Suwarrov hoort bij de Cook Islands, het is een nationaal park, onbewoond op 2

rangers na, Harry en Ants, die hier gedurende een half jaar wonen en als

eilandmanagers de zaken controleren en de formaliteiten moeten vervullen voor

de passerende schepen. Tijdens het hurricaneseizoen is het eiland verlaten.

Eenmaal door de pas komen we in de lagune, het anker gebied ligt niet alleen vol

schepen, wel 23, maar ook vol "bommies" koraalbrokken. We zoeken een plekje,

maar komen niet goed uit, of we liggen te dicht bij een ander schip of we liggen

boven op een andere ankerketting, we scharrelen langs de koraalbrokken, raken

nog bijna een heel hoog stuk koraal, gaan dan een stuk naar voren en laten het

anker zakken. We zwaaien achter het anker, de wind giert nog steeds en staan

ook flinke golven in de lagune, we liggen niet safe op deze plek. Dus weer anker

op, maar dat gaat niet lukken, het anker zit muurvast, de ketting is om de

coralbommies heen gewikkeld en we krijgen het niet voor elkaar om het anker

om hoog te halen. Dat is gevaarlijk, want als het anker wel in eens los schiet, kun

je nu niet manoeuvreren. Van alles en nog wat geprobeerd. Roderick wil in het

water duiken, het is op dit punt maar 4 tot 5 meter diep, maar dat kan niet, want

ik moet achter het stuurwiel blijven en kan dan de aanwijzingen van Roderick niet

zien en we missen iemand om het anker dan op te hijsen. Uiteindelijk roepen we

de hulp van Gypsy Blues in, die komen, maar moeten eerst nog de dinghy in orde

maken, zij zijn tenslotte ook net aangekomen. Hero heeft ook ons bericht

gehoord en meldt dat hij met zijn dinghy en snorkelspullen er aan komt, intussen

komen de mensen van de boot achter ons, de Picara, ook al aangezwommen met

snorkels om te helpen. Er liggen nu 3 personen in het water, die aanwijzingen

geven hoe precies weg te sturen om de ketting los te kunnen krijgen, Roderick

staat op de boeg en geeft die aanwijzingen aan mij door, door uitgebreid met zijn

arm de stuurrichting aan te geven. Na een half uur zijn we los, dan zwemmen zij

vooruit om te kijken, waar we het anker het best kunnen laten zakken. He He,

we liggen. We zijn afgeknoedeld. Roderick wil eerst met de hulptroepen een

borrel drinken, die snappen niet helemaal wat hij bedoelt. Stein (Hero) bedankt

vriendelijk, want hij zat nog met zijn kindertjes aan het ontbijt. Huh? Tja, 9.15

uur is inderdaad nog wat vroeg voor een borrel. Dan gaan wij maar lekker met

zijn tweetjes aan de koffie. Het is hier absoluut een beeldschone locatie.

Kristalhelder water, alle kleuren opaal en azuur waar de riffen onder water liggen,

een spierwitte zandstrook en een klein eiland vol helder groene palmbomen, met

alleen een hutje voor de rangers. Dit is zoals je je een Zuidzee eiland gedroomd

hebt. Op het strand is een samenkomst plaats gebouwd met een afdakje tegen

de zon, een oliedrum als barbecue, een tafel en wat banken.



Roderick duikt even in het water om zelf het anker te controleren, als hij weer

aan boord komt, vertelt hij al 5 haaien gezien te hebben. We wisten dat er hier in

de lagune veel haaien leefden, maar veel Blacktip haaien, die zijn niet echt

gevaarlijk. Dan sta ik zelf ook al te stuiteren om even in het water te gaan, maar

een beetje eng voelt het toch wel. Wauw, het is weer een complete onderwater

tuin en een zooitje vissen! Natuurlijk heb ik mijn fotocamera in mijn badpak, we

hebben een lijn uitgestroomd, zodat ik me rustig vast kan houden, het waait en

stroomt nog steeds enorm. Binnen een minuut zie ik een Lemonshark, een

Citroenhaai, aan komen zwemmen, compleet met loodsmannetjes en al. Ik heb

niet zoveel verstand van haaien, maar deze was citroengeel, dus hoe moeilijk kon

het zijn, toch wel gauw 1,80 lang. Je bent zo gefascineerd, dat je niet eens bang

bent, ik heb een foto van hem gemaakt, even later komt nummer 2 aanzetten.


  


Wauw! Als ik het later aan iemand vertel, die veel duikt zijn ze allereerst jaloers

en vervolgens vertellen ze me dat ik die beter niet aan moet halen of moet

kriebelen, nou, dat was ik toch al niet van plan. Roderick is nog met de radio aan

de slag gegaan, maar helaas nog zonder resultaat. Verder zijn we gewoon te moe

om wat te doen en laten de boel de boel. Ons schip ligt vlak bij de landingspier,

een groot woord voor een piertje van brokken koraal en een paar palen waar je

de dinghy aan vast kan leggen, we zien iedereen over het koraal waden en

toeren uithalen om veilig met kinderen en spullen en zo mogelijk ook nog een

beetje droog over te komen. Wat sowieso niet gaat lukken met deze golven. Zo'n

beetje iedereen passeert ons. René en Cherryl (Gypsy Blues) komen gezellig een

borrel drinken.


 


Daarna rol ik in bed om 19.00 uur om een deuk in mijn matras te slapen. Volgens

mij heb ik de hele nacht niet bewogen, Roderick is er nog een aantal keren uit

geweest ter controle, het gaat nog steeds best te keer ook hier binnen de lagune.


Dinsdag, 04 september 2012, Suwarrov.


 


Het is hier mooier dan mooi, het is een droom van een eiland. Roderick gaat zich

bezig houden met het oppompen van de dinghy, we moeten naar de kant om ons

bij de rangers, de eiland managers, te melden en de anchoringfee 50 am.dollar,

betalen. Ik ga binnen een beetje proberen orde op zaken te stellen. Terwijl we

bezig zijn komt de één na de ander even gedag zeggen. De meeste mensen van

de boten, die hier liggen, hebben we al eerder ontmoet. Helena en Kari van de

Merilelu (Finl) komen aanvaren, hee gezellig, willen jullie ook koffie, als zij weg

zijn gaat Roderick weer verder met de dinghy oppompen, daar komt een

rubberbootje langs, Hee, Ingrid en Gert van de Lazy Lady (Dld), dat is leuk, willen

jullie wat drinken?, Stein en Lutika van de Hero (Nwg) komen even gedag zeggen

met de kindjes, we hebben het er druk mee.


 


Tussendoor wil ik nog even afkoelen en een duik nemen, ik zit al met mijn flippers

aan en snorkel op op het zwemplateau, voor ik in het water ga, kijk ik toch eerst

even goed om me heen. Op 3 meter afstand zwemt een grote haai aan de

oppervlakte, toch maar heel even wachten dan. Uiteindelijk gaan we pas om

15.00 uur naar de kant. De rangers hebben hun woning/kantoor in het hutje

waar vroeger Tom Neale woonde, die jarenlang hier als kluizenaar gewoond heeft

van 1952 tot 1977, en daar een boek over geschreven heeft: An island to

oneself. Ook heb ik zeker 10 jaar terug een boek gelezen, geschreven door

Florence (Johnny) Frisbie, zij was de dochter van Dean Frisbie en woonde een

aantal jaren met de familie op dit atol. Om een cycloon te overleven binden zij

zich vast in de bomen, zij beschreef ook hoe ze met de kano naar de motu's gaat,

de kleine eilandjes die verder op het rif liggen, naar One Tree island, Whale island,

Turtle island, kortom hoe ze hier leven en overleven. The Frisbies of the South

Sea. Ik heb het toentertijd in het Nederlands gelezen, absoluut de moeite waard.

Er hangen allemaal vlaggen en schildjes van bezoekende jachten en iemand heeft

een bord Yachtclub Suwarrov opgehangen. Super. Er worden dozen met

formulieren te voorschijn gehaald, we moeten wel 10 verschillende formulieren

invullen.


 


Als kadootje hebben we 2 petten voor Harry en Ants meegebracht. We zijn 3

kwartier bezig met alle papieren, daarna gaat alles weer in de dozen en in een

hokje achter de vlaggen weggeborgen. Ze hebben een keukenhutje, waar alles

zwartgeblakerd is en er is ook een Bookswap! Een plaats waar de cruisers

boeken kunnen omruilen. Je neemt er één mee en je zet er één terug.


