Zaterdag, 26 juni 2010, Zondag, 27 juni 2010  Om 15.00 boordtijd ( 13.00 UTC ) varen we onder
vol zeil op de Noordzee. Wat een goed gevoel! De zee is kalm, dus we kunnen rustig even inslingeren.
 
  
 
We zeilen op ons gemakkie door, totdat de wind wegvalt en de stroom tegengaat staan, dan zetten
we de motor bij. Om 22.30 uur steken we de drukke Maasgeul over en dan varen we de nacht in.
Heel rustig water, grote oranje maan, het is volle maan vandaag, dus een mooie verlichting onderweg.
Ons wachtsysteem van 3 uur op, 3 uur af, is inmiddels ingegaan. Het is tamelijk warm deze nacht, zo'n
14 graden, dus dat is een mazzeltje, tenslotte zit een van ons 's nachts buiten tijdens zijn wacht.
Bij gebrek aan wind, wordt het dus alleen op de motor. Gelukkig loopt de motor van ons schip heel
rustig, dus dat is prettig. Om 4 uur 's ochtends proberen 4 tankers en 1 cruiseschip een clubsandwich
te maken, met ons schip als beleg. Een half uur later wordt het al weer een beetje licht. Dat is het
voordeel van in deze periode 's nachts varen. Er zwemmen twee bruinvissen voorbij. Het vochtgehalte
neemt toe tot 95 procent. Alles is klam en overal hangen druppels, maar nog net geen regen.
Om 6,30 uur passeren we de Thornton bank, die vol grote windmolens staat. Deze staan alleen nog
niet op de kaart en duiken dus ineens voor ons op. Tijd voor een ontbijtje. We kiezen voor een koers
naar Ramsgate. Alvast een SMS voorbereiden, want mijn broer Fred is jarig. Op zee hebben we geen
bereik met de telefoon, dus als we dicht onder de kust varen, probeer ik deze dan te verzenden.
 
  
 
Zondagochtendvroeg ziet het drukke Dover Channel (het Kanaal ) er zo uit. Verlaten! Wel zien we
af en toe wat dolfijnen passeren. 2 uur voor Ramsgate gaat het ineens weer waaien, dus we veranderen
van plan, zetten de zeilen en gaan door naar Dover. Hieronder een foto van het lichtschip East Goodwin.
 
  
 
Om 21.00 uur meren we af in Dover. We dachten dat we niet zo moe waren, maar op weg naar de
douches over een gangway, die schuin omhoog staat, voelen we toch wel het lood in onze benen.
 
  
 
Maandag 28 juni 2010  Een dagje rust, even brood halen in de supermarkt en dan naar de pub voor
een pintje. We weten hier goed de weg. Roderick een Guiness en ik een groot glas Pimms. Verder
houden we het voor gezien.
 
Dinsdag 29 juni 2010, van Dover naar Eastbourne
Om 4.30 opstaan, om 5.30 uur vertrek in verband met het tij. Mooi helder weer. Schitterend uitzicht
op de kust en de krijtrotsen in het ochtendlicht. Samen met mijn eigen HillBillie varen we naar
Eastbourne, waar we 10 uur later afmeren in de marina. Eerst diesel tanken. Rode diesel kost hier ook
al 0,95 Pound per liter. Dat is dus 152 Pound en dan de haven nog. De havens in Engeland zijn
schreeuwend duur. 40 Pound per nacht en soms nog wat meer Voor 1 uur internet moeten we 6 Pound
betalen. Daarom moesten jullie toch even op de laatste updates wachten.
 
  
 
  
 
Woensdag 30 juni 2010, Eastbourne naar Gosport
We gaan weer door, we hebben 17 juli met Mirella afgesproken in Spanje, dus we moeten even
doorhalen. Zij komt met Bart 2 weken meevaren. Engeland is echt veel groter dan Nederland, dus we
moeten niet treuzelen. Prettig is, dat we dit stuk vorig jaar uitgebreid bezocht hebben, dus het is
redelijk bekend gebied, we hoeven niet alle bezienswaardigheden meer te bezoeken en we kunnen
de afstanden en problemen goed inschatten. Dit is ook weer zo'n schitterend traject. Om Beachy Head
heen. De vuurtoren van deze kaap is 31 meter hoog, dus dan kun je een inschatting maken, hoe
hoog de rotsen eigenlijk zijn. Onderweg werden we nog aangehouden door een patrouilleboot, die in
volle vaart op ons af kwam stuiven. Net op het moment dat we klaar waren om overstag te gaan. Met
veel motorgeweld kwam hij langszij en hield een groot bord omhoog met daarop VHF 73. Dit betekent
dat wij ons op kanaal 73 van de marifoon moeten melden. Wij mochten die kant niet op, want er waren
schietoefeningen, dus of we maar wilden ophoepelen en 3 Nmijl uit de kust blijven. Thank you for your
cooperation. En weg waren ze.
 
