste week

ontzettend gespookt, windvlagen van bijna 50 knopen, maar binnen geen drupje

water, onder de vloeren kurkdroog, geen enge beesten of beestjes, dus wij zijn blij.



De temperatuur valt mee, het is hier herfst, maar we zijn natuurlijk flink afgehard in

Holland.  We gaan het schip voorbereiden om naar het centrum te varen en daarna

ploffen we op de bank. Het valt trouwens mee hoe we ons voelen na de reis, maar

dat zo wel anders worden. Internet hebben we al kunnen activeren hier, dus email

is mogelijk, telefoneren nog niet.


Donderdag, 16 mei 2013, Whangarei, New Zealand.


De week is voorbij gevlogen, we zijn direct volop aan de slag gegaan.

We liggen nu weer aan de steiger vlak aan de kant. Het omvaren ging prima, alles

werkte perfect, de motor startte direct, alle systemen deden het zonder mankeren.

Pak van ons hart. De koffers met inhoud staan aardig in de weg, maar we gaan

stukje bij beetje uit- en ook weer inpakken. Toen we het schip verlieten, hebben we

zowat alles wat normaal aan dek ligt naar binnen gehaald, dus ook de rubberboot,

de aquagenerator, de zeilen, die gerepareerd waren, de kampeerspullen liggen er

ook nog, het gereedschap en dergelijke, dat we op de werf gebruikt hebben, ligt er

ook nog, kortom de achterhutten stonden helemaal vol, de koffers staan dus

gewoon midden in de kajuit, we hebben de hoogstnoodzakelijke boodschappen

gedaan, lekker gegeten en zijn toen bekaf ons lekkere bedje ingerold. Alleen 1 ding

vergeten er lag alleen een vliesdun dekbed op, even niet aan gedacht. Het is hier 's

nachts flink koud, echt waterkoud, we lagen te rillen, natuurlijk waren we ook

doodmoe. Maar ons winterdekbed ligt helemaal weggestouwd onder de schotten in

de voorpunt, dus daar konden we niet bij, de slaapzakken liggen achter alle spullen

in de achterkajuit, de kast met truien konden we ook niet in, gelukkig kon ik nog

een paar fleece jacks uitgraven. Dus we weten wat ons morgen direct te doen

staat. De volgende ochtend (zaterdag) was het nog kouder, door het grote verschil

in de temperatuur overdag en 's nachts krijg je enorm veel condens, alles is klam

en kil, buiten is alles drijvend nat. We hadden mazzel dat de zon lekker doorkwam,

die heeft zoveel stralingswarmte hier, binnen een uurtje is het leed dan weer

geleden. Het is dan zo weer 20 graden, daar had ik in Anjum ook wel wat van willen

hebben, het werd op de dag van vertrek pas echt lekker. Het is buiten bladstil, de

rivier is als een spiegel.



Eerst een kop koffie en een ontbijtje, dan gaan we direct er tegen aan. Eerst de

spullen naar buiten, zodat we binnen een beetje bewegingsruimte krijgen. Dan ga ik

uitpakken en Roderick gaat buiten beginnen. Ik pak niet alleen uit, maar ook gelijk

weer in, nu ik diep in de kasten graaf, kom ik ook dingen tegen, die hier

overcompleet zijn en waar ik in Anjum om zit te springen. Ook nog wat souvenirs

en herinneringen, heel veel schelpen natuurlijk, al die spullen stop ik meteen weer in

een koffer, die kunnen mooi tegen die tijd mee naar Holland. Roderick gaat eerst

naar de stad om een nieuwe telfoonkaart te kopen, ons oude nummer kan niet

opnieuw geactiveerd worden, dus hebben we een nieuw nummer, daarna begint hij

met de terminals van de verstaging te vervangen, een energie vretende klus, waar

hij de hele dag mee bezig is geweest.


   


Kijk en van binnen uit gezien, ziet het er heel idyllisch uit. Ik heb een bos zijden

tulpen meegenomen.


