Dinsdag, 20 september 2011, van Spaanse Water naar Bonaire.


Om 5.00 uur gaat de wekker, het is nog donker. Koffie zetten, schip zeilklaar

maken, vervolgens de rubberboot aan boord hijsen, dan kunnen we zodra het

licht is vertrekken. De rubberboot aan dek hijsen was het probleem niet, maar

Oh, wat is hij al weer aangegroeid. De bodem is bedekt met harde scherpe

zeepokken, die moeten er eerst vanaf gekrabd worden. Roderick is er een uur

mee bezig. En een bende op het dek! Half acht gaan we anker op, daar zien we

tegen op, we liggen al een maand op deze plaats aan ons anker te rukken, dus

misschien krijgen we het niet zo gemakkelijk uit de grond. Maar dat viel

alleszins mee. Daar gaan we, eindelijk weer een dag varen. We hebben er zin in.

Om vanuit het Spaanse Water naar zee te komen, moeten we zigzag om de

riffen. We doen het voorzichtig aan, maar alle andere keren is het ook goed

gegaan, dus zal het nu ook wel lukken. NIET DUS! Bij de laatste bocht moet je

ruim om een uitstekend rif aan de rechterkant, dan gauw terugsturen om het rif

aan de linkerkant, die riffen liggen onder water, je kunt alleen een water-

verkleuring zien. Vervolgens moeten we strak links aanhouden vanwege een

ondiepte midden in het water. De electronische kaart is hier niet zuiver, want die

geeft aan dat we over land varen. Rustig aan varen we verder, houden goede

uitkijk, ik sta aan het roer en Roderick kijkt mee, dat mocht allemaal niet baten,

we varen zo bovenop het rif en zitten vast en goed ook. Shit! Shit! Shit! Met

heel veel motorgeweld en blauwe rookwolken slaagt Roderick er in het schip

weer los te krijgen. Ik baal geweldig, snap het nog niet, maar wat blijkt: er mist

een boei! Tja dat verandert de zaak. Daarna de zee op en op de motor tegen de

wind, stroom en golven in langs de kust van Curacao richting Bonaire. Als we

eenmaal de Oostpunt van het eiland bereikt hebben , kunnen we onze koers

verleggen en tot onze verrassing het hele eind tot Bonaire aan de wind zeilen.

Dat is echt een kadootje. We naderen op deze manier Bonaire aan de

Noordwestelijke zijde, tot aan de olieterminal bij Goto Lake kunnen we zeilen,

dan krijgen we de wind en stroom weer recht tegen, we kunnen niet opkruisen,

want er zijn juist een paar olietankers in en uit de haven aan het manoeuvreren,

de rest moeten we dan weer verder op de  motor doen. Gelijk met de motor

zetten we ook de watermaker weer aan, dus we komen met een vers gevulde

tank aan. Bij Bonaire aangekomen, voelt het weer heel vertrouwd. Bonaire is

gewoon heel kneuterig Hollands, erg vriendelijk ook. We zoeken een mooring uit

en om 15.00 uur liggen we weer vast in het mooiste heldere water, wat je je

maar kunt denken. Een aantal pelikanen ligt ons al op te wachten, fregatvogels

cirkelen boven ons hoofd. Bonaire is echt mijn eiland. Ik voel me hier zo fijn, het

licht is prachtig, het water is superhelder en snorkelen is hier een feest. In

Curacao is echter veel meer te beleven, Willemstad is echt een aanrader met al

zijn winkeltjes en mooie gebouwen. Wij hebben geluk, we nemen van beide

eilanden het beste. Bonaire is een groot Marine Park, het is verboden om ook

maar ergens te ankeren. Er mag alleen gebruik gemaakt worden van moorings.

Wel moeten we per dag een bijdrage leveren van $10 voor het behoud van dit

milieu.


 


 


Donderdag, 21 september 2011, Kralendijk, Bonaire.


Als eerste gaan we met de dinghy naar de kant om in te klaren bij de douane.

Huib Jan van de Seaquest is ook net gearriveerd. Hij vertelde dat ook hij bij het

verlaten van het Spaanse Water vastgelopen was op het rif, ook hij heeft met

veel moeite zijn schip weer los gekregen. Ik kon hem wel zoenen, toen ik dat

hoorde. Beide captains moeten voor de zoveelste keer de formulieren invullen.

Huib Jan moet zelfs nog met zijn vrouw en kinderen terugkomen, want de

immigratiedienst wil hen ook nog zien. Zijn kinderen hebben nu school aan

boord, dus dan moet hij maar om 15.00 uur terugkomen. Hij komt nu al voor de

3e keer in een kort tijdsbestek in Bonaire.


 


Wij gaan Roderick zijn Bonairiaanse telefoonkaart "optoppen", langs het VVV,

langs die hele lekkere ijswinkel en naar de Budget Marine. We hadden een

gastenvlag van Bonaire gekocht vorige keer, die na een week in de mast

helemaal doorgelopen was..  Zo'n  vlaggetje kost 20 US Dollar, dus wij ermee

terug. Ze kon het zich niet voorstellen en wij zouden hem wel nat opgeborgen

hebben enz. maar we kregen toch een nieuwe vlag. En zo hoort het ook. Bij

Budget Marine kwamen we ook Lex nog tegen, de monteur, die onze Volvo

Penta gerepareerd had. Roderick spreekt hem aan of hij ook verstand van

Raymarine navigatie-apparatuur heeft. Ja dat heeft hij, hij is zelfs een

gecertificeerd monteur. Er zit in onze apparatuur toch nog een storing op de

auto-pilot en we spreken af, dat hij van de week even komt kijken. Terug

wandelend langs de kade zie je de gekleurde Parrotvissen grazen op het rif.

Deze foto's zijn met mijn gewone camera vanaf de kade genomen. Zo helder is

het.


 


Vervolgens naar de Cultimara supermarkt, lekker als je al de weg weet. Het is

wel bloedje heet om te wandelen. En kijk, zo kan de buitenkant van een

supermarkt er ook uit zien. Binnen was het minder fleurig, de electriciteit was

uitgevallen, maar we mochten toch boodschappen doein. In het schemerdonker

hebben we onze spulletjes opgezocht. De prijzen vallen hier weer tegen, alles in

US Dollars in plaats van Antilliaanse Guldens. Het is hier 1,7 keer zo duur als in

Curacao.


 


Ook de prijzen op de terrasjes en in de restaurants zijn een stuk duurder. We

strijken neer op het terras van Karels Place, op een piertje aan de boulevard,

heel gezellig, heerlijk in de wind. Sowieso moeten we hier iets nuttigen, want wij

hebben onze rubberboot aan hun pier afgemeerd en dat wordt een heerlijke

Frozen Lemoncello. Gewoon schaafijs in de blender met een flinke scheut

citroenlimonade. Heerlijk fris en feestelijk geserveerd.


 


Terug met de dinghy naar ons schip, de boodschappen in de koeling leggen en

dan weer met de rubberboot de andere kant op naar de Harbour Village Marina,

om ons liggeld te betalen en een zak ijs te scoren. Midden in de haven drijft een

schildpad. Vol gas met het ijs weer terug.


 


 


We zitten net aan een glas cola met lekker veel ijsblokjes, zie ik een dinghy

drijven midden op het water. Dat klopt niet, die is losgeraakt van een schip en

drijft steeds verder weg. Up to the rescue! We springen in onze eigen dinghy en

we scheuren er op af, halverwege zien we een man zich de longen uit zijn lijf

zwemmen. Dat komt ons bekend voor. We roepen hem aan en wijzen dat wij er

wel achter aan gaan. We pikken de dinghy op, vervolgens de zwemmende man

en slepen ons treintje naar zijn schip. Zo onze goede daad is gedaan voor

vandaag. Dan is het de hoofste tijd om zelf weer in het water te springen. Nog

even snorkelen. Dit zwemt dus direct onder de boot.


 


 


 


Snappen jullie nu waarom ik hier zo graag snorkel? Je kijkt je ogen uit. Dus ik

plons regelmatig even in het water. De diepte neemt hier heel snel toe. De

voorkant van het schip ligt in water van zo'n 6 meter diep, de achterkant in

water van meer dan 30 meter diep. Daar kun je dus niet zien wat er zwemt in

de diepte. Ik kijk af en toe wel even goed om me heen. Ik ben dus druk in de

weer met mijn onderwatercamera, kijk ik voor me, zie ik een HAAI van

anderhalve meter. Op het ondiepe gedeelt nota bene, 10 meter van me af. Ik

kijk nog eens goed, Ja, het is er echt een, zo een als uit het boekje. Hij zwemt

mijn richting op, toen ben ik maar gauw teruggezwommen, hij deed niets

natuurlijk, als hij wel wat van plan geweest was, had hij met toch zo ingehaald.

Geen foto's, wel spectaculair.


