12 juli  tm 15 juli  2010, La Coruna, Het is absoluut geen weer om verder te trekken, de depressie's blijven elkaar opvolgen. Op het NOS journaal zagen we dat Nederland ook
behoorlijk zijn deel heeft gehad. De zee is veel te onrustig. Golven van 4 meter. We blijven
mooi hier in de haven liggen, ook hier hebben we al last van heel onrustig water. De schepen
slingeren maar heen en weer. Maar we hebben het heel gezellig met z'n allen. We rommelen wat aan, opruimen, boodschappen doen, boot herindelen, warme kleding nu weer achterin,
zomerkleding bij de hand. Dit gaat er meer op lijken. Er zijn behoorlijk veel Nederlandse
schepen hier in de haven, maar toen we vanochtend wakker werden, waren het er
ineens wel heel veel. De Prinsendam van de Holland Amerika lijn is vannacht aan de pier
afgemeerd.En daar hebben we dan helemaal niets van gemerkt.
 
  
 
Met de bus zijn we naar het vliegveld gereden, Roderick gaat maandag Mirella en Bart
ophalen en wil graag even kijken hoe en wat. Daarna terug naar het busstation, waar
we besluiten de boemelbus naar Ferrol te nemen, via Betanzos. Een erg leuke rit langs
de Ria de Coruna, Ria de Betanzos en Ria de Ferrol, door alle dorpjes. Twee uur lang
onder de pannen in een luxe touringcar voor 6,50 per persoon. In Ferrol hebben we een
stukje door het centrum gewandeld en vervolgens een heerlijke goudgele Estrella Galicia
genuttigd met Gamba's al ajillo, garnalen in kokendhete olie met heel veel knoflook.
Smullen! Daarna met de snelbus over de tolweg in 3 kwartier weer terug.
 
  
 
  
 
Vrijdag 15 juli met de fiets een beetje rondgetoerd, langs zee, de controle toren van
de haven en vervolgens door naar de binnenstad.
 
  
 
En ja hoor, het is natuurlijk de dag van Carmen, 15 juli. Carmen is de beschermheilige
van de vissers, dus haar beeld wordt in processie uit de kerk gedragen door de vissers,
motorpolitie voorop, drumband, alle kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders, Carmen en
de rest van de gemeente er achteraan de hele binnenstad door, voorafgegaan door een
drumband, die een soort plechtige "dodenmars" liep en trompetters, die ijselijk vals
speelden. De stoet wordt steeds langer, iedereen sluit aan. De processie leidt naar de
vissershaven, waar toespraken gehouden worden en uiteindelijk de vissersschepen
de zegen krijgen, die daar gepavoiseerd, luid toeterend in het water liggen. Dan
gaat de optocht naar de andere kant van het water, waar iedereen bloemen in het water
gooit en dan mag Carmen weer naar haar eigen plekje in de kerk. De vissers hier horen
duidelijk niet tot de beter verdienende klasse. Het is een beetje een zooitje ongeregeld,
maar het heeft wel wat. De vaandeldrager, wat toch een erebaan is, liep in T-shirt en
korte broek met slippers.
 
     
 
Zaterdag en zondag, 16 en 17 juli 2010, Ria de Ares
 
Zaterdagochtend vertrekken we om 2 dagen voor anker te gaan in de Ria de Ares. 10 mijl verderop. Het is lekker weer, maar het uitvaren vanuit de baai van La Coruna is onstuimig.
Jeetje wat een vervelende golven. Maar 2 uurtjes later liggen we heerlijk voor anker in de
Ensenada de Ares, beschut tegen de noordelijke wind en de enorme deining. Ik (Yvonne)
heb nog gezwommen, maar oh, wat is het water nog koud! Je moet natuurlijk ook niet
net met hoogwater gaan zwemmen, als het koude water van de oceaan binnen komt
zetten.
 
  
 
Maandagochtend 18 juli, gaan we direct weer anker op om terug te gaan naar La
Coruna. Vandaag komen Mirel en Bart. Roderick gaat met de bus ze ophalen en ik ga
onderhand een slaapplek organiseren. En kijk daar is ons bezoek... fris en fruitig na
een voorspoedig verlopen reis.
 
  
 
Dat zou niet lang duren. Na een gezellig drankje en een hapje willen we ze even wat
van de stad laten zien en daarna in een restaurantje gaan eten. We lopen veel verder,
dan gepland, de restaurantjes zijn nog niet open, Mirella valt bijna van haar graatje.
Bart en ik zijn nog even wezen pootje baden. Uiteindelijk zitten we ergens, wordt er
die dag geen eten geserveerd. Dus verder maar weer. Vlak in de buurt van de haven
hebben we uiteindelijk gegeten in een klein tentje. Het is onderhand 21.00 uur, dus
de keuken is open. Bart had ik een hamburguesa beloofd, maar helaas, die hebben
ze niet, maar Mirella heeft gezien dat er worstjes op het menu staan en daar heeft
Bart ook wel trek in. Helaas is Mirella's Spaans niet meer wat het geweest is, dus Bart
krijgt een bord vol ansjovis, ingelegd in het zuur. We hebben reuze lol gehad en Bart
heeft er nog lekker van gegeten ook. Daarna eindelijk naar huis, waar ze eindelijk
naar bed mochten. De deining komt nu met hoogwater binnen zetten in de haven en
de schepen gaan weer behoorlijk te keer. Maar hier ligt behalve ikzelf, iedereen heerlijk
te knorren.
 
  
 
  
 
 
Dinsdag 19 juli 2010, Ria de Ares.
 
Eerst de stad in. Vandaag begint de Middeleeuwse Markt. Deze wordt net geopend als
wij er zijn. Een groep komedianten geeft een fantastisch optreden. Allemaal banieren,
kraampjes, koopwaar en kooplieden in Middeleeuwse stijl. Zelfs het kleine chihuahua
hondje van een marktkoopman liep in een gebreid vestje met middeleeuwse motieven.
Op het plein staan enorme kookketels van een dikke meter doorsnee, waar grote
inktvissen en hele hammen in liggen te pruttelen.
 
  
 
  
 
Daarna nog even naar de supermarkt en dan gaan we op
weg naar de Ria de Ares. We blijven nog even een dagje in de buurt, om Mirella
en Bart te laten wennen. De deining op zee is ook nog flink hoog, 2,7 meter en
die zou morgen wat afnemen. Ria de Ares is 11 mijl varen, dus over 2 uur
kunnen we dan voor anker.
Zodra we de baai bij La Coruna verlaten om een stukje de oceaan op te varen
en de volgende baai weer in te varen is Bart zeeziek en ook echt hondsziek.
Mirella is uiteraard heel bezorgd om Bart, maar kan het zelf even later ook niet
houden. Een goed begin is het halve werk!
 
  
 
Eenmaal voor anker in de baai vlak voor het strand, knappen beide weer snel
op. Bart en ik gaan met de rubberboot naar het strand en vinden daar de
mooiste schelpen. Onder andere echte Sint Jacobsschelpen. Hij rent als een
kievit heen en weer. Als we uiteindelijk terug naar de boot gaan, besluiten we
om als indianen peddelend terug te gaan. We zijn een flink eind verwijderd van
het schip. We spreken samen af een nieuw Olympisch Record te gaan vestigen.
Dat lukt dus. Yeah!
 
