Dinsdag, 10 juli 2012, Papeete, Tahiti.


Bij het ochtendgloren zagen we ook het eiland ontluiken in de oceaan, Tahiti is

weer een bergachtig eiland, Papeete is de hoofdstad van Frans Polynesië.


 


Vandaag is het onze trouwdag, de 43e alweer, een dag die we nog steeds graag

vieren en daar liggen we dan midden in het centrum van Papeete, de grote stad

van Tahiti. We liggen aan een ponton, dus direct aan de wal, hebben een kraan

met vers water achter de boot, 220 V walstroom, en een overvloed van winkels

bij de hand. Wat een luxe, de laatste keer dat we echt in een haven lagen, was in

Columbia een half jaar geleden. Het is hier wel een ongelooflijke drukte, daar

moeten we echt weer aan wennen, we liggen hier zeg maar op het Rokin van

Amsterdam. Het Zuidzeegevoel heerst hier dus niet echt, dat hadden we bij de

voorgaande eilanden wel heel sterk. Maar over een aantal dagen gaan we weer

voor anker en dan zien we weer een heel ander gedeelte van Tahiti. We leven

hier aan boord met 2 verschillende tijden, UTC en Lokale tijd, dus we zijn op onze

trouwdag UTC lekker uit eten geweest op een groot eetplein, waar 's avonds

overal bestelbusjes worden neergezet,  een soort rijdende keukens, tafeltjes en

krukjes worden uitgeladen en er wordt in de openlucht gekookt op butagas met

grote woks en barbecues. We hebben een overheerlijke chinese maaltijd

gegeten. Erg leuk met een paar honderd man zo zitten eten.


 


Daarna naar bed en als je dan wakker wordt, is het weer je trouwdag. Deze dag

hebben we wat nuttiger besteed. We zijn de halve stad afgelopen voor een

nieuwe fotocamera, ik wilde weer een Lumix, en daar zijn we heel goed voor

geslaagd, verder op zoek naar een opticien, die Roderick zijn bril in elkaar kon

knutselen, wat hem trouwens heel wat moeite gekost heeft, daarna op zoek naar

een scheepswinkel en tussendoor nog mijn haren van een korte coupe laten

voorzien. Nu zie ik eindelijk mezelf weer terug in de spiegel. Daarna ben ik mijn

bed ingedoken om bij te komen, ik slaap iedere middag nog 3 uur, dat heb ik echt

nodig. Dan is het alweer 6 uur, we wilden graag uit eten, waar gaan we heen? Het

eetplein is ons eigenlijk zo verschrikkelijk goed bevallen, we gaan gewoon daar

weer heen, het is beregezellig en lekker in de buitenlucht. Onderweg kwamen we

Bob en Sue (Mawari) en Roland en Micky (Spirit of Africa, uit Zuid Afrika) tegen,

en uiteindelijk hebben we met ons zessen gegeten en daarna nog wat aan boord

gedronken.  Een welbestede en leuke dag.


Woensdag, 11 juli 2012, Papeete, Tahiti.


Papeete is niet mooi, meer een echte stad, veel vervallen gebouwen, vuil,

graffiti, ongelooflijk veel verkeer met de bijbehorende parkeerproblemen, slechte

trottoirs, niet wat je ervan zou denken, we hebben op de eilanden zoveel mooi

verzorgde stadjes gezien. Bijna alle winkels hebben ijzeren rolluiken, dus na

sluitingstijd heb je hier niets te zoeken. Wel kun je hier bijna alles kopen en dat is

ook weer heel fijn. We sjouwen dus de hele stad af. En ook hier weer veel dikke

mensen en veel straathonden.


 


 


We zoeken de gemeentelijke markthal op, die is in de tropische landen altijd in

een overdekt gebouw in verband met de warmte. Binnen is het een feest van

kleur, beneden ligt de groente en fruit, boven zijn stalletjes met kunstnijverheid,

houten Tikibeelden, sieraden,veelal van schelpen en parels, mooie gekleurde

kleding en de bij behorende travestieten en mooi aangeklede dames.