 
 
  
 
Dan gaan we al motorzeilend langs de kust. We maken goede vorderingen, het is eigenlijk wel een
topdag. Om 16.30 uur verzeilen we van het ene moment op het andere in de dikke mist. Geen hand
voor ogen te zien. Hier worstelenwe 2 uur lang door heen, dan trekt het gelukkig weer op. Het is hier
loeidruk met scheepvaart en we willen vanavond in Gosport, de andere oever van Portsmouth
overnachten. We komen volkomen volgens de regels aanvaren en overgestoken. Een stomme Belg
vaart aan de verkeerde kant van het kanaal en wordt bijna overvaren door een snelle ferry. De
havendienst roept hem op, maar hij reageert niet. Even later worden wij opgeroepen en krijgen op ons
kop dat wij verkeerd aan komen varen. HO even, Sir, dit waren wij niet, Oh excuses, kunt u ons de
naam van het andere schip doorgeven en melden dat zij contact opnemen met ons. Dat doen we dus.
En nogmaals excuses. Dat zou ik ook zeggen! Nu zijn we dus al weer in de Solent. We meren af in de
Haslar Marina, Gosport om 19.30 uur. Morgen hebben we een rustig dagje, we hebben met Ros en Alan,
zeilers uit Engeland, afgesproken in de River Hamble, 13 Nm verderop.
 
  
 
  
 
Donderdag, 01 juli 2010, River Hamble.
 
Even boodschappen doen in Gosport en dan vertrekken we meteen op ons gemak naar de River Hamble.
Het is lekker weer en goed zeilen op de Solent. Om 15.00 uur leggen we aan in Mercury Yacht Harbour
in box B52. Dit boxnummer is makkelijk te onthouden. We hadden van te voren al telefonisch een
reservering gemaakt, dat is in deze buurt echt noodzakelijk. Zoals ik vorig jaar al eens gemeld heb,
absoluut de rivier met de meeste boten erin. Maar alles verloopt hier heel gedisciplineerd.
 
     
 
  
 
Om 19.00 uur komen Ros en Alan ons halen. Ze nemen als speciale verrassing ons mee uit eten in
The Jolly Sailor. Een beroemde en beruchte zeilerspub.
 
  
 
We gaan er met de auto naartoe, Alan vindt met veel moeite een parkeerplaatsje, maar het mocht
niet zo wezen. Problemen in de keuken, geen eten vandaag. Nou dan gaan we maar weer. Onderhand
is het al 21.30 uur dus we moeten nog opschieten ook. Het is hier geen Spanje. Uiteindelijk nemen ze
ons mee naar een ander nautisch restaurantje en daar hebben we uitstekend gegeten en een bijzonder
gezellige avond gehad. Dan de volgende track plannen.
 
  
 
Vrijdag tm maandag, 02 tm 05 juli 2010, Vanaf Hamble River naar Guernsey
De volgende ochtend duiken we direct de Solent weer op. We gaan vandaag een flinke ruk verder.
Torquay is de bestemming. s' Ochtends weg, langs Yarmouth, door de passage van de Needles, de
westelijke uitgang van de Solent, boven het eiland Wight. Hovercrafts, Ferry's en een 1000-tal
pleziervaartuigen. De zeilers nemen gewoon overal voorrang, ook al varen wij in de vaargeul.
Verschillende malen hebben we een bijna aanvaring. Dan een heel stuk ZuidWestelijk de zee op,
de nacht door en dan de volgende dag aankomen. Dat is het plan. De passage van de Needles luistert
altijd zeer nauw. Stroomversnellingen, draaikolken, zandbanken en een rare zee. Met Slack willen we
deze passeren, dat is het moment met de minste stroming. We moeten daar dus precies op de
juiste tijd arriveren. Gelukt, de zee was kalm, de wind was matig, eitje dus!
 