Vrijdag, 23 september 2011, Bonaire en Klein Bonaire.


Helaas hebben we problemen met het updaten van de website. We blijven het

proberen. We zitten er continue op te zwoegen om te ontdekken waar het nu

precies misgaat. Iedere keer publiceert hij alleen het oude gedeelte.

Vandaag komt de monteur voor de Raymarine boordcomputer. Helaas kan hij

het nu ook niet ontdekken, waarschijnlijk een los contactje in een kabel of de

printplaat van het netwerk. Hij vertrekt morgen voor een cursus in Miam, dus

Roderick gaat zelf nog aan de slag met alles doormeten, verder moeten we

even afwachten. We blijven gewoon nog wat langer in Bonaire. Dat is geen straf

Volgende week is er hier ook een regatta.

's Middags gaan we met de rubberboot naar Klein Bonaire, een

eilandje voor Kralendijk. Alle snorkelspullen mee natuurlijk. Bonaire en Klein

Bonaire zin beide koraaleilanden. Aan de lichtgroene kleur kun je zien hoever

het rif zich uitstrekt onder water. We hebben best nog moeite om te beachen

me de rubberboot. Er groeien hoge koraaltorens onder water, waar de staart

van de buitenboordmotor tegen aan komt. We besluiten het verderop nogmaals

te proberen. Het laatste stuk peddelen we. De kust is bezaaid met brokken

koraal, het zijn net gebleekte botjes.


 


 


Een poosje onderwater gekoekeloerd en dan gaan we terug naar ons schip. Daar

aangekomen zijn we drijfnat van het spatwater, als je dan alle spullen weer aan

boord gesjouwd hebt, heb je het al weer zo warm, dat je meteen weer in het

water plonst. Snorkel op en de onderwaterwereld gaat weer voor je open.

Roderick gaat maar weer eens zeepokken afsteken, daar komen dan direct de

visjes weer op af. Jongens Eten!


 


Zaterdag, 24 september 2011, Bonaire.


Morgen is een Marine personeelswerving dag. Het marineschip Hr. Ms. de

Pelikaan ligt al afgemeerd. De mariniers zijn druk bezig met het opbouwen van

stands, een schietbaan een EHBO tent, allemaal voor morgen. 's Ochtends

krijgen we eerst een demonstratie trucs uithalen met een helicopter. Boven het

water vlak bij ons, we zitten weer eerste rang.


 

  

We gaan 's middags even in Kralendijk kijken. Zal wel druk zijn zo op zaterdag-

middag. Nou nee dus, er is werkelijk niets te beleven. Het is uitgestorven.


  


We halen wat boodschappen en gaan dan terug naar Karels Place, waar onze

rubberboot afgemeerd ligt. Als Roderick de pier op loopt, komt er iemand op

hem af: Hee, jij bent toch Roderick, wat leuk! We kunnen hem niet direct

plaatsen, maar we kennen hem zeker wel. Hij ziet er uit als een blanke local,

wat hij uiteindelijk ook is. Maar daar kennen we hem niet van. Hij is een van

onze trouwste bezoekers van de Sneak Preview op donderdagavond in onze

bioscoop. Sebastiaan Gankema. Hij mocht ook eens mee met Roderick naar een

speciale Star Wars voorstelling. Hij is echt blij ons te zien. We gaan bij hem en

zijn vrienden aan tafel zitten. Hij vraagt naar Ivar, naar Mona, kent alle mensen

en situatie's die we opnoemen. Gezellig hoor. Hij woont en werkt nu op Bonaire.

We maken een paar afspraken. Woensdag neemt hij ons mee naar de

openluchtfilmvoorstelling in Caribbean Chill Out, daar wilden we graag heen,

maar we hebben geen vervoer daar naar toe, nu komt hij ons ophalen.


Zondag, 25 september 2011, Bonaire, Marinedag en Reverse wind.


De marine dag is duidelijk al gestart. De helicopter maakt weer zijn stunt

rondjes, de ribs scheuren heen en weer, douaneboten, politieboten, het

kustwachtschip, het kustwachtvliegtuig, iedereen doet mee.


 


 


Er komt een visser voorbij scheuren met voor in de boot een witte pelikaan, als

de helicopter overkomt blijft hij rustig zitten. De pelikanen wachten de vissers

op, aangezien de vis direct schoongemaakt wordt en de ingewanden in zee

geworpen worden. Dus zij weten precies wanneer hun maaltje arriveert.

Zo vanuit de kuip te zien. Natuurlijk gaan wij ook in de stad kijken. Er is een

schietbaan gemaakt, waar het publiek mag schieten met losse flodders. In de

EHBO tent vindt een demonstratie plaats, publiek mag mee om een rondje te

maken in de ribs. De boot van de kustwacht , De Panter, mag bezocht worden.


 


 


Het grote marineschip Hr. Ms. De Pelikaan mag ook bezichtigd worden. Overal

manschappen in hun zondagse kloffie. Tassen moeten ingeleverd worden, doen

we dus niet, we hebben onze computer er in zitten. Ik ga alleen, ik heb nog nooit

een marineschip van binnen gezien.


 


 


Later ook nog een demonstratie van een optreden van de Mobiele Eenheid.


Het is druk bezocht, hele familie's lopen hier rond, dames met hoeden en

kettingen, stoere mannen, kinderen in camouflage kleding met geschminkte

gezichtjes, uit de kluiten gewassen vrouwen in knalroze stretch hemdjes en

leggings, keiharde muziek van een live band er bij, standjes met drankjes en

hapjes. Genoeg te zien en te doen dus.



Na afloop gaan we bij de Wattaburger wat drinken, want daar kun je dan in die

tijd de computer gratis op de Wifi inloggen. We halen het weer op, kijken de

mails na en laden de website op. Verrek nou staat er weer dat we nog in

Curacao zijn en dat Mirel en Bart weer terug naar huis zijn. Hoe kan dat nou?

We zitten daat een uur te ploeteren en komen dan tot de conclusie, dat het

probleem in ons eigen programma moet liggen. Computer weer in plastic tassen

gepakt en met de dinghy naar het schip. Balen! Hoe kan dat nou toch?

Nu hebben we geluk bij een ongeluk. Als we nog geen 5 minuten aan boord zijn,

begint het als een gek uit het niets te gieren van de wind. En niet uit het

Noordoosten, zoals hier gebruikelijk is, maar uit het Zuidwesten. De Reversal!

Dat is een heel gevaarlijke wind, als je hier voor anker ligt. We weten van het

bestaan af, maar hebben nooit verwacht, dat je deze op geen enkele wijze ziet

aankomen. Geen voorspelling of draaiing van de wind vooraf. Heel spannend. De

zee begint te kolken en de golven worden een meter hoog en komen achter

elkaar aandenderen. De schepen liggen te springen en te bokken.


 


Het gevaar schuilt in het gegeven, dat we vlak voor de kust aan een mooring

liggen, als het misgaat en een lijn knapt, sla je direct op de kust. Dat is al een

aantal schepen voorheen overkomen. Roderick gaat buiten op wacht, ik ga als

een haas alles zeevast zetten. Alles dondert om, de motorsleutel zit in de

ontsteking, zodat we direct gas kunnen geven. Er komt een visser aanrennen,

zijn kleine visbootjes met buitenboordmotor dreigen ook op de kant te slaan. Hij

worstelt zich door het water naar zijn bootje en kan ternauwernood op tijd

wegkomen met een 2e bootje op sleeptouw. Overal komen de dinghy's

aanscheuren om op tijd aan boord te zijn. Het is echt spannend. Na 2 uur houdt

de wind er weer mee op en draait weer naar zijn normale positie. De golven

daarentegen weten niet van ophouden, we liggen er dwars op en rollen ver van

de ene boord naar de andere. Als je naar de andere boten kijkt wordt je gewoon

zeeziek, zo liggen we allemaal te hotsen. Maar eind goed, al goed. Weer wat

beleefd.


Maandag, 26 september 2011, Bonaire.


Rustig aan vandaag, wel wat klussen te doen, dat gaat altijd door. Weer uren

met het website programma in de weer. Ineens krijgen we een brainwave waar

de fout erin geslopen kan zijn. We laden een heel oud programma vanuit de

backup, maken daar wat veranderingen in en kijk, deze keer lukt het wel om dit

op het Internet te krijgen. Vol goede moed starten we hiermee, we hebben wel

een backup van de volledige site, maar die is dus niet te gebruiken, want dan

downloaden we ook de fout weer mee. We bouwen de hele handel weer op en

dan ga ik met 2 computers naast elkaar zo'n 30 pagina's opnieuw intypen en de

foto's er weer bij zetten. Ondertussen zoekt Roderick de nummers van de

bijbehorende foto's erbij. Dat lukt. Morgen weer 30 pagina's.


 


Na afloop spring ik in het water om mijn spieren te ontspannen. Heerlijk

ontspannen drijven in loeizout warm water. Dat kan ik lang volhouden.