  
 
  
 
Opa stond al bezorgd naar ons uit te kijken, waarom de motor het niet deed.
Weet hij veel! Mirella en Roderick hebben al lekker gekookt, nou dat gaat er
zeker wel in. We gaan bijtijds naar bed. We hebben de ankerwacht ingesteld en
gaan om de paar uur zelf ook nog even poolshoogte nemen. Bij de kentering
van het tij, duwt de stroom het schip de andere kant op, aangezien het ook
nog behoorlijk waait, moeten we goed in de gaten houden of het anker houdt.
's Nachts onder de sterrenhemel sta ik net buiten te kijken of alle peilingen nog
correct zijn. We liggen prima. Ik loop langs de computer om de gegevens te
noteren, zie ik ons schip op het scherm zo in een vaart naar beneden gaan,
richting rotsen. Hoe kan dat nou? Net op het moment dat ik Roderick roep om
eens te komen kijken, begint het alarm te piepen. Roderick komt dus ook
aanrennen. Ik snap er niets van, we liggen nog steeds op de zelfde plaats.
En weer alarm...Mirella komt er ook uit, die vindt het hoe dan ook al een beetje
eng om voor anker te slapen. Nu racen we over het scherm, over land door de
haven. Waarschijnlijk heeft de satelliet een kromme volt. We gaan weer lekker
naar bed. De volgende ochtend vertrekken we naar Corme.
 
 
woensdag, 21 juli 2010, Corme
 
We vertrekken om 10.15 uur met weinig wind uit de Ria de Ares. Mirella en
Bart zitten lekker voorop de punt.
 
  
 
Op het moment dat we de Oceaan opvaren gaat het direct weer mis. De
golven uit de baai lopen niet synchroon met de oceaandeining. Bart is direct
ziek en gaat buiten liggen slapen, Mirella denkt heel overmoedig een broodje
guacamole te gaan maken met gehakte knoflook en avocado en komt groen
naar buiten strompelen en moet verschrikkelijk overgeven. Wij kunnen er
beter tegen, maar de hele kajuit meurt nu naar knoflook, dus wij blijven om te
beginnen ook maar een poosje buiten. Ze slapen heel wat uurtjes in de kuip.
 
 
 
Om 18.00 uur, na 41 Nmijl, gooien we het anker uit in de baai van Corme. De
Beau van Cees en Anneke ligt er ook al. Er zijn hier 2 superstrandjes. Roderick
maakt direct de rubberboot voor ons klaar, hup dan in het water zakken,
buitenboordmotor erop, benzinetank vullen en dan breng ik Bart en Mirel alvast
naar het eerste strandje. Vervolgens vaar ik weer terug om samen met
Roderick het schip op orde te brengen en het eten voor te bereiden. Het is nog
hartstikke warm. Daarna gaan Roderick en ik ze ophalen en gaan we met z'n
vieren naar het tweede strandje. Dat heeft stralend en glinsterend zand.
 
  
 
  
 
  
 
  
 
Daar willen we nog even zwemmen. Op het moment van de landing op het
strandje, slaat er een forse golf in de rubberboot. Er staat meteen 15 cm
water in de boot en Roderick is doornat. We springen eruit om de tassen met
de fototoestellen te redden. Dat is gelukkig gelukt. Dan eerst de boot
leeghozen en op het strand trekken. We hebben hartstikke zin om te
zwemmen, het water ziet er zo uitnodigend uit, licht blauwgroen en helder....
Maar koud... Maar moedige Hollandse meiden gaan gewoon zwemmen... alleen
niet zo lang!
 
  
 
  
 
Daarna weer terug aan boord. Met dank aan Anneke voor de leuke foto's in de
rubberboot.  We gaan lekker eten, de oceaandeining komt de baai in en we
hobbelen continue van links naar rechts. We moeten alles goed vasthouden,
want anders rolt het van tafel. 's Avonds gaan we door met onze competitie
Rummicub, de meiden tegen de jongens. De rest van de nacht hebben we
behoorlijk liggen hobbelen, Mirel heeft geen oog dicht gedaan, Bart slaapt
iedere nacht als een roos en wordt nergens wakker van.
 
Donderdag, 22 juli 2010, Ria de Camarinas
 
Twee mogelijkheden vandaag, of we gaan ankerop een stuk dichter bij de
havenpier, dan liggen we wat rustiger, of we gaan een haven verderop. Het
laatste wordt het, we gaan naar de Ria de Camarinas, 18 mijl verderop,
ongeveer 34 kilometer. Onderweg weer 2 zieke kippen, die maar niet aan de
deining kunnen wennen. Voordeel is wel dat Bart overdag zoveel slaapt, dat hij
iedere avond tot het eind gezellig mee kan doen.
In de verte zien we Cees en Anneke varen met de Beau.
 
  
 
Om 15. 45 liggen we afgemeerd in de haven van Camarinas. Anneke roept ons
op over de marifoon: of de barbecue nog doorgaat...Ja natuurlijk. Mirella gaat
even naar het dorp voor wat extra vlees en zo, dan laden we de rubberboot vol
met de Cobb barbecue, tassen eten, vleesjes, tortilla's, maiskolven, courgette,
warme kleren voor later op de avond,  De wind begint behoorlijk toe te nemen
en we moeten tegen de wind en golven in naar het strand. Een 20 minuten
varen. Drijvend en druipend komen we aan. We leggen de kleren op de rotsen
te drogen. De zon schijnt, de Spanjaarden gaan bijna allemaal naar huis en wij
beginnen de hele zooi uit te stallen.
 
    
 
Daar komen Cees en Anneke ook al aan. Anneke verliest haar evenwicht bij
het uitstappen, dus die is ook drijfnat.
Maar wat hebben we een lol. Totdat we de barbecue willen aansteken. Jongens
wie heeft er vuur? Alles staat klaar, maar niemand heeft een aansteker of
lucifers. Nee, dit is geen Belgen mop! Mirella gaat in haar beste Spaans een
aansteker bij iemand lenen. Ook weer opgelost. Het smulfestijn kan beginnen.
Heerlijk barbecuen, uiteindelijk helemaal alleen op het strandje. Bart ontdekte
5 zee-anemonen in het water. Supergezellig en bijzonder.
 
  
 
  
 
  
 
Dan is het weer tijd om alles weer in te pakken. De dinghy weer naar zee te
sjouwen en dan gaan we weer op huis aan. De wind is gaan liggen en de golfjes
lopen mee. Tja, zo comfortabel kan het ook.
 
     
 
  
 
  
 
Het was weer zo'n dag met een gouden randje!
 
De volgende dagen wandelen we wat en maken ons verder niet zo druk.
Het stikt hier werkelijk van de vissen. Echt miljoenen! Waar je ook maar kijkt.
Als je op de steiger stapt, springen ze van schrik op, waardoor ook wij
schrikken. Wat een joekels! En ook zwermen hele kleintjes, wat grotere, nog
wat groter. Het is echt ongelooflijk. De windverwachting voor de komende
dagen is niet best. Er komt een depressie en die blijft maar voor Finisterre
hangen. Alleen morgen is er nog een mogelijkheid om door te varen, maar dan
moeten we echt op tijd vertrekken.
 