  
 
       
 
Het blijft spectaculair om te zien. Op de laatste foto kun je zien hoe een ondiepte brekers veroorzaakt.
En behoorlijk hoge ook. Dat komt op de foto niet zo tot zijn recht. We volgen het Needles Channel en
gaan heel ver de zee op om zoveel mogelijk de kapen met hun stroomversnellingen te vermijden.
Onderhand draait de wind iets, neemt behoorlijk toe, de stroom loopt nu mee, dus we gaan, met zo'n
8 a 9 knopen over de grond, als een speer naar het Zuid Westen. Op een gegeven moment stond er
zelfs even 23 knopen op het log, we zullen wel in een onderzeese stroming gezeten hebben. Maar
plannen zijn er om te veranderen en dat doen we dan ook. Niet Torquay wordt de bestemming, we
zakken af naar Guernsey, een van de Kanaaleilanden. Na een lastige oversteek over de shippinglane
in de buurt van de Eilanden, het was loeidruk, er was bijna niet overheen te komen. Een van de schepen
was zo leuk een schijnwerper op ons te zetten en zelfs toen we heel ver uitgeweken waren, bleef
hij ons nog volgen. We konden geen hand voor ogen meer zien, totaal verblind. Verder was er ook
nog een zeilrace aan de gang, deze mensen kijken nergens naar, crossen overal tussendoor, tegen
alle regels in. Best een heftige passage. Roderick heeft nog een flinke bui regen over zijn nek
gekregen, ik lag lekker te slapen. Dat is het voordeel van een wachtsysteem... Bij daglicht, koersen we
om het gebied heen, waar ze alle explosieven dumpen en aangezien wij juist overdag een melding
gehoord hadden om op te passen voor een losgeslagen mijn, die niet gedetoneerd was, zijn we er heel
omzichtig om heen gegaan. En dan op naar de aanloop naar Guernsey. Een paar jaar geleden hebben
we deze passage als een ware wildwaterbaan genomen, doodeng, zoveel stroming, die je alle kanten
opzwiept, vooral de kant van de rotsen. Maar nu was ook deze aanloop een eitje, misschien uit
medelijden met een paar vermoeide zeilers. Om 7.30 's ochtends komen we bij St Peter Port
aan. We kunnen nog niet naar binnen, er staat nog niet voldoende water boven de drempel. Buiten
meren we af aan de "waiting pontoon". Het zonnetje schijnt, het is hartstikke warm. Alle dikke kleren uit.
Lekker uitrusten. Hier blijven we een paar dagen.
 
  
 
  
 
De haven heet 2 meter diep te zijn, maar bij laag water komt de boot steeds verder boven water.
We staan dus op de kiel, de hele voorpunt komt 10 cm boven water uit. Niet prettig, zeker niet als
er een groot schip langszij aan ons vastgeknoopt ligt en 6 mannen heen en weer over ons schip heen
moeten lopen. Maar zij doen heel voorzichtig, trekken ook nog keurig hun schoenen uitvoor zij ons
schip betreden. 's Avonds gaan we uit eten bij de Indier en wandelen dan weer terug. Dan nog het
spektakel bekijken als de haven weer opengesteld wordt. De haven kan alleen binnengelopen worden
2 uur voor en na hoogwater. Dus iedereen wil tegelijk naar binnen en naar buiten. Aan de wachtsteigers
liggen de boten 6 rij dik te wachten om naar binnen te kunnen.Tezelfdertijd vertrekken er ook een aantal
boten tegelijk. De havenmeesters scheuren ertussendoor met hun bootjes om ieder aan een plekje te
helpen. Wat een gedoe en gefriemel. We zitten eerste rang toe te kijken. Dan nog een borrel op een
buurboot en dan is het weer mooi geweest. Zondag houden we een echte rustdag, maandag gaan we
boodschappen doen voor de oversteek, veel blikjes drinken en dergelijke en daarna waarschijnlijk
nog met de bus het eiland rond. Bij het instappen betaal je 60 pence en zolang je er niet uit gaat, hoef
je niet te betalen. Eenmaal uitgestapt, moet je opnieuw 60 P betalen. Tof systeem. Dinsdag willen we
starten met de oversteek naar Spanje. De watermaker doet het trouwens uitstekend. Eerst hebben we
het in Enkhuizen geprobeerd met IJsselmeerwater en afgelopen week in het Kanaal met zoutwater.
Het is echt een wonder van vernuft. Hij maakt 10 liter vers drinkwater uit 100 liter "vuil" water. En prima,
geen bijsmaak, gewoon lekker zuiver fris drinkwater. Maandag, 05 juli 2010, rondrit Guernsey. Vandaag
hebben we dus inderdaad een rondrit met de bus gemaakt. Lekker de wereld aan je voorbij laten komen.
Bij Pembroke Bay in het noorden zijn we uitgestapt en hebben we wat rondgewandeld.
 