Honderden visjes om me heen, soms moet je ze gewoon een beetje van je af

vegen. Ook weer het fototoestel mee. Iedere keer zie je weer andere vissen.

Ook nu weer, uit de diepte komen heel rustig 3 forse rifhaaien tegelijk

aangezwommen. Nee geen eigen foto's, zo'n held ben ik nou ook weer niet.

Maar ter informatie een paar plaatjes uit het boek Gevaarlijke Zeedieren.


 


Huib Jan van de Seaquest, momenteel onze buurboot, is stik jaloers dat ik al 2

keer haaien ben tegengekomen, hij springt er steeds in om er ook een paar te

ontdekken.


Dinsdag, 27 september 2011, Bonaire.


Bijna gelijksoortige dag, ik achter de computer, Roderick wederom met het

toilet in de weer. Hij kan er geen genoeg van krijgen. Daarna even pauze met

onze eigen National Geographic aflevering.


 


Woensdag, 28 september 2011, Bonaire.


Vanavond om 19.00 uur worden we bij Karels Place opgehaald om naar de film

te gaan. Het is op een klein resort, de Caribbean Chill Out, in de openlucht. Dat

kan hier natuurlijk mooi, het is vroeg stikdonker en het blijft warm. Er staan

allemaal plastic tuinstoeltjes in het grind onder de palmen, scherm van 4 meter

geen betaling voor de film, grote rieten parasol en een goed gesorteerde

buitenbar. Iedereen zit in korte broek en hemdje. Dat kan ik me niet

permitteren. Ik word altijd al opgevreten door de muggen. Ik zit dik onder de

"repellant", halflange broek, sjaal er overheen, lange mouwen. Het zijn hier

kleine gluipmuggen. De steken doen echt  zeer, daar wordt ik 's nachts gewoon

wakker van en ze blijven wel een week zeer doen. Natuurlijk hebben we overal

muggengordijnen, maar je neemt er af en toe toch een mee naar binnen. Even

naar het toilet en meteen dikke zere plekken op mijn buik en kont. Ik heb nu

zeker 40 bulten op mijn lijf. Ik ben er altijd ongerust over, want hier in de Carieb

heerst Dengue, knokkelkoorts, wat door de muggen overgebracht wordt. Maar

je kunt niet altijd dik in het Deet vergif gehuld zijn.

Maar verder over de film: stoelreservering kennen ze niet, dat klinkt voor ons

bekend, maar als er nog stoelen vrij zijn, kies je waar je wilt zitten en leg je een

handje grindsteentjes op de zitting, dan kun je rustig aan de bar gaan zitten.


 


 


De film Horrible Bosses werd vertoond, een aardige komische film, achter ons

lagen de dames helemaal in een deuk. De palmbomen ruisen af en toe vliegt er

een vleermuis voor het beeld langs. Weer een aantal nieuwe mensen leren

kennen. Hartstikke gezellig.


Vrijdag, 30 september 2011


Vandaag mijn fietsje maar eens uitgegraven, door mijn rottige enkel en daar-

door ook protesterende knie kan ik niet best lopen. Nu mag ik eindelijk vrij, in

mijn eentje lekker fietsen door de stad en langs de kust. Na afloop dan weer de

spieren ontspannen in het warme water. Hier zie je de blokken onder water

waarop onze mooring lijnen bevestigd zijn. Drie stuks in totaal, met een totaal

gewicht van 6 ton.


 


Ineens sprookjesachtige bellenfonteinen, sprankelend in het zonlicht. Er zit een

duiker onder me op de bodem.


  


Zaterdag, 01 oktober 2011, Bonaire tour.


Sebastiaan komt ons al vroeg bij Karels Place ophalen voor een sightseeing tour

over Bonaire. Eerst richting westen langs de kust, bij alle uitzichtpunten maakt

hij een stop. Hier zicht op Kralendijk en Klein Bonaire. Hier voor de kust ligt ons

schip aan de mooring.


 


Dan verder richting Goto Lake, waar de Bopec opslagtanks staan en de

olieterminal is. Dit is het hoge gedeelte van Bonaire, bergachtig, onverharde

wegen en heel veel cactussen. In het Goto Lake kunnen we ook flamingo's

aantreffen. Uit voorzorg heb ik de verrekijker meegenomen. Gelukkig maar.


 


 


Inderdaad lopen er overal groepjes flamingo's, maar die zijn zonder kijker

nauwelijks te zien. Dan verder naar de entree van Slagbaai Nationaal Park. Het

reservaat gaan we niet in, we hebben laatst nog een tour in Curacao gemaakt,

dus daar kunnen we ons wel een voorstelling van maken, het museumpje

bezoeken we wel.


 


 


en zo ziet een Iguana er nu van binnen uit...


Overal op het eiland staan er bordjes: Pas op, overstekende ezels, maar ik zie

ze nooit. Vandaag heb ik meer geluk, achter een boom staat een ezel

verscholen, Stop, terug, Donkey! De ezel heeft ons ook nog nooit gezien, dus die

komt direct aangelopen en steekt nieuwsgierig zijn grote kop door het raam.


 


 


 


Dat was even leuk kennismaken!

Verder richting Rincon, bij een uitzichtspunt op de top van de berg zijn allemaal

bankjes gemaakt van natuursteen blokken. Wat een leuk idee. In het dal zie je

Rincon liggen.


 


Over kronkelende onverharde paden, we gaan onze ruggen wel voelen.


 


Aan de noordkant maken we opnieuw een stop. Dit is de kant waar de Caribische

Zee continue tegenaan beukt.


 


Altijd weer fascinerend om te zien, de enorme krachten van het water. Dan

wordt het de hoogste tijd om ergens een hapje te eten. Sebastiaan weet wel

een leuk tentje met Creools eten. We gaan voor de Sopi Kabrita en de Kabrita

Stoba. Een bekertje geitensoep en een stoofschotel geitenvlees. Beide heerlijk.


 


 


Ook hier weer een omheining van cactusplanten. De stammen worden uit het

wild gehaald en om en om tegen een constructie gezet, ze schieten dan wortel

en groeien gewoon weer door. Een heel doelmatig hekwerk. Tja en wat de geiten

betreft geldt: Heden gij, morgen ik. Maar lekker was het. Onder de divi divi boom

de geiten, boven de divi divi boom stijgt net de KLM op van vliegveld Bonaire.


 


Als een grote stam van de cactus omvalt, groeien daar dan weer de jonge loten

uit. Een hele rits jonge cactusplanten op een rijtje. We gaan nu richting

zoutpannen, ook daar leven flamingo's. Het echte broedgebied is verboden

toegang en natuurlijk ook verboden voor auto's daar hebben ze dan dit soort

stenen neergelegd.


 


 


Het eiland Bonaire is maar klein, ik dacht zo'n 76 km lang en met een bevolking

van 12.000 inwoners. Heel dun bevolkt dus, maar er is genoeg te zien, in ieder

geval voor ons. Aan de windkant spoelt heel veel wrakhout aan, ook hier hebben

ze bij een schitterend uitzichtspunt tafels en banken van natuursteen gemaakt.

Hartstikke mooi, maar toch echt te dicht bij de zee, die al een flink stuk meubilair

opgeeist heeft.


 


En daar staan ze dan met honderden te gelijk. Grote roze flamingo's!


 


We zijn bekaf van alle indrukken, tijd voor een rustpauze en waar kun je dat

beter doen dan in deze beachbar bij Lac Bay.


 


 


Tja dat van die muggen, dat wist ik al wel. Suikerdiefjes  echter had ik tot nu toe

nog niet gezien, ze vliegen af en aan en snoepen van de suiker.


 


En weer verder door naar de zoutpannen. Voor de zoutwinning werd er gebruik

van slaven gemaakt. De slaven moesten 6 dagen per week hard werken, de 7e

dag moesten ze te voet naar Rincon om hun rantsoen op te halen, meer dan 40

kilometer verderop. In deze kleine huisjes werden ze gehuisvest. 4 of soms zelfs

meer slaven in een hutje, waar je niet rechtop in kunt staan. Ze moesten zittend

tegen de muur slapen, merendeels ook vastgeketend. Een stukje Nederlandse

geschiedenis, waar we niet trots op hoeven te zijn. Nederland had een belangrijk

aandeel in de slavenhandel.


 


 


Het water in de zoutpannen kleurt lila roze door de bacterieen. De kleur is

afhankelijk van de mate van verdamping. Hierdoor ontstaat een bijna

surrealistisch landschap.


 


Vlak bij de landingsbaan van het vliegveld maken we nog een stop om te

snorkelen. Heerlijk even bijkomen. Het water is lastig te betreden, het rif is

hobbelig, scherp, vol met kuilen, bulten en zee-egels. Je probeert dus heel

voorzichtig te lopen, maar door de branding lig je nog bijna op je snuit. Er liggen

2 gele stenen waartussen je het water in kunt gaan. Dit stuk wordt door duikers

van de natuurvereniging zo veel mogelijk vrijgehouden van zee-egels.