   


Om te beginnen ga ik eerst flink boodschappen doen, we hebben alle aangebroken

flessen en potten weggegeven, dus er moet gewoon voor het dagelijks leven flink

ingeslagen worden. En nu hebben we geen auto meer, dus alles wordt weer lopend

gehaald en in de rugzak vervoerd. Goed voor de lijn, want de kilo's zijn er

aangevlogen in Holland. Verder moet ook de hele voedselvoorraad uitgegraven,

gecontroleerd en geteld worden. We moeten voor minimaal 3 tot 4 weken voedsel

en drinken aan boord hebben, bepaalde voedingsmiddelen mag je absoluut niet

invoeren, zeker geen verse groenten, zaden, vlees, zuivel en honing. Als we straks

naar Nw Caledonia gaan krijgen we daar ook weer een voedselinspectie aan boord.

Wat de voorraden betreft, dat hadden we slim gedaan, we hadden al heel veel

blikvoer nog met de auto gehaald, dat was ik vergeten, dus dat valt mee, maar er

blijft nog genoeg te halen over natuurlijk. Om te beginnen eerst maar eens een

grote pan soep maken, nu met parsnip, sekon, bleekselderij, prei en wortel. Hmmm.

Dan alvast onder het genot van een hete kom soep ons inlezen over de komende

bestemmingen.


   


Ook wordt vanaf nu iedere dag het weer bestudeerd, de depressies volgen elkaar

hier in hoog tempo op. Niet alleen bekijken we hoe de winden waaien, maar ook hoe

de golfgebieden gaan lopen. Links van Rodericks vinger ligt New Zealand, rechts zit

een stormgebied met in het rode vlak golven van 10-12 meter hoogte. Daar wil je

als het enigszins kan niet in terecht komen natuurlijk. Verder moeten er ook weer

nieuwe gastlandvlaggen aangeschaft worden, daar gaat Roderick de diverse

shipshops voor af, uiteraard ook te voet. Hier zie je de vlaggen van Nw Caledonia,

Vanuatu en Fiji.


   


En dan mag Roderick weer eens de mast in. Ter controle hadden we ons extra

voorstag door de rigger laten doormeten, gelukkig was hij nog prima in orde, maar

nu moet hij wel weer helemaal aan het topje van de mast bevestigd worden. En als

hij toch bezig is kan hij meteen halverwege een nieuwe aansluiting voor de

misthoorn maken, die hebben we in dit gebied ook weer nodig.


   


   


Als hij uiteindelijk weer aan dek komt, kan hij nauwelijks meer op zijn benen staan,

zijn spieren zijn helemaal verzuurd. Maar weer een grote klus geklaard. Vanmiddag

"mag" hij naar de film Oblivion, die wilde hij nog graag zien, kan hij even lekker

uitrusten. Zo gaan we stug door. De meegebrachte medicijnen moeten ordelijk

weggeborgen in plastic dozen onder bed, de medicijnen die over datum zijn, breng

ik naar de apotheek in de stad, die kijkt of ze nog te gebruiken zijn voor de

eilanden. Al het beddegoed gaat weer de was in, inclusief de molton onderhoezen.

Daar moet ik toch altijd heel consequent mee zijn, mijn luchtwegen protesteren

direct. Maar het is altijd zo'n rotklus. Meteen ook maar weer nieuwe hoofdkussens

aangeschaft bij Farmers, dat scheelt ook meteen. De boel staat dan wel over hoop,

maar we schieten al met al lekker op. Nu nog de uitklaringspapieren voor de douane

invullen, wederom moeten ze alle nummers, merken van de reddingsmiddelen,

paspoorten, kenmerken van het schip en de duvel en zijn oude moer weten. Die

papieren moeten op voorhand doorgefaxt worden, we denken dinsdag naar New

Caledonia te vertrekken, maar voor het weekend moeten we al de marina verlaten,

want er is een nieuwe brug gebouwd en die is volgende week buiten werking. We

blijven dan 2 dagen voor anker liggen aan de andere kant. Verder hebben we 16

zeekaarten van Nw Caledonia en Vanuatu besteld, van Fiji hebben we alles al in

huis. We hebben ook een nieuwe electronische kaart, maar we willen altijd een

papieren serie ernaast hebben, voor security. Daarbij willen we zo'n 4 maanden in

dit gebied rondvaren, het is een gebied vol riffen, atollen en eilandjes, dus we

vinden dit zeker geen overbodige luxe. Er kan altijd iets met de stroomvoorziening

gebeuren, waardoor de plotters niet meer werken, dat hebben we jaren geleden al

eens meegemaakt. Better safe than sorry! Zo langzamerhand zijn we bijna rond.

