Oktober 2012, Onderweg van Vava'u naar Opua, New Zealand



We zijn dus onderweg naar New Zealand, er was weinig wind verwacht, maar er is

nauwelijks een zuchtje, we varen op de motor op een spiegelgladde zee tussen

de laatste eilanden van de Vava'u groep door, het loopt al tegen zonsondergang.



Vervolgens zigzaggen we langs  de vulkanen. Er zijn er heel wat, uit sommige

vulkanen zie je af en toe een pluimpje rook komen.


 


Soms varen we ook door wat "rommel" heen, het lijken stukken spons of

wierdoppen, een soort opgedroogd Purschuim, het blijkt het uitgestoten en

gestolten "lavaschuim" te zijn van een vulkaan in de Kermadec groep, een stuk

zuidelijker.

We hadden verwacht een aantal grote dieren te zien, zeker nu de zee zo glad is,

maar nog geen spierinkje in het vizier gehad. De zon schijnt, de motor doet het

als een naaimachientje, de boot is afgeladen met fruit en verse groenten, die

Valini nog kwam brengen voor vertrek, om de stuurstand hangen de

bloemenslingers, die ze ook nog voor ons gemaakt had. Als je 's nachts naar

buiten loopt, ruikt de hele kuip naar gardenia's.



We varen ongeveer 240 graden, zodat we bij de 30e graad ongeveer boven New

Zealand uitkomen en dan in principe recht naar beneden. Voor wie niet helemaal

goed georienteerd is: van de orkaan Sandy hebben wij geen last, maar hier

moeten we goed opletten voor de snel opvolgende hoge en lage drukgebieden

met heel veel wind, die als ze in de convergentiezone aankomen heel erg

vervelend kunnen doen. We varen richting Minervareef midden in de oceaan, 476

Nmijl verderop, eventueel kunnen we daar een stop maken om een beter

weersysteem af te wachten. We zien wel, zo lang van te voren kunnen we toch

het weer niet inschatten. Onze positie op woensdag 31 oktober om 14.00 uur

boordtijd is 19.28 S  175.09 W (het is bij jullie nu 12 uur vroeger dan bij ons, dus

02.00 's nachts).


Vrijdag, 02 november 2012, onderweg naar Opua, New Zealand.


Dinsdag dus vertrokken om 16.00 uur, woensdag bijna de hele tijd de motor

aangehad, donderdag grotendeels gezeild, weliswaar langzaam maar gestaag en

merendeels de goede kant op.



Nu is het alweer vrijdag, perioden met motoren wisselen af met zeilen. Sinds

17.00 uur begint de wind een beetje door te zetten, dus nu hebben we aardig de

gang erin. De zee was tot nu toe heel kalm, we konden rondom de horizon zien.

Buiten de zonsopkomst en ondergang en de maanopkomst en ondergang is er

niet veel te zien. Wir schauen ins Blaue hinein. Blauw water, blauwe lucht.


 


Er zijn meerdere schepen onderweg naar New Zealand, maar sinds ons vertrek

hebben we helemaal niemand gezien. We eten ons suf aan bananen, die zo

langzamerhand allemaal tegelijk rijp worden en papaya's, verder heeft al het

groenvoer ook een beperkte houdbaarheid, dus we knagen heel wat af. Voorlopig

gaat het als een zijtje, dus van ons mag het zo blijven. Onze positie op vrijdag

20.00 uur LT is 21.36 S  177.13 W. We hebben al 301 Nmijl afgelegd en moeten

er hemelsbreed nog 952.


 


Zondag, 04 november 2012, onderweg naar Opua, New Zealand.


De hele ochtend zonder een zuchtje wind, dus de motor moet continue aanblijven.

We zijn van koers veranderd, we varen zoveel mogelijk westwaarts in verband

met een ernstige stormwaarschuwing. Er komt een erg laag lagedrukgebied over

met gigantisch veel wind. Er wordt  mer dan 50 knopen verwacht, dat zit tegen

orkaankracht aan. De kern zal woensdag over het Minervareef trekken. Voor ons

dus zaak te maken dat we wegkomen. We passeren om 16.00 uur het Minerva

Reef op 50 Nm afstand, vanaf dit punt gaan we verder om zo veel mogelijk buiten

het centrum van de storm te raken. Om even op adem te komen zetten we de

motor af en blijven even dobberen. Het wordt een heel fijn uurtje. De oceaan is

schitterend mooi om te zien, spiegelglad, met af en toe een zijden rimpeling, alle

kleuren donkerblauw, rondom de horizon zichtbaar met daarboven de lucht in

lichtere tinten blauw met hier en daar een kleine cumulus wolk en in dat

sprookjesachtige geheel liggen wij als enige scheepje.


 


Het water is zo helder, je kunt diep naar beneden kijken, ook daar is alles rustig,

diepblauw, de zonnestralen breken onder het oppervlak en worden als een blauw

prisma teruggekaatst vanuit de diepte. Magisch gewoon!

Ik zou er wel in willen duiken, maar dat durf ik nu toch niet. Niet alleen wat

betreft grote haaien, maar ook vanwege de kwallen en dergelijke. We zijn hier zo

ver van de bewoonde wereld af. Jullie zien, ik ben af en toe best verstandig. Het is

ook een goed moment om onze stormfok na te kijken, een speciaal stormzeil,

stevig en knaloranje, we hebben het zeil al uitgegraven, nu eens controleren, hoe

deze ook al weer aangeslagen moet worden en alle sluitingen nakijken en erbij

zoeken. We hebben dit zeil nog nooit gebruikt. Zeil gehesen en vervolgens weer er

af, opvouwen en in de zak. Als we weer gaan varen, we moeten tenslotte toch

tempo blijven maken, zien we iets drijven, we varen er langzaam op af, kunnen

het niet goed onderscheiden, dus heel voorzichtig. Het blijkt een wrakstuk te zijn,

er onder verscholen zwemt een gigantische school vissen, en dan ineens komen

er vlak aan de oppervlakte naast het schip heel rustig een tiental Mahi Mahi's

aanzwemmen. Als in een aprookje, dit zijn Dorades van meer dan een meter lang,

maat kleine dolfijn, een goudkleurig lijf met fluoriserend blauw en groen, een

felgele platte staart en knalblauwe vinnen. Ik voelde me alsof een goede fee van

de zee alvast de koets laat voorkomen. Zooo Moooii!!!



Roderick roept dat ik naar de andere kant moet kijken en ook daar 20 Dorades.

Wauw! In de verte zwemt ook nog iets echt groots, maar we kunnen niet

onderscheiden wat.



Dan moeten we echt weer verder, na een paar uurtjes komt er eindelijk wat wind

en kunnen we zeilen. Dat werd hoog tijd, want de dieselvoorraad gaat er zo wel

snel door heen. Het voelt raar, dat je in zo'n windstil en sprookjesachtig gebied

moet zien weg te komen voor een storm over 3 dagen en dat je dit alleen maar

op de motor kan doen omdat er geen zuchtje wind staat. Maar het hoogtepunt

van de storm wordt nog steeds op het Minerva reef verwacht. Evengoed gaan er

nog zeilers onderweg naar Minerva en blijven daar nog rustig een nachtje over,

daar begrijpen wij echt niets van. Zo'n stormveld is zo groot, je kunt niet ver

genoeg weg komen, hooguit proberen om buiten de extreme zone te blijven.


 


 


Maandag,5 november, onderweg naar Opua, New Zealand.


Roderick loopt alle lijnen nog eens na, het blijkt dat de Furlinglijn van de genua

bijna doorgeschavield is. Deze dikte hebben we niet meer op voorraad, dus we

besluiten om de apinnakerlijn met aangepaste blokken daarvoor te gebruiken.


 


Het is niet ideaal, maar het kan wel zo. Weer een klus geklaard. Het is intussen

flink kouder aan het worden, hoe meer we zuidelijk we gaan, hoe kouder. 's

de nachtwachten vallen niet mee. We hebben het koud. Echt koud. Nu hoeven

jullie niet meteen meesmuilend te lachen, het is namelijk 20 graden. En ja wij

weten ook dat je dan in Nederland met een kort rokje aan naar het eerste de

beste terras rent, als het zo warm is. Maar wij zijn beter gewend en daarbij zitten

we tijdens de nachtwacht buiten in de wind, er komen nog al eens golven over, de

één is moe, omdat zijn wacht ten einde loopt en de ander is koud, want die komt

net uit zijn warme bedje. Dus op zoek naar onze Noorse Pakken. De hele hut

moeten we leeghalen, ergens achter de fietsen, maar we hebben ze. Nu ook nog

de mutsen opduikelen, dan kunnen we er weer tegen.

Een grote vliegende vis is tegen de boot aangevlogen en gecrashed.


 


Hierna komt er niet veel meer uit onze handen, de wind begint flink toe te nemen

met harde plotse vlagen, korte steile golven, die met groot geweld en lawaai

tegen het schip slaan. Doordat ze zo kort zijn, klimt het schip er tegenop,

eenmaal boven houdt het water op en komt het voorschip vrij te hangen en

dondert dan met grof geweld en veel kabaal weer terug in het water. Dat gaat zo

door tot 23.00 uur, dan neemt de wind af en vlakt de zee af, waardoor we een

beetje bij kunnen komen en wat slapen. Op het radionet de volgende ochtend

geeft iedereen zijn positie door en de staat van de zee en de wind, Roderick meldt

tot algehele hilariteit á la James Bond "Shaken not stirred". Er zijn meer dan 40

schepen onderweg en we hebben er geen een gezien tot nu toe.


Dinsdag, 06 november 2012, onderweg van Vava'u naar Opua.


Vanochtend weer direct brood gebakken om 5.00 uur, dat is een tijd, dat het vaak

wat rustiger weer is en het meel afwegen voor het deeg en kneden, bakblikken

klaarmaken enz op een stampend schip is niet het allergemakkelijkste. Verder

een stapel pannenkoeken gebakken voor morgen, een grote pan soep gemaakt

op voorhand, zodat we af en toe zo iets kunnen pakken, zo mogelijk. De voorraad

eten nagekeken, je mag een heleboel niet invoeren in New Zealand, dat wordt

allemaal in beslag genomen, dan kunnen we het beter zelf opeten. Hete pittige

linzensoep met allerhande verse groenten en kruiden. We hebben de hele dinsdag

kunnen zeilen, het is nu avond, het begint weer aardig te spoken, terwijl ik dit

stukje aan het schrijven ben komen er grote golven over het dak van het schip.

Je schrikt je af en toe wezenloos. We schieten goed op,om 1800 LT is onze

positie 26.48 S  177.29 E.


Zaterdag 10 november 2012, nog steeds onderweg van Vavaú Tonga naar New

Zealand. Regen, Rukwinden en Rotgolven.