En kun je je een mooier decor voorstellen om in te zwemmen?


 


Het water is weer heerlijk warm, gewoon een natuurlijke stress oplosser.

Tja en dan een selectie uit eigen werk. De meeste vissen hier zijn tussen de 30

en 50 cm.

 

 


 


 


 


Bekaf, maar bijzonder voldaan gaan we weer op huis aan. Eigenlijk moeten we

meteen naar bed, maar ik ben toch wel heel nieuwsgierig hoe de foto's

geworden zijn. Ik heb er meer dan 300 gemaakt, daar schep ik dan toch maar

meteen wat orde in. Wordt het toch nog een latertje.


Zondag, 02 oktober 2011, Kralendijk, Bonaire.


Vanochtend komt Sebastiaan me met de pick up ophalen om even boodschappen

te doen bij de supermarkt. Die ligt een stuk verderop en nu kan ik mooi een paar

traytjes met blikjes frisdrank meenemen. Plus de rest. Sebastiaan gaat mee

naar de boot en vanmiddag komt een vriend, Michiel, ook even ons schip

bezichtigen en gezellig mee eten. Gekruide rijst met gehakt en pepers. Mjam.

Vanavond is de opening van de regatta met een vlaggen optocht van de

deelnemers. Ze komen onder begeleiding van een hoop lawaai voor ons langs

lopen. Vanaf de voorkant van het schip kunnen we het prima meemaken.


Maandag, 03 oktober 2011, Regatta, Bonaire.


Vandaag beginnen de echte zeilwedstrijden. De finishlijn is 20 meter van ons

schip verwijderd. Om 9.00 wordt er al gestart. We kunnen het prachtig zien

vanuit de kuip, languit op de bank, kopje koffie erbij. Er worden wedstrijden

gehouden in verschillende klassen. Er is ook een race voor Optimistjes, die komt

op 3 meter achter ons langs.


 


 


De Regatta heeft grote inpact op de stad. De winkels hebben eigen gemaakte

versieringen in de etalages, er staan op de boulevard allemaal standjes, op het

Wilhelminaplein is een soort braderie markt, overal wordt er voedsel

klaargemaakt. Verder is er ook een zwemtocht naar Klein Bonaire, eensoort

triatlon. En overal muziek op volle sterkte. De hele stad bruist van de

activiteiten. Wij hebben ook een poosje bij een bandje gezeten dat Zuid

Amerikaanse muziek speelde. Dan krijg je pas echt het gevoel dat je echt in een

ander werelddeel zit.


Zaterdag, 09 oktober 2011, Bonaire.


De afgelopen dagen hebben we het druk gehad. Roderick is nog steeds bezig

met de navigatieapparatuur. Er zit een storing in, die af en toe optreedt. Dat is

lastig te vinden. Lex de monteur is ook al langs geweest, maar ze tasten nog

steeds in het duister. Roderick heeft de boel er weer uit gesloopt, de plotter, die

buiten in gebouwd is in het achterschot, er uit gehaald en binnen aangesloten. Op

deze manier probeert hij simpelweg een aantal mogelijkheden te elimineren.

Daarna een aantal nieuwe draden getrokken en aangesloten. Alle kastjes liggen

open, want daar lopen de draden doorheen, de achterhut is weer leeggehaald,

anders kan hij er niet bij. Zo langzamerhand worden we er flauw van. Op dit

moment geeft hij geen storing meer, dus de hele reut weer ingeruimd. Zondag

gaan we proefvaren om uit te proberen hoe het gaat op de lange duur.


 


Verder is er hier overal feest en muziek. Knoerthard vanaf 's ochtends 9.00 uur

als de zeilraces beginnen tot 's nachts 3.00 uur. Vaak ook dwars door elkaar

heen. Maar het is erg gezellig dus we gaan iedere avond even de stad in. Er is

veel toeloop, mensen hebben zich extra leuk aangekleed, kindertjes mee, Oma

mee, koelbox met drank en eten mee, veel mensen hebben hun eigen stoeltjes

bij zich, het is echt een heel evenement. Dinsdagavond zijn we met de fiets naar

het Plaza resort geweest om nog een keer zo'n gezellige beach barbecue met

een steelband mee te maken, waar we de eerste keer in Bonaire ook al eens

geweest waren. Het was weer hartstikke leuk en lekker. Verder is hier op en in

het water genoeg te beleven. Er kwam een schip aan en ik was al bang dat we

bezoek kregen, wilde al gaan koffie zetten, maar gelukkig gingen ze een stukje

verderop.


Bezoek?

 


Natuurlijk ga ik ook iedere dag meerdere malen het water in om te snorkelen.

We voeren de vissen ook regelmatig en zodra ik er nu in plons, komen ze met

z'n allen om me heen zwemmen. Het is af en toe zo'n dichte wolk vissen, dat ik

ze echt een beetje weg moet wuiven. En als ik naar links zwem, volgen ze

allemaal en als ik omdraai, maken ze allemaal rechtsomkeert. Roderick zegt al:

ze roepen steeds Mama, Mama! Er was 1 visje, dat weggeraakt was van zijn

eigen soort en dat zocht echt steeds bescherming bij me, ik moest gewoon

oppassen dat hij niet in mijn zwempak kroop.


 


   


 


En collega zeilers: gekookte rijstkorreltjes geven het meest succes als voer,

hoewel een oud pita broodje ook niet te versmaden is.

Vanmiddag heb ik Roderick (met fiets) met de rubberboot in de haven aan de

kant gezet, toen ik terug pruttelde, heb ik een poosje met een grote schildpad

opgevaren. Ik kon er heel dichtbij blijven, moest zelfs nog oppassen dat ik niet

tegen hem aanging. Toen ik Roderick naderhand weer ging ophalen en we alweer

aan boord gestapt waren, zag ik dat hij een hele grote vlinder op zijn rug had

zitten. Gauw foto's gemaakt, maar de vlinder was niet van plan om op te

stappen, T-shirt uitgetrokken, vlinder er nog steeds op. Shirt over de winch

gelegd en daar is hij al die tijd blijven zitten. Tot vanavond 20.00 uur is hij bij

ons op bezoek gebleven


  

 

 


Tot zover ons natuurpraatje.

Vanavond in de stad speelde er onder andere een band uit de Andes, trom,

enorme panfluit en 2 gitaren. Zo fantastisch mooi, toen ze stopten werden ze

door veel mensen tegengehouden en bedankt, al handenschuddend liepen ze

weg over het plein. Het is vandaag het sluitfeest. Voor het feestterrein lagen

tientallen motorboten en visboten van de locals, afgeladen met mensen. Met de

achterkant naar de boulevard, allemaal naast elkaar, aan elkaar geknoopt. En

een lol dat ze hadden.

Het einde van een welbestede dag.


 


Zondag, 09 oktober 2011, Bonaire, Cor Bakker


Vandaag zouden we gaan proefvaren, we beginnen met alles zeevast te zetten,

want onderhand leven we weer in een woonark. Tijdens het zeilklaaar maken,

neemt de wind behoorlijk toe met flinke vlagen. Ik zet de apparatuur aan om de

wind te meten en de hele handel schiet direct weer in de stress. Alle alarmen

gaan af. Proefvaren kunnen we wel vergeten, het is gewoon nog steeds niet

goed. Balen! We zijn beide in mineur hierover. Nu moet maandag weer de

monteur komen, we krijgen straks een rekening waar we niet blij van worden.

Maar het moet hoe dan ook goed zijn, voordat we verder gaan. Bonaire is in alle

opzichten een duur eiland, dus ook wat betreft onderdelen, monteurskosten,

verblijfskosten. Maar het grote voordeel is, dat we in het Nederlands uit een

kunnen zetten, wat Roderick aan de storing al nagekeken en/of vervangen

heeft. We zien wel weer.

Om 16.00 uur gaan we ons klaarmaken voor een avondje uit. Er is een optreden

van Cor Bakker bij het Eden Beachresort. We gaan er met de rubberboot naar

toe, jurkje mee in de rugzak. Het is een Jamsession, er schuiven ook lokale

artiesten aan, heel informeel allemaal. De bemanning van de Seaquest en de

Blue Fin schuiven bij ons aan. We zitten op een eersteklas plaats. Wat een gave

entourage om naar een concert te luisteren. Mooier kun je het niet hebben. Glas

koude Chardonnay erbij, heerlijke tapas, ruisende zee, palmbomen en een bijna

volle maan. En de muziek...in een woord Fantastisch!!


 


 


Na de pauze komt de zangeres Madeline Bell erbij, wauw, wat kan deze dame

zingen en swingen. Top gewoon. Er wordt gedanst in het zand, kleine Linde van

3 danst haar beentjes uit haar lijf. Ze had speciaal haar dansrokje aangetrokken.