 


Er zijn wat kleine paadjes tussen de palmen door, die ze keurig aangeharkt

hebben, er zijn nieuwe palmen aangeplant, er is een plaats waar de cruisers

samen kunnen komen met een grote ruwhouten tafel, bankjes, in elkaar

geknutselde stoelen, een oliedrum waarop gebarbecued kan worden, her en der

hangmatten (gemaakt van aangespoelde visnetten) tussen de palmen. Helemaal

te gek.


 


   



We wandelen naar de oceaankant van het eiland, 4 minuten verder, langs het

bordje: Niet Zwemmen, Haaien.


 


Het uitzicht is schitterend, de golven, de riffen, de  kleuren, we kijken dan eens

goed in het ondiepe water, het wemelt hier van de Black Tip haaien. Op hun

rugvin hebben ze allemaal een zwart uiteinde.



   


Ook hier staat een bankje, kun je even rustig kijken. Daarna moeten we snel

terug naar het schip, want vanavond is er over de radio een Pot Luck

aangekondigd. Iedereen kookt een maaltijd en brengt die mee naar het eiland, je

eigen borden, bestek en drank meenemen, en dan met zijn allen smikkelen van

alle verschillende gerechten. Ook is er iemand jarig en die trakteert op Margherita

cocktails. Er zijn weer pastasalades, pizza's, springrolls, tonijn, gegrilde andere

vis, kokoscakes, ik heb een pan hete chilibonen gemaakt, die ik naderhand

leeggeschraapt mee terug neem. In alle talen hebben we jarige Karen (Beau

Soleil) toegezongen, het was beregezellig. Roderick was een poos met Dean in

gesprek van de Local Talent, hij blijkt ook uit de filmwereld te komen, maar dan

aan de produktiekant, hij had o.a. meegewerkt aan de films van de Matrix.

Genoeg stof om te praten dus. Na afloop verzamel je alle lege pannen etc, loop je

met je hoofdlampje over het eiland naar de plek waar alle dinghy's liggen, klauter

je over de brokken koraal, probeer je het touwtje te vinden waar jouw dinghy

aan vast zit, er liggen er 20 en alle lijnen zitten door elkaar, klim je in de dinghy

en peddel je over het ondiepe rif, 30 cm diep, tussen de coralbommies door naar

je boot, terwijl er overal haaien zwemmen en dat alles in het stikdonker. Eigenlijk

niet voor te stellen, maar wel zooo leuk. En wij niet alleen, ook de mensen met

kleine kinderen, die zich hier trouwens kostelijk amuseren. Iedere middag

verzamelen ze met zijn allen op het strand en hebben een reuze lol.


 


Kortom Suwarrov, een succes!



Woensdag,05 september 2012, Suwarrov.


Roderick is weer aan het stoeien geweest met de SSB radio, dit keer het

gedeelte dat zich achter in de hut bevindt. Dus eerst weer de hele hut leeg

slepen, dat is altijd zo balen. Maar hij heeft het gevonden! Een of andere

connectie is losgetrild, nu doet de radio het weer als een tierelier. We kunnen

weer email verzenden en ontvangen en toen we vanavond naar het Pacific Net

luisterden en hij om een radiocheck vroeg, kregen we reactie's van overal

vandaan. Robin zat vlak bij Noord Tonga, de Vava'u groep, Brio bij Niue, Legacy is

nog onderweg op zee onderweg naar Apia en we konden ze allemaal goed

verstaan. Roderick weer blij en ik ook weer blij. 's Middags zijn we een eilandje

om gegaan, het rif was bijna drooggevallen, dus je waadt gedeeltelijk door het

water, andere stukken over het loeischerpe koraal, er zijn overal poeltjes met

vissen en allerhande verschillende soorten koraal.


 



 


Als je door het water loopt, moet je oppassen, dat je niet uitglijdt over de

zeekomkommers, die hier overal op de bodem liggen. Duizenden kleine, maat

hondedrol, maar ook enorm grote, wel 50 cm lang en 15 cm dik. Sommige

stukken konden we alleen maar door het water verder, hier is het zo

dichtbegroeid. Terwijl we een lastige bocht nemen over het koraal, oppassen om

niet van het rif af te vallen, niet je handen of voeten open te halen aan het

scherpe koraal en niet in de dorens van de bomen te blijven hangen, beginnen de

vogels, die hier hun nesten hebben, een soort zwarte Sterns, luid krijsend

duikvluchten op ons te maken.


 


 


De eerste keer schrok ik me dood, ik had hem helemaal niet aan zien komen.

Aan het eind nog even op het bankje bij de haaien zitten kijken.

 

 


Het zijn niet alleen Black Tips, er zitten dus ook wat White Tips tussen.

En ook op het land is van alles te zien. Een grote heremietkrab komt vanonder de

kokosnoten aangekropen.


 


Terug op de boot, wil ik nog even zwemmen, dat kan nog net voordat de zon te

laag staat. Zoals gebruikelijk eerst even om je heen kijken, voordat je je met

beleid erin laat zakken. Ik heb 1 flipper in het water, komt er ineens een

haaiekop onder de boot vandaan. Even wachten dan maar. Black Tip haaien zijn

niet agressief, maar om hem nou op zijn kop te springen... Ik snorkel in de buurt

van de boot, er is genoeg te zien, ik zie een mooie vis, pak mijn fotocamera,

terwijl ik op de vis focus, komt er ineen vlakbij een haai voorbij zwemmen. Oeps!

Even slikken, maar ik houd altijd maar in gedachten, dat als die haai mij wil

hebben, hij toch veel sneller en sterker is, dus kan ik beter rustig blijven en in die

tijd kan ik dan ook nog wel even een foto maken. Zo gezegd, zo gedaan. Niet

gedacht dat ik dat ooit zou durven.


  

Donderdag, 06 september 2012, Suwarrov.


Nu de voorlopig laatste klus nog, het grootzeil repareren. Eerst moet het zeil

uitgerold, dan uit de gleuf van de mast getrokken worden. Dat is op zich al een

aardige klus, maar we moeten ook oppassen dat de wind er geen vat op krijgt,

want dan gaat het schip zeilen. We zetten het gedeeltelijk op de giek vast en

vervolgens gaat Roderick in de brandende zon op het dak het zeil aan elkaar

naaien. De wind komt steeds steviger opzetten, dus hij moet een beetje

doorwerken.


   


Als de heleboel weer aan elkaar genaaid is, moet het zeil weer in de mast

geschoven worden. Dat geeft nog een aardig probleem. Ik moet het naar boven

lieren, terwijl Roderick het geleidt. De lier staat op het dak van de kajuit, eigenlijk

net boven mijn macht, normaal ga ik gewoon tegen de zijkant van de kajuit aan

hangen, maar dat is met mijn gekwetste buikje niet mogelijk. Het kost me de

grootste moeite om het zeil te omhoog te hijsen. Maar weer klaar! Vanmiddag

zouden we met 2 dinghy's naar een rif verderop varen om daar te gaan

snorkelen, maar het begint zo te waaien, dat we dat maar achterwege laten. Als

vervanging nemen we een lekker glas Tahiti drink, een soort Rumpunch,

installeren ons met een boek op de kuipbank en daarbij blijft het voor vandaag.

Morgen weer een dag ( hopen we). Het boek van Dean Frisbie heet trouwens

Island of Desire. Voor wie er in geïnterresseerd is.


Vrijdag, 07 september 2012, Suwarrov.


Het waait continue flink, er staan golven in de lagune. Het is een prima weerslot

om naar Samoa te vertrekken, 5 dagen oostenwind, vanochtend was er druk

marifoonverkeer om de boten die vandaag allemaal vertrekken goede reis te

wensen, maar wij blijven nog. Er is hier nog zoveel te zien. Na het ontbijt gaan

we direct ons klaarmaken om bij het rif vlak tegenover de pas te gaan snorkelen,

daar moeten Manta roggen te zien zijn. Snorkelspullen in de dinghy, ankertje, het

touwladdertrapje, peddels, extra benzine en klaar zijn we om te gaan. Zeiknat

komen we aan er ligt een mooring waaraan we de dinghy vast kunnen leggen. We

zijn helemaal alleen daar, dat vind ik toch altijd een beetje eng, we leggen de

dinghy met dubbele lijnen vast, zodat hij er ook nog ligt als we terugkomen. De

lagune zit ook vol haaien, dus ik moet mezelf toch altijd even overwinnen om

zomaar in het diepe te springen. Maar dan kijk je onder water en dan ben je al

direct weer zo gefascineerd wat je allemaal ziet, dat je er niet aan denkt bang te

zijn, ieder rif is toch weer anders. Roderick komt altijd als laatste erin, die hangt

het touwtrapje zodanig, dat ik ook weer aan boord kan komen, controleert

nogmaals de lijnen, zet de tassen met touwtjes vast en zo meer. Dan moeten we

richting rif zwemmen, er staan behoorlijke golven. We zwemmen zo'n 20 meter

van elkaar, ineens zie ik een grote Manta aan komen zwemmen, het is een

joekel, ik denk van vleugeltip tot vleugeltip 4 meter, hij komt recht op me

afzwemmen, ieks, gaat een beetje schuin en kijkt me echt aan en cirkelt dan een

keer om me heen en gaat dan weer door.


