Het Panamakanaal: een ongelooflijke klus!


Een stukje geschiedenis betreffende het Canal de Panama.

Al in 1534 gaf koning Carlos van Spanje opdracht om te onderzoeken of er niet

een kanaal gegraven kon worden tussen de Atlantische Oceaan en de Grote

Oceaan ( Pacific). In 1880 starten de Fransen met dit project, vele duizenden

doden later, door zowel ongelukken als malaria, leggen ze 20 jaar later het werk

stil. In 1903 nemen de Amerikanen het over. Zij besloten niet het hele kanaal uit

te graven tot zeeniveaPanama Kanaalu, maar om een enorm stuwmeer aan te leggen (Lake Gatun) om daarmee de graafwerkzaamheden te miniseren.

Vanaf de Atlantische kant wordt een schip door middel van sluizen in 3 stappen

bijna 30 meter omhoog gebracht, tot het niveau van het Gatun Meer. Daarna

vaar je 31 Nmijl over het Lake Gatun tot aan de Pedro Miguel sluis, daar ga je

direct weer 10 meter naar beneden, vervolgens over het Miraflores Lake en dan

in 2 stappen via de Miraflores sluizen weer 20 meter naar beneden tot het

niveau van de Pacific Ocean. De sluiskamers hebben een lengte van 300 meter

en een breedte van 33 meter. Er is dus heel wat water nodig om te schutten. Als

buffer is het Gatun Lake aangelegd, een stuwmeer, dat is ontstaan door een

dam te leggen in de Rio Chagres. In de regentijd wordt het water hier

verzameld. Het is ook duidelijk dat er dus heel efficient omgesprongen moet

worden met het gebruik van de sluizen. Daarom al het meten en de schema's,

welke schepen er op welke tijd doorgaan.


Hoe gaat de transit voor een cruiser in zijn werk? Eerst moet je voor anker bij

Club Nautico, de meer vermogenden onder ons gaan naar de Marina Shelter Bay.

Je kunt de transit zelf regelen, maar wij maken gebruik van een agent ( geen

officiele agent, maar iemand die er alles van af wet), in ons geval Tito ( tel +507

6463 5009), hij gaat mee naar de havenautoriteit voor de aanvraag van een

transit. Als alle formulieren ingevuld zijn, krijg je een afspraak voor de meting

(admeasurement). Voor de meting moet je op een bepaalde tijd aanwezig zijn

op de ankerplaats"the Flats". Daar moet je wachten tot de admeasurer langs

komt. Dat kan heel wat uren duren.


 


Als de admeasurer dan eindelijk door een loodsboot afgezet is, begint het hele

papieren invullen opnieuw. Wat ze met al die formulieren doen is mij een raadsel.

Ze willen echt alles weten, hoeveel gallons diesel is ons daggebruik? Weten wij

veel, we zijn een zeilboot en we gebruiken ongeveer 2,5 liter per uur, hoeveel

gallons is dat op een dag? Hoeveel masten hebben we? Dat lijkt ons wel

duidelijk, dit hebben we al 100 keer opgegeven. Wie is de ontwerper van de

boot? Hebben we een "whistle" ( een geluidshoorn), en ga zo maar door. Verder

moeten we zorgen voor voedsel en gesealde flessen mineraal water voor de

advisor (loods). Hebben we een toilet aan boord, controle of er wel een wc bril

opzit, hoe spoelt hij door? Eindelijk klaar.

De loodsboot komt weer langs om de jongeman op te halen, ze komen langszij,

maar leggen niet aan, hij moet dus op zee overstappen. Ik denk dat zijn

collega's zichzelf een geintje beloofd hebben. Hij zweet peentjes.


 


Dan vaar je terug naar de ankerplaats van Club Nautico. (Club Nautico stelt niets

voor, in het aanpandige restaurant Arrecife is wel prima Wifi,). De ankerplaaats

is heel klein, er kunnen maar een stuk of 6 schepen liggen. Vervolgens ga je

weer met een taxi naar de stad om bij de bank de passage Cash te betalen.