 


Maar wij liggen dus direct langs de kade, midden in de stad, langs de Boulevard

Reine Pomare, de Koningin Pomare Boulevard dus, de laatste inheemse

koningin, voordat de Fransen het geheel in bezit namen. De boulevard is een

drukke weg, maar langs de waterkant heel mooi aangelegd, een mooi

wandelgedeelte, iedereen loopt hier 's ochtends te joggen, ook komen er de hele

dag mensen voorbij met hun peddel in de hand, de boulevard loopt uit in een

schitterend aangelegd park met talloze voorzieningen. De lokale bevolking maakt

daar dan ook in groten getale gebruik van. Er zijn overdekte, schaduwrijke

picknickplaatsen, waar ze 's middags uitgebreid warm eten, mooie en vooral

schone openbare toiletten, 3 hele uitgebreide kinderspeelplaatsen, en overal

liggen "outrigger canoes", supersnelle, lichte kano's met een extra uitlegger. Het

is echt de sociale ontmoetingsplaats.


 


 


 


 


Ook in het park een aantal gedenkplaatsen, voor gevallenen, voor omgekomen

mensen bij een scheepsramp, maar de meest indrukwekkende vond ik het

memorial voor de mensen op de Polynesische eilanden, waar de atoomproeven

gehouden werden door Frankrijk, Engeland en de Verenigde Staten.

Dat zet je toch zeker aan het denken.

 


Er wordt iedere dag druk getraind voor de wedstrijden van zaterdag met dubbele

kano's met 16 personen. Ze komen met een rotvaart voorbij peddelen.


 


Vrijdag, 13 juli 2012, Papeete, Tahiti.


Vanavond gaan we naar een grote dansshow. De 130e Heiva I Tahiti. Een

groots opgezette wedstrijd tussen koren en dansgroepen van de eilanden. De

hele week zijn er voorstellingen. Roderick heeft heel veel moeite gedaan om

kaartjes te kunnen kopen. Overdag gaat hij klussen en ik braaf naar bed, anders

red ik het vanavond niet. Om 17.00 uur wandelen we die kant op en eten nog

wat bij de stalletjes daar en dan gaan we naar binnen. De dame die de kaartjes

controleert, waarschuwt, dat fotograferen is verboden, maar ik heb niet voor

niets net een nieuwe camera gekocht....


 


De voorstelling is, zoals alles hier in de openlucht, er is een grote tribune gebouwd

en een gigantisch podium. Er zijn 3 koren ( ieder zo'n 80 personen) die een

optreden verzorgen en 2 gigantische dansgroepen. De laatste groep danste met

170 personen tegelijk op de dansvloer. Op het podium ook nog een keer meer

dan 30 drummers. Een jury beoordeelt op zang, drummers en dans. De

optredens volgen een bepaalt stramien. Het koor zit in een hoefijzervorm met

gekruisde benen dicht op elkaar. De mannen erachter op lage krukjes. Tijdens het

zingen houden de dames hun hand met 1 gestrekte vinger tegen de wang, er

wordt continue druk met de muziek meebewogen van voor naar achter. Het is

een wonder dat ze nog kunnen zingen met zo'n dubbelgeklapt middenrif. De

kleding is prachtig verzorgd en iedereen is op blote voeten. Ook de dirigent. Het

eerste koor optreden vonden wij het leukst, een kleine dirigent met een zwart

zijden strakke broek en een roodzijden shirt met lange mouwen aan, een enorme

kozakkenmuts van bloemen op zijn hoofd en een bloemenslinger om en dan met

hele grote blote voeten eronder. En hij stond te stampen en te springen tijdens

het dirigeren, een spektakel om te zien. Heb ik bij ons in het Concertgebouw nog

niet mogen meemaken. Maar de dansoptredens zijn natuurlijk waar je voor

gekomen bent. In een woord "Schitterend!" De groepen kleden zich tijdens de

act nog een paar keer om. Er wordt een verhaal in dansvorm uitgebeeld, in de

eerste dans ging het om een aantal mannen die met hun kano's de oceaan

opgevaren waren en daar in een storm terecht kwamen enz, de mannen met

peddels en je zag ze echt tegen het water opboksen. Het loopt niet goed af, van

één zoon spoelt alleen de peddel aan op Huahine. Fantastisch uitgebeeld.


 


Heel leuk is ook, dat iedereen zich hier mooi aankleedt als ze ergens naar toe

gaan. Dames in mooie lange jurken en bloementooien, ook de mannen dragen

kleurige hemden en veelal grasachtige tooien in het haar. De tweede groep met

continue 120 dansers tegelijk en aan het eind alle 170  dansers op de vloer,

beelde de genoegens van het goede leven uit. Zeer suggestief! Hun optreden

duurde wel 5 kwartier, waarvan het laatste uur in de regen. Maar wat mooi

allemaal! En wat die meiden met hun heupen en buiken kunnen, de bloemen-/

rietenrokjes flitsen heen en weer. Dan mag ik nog wel even trainen. Hartstikke

blij dat we geweest zijn. Wat een spektakel!