Voor komend hurricaneseizoen hebben we hier een plaats kunnen reserveren om

het schip achter te laten als wij naar Holland gaan in december. Kortom bijna klaar.


Vrijdag, 17 mei 2013, Whangarei Town Basin.


Nou de laatste loodjes! Liever gezegd Loden! Het schip moet even geheel

gereorganiseerd worden. De koffer met zeekaarten moet onder ons bed vandaan,

de kaarten omgewisseld, de gereedschappen en reserve onderdelen moeten ook

weer onder ons bed, de stormzeilen moeten bij de hand, de voorraden moeten

gestouwd. Kortom in een keer moet de hele boot overhoop, om onder bed te

kunnen komen, moeten onze dikke matrassen eruit, de bedbodems, de schotten en

dan de spullen eruit om die opnieuw in te delen. Dan kun je je kont al niet meer

keren, zoals dat heet. Dan moeten tegelijkertijd de spullen uit de achterhutten. Niet

bepaald een klus waar we naar uitkijken. Maar het is weer gelukt.


 


 


Zaterdag, 18 mei 2013, Vertrek Whangarei Town Basin.


Om 8.00 uur staan we al bij de supermarkt om de laatste verse spullen te kopen.

Wat broden, kool, wortels, kiwi's. Dan afrekenen bij de haven en dan zijn we er

klaar voor. Om 13.00 uur is het hoogwater, maar om 11.00 uur hebben we al een

halve meter water onder de kiel en kunnen we het niet langer uithouden. We zijn er

klaar voor. We gaan vandaag tot het eind van de rivier, in de buurt van Marsden

Point gaan we voor anker, in principe denken we dinsdag daar uit te klaren bij de

douane en dan New Zealand te verlaten. Ze zijn druk bezig met hijskranen bij de

brug, maandag wordt het brugdek er in gezet en is de doorgang voor de hele week

versperd, vandaar dat wij nu al die kant op gaan. Meteen na de brug zetten we de

zeilen, He, Heerlijk toch weer.


 


 


Om 15.00 uur liggen voor anker, het is flink gaan waaien, voor de zeiltocht hier naar

toe heerlijk, maar nu we voor anker liggen wat minder. Er staan behoorlijke golven

op de ankerplaats. Ik ga even binnen zitten en moet sterk aan Mirella en Pascals

huis denken. Zou de koop nog doorgaan? We willen even bellen of mailen, maar er is

geen verbinding te krijgen. Balen. Ineens schiet er een boodschap op Rodericks

telefoon: We kopen het huis! Verder komt er niets meer door. Gaaf, we zijn heel blij

voor ze. Allemaal gaan we weer onderweg naar een nieuwe toekomst.


Maandag, 20 mei 2013, Urquhart Bay, Whangarei.


Gisteren gewoon lui blijven liggen, lekker zo'n dagje. Het is ook hier weer een

prachtig mooie omgeving. Als de zon doorkomt is het snel heet, maar zodra er

maar een vloersje van een wolk voor komt is het direct koud. We moeten echt onze

dikke fleece jacks aan.