 


Ik ben er helemaal opgewonden van, intussen is hij nu bij Roderick in de buurt,

we zwemmen een stuk met hem mee, hij draait nog eens een rondje, zodat we

hem goed van alle kanten kunnen bewonderen. Nu komt er een volgende

aangezwommen of beter gezegd aangevlogen. Die Manta's zijn zo reusachtig

groot en bewegen zich zo majestueus door het water. Het is een prachtig

schouwspel om te zien. Roderick duikt een stuk naar beneden om er dichter bij te

kunnen komen.


 


We zwemmen nog een poosje met ze mee, dan gaan we terug naar de

rubberboot, dat is nog een flink stukje terug tegen de stroom. Dan varen we

weer terug naar de ankerplaats, er is achteraan nog een rif, wat ik even wil

"besnorkelen", Roderick blijft in de rubberboot om me in de gaten te houden. Dit

rif ligt vlak onder de oppervlakte en overal is levend koraal in vele vormen met

dan ook weer meteen duizenden kleurige vissen. Ik zwem daar een poosje in het

rond, totdat ik luid EEEOOO hoor, sinds het ziekenhuis roepen we elkaar zo, je

kunt dit namelijk goed horen en herkennen. Roderick wil dat ik er direct uit kom,

dus zwem ik meteen naar de dinghy. We zijn al gewend aan af en toe een haai,

maar nu zit er net om de hoek een concentratie van wel 20 haaien. Okay het is

mooi geweest. Gauw naar huis, gauw de computer aan om te kijken of de foto's

goed gelukt zijn. En er zijn toch een paar mooie bij!!! Ik ben apetrots, maar het

zal nog even duren voordat jullie ze te zien krijgen.



Gistermiddag zijn we samen met Namani nog met 2 rubberboten naar een rif ver

in zee gevaren om daar te snorkelen. We hebben het kleine anker uitgegooid en

daar dobberen we dan. R. heeft niet zo'n zin, die blijft in de dinghy. Het is niet

zo'n groot rif en omgeven door diep water, daardoor ontstaan er hele andere

koraalstructuren. 1 meter hoge lime-groene en lila paddestoelen, bollen met

daarin felpaarse en blauwe open gaande schelpen, hoekige structuren, het is net

een bouwwerk van Gaudi. Als we daarna willen wegvaren zit ons ankertje

muurvast, maar dat is voor Nana geen probleem, die duikt even de diepte in en

haalt hem met haar handen los. Op de terugweg willen we nog langs het grote rif,

dat zich uitstrekt tussen Anchorage island en Whale island. We moeten tegen de

golven en de wind in, het water slaat continue in ons bootje, alles drijft letterlijk,

gelukkig zitten alle tassen met een touwtje vast. Net voordat we bij het rif zijn,

slaat onze motor af. Roderick krijgt hem niet meer gestart, we drijven dan

meteen weer hard achteruit. Nana en Markus nemen ons dat laatste stukje op

sleeptouw,  zodat we het ankertje kunnen uit brengen op het rif. Dan plons ik

weer in het water, ik kan toch niet helpen, en R.gaat zich om het motortje

bekommeren. Het is namelijk nog een heel eind terug tegen de wind. Ook hier is

het weer prachtig snorkelen.


 



Dit rif ligt 40 cm onderwater, je kunt er langs zwemmen en dan kijk je vanaf de

zijkant over het hele rif heen, waar de visjes dan op ooghoogte zwemmen in

super helder water met daarboven een lichtgroen baldakijn, je kijkt namelijk

tegen het ligt in naar de onderkant van de golven. Een moderne versie van het

Panorama van Mesdag. Hier juist weer allerhande kleine koraalstructuren, maar

in alle kleuren. Wat is de onderwaterwereld toch mooi! Af en toe steek ik mijn

hoofd boven de oppervlakte en zie R. als een bezetene aan het startkoord van de

motor trekken, vervolgens wordt hij weer ontmanteld, en begint hij weer op

nieuw. Ineens hoor ik het motortje lopen, dat is het sein voor mij om aan boord

te klimmen. Het blijkt, dat de flotter vastzit,waardoor de benzine eruit loopt. Nu

gaan we direct richting ankerplaats, R, draait telkens de benzinetoevoer dicht en

vlak voor dat de motor afslaat weer open. Op deze manier weten we op eigen

kracht naar de ankerplaats terug te varen. Eenmaal aan boord moeten we de

kleding en tassen allemaal laten drogen, we zetten ieder stuk vast met 12

knijpers, want het waait hier continue loeihard. 's Nachts worden we continue uit

de slaap gehaald, omdat de ankerketting zich weer om en tussen de

koraalbrokken vastgezet heeft, dat geeft soms een ijselijk gekrijs en omdat de

ketting nu geen vering meer heeft, hele bruuske schokken.


 


Zaterdag,08 september 2012. We doen het even kalm aan. Kopje koffie in de

kuip, er cirkelen 3 haaien om ons heen, leuk om naar te kijken.


 


Er zijn vandaag 7 boten vertrokken en ook weer een paar nieuwe aangekomen,

waaronder Victoria en Aspasia. We gaan eerst aan de slag om te proberen het

anker tussen de coralbommies vandaan te krijgen. Roderick op de boeg en ik

sturen,beetje bakboord,beetje stuurboord, we willen alleen dit stuk lossen, het

anker zit verder prima in de grond, dus dat willen we zo houden. Na een klein uur

is het gelukt en heeft Roderick een extra stootwil aan de ankerketting bevestigd,

die drijft en houdt daardoor de ankerketting iets om hoog, waardoor deze

hopenlijk over de bommies heen gaat. Daarna gaat hij met het motortje aan de

slag en ook dat lukt al snel. Weer 2 klussen klaar. Ik ben intussen een pizza aan

het voorbereiden, het deeg staat te reizen, de uien en de knoflook zijn gesneden,

in de voorraad hebben we nog 1 droge worst, daar snijdt ik flinterdunne plakjes

van. Het wordt een schoonheid van een pizza, alleen de kaas nog. Ik steek het

mes in de plastic verpakking en Hee,wat is dat nou? Waar komt al dat bloed

vandaan? Ik heb bijna de hele top van mijn vinger afgesneden,zo'n diepe snee.

Bloeden als een rund. We hebben de top teuggeklapt en met steristrips er weer

strak opgeplakt. Ik hoop alleen dat er geen infectie bij komt. In de middag gaan

we naar het eiland, Ants en Harry, de caretakers zullen wat over Suwarrov en de

Cookeilanden vertellen, zij blijven beide een half jaar hier op het eiland, in het

hurricane seizoen vertrekken zij ook en blijft het eiland verlaten achter. Zij zijn

beide Maori en beginnen met een Maori ritueel.


 


Zij leggen uit, dat de Maori's al sinds tijden (niemand weet hoelang)in grote

"kano's" met daarin 30 personen, de driehoek bevaren, die gevormd wordt door

Hawai, Tahiti en Nieuw Zeeland. Deze volken zijn dus aan elkaar verwant en

spreken min of meer dezelfde taal, alleen een ander dialect. Zij kwamen ook

regelmatig in Suwarrov, als stopplaats en om eten te verzamelen. De afstanden

zijn natuurlijk enorm. Dit eiland was dus al heel lang bekend, maar een Russische

zeevaarder, Mikhail Lazarev, heeft het in 1814 "ontdekt", en het eiland naar zijn

schip genoemd, de Suvarov. Aansluitend hebben we weer een Pot Luck met zijn

allen. Er is door diverse cruisers weer driftig gevist, de vis wordt schoongemaakt

aan de oostkant van het eiland, de enige plaats, waar visafval in zee gegooid mag

worden. Daarom wemelt het daar van de haaien. Er zijn nu ook een paar flinke

grijze jongens tussen. We staan met zijn allen te kijken aan de rand van het

water, de haaien zwemmen op armlengte langs. Wat een zooitje!