 


 

   

 


Zaterdag, 14 juli 2012, Papeete, Tahiti.


Het is vandaag Bastille Day, 14 Juillet, we hadden veel feestelijkheden verwacht,

maar niets daarvan, de Tahitianen zijn helemaal niet zo blij met de Franse

soevereiniteit. Wel is er vanmiddag een parade, daar gaan we maar eens een

kijkje nemen. Ondertussen hebben we het druk met bezoek, we liggen als eerste

schip op de pontoon en krijgen een hoop bezoek, ook van zeilers die ergens aan

de andere kant van het eiland voor anker liggen en door de stad heen wandelen.

We gaan nog even een kijkje nemen in het park bij de peddelwedstrijd.

De damesgroepen maken zich klaar om te starten.


 


Net als we op weg willen gaan naar de parade, komt er een dinghy aangevaren.

Hee dat zijn Cherryl en René van de Gypsy Blues, dat is gezellig! Zij gaan met ons

mee.

 


Het is een echte militaire parade, een serieuze aangelegenheid dus. Meer dan

duizend militairen staan er op gesteld. Bajonet op het geweer. En op het

commando presenteer geweer, hoor je de beweging als één man duizendmaal

versterkt op het zelfde moment.

Een Tahitiaanse Mama is gefascineerd door al die stoere kerels en loopt brutaal

met haar computertablet voor de troepen langs en neemt alle koppen van het

hele peloton van dichtbij op. De brutaliteit! De mannen blijven strak in de houding

staan.


   


 


We drinken nog een drankje met René en Cherryl, die laten de dinghy bij ons

schip liggen en gaan vanavond naar de show. Dan moeten ze vannacht met de

dinghy in het donker weer helemaal terug naar de ankerplaats, een half uur over

zee en het is behoorlijk gaan waaien. Roderick heeft aangeboden, dat ze blijven

slapen, maar ze gaan gewoon er doorheen.


dinsdag 17 juli 2012, ankerplaats FAAA, Zuid Tahiti


Nou we zijn weer terug naar ons zeeleven in plaats van een stadsleven. Mochten

jullie de illusie hebben, dat we alleen hebben lopen pierewaaien, vergeet dat

maar. De eerste dag in een haven afgemeerd, zodat je zo de stad in kunt gaan,

voelt als pure luxe, maar even later moet er hard gewerkt worden. We lagen aan

de ponton met stromend vers water, een 220 V aansluiting en in een stad waar

winkels zijn, die ook veel spullen te verkopen hebben. Dus Roderick op zoek naar

dat nippeltje, dat speciale tubetje lijm, een bootshaak, nieuwe hoofdlampjes, een

nieuw Lumix fototoestel, nieuwe water jerrycans, een electrische tandenborstel,

een batterij oplader en duizend andere dingetjes. Die electrische spullen kopen

we juist hier, omdat dit Frans gebied is, met dezelfde electrische aansluitingen en

stekkers als in Europa, overal anders gaat het hier via het Amerikaanse systeem.

De bijbehorende winkels vinden is het grootste probleem. Hij gaat iedere ochtend

al om 7.00 uur naar de bakker voor krakend verse baguettes, dan ontbijten we,

dan gaat hij op pad en in die tijd ga ik bezig met de was. Alle kledingstukken, die

maar eenmaal gedragen zijn, zijn zout van de zee, de zeelucht of van het zweten,

die kunnen dus niet meer terug in de kast, want dan begint het direct te

schimmelen. Verder alle T-shirts met lange mouwen, die al een jaar in de tas

zitten en die we binnenkort weer gaan dragen en als je dan toch bezig bent... Dus