 


 


Daarna in het donker weer terug met de rubberboot over zee. Topavond!


Maandag, 10 oktober 2011, Bonaire.


Om 8.00 staat monteur Lex al weer bij ons aan boord. Er wordt weer van alles

geprobeerd, maar na eliminatie van een heleboel zaken, is waarschijnlijk toch de

coursecomputer stuk. Na lang beraad besluiten we een nieuw moederbord voor

de autopilot te bestellen. Kassa! Maar treuren helpt niet, snorkelen wel. Ik zwem

recht naar de boulevard, waar het echt ondiep wordt. Er is daar een klein stukje

rif met zoveel verschillende soorten vis, je kijkt je ogen uit. Op weg er naar toe

schrik ik nog behoorlijk van iets groots, grijzigs en glanzends wat op mij af

beweegt, maar bij nader onderzoek is het de romp met benen van ,een etalage-

pop, die op de golfslag meedeint. Gevaar geweken!                                                                                                        Koffervisje

 


 


Hierboven zie je een Parrotfish, een papagaaivis, zeker 55cm lang, 30 cm hoog,

in alle kleuren fluoriscerend blauw, groen geel en lila.

Verder een rif vol Grunts en daartussen een zonderlinge vis. Zeker 50 cm

lang, op zijn kop zwevend in het water.


Hier zwemt hij weer weg, aan de rechterkant zie je zijn kop met zijn grote

graasbek. (Het is dus een grote Trompetvis, de gele zijn Grunts)


Dinsdag, 11 oktober 2011, Bonaire.


Dinsdag hadden we wonder boven wonder goed en stabiel internet aan boord.

Dennis riep ons op over Skype om zijn nieuwgeboren dochtertje, Sinje, aan ons

te showen. Dat was heel ontroerend om hier aan de andere kant van de oceaan

ons nieuw geboren nichtje in Duitsland te kunnen zien. Dennis en Britta jullie

hebben een knap stukje werk afgeleverd, het is letterlijk een wolk van een

baby.


Woensdag, 12 oktober 2011, Bonaire.


Nu we hier toch op de onderdelen liggen te wachten, gaan we dan toch ook

maar eens wat achterstallige klussen onder handen nemen. De misthoorn

annex scheepstoeter moet nog steeds in de mast bevestigd worden. Dit is er

een mooi moment voor. Stoere plaatjes van een klussende Roderick in de mast,

maar vergeet niet dat er ook nog grondpersoneel is, namelijk "Vonny met de

spierballen'', die hem via de lieren omhoog geslingerd heeft. (Nee, collega

cruisers, wij hebben geen electrische lieren, maar gewoon eerlijk handwerk.)


  


's Avonds nogmaals met Sebastiaan naar de openlucht filmvoorstelling geweest

in de Caribbean Chill Out. Dit keer hebben we Columbiana gekeken. We komen

terug bij het licht van de volle maan. Het is zo helder, dat je zelfs nu nog tot

onder de kiel van het schip door het water kan kijken.


Donderdag, 13 oktober 2011, Bonaire.


De dag begint bijna windstil, het water is spiegelglad en het is gevoelsmatig dan

ook meteen heel heet. Na het ontbijt zwemmen we naar de kant, dan kan

Roderick ook het rif even bekijken. Het was weer super! Er is zoveel tegelijk te

zien, daarbij moet je dan ook nog goed opletten, wat er om je heen gebeurd,

het is hier ook erg ondiep, dus oppassen geen koraal, zee-egels of enge beesten

te raken. Ook op de mooringblokken groeit koraal.


 


We worden omzwermd door wel 60 verschillende soorten vissen. Grote

zwermen kleurige kleine visjes, grote aantallen van zo'n 60 cm en ook weer in

alle kleuren. Onze lange vertikale vriend is er ook weer. Een beetje lui is deze

vis blijkbaar ook, want hij drapeerde zijn lange lijf boven op een Parrotfish en

lifte zo een stuk met hem mee. Niet vastgezogen als een pilotfish dus.

Even later verschijnen er ook een aantal grote roofvissen, behoorlijk grote, en

toen ik wat beter keek, zag ik ook weer een haai zwemmen. Deze keer niet zo'n

grote, 80 cm denk ik. Nu heb ik wel geprobeerd een foto te maken, ben er

gewoon rustig naar toe gezwommen, maar hij keek me even vuil aan en zwom

toen weg. Dan maar weer terug. Je moet ook nog goed oppassen dat je niet

verstrikt raakt in de lijnen van de visbootjes, die hier overal ronddrijven. Ineens

zwemt er 20 cm van mijn benen vandaan een lange lichtblauw gespikkelde

murene. Eerst heb ik even rechtsomkeert gemaakt en dan ga ik er later toch

weer rustig op af. Maar hij liet duidelijk blijken niet zo van mij gecharmeerd te

zijn, dus toch maar een beetje afstand houden. Maar laten deze foto's nu

gelukkig goed gelukt zijn.


 


Behalve dat ik het spectaculair vind, dat ik zelf foto's van deze ontmoetingen in

de onderwaterwereld kan maken, ben ik er ook zo trots op als ze goed lukken.

Het blijft zo moeilijk fotograferen. Je hebt maar een beperkt bereik, door het

bewegen van het water en de vis heb je heel veel onscherpe foto's, plus dat

vissen zich 3 dimensionaal kunnen bewegen. Zo heb je ze in focus, zo zijn ze

weg of ze komen zo dichtbij dat het ook niet meer lukt. Hier een kleine

impressie van wat zo mooi had moeten zijn:


 


 


Maar lang leve de digitale camera. Even later kwamen er nog wat kleine haaien

en een aantal grote roofvissen, toen vonden we het welletjes. Net aan boord

kregen we nieuwe buren, de Seaquest is weer naar Curacao vertrokken. Terwijl

ze druk bezig zijn de mooringlijnen op te pikken, wat minder simpel is, dan het

lijkt, raakt hun dinghy los en drijft bij ons voorbij, met daarin ook nog allemaal

duikspullen. Ik roep vanaf het voorschip naar Roderick, dat hij in het water

moet springen om hem tegen te houden, wat hij dan natuurlijk ook doet! Vanuit

het water is de dinghy haast niet tegen te houden, omdat je zelf ook drijft, dus

gauw een lijn vanuit onze dinghy aan de vluchteling vastgezet en hem daarna

weer netjes bij de buren afgeleverd. Wederom een goede daad gedaan!

En daarna kregen we toch een bui over ons heen...


 


Woensdag 19 oktober 2011, Bonaire.


Wat hebben we de afgelopen week zoal gedaan?

We wachten nog steeds op de onderdelen voor de coursecomputer, maar

dat is geen straf. Alleen is het een stuk prettiger als we weten dat het

werkt. Ondertussen gaan we stug door. Er zijn nog talloze min of meer

belangrijke klussen te doen. We hebben een Amerikaanse gasfles gekocht,

in verband met te vermijden moeilijkheden bij het vullen. Alleen is er nu

weer geen aansluiting te koop, die we nodig hebben om hem aan te sluiten

op ons Europees systeem. Roderick is op ieder eiland er al achter heen

geweest. Ineens kreeg hij een brainwave, via het systeem van het

camping-gaz, dat we ook nog hebben, heeft hij nu een soort koppel

gemaakt en dat moet gaan werken. Weer een probleem uit de wereld. Nu is

hij een zwemtrapje aan het knutselen om in de rubberboot te gebruiken.


 


Vanuit het water kunnen we haast niet in de rubberboot komen. Dat zal de

leeftijd wel zijn. Verder kost het gewone onderhoud erg veel tijd,alles roest

zit vol aanslag en aangroei en schimmelt.  De fietsjes zijn weer helemaal

gevet, alle (kabel)sloten (fietsjes, rubberboot, buitenboordmotor, deur)

moeten iedere week ingevet. Van de week stonden we ook weer in de stad

ging het fietsslot niet meer open. Roderick is in de winkel om een likje vet

wezen vragen, hadden ze niet, kreeg hij een drupje bodylotion. Dat werkte

gelukkig.

Op zoek geweest naar een nieuwe snorkel (Ja Mirel, bij Papa lekte hij ook)

en nieuwe flippers. Op zoek naar een waterdicht horloge. Allemaal klaar!

Verder weer heel veel gezwommen en gesnorkeld. Het blijft fascinerend.

Iedere keer zie je weer wat anders. Links schitterend versierd koraal, rechts

moet je heel goed kijken, ligt een grote platvis op het koraal.