We zijn er nog steeds, we hadden gelukkig ook niet anders verwacht, maar het

viel niet mee. Wat een geweld. En dit was dan nog niet eens De Storm, die

depressie is nog niet zover van plaats veranderd, dat geeft ons de kans om nog

wat verder weg te lopen. Ik ga proberen het een beetje in woorden te vatten, te

beginnen met de dinsdagavond. Tegen 20.00 uur 's avonds wacht ons een

verrassing, we krijgen een ander Low over ons heen. Uit het niets begint het

keihard te waaien en te regenen. De wind gaat direct naar 20/25 knopen en

vervolgens naar 30/35 en in vlagen nog harder, windkracht 8/9 B.De golven

beuken tegen de ramen met een rotklap of vol tegen de romp, KEDENG! komen

vol over het dak heen, slaan in de kuip. De golven zijn hoog, meer dan 4 meter,

steil en kort na elkaar, iedere 6-8 seconde komt er een nieuwe berg water

aanrazen. Doordat ze zo steil zijn, valt ook het voorschip in het dal achter de golf,

het water is daar gewoon weg, je valt dan met een klap terug op het water.

Afschuwelijk. Je kunt geen hand voor ogen zien, de wind giert, de golven brullen,

alles kraakt, beukt, ragt en kreunt, alleen de windgenerator kan zijn lol niet op, de

ampères stromen binnen. Het schip stampt, slingert, springt, slipt, gaat op z'n zij,

accelereert of wordt ineens vol tegen gehouden als we in een golf duiken. Handen

en voeten, billen, rug, buik, je weet niet hoe je jezelf op de plaats moet houden,

we zijn heel wat keren van de kuipbank afgerold, door de kajuit heen geslingerd,

uitgegleden. Beetje eng na mijn operatie, maar allemaal goed afgelopen. Om

22.00 uur wisselt de wind continue tussen de 15 en 30 knopen binnen een paar

seconden. Dan gaat de wind ineens met het schip aan de haal. Het is moeilijk

onder controle te houden, natuurlijk zijn de zeilen allang gereefd, maar even  snel

zakt die wind dan weer in en dan moet je oppassen, dat je niet te langzaam gaat,

want dan nemen de golven de controle over. Er slaan nu steeds golven in de kuip,

dus ook over ons heen, één van ons zit buiten, zodat we snel kunnen ingrijpen in

nood, uiteraard vastgelijnd aan het schip,we zijn zeiknat, ijskoud en doodmoe,

van slapen komt natuurlijk niets. De stuurautomaat doet het fantastisch, beter

dan wij het zelf zouden kunnen. De golven raggen de boot met zoveel kracht, dat

deze continue uit de koers gedrukt wordt. De autopilot is echt een 3e

bemanningslid. Zelf zou je dit niet zolang vol kunnen houden. We gieren door de

inktzwarte nacht. Tussen door steeds die harde windstoten, 35 kn = ong. 60 km

per uur, nu begint het ook te stortregenen, bui na bui. Intussen is het woensdag 7

nov. geworden, onze positie is om 0.30 uur LT 27.13 S 177.15 E, de dagen lopen

in elkaar over. Regen, rukwinden en rotgolven. We hebben de stormschotten in de

kajuitopening gezet, in het holletje voor de ingang zitten we op een opstapje om

een klein beetje beschutting tegen het overslaande water te hebben. Maar soms

moet je toch op de bank zitten om de schoten te corrigeren en als het schip dan

zo'n zwiepert krijgt, val je gewoon weer op de grond, er is geen houden aan.

Binnen is het één natte bende, alle jassen, overalls, broeken, truien, petten,

shawls, handschoenen, T-shirts, hemden, onderbroeken en handdoeken zijn

zeiknat en zout. Bij het wisselen van de wacht moet degene, die buiten zat, zich

eerst uit zijn natte zooi pellen, dat valt niet mee op zo,n stampend schip. Dus

lekwater alom, waardoor de vloer weer spekglad is. Alles valt om, allereerst

jijzelf, het lampje dat je van je hoofd haalt, rolt door het schip, de handschoenen,

die je uittrekt vallen op de grond, de kleren die je in de douchecabine ophangt,

zwaaien meters uit door het geslinger en zorgen dat het laatste plekje aan boord

ook nog nat wordt. Wat een bende! Wat een kou! Waarom gaan we eigenlijk naar

New Zealand? Om 4.00 uur heb ik (Y) wacht, nog steeds pikzwarte nacht, verder

dan een meter kun je niet kijken. R. ligt volledig gekleed met zwemvest en

laarzen binnen op de bank, standby.


 


We hebben de stormschotten in de kajuitopening geplaatst, om te voorkomen dat

de golven rechtstreeks naar binnen komen. Het bovenste schotje laten we eruit,

dan kunnen we nog een beetje communiceren. Door alle herrie kun je elkaar

nauwelijks verstaan. In het ontstane holletje zit degene die wacht heeft (ik dus)

een klein beetje beschut, totdat er weer ingegrepen moet worden.


 


Er beukt een enorme golf zo hard tegen het schip, dat het in één keer achterste-

voren ligt, de autopilot geeft alarm, dat je als eerste opheft, zodat hij weer verder

stuurt. Het scherm van de grote plotter is  volledig wit met alleen ons scheepje

erop en de koerslijnen, die welke je stuurt, de kompaskoers, en die  welke je

werkelijk gaat, de koers over de grond, de lijnen kun je niet goed zien, het

scherm zit vol zout en waterdruppels. Ik kijk met mijn zoute beslagen bril op het

scherm en nog een keertje en nog eens. We varen 180 graden de andere kant op

naar het Noorden! De golf heeft ons in één keer omgedraaid, de wind is volledig

gedraaid, de autopilot is weer geactiveerd en zo varen we ineens met 6 knopen in

tegengestelde richting. Hoe deden de vroegere zeevaarders dat? Zonder GPS en

Plotters. In het donker heb je totaal geen oriëntatie. Goed wij weten wat er moet

gebeuren, maar nu nog de uitvoering. De golven zijn meer dan 4 meter hoog, met

uitschieters van zeker 6 meter, er zijn heel veel brekers, de wind giert en het

schip moet 180 graden gedraaid worden. Goed bedacht hoe en wat, maar lukken

ho maar! De opbouwende golven zuigen het water naar zich toe, de brekers

geven het schip een enorme zet. Motor gestart, Roderick erbij, dan nog eens

proberen en nog eens. Dan met vol gas draai ik het schip om, maar voor ik terug

kan sturen, kom ik in de zuiging van een golf en heb ik weer een volledig rondje

gemaakt. En nog een rondje van de zaak en dan HeHe, we varen weer de juiste

richting op. Dat was tricky! Net als ik opgelucht adem haal achter het stuurwiel,

slaat er toch een enorme golf in de kuip, we staan tot onze enkels in het water,

dat er gelukkig ook weer snel uitstroomt. Alleen het water, dat via de halsopening

van mijn pak naar binnen gekomen is, kan maar op één manier weg, over mijn lijf

naar beneden, brrr. Ik ben het zo zat. We worstelen weer door, om 6.00 wordt

het weer licht, onze positie is 27.42 S 177.04 W, nu kunnen we tenminste zien in

wat voor een heksenketel we terecht gekomen zijn. Het is echt gevaarlijk, maar

hier zullen we toch doorheen moeten. We zijn heel alert en proberen zo veel

mogelijk met de golven mee te sturen en uit de gevarenzone weg te komen. Het

gaat zo nog de hele dag door.. Om 15.00 uur is alle kleding doorweekt, ik moet

echt op zoek om nog een droge set voor bied te creëren. Het is koud en klam

binnen, kijken of de kachel het nog doet. Alleen die gebruikt diesel, dus die mag

niet te lang aan. Dan de volgende nacht van woensdag op donderdag (8

nov),positie om 0.00 LT 28.35 S 175.35  E. Regen, storm, donker en

onvoorstelbare herrie, dat lawaai daar word je gewoon ziek van. Het is binnen 18

graden en buiten zeker niet meer dan 15, we zijn zo moe en koud. We varen

verder met zeilen formaat zakdoek. En dan komt donderdag de zon weer op. Yes!



We kunnen weer om ons heen kijken. De golven zijn nog steeds 4-5 meter,

sommige klimmen op elkaar en dan heb je 7-8 meter, als of het niks is. Je ziet ze

omkrullen, eng!, maar tot nu toe loopt het goed af. Er zijn grote plekken ontkleurd

water (patches of discoloured water) op de kaart aangegeven. Geen idee wat we

kunnen verwachten. Het zijn grote plekken met licht blauw ontkleurd water,

midden in het donkerblauwe water van de oceaan, als of er een reuzefles

bleekwater leeggegooid is. Heel typisch, heel eng om overheen te varen. Toch

eens uitzoeken hoe dit fenomeen ontstaat. Over het radionet van het Pacific

Drifters Net horen we hoe het de andere schepen vergaan is. Nou ook niet best

natuurlijk. Een paar schepen hebben windstoten van 55 knopen en meer gehad,

er is veel schade, één schip is echt in nood geraakt, daar is een medezeiler naar

toe gevaren, de Adventure Bound, na de nood oproep, maar die had ook 15 uur

nodig en kon niets doen, ook een SAR schip is er naar toe gezonden, die kregen

de mensen ook niet veilig van boord, dus uiteindelijk is er een oorlogsschip van uit

New Zealand naar toe gevaren, maar die had ook op volle kracht 2 dagen nodig

om er te komen, de mensen zijn van boord gehaald, hun schip (Windigo) met alles

er op en er aan is op zee achter gelaten. Wat er precies gebeurd is, weet op dit

moment niemand. Eindelijk tegen de middag nemen de extremen af, de wind zit

tussen 15 en 21 knopen en de golven verliezen hun scherpe randen. We zeilen

"rustig" verder, warmen weer wat op. De golven slaan nog wel met grote

regelmaat in de kuip. We proberen om beurten ( ik een beetje meer als hij) wat

slaap in te halen. We zijn afgeknoedeld.


 


Onderhand zijn we 400 NM ten Noorden van Opua aangekomen, hier moeten we

afbuigen naar pal Zuid, maar dat is onmogelijk. Pal tegen de wind en de

huizenhoge golven. Dus blijven we gewoon ZZW sturen om uit dit gebied weg te

komen, tot voorbij New Zealand en te wachten tot de golven en de wind afnemen,

dan maken we een slag terug om zo alsnog in Opua te geraken. Op deze hoogte

komen  de depressies met westenwind voor en daar willen we dan gebruik van

maken.


 


Vrijdag, 9 november 2012.


