Vrijdag 18 september 2009
Vertrek Jersey, Race van Alderney
 
Vandaag gaat het dan toch gebeuren, net als het licht wordt vertrekken we uit
de marina van St Helier. Volgens de weerkaarten krijgen we redelijk goed
weer om de trip naar huis aan te vangen. Eerst gooien we onze dieseltanks
nog vol. 0,59 cent per liter, dat voordeel pakken we natuurlijk! Om 10.00 uur
zitten we op zee. We gaan zuidelijk via de Westpassage om Jersey heen, naar
het noorden. Bij het wegvaren worden we aan alle kanten omringd door
ferry's, supersnelle monsters met jet aandrijving.
 
    
 
   
 
Het is heerlijk helder weer, we gaan direct onder zeil. We gaan naar het
noorden, dan moeten we tussen Alderney en de punt van Normandie door, de
zogeheten Race van Alderney, een beruchte passage.
Doordat er hier zo'n groot verschil tussen eb en vloed is, wordt er bij het
wisselen van het tij een enorme hoeveelheid water geperst door deze nauwe
doorgang. Het is nu springtij, waardoor de stroming nog hoger oploopt. We
krijgen nu 8,9 knopen stroom en op sommige stukken loopt dat op tot boven
de 10 knopen. Dit veroorzaakt enorme stroomversnellingen, brekende golven
en draaikolken. Ter vergelijk: ons schip loopt zo'n 6 knopen. Het is verstandig
om juist bij de kentering van de stroom aan deze passage te beginnen, en
natuurlijk de kentering zodanig, dat de stroom mee gaat lopen. We moeten
dus om 17.50 uur bij Ile de Schole zijn.
Dat ziet er logisch uit, maar we moeten eerst nog minimaal 7 uren varen om
daar in de buurt te komen. Een spannende dag dus. Maar we starten goed. we
zeilen als een speer, vrij dicht onder de kust, die we mooi kunnen zien.
 
   
 
Het zetten van de zeilen en dan het mooiste moment: de motor uit!
 
   
 
Tot 13.00 uur kunnen we het alleen met de zeilen doen, daarna krijgen we al
zoveel stroom  tegen, dat de motor erbij moet.  Het is al een aardige
hobbelzee. Precies op het juiste moment komen we bij het begin van de Race.
Onderhand is de wind aangetrokken tot 15 knopen, tegen natuurlijk, dat is
niet prettig, maar nog wel te doen. Op het moment dat we aan de passage
beginnen, valt ineens onze positie bepaling in de computer weg. Dat is ernstig
en eng! We hebben nog wel een hand GPS voor noodgevallen. Roderick werkt
zich zeven slagen in de rondte om het navigatiesysteem weer op orde te
krijgen. We moeten door, omkeren kan niet, want over 2 uur is het donker en
dan zijn we net door de Race heen. Terug is er geen enkele aan te lopen
haven, behalve Guernsey, maar daarnaartoe moet je ook door een kanaal met
aan weerszijden rotsen en enorme stroomversnellingen. En als we daar voor
zouden kiezen, zouden we pas in het stikdonker op het gevaarlijkste punt
aan komen, plus dat dan de stroming heel verkeerd is, dus dat is geen optie.
We gaan dus door. Gelukkig, het systeem werkt weer zoals het behoort en
nu kunnen we op het scherm zien, waar ons schip zich op de kaart bevindt.
Met een knoop in ons maag gaan we verder. De eerste drie kwartier gaan
prima, maar dan begint het echte moeilijke stuk. Nou en moielijk hebben we
het gehad! Terwijl de zee al als een kookpot tekeer gaat, gaat de wind,
volkomen tegen de verwachting in, toenemen en niet zo zuinig ook! We krijgen
30 knopen tegen, met nog hogere uitschieters. Nou voor het eerst was ik echt
bang. Zulke idiote golven. Roderick heeft continue aan het roer gestaan om in
te kunnen grijpen. We hebben het ongelooflijk zwaar gehad. Helemaal bekaf in
het stikdonker zijn we dan in het Kanaal beland. Ik wil graag in Cherbourg
overnachten om even bij te komen. Maar het is haast niet te doen. We zijn
een flink stuk uit de kust en krijgen de golven en stroming nu dwars op het
schip. Meter voor meter en golf voor golf kruipen we naar de kust. Midden in
de nacht lopen we Cherbourg binnen. Afmeren en naar bed. Ik was zo
uitgeput, ik heb geslapen als een marmot, Roderick stond nog zo stijf van de
adrenaline, die heeft nog uren wakker gelegen.
 