   


Maandag is het zulk mooi weer, dat we ons afvragen waarom we hier eigenlijk nog

liggen. Maar woensdag moet er een front overkomen, waar wij precies doorheen

moeten. Er zijn heftige waarschuwingen. We besluiten te vertrekken richting Opua,

dan zijn we in ieder geval wat verder richting Noorden. Eerst de douane weer bellen

om te melden dat onze plaats van vertrek veranderd. Het wordt een beetje krap

met de verloopdatum van onze visa. We hopen woensdag na passage van het front

vanuit Opua weg te kunnen. Als we vertrekken zien we een boom in de brand staan

bij de raffinaderij aan de overkant bij Marsden Point. Het is een heerlijke vaardag,

rustige zee, bijna geen wind, dus de hele tijd op de motor, maar we kunnen vlak

langs de kust, het is superhelder, dus mooi New Zealand laat je maar zien!


   


We willen in de baai van Whangaruru, ergens halverwege voor anker gaan om te

overnachten. Dat is een heel beschutte baai, daar hebben we al eens eerder

gelegen. We moeten dan nog flink doorhalen, want het is hier al vroeg donker, om

17.20 uur gaat de zon onder en straatlantaarns hebben we hier niet, wel veel

rotsen. Om 17.00 uur passeren we de rotsen van Rimarikiti, dan moeten we nog

een uur. Dus dat halen we nooit meer bij daglicht. We bestuderen de kaart nog

extra en nog eens, prenten ons alle kenmerken in en maken verder gebruik van

onze kaartplotter, die op dit punt erg nauwkeurig is. Dus we wagen het erop.

Helaas gaat de halve maan, waar we op gerekend hadden, schuil achter de wolken.

We turen in het donker en proberen ons te focussen op de donkere omtrek van de

drie eilandjes, die we moeten omzeilen en daarna kunnen we richting het groene

baken, dat een hele rits rotsen onder water aangeeft. Daarachter kunnen we voor

anker. Een uur in het donker is toch echt wel een eind, maar uiteindelijk kunnen we

ons anker laten zakken. Dat hebben we goed gedaan.


   


De volgende ochtend worden we wakker in deze beeldschone rustige baai, koffie

maken en dan direct anker op, we hebben nog een uur of 8 te gaan en eind van de

dag wordt er veel wind verwacht, recht op onze neus. Dus weg wezen. Nu bij

daglicht is het natuurlijk simpel varen als je alle gevaren duidelijk kunt zien.


   


Het gaat weer superlekker, maar vrijwel geen wind. Toch genieten.


 


 


 


Uren verder, lekker een beetje genieten van het zonnetje, maar daar komen de

windveren ook al opzetten.


 


In de verte Cape Brett, die moeten we ronden. Al goed te zien, maar nog zeker 2

uur varen.


   


We worden opgeroepen over de radio met ons MMSI nummer, dat is een

internationaal indentificatie nummer. Maritime Radio wenst ons te spreken. We

geven keurig antwoord, hun enige vraag is Hoe lang is uw schip? Waar slaat dat nou

weer op, als ze ons nummer hebben, kunnen ze ook alle andere gegevens

achterhalen. Zal wel. Misschien willen ze kijken of we er niet stiekem tussenuit

piepen of zo. Even later worden we een paar keer overvlogen door de kustwacht

helicopter.


   


Dan ronden we echt Cape Brett. Gauw nog een paar close-ups maken van de

vuurtoren. Lang leve de digitale foto camera. Wat zou mijn vader blij geweest zijn

met deze techniek. Die fotografeerde ook alles wat los en vast zat. Ik vroeger ook

met nog de ouderwetse fotorolletjes, alleen hadden we vaak het geld niet om de

foto's te laten afdrukken. Nu maak ik een foto van de vuurtoren en als we een stuk

verderop zijn en het licht valt er beter op, kan ik gewoon nog een keer in de

herkansing.


   


We passeren Hole in the rock en ronden dan letterlijk de kaap, we gaan direct naar

het zuiden, dan kunnen we verder onder zeil, wel moeten we zigzag tussen de

eilanden door, maar dat maakt het extra aantrekkelijk, maar ook moeilijker.


   


Het is een beeldschoon vaargebied. De wind komt flink doorzetten, al snel moet er

een rif in het zeil en even later nog eentje. We zeilen 3 uur tussen de eilanden en

moeten dan afbuigen om de rivier naar Opua op te varen. De wind en de stroom

hebben ons flink te pakken. We vliegen door, nog maar een beetje zeil minderen.