 


Er zijn hier ongelooflijke hoeveelheden vissen in alle varieteiten. Zo zwem je

tussen de leuke gekleurde visjes en een paar minuten later ben ik ineens

omringt door een stuk of 12 grote tarpons, roofvissen, deze waren tussen de

0,70 cm en 1meter. Dan schrik ik eerst, ze zien er niet echt vriendelijk uit,

maar later zwem ik er toch achteraan.(Net een nieuw boek gekocht, dit zijn geen

Tarpons, maar Bonefishes, ook een roofvis) Vanochtend zagen we nog een dikke

Murene onder een stuk rif liggen, dikker dan mijn arm en waarschijnlijk 2

keer zo lang, we hebben hem lekker laten liggen.


  


  

  

Door mijn zere enkel wordt mijn linkerbeen verkeerd belast en doet nu

ongelooflijk zeer. Nu ben ik het zo zat, ik ben vorige week aan een

tegenoffensief begonnen. Vijf keer per dag zwemmen met flippers,

oefeningen op mijn zwemtrap en verder doe ik alles met het fietsje. Dus

onbelast heel veel oefeningen doen. Vervolgens ben ik hier naar een

fysiotherapeute geweest en heb overleg gehad over wat ik allemaal nu doe.  Ze

vond dat ik goed bezig was en kon me met goede raad bijstaan. En op

dit moment lijkt het erop dat het weer wat beter gaat.

Als je de foto's goed bekijkt, zie je dat Roderick ook genoeg beweging

krijgt. Je moet altijd vanaf de rubberboot aan land klimmen, of we hebben

ook nog het fietsje opgevouwen erin. Als je aanlegt aan een steiger moet je

oppassen dat je niet door de golfslag onder de steiger geduwd word, vervolgens

balanceren, gauw eruit, fietsje overgeven, pelikanen opzij duwen en dan

ga ik de stad in en Roderick weer terug aan boord.


 


 


Vandaag moesten we weer een keertje stroom draaien met de motor. We

liggen hier nu 4 weken en dit is de eerste keer, dat dit nodig was. Er moet

ook dringend water gemaakt worden, dat kost ook de nodige energie.

We hebben het nuttige met het aangename verenigd, hebben onze dinghy

aan de mooring vastgelegd om ons plaatsje bezet te houden en zijn met het

grote schip een rondje om Klein Bonaire gaan varen, onderhand water

gemaakt en de accu's weer bijgevuld. Heerlijk.


 

 

 


Aan de andere kant van het eiland hebben we het schip vlak bij het rif aan een

mooring gelegd, dat voelt heel eng, zo dicht bij de kant. Maar 40 meter van de

kust is het nog 131 meter diep, op 30 meter nog 50 meter diep en dan loopt het

ineens steil op. Ik heb het schip heel rustig aangevaren, Roderick stond voorop

en heeft de mooring lijn opgepikt. Daar snorkelen. Ik spring erin, komt er toch

een joekel van een vis voorbij. Een Ocean Triggerfish. Plaatje van Internet

gehaald. En nog wat ander groot spul. Veel bekende vissen, maar ook

onbekende soorten. Dikke stammen koraal. En geluk, er kwam ook weer een

schildpad voorbij peddelen. Onder water is dat dubbel leuk.


 

 

Vandaag kregen we van Netty het berichtje uit de krant over twee Duitse

wereldzeilers, veertigers, die op Nuku Hiva door kannibalen zijn verkracht c.q.

opgegeten. We hebben het bericht opgezocht, houden het goed in gedachten. Dit

eiland stond inderdaad op ons lijstje voor de toekomst, maar voorheen hebben

wij er nog nooit negatieve berichten over gehoord. Maar gekken wonen overal,

daar kun je je niet tegen wapenen, maar een gewaarschuwd mens telt voor 2.

We zien nog wel. En...Zonder Geluk Vaart Niemand Wel.


Vrijdag, 21 oktober 2011, Bonaire.


Tja,  voor de goede orde: we hebben nog steeds heel warm weer, met af en toe

een stevige bui, 30/35 graden Celsius. Iedere nacht springen we ons bed uit, om

als een haas alle luiken te sluiten. Vervolgens stikken we dan van de hitte,

zetten de boel weer open om een uurtje later weer te roepen: Regen! Dan

springen we er weer uit om de luiken enz.... Maar nu komt er een enorme

stormdepressie langs de kust van Amerika, ver genoeg van ons weg, maar

misschien komen we toch net in de scheidingszone terecht en is er kans op een

Reversal, een wind vanuit de tegengestelde kant als de Noord Oost Passaat. Een

paar weken terug hebben we dat ook al meegemaakt en dat is ons niet goed

bevallen. We blijven de weerberichten nauwgezet volgen, maar tot nu toe zien

we niets alarmerends.

Halverwege de ochtend zien we een aantal schepen aanstalten maken om te

vertrekken, maar die blijken allemaal naar de Marina te gaan. We nemen contact

op met de Marina om te vragen of we soms iets gemist hebben, maar ook zij

zeggen, dat er weliswaar kans is op een Reversal, maar met waarschijnlijk niet

zo'n harde wind, er is in ieder geval geen officiele waarschuwing uitgegeven. We

kijken het dus toch nog even aan. Toch zijn we er niet helemaal gerust op. Er

vertrekken nog een paar schepen en dan ineens komen de vissers aangerend,

springen in hun bootjes, nemen andere op sleeptouw en gaan richting Marina. Nu

weten we genoeg, we breken als een haas de zonnetent af, gooien alles wat om

kan vallen op een veilige plek en gaan er ook van door. Over de marifoon

beginnen alle schepen de haven op te roepen, om te vragen of er nog plaats is.

Het is een gekkenhuis. Het begint te stortregenen, iedereen stoomt op richting

haven. Wij hebben gelukkig nog een mooie plek. Eenmaal in de haven stopt de

regen en is het meteen bloedheet, we liggen beschut en hebben genoeg vertier

aan alle binnenkomende schepen. Binnen een mum van tijd is de haven mudvol.


Zaterdag, 22 oktober 2011, Harbour Village Marina, Bonaire.


Tot nu toe valt het allemaal wel mee. We vragen ons af of de schepen elkaar niet

hebben zitten opjutten. Sebastiaan komt ons met de auto ophalen om even

groot boodschappen te doen. Hier kun je weer goed cola en spa in blik kopen, dat

is voor ons het handigst onderweg. We komen terug met 128 blikjes Cola Zero,

32 Spa rood, 24 Heineken, 12 pakken vruchtensap, 2 zakken pepernoten voor 5

december, en nog veel meer. Voorlopig kunnen we er weer tegen. Als  we langs

het water rijden, slaan de golven hoog tegen de kade. Het gaat echt te keer.

Toch goed besloten dus. Een uurtje later horen we dat er een zeilboot op de kust

is geslagen, door midden gebroken is en dat de brokstukken en het hele interieur

in zee drijven. Even later is er nog een op drift geraakt. Poeh!

's Middags gaan we naar het schitterende strand van het Harbour Village Marina

Resort, waar we volgens de havenmeester gebruik van mogen maken. Daar

aangekomen staat een bewaker ons al op te wachten, hij is het er niet mee

eens, maar het is een aardige man, we hebben een leuk gesprek en zitten even

later dus heerlijk onder de kokospalmen op het strand. Volgende week mag het

beslist niet, want de Koningin komt daar dan logeren en niemand van buitenaf

krijgt dan meer toegang.


 


 


En laat ik nou toevallig mijn snorkel bij me hebben....en weer zo'n dikke gevlekte

murene. Alleen weer uit het water komen over het losliggende koraal, dat valt

niet mee. Er is ook behoorlijk wat golfslag, ik moet voorzichtig doen met mijn

enkels, tot het uiterste blijf ik zwemmen, dan kruip ik op de toppen van mijn

vingers (hopenlijk zit er geen murene of iets anders engs onder de stenen, er

rennen ook overal krabben)  zo ver mogelijk naar de kust, tot een grote golf me

echt aan land zwiept. Roderick dacht dat hij naar het begin van de evolutie zat te

kijken, hoe de zeebeesten aan land kropen en landdieren werden.


 


Maar wat was het weer lekker. Zouden ze voor de Majesteit een Rode Loper

over het strand uitleggen?


 


We maken nog een praatje met een Amerikaans echtpaar, ik vertel over de

murene en hij gaat direct zijn snorkel en flippers uit de hotelkamer halen, de

komende dagen loop ik ze overal tegen het lijf , uiteindelijk gaan ze ook nog een

boottochtje maken met de katamaran, die direct naast ons schip ligt afgemeerd.

Grappig. Nog even met een visser gesproken, er wordt nog veel meer slecht

weer verwacht. Okay, dat is dus duidelijk. 's Avonds ga ik een rondje maken

langs een aantal schepen om ze uit te nodigen voor een Happy Hour op de Happy

Bird morgen. Ze vinden het allemaal hartstikke leuk en komen graag.


Zondag, 23 oktober 2011, Harbour Village Marina, Bonaire.


