Zondag, 01 juli 2012, onderweg van Nuku Hiva naar de Tuamotu's.


We hebben zondag een supertocht, zowel overdag als 's nachts, maandagmiddag

kakt de wind alweer in. Nu proberen we weer dmv onze passaatzeilvoering in

ieder geval in beweging te blijven, af en toe een uurtje de motor aan voor de

energie. We gaan momenteel met 2 knopen per uur, nog bijna 280 Nm te gaan,

dus voorlopig zijn we er nog niet. We hebben verschillende alternatieve

aanloopbestemmingen opgezocht, omdat we niet in het donker door een pas of

langs de koraalriffen willen. En net als bij iedere andere lange overtocht moeten

we onze dieselvoorraad met veel zorg bewaken. Op de Tuamotu's kun je in

principe niets kopen en voor het invaren en uitvaren van zo'n atoleiland hebben

we de motor dringend nodig. Onderweg hebben we nog een lifter opgepikt.


   


Zoals al eerder vermeld, de eilanden liggen heel ver uit elkaar, Frans Polynesië

bestaat uit 118 eilanden, verdeeld over 5 archipels, uitgestrooid over een

oppervlakte van de Pacific Ocean van 5,5 vierkante kilometer. Om jullie een

impressie te geven: We leggen de kaart over Europa heen met Tahiti op Parijs,

dan liggen de Iles Marquises (Marquesas) in Zweden, Les Gambier in Bulgarije,

Les Australes in Sardinië, Maupiti in Bretagne en de Tuamotu's in Polen. De

eerstvolgende grote "stad" wordt Papeete op Tahiti, waar we allereerst op zoek

gaan naar een opticien om Roderick zijn bril in elkaar te laten knutselen en een

nieuw fototoestel te kopen. Maar dat gaat nog wel 2 weken duren voor we daar

zijn. Nu sukkelen we door, het is hier 33,9 graden, 12.00 uur 's middags,

stralende zon, weinig golven en zo goed als geen wind. Waarschijnlijk liggen jullie

nu allemaal in bed, want het tijdverschil met Nederland bedraagt nu 12 uur.


Dinsdag 26 juni onderweg naar de Tuamotu's.


Onze positie is om12.00 LT 11.40 S  141.16 W. Qua gezondheid is het goed te

doen, meerendeel van de tijd lig ik op de kuipbank of zit ik ingebed in de kussens,

maar ik draai 's nachts een wacht van 3 uur en in ieder geval 's ochtends ook 3

uur, dan kan Roderick ook wat rusten. Maar die moet toch het leeuwendeel van

het zeilwerk nu alleen doen. Normaal verander ik de zeilen zelf, vergroten,

verkleinen, overstag en nu is dat alleen zijn werk. Kracht zetten kan ik nog

helemaal niet, daarentegen kook ik nu ook weer zelf, dus ik kan hem wel weer

een beetje verwennen. De zee is momenteel heel rustig, dus dat is heel plezierig.

We kregen net bericht over de mail dat Lonesome George is overleden. Nou

vonden we het best wel een sukkelige schildpad, maar het heeft toch wel iets,

dat we hem nog net in levende lijve hebben gezien op Galapagos. Dat kunnen niet

veel mensen ons nazeggen. Nu is dus de hele soort uitgestorven. Maar kijk nog

even op onze website naar die mooie foto van de kont van George...


Donderdag, 28 juni 2012, nog steeds onderweg naar de Tuamotu's, vanaf

maandagavond de motor aangehad, er is werkelijk geen greintje wind, de zee

ziet eruit als Moiree-zijde. Er zijn geen windgolven, maar de continue

oceaandeining is er wel.


 