  
 
Nu, na al weer een paar jaar rondtrekken met de boot,vind ik Guernsey nog steeds een heel aantrekkelijk
eiland. Mooie huizen, meestal van natuursteen, schitterende natuur en veel bloemen. En niet te vergeten
die schattige lichtbruine koeien, die lichtgele melk geven. Heerlijk van smaak. Alleen was ik een beetje
vergeten, dat ik daar helemaal niet tegen kan en na 2 glazen kon ik letterlijk geen pap meer zeggen,
dood en doodmoe.  Melkallergie, weet je nog? Stom!
 
  
 
  
 
We hadden 4 dagen vooruit betaald, maar ieder laagwater staan we weer op de kiel en de voorkant
komt te ver uit het water. We horen tot de witte lijn in het water te liggen. Er komt ook nog een goed
weerslot aan om over te steken, dus eigenlijk willen we een dag eerder vertrekken. "Roderick, ga jij
eens vragen of we geen refund kunnen krijgen, omdat we eerder moeten vertrekken, de waterstand
is in de haven te laag." Nou hij kon kletsen als Brugman, maar we kregen geen dag terugbetaald.
In ieder geval leuk geprobeerd.
 
Dinsdag, 06 juli 2010, vertrek Guernsey,
Woensdag, Donderdag, Vrijdag, Zaterdag onderweg naar Spanje.
Vandaag willen we aan de oversteek naar Spanje beginnen, in een keer door om Bretagne heen en
dan rechtstreeks over de Golf van Biskaye. 5 dagen en 4 nachten achtereen. Er is goed weer voorspeld,
dus laten we maar meteen vandaag gaan. We zijn druk bezig het schip klaar te maken, laatste
boodschappen halen, vers brood, fruit en groente, komt er een vrouwelijke havenmeester aankloppen,
die aan Roderick te kennen geeft, dat hij vandaag met hoogwater de haven moet verlaten, want het
is hier te ondiep voor ons schip. Ja, daar hadden we het al eerder over gehad. Roderick geeft als
antwoord, dat hij op voorhand geinformeerd heeft of wij met onze 2 meter diepgang terecht konden en
dat dit volgens hen geen probleem zou zijn. Nou meneer, dan is uw schip dieper dan 2 meter. Ja, zo kan
ie wel weer! Na een flinke discussie blijkt dat de diepte op onze plaats maar 1, 90 meter is. Nu dan
moeten we maar buiten gaan liggen....Tja, zegt Roderick, dan ga ik meteen weg, maar dan wil ik wel geld
terug voor deze dag. Hij heeft er nog flink wat moeite voor moeten doen, maar toch een refund gekregen.
Ha, Ha!Uiteindelijk kunnen we pas om 12,30 uur vertrekken, dan staat er voldoende water boven de
drempel om de haven te verlaten. Dag Guernsey, het was weer hartstikke leuk.
 