   


 


In een hoek liggen alle aangespoelde voorwerpen. Talloze visboeien, vaten,

drijvers van signaalboeien en tientallen meters lange visnetten. We sluiten

wederom af met een heel gezellige avond, als we dit keer terug met de dinghy

willen is het water boven het rif zo ondiep, dat we het zelfs niet peddelend

afkunnen, maar Roderick over het rif lopend, de boot naar het diepe moet duwen

en dat allemaal natuurlijk in het pikdonker.


   


Speciaal berichtje voor Bart: We hebben eindelijk een mooie haaietand gevonden!

Opa en Oma hebben op ieder strandje lopen speuren, maar er liggen overal

stukjes koraal aangespoeld, net als in Nederland schelpen, dus kun je het niet

goed zien. Maar nu hebben we er één. Nu moet ik hem heel goed verstoppen, je

mag geen koraal of tanden van dit eiland meenemen. Naar Tonga, Fiji en New

Zealand mag je geen enkel schelpje, stukje koraal of tandmeenemen. Daar

komen de douane, de gezondheidsdienst en de officials van het ministerie van

landbouw heel streng controleren en er staan hele hoge boetes op.

Hetzelfde geldt als je een stukje koraal in je bezit hebt, terwijl ze het hier op de

eilanden gebruiken om de wegen te verharden. Ik maak er in ieder geval een foto

van en ga hem dan verstoppen. Kus van Oma en Opa.


 


Maandag, 10 september 2012, Suwarrov.


Niets schokkends te vertellen. Even niet snorkelen met mijn open vinger, we

verkennen steeds een stukje eiland, het blijft fascinerend. Wandelen over het rif,

de haaien, de roggen, honderden heremietkreeften van milimeterklein tot flinke

jongens van wel 15 cm, de overwoekerende plantengroei,de vogels,de golven die

tegen het rif beuken.


   


 


Hier is een stuk rif drooggevallen, het zijn loeischerpe brokken.


 


 


En daar ligt ze dan weer mooi te wezen, onze eigen Happy Bird.


   


Daarna is het voor Roderick tijd zich bezig te houden met de planning voor het

volgende traject. We hebben met Matthew een deal gemaakt, dat hij een vis voor

ons vangt in ruil voor een blikje bier en schoongemaakt voor een tweede blikje

bier. Hij blij, wij Blij. We hadden een heerlijk stuk vis.


 


s Middags komt iedereen die zin heeft in een praatje naar de ontmoetingsplaats.

We gaan op zoek naar een drinkkokosnoot, die is nog groen en boordevol sap

met een heel flinterdun zacht laagje vruchtvlees. We hebben er maar 1 gescored,

maar dat is eigenlijk voldoende. Heerlijk!


 


Je moet die dingen anders niet op je kop krijgen, loeizwaar zijn ze en de bomen

hangen er vol mee. De grond ligt trouwens ook bezaaid. De voorraden beginnen

flink te slinken, we zijn al bijna 3 weken zonder winkels. We willen hier nog een

week blijven daarna moeten we echt verder en dan zijn we ook weer 6 dagen

onderweg. Maar tot nu toe hebben we het hier erg naar onze zin. Vanavond

hebben we een luxe maaltijd genoten dank zij de Franse winkels. Aardappelen uit

blik, struikjes witlof uit blik, gebakken ham uit blik met uien en knoflook.

Hartstikke lekker, straks nog eigengemaakte yoghurt met vruchtjes uit blik toe.

Helemaal niets mis mee dus.


Dinsdag 11 september 2012, Suwarrov.


Vandaag een beetje huishouden en verder weer over het eiland rondstruinen. Het

is hier zo mooi en zo puur. We hebben echt een vakantiegevoel hier. Er is geen

internet, er zijn hier geen winkels, we kunnen dus niets regelen, nazoeken,

aanvragen en lopen dus ook niet met boodschappen te slepen. We sjouwen alleen

maar met mooie schelpjes en af en toe een kokosnoot. Alleen maar kijken en

genieten.


 


 


Woensdag 12 september 2012, Suwarrov.


Ik wil toch wel weer graag zwemmen, dus nu mijn hand in een rubber

handschoen, elastiek erover en het zo maar proberen. Het is niet ideaal, maar het

gaat. We gaan eerst nog een keer naar de manta's, die zijn zo indrukwekkend en

waarschijnlijk krijgen we geen kans meer om dat ooit nogmaals te doen. Nu ze

zo dichtbij "wonen", nemen we onze kans waar. Aanvankelijk geven ze niet

thuis, maar net als we richting dinghy terugzwemmen, komen ze er aan. Wauw,

het blijft fantastisch. Dit keer zien we ook een volledig zwarte manta, dus zowel

zijn rug als buik en flappen bij zijn mond pikzwart. En natuurlijk zijn ook de

haaien weer van de partij, dat voelt iets minder goed, als je een open wondje

hebt. Maar geen enkel probleem.


 



Donderdag, 13 september 2012, Suwarrov tour naar de Motu's Birds island en de

Seven islands.


Vroeg op, we gaan vandaag een excursie maken met de aluminium visboot van

Ants, samen met de bemanning van Victoria, Aspasia en Lavinia naar de motu's

Birds Island en de Seven Islands. Bijna een hele dag weg, dus brood meenemen,

wat in ons geval nog eerst gebakken moet worden. Met zonsopgang opstaan dus,

wil het op tijd klaar zijn. Allemaal gelukt, snorkelspullen mee en om 10 uur varen

we vol gas naar de overkant van de lagune.


 


De eerste stop is Birds eiland,  ook weer omgeven door een "fringing reef" zoals

dat heet, zelfs de platte visboot kan niet tot de kust varen. Aanvankelijk trekt

Ants ons nog zover mogelijk sla om tussen de koraalbrokken naar de kant, dan

moeten we er allemaal uit en over het rif aan land waden.


 


En dan loop je rechtstreeks het paradijs in. Een eilandje vol met nestelende

vogels in alle soorten en maten. Van eitje en pasgeboren tot pubers bijna klaar

om uit te vliegen. Je moet goed oppassen waar je je voeten neerzet. Erboven

cirkelen de ouders.


jonge Fregatvogels


Fregatvogel met babyjong

Een knoertgrote Boobie met babyjong

een baby Tropic Bird

Boobie, Yvonne en ?




 



Leuker konden ze het niet echt maken. Terwijl wij allemaal lopen rond te darren,

ligt Ants relaxed te wachten. 



Daarna vol gas naar de 7 islands. Het zijn kleine motu's gelegen op de buitenste

koraalring, gedeeltelijk onder water. Af en toe zie je alleen een stuk rif. Hier

worden we bij de kust overboord gezet om te gaan snorkelen. De volgende onder

water foto's hebben geen commentaar nodig, het is mooi, mooier, mooist.









Daarna zwemmen/ kriuipen/waden we naar de kant om onze lunch te gebruiken.


 


 


Ik gebruik mijn tijd nuttig om schelpjes te zoeken en paarse staafjes van reuze

zeeëgels, daarna gaan we met Ants de bush in op zoek naar Cocoskrabben.

Wat een joekels en wat een scharen. Eerst zien we ze niet, maar even later zien

we ze in alle hoekjes en plekjes.


  

 


Heike is zo moedig er één vast te houden. Sommige cruisers nemen ze mee naar

de boot om te eten. Daar voelen wij niets voor.



Daarna moet de boot weer over het rif gesleept worden en varen we zeker weer

een uur lang terug naar huis. Kun je nagaan hoe groot de lagune is.


 


 


Net weer terug op het eiland horen we dat er weer een Pot Luck georganiseerd

wordt. Tja, er zijn weer een aantal nieuwkomers, dat is toch wel weer heel leuk.

Maar wat kunnen we nu weer zo gauw in elkaar flansen? We besluiten tot vers

gebakken kroepoek. Ik heb nog een zakje in de voorraadkast, dus grote pan

met olie op het vuur en bakken maar. Dat gaat altijd razend snel. Dus 3 kwartier

later stappen we weer aan land met een grote afwasteil vol met knapperige

kroepoek. Er is ook weer een ongelooflijke aanvoer van vis en allerhande andere

heerlijke schotels. Dus tijd om de barbecue weer op te stoken.


 


 


Harry pakt zijn gitaar erbij en Ants blijkt gaaf te kunnen zingen. Een heel

bijzondere afscheidsavond, want morgen vertrekken we naar Apia, West Samoa.


Vrijdag, 14 september2012, vertrek van Suwarrov naar Apia.