Als je dan ligt te dobberen, vallen alle zeilen weer in en met een klap weer de

andere kant op, een schip komt namelijk altijd dwars op de golven te liggen, als

er geen voortgang is. Maandagnacht dus de hele tijd op de motor gevaren,

dinsdagoverdag weer niets, af en toe geprobeerd op zeil wat verder te drijven,

maar na zonsondergang hadden we er genoeg van, de motor moet toch

regelmatig aan  om ons van stroom te voorzien, als er geen wind en geen

voortgang is, waardoor de sleepgenerator ook geen ampères levert. Het schiet

dus niet echt op, vanaf dinsdagnacht continue de motor aangehad, het is

ongelooflijk, er staat geen zuchtje wind, geen beest te zien, geen enkel schip,

een compleet lege oceaan, woensdag overdag ook de hele dag op de motor, we

worden hier wel flauw van. We halen nieuwe weerberichten op met de SSB, het

blijft knudde en straks gaat er wel wat wind komen, maar die is dan recht tegen,

dat zou betekenen nog 2 dagen motoren. Daar hebben we geen zin in, dus we

hebben het vaarschema omgegooid, vannacht om 24.00 uur hebben we de motor

uitgezet, de zeilen staan alvast aan de goede kant, als er een zuchtje komt,

varen we nu verder pal west naar het eiland Manihi. Op deze breedtegraad komt

er wat wind en daar gaan we dan gebruik van maken. En dat is gelukt, de eerste

uren heel langzaam met 2 knoopjes per uur, maar daar zijn we al heel blij mee.


Ons uitzicht deze nacht. Gelukkig hebben we ook nog een electronische kaart.


 


Vanaf 12.00 uur,donderdag, zet de wind echt lekker door, en gaan we met alle

zeilen vol, genua, kotterfok en grootzeil, richting Manihi, dat pal west van ons ligt.

Onze positie is om deze tijd 13.54 S  142.56 W . We hebben nog zeker 2 dagen

nodig en moeten dan op de juiste tijd de pas door om in de lagune te kunnen

komen, dat wordt nog een flink gereken, we vinden dat ook heel spannend, er

staat zo'n waanzinnige stroming in zo'n pas, dat het schip compleet

onbestuurbaar wordt, daarom moet je er doorheen precies op de kentering van

het tij, met slack dus. Verder zijn er in de lagunes overal koraalhoofden, hoge

torens van koraal, net onder water, die niet op de kaart staan. We zijn er best

wel een beetje zenuwachtig voor. Maar het is een heel apart gebied, dus we

willen zeker een paar eilanden aandoen. Het is nu ook broedseizoen voor de

haaien, die allemaal naar de atol lagunes vertrekken. t Zal mij benieuwen. We

zeilen nu dus weer lekker door, het is met het luie leven weer gedaan, ik heb net

brood gebakken, er staan 3 geurige broodjes uit te dampen, die zullen

waarschijnlijk geen lang leven hebben, de thermosfles met eigen gemaakte

yoghurt staat te rijpen, gisteren heeft Roderick in een stortbui weer 30 liter

water opgevangen in emmers, we zijn er maar druk mee.


Zaterdag, 30 juni 2012, Manihi, Tuamotu Archipel, pos 14.27 S  146.02 W.


Ja jullie lezen het goed, we zijn vanochtend gearriveerd in Manihi, een atol in de

Tuamotu archipel. We hebben er 5 dagen en nachten over gedaan. Het is erg

goed gegaan, met wat aanpassingen, bergen kussens en veel rusttijd (echt

waar)  was het goed te doen. We zijn natuurlijk wel moe. De laatste dag hebben

we veel moeite moeten doen om langzamer te varen, anders zouden we midden

in de nacht aankomen en tot 8 uur 's ochtends moeten wachten voordat we de

pas binnen konden varen. En gewoon ergens stil liggen kan niet, de oceaan is hier

4000 meter diep., zo'n lange ankerketting hebben we echt niet. Rustig liggen

dobberen wil ook niet altijd lukken, je bent al gauw een speelbal van de golven.

Dit keer hadden we wel weer last van de onderwater bergen, die veroorzaken

een "ondiepte" van 3000 meter, daar lopen de golven zich op de bodem tegen te

pletter en dat geeft aan de oppervlakte een heel woelige zee met golven van alle

kanten. Je wordt dan echt van alle kanten gebeukt. Een atol is een koraaleiland,

heel laag, vrijwel niet te zien vanaf de oceaan, alleen de palmbomen die er

groeien zie je ineens uit het water opdoemen. Je moet een atol zien als een grote

ring van allemaal kleine eilandjes, ter hoogte van een Nederlandse dijk of

eigenlijk nog lager, die al dan niet aan elkaar vastzitten. De ring is maar een

meter of 40 breed, alleen aan het uiteinde ontstaat er wat meer land, daar ligt

dan meestal een dorpje.