Zondag, 25 juli 2010, Portosin
 
Om 8.00 uur gooien we los, er is vandaag precies een gaatje om naar de Ria
de Muros te varen. Windkracht 4 tot 5 Bft, achter, deining en golven ook
merendeels mee. Stralende zon. Mirel en Bart hebben hun pilletje al genomen.
Vol goede moed gaan we de zee op. De golven zijn best wel pittig. Zo'n 2,5
meter, maar het gaat in eerste instantie heel goed. We kunnen de hele afstand
35 Nmijl, zeilen. Het gaat onze opstappers ook redelijk, na 2 uurtjes gaan ze
liggen slapen buiten. Vlak voor Ria de Muros hebben we eindelijk 2 dolfijnen
zien passeren, na dagen speuren, gelukkig heeft Bart ze ook gezien.
 
   
 
Om 16.00 uur liggen we afgemeerd in de haven van Portosin. Precies op tijd.
De wind begint toch te blazen, je waait uitje hemd! We leggen nog maar een
paar extra lijnen vast. Maar het is helder en  zonnig. Dit wordt veroorzaakt
door het Azoren hoog en het Iberisch laag boven Spanje. Het giert door de
haven. Naast ons komt een Engels yacht afmeren. We kregen een doodschrik.
Roderick stond net buiten om de gasfles om te wisselen en ik kijk...komt er
een schip met een noodvaart recht op onze achtersteven aan. Op het laatste
moment geeft hij een ruk aan zijn roer, vrouw en dochter gillen, hij gaat
rakelings langs ons heen en meert zo naast ons af. Phoeh! Ik dacht echt, nu
zijn we aan de beurt! Als hij ons geramd had, had Roderick er tussen gezeten.
Ze boden meteen in keurig Oxford engels hun excuses aan, tja, dat mocht ook
wel. 's Avonds hebben we de spellenkoffer onder bed vandaan gehaald. Klinkt
simpel, maar betekent: alle matrassen eraf, lattenbodems eraf, beplating eraf,
alles er uit, wat er bovenop ligt, koffer eruit, alles weer zeevast stouwen,
bedbodem weer dicht, sloten erop, lattenbodems erop, matras terug. Dan
kunnen we eindelijk het spel "Kapers op de Kust" spelen, wat we Bart beloofd
hebben. We hebben een heel plezierige avond gehad en tot over twaalven
gespeeld. Bart heeft nog gewonnen ook. Grrr.
 
    
 
  
 
De wind blijft hangen op Kaap Finisterre, hier vlak in de buurt, dus we blijven
verder in Portosin tot aan vertrek van Mirel en Bart. Het is hier aangenaam
vertoeven. Mooie omgeving, talloze strandjes, waarvan een direct
aangrenzend aan de haven, genoeg te doen dus. We wandelen wat, pakken
een terrasje, zwemmen in zee, wandelen terug, zwemmen bij de boot,
borrelen met Cees en Anneke, barbecuen nogmaals op het strand. Een zwaar
leven dus. En dan ontdekt Bart tot zijn geluk ook nog een paar vriendjes in de
haven. 
     
 
We doen boodschappen (heel veel) bij Eroski en laten deze heel luxe aan boord
bezorgen. Ondertussen spelen we nu Kapers op de kust buiten en eten ijsjes,
die Bart helemaal alleen bij het Spaanse havengebouw gekocht heeft.
 
  
 
  
 
 
Een strandje verderop ontdekken we een fantastisch, gezellig en schaduwrijk
terrasje, overdekt met druivenranken, waar je heerlijk kunt eten en de
cerveza, grande en ijskoud, goed valt.
 
  
 
     
 
Woensdag, 28 juli 2010, vinden we het weer tijd voor wat cultuur. We gaan,
samen met Cees en Anneke, met de bus naar Noia. Gisteravond hebben we al
uitgevogeld waar de bushalte is, alleen kunnen we niet achter de vertrektijd
komen. We gaan gewoon en wachten wel even bij de halte.
Busje komt zo..... nou niet dus. Wij navragen, ja dit is wel de halte, dat kun je
namelijk ook nergens aan zien! Maar hoe laat dan? Tja, dat verschilt, kijk maar
eens bij de papeleria. Dat is een winkeltje met papierwaren. En warempel,
daar hangt de busregeling met een plakbandje op de buitenmuur geplakt. Yes,
hij komt zo... om 5 minuten over 10. Na dik een uur wachten in de hitte, komt
om 11 uur eindelijk de bus naar Noia.
 
  
 
  
 
De riviermond bij Noia valt helemaal droog bij laagwater. In de geulen
spartelen de vissen en wringen zich door de modder om bij een nat plekje te
komen. Het is bloedheet. We wandelen door het park naar het oude centrum.
 
  
 
  
 
Om uitdroging door de hitte te voorkomen pakken we eerst een terrasje.
Wauw wat zitten we lekker!  Kom we moeten nog even verder. Er is hier nog
een kerkje, beroemd om zijn oude grafstenen. Gelukkig lopen we er per
ongeluk naar toe. Het kerkhof ligt ook in het centrum.
 
    
 
    
 
  
 
Je voelt de eeuwigheid, als je hier over de uitgesleten stenen wandelt.
Er liggen hier een soort riddergraven, naar rato van belangrijkheid begraven
nabij de buitenmuren, voor de deur, in de kerk op de grond of in de kerkruimte
zelf. Als we weer buiten staan, valt de hitte direct weer op ons. We nemen een
verstandig besluit. Genoeg cultuur voor vandaag, we nemen de bus terug en
gaan lekker op het strand ons terras in de schaduw opzoeken.
 
  
 
Op de terugweg naar de boot slaan we wat verse spullen in om vanavond,
als de hitte weg is, op de barbecue te mikken, op het strandje direct naast de
haven. Daar hebben we heerlijk gegeten en tot laat in de avond gezeten,
terwijl Bart met zijn vriendjes een voetbalcompetitie hield tegen de Spaanse
jongetjes.
 
  
 
  
 
Donderdag 29 juli 2010, Portosin,
 
Vandaag ga ik nu echt naar de kapper. Door de wind, het zout en de hitte lijkt
het wel een pleeborstel. Het is altijd weer spannend. Ik wil er een flink stuk af
laten knippen, hetgeen de Spaanse kapster zeer vakkundig gedaan heeft. En
nu loop ik met een mooi gestyled kort koppie rond. Roderick heb ik vanochtend
zelf al onderhanden genomen. Hij heeft nu ook weer een dynamisch kapsel.
 
  
 
Vanavond komen Tijn, Job, Kiek en Bart bij ons film kijken. De Pixar filmpjes.
 