De passage kost ons 500 dollar, de meting 54 dollar, de security 55 dollar

Er wordt een borg gevraagd van 891,00 dollar voor het geval van schade

veroorzaakt door ons of niet nagekomen afspraken. Als we de sluis in goede

staat achtergelaten hebben, krijgen we de borg terug gestort op onze

Nederlandse rekening, minus de bankkosten uiteraard. Dus hiervoor bedraagt

het te storten bedrag 1500 dollar. Dan voor Tito 75 dollar, voor het huren van de

autobanden en de lijnen 72 dollar. Verder moeten we zorgen voor 4 linehandlers

en een captain. We proberen nog een paar andere cruisers te vinden om ons

door het kanaal te helpen, anders moeten we er nog 3 inhuren a raison van 75

dollar per persoon. En allemaal mee-eten en blijven slapen. Ten slotte komt er

ook nog een 25 dollar voor een zarpe bij. En dat is het dan wel zo'n beetje.

Al deze bedragen zet ik er niet alleen op de site om indruk te maken (hoewel?),

maar vooral ter informatie van de cruisers die na ons door het Panama Kanaal

willen gaan. Wij hebben net gehoord, dat wij dinsdag, 10 januari 2012, door het

Panama Kanaal gaan. We moeten ons om 12.00 uur melden op de ankerplaats

the Flats, daar komt de Advisor aan boord. Dan varen we als eerste door de

Gatun Locks, in principe achter een groot schip aan. Daar gooien ze vanaf de

kade "apeklootjes" een bol met een dunne lijn eraan bevestigd, naar beneden.

Die maken wij vast aan onze lange lijnen, op de kade halen ze die weer op en

maken vast op de kademuur. We gaan in 3 stappen, via 3 sluizen, in totaal 30

meter omhoog. De sluiskom vult zich razendsnel en het is de taak van onze

linehandlers om de lijnen goed strak te houden als wij naar boven gaan. Eenmaal

boven lopen zij mee naar de volgende sluis. Dan gaan wij op de motor 31 Nmijl

( ongeveer 56 km) over Lake Gatun. Daar overnachten we. De volgende dag

gaan we door de Gaillard Cut, een 9 Nmijl lang kanaal uitgehakt in de rotsen. Bij

de San Miguel Locks zakken we direct weer 10 meter, dus weer een goede klus

voor de line handlers. Daarna gaan we  over het Miraflores Lake en bij de

Miraflores sluizen tenslotte in 2 stappen de rest naar beneden. Bij deze sluizen

gaan de yachten eerst en het grote schip er achteraan. Als we deze sluizen

uitkomen, ik denk in de vroege namiddag van woensdag, zijn we op het niveau

van de Pacific Ocean aangekomen. Bij Balboa gaan de loods en de linehandlers

van boord. Ik weet niet of we dan al onder de Bridge of the Americas door zijn.

Jullie kunnen dit dus via de webcam van www.pancanal.com zien. Denk er aan

het is hier 6 uur vroeger dan in Nederland. Dus dinsdag rond 18.00 uur lokale tijd

in Nederland gaan wij een aanvang met de tocht maken.


Maandag, 09 januari 2012, Cristobal Colon.


Vanavond om 18.00 uur kregen we van de Channal Authorities te horen, dat

onze transit morgen niet doorgaat, omdat er geen Advisor (loods) beschikbaar

is. Dat is balen. We zijn er helemaal klaar voor. Ed en Vicky van de Boto zouden

uit Portobelo komen met de bus, om bij ons als line handler te fungeren, 1 extra

man hadden we ingehuurd voor deze 2 dagen. Yvonne is de 4e linehandler.