De meeste atols zijn onbewoond. Aan de oceaan kant bevindt zich een gigantisch

uitgestrekt rif onder water, vaak 10 maal zo groot als het zichtbare atol, dit rif

biedt  tevens  bescherming tegen het water geweld. Binnen de ring van koraal

bevindt zich een lagune en dan moet je qua afmeting denken aan het

Markermeer of zo, hier in Manihi is de lagune 15 Nm (27 km) lang. In wezen kun

je het zien als een groot meer, omgeven door een koraaldijk met palmbomen,

midden in de oceaan. Dus zowel buiten als binnen zeewater. Door de koraalring

heen lopen geulen, ingesleten door de oceaan, soms is er een toegangspas

geschikt voor boten, waardoor je de lagune binnen kunt varen. De tijd waarop dit

kan, luistert heel nauw. Het is maar een smalle geul en tijdens eb en vloed staat

daar een ongelooflijke stroming, soms meer dan 9 knopen, ons schip vaart

maximaal 8 knopen, de oceaan perst met geweld het water naar binnen, voor de

ingang is er daardoor veel dwarsstroom, draaikolken, stroomversnellingen,

stroomrafels, dat samen met de gigantische stroming in de pas, de niet altijd

zichtbare ondieptes, de riffen onder water, de koraalhoofden, (dit zijn torens van

koraal die overal vanaf de bodem omhoog groeien) dit alles tezamen maakt de

entrée tot een spannende onderneming.

Goed we hebben dus ons huiswerk netjes gedaan, hoogwater om 8.00 uur, dus

op dat moment willen we voor de pas aankomen, zodat we met slack naar binnen

kunnen varen. De hele laatste dag dus continue de tijd van aankomst in de gaten

gehouden. Eerst steeds reven, de zeilen kleiner maken, omdat we veel te snel

gingen, aan het eind de motor erbij omdat de wind ineens weer op was. Klokslag

8 zijn we bij de pas, trots dat we zijn, dat we dit zo mooi uitgekiend hebben. De

pas ziet er niet uitnodigend uit, draaikolken, golven en zicht op uitgebreide riffen

en rare dingen. We hebben de doortocht helemaal in ons hoofd zitten, dus hup

daar gaan we. Ik sta aan het stuurwiel, Roderick op de boeg om het water op

gevaren af te speuren. Er zitten wat locals voor een huisje op de kade. Wij

zwaaien, zij zwaaien vriendelijk terug. Ze zwaaien wel heel enthousiast, dat

gebeurt wel vaker, want ze vinden het wat leuk een vrouw aan het roer, maar ze

blijven zwaaien! Wij hebben ogen te kort, zigzag om alle obstakels heen, het is

nauw, rif links, rif rechts. Ze roepen en wuiven, wat willen ze toch? Ineens hoor ik

roepen: Don't move! Ja dat is makkelijk gezegd, het schip wordt door de

stroming en de golven meegenomen, dus ik hard achteruit, dat wil ook niet, want

dan wijkt het schip eerst naar bakboord en daar zit ik vlak bij het rif. Ze willen dat

we naar de kade komen, ja maar hoe?


 


Kortom tusssen twee riffen in midden in het woelige water, heb ik het schip

omgekeerd (eigenlijk een knap staaltje, vind ik zelf), we zijn weer naar buiten de

oceaan opgevaren, weer door alle draaikolken enz. Buitengaats hebben we (lees

Roderick) eerst een stapel stootwillen langszij gehangen, lijnen klaargemaakt,

die zijn al weken niet gebruikt, omdat we alleen steeds achter ons anker liggen

en dan weer naar binnen en afmeren langs de kade. Pfoeh! Daar beweren de

locals dat het laagwater is, in al onze gidsen en de computer staat, dat het nu

hoogwater is. Maar eigenlijk bedoelen ze, dat er niet genoeg water staat om over

de drempel te varen. Verderop zouden we zo op het rif varen. Dus nu moeten we

nog anderhalf uur wachten, dan kan het wel. We maken een praatje met de

mensen en Roderick gaat het "dorp" in en komt met 2 baguettes en een zak

donutachtige krakelingen terug. Goede zaak.


 


Daarna ga ik een dorpje om, een jongedame op de fiets begeleidt me. Het water

is zo helder, vanaf de kant zie je koraalbosjes en van die schitterend gekleurde

visjes. Het is trouwens een echt dorpje, met verharde straten, gemeentehuis,

postkantoor, kinderen met fietsen, bloembakken en veel honden. Grappig zo in

de Middle of Nowhere.