De dag begint met stortregen en niet zomaar een buitje, het valt echt met

bakken tegelijk uit de hemel. Om te beginnen eerst maar eens een lekkere

vissalade in elkaar draaien voor vanmiddag, dan is dat vast klaar. Roderick

maakt intussen een grote hoeveelheid Sangria. Tussen de buien door ga ik op

het fietsje op jacht naar een zak ijs. De haven heeft niets meer. De wegen zijn

vrijwel onbegaanbaar, zulke grote plassen en gaten gevuld met water. Als er

een auto passeert krijg ik direct de volle laag. Maar eigenlijk kan ik daar altijd

wel om lachen en wat natuurlijk ook scheelt is dat het hier zoveel warmer is, ook

het opspattende water. Roderick probeert intussen een beetje schoon schip te

maken, maar het blijft plenzen. Jammer genoeg krijgen we maar geen

verbinding met het Internet, we hebben Wifi gekocht, maar we komen met geen

mogelijkheid op het inlogveld. Jammer, want hier in de haven hebben we genoeg

electra om de hele tijd met de computers te stoeien en we zitten toch binnen.

Roderick is het telkens weer aan het proberen, na een paar uur geven we het op.

Tegen half vijf stoppen de buien, zouden we dan toch nog buiten kunnen zitten

met z'n allen? Om vijf uur komen ze. Cheryl en Rene (Gypsy Blues,

Nederlands/Canadees) komen aanzetten met een bord warme, perfect

gefrituurde bitterballen, dat vond ik zo leuk, en een tonijnsalade, Vicky en Ed van

de Boto (Amerikaans) met wraps  gevuld met Mahi Mahi salade, Pauli en

Tjebben (Minor, Nederlands) kwamen met een grote zak nacho's en Jeff

(Canadees) van de Am Cala kwam met een heerlijke rose Prosecco aan,

aangevuld met onze Sangria, krabflakessalade, stokbroden, nootjes werden het

een heleboel Happy Hours. Als de wijn op was, rende er weer iemand naar zijn

eigen boot om een nieuwe fles aan te slepen. Het was hartstikke gezellig.



Tot ver in de avond hebben we in het donker zitten praten, er waren door de

vele regen, de warmte en ineens weer de windstilte een paar miljoen muggen,

die we door middel van wierookstaafjes, citronellakaarsen en repellant op een

afstand probeerden te houden.


Maandag, 24 oktober 2011, Harbour Village Marina, Bonaire.


Iedereen op de steiger klampt elkaar aan, wat doen jullie? Blijven jullie nog of

gaan jullie naar buiten? Wat was het gezellig, he? Weten jullie een nieuw

weerbericht? Uiteindelijk blijft iedereen toch maar liggen. Wij hebben eerst een

flinke afwas te doen. We klussen nog wat door. Het zwemtrapje is hartstikke

mooi geworden. Ik doe nog wat aan de administratie, verder kunnen we nog

niets inruimen tot Lex, de monteur geweest is, anders blijven we alles heen en

weer slepen. Onderhand stortregent het weer, ik trek mijn badpak aan en ga de

was doen, we hebben heel wat water opgevangen, plus dat ik het nu maar 2

keer spoel, dan hang ik het druipnat op en de laatste spoelbeurten doet de regen

voor me. Het gaat lekker, ik gooi de lakens er ook meteen maar bij. Normaal

gesproken breng ik die altijd naar de wasserij. Het hele schip hangt vol, over de

zeerailing, de fokkeschoten. En omdat dan toch op een gegeven moment de zon

weer doorkomt, is alles toch ook weer droog en kan zo de kast in. Vanavond

gaan we met Vicky en Ed uit eten in Captain Dons Habitat. Ook weer een luxe

resort, een uitgebreide barbecue met live music, direct aan zee, een schitterende

ambiance. Je ziet de grote Tarpons, van bijna 2 meter lang, in het heldere water

zwemmen. Als we om 5 uur weggaan, stortregent het ook alweer een uur, het is

echt een waterballet. Ze komen vragen of het nog wel doorgaat, Ja Natuurlijk.

Dus zo lopen wij met een jurkje, kuitbroek met zeiljack erover en ieder een

paraplu door de plassen te baggeren naar het restaurant een half uur verderop.

De truc van deze maandagavond barbecue is, dat Captain Don ook zelf komt,

dus een soort Meet and Greet, maar Captain Don had dus duidelijk geen zin om

door de regen te komen. Evengoed was het een erg leuke avond. En natuurlijk

na afloop zelfde weg weer terug, met een zaklantaarntje om en door de plassen.

Ik vond het eigenlijk wel lekker, zo na het eten nog even wandelen.


Dinsdag, 25 oktober 2011, Harbour Village Marina.


Tja nog steeds in de haven, vanmiddag komt Lex de coursecomputer aansluiten.

Ik start nijver, begin de voorste natte cel leeg te halen, daar staan alle flippers,

zwemspullen, zoute handdoeken en ook alle kleding uit de kast, waar ze aan het

werk moeten. Als ik nu vast alles overhoop haal en orden, kan het straks zo

weggeborgen worden. Alles wordt zolang in de slaapkamer gestald. Het regent

weer, dus ik gooi nog een aantal handdoeken in een emmer sop, Roderick is de

rubberboot aan het afschrobben, die zit weer helemaal aangegroeid met pokken

en eendemosssels, en hij probeert een lek te dichten. We schieten lekker op,

dachten we.... Hee Roderick mijn fietsje heeft een lekke band, dat kan er ook

nog wel bij. Roderick gaat even lekker douchen, hij heeft een beetje last van zijn

rug van het voorover staan. Ondertussen spoel ik de handdoek in de

gootsteenbak van de kombuis, ineens een klap, is de hele roestvrijstalen

(dubbele) gootsteenbak, compleet met water in het keukenblok weggezakt.

Waarschijnlijk zijn de metalen bevestigingen al eerder losgeraakt en hing hij nu

alleen nog op de kit. Dus toen Roderick terugkwam van de doucheruimte, had ik

een verrassing voor hem, nou die kon ook zijn ogen niet geloven. Dus

keukenblok leeg, deurtjes eruit, afvoeren demonteren, bak er heel en zonder

schade uit zien te krijgen. Wat een zooi en vervolgens Roderick liggend op zijn

rug, hoofd op een kleedje in het keukenkastje, benen onder de oven met

gestrekte armen proberen een bevestiging te maken. Na een paar uur werk,

Roderick was helemaal gebroken, hebben we weer een keurige gootsteen. Toen

kwam Lex en zoals het er nu uit ziet, werkt het systeem nu goed. Maar we

durven nog niet te juichen. Eerst er maar eens mee varen. Nu lijkt het net of ons

schip zo langzamerhand uit elkaar valt, maar integendeel het schip houdt zich

tot nu toe erg goed. Alleen is er veel slijtage op de dagelijkse dingen, hetgeen

jullie ook te  lezen krijgen. Als er bij jullie in huis de gootsteen verstopt is of de

stofzuiger het laat afweten, is er niemand die dat meldt. Ons schip is nu 7 jaar

oud en vooral de laatste jaren zijn letterlijk tropenjaren. Zon, zee en zout, een

verwoestende combinatie. Het is hier dag in dag uit meer dan 30 graden, de zon

brandt, we liggen op zee, er is altijd veel beweging in het schip door de golfslag.

En we leven er continue op, dat maakt natuurlijk ook verschil. Dus geen zorgen,

wij zijn er nog steeds blij mee.

Maar je kunt je brood maar 1 dag bewaren, geen restjes laten staan, geen

kleren op een hoop laten liggen. Condens en warmte, tja dat is gewoon funest.

Iedere 4 weken halen we een hut helemaal leeg en controleren alles, laten de

boel luchten, alle kleding uit de kast enzovoort.

Zie hier ter illustratie 2 foto's van onze dure leren Henry Lloyds zeillaarzen, die

momenteel niet gebruikt worden. Dit is het resultaat na 4 weken.


 


Gooi maar weg, zou je denken, maar dat is een beetje kort door de bocht. Deze

laarzen hebben 350 euro per paar gekost, zijn ons uitermate goed bevallen en

worden over een paar maanden weer in gebruik genomen, als we richting New

Zealand komen. Even flink borstelen, in de zon leggen en dan gaat het weer

prima. Hetzelfde gebeurt met tassen, portemonnee's, riemen. Het houdt ons van

de straat moet je maar denken. En de andere cruisers hebben dezelfde

problemen. Wat we niet echt nodig hebben, krijgt al snel een andere

bestemming. Ik heb net vanmiddag een zak kleding naar de vissers van Bonaire

gebracht.