ben ik hier mijn eigen wassalonnetje begonnen. Stapel emmers om me heen, net

als vroeger op het strand, een hoop werk, maar ik kan het lekker in mijn eigen

tempo doen. In de stad is wel een wasserette, maar daar moet Roderick me dan

eerst weer heen brengen, dan moet ik daar blijven zitten wachten, moet hij me

weer ophalen enz. dat vind ik zo'n gedoe, plus dat ik duizend verschillende

kleuren en materialen ga wassen. Dus gewoon huisvlijt. Verder is er natuurlijk

het reguliere onderhoud aan het schip, de hutten moeten op zijn tijd leeggehaald

en weer ingeruimd worden, spullen nagekeken, onderdelen vervangen. Roderick

gaat in de stad een paar jerrycans diesel halen, want we zij op 3 liter na helemaal

leeg, dat moet gewoon bij een tankstation. We zijn er hartstikke druk mee

geweest, want we willen een beetje opschieten. In een marina vliegt het geld

sowieso je portomonnee uit, havengeld (best redelijk in dit geval), een hoop

spullen kopen, tanken, je wilt ook van de stad gebruik maken, dus je gaat lekker

uit eten of een lunch gebruiken, omdat we al uren onderweg zijn voor de

boodschappen, een show bezoeken, de nieuwe fotocamera, noem maar op.

Hoogste tijd om weer voor anker te gaan. Dinsdag 17 juni is het dan zover,

Roderick moet eerst nog langs de havenautoriteiten om zich af te melden en te

betalen, daarna naar de douane om uit te klaren voor Tahiti, met dat formulier

kunnen we dan weer voor een voordeliger tarief brandstof tanken. Ze zijn het er

niet mee eens, want we verlaten wel Tahiti, maar niet Frans Polynesie. Maar er

wordt een tussen oplossing gevonden, we zijn nu wel verplicht binnen 2 dagen te

vertrekken. Hier is hij zo weer 2 uur zoet mee, dan vullen we het schip af met

water, ook alle losse tankjes en alles waar maar water in kan en dan gaan we op

weg naar de zuidkant van Tahiti. We varen door de pas aan de binnenzijde van

het grote rif, dat om het eiland heen ligt, langs het vliegveld, je bent dan ook

verplicht om je van te voren te melden bij Portcontrol, om toestemming te

vragen om langs te varen in verband met de landende en opstijgende vliegtuigen.


 


 


Het is een tochtje van anderhalf uur, erg leuk, zigzaggend langs het rif, het is

goed met boeien aangegeven, geen enkel probleem dus, alleen heel goed

opletten. Helaas heeft de eigenaar van dit jacht dat niet zo best gedaan. Het

schip is niet meer te redden.


 


Bij FAAA (zo heet het echt, iedere klinker wordt hier apart uitgesproken) varen

we eerst naar Marina Taina om diesel te tanken, er liggen wel meer dan honderd

jachten voor anker in de baai en in de marina een aantal superjachten, één had

een knalrode helikopter op zijn achterdek staan. Hier en daar resorts met

romantische oceaanbungalows. Aan de overkant het eiland Moorea.


 


Tahiti is voor de meeste cruisers een langdurige stop, omdat dit in wezen de

enige plaats is, waar een goede verbinding met de rest van de wereld is, dus een

groot aantal schepen liggen te wachten op onderdelen uit Amerika of Europa. Er

zijn er veel met motorproblemen, met verstagingsproblemen, we hebben al

zeker 10 schepen gesproken, die een nieuwe verstaging nodig hebben, er zijn er

ook veel met gescheurde zeilen, kortom iedereen is druk aan het klussen. Wij

hebben op de watermaker na geen enkel probleem op deze trips gehad en we

zijn toch alweer bijna 2000 Nmijl verder. Eerst dus tanken, we hadden 260 liter

nodig, kregen daarop 60 cent korting per liter, dat is toch mooi meegenomen.

Dan naar de ankerplaats, we liggen aan een mooring midden tussen al die boten

en het is heerlijk rustig, vergeleken het verkeer op de vierbaansweg langs de

boulevard. De baai is prachtig helder, zicht op al die boten, een mooi stuk Tahiti

achter ons en voor ons het eiland Moorea, met een sky-line, zo mooi! Ik had hier

best een weekje langer willen blijven, maar we waren door de douane

gewaarschuwd, dat er controle zou op vertrek zou komen. Hoe, weten we ook

niet, maar we gaan het niet wagen, dat zou zonde van het geld zijn, als we een

boete zouden krijgen of de btw op de diesel weer moeten aanvullen. Ook hier

moeten we direct aan de slag, er is hier een grote Carrefour supermarkt, een

kwartier lopen vanaf de ankerplaats en je mag de boodschappenkar meenemen

tot aan de dinghysteiger en hem daar achterlaten. We moeten vanaf hier grote

stukken gaan varen, met alleen stops op verweg eilanden, dus we kopen weer

voor 3 maanden blikvoer, droogvoer, cola, bier, kilo's meel enz. Roderick gaat

met een volgeladen kar terug naar het schip, de hele zooi overladen in de

rubberboot, naar het schip, uitladen en weer terug naar de kant, dinghy

vastleggen en naar de stad, intussen gooi ik de volgende weer vol. Dan het hele

ritueel weer overnieuw. Als uiteindelijk alles aan boord staat, zijn we uitgeteld.