Positie om 0.00 LT, 29.13 S 173.50 E. Het radionet beluisterd, er is veel schade

en er zijn veel problemen. Wat dat aangaat mogen wij niet klagen, het schip heeft

zich geweldig gehouden. We hebben de nieuwe koers in de plotter gezet, volgens

de gribfiles gaat dit goed lukken, ETA (verwachte aankomsttijd) Opua,

zondagmiddag. En nu krijgen we over de radio de melding dat de kern van de

depressie (welke nu weer?) op zondagmiddag boven Opua ligt met hevige regen

en windstoten. Ja hoor, zo kan ie wel weer! We zien wel, we gaan eerst proberen

om tegen de golven en de wind strak op te kruisen, het is een riskante koers,

maar Roderick doet het geweldig. Voorlopig zijn we nog zoet. De golven vlakken

af, het zonnetje schijnt, we redden het wel. Een beetje puin ruimen, spullen

drogen, bananenpannekoeken bakken en dan ziet het leven er een stuk vrolijker

uit. Roderick moet 48 uur van te voren contact opnemen met de New Zealand

autoriteiten om onze exacte aankomsttijd aan te geven.


 


De verse voorraad is bijna op. We hebben er flink tegen aan gegeten.


Zaterdag, 10 november 2012, positie om 0.00 LT 30.38 S 172.29 E. We varen

onder een schitterende sterrenhemel, matig windje, matige golven, gewoon een

nacht heerlijk zeilen. Overdag verdwijnt de wind af en toe, maar de zon schijnt,

de oceaan ziet er prachtig uit. Verwachte aankomst Opua wordt maandag.

Positie nu om 17.00 uur LT 31.36 S 172.49 E. Opua, Here we come!


Haaienrots?

 


 


Maandag, 12 november 2012, aankomst Opua, New Zealand.



Yes we zijn er! Het is nu maandag 13.30 uur LT en we hebben net afgemeerd aan

het Q dock. We mogen niet van boord voordat de douane, de quarantaine

officieren enz. langs geweest zijn. We hebben nog behoorlijk wat wind en regen te

verduren gekregen, maar iedereen die hier nu aankomt heeft dezelfde ellende

doorstaan. En dan geldt toch Gedeelde Smart is Halve Smart. Zodra we ons met

de scheepsnaam voor de douane meldden, begonnen een heleboel bekenden ons

op te roepen om ons welkom te heten. Iedereen hier is erg bezorgd voor de

schepen onderweg. We hebben ook van de cruisers emails onderweg gekregen

om ons sterkte te wensen. Zo lief.


 


New Zealand ziet er bij aankomst schitterend uit, dan vaar je even later de Bay of

Islands binnen en dat is toch een prachtig zeilgebied. Ik zei al direct tegen

Roderick: Ik weet niet of ik hier nog weg wil. Overal eilanden, rotsen, strandjes,

prachtige bomen, schoon, goed beboeid, wat een luxe. En natuurlijk regen, regen

regen, dat is minder. De volgende depressie waarschuwingen met harde wind

werden alweer uitgezonden. Nu stop ik, Roderick is van de laatste eitjes een

omelet aan het bakken, als de MAF komt worden die anders in beslag genomen.

Onze positie 35.19 S 174.07 W. We hebben een ligplaats in de marina Opua

gereserveerd, daar gaan we straks naar toe, dan een lekkere warme douche, bij

kletsen met iedereen en vooral veel slapen.

Vanavond is er hier een feest georganiseerd voor de cruisers.


Het Quarantaine dock ligt helemaal geïsoleerd, het is verboden het schip te

verlaten, je moet wachten op de officials.


 


Na de officiele papieren allemaal ingevuld te hebben, gaat de MAF official op

inspectie. Alle verse groenten, fruit, melkproducten worden in beslag genomen.

Ook mijn voorraad rijst, een aantal blikken vlees (snik), en andere spullen

moeten er aan geloven. Inspectie van mijn hiking schoenen, de zolen had ik

gelukkig mooi schoongeboend, en daarom hoefden we de fietsjes niet helemaal

uit te graven, tenslotte ben ik zo'n helder wijf, hij gelooft het wel. Eindelijk krijgen

we clearance om de marina binnen te varen.


 


Eenmaal op de kant wordt het pas echt leuk, iedereen komt naar ons toe, begroet

ons, het ziet er fantastisch uit, alles is heel, schoon, goed onderhouden en

georganiseerd. Een mooi douchegebouw met ruime douchecabines en veel heet

water. Een ruimte met wel 15 wasmachines en drogers, een havencafe, een

scheepswinkel, nee, zelfs twee, een kleine supermarkt en de Opua Yachtclub. Er

zijn wel weer veel regels, waar je je aan moet houden. We melden ons eerst aan

bij het havenkantoor. Daar worden we met wat Nederlandse woorden om de oren

geslagen, er zijn medewerkers die van origine uit Nederland komen en al 30 jaar

hier wonen. Erik is er één van. Om gebruik te mogen maken van de walstroom, de

electriciteitaansluiting op de steiger, moet er eerst een keuring plaatsvinden. Dan

krijg je een certificaat ( kosten totaal 105 NZD) en dan kun je voortaan ook in de

andere havens gebruik maken van de walstroom. Erik komt dat keuren en raadt

eens waar hij vandaan komt? Uit Harderwijk natuurlijk. We kunnen hem dus mooi

vertellen hoe het er daar nu uit ziet. We treffen ook Don van Solstice aan, die

wilden we juist spreken. Die zijn een dag voor ons aangekomen, wilden in het

donker niet afmeren aan de lage douane steiger, dat leek hen riskant, dus hebben

ze een mooring opgepikt en zijn de volgende ochtend vroeg naar het Q dock

gevaren. Op het moment van afmeren springt Phyllis op de steiger, glijdt uit en

breekt haar heup. Zo zielig. Zij is met een rescue boat op een brancard van de

steiger afgehaald en naar de wachtende ambulance op de wal gebracht. Heb je

zo'n lastige tocht goed volbracht, heb je zo'n pech bij aankomst. Ze wordt nu

geopereerd in Whangarei.

Dan naar de Marquee, zoals dat hier heet, een grote feesttent. Er zijn deze week

allerhande festiviteiten georganiseerd voor de deelnemers van de All Points Rally

2012, waar wij ook deel van uitmaken. Er is vanavond een kennismakings/coktail

evening, heel gezellig, heel wat af te kletsen en ach, moe waren we toch al.


Dinsdag, 13 november 2012, Opua.


Voor vanochtend is er een wijnproeverij georganiseerd. Ik ga alleen, want

Roderick krijgt de electrakeuring. Eerst met de pont naar de overkant van de baai

en daar staat al een auto van de Vineyard te wachten om ons naar hun locatie

boven op de berg te brengen. Wat een schitterend uitzicht.



Er valt hier duidelijk veel regen in New Zealand, het is groen, groener, groenst.


 


De proeverij begint, kleine bodempjes in het glas, de wijnen zijn heerlijk. Maar 10

kleine bodempjes direct na het ontbijt in een moe lijf, hebben toch wel effect. Dus

tot aan de lunch maar verder op water.


 


Ik heb een lunch besteld van 2 kebabs met couscous. Heerlijk. Alleen wordt hier

natuurlijk ook wijn bij geserveerd, en wat voor één! Plus als afsluiting een glas

port. Een beetje onvast ter been kom ik terug in de marina.


 


Als ik terugkom heeft Roderick intussen rondgekeken naar een auto en zowaar er

staat er één, waar hij eigenlijk wel op valt. Een 8 persoonsbusje met

neerklapbare banken. Hij neemt me mee naar de verkoper, maar ik wil toch wel

graag een dagje bedenktijd, om het even helder op een rijtje te zetten. We

vragen hem om de auto een dag voor ons vast te houden. Dat was maar goed

ook, want direct na ons was er al een koper. Daarna wonen we  3

achtereenvolgende seminars bij, 1e over Cruising New Zealand, 2e over

onderhoud dieselmotoren, 3e over touw splitsen en dan voornamelijk over de

nieuwe soorten lijnen. Daarna is het alweer 18.00 uur en gaan we direct over tot

de Pizza & Amateur Talent Night. Bekaf rollen we in ons bedje in een koude boot.

Er liggen bergjes hagelstenen op de steiger. Nu eerst maar eens ons

winterdekbed opgraven. Het is raar slapen in een boot, die helemaal stil ligt, er zit

geen beweging in.


Woensdag, 14 november 2012, Opua.


Een vroege start, zoals we gewend zijn, maar Oh, wat is het koud. 13 graden. Dik

aangekleed loop ik naar het toiletgebouw, onderweg kom ik Kiwi's (New

Zealanders) en Aussie's (Australiërs) tegen op blote voeten met een korte broek

en een trui. Tja, verschil moet er wezen. We moeten nu eerst naar het volgende

dorp zien te komen om geld te pinnen. Er is hier geen geldautomaat, we hebben

voor de eerste dag 50 NZD op kunnen nemen bij het havenkantoor, maar daar

betaal je dan ook de borg voor de sleutel van en de rest is al op. We vragen bij de

autoverkoper of we de auto mee mogen nemen voor een proefrit en dat we dan

meteen langs een ATM machine gaan. Geen probleem. Nou daar gaan we met de

Mazda Bongo Wagon, City Runner, op naar Paihia, 8km verderop, aan de

linkerkant van de weg rijdend.


 


De auto doet het prima, dus we nemen hem. We kopen hem met terugkoop

garantie, na 6 maanden brengen we hem terug ( in dezelfde staat natuurlijk,

hopen we) en dan wordt hij teruggekocht voor dezelfde prijs minus 1500 NZD.

Vandaar dat we hem nu al aankopen in plaats van over 2 maanden of zo.. Over de

berg en langs de kust en dan zijn we in Paihia. Wat een overvloed in de winkels,

het overweldigt me gewoon.


 


We gaan geld halen en lopen dan wat rond, dan langs de tourist information waar

we een zak vol folders halen en een wegenboek. In de supermarkt vraagt een

cruiser ons of wij met de auto zijn en of hij dan een lift kan krijgen naar de

marina. Geen probleem natuurlijk, alleen vertel ik hem dat het Rodericks eerste

maal is, dat hij links moet rijden, misschien wil hij dan wel niet. Oh, dus jullie

hebben net een auto gekocht? Ja, maar sterker nog: hij is zelfs nog niet eens

betaald. Nou hij had ook een leuke auto zien staan bij de marina. Een 8 persoons

City Runner. Tja, dan ben je nu te laat, want die hebben wij al gekocht....Gna Gna.


 


Snel weer terug, want er is vanmiddag een seminar over accu onderhoud.