Brood en eten gehaald voor 6 personen, het hele schip omgebouwd, omdat

iedereen, behalve de loods moet blijven slapen. Nu maar hopen, dat iedereen

zijn schema kan aanpassen, anders moeten we alsnog extra linehandlers zien te

huren. We liggen nog steeds voor anker voor Club Nautico, die de naam Club

Nautico zeker niet waard is. Ze leveren niets en willen wel overal geld voor. De

ankerplaats is klein, er kunnen maximaal 8 zeilboten liggen, maar beter 6. We

liggen midden in het havengebied, dat vinden we wel heel leuk, de grote schepen

varen af en aan. Ook veel cruiseschepen. Gisteren 2 tegelijk. Ze komen op een

tiental meters voor de boeg langs. Als ze wegvaren van de kade is er zoveel

werveling in het water, hoewel ze het echt rustig en voorzichtig doen, dat alle

geankerde schepen om hun anker gaan tollen. Gisteren liep het maar net goed af

voor de catamaran naast ons, die zat als middelpunt vliedende kracht aan de

buitenkant van de werveling en stormde eerst op de buurboten af en ging toen

recht op het cruiseschip af,dat net voorlangs ging. Met behulp van de motor kon

hij nog net een ongeluk voorkomen. Colon zelf is een armoedige rotstad, veel

afbraak, vuil, louche figuren, daar hebben we echt niets te zoeken. Als

vreemdeling word je aangeraden niet over straat te lopen, maar voor alles een

taxi te nemen. Doen wij dus ook, we halen de levensmiddelen bij de supermarkt

per taxi, meestal kost dat 2 dollar per rit. De cruiseboten zullen waarschijnlijk

een dagtocht naar de grote sluizen organiseren, dat is natuurlijk gaaf om te zien,

anders zou ik niet weten wat ze hier komen doen.


 


 


's Ochtends leggen ze aan en net voor het diner vertrekken ze weer. Altijd weer

spectaculair om de manoeuvres te zien. Ook veel containerschepen van de

Hanyung, sleepboten, loodsboten, werkschepen, wat dat betreft hoef je  je niet

te vervelen.


   


Met Ed en Vicky houden we contact via SSB en laatst heeft Gino van de Miauw al

de tijd als relaystation gefungeerd tussen ons en de Boto. La Luna en de Victoria

zijn al door het kanaal. Zij wel! Ondertussen ben ik alvast voor uit aan het eten

bereiden voor de komende 2 dagen met 6 mensen.


 


Dinsdag, 10 januari 2012, Cristobal Colon.


Vanochtend mogen we weer naar de Canal Authorities bellen om te vragen of

het morgen wel doorgaat. Ja! Woensdag gaan we! We hebben een email van Ed

en Vicky gekregen, dat zij gewoon vandaag komen, gezellig. We gaan dus driftig

door met alle spullen klaarmaken. Om 14.00 uur worden we door de guard over

de marifoon opgeroepen, dat er bezoekers voor ons zijn. Prima, we komen er

aan. Chula de hond is ook mee.


 


Ze zijn net goed en wel aan boord, gaat de telefoon, Roderick moet de voor de

transit gehuurde autobanden en lange lijnen op komen halen. Daar gaat hij weer.


Woensdag, 11 januari 2012, Transit Panamakanaal Gatun Locks.


Vanochtend direct bellen of de transit doorgaat. Op het laatste moment kan het

nog afgezegd worden. Maar het gaat vandaag gebeuren. Om 12.00 komt onze

ingehuurde line-handler Raul aan boord en dan gaan we ankerop op weg naar de

Flats, de ankerplaats waar de Advisor aan boord moet komen. Het lange

wachten begint. Als we informeren wanneer de advisor zal komen, blijkt dat pas

om 19.00 uur te zijn. Jammer, dan varen we in het donker. Klokslag zeven uur

komt er een loodsboot aanscheuren, die de Advisor komt afzetten en dan gaan

we ook direct anker op. De eerste sluizen, de Gatun Locks, zijn dichtbij, maar we

moeten heel langzaam varen, want we moeten gelijk achter een grote tanker de

sluis in en die zit nog een stuk achter ons. Die komt heel langzaam aanvaren,

want die is moeilijk stil te leggen. Eindelijk passeert hij ons, het is onderhand al

