Donderdag, 04 oktober 2012, Niuatoputapu, Tonga.


Hallo allemaal,ik kan het zelf haast niet geloven, maar we zijn nu echt in het

Kingdom of Tonga en wel bij het eiland Niuatoputapu, 15.55 S 173.43 W. We zijn

uiteindelijk pas dinsdag uit Samoa vertrokken, omdat het virus mij ook nog even

te pakken kreeg, te moe om ook maar 1 vinger op te tillen. De hele maandag

buiten op de bank gelegen,maar gelukkig is het voor mij met een sisser

afgelopen. De trip hier naar toe was 185 Nm, 2 nachten en 1 dag, kalm zeetje,

rustig windje, af en toe de motor bij in de nacht als de wind helemaal verdween,

net na volle maan, dus verlichting op zee. Heel relaxed allemaal.


 


 


De zon komt weer op, iedere keer weer een feestelijk gebeuren na de lange

donkere nacht, een ontbijtje met een drinkkokosnoot en om 10.00 uur kregen we

ineens land in zicht, vooral het kleinere hoge vulkaaneiland (618 m) was heel

duidelijk te zien.


 


Bij aankomst vlak voor de pas, riep Kari ons op, dat er 3 walvissen buiten waren,

hij was er met zijn rubberbootje naar toe gevaren, terwijl we zijn kant af

speuren, zwemmen er aan onze kant ook 3 vlakbij. Yeah! Dus wij waarschuwen

hem nu en hij komt direct naar ons toe en stapt bij ons aan boord. Ze kwamen

heel dichtbij, op een gegeven moment stonden Kari en ik voor op de boeg, konden

we ze zo alledrie onder het schip door zien zwemmen. Wat een welkom!

Helaas de foto's zijn niet best geworden, altijd lastig te timen wanneer en waar

ze weer boven komen, maar je kunt de schim zien van de 2 grote en er onder 1

babywalvis vlak voor de boeg.



Om 12.00 uur LT begonnen we aan de aanloop, ook hier sla-om om de riffen, er is

een leading line, die je heel nauwkeurig aan moet houden, dan zijn er ook nog wat

bakens, maar 1 was afgebroken (is het een rood of een groen baken?), 1 was

helemaal weg. José van Cap Tres vaart met zijn dinghy voor ons uit om ons veilig

binnen te loodsen.


 


We liggen nu voor anker in heel rustig water vanwege het omringende rif met

uitzicht op de uitgedoofde vulkaan en het eiland aan de andere kant, brekende

golven op het rif. En heet dat het is! We baden in het zweet. We hadden gehoord,

dat de douane etc naar ons toe zou komen, als ze op de pier staan te zwaaien,

moeten we ze ophalen, maar we besluiten als we dan toch aan land zijn om direct

naar de douane en immigratie toe te lopen, een wandeling van 5 kilometer. We

gaan op pad langs het eerste dorpje, er staan een groot aantal kleine

prefab-huisjes, hier neergezet na de tsunami, leuke gordijntjes, veel groen en

overal dieren. De huisjes staan op palen en in de schaduw eronder liggen allemaal

varkens, honden en kippen. Overal duiken de varkentjes op uit de bosjes,

tientallen biggetjes, er lopen paarden los, een gezellige boel.


 


   


Als we een kwartier onderweg zijn, passeren we een pick-up truck, waaromheen

mensen in Tonganese klederdracht staan te lunchen, een bak gebraden vlees op

de motorkap en ieder trekt er met de handen zijn deel van af. 2 dames en een

heer, de dames keurig verzorgd gekleed in het zwart, hier moeten de schouders

bedekt zijn, 1 draagt over haar kleding nog de traditionele lange gevlochten

biezen overrok van pandanusbladeren, dit wordt als eerbetoon aan de koning

gedragen. Ze roepen ons aan, waar we vandaan komen, het blijken dus de

officiele beambten te zijn, douane, healthofficer en de immigratie officier. Ze zijn

onderweg naar ons toe, maar hebben even lunchpauze, ze nodigen ons uit een

hapje mee te eten, maar wij gaan liever terug.


 


We zijn naar de kant gepeddeld, hebben de dinghy op het land getrokken en

straks moeten we de 3 officials in de dinghy naar het schip brengen. Dus peddelen

we nu met zijn tweetjes gauw terug en zetten de buitenboordmotor er op. Als ze

eenmaal aan boord zijn geven ze hun ogen goed de kost, ze zien een gidsje van

Samoa liggen, dat gaan ze meteen zitten lezen, ze zien nog meer interessante

zaken, ze hebben wel trek in een colaatje, daar gaan onze laatste blikjes, ze

vinden het wel gezellig. Ondertussen moet Roderick weer talloze formulieren

invullen, dit keer krijg ik er ook een aantal in mijn handen gedrukt om in te vullen.

Ze kwekken wat in het Tonganees, maken met hun telefoontje een paar foto's

zichzelf in het schip, een uur later zijn we ingeklaard. Een uurtje later kan

Roderick ze weer naar de kant brengen.


 

 

We moeten alleen nog betalen, in totaal 132 Pa'anga, alleen hebben we die nog

niet, dus gaan we morgen alsnog naar het volgende dorp lopen om geld te

wisselen en te betalen. Het schijnt dat we op ieder eiland van Tonga moeten

inklaren, uitklaren.  Er gaan 1,8 Pa'anga in een Am.Dollar, dus weer even

omschakelen, ze hanteren hier geen zomertijd, dus de klok moet weer een uur

terug, of ze links of rechts rijden, konden we niet ontdekken, er zijn wel degelijk

auto's op het eiland, maar het is maar een smalle weg, dus een auto rijdt midden

op de weg, maar zoveel zijn het er niet. De eerste indruk is hartstikke leuk, heel

authentiek ook, we laten ons verrassen wat het eiland verder voor ons in petto

heeft.


 


Vrijdag, 05 oktober 2012, Niuatoputapu.


Niuatoputapu is echt leuk, de baai waar we geankerd liggen is prachtig van kleur,

het uitzicht schitterend, de mensen in de dorpjes hier zijn supervriendelijk,

spreken je aan, willen van alles van je weten, zijn goedlachs. De meesten spreken

wat Engels, de kinderen leren het op school. Er is 1 winkeltje, 6 km verderop,

waar je wat levensmiddelen kunt kopen. De tsunami heeft hier flink

huisgehouden, er is veel vernield en nog niet opgebouwd. Er zijn  prefabhuisjes

neergezet en huisjes opnieuw opgebouwd van sloophout. Je ziet veel kapotte

auto's, die zijn natuurlijk ook door de tsunami ergens neergekwakt, en die staan

daar nog. Niet zo vreemd, als je bedenkt dat bijna alles weer vanaf de grond

opgebouwd moet worden.


 


 


We zijn naar de bank gelopen, 5 km verderop om geld te wisselen, we kunnen

dan wel vrijwel niets kopen, maar we moeten wel nog bij de douane gaan

betalen en bij de healthoffice. In totaal 132 Pa'anga. De bank en de

overheidsgebouwen zijn ook gesitueerd in houten noodgebouwtjes, met een

simpele houten balie en een houten tafel, dat is het wel zo'n beetje.


 


 


Daar werkt dan ook weer een dame in het zwart met zo'n heel vloerkleed van

Pandanusbiezen om zich heen geknoopt. Het ziet er zo'n beetje uit of je een

rieten mat uit de tenthuisjes in Zandvoort dubbelgevouwen over je kleding heen

drapeert, met een touw of biezen ceintuur. Degenen die in rouw zijn zijn geheel in

het zwart gekleed  met een hoge "Ta'ovala" omgeknoopt, af en toe zelfs tot aan

de nek. Hoe dieper de rouw, hoe hoger de Ta'ovala. Bij de vraag, hoelang ze deze

kleding dragen, kregen we een heel simpel antwoord. Het ligt eraan hoeveel je

van iemand hield. Het is hier sowieso flink heet, dus iedereen loopt met

waaiertjes. De Cruisers zijn op het eiland hartelijk welkom, er wordt ook af en toe

door de lokale bewoners iets voor ons georganiseerd waar we aan mee kunnen

doen. Wel wordt er veel om spullen gevraagd, vooral pennen en schoolspullen en

de kleintjes weten al gauw dat er bij die vreemde mensen snoepjes te halen zijn.