Roderick gaat verder de aankoop regelen en ik ga thuis wat doen, vanavond

moeten we al vroeg op pad voor een Culturele Avond in Waitangi, een Maori

voorstelling. Daar wilde ik sowieso al naar toe, maar nu is lekker het vervoer ook

geregeld, dus gaan we nu meteen. Verzamelen bij de tent. Voor dat de bus komt,

wordt Roderick gevraagd om als Chief op te treden namens de hele groep bij de

begroetingsceremonie. Chief of the Nati Waka, Kinderen van de Boot. Hij krijgt

instructies hoe te handelen. Bij de begroetingsceremonie komen de krijgers met

speren op je af en proberen indruk op je te maken, vandaar ook de grimassen en

de uitgestoken tong (zoiets als ik lust je rauw). Hij mag de andere Chief niet in de

ogen kijken. Na een poosje gooien ze iets op de grond, dat kan een speer zijn of

een bosje bladeren en die moet hij dan oppakken.


 


Tijdens het betreden van de Heilige Grond mogen we geen foto's maken, niet

praten enz. De krijgers komen aangerend, er wordt op een schelp geblazen, een

hoop kabaal en misbaar gemaakt. Dan moet Roderick zijn ding doen. Het geheel

maakt toch wel indruk, dan betreden we hun gebouw, uiteraard schoenen uit, we

mogen nog steeds niets zeggen, eerst moeten de voorouders begroet en gunstig

gestemd worden. Dan begint de voorstelling. Het verhaal van de Maori's en de

Kolonisten en Missionarissen wordt verteld in zang en dans. Het is eigenlijk één

grote Haka. Ik zat op het puntje van mijn stoel. Na de voorstelling stellen alle

acteurs zich voor in Maori, daarna in het Engels, hoe ze heten, waar ze vandaan

komen. Dat laat Roderick als Chief zich niet ontgaan, dus die staat ook op en stelt

zich voor in het Nederlands,  dat hij met een boot hier naar toe gevaren is in het

spoor van zijn voorouder Abel Tasman, later verklaart hij het nogmaals in het

Engels. De Maori's konden dit erg waarderen.


 


Na afloop mochten we foto's maken. Hij was echt goed! Zij ook trouwens.




 


 


Het was een heel indrukwekkende voorstelling. Het gebouw zit vol pilaren van

houtsnijwerk, allemaal verschillend. Zij representeren allemaal een verschillende

stam, compleet met voorouders, verbanden en gebeurtenissen.


Onze grote computer is gecrashed en helaas niet meer tot leven te brengen,

vandaar dat jullie een poosje moesten wachten op het vervolg. Met veel moeite

hebben we de website op onze oude laptop kunnen laden en vervolgens meer dan

7370 files moeten uploaden via een krakkemikkige internetverbinding. Je moet er

wat voor over hebben....


Donderdag, 15 november 2012, Opua en bustocht Kerikeri.


Weer vroeg op pad, we gaan een bustocht maken langs verschillende outlets,

winkels, fabrieken. De tocht begint met een valse start, vertrek om 9.00 uur,

maar de buschauffeur had gisteravond tegen mij gezegd 9.30 uur. Dus de hele

bus zat op ons te wachten, Roderick was vast vooruit gelopen naar de tent, aan

de andere kant van de haven waar de verzamelplaats was. Wordt er ineens aan

boord geklopt. "Kom op, de hele bus zit op jullie te wachten". Dus ik op een

holletje naar de bus, beker koffie in mijn hand voor de chauffeur, die had ik

beloofd mee te brengen, ga zitten. Hee waar is Roderick? Nergens te zien. Dan

wordt er vanuit de tent gebeld, dat Roderick daar staat. Ik wil er naar toe rennen,

maar de chauffeur gaat wel met de hele bus. Komen we bij de tent, geen

Roderick, want die is in tussentijd naar de boot gehold, die is al afgesloten, waar

is Yvonne? Misschien is zij dan wel naar het toiletgebouw. Wij met de bus terug

naar onze steiger geen Roderick, uiteindelijk treffen we elkaar. Stress! We rijden

eerst naar het atelier van Kees Romeijn, tja alweer een Nederlander, die al 30

jaar hier woont. Prachtige houten dingen maakt hij. Dan naar een volgend dorp

voor een bezoek aan Living Nature, waar allerhande schoonheidsproducten

gemaakt worden op verantwoorde natuurlijke basis. Alleen was er geen enkel

proces bezig, op het maken van lipstick na, dus er was niet veel te zien, op een

prachtige grote agave na, stekkie voor opa Jan misschien?



Dan Hup weer in de bus, naar een warenhuis en een café om een kop koffie te

drinken. Voor dat de koffie gebracht en goed en wel opgedronken is, moeten we

al weer instappen voor de volgende locatie. Niet zo geslaagd, ik had liever wat

minder items en dan iets meer tijd. We bezoeken het Stone House in Kerikeri. De

meesten hadden verwacht een atelier aan te treffen, waar ze de hier beroemde

Green Jade Stone bewerken, maar het is een beetje het idee van een Oud

Hollandse winkel, het is wel het oudste stenen huis hier in New Zealand, het

dateert uit 1826-1832,  de omgeving is daarentegen hartstikke leuk om te zien,

daar gaan we zeker nog een keer met de auto naar terug.


 


 


Het is hier voorjaar, overal bloeiende planten en bomen en heel mooie meeuwen.


   


Dit is de Pohutukawa blossom of te wel de New Zealandse Christmastree, die

overal volop bloeit met bossen rode bloemen.


 


En daar gaan we weer, de volgende stop is in het centrum van Kerikeri. Dit keer

hebben we een uur. Er is ook een grote levensmiddelensupermarkt, Roderick en

ik gaan die maar grondig bekijken, weten we meteen, wat hier allemaal te koop is

en krijgen we een beetje idee van prijzen, nou het prijsniveau ligt tamelijk hoog.

De winkelstraat bezoeken we wel een andere keer. Nou de supermarkt is een

extra grote Albert Heijn, met eerste klas artikelen. Schappen vol verse groenten,

vers vlees, zuivel, wat je maar kunt bedenken en ook een gootsteenontstopper,

prima aankoop. Onze tijd zit erop, volgende stop een bezoek aan een

ambachtelijk chocoladefabriekje. Veel handwerk en ontegenzeggelijk heerlijk,

maar wat een prijzen!


 


 


Terug in de bus vraagt Jan of we nog wat aan de Comedyavond gaan doen. Nou

niemand is echt enthousiast. Zij komt met het idee om met de hele busbezetting

de 12 days of Christmas te zingen, gebaseerd op onze aankopen van vandaag.

Okay, dan doen wij natuurlijk ook mee, maar dan wil ik wel nummer 1 zijn, dan

moet je weliswaar 12 maal dezelfde regel zingen, maar daar kan ik wel wat mee.

Iedere keer wordt er een regel toegevoegd en de andere steeds herhaald. Maar ik

heb het mooiste item gekocht voor vandaag: een WC Plopper op zijn

Amsterdams, dus ik heb 12 keer gezongen over mijn " Fine Toilet Plunger for at

sea". 12 keer hetzelfde zingen is stom vervelend voor het publiek, dus verzon ik

iedere keer een andere act, dus zwaaiend, marcherend, draaiend als een

marjorette, iedereen lag echt in een deuk.


   


 


We hebben die avond gewonnen en kregen allemaal een drankje.


 


Een Japans stel van de boot Gaku, dat bijna geen Engels spreekt, moest zingen:

5 chopping boards, dat was voor hen zo moeilijk, ze hebben het de hele tijd in de

bus zitten oefenen. Ze kregen 's avonds dan ook groot applaus, toen het echt

lukte. Verder werd er nog een demonstratie gegeven hoe een liferaft zichzelf

opblaast. Jordan had het zijne ter beschikking gesteld, omdat hij toch een nieuwe

moest kopen. Er werden moppen verteld, worstjes gebraden en verder was er

veel gezelligheid.


 


 


Vrijdag, 16 november 2012, Opua Marina.


Vanochtend wordt ik door iedereen aangesproken over mijn toiletplunger, het was

echt het succes van de avond. Een man kwam naar me toe en vroeg of ik het nog

een keer precies voor hem kon zingen, hij had zo moeten lachen om het idee van

een "fine toiletplunger for at sea", iedereen heeft onderweg problemen met zijn

toilet, dus het is heel herkenbaar. Op de pontoon worden we regelmatig door

voorbijgangers in het Nederlands aangesproken: Hee Veluwe, welkom of Hee,

Harderwijk, daar is mijn vader nog in het water gevallen. Je ziet Harderwijk een

Wereldstad. Vanmiddag hadden we een heel interessant seminar van Bob Mc

Dermit, een weatherguru, een bekende weerman hier. Roderick gaat ook nog naar

het volgende seminar over onderwaterverf en dan is het alweer tijd voor de

slotavond met een grote barbecue. Het bier staat goed gekoeld in een dinghy vol

ijs. Foto onder John van de Island Cruising Association, de organisator.


 


 


Zaterdag, 17 november 2012, Opua Marina.


Hehe, de festiviteiten zijn afgelopen, tijd voor 8 ladingen wasgoed. Er is hier een

grote ruimte met zeker 15 wasmachines en drogers. Luxe hoor. Vervelend is

alleen dat het nog steeds regent, bui na bui na bui.

Er zijn ongelooflijk veel grote kwallen met dikke bossen bruine tentakels in de

haven, het blijkt dat ze hier in de baai hun broedgebied hebben. Het zijn knotsen.

Zwemmen is er toch nog niet bij, het is hier net na de winter.


 


Zondag, 18 november 2012, Opua Marina.


Vandaag komt Adventure Bound aan in Opua, Bruce en Marcella zijn degenen die

teruggevaren zijn om te proberen Windigo hulp te bieden. Daardoor zijn zij ook

diep in de storm terechtgekomen en hebben veel schade. Ook zijn ze uitgeput.

In een winkel staat een telescoop op het kanaal gericht om hun aankomst door te

geven. Wij hebben ons met zo'n 60 man in de Yachtclub verzameld om hen in te

zwaaien, te juichen, te toeteren enz. Zij mogen zelf niet aan land komen, zij

moeten op het Quarentainedock afmeren.


 


Maandag, 19 november 2012, Opua Marina en Paihia.