 


Eindelijk gaan we dan echt de lagune binnen en dat is echt spannend, de diepte

verandert binnen een paar meter van 22 meter naar 2,5 meter, overal riffen en

stellages voor de parelcultuur, hier komen de zwarte parels vandaan. Roderick

staat voor op de boeg te speuren en geeft aanwijzingen beetje bakboord, beetje

stuurboord. En nu liggen we in het paradijs, zo mooi. Er liggen nog 4 boten, 3

kennen we er al, bij de 4e gaan we even kennismaken, daarna terug aan boord,

een lekker koud biertje en nog een donut, we zijn beide in slaap gevallen, dus nu

is het onderhand donker.


 


Vlak voor we naar binnen voeren de pas in, werden we opgeroepen door Robin

van de Katydid. Hij had onderweg hier naar toe op de AIS een melding van een

schip gekregen en zag dat het de Happy Bird was. Hij vertelde ons, dat hij zo blij

was toen hij dat zag, hij zocht dus meteen contact en informeerde of wij nu de

pas binnen gingen. Iedereen is wat nerveus en zoekt bevestiging. Toen wij dus

aan de kade afgemeerd waren, hebben wij hem weer direct gewaarschuwd, dat

hij moet wachten tot 10 uur. Dat was mazzel voor hem, hij start zijn motor om

ergens anders te gaan wachten en die weigert.... Nu is hij zelf een mecanicien, die

alles van dieselmotoren weet, dus hij direct aan de slag. Het was een ernstige

storing, maar met kunst en vliegwerk heeft hij de motor aan de praat gekregen.

Toen wij hem later spraken, bedankte hij ons nog. Zonder onze melding was hij

doorgevaren en zonder werkende motor in de pas terecht gekomen. Hij vaart

single handed, in zijn eentje dus. Wel nam hij na de Noordkardinaal de verkeerde

route en zeilde midden op het meer met koraalkoppen en ongemarkeerde riffen.

Gelukkig zag één van de anderen dat, die gidste hem naar de buitenkant, waar

een betond kanaal is. De ankerplaats is namelijk heel ver de lagune in.


 



Zondag 01 juli 2012, Manihi.

We hebben geslapen als marmotten, het was wel even wennen, de boot lag

helemaal stil. Vannacht hebben we nog even samen buiten gezeten en wat je niet

zou verwachten, er ligt hier een keurig nette boeienrij langs de kant om het

kanaal af te bakenen en die zijn keurig verlicht met hun eigen karakter, de

straatverlichting van het stadje en het resort kunnen we aan de overkant zien.

Overdag blijft het decor adembenemend, donker water, lichter water, turquois

langs de kant, dan een strook licht koraalzand helemaal begroeid met palmen.



En dan nu groot nieuws: Ik heb vandaag voor het eerst even gezwommen!

Weliswaar alleen een rondje in de buurt van de boot en dat ging prima,

maar ik heb geen fut meer in mijn lijf, dus dat wordt trainen. Voor het eerst nu

ook een "coralhead" onder water gezien. Toch wel even schrikken. Gewoon een

pilaar van koraal, losstaand in het water, meters hoog tot vlak onder het

oppervlak, een omvang van 0,50 tot 1,50 meter vol scherpe uitsteeksels. En die

staan hier dus overal verspreid, zelfs in het beboeide kanaal. Je moet er niet aan

denken dat je er tegenaan vaart. En dan te bedenken dat sommige boten

gewoon dwars overgestoken zijn, het is duidelijk: Zonder geluk vaart niemand

wel.


Koraalkop onder water                                        onder water en net er boven water

   


Een buurboot, een grote katamaran, draaide door de wind om zijn anker en dreef

toen boven op een coralhead, met aan beide kanten een drijver, die hadden de

grootste moeite om veilig weg te komen. Mensen met snorkels  het water in om

aanwijzingen te geven, ze zijn er ook weer goed weg mee gekomen.

Nu we rustig zitten te kijken zien we ook de uitgestrekte riffen en coralheads

overal midden in de lagune. Roderick heeft alweer een groot deel van het

onderwaterschip afgekrabt, dat is ook een never ending story. Zo blijven we

lekker bezig. Verder gaat alles zijn gangetje, we genieten nog steeds van deze

hele onderneming.


 


Maandag 02 juli Manihi, Another day in paradise!


Vandaag hadden we een heel leuke ontmoeting. We gingen met de dinghy een

stuk langs de kust om het eiland te bekijken. Overal geulen naar de oceaan,

uitgestrekte riffen, en Oh, wat een koraalkoppen! Overal om je heen zie je ze door

het water schemeren, één zagen we niet, die raakten we met de

buitenboordmotor en die steekt maar 20 cm in het water. Gelukkig geen schade.