Zaterdag 19 september 2009
vertrek Cherbourg
 
Bij het krieken van de dag vertrekken we alweer. Nieuwe ronde nieuwe
winnaars! Zodra we buiten de Grande Rade zijn, belanden we weer in een
rommelzee. Stroomrafelingen, brekers bij de ondiepte Piere Noir. Maar na
gisteren is alles een makkie. Dus genieten we van een lekker ontbijtje, zeilen
flink door. We varen een aan de windse koers, de zeilen prima getrimd, een
zodanig stabiele koers, dat we de stuurautomaat uitzetten, en zonder het roer
vast te zetten, 2,5 uur op koers blijven, zonder enig ingrijpen van onze kant.
Super gewoon! Daarna is het alweer tijd voor de warme hap.
 
   
 
Al met al een prima zeildag. Alleen de " visibility ' ( hoever je kunt kijken) is
bedrieglijk. Het ziet er helder uit, je ziet de horizon, dus heb je goed zicht,
denk je. Niets was minder waar, plotseling doemt er uit het niets een groot
schip op. Wij varen recht voor de boeg. Een flinke dot gas erbij dus om
voorlangs weg te komen. Met onze computer apparatuur gemeten op welk
punt het schip niet meer zichtbaar was; notabene na 1,5 Nmijl. Dus zeilers,
een goede raad: controleer de visibilty ook af en toe. De nacht halen we door,
om de beurt draaien we onze wacht. Het is erg vochtig, slecht zicht, geen
maan, radar bij. Om 21.00 uur passeren we de 0 meridiaan. Nu bevinden we
ons weer op het Oostelijk Halfrond.
 
Zondag 20 september 2009
onderweg in het Kanaal.
 
De hele nacht weerlicht het en is er onweer boven land. Niet prettig. Voor de
zekerheid legt Roderick de mobiele telefoons en de handheld marifoon en GPS
in de oven. Deze fungeert dan als een zogeheten kooi van Faraday. Baadt het
niet, het  schaadt ook niet. Af en toe zitten we  samen een uurtje op wacht,
kopje koffie erbij; Gezellie! Als het licht wordt gaan we weer op alleen zeil
verder. Vanaf 10.00 uur valt de wind  weg. Roderick ligt te slapen en ik heb
werkelijk alle zeilstanden uitgeprobeerd, maar uiteindelijk gaan we met een
snelheid van 4,5 knoop door het water, in werkelijkheid over de grond (en op
de kaart) achteruit. Op de motor gaan we verder. Om 14.00 neemt de wind
flink toe,  maar dreigen we weer in een heel oncomfortabele wind tegen
stroom situatie te geraken. We moeten namelijk Kaap Griz Nez ronden, en dat
is ook weer zo'n plek waar de stroom gaat gieren en de wind trouwens ook.
Daar hebben we nu toch mooi geen zin meer in, we wijken uit naar Boulogne
en daar liggen we om 15.00 uur afgemeerd in de haven. We halen een zak
frites en duiken in ons mandje om pas de volgende ochtend weer wakker te
worden.
 
Maandag 21 september 2009
Boulogne
 
Vandaag moet er eerst geklust worden. Bij inspectie van het schip blijkt er een
piepkleine lekkage te zijn bij het baby-stag. Op zich niet zo erg, maar omdat
we de laatste dagen duikbootje gespeeld hebben, is daar door een verdroogde
rubberafdichting wat lekkage ontstaan. Alleen jammer dat dit nu net via de
boekenplank in de kast met nette kleding gelopen is. Werk aan de winkel dus.
Roderick gaat het stag demonteren en ik de boeken drogen en aan de was.
 