  
 
Het is schitterend, helder en zonnig weer, alleen erg weinig wind. We liggen weldra al 3 uur achter
op schema. In verband met overtrekkende fronten en een depressie op de Golf van Biskaye, moeten
we het schema goed in de gaten houden. We hebben driekwart dag speling. Het is een heel rustige
vaardag, we schieten niet erg op, daarentegen was de nacht erg prettig, het was niet koud,
duizenden sterren aan de hemel, een heel kleine maansikkel met een enorme halo erom heen. We
varen nog steeds boven Frankrijk. Woensdagochtend (7 juli) komt er wat meer wind opzetten, helaas
recht op onze neus, we moeten met het getij mee Ile d' Ouessant ronden, de uiterste westpunt van
Bretagne, dus zetten we de motor bij. De hele dag gebeurt er niets, de lucht trekt dicht, geen goede
wind, geen visjes, geen schepen, gewoon een stomme doorhaal dag. De deining van de oceaan is al
goed te merken. De golfhoogte bedraagt al zo'n 2 meter. Om 20,30 uur zijn we eindelijk om de west
punt heen en gaan we een koers van 200 graden varen. In de nacht hanteren we nu een wacht-
systeem van 4 uur op en 4 uur af. Dat bevalt nu beter, ook omdat het 's nachts niet meer zo koud is.
Degene, die wacht heeft, zit meestentijds buiten, altijd aangelijnd aan veiligheidslijnen aan het schip,
zodat de ander even rustig kan gaan liggen, met de rustgevende gedachte, dat als hij wakker wordt,
de ander nog aan boord van het schip is. Het schip staat op de stuurautomaat, dus als je per ongeluk
je evenwicht zou verliezen en overboord zou slaan, vaart het schip gewoon door. Door het geruis van
de golven en de wind in het want, zou de ander het misschien niet eens merken. Vandaar dus deze
veiligheidsmaatregelen, waar we ons ook echt aan houden.
 
  
 
  
 
En na een lange donkere nacht, wordt het vanzelf weer licht. Nieuwe dag, nieuwe kansen, nieuwe
winnaars. Het is inmiddels donderdag, 08 juli 2010. Om 6.00 uur lost Roderick mij nog een keer af,
dan duik ik nog even op zijn warme plekje en overdag pakken we beide hier of daar nog een uurtje.
In de loop van de ochtend gaan we de gennaker zetten, ons speciale lichtweerzeil. Nou zo'n eerste
keer in het seizoen, kost dit behoorlijk wat tijd. De schoten moeten weer ingeschoren worden, er
mist een sluiting. Als hij dan eindelijk gehesen is, is er zo weinig wind, dat als we van een golf afzeilen,
het zeil telkens weer dicht slaat. Roderick gaat staan stoeien op het voordek om de spi-boom er in
te zetten. Hoop werk, resultaat niet naar onze zin, boom er weer uit. Op een haartje na, lag Roderick
met boom en al bijna overboord. Plots komt er wat meer wind en we beginnen te lopen als een trein.
Komt er opeens een visser vlak voor ons langs de bocht om, met lijnen van over de honderd meter.
Eikel, maar hij heeft wel voorrang.
 
  
 
We zeilen een paar uren super. Dan begint de wind ineens wel heel hard te blazen. Binnen no time
hebben we een wind van meer dan 32 knopen. Dat is gevaarlijk met dit zeil. We varen ook net op de
breuklijnen van de aardschollen hier, daardoor heb je al een raar golfpatroon, maar door de wind
worden de golven enorm opgezweept. De hele handel moet zo snel mogelijk weer gestreken worden.
Nou daar hebben we met z'n tweetjes ons handen meer dan vol aan. Het is hard aanpoken. Bezweet
en moe zitten we in de kuip, de rolgenua staat weer uit, het grootzeil met een rif erin. Okay....een uur
later is de wind helemaal weg. De rest van de tijd hebben we motor aan, motor uit, zeilen gezet, zeilen
weggedraaid, nieuwe manier geprobeerd, andere combinatie uitgeprobeerd. Het breekt zo lekker de
week... Onderhand maar wat lekkers gekookt en dan zit je midden op de oceaan lekker te smikkelen.
Tijdens mijn nachtwacht begint het ineens stevig te waaien, de golven staan dwars en zijn zo'n 3 meter
hoog. We gaan keihard door de pikdonkere nacht. Ik roep Roderick erbij en dan zitten we samen heel
romantisch de nacht uit te dienen en dan is het alweer vrijdag 9 juli. Al die tijd hebben we geen grote
vissen of dolfijnen gezien, maar vandaag is het feest. Ik lig net te slapen of Roderick roept:
" Von, Beestjes!" Je kunt niet altijd meteen zien, wat het zijn. Dan sta ik al naast mijn bed, gris in een
handeling mijn reddingsvest en mijn fototoestel mee. Tot 3 keer toe kwamen er een 20 tal dolfijnen met
de boot meezwemmen. Fantastisch!
 