   


Om 15.00 uur liggen we afgemeerd in de Marina van Opua, B15.


Dinsdag, 21 mei 2013, Opua Marina.


Het is pokkeweer, koud, potdicht van de mist, nat, nog kouder, niets te beleven.

Yegg! Durk Grijsenhout, dank voor je email met de opmerking dat we momenteel

van Amsterdam naar Limburg zouden kunnen zeilen vanwege de regen, daar

knapte ik echt van op. Roderick gaat wederom het weer ophalen, shit ons Internet

is op, tja toch echt nodig in verband met de te verwachten oversteek, moeten we

steeds opnieuw de weer programma's opvragen. Hup weer voor 30 dollar Internet.

We wilden donderdag hier vertrekken, Nou vergeet het maar, er komt ineens van

opzij een depressie aanzetten, die we zaterdag zo over ons heen krijgen, als we

dan zouden vertrekken. De depressies hier zijn echt heftig. Wat nu, we kunnen niet

weg, onze visa verlopen, weer problemen. Nogmaals de douane gebeld, dit keer

kregen we de juiste aan de lijn. Tja, als U niet weg kunt vanwege het weer, kunt U

er ook niets aan doen. (Heb ik me daar nu zo druk over gemaakt?). Kortom het ziet

er naar uit dat we pas maandag wegkunnen. Er komt een partij ellende op ons af.

In de marina valt het allemaal wel mee, maar in Auckland hebben ze enorme

wateroverlast en windhozen gehad. Ik ga maar eens een beetje rondwandelen, ik

ben het eigenlijk wel zat, ik wil weg! Sjacherijn!

Ineens zie ik Don (Solstice) lopen, die is oprecht blij me te zien, roept direct zijn

vrouw Phyllis, Kijk wie hier is, Happy Bird. Nou daar knap ik natuurlijk van op. We

maken een afspraak, dat ze vanmiddag wat bij ons komen drinken. Intussen begint

het hier te onweren en wandel ik weer naar huis. Roderick we krijgen zo bezoek!

Ons bezoek roept ons over de VHF op of ze wat later mogen komen, dat heeft onze

vriend Rene van Gypsy Blues gehoord, dus die roept ons meteen aansluitend op.

Hoe kan die nou hier zijn, die was allang weer onderweg richting Tahiti. Rene en

Cheryl hebben onderweg 50 knopen wind over zich heen gekregen, een grote golf

sloeg over dek en heeft een van de ramen gedeeltelijk weggedrukt, een lading

water over de kaarten tafel. Zij zijn dus weer teruggekeerd om alle ramen opnieuw

te zetten, een grote klus. Pech voor hen, wat betreft al het werk en de kosten,

maar ze hebben ook geluk gehad, dat het zo goed afgelopen is. Wij zijn in ieder

geval blij hen weer even te zien. Toen werd het toch weer gezellig.


Donderdag, 23 mei 2013, Opua Marina.


Weer de weersverwachting op gehaald (www. passageweather.com). Maandag

weg? Dacht het niet, het wordt eerder woensdag. We zien wel. Op het eerste

kaartje zie je de wind die maandag hier aankomt, op het tweede kaartje de golven

de volgende dag. Oranje is 40-45 knopen wind en bij de golven staat oranje voor

golven tussen 8 en 12 meter. Niet echt lekker dus.


  


Intussen zijn we een nieuw project begonnen. Van ons oude grootzeil maken we

een regentent. We hebben het zeil enigszins in model gesneden, maar een gedeelte

van het schuine vlak houden we zo. Dan kunnen we gebruik maken van de

verstevigde banen. Met mijn lichte naaimachine maken we dan een tunnel aan de

zijkanten waar we een lijn doorheen halen, die Roderick met zeilgaren vastzet. Het

is een grote klus, maar het gaat wel lukken denken we. Roderick helpt de grote

stijve lap geleiden en heel voorzichtig naaien we de tunnels erin. Ik bijt mijn tong er

bijna bij af. Nu mag Roderick verder met de hoeken met zeilgaren verstevigen en

de lijnen bevestigen, we hebben al verschillende kromme zeilnaalden, kramp in de

vingers, maar het wordt een mooi  dakje.