Vanmiddag zijn we met alle vrouwen naar het dorp geweest waar een

demonstratie weven met Pandanusblad gegeven werd.

Dit zijn de bladen van een Pandanusplant, die worden afgesneden, opgerold,

dan24 uur gekookt, dan worden de buitenbladeren er af geritst en de

binnenvezels, de middelste laag, blijft dan over. Deze worden in de zee te weken

gelegd, dan gedroogd, dan weer een paar dagen in zee weken, weer gedroogd net

zolang tot er mooie gebleekte strengen soepele vezels overblijven. Die worden

dan in gelijkmatige stukjes gesplitst, waardoor je vezels van 1cm breed krijgt en

daarmee weven ze de tapijten, kleding, tassen enzovoort.


 

 

Met 20 Tongadames en 20 Yachtievrouwen in een schuur, alle kinderen erbij,

oudere dames, die er gezellig bij zaten en even later zich uitstrekten om lekker te

gaan slapen, babies erbij en vlechten maar. Hartstikke leuk, want je hebt dan ook

de gelegenheid met die dames te spreken. We hebben gevraagd om voor ons te

zingen, Wauw, dat is toch zo gaaf. Mijn weefdame heette Weeni, ze heeft 9

kinderen, een aantal waren mee, ook haar moeder, die geen woord Engels sprak,

maar zat te glimmen, ik mocht ook een paar banen weven. (Ja Fred, ik weet wel

dat ik 40 jaar geleden 1 rits knopen de verkeerde kant op heb gemaakt in je

handgeknoopte tapijt en dat je dat altijd blijft zien).



 


 


 


Zaterdag, 06 oktober 2012, Niuatoputapu.


We zijn we nogmaals met zijn tweetjes het dorp ingegaan, we moeten onze

betaling voor de gezondheidsofficier nog voldoen, dat moet bij het ministery of

health bij het ziekenhuisje maar er was niemand aanwezig. Maar hier hoef ik niet

zo nodig opgenomen te worden, wat een krakkemikkige boel.


 


Overal achieten de varkentjes weer kris kras voor je voeten langs, zo leuk.

Mensen houden graag een praatje met je. Verder hebben we nog een grote zak

weg te geven kleding meegebracht.


 


 


De mensen zijn heel saamhorig, zoeken elkaar ook continue op, doen klussen

samen, zitten samen onder de boom, altijd in groepen. We maken hier en daar

een praatje, delen wat balpennen uit, plotseling horen we weer luid zingen, komt

er een pick-up truck langs met de laadbak volgeladen met vrouwen en kinderen.

Alle vrouwen met een bloemenkrans om, wij er achter aan om te zien wat er gaat

gebeuren, niets dus. De truck is onder een boom gezet in de schaduw en ze

blijven lekker zitten. Ik ga aan ze vragen waarom ze allemaal zo'n mooie

bloemenslinger om hebben, of er een feest is, maar nee ze verzamelen zich om

met z'n allen bij elkaar het huis schoon te maken.



Ik krijg van de "hoofddame" ook een bloemenslinger omgehangen. Natuurlijk is

het voor ons dan tijd om weer pennen en potloden uit te delen, die dankbaar in

ontvangst genomen worden. De dame woont in een piepklein huisje van

sloophout, dat zal ook wel aan de tsunami te wijten zijn. Vervolgens wordt ons

nog een kam bananen aangeboden, er zitten wel 50 bananen aan, maar dat willen

we niet, ze geven namelijk hun eigen spullen weg, we vragen om een een klein

stukje, dat is voor ons meer dan genoeg. Erg leuk, dit soort contacten.


 



's Middags gaan we met de rubberboot de oceaan op om walvissen te zoeken,

maar de golven zijn vandaag best erg hoog, dus na niet al te lange tijd, keren we

terug binnen het rif, daar gaan we snorkelen, maar er is geen koraal te zien, alles

is leeg, dat is ook door de tsunami. Je beseft nu pas wat een impact dat heeft,

een meisje van een jaar of 10 vertelt terwijl ze met me meeloopt, dat ze de

tsunami zag aankomen en toen heel hard weggelopen is en dat haar Oma nu op

de berg woont en niet meer beneden wil wonen. Er staan ook grote diesel

automotoren, kapot en we snapten niet waarom, die daar nou waren, maar  de

één gebruikten ze om water op te pompen, de ander om electriciteit mee op te

wekken, beide zijn kapotgeslagen door het watergeweld, de roestige overblijfsels

staan er nog. Maar er is zoveel te doen. Wel is er weer een lagere school gebouwd

en er is zelfs een Highschool. Wat je wel ziet hier zijn weer grote auto's, daar

stellen ze duidelijk meer belang in dan in de huisjes. Niet zo heel gek natuurlijk,

want het leven speelt zich hier grotendeels in de openlucht af. Nog zo'n voorbeeld

van vriendelijkheid en behulpzaamheid, we waren onderweg van het dorp en

werden overvallen door een enorme regenbui, we stonden onder een grote boom

te schuilen, kwam er een mevrouw uit een van de huisjes aan de overkant met

een paraplu aanrennen voor mij, moest ze zelf weer door de stromende regen

terug naar huis en als de bui afgelopen was, konden we hem wel terugbrengen.

Ook hier worden de mensen vlak bij de familie begraven, niet recht voor de deur,

zoals in Apia, maar zoals ze zelf zeggen, de familie is altijd in de buurt.


 


Het is nu zondag, Ja, we zijn vandaag weer naar de kerk geweest, netjes

aangekleed, Roderick in lange broek, Ik in mijn lange zijden rok met een kleurige

pareo erom heen geknoopt. We wisten alleen niet hoe laat de dienst zou

beginnen, terwijl we daar lopen stopt er een auto: Gaat u naar de kerk? Dat is in

het volgende dorp! Okay, wij aan de wandel, we zien wel. Even later komt er een

pickup truck langs: Gaat u naar de kerk? Wilt u meerijden? Dus wij in de laadbak

geklommen. Dit keer bezochten wij een Katholieke kerk in een veredelde schuur,

de kruisgang van Jesus in reproductie schilderijen langs de muur, van sommige

het glas gebroken en met cellotape aan elkaar geplakt.


 


Mudvol kerkgangers en zoals hier gebruikelijk in hun mooiste kleren. De donkere

priester en misdienaren in vol ornaat, veel dames in traditionele kleding, de

anderen in hun mooiste kledij, met sier omslagrokken er over heen, gemaakt van

pandanusblad in verschillende patronen, ook in een soort macramé, met slierten

en staarten, de mannen in kleurige mooie overhemden ook met een

sieromslagdoek om de heupen. De baby's en kindjes in schitterende zijden

jurkjes, roze volans, kapmouwtjes, strikjes, kwikjes en allemaal met heel

elegante schoentjes, vaak met hakjes of ballerina's.


 


Het was bijna een geheel gezongen mis en het koor was buitengewoon, zo mooi!

Meerstemmig, meerdere partijen en alles a capella. Het raakte me werkelijk tot

het diepst van mijn ziel. Terug mochten we weer mee in de laadbak, ze bieden

ons dan eerst nog hun plaatsen in de cabine aan, maar dat doen we niet.