We gaan eerst met de auto naar Paihia om wegenbelasting voor de auto te

betalen. Dan snel een kapper opgezocht, die mij weer van een lekker kort koppie

voorzien heeft. Daarna wandelen we nog even door het stadje. In een winkel zien

we een superstoel, uit een stuk hout gemaakt. Ik vraag of ik er een foto van mag

maken, het is een stoel gemaakt uit de wortel van een Kauriboom van 45000 jaar

oud en kost 10.000 NZD. De Kauri's zijn toentertijd door een natuurramp

omgewaaid, in een moeras terechtgekomen en daardoor heel goed geconserveerd

gebleven. Het zijn enorme bomen, zoiets als Sequoia's. De eigenaresse vindt het

heel leuk dat ik zo enthousiast ben en ik mag er voor de foto zelfs in zitten. Wauw,

je voelt gewoon de eeuwigheid. Zo Gaaf. Zij vraagt waar wij vandaan komen en

gaat vervolgens op Nederlands over, ook zij woont hier al 30 jaar. We krijgen

allerhande tips voor bezienswaardigheden, die ze allemaal op de kaart aankruist

voor ons. Voorlopig hebben we het nog druk. 


 


 


's Middags verzamelen we met zijn allen in het Haven cafe om naar de

belevenissen van Adventure Bound te luisteren. Ook hebben we geld ingezameld

voor een total cleaning van hun schip, een heleboel muntjes voor  een warme

douche en de wasmachines en krijgen ze van de winkeliers hier van alles

aangeboden, gratis 5 dagen liggeld, een kappersbeurt en nog veel meer. Bruce

moet er van huilen. Ze hebben het echt verdiend. Intussen is Roderick ook weer

aan het klussen geslagen, hij loopt af en aan in de winkels hier. Het geld waait van

de bankrekening. Intussen ben ik het schip aan het herorganiseren, het is hier

zoveel kouder, we hebben echt alle warme kleren nodig. Bovendien regent het nog

steeds, daar krijg je een sik van.


Dinsdag, zwoegen we gewoon door, we moeten van plaats veranderen, we

verhuizen van de A pontoon naar een plekje op B, dus alle lijnen los, de electriciteit

afkoppelen enz. Niet zo heel erg, maar ik had een goed idee, als we nu toch los

zijn, kunnen we net zo goed naar het begin van de baai varen om te kijken of we

de dolfijnen zien. Er leven hier 3 grote groepen dolfijnen. Het is bijna 8 Nmijl

varen, niet zo erg, maar het ging steeds harder regenen, geen dolfijn te zien,

intussen ook geen eiland meer te herkennen, een natte bende, we waren weer

totaal doorweekt, dus halverwege maar weer omgekeerd. 's Avonds hebben we

Jan Bart en Monique uitgenodigd om te komen Klaverjassen. Heel geslaagd en

heel gezellig en ongemerkt heel laat.


Woensdag, 21 november 2012, Opua Marina.


Eerst komt Sandy van Gypsy Heart kijken of ze onze computer kan reanimeren.

Zij is echt heel goed, het was haar werk, zij weet allerhande slimmigheden en

repairmogelijkheden. Maar helaas, het is niet gelukt. Ze heeft er 3 dagen aan

gewerkt, ze heeft wel een groot gedeelte van de data weten te laden. Dus nu

moeten we op zoek naar een andere, dat kan er ook nog wel bij.


 


's Middags gaan we op ziekenbezoek bij Phyllis, die is inmiddels uit het ziekenhuis

na haar heupoperatie. Don heeft zolang een appartement voor hen gehuurd.


Donderdag, 22 november 2012, Opua Marina, Thanksgiving.


Overdag klussen we door en door. Vanavond gaan we naar een Thanksgiving diner

in de Yachtclub. Gelukkig hebben we al kaartjes gekocht, de hele dag hoor je over

de marifoon mensen vragen om kaartjes. Er komen 70 personen, ze hebben 7

lange tafels gemaakt met zwarte kleden, witte geknipte papieren kleedjes,

bloemen en kaarsen. Het ziet er heel sfeefvol uit. Het diner bestaat uit kalkoen

(uiteraard), pasta salade, puree, stuffing, groenten en cranberrysauce. Erg

lekker.


 


Na het eten is er een optreden van een dameskoor: Bella a Capella. Wat kunnen

die dames zingen en met een enthousiasme! Erg mooi! Ik vind het ook altijd leuk

als ze er veel werk van maken, mooie blouses, haren leuk, ketting om. Het was

fantastisch om te horen.


 


Tot besluit een enorm toetjesbuffet, iedereen moest een dessert mee nemen om

te delen. Er was zoveel lekkers en allemaal verschillend. Heerlijk.


 


Vrijdag, 23 november 2012, Opua Marina en Whangarei, New Zealand.


We zouden eigenlijk met de auto naar Kerikeri gaan, maar onderweg is het plan

gewijzigd in Whangarei, 85 km zuidelijker. We gaan daar tezijnertijd met het schip

naar toe en daar bij de werf Norsand op de kant om het onderwaterschip opnieuw

in de antifouling te zetten. Het is een mooie tocht over de bergen, alleen zwaar

rijden voor Roderick, haarspeldbochten, berg op en berg af, het zijn best pittige

hellingen en natuurlijk links rijden. De wegen zijn goed onderhouden, maar met

tamelijk smalle rijbanen,10 cm naast de witte streep zit een greppel voor de

afwatering. De jachthaven, Town Bassin, ligt midden in het centrum van de stad.

We gaan even rondkijken, Josien en Rob van de Inish begroeten en ons melden

aan het havenkantoor.


 


Daarna rijden we door naar de werf Norsand en vragen of we even rond mogen

kijken. Direct komt er een medewerker achter ons aan om ons alles te laten zien.

In de tijd dat we op de kant staan, wonen we natuurlijk ook op de boot. Er zijn

voor ons soort mensen een mooie toiletruimte met douches en een keukentje met

een koffieautomaat en buiten wat picknickbanken. Dat is best goed te doen.

Daarna gaan we het Warehouse onveilig maken. Het is een knots van een

warenhuis en we gaan er gang voor gang door heen. Platvoeten! Op de kampeer-

afdeling hebben ze juist een aanbieding van 30% korting en we besluiten om dan

toch maar een tent te kopen, een alpine gaskooktoestelletje en een paar als een

paraplu opvouwbare stoeltjes voor als we met de auto het land in trekken, de rest

kunnen we vanuit de boot meenemen.


 


Dan nog langs de grote supermarkt verderop en dan weer 85 km terug. Een goed

gebruikte dag.


Zaterdag, 24 november 2012, Opua Marina.


Weer zo'n klusdag, gelukkig schijnt de zon nu tijdens de ochtend. Het is dan direct

heet, de zon brandt hier echt, een wolkje ervoor en je bibbert direct weer. De wind

komt van de zuidpool en die is echt koud. Roderick loopt duizend keer langs alle

shops, iedere keer is er weer iets anders nodig. Een groot aantal vallen en schoten

(lijnen) moeten vervangen worden, die zijn behoorlijk doorgeschavield. Wij

kunnen als buitenlanders, dit soort spullen voor de boot taxfree aanschaffen,

verder bedingt hij nog een berg korting, maar evengoed zijn we aan de lijnen

alleen meer dan 1200 NZD kwijt. Verder zijn onze 2 kabeltjes voor de marifoon

aangekomen 160 NZD, 1270 NZD voor een nieuw koelelement en thermostaat

voor de koelkast. De kassa blijft rinkelen. Ook de butagasflessen moeten hier

gekeurd worden, onze Europese wordt afgekeurd, dat was geen verrassing, want

die was echt aan zijn eind, maar onze duurgekochte kunststof gasfles mag hier

ook niet gevuld worden, dus weer 100 NZD voor een nieuwe (kleine en lege)

gasfles, die je daarna  in Paihia, het volgende dorp, kunt laten vullen, gewoon bij

het Caltexstation. Ook levensmiddelen zijn behoorlijk aan de prijs. Prachtige verse

groenten en fruit, maar merendeels 4 NZD per kilo. Geen luxe groenten maar

gewoon wortels of appels, die hier groeien, ook de watermeloen gaat hier voor 4

NZD per kilo, dan komt zo'n meloen op 16 NZD. De heerlijke New Zealandse

wijnen komen ook op minimaal 15 NZD per fles en dat zijn dan echt de

goedkopere. Een brood 5 NZD, een fles cola 3,5 NZD, 500 gr gemalen koffie 15

NZD. Het loopt wel op allemaal, we zijn niet even met vakantie, we blijven hier 6

maanden. We hebben eigenlijk ook nog een nieuw grootzeil nodig, het onze is al 8

jaar oud en de dinghy is versleten, we stappen bijna door de bodem heen. Het

grootzeil komt op 4000 en de dinghy op 3000 NZD. Het is niet bedoeld als klagen,

maar jullie zien met wat voor kosten we rekening moeten houden. Ook voor

toekomstige cruisers zijn de kosten belangrijk om te weten. Wij halen onze

informatie ook uit de websites van cruisers die hier al weer een tijdje

doorgebracht hebben. Wij weten nu al dat het in- en uitklaren voor Australie ons

zo'n 500 Australian Dollar gaat kosten. Daarbij komen nog een heleboel regels,

visa enz. de havengelden zijn daar heel hoog en de ankerplaatsen veelal niet

geschikt, dus dat geeft geen aanlokkelijk kostenplaatje als je daar 6 maanden

moet blijven, ook wij gaan ons nog eens serieus beraden of we wel zo graag naar

Australie willen. De havengelden hier in Opua vallen echter hartstikke mee, dat

komt voor ons schip incl electra aan een steiger aan de wal op 26 NZD per dag,

douches moet je gewoon voor betalen, 2 NZD voor 4 minuten heet water, daarna

gaat het onmiddellijk over naar ijskoud, maar ze zijn prima verzorgd. In

Whangarei ligt het ongeveer op hetzelfde niveau. Voor douane, inklaring en

immigratie hebben we ook niets hoeven betalen, in Panama heeft het ons aan in-

en uitklaren, cruising permit enz.  alles bij elkaar zo'n 550-650 USdollar gekost,

dat is alleen voor de formaliteiten, niet voor havengeld of zo.

gekost. Cruisers zijn in New Zealand gewoon erg welkom.

Voor mezelf een nieuw zeiljack van Gill aangeschaft, mijn gele zeiljack is zeker al

15 jaar oud en sinds dit jaar zo lek als een zeef. Iedere regendruppel rende

meteen naar binnen. Na allerhande kunstgrepen en talloze flessen en spuitbussen

lekte mijn jas nog steeds door, dus nu eindelijk toch maar die heel noodzakelijke

aankoop gedaan. Omdat wij bij alle winkels meteen een klantenkaart aanschaffen,

krijgen we vaak extra korting of kunnen we gebruik maken van speciale

aanbiedingen. Hebben we handig gedaan, ook bij alle supermarkten nemen we nu

direct een klantenkaart, dat werkt prima.