Heel leuk onderweg en in de winkel kom je weer allemaal bekenden tegen.

Iedereen weet dat ik in het ziekenhuis gelegen heb, dus komen ze allemaal even

informeren. Ik ben wat dat aangaat in de hele cruiserswereld bekend. We laten

de boel de boel, rusten een poosje uit en gaan dan snorkelen op het rif, wat een

mooie vissen weer. Iedere keer zie je weer een onbekende soort.


 


 


We zijn weer met de rubberboot een eind het rif opgevaren en dan zwemmend

met de dinghy tussen ons in teruggezwommen. Dat gaat prima. Je merkt echt

dat ik iedere keer steeds verder kan zwemmen.


 


Robin (Katydid) komt ook nog even buurten, we ruilen nog wat boeken met de

andere schepen en dat was het dan.


Woensdag, 18 juli 2012, Faaa, Tahiti. pos.17.35.138 S, 149.37.153 W


De woensdag gebruiken we om de boodschappenberg van gisteren  op te bergen.

Bij het leeghalen van de voorraadkast, om de spullen  in volgorde van leeftijd op

te bergen, opnieuw te tellen en te registreren, blijken er in één zak meel

honderden torretjes te zitten, dat betekent de hele bank leeg, ieder item

nakijken, elke verpakking verwijderen, meel in plastic boxen overgieten. Ook wat

andere artikelen waren ten prooi aan de torretjes gevallen, macaroni, droge

erwten. Wat een rotklus, maar alles is nu weer fris en fruitig.


Donderdag, 19 juli 2012, vertrek naar Moorea, Haapiti.


Roderick gaat nog één keer naar de supermarkt voor verse groenten, fruit, vlees

en brood. Als hij terug komt, ruimen we de rest strategisch zeilvast achter de

coulissen en vertrekken we naar Moorea. De doorvaart door de zuidelijke pas  om

Tahiti te verlaten geeft geen enkel probleem. We hebben een heerlijke zeiltocht

met prachtig uitzicht op het eiland Moorea.


 


Moorea is net als Tahiti een vulkanisch eiland, maar geheel omgeven door een

omringend koraalrif. Het gebergte is net als bij de Marquesas nog betrekkelijk

jong, waardoor de toppen nog heel steil en grillig zijn. De hoogste top is 1207m,

die heeft dan ook bijna altijd een wolkenkrans om zich heen, de andere zijn zo'n

880 en 916 meter hoog. Daarbij moet je in aanmerking nemen, dat de oceaan

hier zo'n 3000 tot 4000 meter diep is, dus de werkelijke berg is dan meer dan

5000 duizend meter hoog. Tegen 16.00 uur gaan we door de pas Matauvau door

het rif en gaan we voor anker bij Haapiti, met zo'n wonderschoon uitzicht op de

scherpe bergtoppen, prachtig gewoon.


 


We liggen hier als enige schip, vlak voor donker komt er nog een katamaran naar

binnen, die de andere kant van de baai op zoekt, dus we kunnen blijven genieten

van ons stekje. We liggen achter het rif in vrij rustig water, de golven van de

oceaan beuken met geweld op het rif, maar lopen daar dan rustig over weg.


 


Het zijn wel enorm hoge golven, de lokale bewoners gaan er op brandingsurfen

en wij zitten eerste rang. Een superplekje dus. Nu is het donker en begint het

hard te waaien, dus moeten we regelmatig eruit om de boel te controleren, het

anker ligt in koraalzand en je kunt nooit zien hoe dik die laag zand is, soms ga je

dus een stukje aan de haal, zonder dat je dat merkt, dus stappen we wat extra

keren ons bed uit. Oriënteren is moeilijk, er zijn maar een paar lichtjes op de

kust, verder is het echt helemaal stikdonker. Op zee zie je visbootjes met

zoeklichten en op het eiland af en toe een auto, moeilijk uit elkaar te houden, het

schip draait om zijn anker en je weet niet meer wat voor en achter is.