 


 


's Middags zijn we bij een paar andere zeilers, Linda en Brad van de Lark, langs

geweest om onder het genot van een koud pilsje over het zeilgebied in New

Zealand te praten. Zij zijn daar bijna een jaar geweest, zij hebben daar hun boot

gekocht en een poos rondgevaren en zijn erg enthousiast. Als het gesprek

vordert, komen wij erachter, dat zij in een andere boot daar naar toe gevaren zijn

en daar schipbreuk geleden hebben. Hun schip heeft een rif geraakt en werd

opengereten, dus zij moesten in het reddingvlot omdat het schip direct begon te

zinken. Epirb (noodbaken) mee, gelukkig werkte alle noodmiddelen goed en zijn

zij gered. Zodra ze het verzekeringsgeld ontvangen hadden, hebben zij weer een

nieuw schip gekocht en nu liggen ze hier in de baai. Vele verhalen en tips rijker

gaan we weer terug naar ons eigen schip. Veel afwisseling dus deze dagen.


 


Maandag, 08 oktober 2012, Niuatoputapu, Tonga.


Vandaag eerst weer 5 km gewandeld naar de customs om weer uit te klaren,

gelukkig kregen we halverwege weer een lift aangeboden in de laadbak van een

pick-up truck. Daar zaten al een paar werklui en een oudere Tongaman compleet

met biezen rok om. Hij had zichzelf een geintje beloofd en begon in het Tonga

tegen ons te praten en een lol dat hij had, dus wij direct een heel onzinverhaal in

het Nederlands tegen hem gehouden, toen moest hij helemaal lachen.



Uitklaren en dan weer de hele weg terug lopen, er kwam geen auto meer langs,

wel een jongen op een fiets, die ons de halve weg begeleid heeft. Op school leren

ze Engels, dus we kunnen een gesprekje aanknopen, dat willen ze allemaal

graag.


 


We gaan weer terug naar het schip om alle papieren, paspoorten en zo weer aan

boord te brengen, dan nemen we even rust en een uurtje later gaan we naar het

strand, dat wil ik nog graag zien voor vertrek. We hebben van een andere cruiser

gehoord, dat er een pad door het bos is naar de andere kant van het eiland, dat

gaan we dus doen. Het pad was behoorlijk lang, soms ook wat onguur, twee

kanten dicht bush en heel veel troep. Op zijn kop liggende kapotte auto's,

huisraad, plastic zooi, ook allemaal door de vloedgolf van de tsunami hier naar toe

gespoeld. Nu ontdek je echt wat een impact zo'n natuurramp heeft. Eindelijk

komen we bij de oceaan aan en op een mooie strook helder strand,

mooie schelpen liggen er, eigenlijk voornamelijk slakkenhuizen, maar hele mooie.

Schelpen zoeken dus.


 


We moeten de tijd in de gaten houden dat we voor donker terug zijn. We gaan

vanaf hier over het strand om de punt van het eiland heen terug naar de baai

waar de boot ligt. Dus wij lopen, de afstand is veel verder dan gedacht en dat niet

alleen, het strand houdt om de bocht op en we moeten verder over puntige

scherpe lavabrokken met overal poeltjes water en er komt geen eind aan.


 


 


In de verte zien we weer een lichte streep zand, dus daar worstelen we ons in

hoog tempo naar toe, eindelijk daar aangekomen blijkt het geen zand, maar een

hele opgeworpen wal van kleine koraalbrokken. Door de tsunami is al het koraal

afgebroken, het rif is bijna helemaal glad, en in kleine brokken aangespoeld, er is

niet op te lopen, je zakt weg, de brokken zijn alle vormen, je kunt je voet er niet

opzetten, het is haast niet te doen.



We moeten voortmaken want de zon gaat al lager, R. besluit dat we gaan

proberen om een stuk af te steken door de bosjes. Nou dat hebben we geweten,

klimplanten, struikelplanten, stekelbosjes, dooie bomen, waar we overheen

moeten, gaten holen, na een half uur ploeteren, besluiten we om terug naar zee

te ploeteren, want daar kunnen we beter in het halfduister lopen als hier, hier

verdwaal je echt. Terug naar zee dus, in marstempo zwoegen we door, R op zijn

plastic schoentjes, ik op mijn sandalen, we zijn al bekaf, hebben het bloedheet en

maar een half flesje water bij ons. Hup door, zover mogelijk voordat het echt

donker is. Electriciteit hebben ze hier niet, het is dus gewoon pikdonker, een half

uur na zonsondergang. Gelukkig volgt er weer een groot stuk strand, wij blij,

maar dit zand is zo scherp, dat we onze tenen openhalen eraan. Verder ook

ongelooflijk veel aangespoelde zooi. Iedere stap moet je goed kijken waar je je

voeten neerzet. In het schemerduister komen we bij de laatste baai, we kunnen

het schip in de verte zien liggen, maar moeten de baai helemaal volgen, hier heeft

de tsunami flink huisgehouden er liggen zeker nog 50 tot 100 grote dikke (meer

dan een meter dik) bomen dwars over het strand, daar moeten we overheen en

onderdoor en dat in hoog tempo. De lichtpuntjes op de foto zijn insecten.



Dan nog 1 baai over de lavarotsen en poeltjes, het is nu bijna helemaal donker,

wolken muggen zoemen om ons hoofd. Op de tast klimmen we de pier op, waar

aan het eind onze dinghy afgemeerd ligt, in het stikdonker de lijnen lossen en op

weg naar het grote schip, wat ook onverlicht is, we hadden dit heel anders

gepland. Schip gevonden, aan boord geklommen, ieder anderhalve liter water

gedronken en rechtstreeks in bed gevallen. We kunnen geen pap meer zeggen,

morgenochtend moeten we om 6.00 uur op om heel vroeg te vertrekken. We zien

dat morgen wel of we dat nog aankunnen. Het wonder is, dat we geen van beide

onze enkels verzwikt hebben, geen benen gebroken hebben, niks, we hebben

alleen heel dikke knieën. Voor het vergelijk het was een wandeltocht met

hindernisbaan van Julianadorp naar Callantsoog in marstempo. Eenmaal thuis zijn

we toch wel heel trots dat we dit volbracht hebben. En de volgende ochtend

vonden we het toch zonde om dit gunstige weer/wind moment voorbij te laten

gaan, dus zijn we toch vertrokken, Die Hards als we zijn geworden.

En dit is dus de oogst, een lading prachtige schelpen en slakkenhuizen en het

pantser van een kreeft.




Dinsdag, 09 oktober 2012, onderweg naar Vava'u, Tonga.


Om 6.00 staan we op en om 8.00 uur varen we door de pas op weg naar de

volgende eilandengroep, 170 Nmijl verderop, bijna 340 km dus weer, we hadden

stevige wind op de kop en felle golven, de hele weg hebben we ons met handen

en voeten schrap moeten zetten en evengoed schoof ik diverse malen gewoon

van de kuipbank af op de grond, bij iedere handeling de grootste moeite om

overeind te blijven. Niet echt comfortabel, maar we schoten wel enorm op. Met 7

knopen door de stikdonkere nacht racen, zo snel en heftig als je niets kunt zien,

geen maan, geen sterren, maar door deze dagen te gaan met deze wind konden

we het in anderhalve dag en 1 nacht halen, anders moet je nog een tweede nacht.

Onderweg werden we gepasseerd door Tauhara en Hans heeft deze schitterende

foto's gemaakt van de Happy Bird op de oceaan.


 


 


 


Woensdag, 10 oktober 2012, Vava'u Tonga, positie 18.39 S 173.59 W.


Om 13.00 uur varen we de noordelijke pas bij Vava'u binnen, we hebben het

supersnel gedaan.  Vanaf het begin van de pas tot aan het stadje was het bijna

nog een uur op de motor varen, door een landschap zoals langs de Moezel of de

Neckar, lage groene heuvels, overal eilandjes, Roderick begon al direct te zingen:

Ja een reisje langs de Rijn, Rijn,Rijn....


   


Op de rechterfoto zie je de geleidebakens op de berg, die moeten precies in lijn

gehouden worden om het rif veilig te kunnen passeren. Op de foto hieronder zie

je hoever het rif zich in het vaarwater uitstrekt.