   
 
Hier in de haven leeft een enorme kolonie zeer agressieve zeemeeuwen.
Die lopen over de steiger te banjeren met een air van wat doe jij hier?
Aan de overkant van de haven liggen een groot aantal visbootjes afgemeerd,
de vissers spoelen hier hun netten en zullen ook wel het een en ander over
boord kieperen. Dus luilekkerland voor de meeuwen.
We zien ze ook regelmatig een scholletje vangen, die pikken ze op de steiger
aan flarden en vervolgens slikken ze hem in een keer door.
 
   
 
Voor vanavond heb ik Roderick uitgenodigd voor een etentje in de oude stad.
Dat is niet geheel ontbloot van eigenbelang, want daar moeten we eerst 3
kwartier naar toe lopen. Maar van vorig jaar weten we nog hoe leuk het daar
in het centrum van de ommuurde stad is. We zoeken een leuk echt frans
tentje uit, er komt ook nog een zigeunerorkest spelen, die gaan van zaakje
naar zaakje. Maar spelen kunnen ze, ik vond het hartstikke leuk. Roderick is
helemaal in de stemming en gaat op de franse tour. Madame, als aperitief
deux coupes de Champagne, s' il vous plait en voor bij het diner een bouteille
Merlot. Leuk! We horen de kurk knallen, maar al wat er komt geen
champagne. Raar hoor, het is toch onze aperitief. Als ze uiteindelijk komt met
de glazen, begint ze met zich te excuseren. Ze had de kurk van de champagne
recht in haar oog gekregen. Een heel dik, tranend oog, haar hele make-up
doorgelopen. Sneu, ze heeft er de hele avond last van gehad. Maar wij hebben
heerlijk gegeten en gedronken en nog een ouwe Engelsman zitten stangen.
Op de terugweg kwamen we nog langs een pleintje, waar ze een soort
expositie hadden gemaakt, Citroen en Nature. Oude Deux Cheveaux met
bomen en bloemen er in, een zitje van autostoelen, bloembakken met uitlaten
erin. Eigenlijk heel gaaf.
 
   
 
   
 
Dinsdag 22 september 2009
Vertrek Boulogne
 
Vandaag zouden we niet gaan varen, vanwege een zeer stevig stormveld, dat
over het Kanaal zou trekken. Echter als we wakker worden, is het prachtig
weer. Direct opnieuw weerkaarten opgevraagd: het front is wat noordelijker
getrokken en er blijft voor ons een mooie strook over om te varen. Binnen een
uur is de juiste vertrektijd. Als we nu namelijk vertrekken, krijgen we bijna 4
knopen stroom mee van de vloed vanuit het Kanaal, zodra we de Noordzee
opgaan krijgen we dan de vloedstroom vanuit het Noord-Oosten van Engeland
erop volgend. Een zogenaamd dubbeltij. Daar gaan we gebruik van maken.
Er waait wel een wind van 6 Beaufort, maar schuin van achter. Dus hup op
pad. Dag Boulogne, tot volgende keer.
 
   
 
Eenmaal buiten is de zee erg ruw, maar het licht is buitengewoon.
De zee is helder opaalkleurig groen, de lucht helder blauw. Wonderschoon.
 
   
 
Het is supermooi zeilen, we gaan als een speer, met een gemiddelde snelheid
over de grond van 9.2 knopen. Het is wel goed oppassen. De zee lijkt vlak,
omdat de golven met ons meestaan, maar deze foto van de visser, die ons
tegemoet vaart, laat duidelijk anders zien.
 