We hadden nog graag een paar dagen hier gebleven, maar er is nu een goed

weerslot om naar Apia, West Samoa, te vertrekken. Eerst 2 rustige dagen, die

kunnen we goed gebruiken, want Roderick heeft van de week zijn rug ernstig

verdraaid en kon aanvankelijk niet meer bewegen. Nu gaat het wel weer, maar

we gaan het rustig aan doen. Zondag kunnen we zware condities verwachten,

golven van minimaal 4 meter en harde wind, maandag gaat het dan weer

afzwakken en in principe komen we dinsdag aan. We gaan uitklaren op het

kantoor van Harry en dan gaat Roderick nog even een stuk visnet halen, wat aan

de andere kant van het eiland aangespoeld is, dat kunnen we goed gebruiken om

kleine netten van te maken om onze voorraad fruit in op te hangen.


 


 


Dan nog een keer met de dinghy terug naar het schip en dan de boel zeilklaar

maken om te vertrekken.


 


Suwarrov je was absoluut één van de hoogtepunten van onze reis.

We gaan met beleid anker op om niet de ketting klem te laten komen tussen de

koraalrotsen en spleten. Het kost wat tijd, maar we komen zonder problemen

los. Dan wordt het weer een sla-om tussen de riffen. Het is laagwater, we kunnen

ze goed zien. Op het scherm zijn de donkergroene plekken land dat bij laag water

boven water komt, soms maar een paar centimeter hoog of helemaal niet, die

moeten we dus omzeilen, de verschillende kleuren blauw geven verschillende

dieptes aan, wit is meer dan 20 meter, dus diep genoeg.


 


We komen veilig op open zee, na een uurtje zakt de wind weg en zeilen we heel

langzaam verder. We vinden het wel best zo, eigenlijk moet het tweede voorzeil

erbij gezet worden, maar dat is alleen voor vandaag en om Roderick zijn rug te

sparen laten we het lekker zoals het is. Het wordt een lekker vaardagje en ook

de nacht gaat prima. Helaas geen maan, dat is altijd jammer.


Zaterdag, 15 september 2012, onderweg naar Apia, West Samoa.


In de namiddag wordt de zee al flink onrustig, maar we zeilen lekker door.

Wederom een stikdonkere nacht, een stuk minder comfortabel, want zowel de

wind als de golven nemen hand over hand toe. Af en toe slaat er een golf in de

kuip. We racen door de nacht.


Zondag, 16 september 2012, onderweg naar Apia, West Samoa.


Onze positie is intussen 13.03 S en 165. 50 W, dat betekent dat de klok alweer

een uur teruggezet moet worden. We doen dat gemakshalve om 12.00 uur 's

middags. Het wordt dan gewoon 2x 12.00 uur. Het verschil met Nederland is nu

precies 12 uur, met UTC +11.00.

De golven worden hoger en hoger, maar gaan tot nu toe voor ons in de goede

richting, dus tot zover kunnen we het goed mannen. Roderick waarschuwt dat ik

nog een stukje moet schrijven voor de weblog, maar eigenlijk gebeurt er niet

zoveel. Hij geeft de suggestie wat ik kan schrijven, er is al dagen geen beest te

zien, de walvissen hebben zich verstopt achter de bomen. Mijn antwoord daarop

is, dat ze die bomen niet nodig hebben, want dat  zij zich rustig achter de

eerstvolgende golf kunnen verstoppen. Nog geen 2 seconden later zegt Roderick:

Daar zit iets! Gelukkig zag ik het ook, want anders denk je nog dat hij je in de

maling neemt. Terwijl de golf ons mee de hoogte in neemt, zien we in het naast

liggende golfdal iets heel groots. Het blijken uiteindelijk 3 walvissen te zijn van

zo'n 10 meter. Dwergvinvissen volgens de informatie uit de boeken. Ze zijn

nieuwsgierig naar onze propellor van de aquagen, die we aan een 30 meter lange

lijn achter het schip aanslepen en door de beweging rond tolt. Iedere keer

zwemmen ze er op af, maken razendsnel haakse bochten, komen dwars op het

schip af (slik!), gaan weer terug. We hadden er één limbodanser bij. Die wilde

onder de lijn doorzwemmen, merkte dat die te laag hing, draaide zich op zijn

zijkant en vervolgens op zijn rug met zijn witte buik boven ging hij er onder door.

Zo gaaf. Ze zijn wel anderhalf uur bij ons rond de boot gebleven. Ik heb

geprobeerd foto's te maken, maar helaas, we werden zo door de golven door

elkaar geschud, dat ik me al schrapzettend suf gefotografeerd heb, maar ze zijn

niet gelukt, in plaats van de walvis heb je dan ineens de buitenboord motor in

close-up. Op de volgende foto zie je een lichtblauwe plek, dat is een walvis.



Zondagavond en nacht werden een horrornacht. Knotshoge golven, vele belanden

in de kuip, harde windstoten van 20 knopen naar 36 knopen binnen een paar

seconden. Squall na squall na squall, het bleef gieren van de wind en

voortdurende regenbuien. Van slapen is niet veel terecht gekomen. Een deel van

de maandag ging dit ook nog door, maar in de middag nam de heftigheid gelukkig

af. We zijn afgeknoedeld. Maandagmiddag weer walvissen, nu andere, we hebben

alleen geen idee welke. Nog langer, zeker 15 meter. Ineens stak er één zijn kop,

maat Volkswagen, boven water om eens even poolshoogte te nemen. Weg

vermoeidheid! We varen op een diepte van meer dan 8000 meter en later zelfs

op 9127 meter, dat kun je haast niet bevatten.


Dinsdag, 18 september 2012, onderweg naar Apia, West Samoa.


Hier is niet veel over te vertellen, want we hebben deze dag niet meegemaakt.

We zijn ongemerkt over de datumgrens heengekomen. We wisten niet dat

Samoa  sinds dit jaar ook onder de uitzondering valt, dus we waren voorbereid

om dit pas bij Tonga mee te maken. Geen dinsdag 18 september voor ons dit

jaar, gewoon door naar woensdag.


Woensdag, 19 september 2012, aankomst Apia, Western Samoa.

Positie13.49.684 S 171.45.568 W.


West Samoa is onafhankelijk van Amerikaans Samoa, de eilanden die er naast

liggen. Het is een hoog vulkanisch eiland, we kunnen het dan ook al van verre

zien. Het eerste wat je ziet is de dichte wolkenband, dan kun je al vermoeden dat

daar het eiland ligt.


speuren naar walvissen                                        Western Samoa in zicht


Woensdag om 14.00 uur lopen we de marina van Apia binnen, we mogen niet van

boord voordat de officials, healthofficer, quarantaineofficer, douane, portcaptain

en immigratie, langs geweest zijn en het schip vrijgegeven hebben. Ze kwamen

alleen niet opdagen. Roderick is naar de stad gesneakt om geld uit de automaat

te halen. We betalen hier in Tala. 2 Tala voor een Amerikaanse dollar. De marina

ziet er leuk uit, we liggen heel beschut, dus het schip ligt bijna helemaal stil,

water en electriciteit op de steigers, maar ook bloedheet zonder wind. Er om

heen barretjes en restaurantjes en de hele avond veel en luide muziek.

Wandelend over de steiger worden we aan alle kanten toegeroepen, begroet en

gekust. We kennen bijna alle schepen hier. Als klap op de vuurpijl blijkt de Inish

(NL) ook hier te liggen. Ik klets me suf met iedereen. Als het donker wordt gaan

we lekker een bier drinken op het terras. Rene, Cheryl en Matt komen er ook bij,

Roderick bestelt lekkere kiphapjes, als we goed rekenen is het heel betaalbaar,

maar daar gaan we morgen nog eens over denken. Daarna nodigt Rene ons uit

om bij hem Wahoo te komen eten. Nou graag. Kunnen we nog wat meenemen?

Nou als jullie nog een blik worteltjes hebben? We zijn natuurlijk allemaal aan het

eind van onze voorraden. Gewapend met 2 blikken wortels en een blik perziken

voor toe gaan we weer op pad. Wat een luxe om zomaar over de steiger van de

ene boot naar de ander te kunnen lopen. We krijgen een heerlijk diner voor

geschoteld.


Donderdag, 20 september 2012, Apia, Western Samoa.


's Middags komen dan eindelijk de beambten langs. Eerst de healthofficer, die

moet het schip officieel vrij geven, eerder mogen de anderen niet aan boord

komen. Hebben we gele koorts? Typhus? Ratten? Muizen? Ander ongedierte?

Andere besmettelijke ziektes? Na een korte inspectie en heel veel formulieren is

het okay. We moeten ons afval in een speciaal station afgeven, waar het

verbrand kan worden. De mannen hier dragen een lava lava, een lange

omslagrok, uiteraard met slippers eronder.