En nu zijn we dus in Vava'u, ook Tonga, een wereld van verschil met

Niuatoputapu. Luxe huizen, restaurantjes, duikscholen en alle verzamelde

cruisers, die hier wachten op een gunstig moment om naar New Zealand of

Australië te vertrekken. Er  liggen zeker meer dan 100 schepen afgemeerd. Er is

een bar/restaurant, het Aquarium café, waar de zeilers elkaar ontmoeten, een

stuk of 30 komen we de laatste tijd overal tegen, omdat die dezelfde route

volgden, maar hier zijn ook de schepen, die de zuidelijke eilanden bezocht hebben.

Heel veel oude bekenden uit Panama, de San Blas enzovoort. Zo hartstikke leuk.

Eenmaal afgemeerd,waren we bekaf van de tocht, maar kregen geen tijd om

even tot rust te komen,terwijl de motor nog liep, kwam dinghy na dinghy langs

om even gedag te zeggen, hartstikke leuk natuurlijk, we hebben ons dus

opgekalefaterd, na een doorwaakte nacht zien wij er ook niet zo florissant meer

uit, zijn naar de kant gevaren om een supergrote pizza met een glas ijskoud bier

te gaan nuttigen, tijdens het aangenaam samenzijn met de andere zeilers. We

hadden al meer dan een week geen biertje of cola meer aan boord, dus lekker dat

het smaakte.



Donderdag, 11 oktober 2012, Vava'u, Tonga.


Weer vroeg gestart, we moeten eerst weer naar de douane en immigratie om

opnieuw in te klaren, bij de douane staan we in de rij, er vertrekken vandaag ook

een aantal cruisers, dus dat duurt even.


 


Dan moeten we snel terug, want er is om 11.00 uur in het Aquariumcafé iemand

uit New Zealand, Bob Fassio van Cater Marine in Opua, die een voordracht houdt

over New Zealand en Opua in het bijzonder, over de douane eisen, de visa, wat

we aan voedingsmiddelen mee mogen nemen, wat het ministerie van landbouw in

beslag gaat nemen, voorlichting over de marina, de werf, de mogelijkheid van het

aanschaffen van een auto, verzekeringen, welke certificaten we moeten kunnen

overleggen enzovoort. Allemaal super nuttige informatie. Ook daar zijn weer

mensen die we nog uit Panama kennen, daar maar een lunch gebruikt en dan

alsnog naar immigratie. Dan op zoek naar een ATM machine (flappentapper) want

we zijn al door onze Pa'anga's heen. De geldautomaat werkt niet, shit, Roderick

in de bank vragen, Okay ze gaan hem vullen, dus een uur later hebben we toch

weer geld te besteden. Dan op zoek naar een bakker, de versmarkt en hopenlijk

wat blikjes cola en bier. We hebben wel een beetje genoeg van alle zoete

aardbeiengazeuse. We vinden een liquorshop, waar we met onze scheepspapieren

Duty Free kunnen kopen, dat scheelt mooi 15% belasting. Ze verkopen

Heinekenbier, geen lokaal bier. Nou dan gaan we nu voor Heineken. Het is wel

prijzig. We zeggen dat we straks terugkomen met een karretje, het is namelijk

best ver lopen, maar de winkel gaat over een kwartier dicht. Wat hadden we dan

willen hebben, nou 2x24 blikjes bier en 2x24 blikjes Coca cola. Nou doet u dat

maar, we brengen u wel even weg. Staat er voor de deur een kleine Heineken

bestelwagentje, ik kon ook meerijden met de tassen en Roderick loopt terug.


 


Meneer brengt me tot aan de steiger, laadt alle spullen uit, vraagt welke dinghy

van mij is en zet alle dozen ook nog in de dinghy, over service gesproken.. En nu

zijn we echt moe, ik ga proberen om morgen de website bij te werken en de

foto's te plaatsen, Roderick vaart met de dinghy van boot tot boot om foto's en

informatie via de memorystick uit te wisselen, we zijn gewoon hartstikke druk.  


Vrijdag, 12 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Vrijdag, kijken we gewoon wat rond in de stad, maken hier en daar een praatje, ik

maak de website in orde en Roderick gaat hem in het café "uploaden", dat duurt

zeker anderhalf uur en wanneer we hem later opvragen, ziet het er naar uit dat

het niet gelukt is. Morgen nog maar eens proberen.


Zaterdag, 13 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Roderick gaat wat klussen en ik ga intussen naar de markt. Je kunt hier verse

spullen kopen, niet zo heel veel keus, soms best aan de prijs, maar over het

algemeen echt vers en in ieder geval heel smakelijk. Lekker weer eens een

komkommer, verse kool, papaya's, wortelen, aardappelen. Ook kun je hier

gekoelde drinkkokosnoten kopen, daar neem ik er meteen 1 van, heerlijk

dorstlessend en verder neem ik er 4 om mee naar huis te nemen. Ik loop me dus

een breuk te sjouwen.


 


Zondag,14 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Tja, zondag, dus wederom een kans om een kerkdienst bij te wonen. Je krijgt dan

zo'n goede indruk hoe mensen met elkaar omgaan en wat hun gewoonten zijn.

Roderick zet mij op de kant af en gaat nogmaals proberen de website te uploaden

en ik ga weer in mijn keurige kleren naar de kerk. Dit keer een katholieke dienst

in een heuse kathedraal. Terwijl ik er naar toe loop, komt er net weer een dik

zwart varken voor de kerk langs lopen. Grappig!


 


Het is wel duidelijk dat hier heel wat meer geld zit. De mensen dragen dure

kleding, de kinderen dragen naar mijn gevoel gala jurken. Veel mensen weer in de

traditionele dracht, vrouwen met een heel vloerkleed om, soms nog een losse

rieten laag er overheen, de mannen met een mooie smalle mat om de heupen

over hun kleding heen. Nette gevlochten haren, kettingen, ringen, mooie elegante

schoenen. De baby's en peuters zijn weer vertederend in hun mooie kleertjes.

Een peuterjongetje kompleet met lava lava, daarover heen een heupmat, meisjes

in zijden jurkjes. Sommige krijgen tijdens de dienst de borst of een flesje. De

kerk zit weer helemaal vol, de misdienaars dragen mooie gewaden met een soort

sierkettingen, in plaats van een bloemenslinger om een band helemaal bestikt

met glimmende "edelstenen", ook de priester en alle andere belangrijke

medewerkers hebben deze met  kleurige stenen versierde kettingen om.


   


Het is wederom een bijna geheel gezongen dienst. En dit koor slaat echt alles!

Zo prachtig en dan ook nog de akoestiek in de kerk. Echt schitterend. In de

aangrenzende kloostertuin staan bananenbomen met grote trossen bananen er

aan.


 


Het opladen van de website is niet gelukt, we beginnen nu ongerust te

worden over ons programma. Misschien wordt het zo langzamerhand te veel

allemaal. 's Avonds gaan we lekker uit eten bij de Balcony, buiten op het balkon

met uitzicht op de lichtjes van de schepen in de baai. Er is vanavond een Asian

Buffet, dus daar heb ik meteen voor gereserveerd.


 


Malo e Lelei betekent Welkom. En kijk nou: Daar staat Mama's Naaimachine. Een

echte Singer trapnaaimachine. We hebben gezellig gegeten, aan de tafel naast

ons een viertal cruisers, waar we lekker mee hebben zitten babbelen. Het was

niet een Aziatisch Buffet zoals wij dat kennen, maar eerst een garnalen/

knoflook/ kerriesoep  en dan gewoon de diverse gerechten op één schaal aan

tafel geserveerd. Flink pittig, lekker!


Maandag, 15 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Gelukkig staat de website toch op het Internet, we krijgen allemaal leuke

mailtjes, het is dus toch goedgekomen.