Vrijdag, 30 juli 2010, auto, Romeinse nederzetting, Feira Rianxo, Petroglifos
 
Vanmiddag wordt de auto afgeleverd, die Roderick gehuurd heeft, omdat we
morgenvroeg Mirel en Bart naar het vliegveld gaan brengen. De aflevering gaat
een beetje op z'n Spaans. Het kost Roderick heel wat zweet, moeite en heen
en weer geloop. Maar om half 2 staat er een keurige Seat Ibiza met airco voor
ons klaar op het haventerrein. (informatie voor de cruisers: gehuurd via het
havenkantoor van Portosin, 70 euro per dag, ongeveer 400 km vrij, afgeleverd
en opgehaald en prima in orde). We vertrekken meteen naar de overblijfselen
van een Romeinse nederzetting bij Castro de Barona. Niet eens zo ver hier
vandaan, maar berg op, berg af langs de kust. Eenmaal gevonden waar het
was, moet Roderick de auto parkeren via een smalle weg vol rotsblikken, het
is er hartstikke val en direct naast een steile helling. Het is duidelijk een plek,
die door de hippie's uitverkoren is. Ze lopen daar naar hun "verzamelpunt" met
didgeridoos, bongo's. Allemaal mooi uitgedost, ik ook trouwens in mijn paarse
India bloes, die bij hen zeer in de smaak viel. Overal klonk muziek. Leuk!
Via een smal paadje lopen we naar het eind van de rotsen en daar beneden
liggen de overblijfselen van het Romeinse kamp. Gaaf!
 
  
 
  
 
Op de heenweg hebben Mirel en Bart nog handenvol bramen geplukt. Helaas
bij vertrek bleek Bart zijn zakmes met gereedsschapstool verloren, dus de
hele weg hebben zij nogmaals zoekend heen en weer gelopen. Niets gevonden.
Vervolgens op zoek naar de watervallen, die we ook niet gevonden hebben.
Wel een hele leuke route door oude Spaanse dorpjes. Opeens een bordje
Dolmes Romanos, okay bezoeken we die toch. 1 klein hunebed, maar wij
hebben hem gezien. Wel van 3000-4000 jaar voor Christus.
 
  
 
Daarna onderweg een lunch genoten, met nadruk op genoten. Letterlijk alles
was overheerlijk. Dan verder langs de kust van Ria de Arousa naar Rianxo.
Vorig jaar hebben we hier een tijd met de boot doorgebracht, leuk het nu eens
vanaf de andere kant te zien. Een leuke tocht. Rianxo wilden we graag
bezoeken, want overal waar wij ook maar kwamen, hingen posters met Feira
in Rianxo erop, 4 dagen lang. Nou dat lijkt ons wel, dus nu we toch de auto
hebben.... Komen we in Rianxo is het een "koopjesfeest" in een sporthal. We
moesten nog toegang betalen ook. Er was werkelijk niets aan, ook niets
gekocht, maar wel komisch. Daarna weer richting huis. Voor ons gevoel hadden
we 200 km gereden, maar de teller stond precies op 51 km. Vlak bij de haven
staat een richtingbordje met Petroglifo de Picota. Om te lopen was het steeds
veel te heet, nu met de auto pakken we onze kans nog even.
Met de auto bergop (naast de Eroski) tot we niet verder konden. Vervolgens
het pad verder omhoog gevolgd, niets te zien. Ander pad, nog verder, weer
terug, niets te vinden. De bergen hier zijn hoog en steil. Net voordat we
instappen, ontdekt Roderick hem. 1 stuk rotsblok met cirkels erin gekrast. Nou
goed dat we dit niet gemist hebben, maar niet heus, toen we in de auto
stapten, zagen we het bordje staan, dat we op een paar meter aan de
achterkant gepasseerd waren. Maar bij deze het bewijs!
 
  
 
  
 
's Avonds gaat Mirel inpakken en bereiden we alles voor om vroeg te kunnen
vertrekken. Om half 12 eten we nog een hapje, we zijn nu gewend om laat te
eten en hadden eigenlijk allemaal trek, daarna snel een paar uurtjes maffen.
 
Zaterdag 31 juli 2010
 
Om kwart over 4 gaat de wekker, om kwart voor 5 sjouwen we in het donker
over de steiger en om 5 uur starten we de auto om op weg te gaan naar het
vliegveld van La Coruna, zo'n 100 kilometer naar het Noorden, over steile
kronkelige bergwegen in het pikkedonker. We hebben allemaal ogen op
steeltjes om goed op te letten. Het heeft ook wel wat avontuurlijks. Helemaal
alleen door de nacht, berg op berg af, haarspeld bochten, steile hellingen,
sterrenhemel. Goed gelukt dus en om iets over 7 leveren we Mirel en Bart af
op het vliegveld en gaan direct weer retour. We hebben non stop doorgereden
en zijn om half 10 weer op de haven, waar we linea recta het bed ingedoken
zijn. Om 13.00 uur weer op om de auto in te leveren. Vervolgens alle bedden
afgehaald en in de wasmachines van de haven gewassen. Het waait enorm.
Dus hangen we de dekbedhoezen met heel veel knijpers op aan de
fokkeschoten. Mooi zonnetje, harde wind en ze kunnen er weer af. Het gaat
steeds harder waaien. Continue zo'n 35 knopen (8Bft) met uitschieters van
zelfs 49 knopen (Bart dit is lichtrood!). De schepen die aankomen hebben de
grootste problemen met aanleggen. Wij blijven lekker hier.
 
Zondag 1 augustus 2010, laatste dag Portosin.
 
We slapen even lekker bij in ons schone bedje. Vandaag gaan we verder met
opruimen, maar eerst de website bijwerken. Nu ben ik dus 5 uur verder.
Vanmiddag gaat de wind weer zo toenemen, volgens de verwachting. Dus
rustig aan verder, dat is ook beter voor mijn gezwollen voeten en benen, waar
ik de laatste tijd enorm last van heb. Het doet echt heel zeer. Maar al dat
gesjouw in de bergen, in de hitte, zal daar ook geen goed aan gedaan hebben.
Morgen weer een dag. Verrassing: we kregen vanochtend een telefoontje van
Wim van der Dussen. Fijn om hem weer live te spreken.
 
Maandag 2 augustus 2010, van Portosin naar Ria de Arousa
 
De wind weet hier niet van ophouden. Bij een stralend blauwe, wolkeloze lucht
giert het hier steeds van de wind. Vandaag is er een gaatje om te vertrekken,
in de namiddag gaat de wind weer toenemen naar 25/ 35 knopen.
Gisteren hebben we het hele schip al zeilklaar gemaakt, dus koffie zetten en
wegwezen. Naar de volgende Ria, de Ria de Arousa. Tot de ingang van de Ria
is het zo'n 20 Nmijl, maar de Ria zelf is ook nog 21 Nmijl lang. Om 8.00 gooien
we los en vertrekken uit Portosin. Op dit moment is er vrijwel geen wind, dus
de Ria Muros doen we op de motor. Eenmaal op zee neemt de wind toe en
kunnen we het hele stuk tot de ingang van Ria Arousa heerlijk zeilen.
 
  
 
De toegang tot deze Ria ligt vol rotsen, boven en onder water. Vorig jaar zijn
we daar met een ruime boog omheen gevaren. Nu komt Roderick met het plan
om via het smalle Canal de Sagres en vervolgens door de Paso del Carreiro
naar binnen te gaan. Kunnen we vast oefenen voor de toekomst. Ik moet
eerst even slikken, het komt onverwacht, maar wat het weer en dus de zee
betreft zou het kunnen. Dus sla-ommen we vanaf de zee om de rotspartijen
heen. Spannend, maar wel heel gaaf!
 