 
Om deze foto te realiseren, heb ik er ongeveer 100 gemaakt, waar je alleen maar blauwe golfjes en
spetters op ziet. Dolfijnen zijn zo snel en wendbaar, tussen het moment van afdrukken en reageren
van het fototoestel zijn ze al weer ondergedoken. Maar Gaaf! Gaaf! Gaaf!
 
  
 
Zaterdag, 10 juli 2010, We varen lekker door, tot nu toe gaat het eigenlijk prima. Om 04.00 uur
'snachts passeren we weer de breuklijnen. Nu varen we op een diepte van 4600 meter en binnen
een afstand van 3,5 Nmijl, 6 kilometer ongeveer, verandert die diepte via 3000 meter, 1800 meter,
1200 meter naar 274 meter diep. Je kunt je haast niet voorstellen, dat het midden in de Golf van
Biskaye zo'n 5000 meter diep is. De dieptemeter slaat dan ook op tilt, die geeft fictieve waarden aan.
Nog 10 uur te gaan, vanmiddag laat moeten we zo'n beetje aankomen in La Coruna, Spanje. Helaas
zit het ineens potdicht van de mist. Zeemist is hier een bekend verschijnsel. 8 uur lang kunnen we
niets zien en varen we met een blerende misthoorn aan, met onze eigen oren op steeltjes.
Roderick gaat nog maar eens nakijken hoe het ook al weer zit. Een varend schip geeft andere signalen,
als een schip voor anker of een zeilschip. Hele grote schepen hanteren ook nog een bel en een gong.
We hebben ons lesje weer even gerepeteerd.
 
  
 
En kijk wat komt daar ineens tevoorschijn? De kust van Spanje. Dat hebben we netjes gedaan. Van
het ene moment op het andere is de mist weg. Het leuke is ook, omdat we hier vorig jaar al waren,
dat je direct herkent waar je bent.
 
  
 
  
 
En zaterdag, 10 juli 2010 om 16.15 uur meren we af in de Darsena Marina, waar direct een Nederlandse
delegatie klaar staat om onze lijnen aan te pakken. Nils en Hanneke, van de Pelagie, kennen we al
van een vertrekkersbijeenkomst, Anneke en Cees, van de Beau, herkenden ons direct. Cees zei
meteen: "Zijn jullie niet die mensen die net hun zaak verkocht hebben?" Zij hadden ons ook al eens
bij een bijeenkomst gezien en wisten alles van ons via de website Leuk kunnen jullie morgenavond
ook mee voetbalkijken op het plein. Roderick en voetbal.... Wisten wij veel dat we in de finale zaten.
Nou eigenlijk willen we eerst even slapen, dan gaan we vanavond chique uit eten in de Koninklijke
Yachtclub, want het is onze trouwdag (41 jaar, ja ja ). Dat hadden we vorig jaar ook hier gedaan en
dat vonden we nu wel heel leuk. Uiteindelijk zijn we samen met Anneke en Cees in de Real Club Nautico
de Coruna wezen eten. Over het hoe en waarom kijk je maar even naar de website van 2009, onder
het kopje Noord Spanje. Het was supergezellig en heerlijk.
 
  
 
    
 
Zondag, 11 juli 2010, We zijn de dag begonnen met een bezoekje aan de katamaran van Hanneke
en Nils, de Pelagie. Wat een ruimte! Daarna schoon schip maken en een dingen doen.
 
  
 
En natuurlijk 's avonds op het plein de finale Spanje-Nederland kijken. Ik had heel enthousiast mijn
oranje bloes gepakt, maar durfde hem toch niet aan te doen temidden van al die in Spaanse vlaggen,
pruiken en oorlogskleuren geklede fans hier. Alle nederlandse schepen waren ze langs geweest, dus
we gingen met een heel groepje. De Spanjaarden grijpen bij elke gemiste kans naar hun hoofd en
natuurlijk luid gejoel bij iedere Nederlandse overtreding. Iedereen kent de afloop, 1-0 op het laatste
moment voor de Spanjaarden, ze rijden nu nog steeds hard toeterend door de stad.
 
    
 
  
 
We gaan door met Spanje 2010