We voeren met de dinghy voorbij een soort overdekt terrasje aan het water, er

zaten mensen met kleine kinderen, dus wij zwaaien, vlak er na keerden we om en

kwamen wat dichter langs. We raken aan de praat en vertellen wat, zegt die

meneer ineens: Zijn jullie Roderick en Yvonne van de Happy Bird? Huh? Wij

hadden voor aankomst een email gestuurd naar iemand die hier een zender heeft,

die bij het Sailmailcircuit hoort. We hadden geschreven dat wij Manihi zouden

aandoen en tegelijk wilden wij hem bedanken voor de goede service van Sailmail

Manihi. En dit was nu toevallig Xavier Michel. Wij werden direct uitgenodigd om

even aan land te komen, er zaten baby's en peuters, en 2 schattige Cocker

Spaniëls, die erg blij met ons bezoek waren.


 


Xavier en zijn vrouw wonen hier, zij hebben 6 jaar geleden dit eilandje gekocht,

een atol is net een kralenketting, allemaal eilandjes aan elkaar geregen. Zijn

vrouw werkt nog als advocaat in Papeete, Tahiti en komt ieder weekend over

gevlogen er is een airstrip aan de andere kant van de lagune, dan haalt haar man

haar met de speedboat op. Hij beheert hier de Sailmailzender, zij hebben het

eilandje gedeeltelijk ontgonnen en een beelsschoon huis erop gebouwd met alles

erop en eraan. Enorme zonnepanelen zorgen voor de energie, samen met een

windgenerator en een watergenerator, die geplaatst is in de geul naar de oceaan,

dus altijd stroming, eb of vloed.


 


De kinderen en kleinkinderen weten dit plekje ook te vinden en komen vaak

logeren, een stel kwam uit Dubai, het andere uit Brussel. Er is onder de palmen

een kinderspeelplaats gebouwd en zelfs een kleine kapel, alles van natuurlijke

materialen.


 


 


Helemaal onze stijl, zo mooi. Hij gaf ons ook een rondleiding om de zender te zien

en even later naar zijn huis, waar we met de hele club nog een drankje gedronken

hebben, totdat bleek dat zijn vrouw binnen een half uur op het vliegveld moest

zijn, ze liep nog in bikini met natte haren. We mochten rustig nog blijven, maar

natuurlijk zijn we weggegaan.


 


In huis hingen ook allemaal schilderijen van de stripboeken van Kuifje, die Xavier

in de avonduren schildert als hij alleen is. Zeker niet onverdienstelijk en ook direct

een leuk gespreksitem voor Roderick. Kortom weer een heel speciaal moment in

ons reizigersbestaan.


 


Eenmaal terug weer even gezwommen, het gaat echt best wel goed, alleen merk

ik dat de linkerkant minder krachtig is dan rechts en dat ik daardoor in een rondje

zwem. Ik zwem met een snorkel op en met mijn gezicht in het water in verband

met de koraalkoppen, die wil ik wel heel graag ontwijken, ik zwem recht richting

schip, denk ik, maar maak een grote bocht. Dus dat moet ik wel even in de gaten

houden. Jammer genoeg hebben we hier geen Internet, want ik sta te popelen om

de foto's te publiceren. Zo tijd om me op de kuipbank te installeren, ik vind dat ik

al heel veel aan kan, maar moet toch echt 's middags een paar uur rusten. Maar

dat lukt prima.

 

 


 


dinsdag 03 juli 2012 Manihi.


Vandaag weer lekker gezwommen, ook hebben we vanmiddag een flink eind

gesnorkeld, terwijl we de rubberboot meesleepten. Dus eerst een stuk langs de

kust, dan uitstappen en terug snorkelen. Dat ging prima. Maar de vele

koraalkoppen overal blijven eng, ook als je zwemt, die doemen ineens voor je op,

dus je moet continue goed opletten. Zeker in mijn geval is het nog wat enger, ik

ben als de dood om ergens met mijn buik tegen aan te zwemmen, maar Roderick

zwom voor met de rubberboot op sleeptouw en ik hing erachter aan een touw.