  
 
  
 
We zijn enorm op ons qui-vive. Iedere schaduw, iedere verkleuring houden we
in de gaten. Maar je kijkt tegen de schittering van de zee in, dus turen, turen
turen. Soms zie je een rotsblok, dat er ineens met een rotvaart vandoor gaat,
dat was dus een visbootje, dat er stil tussen lag en ineens wegspuit.
 
  
 
En dan ineens ben je erdoorheen. Deze Ria is ook erg breed en we kunnen we
nog uren ongecompliceerd verder zeilen. Vanaf het Isla de Arousa moeten we
netjes tussen de bebakening blijven, er zijn hier overal ondieptes, rotsen en
talloze vivero's, mosselfarms, houten eilandjes waaraan 20 meter lange
draden mosselen gekweekt worden. Het is hier zo'n beetje het centrum van de
mosselcultuur. We moeten recht tegen de wind in, dus gaan we lekker verder
met de motor bij. Dit is ook weer een schoonheid van een Ria. Rondom hoge
steile groene bergen, dorpjes, losse huisjes, kerkjes en overal prachtige
bomen. Het is een gebied waar veel regen valt, dus alles groeit en bloeit
uitbundig. We varen helemaal door tot het eind, onderhand is de wind alweer
toegenomen met stormkracht. We zoeken een beschut plekje om te ankeren.
Om 16.00 ligt het anker erin. Door de passen te nemen, hebben we 12 Nmijl
afgesneden. Anderhalf uur later komt ook de Beau hier ankeren.
  
  
 
dinsdag en woensdag, 3 en 4 augustus 2010, Ria de Arousa,
Ensenada de Rianxo
 
We liggen hier prima, het anker is goed ingegraven, we blijven goed op onze
plek. We zijn heel tevreden over ons Rocna anker. We waaien  wel nog steeds
uit ons hemd. De wind giert door de verstaging en door alle raampjes die
openstaan, want de zon brandt heftig. De windgenerator maakt overuren. We
gaan met de rubberboot even buurten bij Anneke en Cees, meteen kletsnat
van de golven, pak kaarten mee, misschien hebben zij zin om een potje te
klaverjassen. Klaverjassen? Eigenlijk schrikken ze er een beetje van, of ze dat
nog kunnen? We hebben ze alle trucjes en slimmigheden vertelt, een potje
open gespeeld en toen voor het echie. Zit je hier midden op het water, in een
beeldschone omgeving in het zonnetje te klaverjassen, Spaanse hapjes erbij.
Wat wil je nog meer.
 
  
 
  
 
Woensdag is Roderick met de zonnepanelen aan de slag
gegaan. We waren niet tevreden over de opbrengst. Alles, doorgemeten,
losgehaald en opnieuw gemonteerd en nu doen ze het weer als een zonnetje,
hopen we.
 
 
 
En zo brengen we onze tijd door op dit mooie plekje. 's Ochtends buiten
ontbijten, 's middags luieren onder ons zonnetentje, gemaakt van filmbanners,
vroeg in de avond tentje weer afbreken, want dan wordt het windkracht 7,
daarna nog een poosje rustig aan, want het blijft tot negen uur 's avonds echt
warm. Om 21.30 gaan we dan warm eten. Zwemmen doen we hier niet veel,
het water is 18 graden. Dus even snel erin en er bijna nog sneller weer uit.
Ria's zijn uitlopers van de oceaan diep het land in, zout getijde water dus, met
eb en vloed. Bij vloed komt het water van de oceaan hier rechtstreeks naar
binnen. Daarom blijft het zo koud. Hier dan nog een paar foto's van onze
achtertuin en een dynamische pensionado.
 
  
 
  
 
Donderdag, 5 augustus 2010, Ria de Arousa, Ensenada de Boiro
 
Het wordt eentonig, maar het giert van de wind, de hele dag en de hele nacht.
Het houdt maar niet op. De grote kussens waaien van de kuipbanken.
Oppassen dat je niets los buiten laat liggen, maar de zon schijnt en hoe!
Vandaag willen we een dagje de haven in van Vilagarcia gaan liggen (hadden
we gedacht), we zeilen er als een speer naar toe, alleen op de genua gaan we
bijna 7 knopen. Komen we daar aan haven vol. Okay, dan gaan we verderop
naar Vilanova. We zeilen heerlijk verder door de vivero's en na ruim een uur
komen we aan in Vilanova.
 
  
 
  
 
In Vilanova staat de marinero druk te gebaren op de meldsteiger. In rap
Spaans roept hij iets. Geen idee wat, maar de woorden "nada" en "completo"
maken een hoop duidelijk. We maken rechtsomkeert en trekken een nieuw
plan. Naar Al Proba de Caraminal, weer terug naar de Noordkant, wat maakt
het uit! Deze haven roepen we eerst op via de marifoon. Ook deze is vol, dit
hebben we nog niet eerder meegemaakt. Het is hier vakantiegebied voor de
Spanjaarden zelf en ik denk dat nu het hoogseizoen begonnen is.
We varen langs de kust van de Enseada do Boiro verder en gooien het anker
uit voor het strand met uitzicht op Escarabote. Het waait nog steeds keihard,
maar we liggen prima.
 
  
 
We blijven de hele dag aan boord. Als Roderick koffie heeft gezet, smaakt het
me niet. De thee gisteravond vond ik ook al niks. Voor het ontbijt maak ik zelf
koffie, netjes met fluitketeltje, filter en een thermosfles. Shit er zit weer een
rare smaak aan. Zou de koffie niet goed zijn? kan eigenlijk niet, het is net een
nieuw pak en het was helemaal nog vacuum. Misschien zat er iets in de
thermoskan? Ook niet. Is er per ongeluk zout water in de fluitketel gedaan?
Ja, het water uit de ketel smaakt echt vies. Ketel 3 keer omgespoeld, nog
steeds smaakt het smerig. Wacht eens, zou er iets met het water zelf zijn? En
ja hoor. Smerig! Hoe kan dat nou? We hebben water met de watermaker
getankt en daar hebben we ook allemaal flessen mee gevuld en die zijn prima.
Dan moet de tank vuil zijn. Kan eigenlijk niet, want die is voor vertrek nog
helemaal open geweest en gereinigd. Tja er zit niets anders op, vloer open,
tankdeksel openschroeven (30 imbusboutjes) pakking eraf, nou dat ziet er
goed uit. Glaasje water eruit geschept, smaakt prima, niks mis mee. Nou
snappen we er helemaal niets meer van. Water goed doorlaten lopen, okay
niks aan het handje. Fluitketeltje water koken, koffie zetten, Bleggg, wat goor!
Water geproefd uit de kraan, zo smerig. Onderhand zijn we misselijk van al het
proeven. Dit gaat echt boven onze pet. Maar wacht eens even, we gebruiken
tussendoor de voetpomp, zou dat het zijn? Kortom Roderick heeft de hele boel
gesloopt, doorgespoeld en alle leidingen weer verbonden. Hoe het kan, weten
we nog steeds niet, maar we hebben weer prima water... en koffie niet te
vergeten.
 
Vrijdag, 6 augustus, van de Ria de Arousa naar de Ria de Pontevedra.
 