   


 


Zaterdag, 25 mei 2013, Opua.


Het weer blijft onaangenaam en vertrekken is er zeker niet bij. Eind van de middag

begon het pas echt te waaien en hoe. Zo'n 40 knopen door de marina met bij

behorende buien. Ons mooie regendek bevalt voor geen meter, het zeil lekt door als

een gek, hadden we dus niet verwacht. Nu kunnen we er wel weer een paar flessen

waterafstotende zooi tegen aan gooien, maar we zijn alles behalve gelukkig ermee,

het zeil rekt ook. Het regent in ieder geval niet in, maar waarschijnlijk storten we

het bij het vuilnis bij vertrek. We hebben het in ieder geval geprobeerd.


Zondag, 26 mei 2013, Opua, Okiato, Russell.


Roderick heeft een goed plan voor vandaag. We nemen de pont naar de overkant

naar Okiato en gaan daar een flink stuk wandelen. Goed idee, ik word altijd zo

narrig als ik een poos niets doe, dus vandaar Rodericks idee om mij "uit te laten".

Om 11 uur staan we al op de ferry naar de overkant. Okiato is de eerste Maori

nederzetting in New Zealand.


   


Als we de pont afstappen biedt een NZ mijnheer ons een lift aan naar Russell. Dat is

leuk, want het is te ver om heen en weer te lopen. Hij geeft ons ook nog een stukje

sight seeing naar Flagstaff, waar een heleboel gedoe heeft plaatsgevonden tussen

de Engelsen en de Maori's. Diverse malen hebben de Maori's daar de vlaggestok

met de Engelse vlag omgehakt omdat ze het niet eens waren met de Britse

overeenkomst. Nu staat daar een dikke metalen vlaggestok. Wij kenden al die

verhalen al, omdat we intussen met heel wat belangrijke Maori's gesproken

hebben. Onze chauffeur is met een vrouw uit Amsterdam getrouwd geweest, dus

hij wist ook veel van Holland, helaas is zij een poosje terug overleden en van al hun

reisplannen is niet veel terecht gekomen. Nu had hij 2 Duitse backpackmeisjes

onder zijn hoede genomen, die liet hij NZ zien. In Russell hebben we met zijn allen

bij gepraat en een kop koffie gedronken, toen was het tijd om op te stappen. Wij

zijn met hen nog een stuk richting pont gereden en vervolgens uitgestapt om

verder te lopen.


  


Er is daar een hiking track aangelegd langs het moeras en dwars door het bos. Dus

dat gaan we doen. Mijn nieuwe walking sticks meteen in gebruik genomen.


   


De planken vlonder langs het moeras is een beetje slippery, maar het is een

beeldschoon gebied, we lopen daar helemaal alleen, je hoort alleen de vogels.


   


langs bamboebosjes, boomvarens, oude bomen, bloeiende bomen, lastige paadjes.


   


Na verloop van tijd verlaten we het moeras gebied en gaat het dwars door het bos

over een smal paadje berg op en berg af. Dat is andere koek, het is behoorlijk steil,

spekglad, het pad bestaat voornamelijk uit klei, waar door de regenval water op

staat, dat gegarneerd met natte bladeren, boomstronken, af en toe zijn er treden

aangelegd, die helemaal spekglad zijn. Blij dat ik mijn stokken bij me heb.


   


 


Het is zo steil en zo glad, ik ben buiten adem, mijn hart bonkt in mijn oren, zweet

loopt in stralen over mijn gezicht, mijn bril is helemaal beslagen. Maar leuk!!!


   


En mooi! Overal grote oranje paddestoelen.


   


Na een paar kilometer staan we weer boven op de top van de berg, moeten we

oversteken en gaan daar het bos weer in, weer steil naar beneden en omhoog.