 

 

Vrijdag, 20 juli 2012, Haapiti, Moorea, positie  17.34.089 S  149.52.436 W.


Het water is heel helder, je kunt de roggen onder de boot zien zwemmen,

Roderick heeft zelfs nog een Manta gezien. We zijn met de dinghy een stuk langs

de kust en langs het rif gevaren om de boel te bekijken en onderweg uitgestapt

om te snorkelen. Hier op het ondiepere gedeelte warrelt er veel koraalzand,

waardoor het water diffuus wordt door de zonnestralen. We konden hierdoor niet

zo veel zien, wel troffen we een zeeslang aan.



Vanmiddag kwamen er een stel jagende dolfijnen de pas binnen zetten. Zo gaaf.

We zijn er nog in de dinghy achteraan gegaan, maar dat ging niet lukken. Wat wel

heel bijzonder was, we konden de dinghy gewoon vlak voor de pas laten drijven

en dan naar de surfers kijken, die knoerthoge golven zijn vlak bij ons en we

hadden er totaal geen last van. Wat een geweld.




En hier liggen we dan helemaal alleen in ons eigen schilderij.



Zaterdag, 21 juli 2012, Haapiti, Moorea.


Vandaag de dag gebruikt voor het schoonkrabben van het onderwaterschip. De

aangroei gaat hier zo hard, we proberen het zo goed mogelijk bij te houden, het

is uren werk, maar je merkt echt het verschil in snelheid als de onderkant goed

schoon is. Hier in Polynesië maken ze veel gebruik van Paddleboards, een

surfplank, waarop ze rechtop staand met een lange peddel zich voortbewegen.

Hartstikke handig natuurlijk met al die ondieptes en riffen. Het grote board

leggen ze bij de pas aan een ankertje of aan een boei en met het kleine board

gaan ze dus brandingsurfen. Het is een grappig gezicht vanuit de verte, net alsof

ze over het water lopen. Nummer 2 was er nog niet zo bedreven in.


 


 


Ze gaan er echt ver de oceaan mee op.


 


Zondag, 22 juli 2012, van Haapiti naar Cooks Bay, Moorea.


Zo rustig als we lagen de afgelopen dagen, zo rottig werd het vannacht. De

oceaandeining kwam recht de pas in zetten en we lagen als een gek heen en

weer te rollen. Je moest je schrap zetten in bed en even goed kon je dan niet stil

blijven liggen. Voor mij helemaal niet zo geslaagd, dus ben ik om 5.00 uur

opgestaan en op de bank gaan zitten lezen. We gaan vandaag varen naar een

baai in het noorden, Cooks Bay. Dachten we eerst dat er grote brekers waren,

dat was kinderspel vergeleken vandaag. Wauw. De surfers kwamen ook bij het

eerste daglicht meteen weer aangepeddeld.



 


Maar verbazingwekkend genoeg was de pas heel goed te doen, alleen hadden we

meer last van de stroming en moesten we  goed opletten in het midden van de

nauwe doorgang te blijven varen. Om 8.45 uur waren we al weer buiten op zee.

We varen rond het eiland vandaag, jammer genoeg is er bijna geen wind, dus dat

wordt motoren. Het eiland is van alle kanten prachtig om te zien, het is vrijwel

rond en vanuit iedere positie zie je die ruige pieken. Om 11.30 uur komen we bij

Opunohubay aan, we gaan hier de pas door naar binnen om te kijken of dit een

leuke ankerbaai is, een paar mijl verderop ligt Cooksbay, die we eigenlijk

uitgekozen hebben. Achter het rif ligt het stikvol zeilboten in een lang wat

ondieper gedeelte, de baai zelf is mooi, maar erg diep water (bijna niet te

ankeren) en tamelijk donker, okay, dat weten we alvast, op naar de volgende.

Intussen lunchen we met een rest macaroni bolognese en varen voorzichtig langs

het rif. Cooksbay bevalt ons beter, is ook erg diep, maar als je helemaal door

naar achter vaart is er nog een strook van 10 meter diep, daar varen we naar

toe, goed oppassen, want het wordt in heel korte afstand 1 meer diep. We

hebben een lekker plekje gevonden en om 13.00 liggen we achter ons anker.