   


Dan komen de douane en de quarantaine officier en dan wordt het wachten op de

immigratie. Dat duurt nog 2 uur. Intussen spoelen we het zout van het schip en

zetten de eerste lading wasgoed in het sop. Kom op nou, ik wil nu wel een ijsje

eten, iedereen vertelt dat de ijssalon net buiten de haven zulk lekker ijs heeft. De

dame van haven komt langs, ook met de nodige formulieren, Roderick heeft zo

langzamerhand een lamme klauw van het invullen. En dan eindelijk de

immigratie, die komen niet meer aan boord, want die zijn zo druk, geef de

ingevulde formulieren maar en de paspoorten. Bijna zie ik onze paspoorten het

water in gaan, maar het loopt nog net goed af. He, he we zijn ingeklaard. Apia,

we komen er aan. IJs!


 


In de grote haven naast de marina komt wel een heel bijzonder schip afmeren. In

eerste instantie lijkt het een oorlogsschip, maar het is ook een trimaran. Het

blijkt de Sea Shepherd te zijn, het schip wat in actie komt tegen de walvisvaart

en andere misstanden. Het is dus beide.


 


's Avonds gaan we een potje Klaverjassen bij Josien en Rob van de Inish.


Vrijdag 21 september 2012, Apia, Western Samoa.


We hebben ons eerst huishoudelijk uitgesloofd, straks gaat Roderick samen met

René proberen de gasflessen te laten vullen, zij nemen dan een taxi naar de

gasfabriek en wachten daar tijdens het vullen. Daarna gaan we naar de fresh

market, de groente en fruit markt in de stad. Van de hele planning komt niets

terecht, Kari komt langs om te waarschuwen, dat er op Tahiti waarschijnlijk

betaalpassen en creditcards geskimd zijn, dit betekent, dat op criminele wijze de

gegevens afgelezen zijn en daarmee laten ze valse overschrijvingen plaats

vinden. Een heleboel cruisers komen er achter dat zij veel geld naar de bank in

Mexico overgemaakt hebben. Veelal in niet zo grote bedragen, maar in totaal een

aanzienlijke hoeveelheid geld. René van Gypsy Blues heeft 2 A4 velletjes vol

valse overschrijvingen met een totaal van meer dan 4000 dollar, Helena heeft

1100 dollar, Kari 400 dollar, daarbij zijn hun beide passen direct geblokkeerd, dus

weer een hele hoop bijkomende problemen. Wij ook direct controleren, maar wij

zijn gelukkig de dans ontsprongen.


 


Zaterdag, 22 september 2012, Apia, Western Samoa.


Vandaag gaan we het nogmaals proberen, alleen moeten we voortmaken, want

om 13.00 uur sluiten alle winkels. Om 9.00 uur komt de taxi al, René heeft ook

nog allemaal jerrycans bij zich om met benzine te vullen, verder nog 3

gasflessen. Om niet in tijdnood te raken ga ik ook gelijk mee en laat mij

halverwege bij de markt eruit zetten, op de terugweg pikken ze mij dan weer op,

hoop ik. Ik kijk mijn ogen uit, het is een drukte van belang en wat een aanbod

van verse groenten en fruit, ook onbekende soorten. Eerst maar eens rondlopen

om een beetje idee van prijzen te krijgen. Over het algemeen is het vrij

goedkoop, maar geïmporteerde dingen zijn extra duur. Ook zitten er dames op

een kleedje kleine bergjes van vezels te maken, ik herken het niet zo snel, maar

het is tabak. Tijd om in te gaan slaan, 2 kammen kleine heel zoete geurige

anaantjes, papaya's, boomtomaatjes, chinese kool, paksoy, sla, avocado,

pompoen, ik loop me suf te slepen, in het centrale gedeelte kun je bereid eten

kopen, ik koop een zak bananen-oliebolletjes voor 10 Talacent per stuk en een

lekkere drinkkokosnoot. Vervolgens begint het te stortregenen, ik sleep mijn hele

hebben en houden naar de overkant, in de hoop de taxi met René en Roderick te

treffen. En laat dat nou allemaal goed lukken!


 


's Middags begint Roderick aan zijn meest favoriete klus: reparatie van het toilet!

Letterlijk een stinkklus! Daarbij is het smoorheet, hij moet zich in een

onmogelijke bocht wringen om erbij te kunnen en hij heeft al zo'nlast van zijn

rug. Het blijkt dat er een nieuwe impellor in moet, nou heeft hij die gelukkig op

voorraad, maar die ligt wel helemaal achter in de hut weggestopt. Dus wederom

de hele hut leeghalen. De hele boel staat weer overhoop. Impellor gemonteerd,

Ja, hij doet het weer, alleen lekt hij nu een beetje. De hele handel weer uit elkaar,

in elkaar, Shit! Nu lekt hij nog erger!

Opnieuw en opnieuw. Roderick wordt er radeloos van. Hij is zo moe en er zo zat

van. Uiteindelijk krijgt hij het niet voor elkaar, we laten het voor wat het is voor

vandaag. Alleen krijgen we vanavond wel visite, Rob en Josien komen nu bij ons

klaverjassen. Nou dan moeten we maar een lange plaspauze inlassen om naar

het havengebouw te lopen. Dus alle troep opgeruimd en laat ze maar komen. Rob

vraagt of we dan eigenlijk nog wel zin hebben om te kaarten. Ja natuurlijk!

Anders ga je alleen maar zitten kniezen. Dus hadden we nog een heel gezellige

avond.


 


Zondag, 23 september 2012, Apia, Western Samoa.


Nieuwe ronde, nieuwe winnaars. Roderick gaat het nog eens proberen en nog

eens en nog eens. En net op het punt van totale mentale instorting lukt het. Nu

hebben we weer een prachtig functionerend toiletje. Verder doen we niets meer,

alleen moeten we nog onze tassen in pakken, want we gaan morgen met 15

cruisers een 2 daagse tocht over het eiland maken. Gypsy Blues tours heeft dit

georganiseerd. René heeft een personenbusje gehuurd en een hele route

uitgestippeld, compleet met overnachting in een Fale, een  open hutje op palen op

het strand zonder wanden maar met een dakje. We hebben er hartstikke zin in.


Maandag, 24 september 2012, Tour over Western Samoa, Lalomanu Beach Fale.


Om 8.30 uur proppen we ons met zijn vijftienen in de personenbus tezamen met

de overnachtingstassen, de snorkelspullen van iedereen en eten voor onderweg.

We zijn met René, Cheryl en Matt van Gypsy Blues,(Canada) Judy en Jordan van

de Sea Turtle (Canada), Andy van Tina (Zweeds), Helena en Kari van Merilelu

(Fins en NL), Larry, Lisa en Ben van Lisa Kay (VS) en Verginia en Dennis van de

Libertad (VS). Een uitgelezen gezelschap dus.

Bij de eerste waterval springen we er allemaal uit, je moet je in bochten wringen

om hem te kunnen zien, de Papapapai-Tai Falls, die 100 meter naar beneden valt

in een diepe kloof.


  


Op naar de volgende, de Togitogiga Waterfall. Alle gebied is in bezit van het dorp,

een familie of een particulier, dit houdt in, dat je overal voor moet betalen, als je

de waterval wil zien moet je dus 5 Tala per persoon betalen. Het geld wordt

gebruikt om het gebied te onderhouden, daar is dus niets op tegen. Western

Samoa is erg groen met een grote verscheidenheid aan planten en bomen. Heel

oude bomen ook. Via een mooi pad komen we bij de waterval terecht.


 


 



Hier kunnen we in het bekken zwemmen, nou die kans laat ik me niet ontgaan.

Het is heerlijk, je moet hard tegen de stroming in zwemmen. Wat een prachtige

plek.


 


 


En hup allemaal weer in de bus, op naar het volgende mooie punt. En wat voor

één! De Sapoaga Falls. Natuurlijk eerst betalen. Het is een prachtig mooie

waterval, heel diep te midden van weelderig groen.



Er is een mooi aangelegde tuin met picnicbanken en schaduwplekken. Bij het huis

wordt een demonstratie kokosmelk maken gegeven. Het vruchtvlees wordt

geraspt, daarna in een bos met vezels gelegd en vervolgens uitgewrongen.

Op de versmarkt had ik al die bosjes vezels te koop zien staan, maar dit is het

dus waarvoor het gebruikt wordt. Het ziet er heel simpel uit, een toerist mag het

ook proberen, ik hou mijn kokosnap bij, maar het is maar een zeikstraaltje. Dan

komt de chef er zelf bij, dat is beter. Heerlijke romige kokosmelk, je weet echt

niet wat je proeft, het lijkt wel kokosslagroom.