21.00 uur. We gaan met 2 zeilboten tegelijk de sluis in, voor de sluis komen we

langszij en worden we aan elkaar gebonden. Roderick moet de voortstuwing en

het sturen van beide schepen uitvoeren op aanwijzing van de advisor. Dan

worden er vanaf de sluiskant een dunne lijnen overgegooid met een

"apenklootje", een knoop van touw, die moet je opvangen en aan de lange lijn

aan boord bevestigen, dan trekken ze met de dunne lijn de zware lange lijn naar

boven en daarmee lopen de mannen op de wal de sluis binnen, terwijl wij

langzaam meevaren. Ed en Vicky zitten op het voordek om daar de lijn te

regelen, Raul moet de achterlijn regelen. De Franse boot naast ons regelt de

bakboordlijnen.


 


We varen vlak achter de grote tanker de sluiskolk binnen. We moeten er vlak

achter, dat is best eng, het water gaat nog als een gek te keer, wij hebben heel

weinig snelheid, dus je kunt haast niet sturen. De achterste sleepboot moet er

nog met veel gewoel tussenuit. Dat is best een enerverend moment. Dan liggen

we vast, de deuren gaan dicht en met veel geraas komt er een enorme

hoeveelheid water naar boven. We moeten in deze kolk bijna 10 meter naar

boven, de lijnhandlers moeten de lijnen goed strak houden, anders komen we

tegen de sluiswand aan, de Franse boot, doet dat met de bekende Franse slag,

dus die moeten iedere keer weer gemaand worden, anders komen wij te dicht

aan de kant.


 


Dan gaan we naar de volgende sluiskamer, de line handlers moeten de zware lijn

geleiden, de mannen op de sluiswand moeten snel mee lopen, een helling af met

de lijnen in hun handen. De lijnen van de tanker zijn aan twee kanten aan

treintjes vastgemaakt, die slepen de tanker naar de volgende kolk. Daar gaan

we weer bijna 10 meter omhoog. En dan nog een keer in de 3e sluiskamer, het

is onderhand al half elf, weer 10 meter omhoog.


 


Dan op een teken van de advisor geeft Roderick een signaal met de hoorn en

moeten tegelijkertijd alle 40 meter lange lijnen losgegooid en snel binnenboord

gehaald worden. We varen aan elkaar de sluis uit en buiten worden beide

zeilschepen weer losgekoppeld. Door de nacht varen we het Gatun Lake op, daar

ligt normaliter een mooringboei om te overnachten, maar die hebben ze juist

vandaag weggehaald en we moeten in 22 meter diep ankeren. Dat vinden we

niet zo'n goed idee,dus we vragen of we niet een stukje verderop kunnen, hier is

het 17 meter diep, dat scheelt al weer. Je laat namelijk gewoonlijk 3x de diepte

en 1x de lengte van het schip aan ankerketting zakken. We liggen naast de

aan-/afvoerroute van materieel voor de nieuw te maken sluis. Het is de hele

nacht door een continue komen en gaan van grote volgeladen vrachtwagens en

machines.


Donderdag, 12 januari 2012, Transit Panamakanaal Miraflores Locks.


Om kwart over 5 gaat de wekker, we moeten vroeg starten, want om half zeven

komt er een nieuwe advisor aan boord en moeten we klaar zijn voor vertrek.

Het is net licht geworden als de loodsboot aan komt scheuren met advisor

Freddy.


 


En daar gaan we weer, nu eerst 31 Nmijl (ongeveer 52 km) over het Gatun

Lake. We mogen door de Bananacut, dat is een doorsteek voor kleine schepen

door een wonderschoon natuurgebied. Bijna windstil, bijna geen golven, wel erg

heet. De enige golven worden voornamelijk veroorzaakt door de kleine

werkboten, zoals pilots, watertaxi's en dergelijke.