Vandaag gaan we een Ria verder naar het zuiden, naar de Ria de Pontevedra.
We willen in de haven van Sanxenxo overnachten, daar zijn we vorig jaar ook
geweest, we hebben namelijk wat spullen nodig uit de shipshop. Er is een
roeispaan van de rubberboot gebroken en zonder peddels wordt er niet
gevaren. Peddels heb je altijd bij je in de rubberboot als extra veiligheid, voor
als je zonder benzine komt te zitten of de motor niet meer wil aanslaan.
We hebben wederom een superzeiltocht over de oceaan en nemen vervolgens
de shortcut tussen de Islas Ons en de kust.
 
  
 
5 uur later liggen we afgemeerd in Sanxenxo. De visitorspontoon is nog bijna
helemaal leeg. Zo dat hebben we goed gedaan. Er komt een marinero langs,
zoals gebruikelijk, alleen begint deze een heel verhaal in het Spaans.
No comprendo, lentamente por favor! Kortom we mogen niet aanleggen, want
er is dit weekeinde een grote regatta en ze hebben alle plaatsen nodig. Krijg
nou het heen en weer! Ik vraag of we dan misschien een half uur mogen
blijven liggen om naar de shipshop te gaan. Okay dat mag. We pakken meteen
onze vuilniszakken mee om weg te gooien en gaan op een holletje onze
boodschap doen en gelukkig kunnen we daar een blad voor de peddel kopen.
Weer op een holletje terug, Roderick wil ook nog even benzine voor de
buitenboordmotor halen, dus die gaat met 2 jerricans naar de andere kant van
de haven en ik maar het schip alvast startklaar. Onverrichterzake komt hij
weer terug. Vanaf 5 uur kun je weer tanken. Weet je wat: Toedeloe! We varen
de hele Ria de Pontevedra uit tot aan het eind en meren af in de haven van
Combarro, waar we uiterst vriendelijk welkom geheten worden.
 
  
 
Er liggen aan de buitenzijde van de haven nog meer scheepjes afgemeerd!
Combarro heeft een heel oud centrum, veel graniet, kleine huisjes, steegjes,
binnenplaatsjes en overal horreos. Een soort kleine huisjes op poten, uiteraard
met kruis erop, die voor de opslag van het graan gebruikt werden. De eerste
indruk van die huisjes is, dat iedereen zijn overleden familieleden er in
bewaart. Het is beeldschoon om te zien, maar tevens de toeristische
trekpleister van deze regio. Zeg maar het Marken of Volendam van Ria de
Pontevedra.
  
 
     
 
De wind is gaan liggen en nu is het zo heet, dat je liever binnenblijft tot de
ergste hitte voorbij is. Het is ook nooit goed! Ik heb het zo heet!!!!
We genieten hier van het Spaanse fruit en de gedroogde ham. Meloenen in alle
soorten en maten. Heerlijk.
 
 
Om een uur of 7 lopen we het stadje in, kijken wat rond en pakken eerst een
terrasje, want vanaf 9 uur kunnen we pas ergens uit eten. Na 1 heerlijk koud
biertje ben ik toch zo verschrikkelijk dronken, dat we stevig gearmd naar de
boot zijn teruggegaan, waar ik linea recta mijn bed ingedoken ben.
 
Zaterdag, 7 augustus 2010, Combarro.
 
Vandaag ga ik gewoon nog een keertje op herhaling, Roderick gaat nog wat
klussen. Je loopt hier echt van het ene mooie plekje naar het volgende. Zowat
ieder huisje wordt gebruikt als restaurantje of als Artisania winkeltje, een
soort kunstnijverheidswinkeltjes. Overal zijn er heksen, zelfgebrouwen
drankjes en allerhande souvenirs te koop. Die door de Spanjaarden dan ook
grif afgenomen worden. De bewoners wonen zelf in een klein gedeelte erboven
of erachter. Maar leuk is het.
 
     
 
 
 
En dan nog een heel mooi schilderijtje tot besluit. Combarro aan de zeezijde.
 
 
Zondag, 8 augustus 2010, Van Combarro naar Ria de Aldan
 
Het is prachtig weer om voor anker te liggen, dus besluiten we vanmiddag de
haven van Combarro te verlaten, scheelt natuurlijk ook weer havengeld. Eerst
vullen we de watertanks nog, dan gaan we lekker douchen en vervolgens
proberen we op het terras van de haven op het Internet te komen. Na veel
gehannes krijgen we verbinding, maar het zonlicht is zo fel, ondanks dat we in
de schaduw zitten, dat we met een handdoek over ons hoofd en over de
computer nog bijna niets kunnen onderscheiden. Eerst de weerkaarten en de
mail ophalen, dan de website uploaden en dan houden we het verder voor
gezien. Eerst kregen we nog bezoek van Bryan en Dorothy van de Caitlin of
Argyll. Bryan had ons de dag ervoor ook al over de marifoon opgeroepen, om
een praatje te maken. Hij noemt Roderick The mad Dutchman.
 
  
 
Regelmatig kom je dezelfde schepen onderweg tegen en het is leuk om dan
wat nieuwtjes en tips uit te wisselen. Onderhand is de namiddagse wind
opgestoken. Iedere dag vanaf zo'n uur of 4 doet de wind er nog een schepje
bovenop. We hebben bij het afmeren de wind dwars op het schip, het gaat dan
ook niet zo soepeltjes.
Eenmaal op het water blijkt de wind tot onze verrassing uit de andere hoek te
komen, dus alle geplande ankerplekjes komen te vervallen. Maar we zijn niet
voor een gat te vangen en varen 1 Ria zuidelijker naar de Ria de Aldan. Daar
gaan we voor anker op een superplekje. Maar tjokvol met schepen, je moet
gewoon file ankeren. We liggen vlak voor het strand, naast een rots (zo zie je
me wel, zo zie je me niet). Een Engels schip zag hem dus niet, dat gaf dus een
reuze klap, maar gelukkig liep het deze keer goed af. Het is een komen en
gaan van ankerende schepen, visboten, dinghy's, waterscooters, jetski's en
waterski's. Vanuit de kuip kunnen we het allemaal eens goed bekijken, wijntje
erbij, stukje chorizo, hmmm. Uiteindelijk heeft niemand last van elkaar. Erg
leuk al die bedrijvigheid.
 
     
 
    
 
Ook wij varen met onze dinghy naar de overkant om even het dorp in te gaan.
Daar ligt hij dan eenzaam en verlaten. En hij kan zo niet eens op slot!
 
     
 
Je kunt hier lekker zwemmen, zonnen en uitrusten en dat doen we dan ook.
We blijven tot woensdagochtend in de Ria de Aldan.
 