 


 


 


Zoals overal hier, liggen de doden begraven op de eigen grond. Vaak zijn het ook

grote betegelde tombes met een dakje er boven, soms wel 5 naast elkaar. Vaak

direct voor de ingang van het huis. De kippen eten de uitgewrongen  kokos op.


 


 


En daar gaan we weer, op naar de volgende mooie plek, waar we willen lunchen

en zwemmen, naar de Blow Holes van de Suva Ocean Trench, vlak bij het dorp

Lotufagu. Er zijn daar 2 magnifieke diepe troggen, waarvan er in één

gezwommen mag worden. Het ziet er fantastisch uit, maar hier moet ik toch echt

van afzien, je moet via een steile ladder afdalen in het bekken, dat zal me nog

wel lukken, maar of ik na het zwemmen weer omhoog kan komen? Roderick

heeft het al helemaal niet op steile dieptes, dus die piekert er niet over. Ik vind

het wel jammer.


 


Verder is het een mooi goed onderhouden gebied, een beetje parkachtig, met

overal picknickplaatsen en met een wonderschoon uitzicht op de oceaan.


 



Hier eten we onze meegebrachte lunches op, het is heerlijk om het gebulder en

de bewegingen van golven te zien en horen. Sommigen klimmen naar beneden op

de rotsen, anderen gaan zwemmen en een aantal blijven gewoon lekker in de

schaduw van het hutje zitten kijken.


   


 




En dan nu naar onze eindbestemming voor vandaag.  We hebben Beach Fale's,

open strandhutjes zonder wanden gehuurd, waar we overnachten. We slapen met

4 personen in een Fale, matrassen, lakens en muskietennet worden verzorgd. 70

Tala per persoon inclusief diner vanavond en morgenochtend ontbijt. In de Fale is

verder niets, er is een simpel toiletgebouw met een douche aan de overkant van

de weg.


 


 


De fale's staan direct aan de vloedlijn, het is paradijselijk. Eerst zwemmen om

even af te koelen, het water is heerlijk warm en er is een echt zandstrand. Er is

niet veel koraal te zien, het meeste is dood, er liggen grote afgebroken

structuren, dit is veroorzaakt door de Tsunami van 2009. Ook veel brokken beton

en palen door dezelfde reden. Wel wat nieuw koraal en gelukkig heel veel vis.

Weer nieuwe soorten gezien, onder andere Blauwe Zeesterren.


 


's Avonds met zijn allen aan lange tafels gegeten. We hadden niet zulke hoge

verwachtingen, maar het was superheerlijk. Voortdurend werden er weer nieuwe

gerrechten op tafel gezet.

En 's ochtends is dit het uitzicht door het muskietennet. Zodra het licht was, ben

ik gaan snorkelen, een hele zee voor mij alleen, Roderick blijft nog even sudderen.

Het is 6.30 uur.


 


Als hij even later naar het toilet gaat, komt hij direct terug om het fototoestel op

te halen, er is een wild varken met biggetjes vanuit het bos op de berg naar

beneden gekomen.


 


Daarna wandelen we romantisch in het ochtendgloren over het verlaten strand.


 


 


 


En dan is het ondertussen tijd voor ontbijt. Dat werd weer een complete

smulpartij met mooie geroosterde boterhammen, pannekoeken, gebakken eitjes,

banaantjes en zelfs gebakken lever met uien. Het laatste was niet zo aan ons

besteed op de vroege ochtend.


 


Dan de boel weer inpakken en op weg naar de Lalomanu Crater, een wandeling

bergop naar de krater van een reeds lang uitgedoofde vulkaan. We rijden naar

een huis om onze gids op te pikken, ook hier weer vele graven naast de

voordeur, die practischerwijze gebruikt worden om de was op te drogen te

leggen.


 


We gaan over een ongelijk glad bergpad met losse stenen omhoog, het is niet zo

ver, maar het tweede gedeelte is heel steil. Het kost me heel wat moeite.


 


Eenmaal boven is het uitzicht fenomenaal. In de krater leven Flying Foxes, een

groot soort vleermuizen, Vliegende Honden in het Nederlands, we konden ze in de

verte zien vliegen en hangen, maar niet dichtbij.


 





Het zelfde pad naar beneden geeft heel wat meer moeilijkheden. Het is

hardstikke glad en behoorlijk steil. Ik vraag hulp aan Max de gids, die me veilig

naar beneden begeleidt. Hij is oer sterk, waarvan hij even later een staaltje laat

zien. Hij geeft een demonstratie kokosnoten plukken, daartoe gebruikt hij een

reep gescheurd T-shirt om een soort steun voor zijn voeten te maken. Hij rolt

zijn lava lava op en klimt vervolgens vliegensvlug in een hele hoge kokospalm.

Gooit een aantal kokosnoten naar beneden en komt dan zelf weer aangegleden.


 


   


Dan komt natuurlijk het pellen, het stuk hakken en even later staan we allemaal

vers kokossap te lebberen.


 


Er komt een vriend van Max langs, ze maken even een praatje, ze blijken beide

als reddingswerker geholpen te hebben na de Tsunami. De mensen lopen hier

veelal met gevlochten manden om hun spullen te vervoeren.


 


 

Er lopen hier heel mooi gekleurde glanzende koeien.


 


We gaan weer op weg. De route gaat over steile bergwegen.

Er zijn veelal mooie huizen hier met voor hun doen gecultiveerde tuinen. De

huizen hebben een groot oppervlak, met grote veranda's, maar merendeels

zonder wanden, er is maar een klein afgeschot gedeelte. Ook zie je overal op de

erven grote verzamelhutten staan, ook weer zonder wanden waar de mensen

samenkomen en in de schaduw kunnen zitten. Er lopen overal honden rond.


 


De volgende stop is de Fuipisia Waterfall, een 55 meter hoge jungle waterval.


 


Eerst betalen natuurlijk, al die kleine bedragen bij elkaar lopen flink op. Je moet

echt overal voor betalen. Dan weer een mooie wandeling naar de waterval.


 


 


Je kunt hiervandaan naar het begin van de waterval lopen, dwars door de jungle,

Roderick vindt het wel best, die blijft lekker in zijn hutje zitten.


 


 


 


Terug langs de Taro aanplant en allerhande anderee mooie groeisels...


   


Huppekee, weer de bus in, heet, heet, heet! Voordat iedereen er weer in

gekropen zit. Tijdens het rijden hebben we lekker de airco aan.


 


Nog één tussenstop voor IJS. De winkelier van dit kleine gehucht heeft een

topdag met dit zooitje ongeregeld.



Er staat voor vanmiddag nog 1 attractie op het programma, maar wanneer ik zie

dat we vlak langs de marina rijden, besluit ik dat het mooi geweest is voor

vandaag, we zijn uitgeput. We laten ons afzetten bij de boot, kunnen we even

bijkomen, want vanavond gaan we met z'n allen eten en de show van de

Vuurdansers bekijken. Een verstandig besluit, al zeg ik het zelf.

Na een lekkere koude douche en een uurtje in de kuip, kunnen we er weer

helemaal tegen. De show vindt plaats bij de ijssalon direct naast de marina. Het

is een project van Firedancers in opleiding, die op deze manier wat geld

verzamelen en tegelijk  ervaring opdoen om op te treden. De lokale bevolking is

ook van de partij.


 


Ook de kleine jongetjes treden op met brandend vuur, soms zie je ze nog even

hun hand branden, ze doen het fantastisch. De dames zijn charmant, maar

vergeleken de jongens doen ze maar een sullig dansje.


   


   


Het is allemaal spectaculair om te zien, maar dit wordt het klapstuk. De twee

vuurkorven op de foto moeten worden gedoofd door twee jongemannen gehuld

in een dikke rok van bananenbladeren, die er met gespreide benen overheen

dansen en er dan bovenop gaan zitten, waardoor het vuur dooft. Bij de één lukte

het niet zo goed die zal wat last hebben van Roasted Nuts, aangezien zijn lava

lava in de fik ging. Professioneel genoeg doen ze het nogmaals en nu beide met

goed resultaat.


 


 


Het besluit van 2 heerlijke dagen in fantastisch gezelschap.