Onze positie is 17.30.333 S, 149.49.322 W.


 


Roderick gaat de dinghy te water laten, dan kunnen we even een wandelingetje

over de wal maken en tegelijkertijd ons vuilnis weggooien. Het is zondag en dus

doen we wat nettere stadse kleren aan, we willen net in de rubberboot stappen,

begint het flink te spetteren. Niet zo gek, het is hier winter aan het worden, 's

nachts liggen we al weer onder een laken, want het koelt dan af naar 24 graden

(Ja ik weet, dat het in Nederland geen zomer wil worden, maar daar kan ik niets

aan doen). Overdag brandt de zon nog steeds en is het 32 graden. We wachten

nog even, maar dan gaan we er gewoon doorheen, ditmaal roeiend, goed voor

Rodericks conditie. We wandelen een stukje rond de baai, op zondag is vrijwel

alles dicht, alleen een soort snackbar is open. Ook wel weer eens lekker. Roderick

neemt een Nem een soort loempiarolletje en ik een Coco Frais. Een ijsgekoelde

jonge kokosnoot met een rietje. Heerlijk! Als hij leeg is, kun je vragen de noot

doormidden te hakken, dan kun je het jonge vlees eruit schrapen. Een tanige

Franse Madame pakt een hakbijl en houdt de kokosnoot in haar hand, terwijl ze

hem voor mij doormidden slaat. We hebben een leuk gesprek met een paar

Australiërs, die echt niet één woord Frans kennen en wat willen eten. De Madame

spreekt echter geen één woord Engels, dus ben ik maar gaan tolken, want het

wordt een groot probleem als de één niet weet wat "chicken" is en de ander niet

begrijpt wat "fromage" is. Dan kunnen ze nog een voorbeeld aan Roderick

nemen, die heeft ook nooit Frans geleerd op school, maar weet zich fantastisch te

redden met losse kernwoorden,  hij roept de hele dag, Bonjour, gaat zijn

Baguettes halen, bestelt een biertje in het Frans met een flair, ik lach me dood.


 


 


Dan wandelen we nog even het stadje door, genaamd PAOPAO en voor dat je

het weet ben je er alweer uit. Er wordt overal druk jeu de boules gespeeld, op

een speciaal veldje, op het gazon van de kerk.


 


 


Dan weer terug naar de boot, onderweg naar de dinghy steiger begint het weer

te gieten, we wachten even, maar hebben niet zoveel geduld, we gaan erdoor.

Net aan boord houdt het op met zachtjes regenen, het plenst aan één stuk door.

Tijd om de emmers buiten te zetten, Roderick neemt buiten ook meteen een

douche met zoet water. En nu ligt hij al lekker te knorren en ben ik nog een paar

uurtjes bezig met de website van de juiste foto's te voorzien. Lang leve mijn

nieuwe camera.


Maandag, 23 juli 2012,Cooks Bay, Moorea.


Vandaag een dagje rust voor mij en voor Roderick een dagje poetsen. Het schip

blijkt ineens een witte achterkant te hebben. In Papeete lagen we met de

achterkant tegen zwarte autobanden aan en die geven zo ontzettend af. Verder

veel zwarte neerslag door het drukke verkeer. Een ochtend en een avond plaatje

van ons nieuwe stekje.


 


Dinsdag, 24 juli 2012, Cooks Bay, Moorea.


We gaan een baaitje om, zoals dat heet. Eerst een plekje zoeken om de dinghy

aan te kunnen leggen, we vinden een steigertje en vragen keurig of we ons

bootje daar achter mogen laten, meestal is dat dan geen probleem.

 

 


We komen langs een stuk waar allemaal kunstnijverheid verkocht word,

prachtige handbeschilderde pareo's met goudstof bespikkeld. Die had ik graag

willen kopen, maar waarschijnlijk zijn ze naar 2 weken aan boord al lelijk.

Goudstof is metaal en gaat dus roesten. Ook hele mooie kettingen, maar met

zilver en dat wordt al net zo snel zwart. Verder overal hier op de eilanden zwarte

parels, ik kijk graag naar de artistieke settings, maar het past gewoon niet bij

mij. Dus wat dat aangaat heeft Roderick altijd een koopje. We gaan lekker een

biertje drinken op een terras met uitzicht op de baai en ons eigen schip.