   
 
   
 
Om 13.30 uur ronden we Kaap Griz Nez en om 17.00 uur varen we aan de
zeekant van de Frans/Belgische zandbanken. Het schiet lekker op, tot 21.00
uur houden we de stroom mee, daarom willen we de nacht doorvaren.
Als we om 22.00 uur, in het stikdonker langs de Thornton bank varen, komt er
ineens weer een puist wind opzetten, 31 knopen met vlagen van 38 knopen.
Door deze wind en de zandbanken krijgen we toch een gemene golven.
Verdorie, waarom zijn we dan eigenlijk niet gewoon naar een haven gegaan.
We hebben wederom een heel zware nacht, Roderick heeft helemaal niet
geslapen, ik anderhalf uur. Het is behoorlijk heftig. We proberen de route zo uit
te mikken, dat we achter de zandbanken kunnen varen om een beetje
beschutting tegen de wind en de aanstormende golven te krijgen.
Aan het eind van de nacht komen we door het voorzorggebied Maasmond, er
zijn daar ook verschillende ankergebieden voor grote schepen, die liggen vol
met tientallen afgemeerde schepen. Daaraan kun je echt zien, dat er een
recessie in het vrachtvervoer is. Het is lastig varen. Je moet per schip kijken of
het vaart maakt, welke kant op, of het voor anker ligt, of misschien net gaat
vertrekken. Verder cirkelt er ook nog een complete vissersvloot met oranje
flitslichten om ons heen. Je kunt bijna niets meer onderscheiden.
 
Woensdag, 23 september 2009
Maasgeul, IJmuiden
 
Om 7.00 uur, in het stikkedonker, kruisen we het verkeersscheidingsstelsel
van de Maasgeul. Het is beredruk met aanlopende en vertrekkende schepen.
Maar alles verloopt prima. Eenmaal aan de overkant, begint het te dagen, het
begin van een prachtige dag. Scheveningen in de opkomende zon.
 
   
 
Roderick gaat een paar uurtjes naar bed. Onderhand zet ik de zeilen, het
begint lekker te waaien. Alle leed is al weer vergeten. We scheuren met een
vaart langs de Hollandse Kust.
 
   
 
Na een poosje moet er flink gereefd worden, we gaan veel te hard. Het laatste
stukje zeilen we lekker met z'n tweetjes en al om 13.00 uur zeilen we de
pieren van IJmuiden binnen.
 
    
 
Daar nemen we een lekkere warme douche, daarna pakken we een uurtje
slaap en dan gaan we doen, waar we ons al op verheugd hebben. Een Sechuan
rijsttafel ophalen, bij het super de luxe Chinese Restaurant Chi-Ling.
 
   
 
En dan lekker smullen!!!!
 
 
 
Donderdag 24 september 2009
IJmuiden, Limmen
Broers en zusters.
 
Vandaag is een om te beginnen een klusdag. Roderick gaat al de zout- en
roestaanslag verwijderen, ik doe 5 wassen, de haven in IJmuiden heeft een
hele batterij wasmachines. Voor vanavond hebben we met Netty en Cor
afgesproken in Limmen. Gisteren belden we op om te vertellen, dat we weer
veilig in Nederland waren en Netty wilden opzoeken, die onlangs aan een 3
dubbele hernia geopereerd was. Wat bleek dat mijn andere zusje Anita met
haar man Rolf nog in Holland waren en ook naar Limmen zouden gaan, ten
afscheid, want zij gingen weer naar huis in Duitsland. Vervolgens belde ik
mijn broer Fred en schoonzus Henny om ons af te melden en je raadt het al:
die waren net van plan om ook op ziekenbezoek te gaan. Kortom het hele spul
compleet. Cor was zo lief ons uit IJmuiden op te halen. Anita en Rolf wisten
niet dat wij al in Nederland aangekomen waren, dus de verrassing was des te
groter. Toen wij dus onverwacht binnenkwamen, begon Anita direct te juichen
en nam me in een dikke omhelzing. Ze was ook niet van plan me nog een keer
los te laten ook. Fred en Hen hadden een fles champagne voor ons
meegenomen met een kaart met Goed Gedaan erop, Netty en Cor hadden
voor allemaal lekkere dingen gezorgd. Compleet Feest dus. Dat is nog eens
thuiskomen!
 