Roderick gaat eerst weer een keertje de mast in, de onderste zaling zakt steeds

iets naar beneden. Als je steeds over één boeg vaart, komt er  wat ruimte in het

stuurboordstag en verzakt de zaling iets. Dat mag natuurlijk niet. Tegenwoordig

klimt hij met zijn ranke lijf met behulp van de mastclimber omhoog, dan hoef ik

hem niet om hoog te lieren. Dat gaat me op het moment toch niet goed af, omdat

ik om kracht te zetten dan met mijn buik strak tegen een rand gedrukt sta. Maar

zo gaat het prima. Nu heeft hij een klemmetje onder de zaling bevestigd om hem

op de plaats te houden.


 


We gaan de stad nog een beetje verkennen, ook nog maar weer eens een stapel

Pa'anga's ophalen. We betalen hier alles cash. Soms kun je wel met een

creditcard betalen, maar dan moet je direct weer meer betalen. Dat doen we dus

niet, op naar de Flappentapper. Er is hier ook een computershop. De school gaat

uit, het schooluniform voor de meisjes bestaat uit een knielange overgooier met

een bloesje, voor de jongens een overhemd met korte mouwen, een lava lava

(rok) en een rieten omslagdoek. Niemand draagt een pet of een zonnehoed, ze

gebruiken een paraplu, een waaier of gewoon een stuk papier tegen de zon.


 


 


Dinsdag, 16 oktober 2012, van Neiafu naar Port Mourelle, ankerplaats 7.


We gaan naar ankerplaats no 7, een klein uurtje zeilen en gaan dan voor anker in

een beeldschone baai, helderblauw water, palmen, geel strand. Dat wordt

snorkelen!!!


 


 


Het is onderwater niet zo spectaculair, maar ik zwem een heel eind weg en vind

dan toch schitterende koraalplekjes. Ook eindelijk clownsvisjes gezien, die zich

direct in de anemonen verstoppen, zodra ze je in de gaten krijgen. 300 foto's

gemaakt, 299 weer weggegooid. Er zit toch ook een grote geluksfactor bij. De

vissen schieten vaak tijdens het afknippen net weg of duiken onder het koraal,

morgen nog maar eens proberen.


Woensdag, 17 oktober 2012, ankerplaats 7, Port Mourelle, Vava'u.


Nieuwe kansen, nieuwe winnaars, wat is het toch een luxe om zo vanaf de boot in

het water te kunnen springen.




Na het snorkelen gaan we met de rubberboot naar de Swallow Cave. Het is niet

zo heel ver varen maar met de rubberboot is het toch al gauw een eind. Helemaal

als we op driekwart zijn en de buitenboordmotor afslaat en niet meer aan de

praat te krijgen is. Roderick trekt zich een versuffing aan het startkoord, maar

het mag niet baten. Dat wordt terugroeien en dat valt niet mee, tegen de stroom

en de wind in. Twee uur later gaan we het nog eens proberen, als we langs de

rotsen varen en de smalle spleet zien, zakt het moreel enigszins. Roderick is al

nooit happig op afgesloten ruimtes, maar ik vind als het in alle boekjes staat, dat

het kan, dat we dat dan ook zeker moeten proberen. Alzo geschiedde...


 


Het is in een woord schitterend! Het kalkgesteente heeft alle kleuren, het water is

diepblauw, je hoort vogeltjes tjilpen en ziet vleermuizen hangen. Eén ongelooflijk

minpunt, onverlaten hebben Graffiti op de rotsen gespoten, Barbaren!




We laten het eventjes op ons inwerken en dan mogen we weer naar buiten.

Gelukkig bleef de motor het nu doen, want het is inmiddels behoorlijk aan het

waaien.


 


Donderdag, 18 oktober 2012, naar anchorage 17, Lape Island, Vava'u.


Vanochtend iets heel bijzonders meegemaakt. We liggen nog in bed,6.23 uur,

ineens horen we wat geraas en het schip begint raar te schudden. Vlak erna is er

niets meer aan de hand. Een aardbeving! 5,5 op de schaal van Richter, 26 Nmijl

ten zuidzuidwesten van Neiafu.

Kort daarna zijn we ankerop gegaan naar ankerplaats 17, bij Lape Island, een

piepklein eiland, totaal aantal inwoners 42, 16 kinderen, 26 volwassenen.

Zaterdag wordt daar een Tongan Feast gehouden en dat willen we graag

bijwonen. Het is leuk om van te voren even met zijn tweetjes het eiland te

verkennen. We worden direct hartelijk welkom geheten en krijgen een zak

mango's aangeboden. Het hele eiland ruikt gewoon naar de mango's, de bomen

hangen vol, de grond ligt bezaaid. Kindertjes komen direct op ons af en zeuren

niet om snoep of zo, maar bieden ons een mooie mango aan. Laat ik nou nog van

die leuke potloden in mijn tas hebben. Voor we uit Nederland vertrokken, hebben

we nog een hele doos besteld. De kinderen zijn er hartstikke blij mee.


 


We wandelen door het dorp over een klein platgetrapt paadje. Bij ieder huisje is

een bouwput gegraven, we snappen niet helemaal waarvoor, maar dat kan Cleo,

waarschijnlijk de dorpsoudste ons vertellen. Ieder huisje krijgt een aansluiting op

zonnepanelen en vandaag komen juist de Japanse Ingenieurs langs om de

sokkels te inspecteren. Gelukkig zijn ze allemaal perfect aangelegd. Roderick

heeft een Tiarastruik ontdekt en natuurlijk krijg ik direct een bloem in het haar

gestoken.


 


Daarna mogen we de school bezoeken. Een perfect klein, gezellig, leuk ingericht

en vooral heel schoon schooltje, opgericht met geld van de Europese Unie, waar

we hartelijk voor bedankt worden.


 


De bovenmeester ontvangt ons, een heel gedistingeerde en vriendelijke meneer.

Er zijn 2 klassen, de onderbouw heeft 5 leerlingen en het dochtertje van de

bovenmeester loopt daar rond en de bovenbouw 4 leerlingen.

Kijk zo kan ik de hele school pennen en potloden uitdelen. We maken foto's en

beloven ze morgen op een memorystick langs te brengen.


 


   


En of Roderick dan ook nog een paar foto's van zijn vrouw kan maken, liefst bij

het wasgoed en de wasmachine. Okay.


   


Voldaan weer terug aan boord.


Vrijdag, 19 oktober 2012, Lape Island, Vava'u, Tonga.


Natuurlijk weer even naar het dorpje geweest, nog meer mango's gekregen,

foto's weggebracht. Daarna een paar bootshirts van ons logo voorzien. We

hebben een geborduurd logo met de scheepsnaam en onze namen erop, die

hoeven er alleen maar netjes opgenaaid te worden en dan lopen we er weer

piekfijn bij. 's Middags pizza's gebakken om samen met de Gypsy Blues op te

peuzelen bij een biertje. We lopen niet alleen te pierewaaien, we zijn heel druk

bezig met de voorbereiding voor de oversteek naar New Zealand, dat geeft nogal

wat denkwerk. Intussen arriveren er steeds meer schepen voor het feest van

morgen, geen idee waar ze die mensen moeten laten. We laten ons verrassen.


 

 

Zaterdag, 20 oktober 2012, Lape Island, Vava'u, Tonga


We hebben weer een hoop te doen vandaag. Na het ontbijt gaan we met de

dinghy op pad om te gaan snorkelen bij het rif aan de overkant. Het is maar goed

dat we al in badkleding zijn, want als we aan de overkant aan komen zijn we al

drijvend nat. Dit rif kun je alleen bij hoog water bekijken, anders is het te ondiep.