 


We wandelen nog een stuk verder langs deze kant en stuiten dan op een

visverkoper langs de weg. Vis vangen is niet echt mijn specialiteit, bij de

koraaleilanden doen we het niet, want daar is kans op ciguateira (een

visvergiftiging die je niet kunt zien, maar waar je doodziek van kunt worden),

verder wil ik geen leuke gekleurde, gestreepte of gespikkelde visjes aan mijn

haakje krijgen, en op zee vangen (anderen dus) wahoo's en dorades van meer

dan een meter. Stel dat ik hem aan boord zou krijgen, dan verandert de cockpit

direct in een slachthuis, want alles zit dan onder het bloed en onder de troep. En

wat moeten we met 8 of 10 kilo verse vis?  We hebben alleen maar een koelkast.

Dus ga ik regelmatig langs bij de vissers. Hier hingen mooie verse vissen, maar ik

wil alleen een moot. Dat kan, in de achterbak van de auto staat een joekel van

een koelbox met ijs met keurig schoongemaakte moten. Ik mag zelf uitkiezen.

Nu heb ik voor bijna 10 euro meer dan een kilo verse, schoongemaakte vis. Ik

kan er 10 dikke plakken van snijden, dus de eerste dagen eten we vis.

Vanavond om te beginnen met een lekker knapperig beslagje er om heen.

Een heg of afscheiding maken is hier niet zo lastig, je zet gewoon een aantal

kokosnoten op een rijtje en binnen no-time heb je een mooie haag.


 


Woensdag, 25 juli 2012, Cooks Bay, Moorea.


Om 8.00 uur zitten we  al weer in de dinghy, we gaan zo de fruitsap fabriek

bezoeken. Fruits de Moorea kun je op alle eilanden verkrijgen, heerlijke nectar

van mango, grapefruitsap, ananassap, ananasjam, ananaswijn, ananaswodka,

noem maar op.


   


   


 


Het is niet heel spectaculair, wel leuk om eens gezien te hebben. Leuker is het

proeven na afloop, vooral de Tahiti drank met 8% alcohol, daar hebben we direct

een pak van meegenomen en een potje grapefruitjam. En ook weer de

gesprekken met de mensen daar. Een van de dames van de proeverij vraagt

waar wij vandaan komen en we vertellen dat we onder andere lang op de

Marquesas zijn geweest en dat we de bewoners daar zo vriendelijk en goedlachs

vonden. Het was een grote struise dame in een prachtige geel gebloemde

Polynesische jurk met bijpassende verse bloemen in het haar en die begon bijna

te huilen, echt tranen in haar ogen. Oh Nuku Hiva is mijn eiland, daar kom ik

vandaan en in Tahiti gebruiken ze zulke grove taal en zeggen ze lelijke dingen,

het zijn leugenaars daar. We hadden wel een gevoelige snaar geraakt. Daarna

eerst weer terug naar de boot, we hadden namelijk ons geld aan boord laten

liggen, de Tahiti drank hadden we met alle bijeen geschraapte munten betaald,

we hadden nog precies 2 cent over. 1000 Polynesische Francs zijn ongeveer 9.90

euro, dus 2 cent is echt niets. Roderick was gisteren nog speciaal naar een ATM

machine op zoek gegaan om geld te pinnen voor vandaag, hij is er 2 uur voor

onderweg geweest, een uur met de dinghy en een uur lopen aan de andere kant

van de baai. En vanavond eten we dus een dikke schijf vis gemarineerd in ketjap,

zwarte bonen saus, vijfkruidenpoeder en sap van een  sinasappel, gebakken met

gember, knoflook, grove ui en komkommer geserveerd met rijst en doperwten.

En lekker dat het was! Het restant worden viskoekjes.


Donderdag, 26 juli 2012, van Cooks Bay Moorea naar Huahine.


We gaan al vroeg het schip klaarmaken voor vertrek naar Huahine. De afgelopen

dagen waren er gierende windvlagen en de volgende dagen wordt het windstil.

Vandaag is de enige kans op een redelijke wind en die gaan we dus gebruiken. De

zee is door alle windbewegingen "très agitée" behoorlijk omstuimig met golven

vanuit zuidzuidwest en zuidoost, kruislings dus en 2 meter hoog. Verder zijn er

ook vlagen voorspeld van25-30 knopen. We kunnen niet alles hebben.

Op naar Huahine.