Gisteravond is de Gypsy Blues aangekomen, die moesten de hele nacht aan de Q

steiger blijven liggen, er waren wel 18 schepen binnengekomen, overdag kwamen

er nog een aantal binnen. Allemaal heerlijk rustig weer gehad, maar te weinig

wind, sommige schepen zijn in de problemen geraakt met hun voorraad diesel, die

riepen over de radio op of iemand ze een jerrycan diesel kon bezorgen, omdat ze

niet binnen konden komen. Er stond geen zuchtje wind en zij hadden geen druppel

diesel meer. Voor vanavond hebben we Rene en Cheryl te eten uitgenodigd, waar

ze graag gebruik van maken.


Zondag, 25 november 2012, Opua Marina, Kerikeri.


Tijd voor een dagje lol. We gaan naar de bioscoop in Kerikeri, daar is net de

nieuwe James Bond film Skyfall in premiere gegaan. We hebben er echt zin in.

Cathay Cinemas, een goed geoutilleerde bioscoop, mooi beeld, prima geluid,

lekkere stoelen met veel beenruimte. En Daniel Craig is als 007 ook niet te

versmaden.  Even langs de winkels, het is gewoon een moderne winkelstraat,

ze hebben hier wel nog knipperbollen staan bij de zebrapaden. Ze knipperen

niet, maar door hun fluoriserend oranje bol zie je ze heel goed.


 



 


Overal zie je veel sportviswinkels. Ook zagen we een winkel vol met kleding

gemaakt van opossum, niet alleen bont, maar ook heel zachte mohair wol.

En overal die prachtige bomen. Op zondagochtend is hier een Farmers Market,

biologische groenten , fruit en kaas, wijnen en ambachtelijke snuisterijen. We

hebben een stuk echte oude kaas op de kop getikt. Dan gaan we lekker een

broodje opeten in het park.


 


 


In het park staat een heel aparte sculptuur en waterpartij gemaakt van grote

rolstenen.


 


Daarna bedenken we dat we ons tentje daar wel even mooi kunnen controleren.

Superlichtgewicht van Chinees nylon, dubbelwandig, ruim en binnen 10 minuten

gezet (en dat voor de eerste keer).


 


Direct krijgen we al goedbedoeld commentaar van een oudere man (hoor ons), die

vorig jaar met zo'n tentje 6 maanden in Australie gekampeerd heeft met zijn

vrouw. Prima tentje, wel de rits van de deur goed dichthouden voor de slangen.

Alles zit erop en eraan, inpakken en weer wegwezen. Klein pakketje, he?


 


Dan nog 1 stop, hier vlakbij zijn de Rainbow Falls, nu we toch in de buurt

zijn...Stukje richting Waipapa en dan zij we er al bijna, we passeren een tuin met

honderden sinasappelen aan de bomen, die groeien hier dus ook, er liggen er ook

zeker honderd op de grond. Waarom zijn die dingen dan zo duur?


 

Een ongelooflijke varieteit aan bomen.     De waterval is schitterend.

   

de omgeving ook en het is lente, dus madeliefjes.

 

Reuzevarens, varenbomen, palmen, rechts bamboe van zeker 20 meter hoog.

 


 

En dan zijn we weer thuis in de Bay of Islands, Opua Marina.

 


Maandag, 26 november 2012, Opua Marina.


Over vandaag niet zo heel veel te vertellen. Ik heb de hele dag in bed gelegen, ik

voelde me doodziek. Roderick opperde: Oude kaas, misschien? Tja daar ben ik

heel allergisch voor geweest, maar eigenlijk was ik dat alweer vergeten, zou best

kunnen, natuurlijk. Ik had alleen een paar plakjes op brood genomen. Roderick

doet zijn eigen ding, het blijkt dat onze auto een probleem heeft, hij krijgt hem

niet uit de parkeerstand. Gelukkig hebben we een extra verzekering afgesloten

voor mankementen aan de motor of aan de versnellingsbak. Het bestelde

bi-metaaltje voor de beveiliging van het gas is aangekomen. Weer 33 NZD en 5

NZD vracht. Het is een heel gepiel, uiteindelijk zit het op zijn plaats. En dan...werkt

het nog steeds niet. De gastoevoer wordt automatisch afgesloten. Grrrr....


 


Roderick vraagt of Jan Bart eens wil komen kijken, alle cruisers zijn

noodgedwongen handig. Doe doet precies hetzelfde met ook hetzelfde resultaat.

Nada dus! Roderick weer naar CaterMarine, Bob doet echt zijn uiterste best voor

je, die belt naar Eno, en een uurtje later krijgen we een telefoontje wat het

misschien is. Er zit een soort magnetische zekering in de knop, die geactiveerd

wordt door het bi-metaal. Bestel maar, weer 33 +5 NZD, maar daar heb ik geen

nieuw gasstel voor.


Dinsdag, 26 november 2012, Opua Marina.


Vanmiddag komt er een monteur voor de auto. Hij krijgt het niet voor elkaar,

morgen willen we naar Kerikeri om voor een nieuwe computer te kijken en hebben

we een auto nodig, we mogen dan een leenauto meenemen. Intussen zij we nog

steeds druk bezig zoveel mogelijk computergegevens te redden vanuit onze

backup disk. Ook de nodige correspondentie met de verzekeringen is nu

zoekgeraakt en aangezien alles in het Engels gaat, vind ik het altijd wel handig om

op mijn vorige brieven door te borduren. We zijn er uren zoet mee. Ons hoofd

loopt om. Zoveel kosten, zoveel belangrijke beslissingen.

Intussen blijft het aantal kwallen in de marina maar toenemen, het zijn er

gigantisch veel, in iedere box zwemmen er wel 20 en het zijn zulke knotsen.

Ik heb me altijd afgevraagd, door wie ze gegeten worden, maar dat blijken de

dolfijnen te zijn, die leven hier in de buitenbaai. Nou die zullen ook niets te kort

komen. Het is fascinerend om te zien hoe die kwallen zich best snel voortbewegen

door het water. Ik lig telkens weer op mijn knieen op de steiger om te kijken.


 


Woensdag, 27 november 2012, Opua Marina en Kerikeri.


De auto is nog steeds niet terug, we krijgen een grote Mazda Diamant mee,

ongeveer zo'n auto als de Nissan Maxima, die we zelf hadden. Zeer luxe dus. Rene

en Cheryl rijden met ons mee naar Kerikeri, zij kunnen daar dan rondkijken in de

winkelstraat en bij de Warehouse, intussen gaan wij naar 2 verschillende ons

aangeraden computerwinkels. Wat moet je nu weer uitkiezen, er zijn zoveel

verschillende modellen, waar doe je goed aan? We hebben duizend vragen, terwijl

de verkoper maar 600 antwoorden heeft. Het grote punt is altijd: kan de laptop

ook op 12 V geladen worden en zo ja, hebben jullie dan die lader? En iedere keer

komen ze met een lader aanzetten, die wij zelf ook al hebben en niet voldoende

blijkt. We besluiten eerst maar eens in een cafe verderop een kop koffie te halen

om het even te laten bezinken. Onderweg daar naar toe komen we langs nog een

kleine computershop. Nee, die moeten jullie vooral niet doen, was ons gezegd.

Nou je raadt het al, daar zijn we prima geslaagd, een mevrouw, die snapte wat

voor ons belangrijk was, Ja natuurlijk waren haar ouder Nederlands, dus ze sprak

ook een beetje Nederlands. Tijdens de koffie even alles op een rijtje gezet en voor

de laatste voelde Roderick toch het meest. In de andere 2 winkels hadden we ook

1 computer apart laten zetten. Wij hebben een verklaring dat we BTW vrij mogen

kopen, daar wilden de andere 2 winkels niet aan meewerken, en deze mevrouw

wel. Dat scheelt mooi 15% van 1000 NZD. Dus sorry heren, dank voor uw hulp, u

kunt de computers aan een ander verkopen. En nu zijn we in het bezit van een

mooie Toshiba laptop. Daarna gaan we met Rene en Cheryl nog even langs de

Rainbow falls, het is tamelijk dichtbij (mits je de goede kant oprijdt) en zij hebben

geen auto. Tot slot gaan we nog langs de New World supermarkt, volgeladen

komen we weer terug.

Verder natuurlijk de hele avond tot diep in de nacht bezig geweest om de nieuwe

computer te activeren en alle programma's te laden. Tot nu toe ziet het er prima

uit, hij werkt snel en vooral de Wifi antenne is stukken beter dan in de vorige. We

hebben dus al geskyped met onze zwager Rolf en getelefoneerd met Mirella.


Donderdag, 29 november 2012, Opua Marina.


Direct uit bed gaat Roderick de leenauto inleveren, maar we hebben er ook wel

interesse in, hij is veel nieuwer, veel comfortabeler en heeft een stuk betere

wegligging, waardoor hij ook veiliger is. Het is een tamelijk dure auto, die hier niet

makkelijk te verkopen is, hij slurpt natuurlijk ook benzine, terwijl ze voor het

busje in de rij staan. Roderick komt tot een deal om de auto's om te ruilen, alleen

moeten dan wel de verzekeringen omgezet kunnen worden, die hebben we net

allemaal betaald. Aldus gedaan, dus nu zijn we in het bezit van een luxe Mazda

met een tentje. De fietsen stonden standaard al in het busje, verder lagen alle

kampeerspullen er al in, dus alles overhevelen en Klaar is Klara.

Ons volgende onderdeel voor het gasstel is aangekomen, dus Roderick mag weer.

Niet dat hij nou echt staat te springen. Wederom een heel gepiel, maar Yes het

werkt, nu zijn we weer in het luxe bezit van 2 gaspitten. Het vervelende van

klussen in het schip is dat alles overhoop en in de weg staat. Maar daar moeten

we dan maar even doorheen. Vandaag gaat hij verder met de nieuwe computer en

morgen is de koelkast aan de beurt. Dat is een klus van een geheel ander kaliber.

En Ja, het regent weer!


 


Vrijdag, 30 november 2012, Opua Marina.


Roderick en Rene zijn de hele dag bezig geweest met het installeren van onze

nieuwe koelkast. Wat een klus! De bestaande koelkast blijft, maar er moet een

nieuw, veel groter koelelement in en een nieuwe compressor. Eerst dus het oude

er heel voorzichtig uitslopen, maar dat valt niet mee. De leidingen zitten ergens

vast. Dus het gas gedemonteerd, de oven eruit, de achterwand loshalen, enz. Als

alles uiteindelijk los en weg is, moet de nieuwe koelplaat gemonteerd, die is zo

groot als de hele koelkast en ook nog in de breedte. Hoe die in de bestaande kast

te krijgen? Uiteindelijk is het allemaal voor elkaar gekomen. Hij koelt als een

tierelier, 's avonds moet de thermostaat al lager, anders bevriest mijn hele

handel, dat is nou ook weer niet nodig. Zoals het eruit ziet, gaan we er veel plezier

van hebben. Dank je wel Rene (Gypsy Blues) voor je geweldige hulp en morele

steun.