  
 
Woensdag 11 augustus 2010, van de Ria de Aldan naar Vigo
 
Vandaag willen we vroeg vertrekken naar de Islas Cies, een eilandengroep
voor de ingang van de Ria de Vigo. Hier willen we een nachtje voor anker gaan.
Het is een natuurreservaat en ziet er zeer idyllisch uit. Vorig jaar was de
passage tussen de Ria de Vigo en de Islas Cies dermate onstuimig, met zulke
hoge golven, dat we blij waren dat we veilig in de beschutting van de Ria de
Vigo terechtgekomen waren. Maar ik heb altijd spijt gehad, dat we daar niet
voor anker gegaan waren. Dit jaar dus een herkansing.
We zijn vroeg gereed voor vertrek tot Roderick het anker op wil halen.
De electrische ankerlier houdt het vandaag voor gezien. En omdat we al 3
dagen voor anker liggen, swingend met de stroom van het getijdewater, ligt
het anker muurvast ingegraven. Roderick loopt alle electrische circuits na,
vervolgens schroeft hij in de voorpunt de schotten los en meet alles door.
 
  
 
Er is een essentieel onderdeel voor de aansturing defect. Dus nu moet het
anker handmatig binnengehaald worden. Er zit wel een lierhandle op de
kaapstander, maar daar moet je je toch niet zoveel van voorstellen. Ik stuur
de boot zachtjes aan en hij gaat op de ankerketting staan, waardoor we
telkens een metertje winnen, dat we kunnen binnenhalen. Om 10.15 uur zijn
we eindelijk los. Ankeren bij de Islas Cies is nu ook niet zo'n goed plan meer.
Het eiland ligt nog in de Oceaan en in geval van nood moet je snel ankerop
kunnen. We besluiten direct door te varen naar de stad Vigo, daar is een goed
geoutilleerde haven, waar ook een Volvo Penta dealer zit, die onze
scheepsmotor een servicebeurt kan geven. Op weg hiernaartoe willen we vlak
langs de Islas Cies varen. Kunnen we tenminste even kijken. Maar zelfs dat
werd ons niet gegund. We varen de Ria de Pontevedra uit en de Oceaan op
met schitterend helder weer. Er hangt wel een rare dreigende zwarte wolk in
de verte. Zou dat het front zijn, wat morgen verwacht wordt? Dat kan haast
niet. Binnen no-time weten we het antwoord. Het is een enorme dikke
mistbank.
  
 
10 minuten later zijn de eilanden compleet verdwenen.
 
  
 
We gaan zo dicht mogelijk onder de kust varen, waar de mist minder dik is en
varen de Ria de Vigo binnen onder een stralend zonnetje. Aan de overkant van
de baai komt de mist ook al naar binnen rollen.
 
  
 
  
 
Om 14.30 uur liggen we afgemeerd in de Marina Davila Sport. Een mooie
verzorgde haven. Roderick gaat eerst nog verder klussen aan de ankerlier. Hij
heeft ineens weer een ingeving. Na een paar uur zwoegen, doet hij het mooi
weer! Ja, hij kan wel wat! Vigo is een grote stad, we gaan 's avonds eens op
pad, maar dat wordt een flinke tippel. Je moet eerst om het hele grote
havengebied heenlopen. Zo ongeveer te vergelijken met het westelijk
havengebied van Amsterdam.
 
  
 
In een Spaans tentje eten we wat, het is mudvol en wat kunnen die
Spanjaarden toch een herrie maken. 2 grootbeeld TV's aan, ieder op een
andere zender, iedereen door elkaar tetteren, de keuken en de bar maken
ongelooflijk veel lawaai, er wordt gesmeten met borden en bestek. Maar we
hebben heerlijk en spotgoedkoop gegeten. We trakteren onszelf op een taxi
naar huis, alleen moeten wij de chauffeur er op attent maken, dat hij de
verkeerde kant oprijdt. Ik geloof dat het echt per ongeluk ging, hij excuseerde
zich uitvoerig. Maar het is wel een grap dat wij hem hierop attent moeten
maken, terwijl wij net 3 uur geleden hier aangekomen zijn. 5 euro (inclusief
fooi )  later staan we weer in de haven.
 
  
 
Vigo tm dinsdag 17 augustus 2010
 
Roderick wilde graag de draden van de zeerailing laten vervangen. Dat kan hier
goed geregeld worden. Binnen een uur komt iemand de zeerailing eraf halen,
morgen worden de nieuwe geleverd. Ook de man voor de servicebeurt van de
Volvo Penta komt morgen. We moeten nog erg wennen aan het Spaanse
"manana". De zeerailing is er nu al 5 dagen af en de man van de motor moet
nog steeds komen. Uiteindelijk kan Roderick de railing dinsdag weer monteren,
het is netjes geworden. De man voor de motor is nu ineens op vakantie, dus
dat proberen we later ergens anders wel. Ondertussen genieten we hier in de
haven  van het wildlife. Er groeien zeeanemonen en mosselen aan de
steiger en het stikt letterlijk van de vissen, die de algen van de boot af eten.
 
  
 
     
 
Af en toe komt er een immense school vissen voorbij zwemmen.
Boodschappen doen is hier ook een belevenis op zich. Bij de slager vroeg ik of
ze kipfilet hadden, no problema, ze pakt een immens grote kip, met lellen, kop,
poten en alles er nog aan. Neemt een bijl, hakt hem doormidden, nog een paar
keer hakken en raggen en klaar was de kipfilet. Wilt u hem in plakjes of heel?
En absoluut heerlijk. Na een paar jaar AH kip, weet je niet meer dat zoiets
bestaat.
Ook zijn we  nog een dag op onze fietsjes naar Vigo geweest. Levensgevaarlijk
tussen alle auto's, bergop, bergje af in de brandende zon en grote
afwateringsgaten in het wegdek. Vigo heeft 300.000 inwoners en is dus echt
een grote stad. We hebben wat rondgesjouwd, een nieuwe camera voor Skype
gekocht, met een ingebouwde microfoon, nu kunnen we beide computers
gebruiken voor Skype. Ook in Vigo leeft iedereen van de vis/ schelpen. Er is
een heel gedeelte met allemaal overdekte schaduwrijke terrasjes, waar de
uitbaters naast elkaar oesters staan open te maken. De mensen aan de
tafeltjes lopen dan langs en halen een bordje oesters op. Helaas vinden wij ze
niet lekker. Maar we vinden wel een heel gezellig plekje op het terras op de
schuine berghelling van restaurant Don Quichote, waar we gesmikkeld hebben
van het menu del dia, salade, brood, wijn, water, hoofdgerecht vis/vlees, koffie
toe, a raison van 10 euro per persoon.
 
  
 
Daarna gaan we met een volle buik met een toeristen tour 2 uur lang door
Vigo. Een dubbeldekker bus met een open dak, zodat je alles goed kan zien.
Echt de moeite waard. In het Parque de Castro, was er een pauze van 20
minuten, daarin kon je naar boven naar het uitkijkpunt lopen, vanwaar je de
hele Ria de Vigo kon overzien. We konden ook ons schip zien liggen in de
jachthaven en de scheepswerf ertegenover.
 
  
 
  
 
Ook in het Parque Quinones de Leon is er een pauzestop. Het oorspronkelijke
park behorend bij het landgoed is aan de bevolking van Vigo ter beschikking
gesteld, toen de enige dochter en erfgenaam jong kwam te overlijden. Het is
een prachtig park, met overal prachtige hoekjes en vrij toegankelijk voor
iedereen.
        