 


Het water was vandaag erg ondoorzichtig, dat was jammer, niet veel kunnen zien

dus. Maar we hebben het in ieder geval geprobeerd, zeker voor herhaling

vatbaar. Morgen vertrekken we naar Rangiroa, de planning was anders, we

wilden eerst naar Ahe, maar de ene keer gooit de wind roet in het eten en nu

komen we niet uit met de tijd waarop we de pas kunnen nemen. We zouden dan

net in het donker naar binnen varen en moeten dan nog een half uur naar de

ankerplaats, dat doen we dus niet. Rangiroa is weer een dag en een nacht varen.

Daar willen we dan ook weer een paar dagen blijven. Wij gaan vast het schip

klaarmaken en dan eerst nog een nachtje lekker rustig slapen.



Woensdag, 04 juli 2012, Manihi.


Vandaag hadden we rond 13.00 uurons vertrek naar Rangiroa gepland, maar dat

werd het toch echt niet. Toen we vanochtend vroeg naar buiten keken, zagen we

Robin richting pas varen. Hee, wat een rare tijd is dat! Drie kwartier later zien we

hem weer terug komen, de pas was niet te doen, dus hij moest weer terug en

komt weer vlak bij ons ankeren. Nou kom dan maar bij ons een bakje koffie en

verse broodjes eten en vertel.... Hij wilde dus meteen na hoog water met slack

vertrekken, maar toen hij zijn anker op wilde halen, zat dat zo om de coralheads

gewonden dat hij niet los kwam. Hij is het water in gedoken met zijn duikspullen

heeft de ankerketting helemaal vrij moeten maken en toen hij eenmaal los was

en naar de pas gevaren was, was het moment voor de doorvaart al voorbij en

stroomde het al zo hard, dat hij terug gekomen is. Hij wacht nu op hoogwater

vanavond. Wacht eens even....je zegt hoogwater vanavond? Hier staat

vanmiddag om 13.00 uur, dan wilden wij vertrekken. We hebben beide alles

doorgespit en wat blijkt, in ons computerprogramma, wat we al jaren gebruiken

voor dit soort gegevens, staat voor dit gebied een foute tabel. Maar liefst meer

dan 4 uur verschil, geen wonder, dat wij op een heel verkeerd moment de

passage wilden maken, toen we aan kwamen, en dat er bijna geen water stond.

Dat betekent dus simpelweg, dat we vandaag niet kunnen vertrekken, we gaan

dan morgenochtend vroeg. 's Middags komt Robin langsgezwommen met zijn

duikuitrusting om ook onze ankerketting te controleren.


 


 


Het water is hier ongeveer 15 meter diep en we kunnen niet zien hoe het anker

ligt, ook niet met de snorkel. Hij blijft een poosje onder water bezig en komt dan

vertellen, dat we zo nooit weggekomen waren, omdat we overal om en onder de

koraal uitsteeksels vastzaten. Maar hij heeft hem nu vrijgemaakt en strategisch

neergelegd, dus dat mag morgen geen problemen geven. Dank je Robin.

Dan gaan wij vanmiddag nog een rondje snorkelen bij de riffen in de buurt van

het schip, we kunnen tot op het rif zwemmen en zien talloze prachtige vissen.

Helaas hadden ze geen zin zich mooi op de gevoelige plaat vast te laten leggen.

Alleen de reusachtige zeekomkommer en de grote oesterschelp bleven wel even

poseren.


 


 


Bekaf kom ik weer aan boord, ik duik even mijn bed in en wordt met donker pas

weer wakker. Na het eten maken we het schip wederom vertreksklaar, want we

moeten om 06.15 uur door de pas. Daarna nog even bij het licht van de bijna

volle maan nog even nagenieten van dit mooie plekje.


 


Donderdag, 05 juli 2012, Manihi.


We hebben slecht geslapen vannacht, de ankerketting zat duidelijk weer om het

koraal, iedere keer wordt het schip ruw afgestopt en krijst de ketting en het

ankerbeslag, ik hou mijn hart vast voor het moment dat we ankerop gaan.

Om 4.00 's nachts loopt de wekker af, huppekee, aan de slag nu. We willen om

5.00 uur het anker ophalen, daar hebben we extra tijd voor uitgetrokken, daarna

is het nog een half uur varen naar de pas. Nou het paradijs heeft dus ook zijn

stekelige kantjes, dat weten we al sinds Adam en Eva. We zitten muurvast, we

blijven het proberen, maar het eind van het liedje is dat de control box van de

ankerlier doorgebrand is. De electrische lier is nu niet meer te gebruiken, met de

hand is bijna onmogelijk in dit geval, er ligt 50 meter zware ankerketting

vastgetrokken om het koraal. We hebben een reserve control box, dus direct

begint Roderick de ombouw boven het bed te slopen en de boel te vervangen.