 

 


Waarschijnlijk zullen ze morgen flink last van hun rug hebben.


 


Zaterdag, 1 december 2012.


Volgende klus, een nieuw startslot (420 NZD) monteren om de grote Volvo Penta

te starten. De veer is versleten en af en toe blijft de sleutel dan in de verkeerde

stand hangen, waardoor er weer problemen ontstaan met het oplaadsysteem.

Roderick zit er enorm tegen aan te hikken, maar binnen een uurtje is de klus

geklaard. Zo gaat het wel lekker.  Onze bankrekening is een andere zaak. We

krijgen van Mirel bericht dat onze scheepsCV heel erg slecht gaat, ze staan op het

randje van failliet. Daar gaan onze centjes. Nou daar kunnen we toch niets aan

veranderen, dus daar hoef ik dan niet zoveel gedachten aan te wijden, jammer

dan. Een bericht van een heel andere orde, van Rene Buitenhuis, onze voormalige

compagnon, kregen we bericht dat Dick Segers, ook een voormalige compagnon in

Focus Installatie Techniek, deze week is overleden. Reden te meer om nu te doen,

wat we graag willen doen. Zeilen over de wereld. De beste beslissing die we ooit

genomen hebben. Nog even doorklussen en dan kunnen we weer. We willen het

noordelijk gedeelte van het Noordereiland zowel met de boot als met de auto

verkennen, dan tegen kerstmis afzakken naar Whangarei, ongeveer 90 km

zuidelijker, daar willen we een poos blijven om het middengedeelte te verkennen

en daar gaat ook het schip op de kant bij de werf Norsand voor onderhoud van het

onderwaterschip. Tot slot willen we dan doorvaren naar Auckland en vandaar met

de auto naar het Zuidereiland, daar kunnen we dan gebruik maken van onze tent,

want intussen is het zomer geworden. Tot zover de planning.


Zondag, 2 december 2012, Opua Marina, New Zealand.


Tja het mag dan wel zondag zijn, maar er moet nog wel wat gebeuren. Roderick

gaat met het inscheren van de nieuwe lijnen aan de slag. Er moeten ook splitsen

gemaakt worden, dat is een hoop werk, om dat netjes te doen. Maar dat kan hij

wel. De eerste lijnen kunnen in de mast.


 


 


Ik doe allerhande andere vervelende klussen. Maar we moeten echt even

doorhalen, nu we nog aan de steiger liggen met water en walstroom. De kussens

die we buiten gebruiken zijn zo zout geworden, dat ik de tijk eraf sloop, die kan in

de wasmachine, de kussens zet ik in heet sop en dan ga ik Afrikaans wassen.

Gewoon in de bak lopen stampen waar het kussen inligt. Daarna de tuinslang erop

om al stampend te spoelen. De binnentijk is ook al erg aangetast, maar als straks

de hoes er weer omheen zit, zie je er niets meer van. In de loop van de middag

stort ik altijd een beetje in, dus tijd om op de steiger zittend een praatje met de

NZ buurman te maken. Hij komt aanzetten met een vers gevangen en gerookte

Red Snapper. Dus wij hebben een heerlijke lunch. Wij hebben nog een paar

scheepsboeken voor hem, die wij niet langer nodig hebben, dus die brengen we

hem. We willen een beetje meer ruimte in het schip krijgen. Even later klopt hij

weer aan met een paar mooie flessen NZ wijn en een stuk verse vis voor

vanavond. Tja dat was zeker niet de bedoeling, maar natuurlijk wordt het in dank

aanvaard. Dan gaan we nog een poosje aan de slag en dan vinden we het wel

mooi geweest.


Maandag, 03 december 2012, Opua Marina en Whangarei.


Tja dit wordt een heel leuk dagje. Er is een Meet & Greet georganiseerd door de

bedrijven voor scheepsbenodigdheden in Whangarei, in samenwerking met de

Boatyards en de Marina. Daar hebben wij ons voor ingeschreven, kosten 20 NZD

p.p maar vervoer en alles is geregeld en ook nog een buffet diner. We worden met

mini-busjes opgehaald uit Opua. We vertrekken met 27 cruisers hiervandaan.

Hartstikke gezellig natuurlijk. Nu heeft Roderick ook eens de kans om rustig om

zich heen te kijken, hij zit voorin naast de bestuurder. De rit naar Whangarei is

sowieso al erg de moeite waard. Bergachtig, heel groen, veel koeien en schapen

op de bergen, palmen, pijnbomen, bamboe, bloemen, water. Af en toe lijkt het wel

op het landschap van een modelspoorbaan. Ze maken er een leuke tour van, in de

buurt van Whangarei  brengen ze ons naar iedere werf, bij Norsand hadden ze

heerlijke koele drankjes klaar staan en grote schalen watermeloen, verder langs

alle scheepswinkels, wijzen ons slimme adresjes, rondje langs de zeilmaker, de

verfspecialist, even zigzag door het centrum en de winkelstraten, erg leuk gedaan.

Om 15.00 uur worden we bij de Town Bassin Marina er uit gelaten, om op eigen

gelegenheid wat rond te neuzen. Allereerst gaan we naar de tweedehands

scheepsartikelenwinkel. Het ligt er vol al of niet bruikbare zooi. Roderick loopt

lekker te snuffelen, voor mij is het te stoffig en te veel geuren, ik ga lekker buiten

op het bankje zitten wachten. Ik hoor een jongetje op de speelplaats Oma

roepen, dus met die dame ben ik een praatje gaan maken. En inderdaad ze was

Nederlands en op bezoek bij haar kinderen, nu zat ze met de kleinkinderen en Opa

bij de speelplaats. Ik verveel me duidelijk niet zo gauw tijdens het wachten.

Daarna richting conferentiecentrum, waar het diner gehouden wordt. Onderweg

komen we ook weer overal bekenden tegen, de hele Nederlandse club, die al

doorgevaren is naar Whangarei, maar ook Andy uit Zweden, Ingrid en Gert uit

Duitsland en vele anderen. In het restaurant is het  helemaal raak, ongeveer 100

yachties hebben zich daar verzameld. Ik klets en knuffel me suf. We worden

hartelijk verwelkomd door de sponsors en daarna toegesproken door een

mevrouw uit de gemeenteraad. Ook zij is duidelijk blij met de komst van al die

cruisers naar haar stad. Er worden nog allerhande kadootjes verloot, blikken verf,

potten wax, allerhande scheepsspulletjes. Roderick wint een gratis inspectie door

een rigger. Nou prima, kan die mooi eens naar de verstaging kijken. Ik win op het

nippertje nog een grote doorzichtige plastic tas. Ook leuk.


 


Dan wordt het buffet geopend. De mensen die met de busjes terug naar Opua

moeten, mogen eerst. Dat komt goed uit, ik heb flink trek. Het eten is heerlijk,

allerhande gegrild vlees, spiezen, worstjes, stukjes rundvlees, salades met in de

schil gekookte aardappeltjes, asperges en boontjes, een rosti pannekoekje,

sausen en allemaal even smakelijk. Dan krijgen we allemaal nog per boot een

Goodybag, met een mooie fles wijn, snoepwaren, een lampje, waardebonnen enz

en dan is het tijd om in de busjes te stappen. We gaan niet zo ver, bij de grote

nieuwe supermarkt maken ze nog een stop om ons de gelegenheid te geven om

nog boodschappen in te slaan. Daarna nog ruim een uur te gaan en bij de haven

worden we keurig bij de pontoon afgezet. Heel geslaagd, maar ik ben

afgeknoedeld. En ja, jullie hebben het goed gezien, ik ben weer blond. Ik had zo

genoeg van dat donkere koppie. Ben zo weer een beetje meer mezelf. Omdat we

bijna nooit in de zon komen, werd mijn haar steeds donkerder, ik kon er niet aan

wennen. Het is heel goed geworden.


 



Dinsdag, 04 december 2012, Opua Marina.


Bij het wakker worden zijn we nog bekaf, maar huppetee, daar gaan we weer.

Roderick  gaat met de rubberboot aan de slag en ik ga de gordijntjes afhalen en

wassen. Vervolgens wordt er druk binnen en buiten gepoetst, dat was ook wel

nodig ook. Er komt nu tenminste een beetje schot in.


 


5 en 6 december klussen we gewoon door, maar 07 december is het weer hoog

tijd voor wat anders. Er is vandaag een Christmas Parade in Kerikeri. Daar wil ik

wel even kijken. We vertrekken wat vroeger zodat we eerst nog langs het

Warehouse in Waipapa kunnen. Onze slang om water te tanken, vertoont douche

neigingen, hij lekt nu overal. We  hebben besloten om geen overbodige zaken aan

te schaffen, maar dat lukt niet helemaal, want wat heet overbodig? Een

electrische tandenborstel is voor iemand met mijn gebit zeker geen luxe, maar

omdat we vaak onafhankelijk van elkaar naar het douchegebouw gaan is het

prettig als Roderick er ook een voor zichzelf heeft.  Dus niet zeuren gewoon 2

nieuwe kopen. We hadden er al eerder 1 in Tahiti aangeschaft, maar die wil om

een of andere reden helemaal niet werken en die konden we ook niet meer

terugbrengen. Dus daar baalden we al van. En onze laatste electrische borstel is

van de week overleden. Een opvouwbare waterslang daar hebben ze hier nog

nooit van gehoord, dus gewoon 30 m normale slang gekocht. Op de afdeling

kerstballen kijken we onze ogen uit. Echt hartstikke goedkope ballen en mooi ook.

Ik koop 2 kokers met elk 8 grote gouden ballen (van plastic) kosten 3,50 NZD per

koker, maar ze waren ook nog 40% afgeprijsd, dus voor de som van 2x 2,10 NZD

(2x 1,40 euro) versieren we dit jaar de boot heel chique.


  

 


Dan snel naar het park waar de stoet zich gaat opstellen, dat vind ik altijd het

leukst om te zien. Er worden praalwagens geformeerd met allemaal kleuter

bijtjes, astronautjes, kerstfiguurtjes en een kleutergroep maorikindjes. Zo

schattig allemaal. NZ doet heel veel aan bewustwording omtrent de natuur en dat

zie je ook terug in de stoet. Op de wagen met de bijtjes hebben de kindjes bosjes

verlepte bloemetjes in de hand met de boodschap, dat je geen gif mag spuiten in

verband met de bijtjes. De meesters en juffen lopen of als bloem of in overall met

een gifspuit.