 
  
 
Na afloop van de tour gaan we eerst nog wat drinken op een terrasje, dat is
ook nodig, want het is nog steeds erg warm. Om 20.30 gaan we onze fietsjes
weer opzoeken. Gelukkig ze staan nog op ons te wachten. Terug in Bouzas,
waar de haven eigenlijk gesitueerd is, gaan we nog snel langs de bakker. Tja,
die man van mij redt zich wel met zijn talen! Hij komt met een soort
gesuikerde duivekater terug. Alle broden zijn hier bijna met suiker, dat is wel
even wennen. En zo brengen we onze dagen hier door.
 
 
 
woensdag, 18 augustus 2010, van Vigo naar de Islas Cies
 
Vandaag gaan we het nog een keer proberen! Ankeren bij de Islas Cies.
Deze eilanden liggen in de Atlantische Oceaan, ongeveer 5 Nm uit de kust, voor
de monding van de Ria de Vigo. Eerst nog even diesel tanken en dan gaan we.
Het is mistig onderweg, maar wel goed te doen. Om 16.00 uur gooien we ons
anker uit in de baai voor het strand. Er liggen hier een aantal zeilboten voor
anker, tot onze verrassing ligt hier een hele Nederlandse enclave.
Ook Anneke en Cees liggen er met de Beau, verder de Seaquest, de
Seamotions, de Wizard en de Moonrise. Dat kan gezellig worden. Het is hier
wonderschoon, de Islas Cies zijn een officieel natuurmonument, eigenlijk moet
je een "permit" aanvragen om hier te mogen ankeren, maar niemand weet
precies hoe. Er wonen vrijwel geen mensen, maar er is wel een camping en een
veerpont, die ladingen toeristen uitspuugt, voor een dagje eiland. Maar 's
avonds hebben we het strand vrijwel voor ons alleen. We laten de dinghy te
water, motor er op en dan gaan we eerst eens even buurten. Anneke staat al
te zwaaien op de voorplecht. Terwijl we even bijpraten, komt er een
rubberboot langs om te melden, dat om 17.00 uur de strandbar geopend is:
zelf drank, glazen en wat lekkers meenemen.
 
  
 
Leuk om op deze manier met de andere Nederlandse Cruisers kennis te
maken. Om een uur of acht gaat iedereen weer naar zijn eigen schip terug,
voor vanavond hebben we afgesproken om met Cees en Anneke een potje te
klaverjassen, die zaten daar ook al naar uit te kijken. Roderick helpt iedereen
even met de dinghy in het water te slepen, kinderen er in, even vasthouden in
het water, motor starten en weg kunnen ze. Er zijn hele kleine golfjes. Wij
vertrekken als laatste. Zelfde verhaal, maar op het moment dat ik de boot nog
even tegenhoudt, zodat Roderick de motor kan starten, komt er uit het niets1
hoge brandinggolf, die zo de boot inslaat. Hele rubberboot in 1 keer vol. Alles
zeiknat natuurlijk. Bootje weer op het strand gezet, leeg laten lopen en dan
nog een keer proberen. Terug op het schip moeten we eerst de koeltassen en
andere zaken zoet spoelen, dan snel eten, want tenslotte krijgen we zo
bezoek. We worden eerst nog getrakteerd op een prachtige zonsondergang.
 
  
 
Donderdag, 19 augustus 2010, Islas Cies
 
's Ochtends starten we met mist, maar die trekt vrij vroeg weg en we hebben
verder een bijna heldere dag. Met Cees en Anneke heb ik afgesproken om een
wandeling op het eiland te maken, Roderick blijft aan boord.
In hun kleine rode bootje gaan we naar de kant. Bij de landing op het strand,
zal ik als eerste uitstappen, ik kijk goed naar de diepte, het water is heel
helder en het strand loopt sterk af. Okay nog ongeveer 60 centimeter, dus ik
stap eruit, zak in een gat en verdwijn volledig onder het bootje. Koppie onder
dus. De anderen schrikken zich rot, maar Cees had direct de motor uitgezet,
dus verder alles okay. Gelukkig had ik nog een droge bloes in mijn tas, dus we
gaan, als het bootje het strand opgezeuld is, aan de wandel. In het mulle,
schuin aflopende zand is het heel vermoeiend lopen. Ook het natte zand blijft
helemaal rul. Eenmaal op het bergpad loopt het verder prima. Het is een klein
eiland, daardoor heb je overal panoramische uitzichten en doorkijkjes.
 
  
 
  
 
Het is een heerlijke wandeling, koel onder de bomen en van alles te zien.
Onderweg struikel ik en ga nog eens languit op het bospad. Cees en Anneke
zijn echt blij, dat ze mij meegenomen hebben. Maar ook dit loopt goed af, wat
schaafplekken, maar dat mag geen naam hebben.
 
  
 
  
 
In de centrale baai voor het grootste eiland liggen we voor anker. En dan na
een fijne wandeling weer naar huis met het kleine bootje.
 
  
 
Het is warm, de zon brandt. We maken eerst weer een zonnetentje en gaan
dan flink luieren met een boek. Vanmiddag hebben we weer een strandborrel
en daarna willen we vanaf het eiland de zonsondergang om 21.30 gaan
bewonderen. Fles wijn ingepakt, kleed mee. Op moment van vertrek zit alles
potdicht van de mist, niks zonsondergang dus! Tijd om een revanche te spelen
met klaverjassen. Het is de laatste avond met Cees en Anneke en het wordt
behoorlijk laat. Om 02.00 uur vertrekken we in de potdichte mist in het donker
met onze rubberboot naar ons eigen schip. 's Nachts vaart er een controle boot
met schijnwerpers door de baai, die alle schepen opneemt. Ben benieuwd wat
daar van komt.
 
  
 
Vrijdag, 20 augustus 2010, Islas Cies.
 
Cees en Anneke vertrekken vandaag naar Vigo. Wij blijven nog een dagje. Het
is vrijwel windstil en er is continue mist. Het ene moment liggen we in de
stralende zon, het volgende is het strand niet meer te zien. Een half uurtje
later trekt de mist bij ons weer op, maar is het vaste land niet meer zichtbaar.
De temperatuur is heel aangenaam en het leven relaxed. Ik maak een paar
toertjes met de rubberboot. Vanavond houden we een "Pot Luck" op het
strand. Iedereen kookt wat lekkers, wat we gezamelijk op gaan smikkelen.
Wij nemen onze Kapitein Rob banner weer mee, als eetkleed. De kinderen
spreken al over het "bioscoopkleed". De rubberboten komen volgeladen
aanvaren. Nasi, rijst met tonijn, rijst met kip en vruchten, pannekoeken,
fruitsalade, zalmsalade, geroosterd brood. Heerlijk allemaal.
 
  
 
Terwijl we zitten te smullen, verdwijnen onze schepen volledig in de mist.
Na verloop van tijd verschijnen ze weer in een enorme halo. Heel apart.
 
  
 
Intussen zitten wij lekker in het zonnetje. Het is echt zo'n geluksmomentje.
Dat verlaten strand met alleen 18 kwekkende en etende Nederlanders, de
supermooie omgeving. Heel bijzonder.
 
  
 
  
 
Moe en voldaan gaan we terug naar ons schip. Morgen vertrekken we naar
Portugal. Islas Cies, jullie hebben aan alle verwachtingen voldaan!