Nog iets leuks, gisteren hebben we het schip omgedraaid in verband met

inregenen. Dus alle lijnen en springen los, uitvaren, stootwillen omhangen,

omkeren en achteruitlangs de vingerling afmeren. Het ging als een zijtje. Een

Zwitserse mevrouw sprak me in de doucheruimte er over aan, dat mijn man het

schip zo goedingestuurd had of hij dat niet eens aan haar man kon vertellen. Ze

had volbewondering staan kijken. Dus ik dat in geuren en kleuren aan Roderick

vertellen. Loopt hij vandaag over de steiger, houdt ze hem aan en geeft hem

allerhande complimenten en neemt hem vervolgens mee naar haar man, zodat

Roderick hem dat eens even haarfijn kon uitleggen. Dus dat heeft hij toen maar


zo tactvol mogelijk gedaan. ( Tussendoor liet zij haar eigen man weten in het

Duits, waarom hij dat eigenlijk niet wist. Roderick heeft wijselijk niet laten

merken, dat hij dit ook allemaal verstaan kon).


Woensdag, 26 oktober 2011, Mooring Kralendijk, Bonaire.


Vandaag lopen zwoegen, we gaan naar buiten weer aan een mooring liggen,

morgen gaan we varen. Alles moet weer terug op z'n plaats. Water tanken,

boodschappen doen, heel veel geld pinnen, want de monteur moet betaald

worden, de rubberboot verzorgen, zonnetent afbreken, met het fietsje naar de

andere kant van de stad om een paar mooie kaarten te kopen, dan door naar de

supermarkt voor vers brood en vlees, daar heel veel gekocht, er is duidelijk een

vrachtschip binnen gekomen, alle schappen liggen vol. Een stuk Old Amsterdam

bemachtigd, met een rugzak en 2 schoudertassen en 5 kilo aardappelen op het

bagagedragertje in de brandende zon weer terugfietsen. Onderweg langs het

Postkantoor, dat lunchpauze heeft, staan wachten tot ze wensen open te gaan.

Bekaf weer aan boord. Roderick heeft zich ook niet onbetuigd gelaten. Die heeft

een nieuwe achterband op mijn fietsje gezet. Gisteren had hij de band al

geprobeerd te plakken, maar de solutie is korrelig geworden, dus mijn band was

weer plat. Nu is hier een prima fietsenmaker, maar die was net op vakantie, hij

heeft het halve dorp afgefietst voor een tubetje solutie, maar is niet geslaagd.

Dus nu heeft hij maar de reservebinnenband er op gezet. Weer een klus

geklaard. De kombuis is ook weer prima. Wasgoed binnen halen, alle lijnen los en

omzetten naar de andere kant, want we moeten eerst nog tanken. En heet dat

het is, we zweten ons een ongeluk. Er is momenteel bijna geen wind.

Aan de overkant van de haven weer afmeren om diesel te tanken. De laatste

keer was 5 maanden geleden in St Lucia. Dat is niet verkeerd. Dan afrekenen in

de haven, nou daar wordt je ook niet blij van. Het liggeld is 45 dollar per dag, dat

wisten we, maar gezien de weersomstandigheden gewoon noodzakelijk, daarbij

komt dan nog 160 dollar diesel, de vulling van een gasfles, allerhande kleine

postjes en als toetje 115 dollar voor een Amerikaanse stekker. Kassa! Die

stekker daar baalden we letterlijk het meeste van. We hebben allerhande

soorten stekkers en pluggen om van de walstroom gebruik te kunnen maken.

Deze hadden we niet, die kun je dan huren. Dat houdt wel in, dat je deze stekker

eerst moet monteren op je eigen leiding. Geen probleem, dat kan Roderick wel.

Alleen tijdens de montage bij het electrakastje, schoot de helft van de stekker

uit zijn handen het water in. Dag stekker! We hebben nog met visnetten met

telescoopstelen geprobeerd de drenkeling te vinden. Het water in de haven is te

vies om er in te gaan, modderig, olie, beestjes. Zonde geld dus. Daar moet je

niet te lang over treuren, want dat helpt toch niet. Duur weekje was het wel. Om

16.00 uur hadden we vastgemaakt aan de mooring, kon ik eindelijk een duik

nemen. He, he! In het water roep ik altijd de visjes als ik ze ga voeren en je zal

het niet geloven, ze hebben dat echt door. Ik had nog een oud stokbrood, dus

hup mee het water in. En daar kwamen ze met honderden, ook een aantal flinke

jongens en ik maar genieten er tussen in met m'n snorkel op. Roderick ze willen

ook nog een sneetje volkorenbrood....ook lekker dus. Het is een gespetter en

geknok van jewelste. Kijk ik weer goed om me heen, komt er toch een joekel

van een haai uit de diepte. Meer dan 2,50 meter lang en hij bewoog heel

geagiteerd. Natuurlijk geen wonder, hij hoort ook al dat gedoe. Binnen no time

was ik weer aan boord, ik ben niet blijven kijken, gewoon wegwezen! Het was

een Lemon Shark of een grote Reef Shark. Wel weer heel gaaf.

Morgen verlaten we Bonaire en gaan we weer verder op weg. Curacao, Aruba,

Columbia. Internet wordt steeds lastiger, we blijven de website bijhouden, maar

kunnen niet altijd publiceren. Email hetzelfde verhaal, sturen jullie maar rustig

mailtjes naar ons, graag dit adres gebruiken: yvonne@happybird.info. Soms kan

het dus even duren voordat we reageren, niet ongerust worden, we zullen

voorzichtig doen, maar er is geen avontuur zonder risico. We hebben een

fantastisch leuke tijd gehad in Bonaire, maar het is de hoogste tijd om weer

eens verder te zeilen. Morgenochtend eerst naar de douane en langs de

immigratie. Hoezo een stuk Nederland?


Donderdag, 27 oktober 2011, van Bonaire naar Klein Curacao.


Eerst het schip nog verder klaarmaken, dan de rubberboot te water laten, motor

erop, papieren mee op weg naar douane en immigratie. We meren onze dinghy

af vlak voor de sleepboten van Smit Tak, zeesleepboten zijn ook weer een

maatje groter.


 


Bij de douane moeten we in de rij wachten. Als volgende bestemming geven we

Aruba op, met een beetje mazzel hoeven we dan niet in en uit te klaren in

Curacao, dat is daar zo'n gedoe. We willen namelijk vanavond voor anker gaan

bij Klein Curacao, een eilandje 15 Nmijl verwijderd van het Spaanse Water, dan

door naar Curacao, boodschappen doen en weer wegwezen. Gewoon illegaaltje

spelen dus.

Terug aan boord ga ik me nog even de blaren op mijn vingers typen om alle

email af te handelen, nu het nog kan. Dan nog 1 keer zwemmen, afscheid nemen

van mijn visjes, ze komen weer met z'n allen achter me aan zwemmen, ik word

er een beetje weemoedig van, dan komt er ook nog een grote Ocean Trigger

Fish gedag zeggen en dan is het echt afgelopen. We starten de motor en maken

los van de mooring. Om te beginnen moeten de nieuwe navigatie instrumenten

gecalibreerd worden. Momenteel geeft 1 kompas de juiste koers aan, de andere

180 graden gedraaid, dat vaart niet handig. Om te calibreren moet je volgens

het boekje een aantal rondjes draaien met een bepaalde koers, dan

tegengesteld en vervolgens in een rechte lijn. Tussendoor allerhande knoppen

indrukken. We hebben het gevoel van een circuspiste, maar nu staat alles er

prima bij. Alle instrumenten werken ook naar behoren. We krijgen er weer

vertrouwen in. De oefeningen met mijn voetje, beginnen ook vruchten af te

werpen, het gaat beslist beter, hopenlijk blijft dat zo. Dus wij zijn gematigd

positief, zoals Jaco zou zeggen. 

Bonaire is dus absoluut duurder als de andere eilanden, maar als je goed oplet

en een beetje doorzoekt kom je er toch goed mee weg. Horecaprijzen, die het

Nederlandse peil benaderen, maar dan in dollars, wat voor een Nederlander dan

toch 25% scheelt (minder dus). Pompoen is hier dus spotgoedkoop, ze zijn 4

keer zo groot als een watermeloen, maar worden in stukken verkocht. Groot

stuk voor 1,60 dollar. In blokjes met een ui en een pepertje even bakken in de

koekepan, beetje balsamico azijn erover, smikkelen! In de supermarkten kun je

mooi vlees kopen, ook niet duur en af en toe zijn de Snijbonchi in de aanbieding,

dan eten we dus snijboontjes. Er zijn veel Horeca evenementen en

aanbiedingen, de strandbarbecues zijn ongelooflijk uitgebreid en voor een leuke

prijs, dus dat is goed te doen. 2 Hollandse bakkers met fantastisch brood en

verder vullen we dat aan met onze voorraden. Vandaar dat we in Curacao niet

alleen willen overnachten, maar ook weer voorraden aanvullen.

Om 11.00 uur vertrekken we, nog een keer toeteren ten afscheid en dan gaan

we. Hierbij is het hoofdstuk Bonaire afgelopen. Het was heerlijk hier.