Woensdag, 26 september 2012, Apia, Samoa


Eerst even rustig bijkomen en dan is het tijd om de stad in te gaan. Het is de

grote stad van de omgeving. Dit is de boulevard langs het water, waar de meeste

hotels en wat duurdere winkels gesitueerd zijn en ook de consulaten van

Australië en New Zealand. In de binnenstad vind je de grote versmarkt en vele

kleine winkeltjes. De prijzen vallen over het algemeen erg mee, alleen kunnen

sommige artikelen ineens buitensporig hoog geprijst zijn. Er gaan 2,8 Tala in een

Euro. Zoals overal op de Zuidzee-eilanden heel veel kerken. De mensen zijn ook

erg gelovig. Er wordt in de gedragsbrochure over Samoa ook gevraagd om niet

tussen 6 en 7 uur 's avonds door de dorpen te lopen, want dat is de tijd voor

gebed en bezinning.


   


 


En overal gigantisch oude prachtige bomen. Samoa was als eerste land in de

South Pacific onafhankelijk in 1962, nu dus 50 jaar geleden.


 


We hebben een flinke tippel gemaakt, de bioscoop ontdekt, de groentemarkt

verkend en natuurlijk weer aardig ingeslagen in de supermarkt voor de komende

weken. Dan met de taxi weer terug, die kost meestal 5 Tala.


Donderdag, 27 september 2012, Apia, Western Samoa.


Vandaag zijn we naar Madagaskar geweest, tja niet echt naast de deur natuurlijk,

daarom hebben we onze toevlucht in de bioscoop gezocht, waar we de tekenfilm

Madagaskar 3 gezien hebben.  Vanmiddag hebben we eerst nog een bezoek

gebracht aan onze buurboot, de Gaualofa, een echt Samoaans schip. Wij hadden

het al eerder vanuit de verte gezien, toen zij met in totaal 7 schepen in Galapagos

lagen. Er wordt over deze schepen een documentaire gemaakt, over het reizen

met deze schepen over de Pacific Ocean. Het schip is helemaal met symbolische

figuren geverfd, ook de zeilen zijn prachtig beschilderd, de opbouw van de hut is

gemaakt van bamboe.


 


We mochten aan boord rondkijken en de schipper vertelde een en ander, intussen

waren 2 andere medewerkers druk bezig om houtsneden in het dek te maken. Zo

uit de losse pols, het wordt hartstikke mooi.


 


    


    


Vrijdag, 28 september 2012, Apia, Western Samoa.


Roderick heeft een flinke kou te pakken, vannacht koorts en zijn hele lijf doet

hem zeer. Toen we die 2 dagen op pad waren met de cruisers, was Jordan de

tweede dag helemaal niet lekker, dan met zijn 15-en in een busje de hele dag,

het resultaat is dat er nu 13 cruisers hondsberoerd zijn. Bijna alle schepen hebben

hun vertrek een paar dagen uitgesteld. Ik ben dus maar in mijn eentje de stad

ingegaan. Ik blijf bij alle boten uit de buurt, want overal is er iemand ziek, maar

als we 's middags een biertje pakken op het terras, komt de een na de ander er

gezellig bij zitten. In de winkels loopt ook iedereen te niezen en te hoesten. Ben

bang dat ik het niet ga redden...


Zaterdag, 29 september 2012, Apia, Western Samoa.


Het schip Lazy Lady (Du) van Ingrid en Gert komt de marina weer in varen, zij

zijn een paar dagen naar Saavai geweest. Gert heeft een 10 kg zware tonijn

gevangen en Ingrid komt ons een mooi stuk brengen. Zij hebben 3 vriendinnen

van Ingrid te gast aan boord en de dames gaan vanmiddag nog naar het "strand"

om te zwemmen. Daar heb ik ook wel zin in, Roderick blijft lekker liggen en ik ga

snorkelen. Ook hier is het koraal zo dood als wat (door de tsunami) maar er zijn

wel veel vissen, ik zie een grote opgeblazen Pufferfish en een aantal blauwe

zeesterren. We zijn qua snorkelen natuurlijk ook wel heel verwend. Maar lekker

zwemmen in zeewater van zo'n 26 graden is natuurlijk ook niet verkeerd.


Zondag, 30 september 2012, Apia, Western Samoa.


Om 6 uur sta ik op, de zon laat nog een uurtje op zich wachten. Ik wil proberen te

skypen met Mirel en mijn zusters Netty en Anita. Ik heb eerst een poos zitten

rekenen, hoe laat het nu in Nederland is. Doordat we nu over de datum grens zijn

gegaan, ontstaat er een onduidelijke situatie hoe laat het nu elders is. Even in het

kort de uitleg: de aarde is verdeeld in 360 graden en draait eenmaal per 24 uur

rond. Iedere 15 graden komen overeen met 1 uur. Over Greenwich ligt de 0 (nul)

meridiaan, die wordt als referentiekader gebruikt voor het berekenen van de tijd

overal te wereld, vroeger gebruikte men de term Greenwich Mean Time,

tegenwoordig gebruikt iedereen de term UTC, wat staat voor Universal Time

Coördinated. Als wij nu naar het Westen zeilen verzetten we iedere 15

graden de klok 1 uur terug, door de draaiing van de aarde om zijn eigen as, "komt

de zon iedere 15 graden 1 uur later op". Nu zitten wij al 165 graden westelijk,

dus het verschil met UTC is al +11 uur, dus zondagochtend 11.00 uur in Engeland

is dan zondagochtend om 0.00 bij ons, wij komen overal 11 later achteraan

zetten. Aan de andere kant van de aarde op 180 L is volgens de afspraken de

datumgrens gesitueerd, Als we die voorbij gaan verspringt voor ons de dag van

maandag naar woensdag. Alleen is het economisch voor Tonga en Samoa heel

lastig om met een datum verschil te werken, omdat zij voornamelijk met Nieuw

Zeeland en Australië handel drijven, dus de datum grens gaat hier in een bocht,

zodat zij op de zelfde datum leven. Van Tonga wisten we dit al, maar in Samoa is

het pas dit jaar ingevoerd. Dus in plaats dat wij achterlopen, lopen we nu ineens

voor, bij ons is het zondagochtend en Engeland komt 13 uur achter ons aan. Dat

is even wennen. Om het helemaal spannend te houden, hebben de Samoanen

vandaag ook nog de zomertijd in laten gaan. Het begint nu wel een beetje te

tollen. Kortom wij leven al op zondag als jullie nog met de zaterdagavond bezig

zijn. Het verschil met Nederland is nu 12 uur. Op het moment dat we op de

oostelijke lengte terecht komen, na de 180 graden, gaan we iedere 15 graden de

klok weer 1 uur achteruit zetten, zodat als we rond zijn, we weer precies op de

juiste tijd terecht komen.

Na lekker bijgekletst te zijn en elkaar even gezien te hebben, wat een technisch

wonder toch Skype, kleedt ik me netjes aan, ik wil hier ook een kerkdienst

bezoeken. Ik ga netjes op pad, maar de eerste kerk waar ik aankom loopt net uit,

(dat was dus het uur zomertijd), maar er zijn nog meer kerken. Het voordeel is

dat in dit klimaat altijd de deuren open blijven staan, dus je kunt altijd

binnenglippen. Hoewel, ik val wel een beetje op als enige buitenlandse. Binnen zit

iedereen ook hier in stralend wit, ook de kleine kindjes. Die lopen ook weer de

kerk in en uit, daar neemt niemand aanstoot aan, als ze maar stil zijn, dat wordt

ze duidelijk vroeg aangeleerd. Zodra een baby gaat huilen, verlaat de moeder de

kerk, de kleintjes spelen buiten voor de deur in hun mooiste zondagse kleren. De

dominee is gekleed in een wit jaquetjasje met een witte lava lava, de omslagrok

voor mannen, en uiteraard op slippers. Ook de kleine jongetjes dragen een witte

lava lava. Een heel verschil met onze Zwarte Kousenkerk.


 


 


   


 


En dan hier ons Snoepje van de week! Of liever gezegd van de zondag!



Bij het naar huis gaan doe ik een bijdrage voor het kinderfonds en krijg een

bloemenslinger. Ik voel me reuze feestelijk.


 


 


Zo de nette kleren kunnen weer uit, er moeten nog een paar wasjes gedaan

worden. Alle kleren zijn zo zout, nu niet van de zee maar van het zweten, het is

hier toch gauw 36 graden en de zon brandt. Ook de kleren die ik alleen

vanochtend gedragen heb, zijn doorweekt. Morgen willen we vertrekken en dan

missen we de luxe van vers water. In Tonga is het twijfelachtig of het water

betrouwbaar is, dus we moeten een maand met onze voorraad doen. Zuinig aan

dus, vandaar mijn "waslust".


Maandag, 01 oktober 2012, Apia Western Samoa.


We wilden vandaag vertrekken, maar vandaag ben ik uitgerangeerd, doodmoe.

Morgen opnieuw proberen.


Verder met Tonga.