 


   


Hier wordt het op punten echt gevaarlijk, zo steil en zo glad. Roderick gaat languit

in de modder, maar gelukkig heeft hij zich niet bezeerd. Ook hier weer joekels van

paddestoelen.


   


Na anderhalf uur staan we wederom aan de weg, dan moeten we nog eenmaal

weer overnieuw de bush in, maar het ziet er weer heel steil uit, we houden het voor

gezien, we gaan verder gewoon langs de weg. Het was hartstikke leuk, maar we

gaan niet overdrijven. Over 3 uur is het donker en als we dit traject nog doen,

hebben we zeker nog anderhalf uur nodig. We lopen daar helemaal in ons eentje

(met zijn tweetjes natuurlijk) in een dicht bos. Dus verstandig nemen we verder de

asfaltroute. En ook hier is weer genoeg te zien, de planten zijn iedere keer weer

een verrassing. Hier een plant met ballonachtige vruchten met een doorsnee van

zeker 10 cm, erop lopen geel zwart gestreepte rupsen. Nog nooit eerder gezien.


   


Een metershoge heg van glanzende laurierachtige bladen met knalpaarse vruchtjes,

bloeiende cabbagetree, gele cipres. De natuur is hier echt schitterend.


   


Nog een klein stukje, we zijn er bijna.


   


Terug aan boord, tijd voor een schone broek en een biertje. Eerlijk verdiend!


   


He, he, we gaan vertrekken uit New Zealand. Dat heeft langer geduurd dan dat we

verwacht hadden. De ene depressie volgde de volgende op en dat geeft hier nou

eenmaal een puist wind. Even voor de goede orde, we hebben een prima tijd gehad

hier, het is een beeldschoon land, de meeste mensen waren bijzonder vriendelijk en

behulpzaam voor ons, op die ene rottige immigratie-ambtenaar na, die ons (voor

ons gevoel onterecht) een boete heeft gegeven. Verder vind ik nog steeds de

kosten van het levensonderhoud erg hoog, nooit gedacht dat ik in Holland ooit zou

denken: Wat is het goedkoop hier. Vooral in de buurt van Opua is het nog duurder.

Onze versvoorraad vanuit Whangarei is inmiddels al behoorlijk geslonken, dus die

moet weer met beleid aangevuld worden. Bij ieder eiland wat we hier aan doen,

moeten we de verse groenten, fruit, zaden, melkproducten, boter en vlees

inleveren. Dus het is altijd een hoop gepuzzel, wat we precies mee gaan nemen en

hoeveel. Hoewel bij deze prijzen, blijven de aanschaffingen zeker binnen de perken.

Er is geen supermarkt in Opua, maar we mochten de auto van Bob lenen, dus

konden we even langs de supermarkt in Paihia rijden. En dan zijn we echt klaar

voor vertrek, maar het is nog steeds stom weer en het wordt kouder en kouder.

Het is hier nu tegen de winter. Intussen ben ik ook flink zenuwachtig want ons

visum is intussen verlopen. Iedere keer hebben we weer gebeld en gemaild naar de

douane, dat we op dit moment niet konden vertrekken, maar waarschijnlijk....en

iedere keer moesten we het weer verschuiven. Het is echt onveilig om te

vertrekken. Woensdag is het dan zover, een weerslot (weather window) dat er

redelijk uitziet. Alle vertrekkers blij, wij waren niet de enige die lagen te wachten.

Dinsdag het schip zeilklaar gemaakt, alles op zijn plaats, alles goed zeilvast gezet,

eten voorgekookt, kaarten op volgorde. We zijn er helemaal klaar voor. Het schip is

tot de puntjes in orde. Nou daar zouden we nog wel achterkomen. Omdat we

morgen al vertrekken, mogen we vandaag alvast vol tanken en wordt de btw , die

betaald is, morgen op vertoon van ons uitklaringsbewijs van de rekening

afgetrokken. Nou dat scheelt toch mooi op een bedrag van 254 NZDollar, 36 dollar.