 


 


 


Het gaat allemaal heel relaxed, de route is bijna overdreven goed met betonning

aangegeven, we moeten alleen goed stuurboord houden vanwege de grote

zeeschepen, die ons of achterop of tegemoet komen.

Er wordt druk gewerkt om de bochten hier en daar af te vlakken en uit te diepen,

over 2 jaar is de opening van de nieuwe sluizen en dan kunnen er nog grotere

schepen door. Op de foto hieronder een echte snijkopzuiger. 


 


Onze line-handlers hebben nu betere dingen te doen. Liggen de hele tijd te

maffen.


 


Ik zit zelf voorop te genieten van alles wat ik zie en te speuren naar krokodillen.

Aan het eind, vlak bij de Pedro Miguel sluis heb ik met de verrekijker

er een op de oever gezien, een echte grote! Het volgende traject is uitgehakt in

de rotsen en uit de bergen. De Gaillard Cut.


 


 


Er hebben veel aardverschuivingen plaatsgevonden, laatst nog in 1986, toen is

er zoveel grond van de berg afgegleden in het kanaal, dat het hele kanaal

stilgelegd is. Nu zijn ze nog steeds bezig plakjes land af te snijden en sommige

stukken worden met stempels op hun plaats gehouden.


 


 


We zijn ruimschoots op tijd bij de Pedro Miguel sluis, daar worden beide

zeilboten weer aan elkaar bevestigd. Het wachten is eerst tot het laatste schip

uit de sluis is, dan wordt het wachten op het schip waar wij mee naar binnen

moeten. Al die tijd driften we daar wat rond. Als uiteindelijk ons schip

gearriveerd is, mogen we weer niet de draai maken, omdat er weer een ander

schip uit de sluis komt. Het zijn allemaal joekels, alleen die bij ons in de sluis

komt is een klein passagiersschip. Dat is mazzel, we hebben een zee van ruimte.


 


De beide advisors, als een dirigent loodst hij de beide schepen, beetje zachter,

pianissimo, crescendo, volle kracht vooruit, stop!


 


Wij worden weer door line-handlers op de sluiskade begeleid, de grote schepen

door het treintje. Dit keer gaan we 10 meter naar beneden.


 


   


 


Zo'n stuk zijn we dus gezakt!

  



Pedro Miguel hebben we gehad, nu nog alleen 2x 10 meter in de Miraflores

sluizen omhoog. Ter beveiliging tegen het gegooi met de lijnen hebben we de

zonnepanelen met een matras afgedekt.


 


In de Miraflores Locks is een bezoekerscentrum, iedereen staat naar ons te

kijken en te zwaaien. De familie hebben we gewaarschuwd hoe laat we ongeveer

door de sluis gaan, dan kunnen ze ons hier zien op de live webcam,

www.pancanal.com. Ze hebben allemaal aan het computerscherm vastgeplakt

gezeten, want ze hebben het allemaal gezien. Gaaf hoor, het is toch een mijlpaal

voor ons, echt een Point of no Return, en zij konden dat meebeleven. Super.


 


 


En als dan de sluisdeur opengaat zijn we op de Pacific Ocean. Voor ons de brug

van de Twee Amerika's. Meteen daarna ligt de Balboa Yachtclub, waar we een

mooring willen nemen.


 


Live foto van de Pancanal webcam van Anita en Rolf

En nog een van Anita en Rolf


Live foto van de webcam van Mirel


Wauw, daar moet op getoost worden.


 


 


Fred is al van boord gehaald, Raul, de autobanden en de lijnen hebben we op de

kade achtergelaten en een uurtje later vertrekken Vicky, Ed en Chula. We

hebben het schip weer voor ons zelf. Klaar voor nieuwe avonturen.


We gaan verder met verblijf Panama