  
 
  
 
Zaterdag 26 september 2009
IJmuiden
 
We zijn nog een dagje langer in IJmuiden gebleven. Als we eenmaal weer in
Harderwijk zijn, is het luie leventje gedaan. Vandaag zijn Mirella en kleinzoon
Bart op bezoek. Kunnen we eindelijk laten zien wat we in Jersey voor kado
gekocht hebben: Een Tazmanian Devil verkleedpak.
 
  
 
Daarna ging Bart nog even alleen aan de wandel in de haven en zijn we met
zijn drietjes nog even naar het strand geweest. Morgen komen ze weer dan
varen ze mee naar Amsterdam.
 
  
 
   
 
Zondag 27 september 2009
IJmuiden, Amsterdam, Pampushaven
 
Stralende zonnige zondag vandaag. Korte broekenweer. Heerlijk.
Om 13.00 uur komen Mirella en Bart aan met de bus en dan gooien we vlak
daarna los. Dag IJmuiden, dag strand en vooral dag Noordzee, snik.
 
  
 
Op naar de sluis en dan door het Noordzee kanaal. Een leukere tocht is er niet
te bedenken voor een jongetje van 7. We hebben een boekje gemaakt om
schepen te tellen. Grote boten, hele grote boten, bootjes, politieboten en
busboten (de draagvleugelboten van Connexxion). Hij heeft het er druk mee
gehad. In Amsterdam hebben wij ze bij de pont in Noord afgezet en zijn wij
doorgevaren door de Oranjesluizen, naar de vluchthaven Pampushaven, in
Zuidelijk Flevoland, waar we voor de nacht ons anker hebben laten vallen.
 
  
 
Maandag 28 september 2009
Pampushaven naar Ketelhaven.
 
Na een ontbijtje met warme croissantjes en gebakken spek gaan we anker
op. Er waait een lekker windje, 4 Bft, uit het westen. Precies wat we nodig
hebben. We kunnen het hele Markermeer heerlijk zeilen. Kleine golfjes, dat
hebben we lange tijd niet gehad. Koffiekoers dus. Om 13.00 uur arriveren we
bij de sluis in Lelystad. Zeilen weg, sluis door en daar gaan we weer.
 
Pampushaven                                        Houtribsluizen
  
 
Ook het traject over het IJsselmeer kunnen we helemaal alleen op zeil doen.
Alleen de wind is  toegenomen, we gaan veel te snel. Dan komen we te vroeg
bij de Ketelbrug aan. Zeil geminderd, bijliggen, maar uiteindelijk moeten we
nog anderhalf uur wachten voordat de Ketelbrug weer bediend wordt. Tijdens
het rondjes draaien, komt er een fikse windvlaag en breken zo de sluitingen
van de fokkeschoten. Direct de fok ingedraaid, Roderick naar voren om de fok
vast te zetten. Maar gelijk met de windvlagen, komen ook de golven opzetten.
Dus Roderick is flink nat geworden op de voorpunt. Eindelijk om half 7 worden
we doorgelaten. We varen nog een stukje door en meren dan af in Ketelhaven
voor de nacht.
 
  
 
Dinsdag 29 september 2009
Ketelhaven naar Harderwijk
 
We beginnen aan ons laatste stukje. Eerder stuk, want de Randmeren zijn een
tijdrovend traject. Eerst nog de rest van het Ketelmeer. Met alleen de genua
op gaan we geruisloos door het water. Vervolgens langs de rietkragen van het
Vossemeer. In het riet zitten duizenden vogels verscholen. De Randmeren zijn
erg ondiep en binnen no-time zitten we aan de grond. De vaargeul is ook niet
meer wat hij geweest is. Met veel motorgeweld krijgen we het schip weer los.
We voeren de vlag van de Vrienden van de Pollux, het opleidingsschip waar
Roderick op school gezeten heeft in Amsterdam.
                                                       
  
 
  
 
Dan komen we alweer bij de Roggebotsluis. De overgang van het Vossemeer
naar het Drontermeer. Zeilen weer oprollen, motor aan. Bij deze sluis worden
we bijna altijd op ons wenken bediend. Heel fijn. Dus na 20 minuten kunnen
we al weer verder. Zeil weer uitrollen, maar nu is de wind wel heel miniem
geworden. We gaan met een turbovaart van 0,7 Nm per uur en daarvan is 0,4
Nm nog dankzij de stroming. Maar we zullen zeilen over de Randmeren!
 