Stress! Daarna gaan we het weer proberen, gaan we dit tij nog halen? Anders

kost het weer en dag en morgen is het waarschijnlijk weer hetzelfde verhaal.

We blijven muurvast zitten, wat gaan we nu doen? Duiken? Roderick heeft

natuurlijk ook duikspullen, maar wat mij aan gaat, liever niet. We zijn hier

helemaal alleen, door de wind en stroming rukt het schip aan de ankerketting, als

hij onder water bezig is, kan hij zomaar bekneld raken en ik kan hem niet helpen.

Ik ben er doodnerveus van. We proberen het nog eens en nog eens, laten telkens

de ankerketting een stuk vieren, beetje links, beetje rechts, proberen weg te

sturen, nog meer vieren, terug varen, zorgen dat het schip zelf de koraalkop niet

raakt,  tikkie terug en LOS! Wat een opluchting! We zijn laat, maar varen toch

naar de pas toe om te zien, hoe het er uit ziet.  Grote draaikolken en

stroomravels, maar op het gevaarlijkste deel ziet het er nog redelijk uit. Kom op,

we gaan ervoor! Even spannend, maar geen moment gevaarlijk! Rangiroa we

komen eraan! 


 


Die gladde stukken zijn echt grote rond draaiende draaikolken, waar we doorheen

moeten.

 


Eenmaal buiten op zee komt de zon op, valt alle stress weer van je af en hebben

we een heerlijke zeildag en nacht. En waar ik nooit aan zal wennen: de zon komt

hier in het oosten op en gaat dan via het NOORDEN naar het westen. Zo raar!



Vrijdag, 06 juli 2012, Rangiroa.


De wind viel gedeeltelijk weg, dat betekent een andere aankomsttijd en dat we

pas 6 uur later door de pas bij Rangiroa kunnen, dus we varen heel rustig verder.

De pas bij Rangiroa moet goed te doen zijn mits op de juiste tijd erdoor, alleen

hebben we verschillende getijde gegevens. Als we aankomen is het een

heksenketel voor de ingang. Werkelijk brullende brandinggolven, die stuk slaan

op de riffen, overal stroomravelingen en overslaande golven. We wachten dus

nog even. Vanuit zee bestuderen we de pas, het ziet er niet uitnodigend uit, wat

een geweld! We hebben een uur heen en weer gevaren, er komen wel steeds

kleine bootjes uit met duikers, er gaat ook een katamaran naar binnen. Zijn wij

nou van die schijterds? Op een gegeven moment wordt het minder, kom op, we

gaan ervoor! Nou absoluut de engste ervaring van de laatste maanden, het zag

er uit alsof je erdoor kon, maar er stond 7 knopen stroom tegen, dus we gaan vol

gas met 1,2 knoop door de nauwe doorgang, achterop torenen huizen hoge over

elkaar klimmende brekers. Roderick is aan het roer, hij doet het fantastisch en ik

kan alleen maar afwachten, me heel goed vast houden met handen en voeten en

naar dat enorme geweld kijken. Ook hier zijn we weer heelhuids doorheen

gekomen. Niet voor herhaling vatbaar!


 


We zoeken een ankerplek voor de grootste "stad"en Roderick roeit direct naar de

kant om ons bij de gendarmerie te melden. Ook wil hij nog gauw langs een

winkel. Onverrichterzake komt hij weer terug, wel heeft hij lekker loempiaatjes

en een stuk natte cake bij zich. We gaan weer anker op en varen dan naar het

volgende dorp, c.q. ankerplaats.


 


Er liggen een aantal bekenden, het water is glashelder, je ziet de vissen vanaf het

schip zwemmen. We zoeken een mooi plekje vlak voor een resort met van die

bungalowtjes in het water. De gendarmerie slaan we nu over, die zullen vast al

weekend vieren en gaan met de rubberboot naar de kant om even rond te kijken.

Bij een koraalpier van een prive haventje maken we de dinghy vast, na eerst

keurig geroepen te hebben: Vous permettez? Dan moet ik vanuit de hobbelende

dinghy op de gladde en scherpe koraalbrokken klauteren, daar moet ik mezelf

toch wel weer even voor overwinnen. We hebben een restaurantje aan de oever

van de pas gezien, daar willen we even wat gaan drinken, kunnen we meteen de

pas bestuderen. Onderweg daarheen krijgen we een wolkbreuk over ons heen en

zijn we zeiknat, het restaurant houdt alle afschermingen naar beneden tegen het

in regenen, we hebben daar wat gedronken in het schemerdonker en toen de

regen minder werd zijn we toch nog even buiten gaan kijken. Wauw wat een

geweld, maar ook wat prachtig om te zien, kraakhelder water, overal gekleurde

koraalvissen. 