Ik probeer er voorzichtig overheen te zwemmen, het is vlak voor hoog water en

er staat veel stroming en golfslag, het rif heeft heel scherpe punten. Er zit best

veel vis, maar het koraal is niet veel bijzonders, dat zijn we beter gewend. Na een

half uurtje hebben we het wel gezien en zwemmen we weer naar de dinghy terug,

die naast het rif aan een ankertje ligt. We klimmen er weer in, halen het anker op

en gaan naar de volgende plaats om te snorkelen, een eiland verderop. Dit keer

varen we tegen de golven in, die best wel omstuimig zijn, het wordt een waar

waterballet. De dinghy staat halfvol water. Hier zijn gelukkig wel mooie

koraalplekken, het heet dan ook een Coral Garden, een koraaltuin, het ligt een

beetje in de lij van het eiland, dus het zwemmen gaat een stuk makkelijker.Er zit

een ongelooflijke hoeveelheid vis verborgen tussen het koraal en er zijn heel veel

echt grote blauwe zeesterren.


 


 


Na weer opgedroogd en opgewarmd te zijn, start ik met popcorn bakken voor de

kinderen van het dorp. Een grote gele 10 liter emmer vol popcorn. Hup weer in de

dinghy en naar de wal. Er is genoeg voor iedereen, maar hoe ga ik dat uitdelen?

Plasticzakjes gooien ze waarschijnlijk na gebruik in de bosjes, bekertjes idem,

trouwens die heb ik helemaal niet aan boord, dus gewoon iedereen een handje

uitdelen. De kinderen hebben een betere oplossing, ze houden gewoon hun T-shirt

omhoog en ik stort het vol met popcorn met boter en suiken. Later komen de

oudere dames ook om popcorn vragen. Dus daar ging ik met mijn emmer door

het dorp, gevolgd door een sliert kinderen.


 


 


 


Dan weer gauw terug naar het schip gevaren, lange broek aan, anti-muggenspul

op en weer terug naar het dorp, want het Tongan Feast gaat beginnen. Om te

beginnen kregen we bij het betreden van het dorp al een bloemenslinger

omgehangen door Cleo en als we bij de betonnen ponton opgeklauterd zijn, weten

we niet wat we zien. Schalen en schalen vol eten, voor iedereen om te beginnen

een drinkkokosnoot, er worden 54 cruisers verwacht en dat op een bevolking van

42 man totaal. Er zijn maar 7 huizen in het hele dorp en die zijn voornamelijk

leeg. Bij mijn popcornronde kon ik hier en daar naar binnen kijken, ze zitten

gewoon op de vloer, geen tafels of stoelen, slapen op een matje.


 


De hele plek is versierd met verse palmbladeren met bloemen erop gebonden. Er

zijn uit bananenboom bakjes/bordjes gesneden. Heel schoon, heel handig vast te

houden. Er zijn varkentjes uit de "umu", een oven in de grond gegraven,

varkentjes erop, bladeren erop, grond er weer op. Garen in eigen vocht.

Koolsalade met garnalen, broodvrucht, zoetzure visbrokjes, aardappelsalade,

gekookte tarotbladen gevuld met corned beef en een pudding in

gecarameliseerde cocossaus. Het eten was uitstekend en lekker!!!


    


 


 


Ons kleine vriendinnetje Milala was niet bij ons weg te slaan. Die nam ons steeds

bij de hand, gaf ons bordje aan, leerde ons Tonga woordjes. Zo schattig.


 


Cleo en Tala zongen nog een lied voor ons. Er was geen toegangsprijs voor dit

feest, maar iedereen mocht natuurlijk wel een donatie doen. Dus toen Cleo

letterlijk met de pet rondging, gooide iedereen daar grif in. Uiteindelijk hebben ze

maar liefst 1014 Pa'anga opgehaald voor de dorpskas. Niet gek dus, maar wat

een werk hadden ze ervan gemaakt.



Naderhand nog een groot kampvuur om de kokosnoten en borden enz. weer op te

ruimen. Altijd heel speciaal om met zijn allen lekker te eten, drinken en babbelen

in het bijna donker. Ik heb een hele poos met Tala zitten praten, we hadden ook

wat kadootjes meegebracht, een paar mokken die we bij de  C 1000 actie

gekregen hadden, daar had ik allemaal theezakjes van verschillende smaken bij

gedaan, voor de mannen wat speelkaarten (van de Rabobank), verder een tas

vol overtollig linnengoed, handdoeken, keukendoekjes, lakens enzovoort. Tala

was er zo blij mee, ze vroeg wanneer we weggingen. Tja morgenochtend, wat

jammer want ze wilde ons zo graag een kado geven. Maar dat is helemaal niet

onze bedoeling. Ineens vraagt ze of ik van Salong hou. Salon? Wat moet ik daar

nu weer op zeggen? Straks willen ze mijn nagels gaan lakken of zo. Maar ze

bedoelde Sarong, deed de hare uit en gaf hem aan mij. We praten nog wat door.

Die één op één contacten zijn altijd zo leuk. Dan spreekt ze in het Tonga met een

van de andere dames en die komt een half uur later aanzetten met een mooie in

patroon geweven schaal van pandanusblad en een bolvormige schaal voor er bij.

Die had Tala al voor de verkoop gemaakt en speciaal voor ons van huis laten

halen. Ik was er ontroerd van. Vervolgens haalt ze haar haarspeld uit het haar en

legt die er ook nog bij. Dat konden we natuurlijk niet over onze kant laten gaan,

dus hebben we nog een afspraak gemaakt voor de volgende morgen bij de

steiger en bij thuiskomst heb ik alle kasten nog eens nagelopen. T-shirts, een

molton deken, 2 nieuwe parapluutjes, ditjes en datjes, en omdat we eind van de

week waarschijnlijk naar New Zealand vertrekken ook nog de voedselvoorraad

doorgewerkt. Alles van bonen, zaden en dergelijke, wat aangebroken is, wordt

daar in beslag genomen. Nou dan kan ik het beter weggeven. Hoeveel rijst eten

we nog in 14 dagen? Hoeveel suiker? Ik heb nog grote zakken specerijen. Kortom

2 tassen vol konden er nog weg. Zij zijn er mee geholpen en wij krijgen wat

ruimte. We hebben een paar hele fijne dagen gehad op Lape Island.


Zondag, 21 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Voor we vertrekken, terug naar Neiafu, gaan we nog even langs Lisa Kay. We

drinken een kop koffie en bekijken de video's die Larry heeft gemaakt, ze hebben

met walvissen gezwommen. Wauw!

Zij hebben trouwens een joekel van een flatscreen televisie aan boord.

Dan op weg naar Neiafu, daar hebben we een afspraak om 14.00 uur met Wim

Goedhart. Wie dat is? Dat weten wij op dit moment ook nog niet. Wij werden op

de VHF radio op geroepen: Nederlandse Schipper, Nederlandse Schipper... Wim

had ons Nederlands horen praten en probeerde in contact met ons te komen. We

hebben elkaar getroffen bij het Aquarium café, Wim is 78 jaar, loopt een beetje

krakkemikkig na een ongelukkige val en heeft daar een gebroken arm aan over

gehouden. We hebben een poosje zitten praten, Wim komt uit Medemblik, heeft

altijd gezeild en heeft op 71 jarige leeftijd het roer omgegooid en is in Vava'u

gaan wonen. Hij heeft een hoop contacten opgebouwd en is nu met een project

bezig de jeugd van Tonga te leren om een Outrigger Canoe te bouwen. Op alle

eilanden zie je die nog varen, hier helemaal niet meer. Deze kano's met uitlegger

gaan supersnel en zijn stabiel, dus daarmee zouden ze kunnen gaan vissen

zonder brandstof te hoeven kopen. Een goed initiatief! Maar waar doe je dat dan?

Nou gewoon in zijn huiskamer. Willen jullie hem zien? Ja Natuurlijk! Hij heeft zijn

huishuidelijke hulp/goede vriendin Vanili gebeld om ons op te komen halen, zij

gebruikt zijn auto, omdat hij nu niet kan rijden. Vanili allang blij, zij heeft 7

kinderen thuis en is blij even weg te kunnen, ze kan op deze manier ook de

kerkdienst overslaan, dus voor haar voelt het als een vrije middag.