Roggebotsluis                                        Mare van Fryslan
   
 
  
 
We gaan nu nog maar zo langzaam, dat we bijna het riet in dobberen, dus de
motor moet echt aan. De lucht wordt ook steeds grijzer, dat belooft niet veel
goeds. Het gaat miezeren en zo langzamerhand worden we doornat.
 
  
 
En dit was dan de laatste brug, die van Elburg. Verder zijn er geen obstakels
meer in de route. Alleen nu het Veluwemeer nog, de wereld om ons heen
wordt grijzer en grauwer. Jakkes. Het is eigenlijk hetzelfde weer als op de dag
van ons vertrek. Het Veluwemeer is toch nog zo'n 2 uur varen. De tocht begint
een beetje te vervelen, er gebeurt niets, tot Roderick luidkeels begint te
zingen. Dan haalt ons meteen weer uit onze lethargie.
 
  
 
Nog even volhouden en dan komt het Aquaduct  in zicht en dan zijn we op het
Wolderwijd en hoeven we alleen nog de hoek om. Harderwijk, here we come!
 
   
 
En dan zijn we weer terug, waar we begonnen zijn, bij de werf van Roelofsen.
Eerst even Reijer begroeten, voor de nacht kunnen we hier blijven liggen.
 
  
 
Ivar en Rene bellen, lekkere dingen halen bij AH en dan eerst eens  in onze
bioscoop kijken. Nou ze hebben het lekker druk, dus even begroeten en dan
gaan we weer. We duiken lekker in ons mandje, we zijn rozig van de hele dag
op het water. Morgen gaan we eerst een plekje voor de boot regelen.
 
Evaluatie:
 
We hadden hoge verwachtingen van deze trip, het is nog leuker geworden, dan
we konden denken. Jammer dat we terug moesten komen, maar dat is niet
anders. We gaan ons nu aan onze zaken wijden. Het schip, dus ons huis, is nu
gelegen in de Jachthaven de Knar aan de Flevoweg. Daar blijven we voorlopig
tot 1 december ( volgens de havenregels mag er in de winter  niemand op een
schip wonen), daarna verhuizen we naar een plek in het water voor de werf
van Roelofsen.
Roderick gaat nog wat aanpassingen maken aan het schip, waaronder
zonnepanelen. De windgenerator alleen is niet genoeg, als je voor anker ligt, is
dat meestal in de luwte en dan levert deze te weinig energie. Ook gaat hij
tussentijds nog een curus radiocommunicatie volgen op de Zeevaartschool in
Enkhuizen. In het voorjaar examen en daarna een nieuwe SSB installatie
inbouwen, met DSC mogelijkheden en Proctormodem. Voor veiligheid,
noodoproepen, het ophalen van weerfaxen en e-mail op volle zee, als we
buiten bereik van de kustzenders voor marifoon zijn.
Verder hebben we nog maar weinig wensen. Onze Happy Bird heeft zich weer
fantastisch gehouden. We hebben geen schade of echte problemen gehad.
Ook over onze gezondheid hebben wij niets te klagen gehad. We vonden het
super, hebben ook echt het gevoel, dat we het goed aankonden. Ons stenen
huis hebben we nog niet gemist, deze basic manier van leven bevalt ons
prima. Het "varend reizen" is fantastisch en we kunnen niet wachten om weer
te vertrekken. En zeg nou zelf, als je deze foto's ziet, waar zou je liever zijn? 
                                                                       
   
hier ......of hier?                                                                
Porto
 
                                               Yvonne L. van der Meulen- Bruseker
 
Benieuwd hoe het verder gaat?
 
 
 
Wil je terug naar het begin van de site? Klik dan