 


Ik wil eigenlijk wel terug naar de boot, kan ik mooi even snorkelen om het van

nabij te zien. Zulke mooie vissen heb ik nog nooit gezien, alle kleuren, vormen,

strepen en de meeste zo'n 30 cm groot. Net een lekker maatje om tegen te

komen.


 


Eenmaal aan boord zien we ook vanaf het schip een  haai voorbij zwemmen, het

water is zo helder, we kunnen hem prachtig zien bewegen.

Rangiroa is een groot atol, de lagune is zo groot, dat je de andere kant van het

atol niet eens kunt zien. Op het langste punt is de lagune 40Nmijl.

En dan hier een plaatje van onze buurboot, de Callisto, een privé jacht, dat onder

Engelse vlag vaart. Compleet met bewakers, cabin boys die langslopen met

dekschalen, een terras en voorin de boeg een garage voor de grote bijboot.


 


Hoe mooi het hier ook is, we besluiten toch morgen weer te vertrekken, we willen

naar Tahiti, 2 dagen en nachten varen. En nu we toch in de buurt zijn lijkt het ons

leuk onze trouwdag op Tahiti te vieren, dus even opschieten, de windverwachting

is ook gunstig.


Zaterdag, 07 juli 2012, Rangiroa.


Vanochtend vroeg eerst even in ons eigen aquarium rondkijken. Wauw! We gaan

het schip vast klaarmaken, dan ga ik nog een uurtje onder begeleiding van

Roderick in de rubberboot, snorkelen. Wat heerlijk dat ik dat tenminste weer kan.

Het snorkelen is hier echt een feest, wat een schoonheden van vissen.


 


Ik kom ook weer een adelaarsrog tegen, nu kan ik hem eens goed bekijken, ik

kan vlak in de buurt blijven. Hij scheert snuffelend over het zand, als hij dan een

prooi ontdekt heeft, zet hij zijn staartvinnen verticaal in het zand, als een anker,

en met zijn snavelsnuit graaft hij zo zijn eten uit het zand.


 


Na een uurtje zwemmen, varen we terug, we maken nog even een praatje

metde mensen van de katamaran Equinox uit Australië, die varen ineens

zondermast rond. Even vragen wat er gebeurt is. Hun voorstag is

gebroken,waardoor de mast kapseisde, ze hebben hem los moeten

knippen,anders trekt hij het hele schip mee. Dus die ligt nu op de bodem van

deoceaan. Wat een traumatische ervaring. Maar ze hebben alweer een

nieuwemast besteld, in Tahiti wordt die er op gezet. We horen van veel

zeilersover gebroken verstaging. De rigger in Tahiti heeft het er druk mee.Tijd

voor vertrek, we hebben een exact schema opgesteld, we vertrekken via de

volgende pas, bij Avatoru, die is een uur varen. De passage door de pas gaat

super, geen enkel probleem. Dan zijn we weer onderweg. Toch ook weer lekker.


Zondagnacht, Maandag, 09 juli 2012, onderweg naar Tahiti


Nou met de wind was het gauw gedaan, eerst nog een beetje en sinds

zaterdagnacht niets meer. We hebben de hele weg op de motor gevaren. Met een

beetje mazzel halen we het met de diesel net helemaal tot Tahiti. Wel jammer,

maar bijkomend voordeel is, dat de zee ook heel rustig is, dat is voor mij heel

prettig. De oceaan is hier 4300 meter diep, we hebben al die tijd vanaf de

Marquesas geen grote vissen of dolfijnen meer gezien. Het is  de tijd voor de

walvissen hier, de grote manta,s komen deze kant op om te paaien en het is ook

broedseizoen voor de haaien. Geen mazzel gehad dit keer.

Wel grote groepen jagende vogels.


 


De wind heeft ons aaardig in de steek gelaten, we hebben bijna de hele route op

de motor gevaren en zijn op de laatste druppels diesel in de haven van Papeete

aangekomen, waar we aan een steiger liggen midden in het centrum.


We gaan verder in Tahiti