En daar stond hij, de Canoe. Wat een mooi ding! Vanili heeft op aanwijzing van

Wim een zeil gevlochten van Pandanusblad, het ziet er hartstikke goed uit. Een

volgende in een grotere maat staat al op stapel.


 


 


Maandag, 22 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Vandaag weer zo'n supergeslaagde dag gehad. We waren allerhande nuttige

dingen aan boord aan het doen, toen er over de marifoon een boodschap

omgeroepen werd bestemd voor de boten uit Suwarrov: Ants, één van de rangers

van Suwarrov zit in de Sunset Bar in Neiafu. Wij daar meteen naar toe. Hij was zo

blij ons te zien. Zijn half jaar op het eiland zit er nu op en hij is onderweg naar huis

in New Zealand. Er waren nog een paar cruisers, Ants was helemaal door het

dolle, had ook al flink wat biertjes achter zijn kiezen en zat luid te zingen, wat hij

ook al doet als hij broodnuchter is.


 


 


Ook hebben we kennis gemaakt met Dennis, een leraar uit Australië, die jaren

onder andere in Dubai gewerkt heeft. Hij is van onze leeftijd, we hadden elkaar

veel te vertellen en hij kan prachtig zingen. We zouden maar een uurtje of zo daar

blijven, maar het zijn er 5 geworden. Dennis had zijn gitaar op gehaald en zat

samen met Ants te zingen en waar mogelijk galmden wij ook mee. Het was

hartstikke leuk.


 


Toen wij vertelden dat wij met Wim contact gehad hebben, wist hij daar alles van,

want hij is een goede vriend van Wim. Hij wilde ons nog graag een keer

ontmoeten, dat werd een beetje moeilijk wat wij gaan in principe vrijdag al

vertrekken naar New Zealand. Dus werd het een afspraak op korte termijn. We

zijn uitgenodigd in zijn huis om samen met Wim en natuurlijk Dennis' vrouw om

spaghetti te komen eten. Nou daar hebben we zeker zin in. Weer een gezellige

avond in het verschiet.


Dinsdag, 23 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Vanochtend eerst weer de nodige inkopen gedaan. We moeten nu heel precies

inkopen, omdat je een aantal producten niet in New Zealand mag invoeren. Bijna

de hele stad afgelopen om voor Ivar en Pascal een Haka T-shirt te kopen. Er zijn

hier bijna geen normale winkels. In de winkel kwamen we Vanili tegen, die blij

vertelde, dat Wim en zij ook uitgenodigd waren voor morgenavond. Ze gaf ons

meteen een lift terug naar de markt. Met een vol plateau eieren, kool en

komkommers weer in de rubberboot. We moeten als een haas naar huis, want we

hebben Alex en Iris (Alaeris) uitgenodigd om Chili con carne te komen eten, die

vond Alex vorige keer bij de Pot Luck zo heerlijk. Dus ik begin vroeg met koken,

want ik heb mijn eer hoog te houden. Het is sowieso lastig koken, omdat ieder

eiland ingrediënten met een andere  smaak en/of samenstelling verkoopt. Maar

het gaat zeker lukken. Dit is trouwens de mooie schaal die Tala gemaakt heeft.


 


We hebben heerlijk en heel gezellig gegeten. Iris had het dessert verzorgd, eigen

gebakken brownies, mudvol Belgische chocolade. Zo lekker hebben we ze nog

nooit gegeten.


Woensdag, 24 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


Eerst weer een heleboel zaken geregeld voor New Zealand. Het Internet hier is

knudde, alles kost een zee van tijd, iedere keer weer ligt de connectie met de

browser eruit, je krijgt er een sik van. Dan gaan we ons klaarmaken voor ons

etentje bij Dennis vanavond. Natuurlijk schone en nette kleren aan. We stappen

in de rubberboot, Dennis zit al bij de steiger te wachten om ons op te halen en

wat me nog nooit gebeurd is in al die jaren, ik blijf met mijn voet hangen achter

een lijn van een andere boot en val tussen van de rubberboot in het water, ik lig

gedeeltelijk op de steiger en houd me krampachtig vast, want mijn fototoestel zit

in mijn rugzak. Normaal verpak ik dat altijd in een waterdichte zak, maar het is nu

maar zo'n kippe-eindje, we liggen op de eerste mooring vlak voor de steiger. Ik

ben precies tot aan mijn middel in het water gegleden, maar mijn fototoestel is

gespaard. Wel heb ik uiteraard de banden van mijn schouder geforceerd, daar

kom ik vannacht wel achter. Maar natuurlijk laten we ons niet kennen, dus weer

terug naar de boot om droge kleren aan te trekken en dan gaan we op weg naar

Dennis' huis. Hij woont schitterend direct aan de vissershaven aan de oostzijde

van het eiland. Er zijn nog een aantal mensen uitgenodigd. We eten in de tuin, zijn

vrouw Betty heeft een grote lasagnaschotel gemaakt, verse salade en

knoflookbrood erbij en voor toe een berg fruitsalade met ijs. Nou dat gaat er wel

in! In een aanbouw van zijn huis is een biljartkamer met een echte grote

pooltafel, een flatscreen tv met een karaoke aansluiting. Zoals eerder al gezegd,

kan Dennis heel mooi zingen. Maar nu heeft hij buiten de waard gerekend,

Roderick gaat ook karaoke zingen, dat lukt zo goed, dat hij meteen de hoogste

score haalt, dus die stopte ook niet meer met zingen. Is dat leuk of is dat leuk!  


 


 


We zitten dus in de open lucht kabaal te maken, de buren komen in de tuin staan

kijken en die krijgen ook af en toe de microfoon toegestopt om te zingen, de

varkens lopen over de straat knorrend voorbij, de mango's vallen met een harde

plof uit de boom op het golfplaten dak van het huis ernaast. Een topavond!

Alleen toen we aan boord stapten bleek het al 3 uur 's nachts te zijn.


Donderdag, 25 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


We zijn gebroken als we opstaan, normaal liggen we vaak al om 20.30 uur in bed.

Mijn arm is niet meer te bewegen, die doet hartstikke zeer. We luisteren naar het

radionet en wat we verwachtten horen we nu bevestigd, er zitten een paar rare

weerssystemen op de weg naar New Zealand en het is niet verstandig om

morgen te vertrekken. Dat komt in dit geval goed uit, we houden een luie dag, tot

vroeg in de middag blijven we in de kuip languit liggen lezen, af en toe klinkt er

wat gesnurk, dan gaan we met het schip naar de kant om bij de pontoon water te

tanken, dat is hard nodig. De dinghy laten we aan de mooring vastliggen, want

iedereen zit te azen op dit mooie plekje. Het aanmeren, tanken, afmeren en weer

de mooring oppikken gaat gesmeerd. Dan gaat er alvast een lading was in de

eerste emmer water en jagen we de hele was er supersnel doorheen. Drijfnat op

de railing hangen en 's avonds kan het weer de kast in. Eten en dan lekker in bed.


Vrijdag, 26 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


We hebben contact met Wim over de VHF (de marifoon) dat Vanili ons groene

bananen en cocosnoten komt brengen voor onder weg. Dus Roderick naar de

kant. Valini en haar man hebben een soort plantage. Ze parkeert de auto vlak bij

de steiger en haalt er toch een kam bananen uit, niet te tillen, wel honderd

bananen zitten er aan. Als Roderick hem in de rubberboot probeert te tillen, gaat

hij bijna onderuit. Verder een hele mand met kokosnoten (gevlochten van

palmblad) en 4 joekels van papaya's, als kado. Voor ons dus geen scheurbuik. Het

komt rechtstreeks van de plantage, dus we besluiten alles eerst flink te spoelen,

daarvoor moet de bananenboom eerst in drieën gehakt worden, anders is hij niet

te hanteren. We zijn er een stief kwartiertje mee zoet, maar nu hangt het

hekwerk vol bananen.