Die willen we wel. Het weer klaart wat op, dus losgooien dan gaan we naar de

tanksteiger. Er waren er natuurlijk meer schepen met dat briljante idee, dus hebben

we eerst een uur in de wind en de stroming (rivier) rondjes liggen draaien. Maar nu

zijn wij aan de beurt. Roderick wil de tankdop er af schroeven, is er geen beweging

in te krijgen. Shit! Wat zullen we nou hebben, nog nooit een probleem mee gehad.

Beetje meer kracht, nog niet, de plastic handle om de dop te openen, breekt

doormidden. Roderick raakt al aardig verhit, hoewel het bijzonder waterkoud is.

Dan de lierhandle maar gebruiken, dat wil altijd, die past precies in de uitsparing en

daar kun je een grote slag mee maken. Als Roderick dat probeert, breekt zo het

hele binnenwerk van de sluiting van de tankdop af, helemaal vergaan. Maar hij

moet toch open. Boormachine erbij, je moet je voorstellen, de tankvuldop zit op het

allerachterste puntje, aan de buitenkant van het schip, onder het hekwerk. Roderick

is razend, het is bijna niet te doen en we worden kouder en kouder. Heike en Kai

komen langs, Nana en Markus bieden hulp, maar niemand kan er echt wat aan

doen. Roderick probeert er door middel van 2 gaten te boren om daar vervolgens

onze universele openmaker van moeilijke vuldoppen in te steken en hem dan open

te draaien. Het metalen gereedschap raakt volkomen verbogen. Einde verhaal. Wat

nu. Roderick is niet meer aanspreekbaar, hij is zo verschrikkelijk boos. Uitboren kan

ook niet, want dan varen we met een open aansluiting, waar het water door binnen

kan komen, dan zijn we pas echt in last. We besluiten de 2e tank te vullen, dan die

inhoud naar de hoofdtank over te pompen, alleen dat is maar een klein pompje en

dat duurt bijna 2 uur. Intussen is het stikdonker geworden en stortregent het weer.

Hij klimt op de steiger om te tanken, eerst wil het apparaat niks, daarna geeft hij

weer geen bon, die nodig is voor de BTW teruggave. Hoera. Een tank vol, dan

geduldig wachten op het overpompen. Natuurlijk komt er nu een schip, dat ook wil

tanken, maar die heeft gelukkig begrip voor ons probleem en meert zolang af.

Intussen loopt ons Internetaccount af binnen een half uur en we moeten nog een

laatste keer alle weerplaatjes ophalen. Achter de hoge steiger hebben we geen

ontvangst, dus Roderick klimt met de laptop in zijn hand, in de regen, op de steiger

om verderop te proberen contact te maken. Dan nog een keer tanken, natuurlijk

weer geen bon en dan mogen we in het pikdonker terug naar ons plekje aan de

steiger. Misschien 500 meter, maar het kan niet op, een donderslag waar iedereen

verstijfd van staat, windstoten, hagel, doodeng. Ik zit voorop met de zaklantaarn

en schijn alle obstakels aan, nog een hoekje om, dan zijn we bij de B steiger. Nu

nog naar ons plekje, ik schijn vooruit, maar Roderick denkt dat we er al zijn en die

begint alvast in te sturen. Ik roepen terug! terug! Je bent verkeerd! Maar hij hoort

niets en stuurt verder naar binnen. We liggen nu halfbakken tussen de schepen,

moeten achteruit steken, de stroom neemt het schip mee, de wind doet er zijn

eigen ding mee, het giet, giert van de wind en pikdonker, kortom het feest is

kompleet. We zwoegen ons uit deze penibele situatie en varen dan onze eigen box

in, waar gelukkig iemand van een buurschip aan komt snellen om ons te helpen. We

liggen vast, zonder schade aan onszelf of aan een ander schip. Phoe! Roderick is

nog steeds over de rooie. Eerst warme chocolademelk, een paar slaapzakken op de

bank en dan rustig een filmpje kijken.


Regen, regen, regen, maar binnen is het gezellig!


  


Morgen, woensdag 29e, vertrek uit New Zealand naar New Caledonia.

We gaan verder in dat hoofdstuk.