 


Daarna komen Don en Phyllis van de Solstice op de koffie. Don zegt een paar keer

dat ze lekker fish and chips gaan eten bij de Sunsetgrill en als ze weg zijn, denken

wij daar eens over na. Tja, dat is eigenlijk een heel goed idee. Dus wij ook op

weg, we schuiven gezellig aan bij hen en nog 2 andere cruisers. Zij gaan weer

weg, blijven wij nog even met de volgende gearriveerde cruisers praten. Dan

gaan wij ook even het stadje in voor een boodschap, zien we op de terugweg

Dennis in de Sunsetgrill zitten, die zwaait of we komen. Dus een uurtje later zitten

we er weer. Dennis heeft als hoofd van een internationale school in zoveel landen

gewerkt en weet zoveel te vertellen over de Arabische Emiraten. De tijd vliegt

voorbij. Totdat zijn vrouw belt, waar hij blijft. We lopen terug naar het schip,

spreken hier en daar nog een aantal mensen en gaan dan aan boord. Zelfs ik ben

wel eens uitgepraat.



Zaterdag, 28 oktober 2012, Neiafu, Vava'u,Tonga.


Vandaag gewoon een beetje aangekeuteld, niet veel over te vertellen dus.

Even internetten in het Aquariumcafe, wat babbelen met de anderen.


 


Daarna gewoon even genieten van de prachtige wereld om ons heen.


 


Zondag, 29 oktober 2012, Neiafu, Vava'u,Tonga.


Eerst druk bezig geweest met verzekeringszaken, we willen/ moeten een aantal

verzekeringen opnieuw sluiten of veranderen. Alle polissen zijn in het engels, dus

de kleine lettertjes lezen valt niet mee. Alle correspondentie is ook in het engels.

Daarbij valt het internet voortdurend uit, we zijn er goed zat van. We hopen dat

we hier verstandig aan doen. Verder hebben Mirella en Pascal ineens hun huis

kunnen verkopen, hartstikke fijn voor hen natuurlijk, maar voor ons briefadres

kan dat nog wel eens vervelende consequenties hebben. In Nederland mag je niet

van je eigen geld leven, zonder uitkeringen en verplichtingen van de staat naar

ons toe, zonder een vast woonadres. De regels zijn niet eens luidend en de

verschillende gemeenten hebben andere opvattingen. Sommige cruisers in vrijwel

dezelfde situatie hebben geen enkel probleem, wij hebben al vanaf het moment

dat we weg wilden problemen met allerlei instanties. Wij moeten gewoon een

woonadres hebben, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Als we officieel

op Mirels adres komen wonen, raken zij hun hypotheekrente aftrek kwijt en dat is

natuurlijk ook niet de bedoeling. We komen er niet uit.

Wederom een gezellige uitnodiging van Wim Goedhart, hij heeft een nieuwe oven

gekocht en die moet ingewijd worden. Komen jullie vanmiddag, Valini heeft cake

gebakken en komt jullie ophalen. Nou graag natuurlijk. Valini heeft maar liefst drie

cakes gebakken en wij zijn de enige gasten. We krijgen 6 stukken tegelijk

gepresenteerd samen met een bak ijs. Roderick heeft ze allemaal opgegeten, Ik

kreeg ook nog een aantal stukken mee naar huis. Op deze manier vliegen de

kilo's wel aan. Valini helpt Wim normaal 3 keer per week met het huis schoon te

houden, maar sinds Wim gevallen is en met een vervelend gebroken arm

loopt en in zijn andere een stok nodig heeft in verband met rugklachten, komt zij

iedere dag om het huis te doen, boodschappen te brengen, te koken en hem als

persoonlijke chauffeur heen en weer te brengen. Zelf heeft ze nog 6 kinderen

thuis en een tuinderij. Ze heeft haar handen dus behoorlijk vol en nu houdt ze zich

ook nog bezig met het verwennen van ons.


 


Vanuit Wims huis heb je een schitterend uitzicht over de baai.


 


En leuk weer eens een hond om je heen, die als kameraad gehouden wordt en

niet alleen als lekker eten gezien wordt, want hier op de eilanden eten ze alles

wat beweegt.


 


Maandag, 29 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga.


We maken het schip grotendeels klaar voor vertrek morgen. Dan weer even een

praatje maken in Aquariumcafé over het te verwachten weer voor onderweg. Er

zit hier iedere dag een groot aantal cruisers met laptaps om het weer goed in de

gaten te houden. Dan gaan we op weg naar de stad om uit te klaren, eerst langs

immigratie, terwijl Roderick daar bezig is zie ik een winkeltje met thermoskannen,

die kan ik net goed gebruiken en binnen blijken ze ook stof aan de meter te

verkopen. Ik koop 5 kleine lappen met Tonga motieven. Dan lopen we een eind de

stad door op zoek naar het bureau waar we een Harbourfee moeten voldoen. Je

verwacht zoiets bij het water, maar zo langzamerhand weten we wel beter. Het is

bergop in een ander gedeelte van de stad in een schuur met landbouwwerktuigen.

Binnen zit een dame in traditioneel overheidszwart met een mat om, uiteraard

keurige haren en een gouden tand. De schuur is bijna helemaal leeg op een tafel

met wat papieren en 2 stoelen na. Maar ze erkent de belangrijke functie die zij

uitvoert en loopt naar het hokje in de hoek, waar ze ons vanuit het open loketje

toespreekt. Uiteindelijk moeten we 6,80 Pa'anga betalen, 3,50 euro.

Dan gaat Roderick naar de douane en ik nog wat boodschappen halen, we treffen

elkaar bij de Sunset Grill, daar treffen we Gloria en Brad aan van de Kindred Spirit

US, we bestellen een Hamburger als lunch, waar we meer dan een uur op moeten

wachten, maar we zitten heel gezellig, het is buiten drukkend heet en we hebben

het heel gezellig. De douane wilde Roderick geen uitklaring geven, we moeten

morgen terugkomen met de boot. Geen probleem, we moeten morgen ook diesel

tanken, dat hebben we al besteld, er komt speciaal een tankauto, mits je meer

dan 200 liter nodig hebt.


Dinsdag, 30 oktober 2012, Neiafu, Vava'u, Tonga, vertrek naar New Zealand.


Robin (Katydid) komt aan boord om mee te gaan om diesel te tanken, dan kan hij

van onze clearance gebruik maken om 80 liter diesel in jerrycans te tanken, maar

nu ook belastingvrij. Dat scheelt toch. We leggen aan bij de loswal vlak voor het

douanekantoor. De douane beambte loopt daar rond, maar komt niet naar ons

toe, dus Roderick gaat naar zijn "kantoor" om op hem te wachten. Als hij

eindelijk komt, wil hij weer geen clearance geven, want tenslotte moeten we ook

nog tanken (op de zelfde plaats) Wat een gezeur! De tankauto komt mooi op tijd.


 


Wim zou ook nog proberen langs te komen, maar Valini komt alleen, Wim voelt

zich niet goed genoeg. Jammer, want dan kon hij mooi het schip even van dichtbij

zien. Valini is weer op de verwentoer, die is extra vroeg opgestaan om voor ons

ten afscheid een bloemenslinger te geven. Heerlijk geurende gardenia's.


 


Ook brengt ze allerhande verse groenten voor ons mee. We kunnen er dus

helemaal tegen. Roderick gaat wederom naar de douane, nu gekleed met

bloemenslinger. Hij vraagt hoe Roderick er aan komt en die vertelt, die krijg je als

je goede vrienden in Vava'u hebt.  De douaneman is hier erg van gecharmeerd en

slaat als een blad aan de boom om. Dus eindelijk hebben we de

uitklaringspapieren en kunnen we weg. Alleen nog Robin terug naar zijn schip

brengen, de laatste email ophalen, de website afwerken en dan gaan we op weg.

Er is niet veel wind, maar we gaan gewoon.


 



Op naar New Zealand.