 


En hier krijgt de Maori groep de rokjes aan en een tattoo opgetekend. Ze vinden

zichzelf prachtig.


 


  

 


 

Iedereen doet mee, de brandweer, de politie, de ambulance, de dierenambulance,

de Lionsclub, noem maar op. Paarden hebben lametta om hun benen en een

kerstster op hun kont. Honden met rendiergeweien. Vrachtauto's met een rode

neus. En er worden net als bij ons snoepjes gestrooid. Groot feest dus.


 


En je zal toch maar als olifantenmeisje op de kar zitten... Een ernstige zaak.


  


Een jankend astronautje, dat niet van ophouden wist. Hij bleef brullen.


  


En dit allemaal onder de swingende klanken van een stel oude kerstknarren.

Dit kleine mannetje stond de hele tijd echt op de maat mee te dansen.


    


We hebben het allemaal weer gezien en meegemaakt, tijd om op huis aan te gaan.

Thuis direct de tandenborstels onder lading gezet, gelukkig ze doen het. En dat

niet alleen, onze Polynesische past ook op deze lader en die doet het ineens ook,

de lader was gewoon stuk en als klap op de vuurpijl doet mijn oude het ook ineens

weer, na een staking van 2 weken, dus nu hebben we 4 electrische

tandenborstels. Hoezo overbodig?


Zaterdag, 08 december 2012, Tour door Northland en Kauri forest.


Samen met Rene en Cheryl gaan we het Northland verkennen per auto. Eerst

richting Kerikeri, dan verder langs de oostkust naar het Noorden. Het is allemaal

mooi, mooier, mooist. Een parkachtig landschap met een ongelooflijke varieteit

aan bomen.


  


Bij de Matauribay maken we onze eerste stop. Even naar het water natuurlijk.


   


En kijk nou wat ik gevonden heb... het voelt aan het strand altijd als schatzoeken.


   


Een knoert van een dennenappel. Zwaar dat hij is. Die mag mee naar huis.


  


Het uitzicht vanaf de heuveltoppen is overweldigend.



Na een kop koffie direct weer verder, we hebben nog een druk programma.

Verder langs de Oostkust naar het Noorden, naar Whangaroa Bay, daar willen we

allemaal met de boot naar toe, dus nu kunnen we prima een kijkje nemen.

Wat een mooie plekjes zijn er toch op de wereld.


 


 


Eerst lopen we een stuk rond en dan gaan we nog wat verder met de auto de baai

rond. Ook hier zie je overal de rood bloeiende NZ Christmastree. Door naar

Mangonui, waar een wereldberoemd Fish and Chips restaurant zit.

De stoere vissers staan al klaar. Tijd voor de lunch.


 


 


Met een goedgevulde buik stappen we weer in ons luxe vehikel, we hebben nog

een flink stuk te gaan. We gaan onder de uiterste noordpunt waar het 90 miles

strand is (dit gedeelte slaan we over, anders redden we het vandaag niet en voor

kamperen is het nog veel te koud) door naar het westen en daar dan weer verder

langs de kust naar het zuiden. We rijden nu een heel stuk door het gebied waar de

Maori's wonen, niet toeristisch dus. Bij  Kataia nemen we road no 12 naar

Kohukohu, waar we de autoferry willen nemen over de Hokianga baai naar

Rawene. Helaas vaart de pont net weg als we aan komen rijden, nu moeten we

een uur wachten. Dankzij de aanwezige kippen hebben we ons niet verveeld.


 


 


 


De hellingen staan vol met Pampasgras.


   


En daar komt dan de pont weer terug. Een uur later varen we naar de overkant.


   


Bij Opoponi en Omapere krijgen we ineens een blik op de Tasmanzee en op de

hoge zandduinen aan de overkant.

   


We rijden door naar Waimamaku en dan zijn we er bijna, het Waipoea forest, waar

de dikste levende Kauriboom staat, de Tane Mahuta, de God van het woud.

Hij is 51 m hoog en 13,8 m  in omtrek. We betreden een Kiwi zone, honden zijn

hier niet toegestaan. Maar er zijn ook honden met een certificaat, die zijn er op

getraind om niet op een Kiwi te reageren. Een Kiwi is een nachtvogel, kan niet

vliegen en is superbeschermd. Ze schijnen een beetje naar chocolade te ruiken.

Als de hond op een kiwi afgaat, krijgt hij een stroomstoot, waardoor hij leert er

niet op af te gaan.


   

-

We lopen over een pad door een heel oorspronkelijk bos. Zooo Mooi!

Zoo stil, alleen de vogels kwinkeleren.


  


 


En daar is ie dan de Tane Mahuta, wat een kolossale boom.

   


en fantastisch mooie wel 10 meter hoge varenbomen. Ferntrees.


   


Daarna gaan we met de auto een stukje verderop naar de 4 Sisters, 4 Kauribomen

die uit dezelfde stronk groeien. De parkeerplaats ligt midden in het bos, Roderick

blijft liever bij de auto. We zijn door veel mensen gewaarschuwd voor

autoinbraken hier in het noorden. Voor we het bos mogen betreden moeten we

eerst onze schoenen aan een mat schoonvegen en de zolen afspuiten met

antiseptische zooi. Ook bij het verlaten van het bos moet je dit weer doen.

Daar zijn ze dan de Vier Gezusters.


   


 


We zijn vergezeld van onze eigen hoffotograaf. Dit is de enige goede manier om

zowel de boom als ons op de foto te krijgen.


  


Dan wordt het echt tijd om richting huis/boot te gaan. We hebben gekozen om via

een secundaire weg dwars door de bergen terug te rijden naar het Oosten. Dwars

door Marlborough county. Hartstikke leuk over een onverharde weg zigzag over

de bergen, geen vangrails, geen strepen, best wel spectaculair. Alleen rijden we

na een uur ineens richting West in plaats van Oost en dat blijft ook zo. Hmmm,

ergens toch een weggetje gemist. Het duurt nogal voordat we weer een

geasfalteerde weg vinden, daar blijven we op, welke kant hij dan ook op gaat.

Niet alleen Hollandse mensen, maar ook veel Hollandse koeien.

En voor het eerst gezien: kalkoenen op vrijersvoeten.


  


Uiteindelijk gaan we via Dargaville naar het oosten naar Whangarei. Het is al

21.00 uur als we daar arriveren. We willen even een hapje eten voor we door gaan

naar Opua. Nou dat is nog niet zo gemakkelijk op zaterdagavond. Alle restaurants

zijn al gesloten, stoelen op de tafels. Waar we ook komen. Dat is vreemd.

Uiteindelijk belanden we bij een Chinees, de serveerster wijst ons de deur met ga

maar naar de Take away, Ja, Daag! Maar de baas wil toch nog wel voor ons koken.

Zo zitten we dus in een leeg restaurant, het eten is zonder meer heerlijk.

Daarna nog terug naar Opua, ik ben afgeknoedeld. Tjee, maar wat een leuke tocht.

We hebben 500 km afgelegd vandaag.


Zondag, 09 december 2012, Opua Marina.


Even bijkomen en toch nog wat doorklussen, morgen komt de zeilmaker de maat

nemen voor ons nieuw te bestellen grootzeil.


Maandag, 10 december 2012, Opua Marina.


Om 8.00 uur staat de zeilmaker op de pontoon. We besluiten het grootzeil eraf te

halen en aan hem mee te geven, dan kan hij in zijn werkplaats rustig alle maten

nemen en het model bekijken. Wij hebben een in-furling zeil, dat in de mast

opgerold wordt, dus de maten en de dikte luisteren heel nauw. Roderick gaat

verder met nieuwe lijnen in de mast doorvoeren, de furling te demonteren enz.

Om 17.00 uur wordt het zeil weer teruggebracht en mogen we weer aan de slag

om dit weer in de mast te hijsen enz.


  


Dinsdag, 11 december 2012, Opua Marina


De laatste dag hier in de marina, dus nog even gebruik maken van alle

mogelijkheden, uitgebreid douchen, het schip schoonschrobben, de laatste wasjes,

daarna met de auto naar Kerikeri om groot boodschappen te doen. Bij de

kassa krijg ik bijna een hartverzakking, maar voorlopig kunnen we er weer tegen.

Bij de Vodafone winkel een Dongel aangeschaft om te kunnen internetten en onze

telefoonkaarten laten uptoppen, zoals dat heet. Wat telefoons, simkaarten, het

hele prepaid gebeuren zijn en blijven we toch een beetje NoNo's. Er zitten iedere

keer weer voetangels en klemmen, maar nu vragen we deze jongeman het hemd

van zijn lijf en hopen het nu te snappen. Verder ons weer de zenuwen gemaakt

over het feit, dat we misschien weer geen briefadres toegekend krijgen, nu van de

Gemeente OuderAmstel, omdat Mirella daarheen verhuisd is. Het is ongelooflijk

wat een problemen je krijgt als je geen feitelijk huisadres hebt. We zijn echt op

zoek naar een adres waar we op papier kunnen inwonen. Als de gemeente dwars

gaat liggen, moeten we alsnog vanuit New Zealand terugkomen om het zelf te

regelen. Mirella is zowel prive als zakelijk voor van alles en nog wat gemachtigd,

maar iedere keer lopen we tegen de bureaucratische regeltjes aan. Nu staat ons

briefadres nog in Amstelveen, het vestigingsadres van onze BV ook, alle papieren

gaan daar naar toe, maar er wonen wildvreemde mensen. We hebben er slapeloze

nachten van. Lange verklarende brief geschreven en nu maar hopen dat het goed

komt.


Woensdag, 12 december 2012, Opua naar Matauwhai Bay in de Bay of Islands bij

Russel. Positie 35.16 S, 17,07 E.


Nog flink de watervoorraad afvullen, alle jerrycans staan ook weer vol, het laatste

huisvuil weg, de auto op de juiste plaats parkeren, de laatste bankzaken regelen

en dan zijn we klaar om te vertrekken. We hebben er zin in om weer op het water

te zijn. We zijn ook toe om gewoon eens even niks te doen, we hebben ons de

laatste tijd zo uitgesloofd. We maken eerst nog een stop bij de dieselpontoon en

dan gaan we echt op weg. Niet zo ver, gewoon op de motor naar Russell, iets

noordelijker in de Bay of Islands. We vinden een mooi ankerplekje in de

Matauwhai Bay, anker uit en dan installeren we ons op de banken in de kuip.

Niet voor lang, want de wind is eigenlijk heel koud (vinden wij), we duiken ons

bed in en gaan lekker liggen lezen, binnen een paar minuten liggen we beide in

diepe slaap. Na een verlaat diner om 22.00 uur, duiken we meteen weer onder het

warme dekbed. Zo dat hadden we nodig!


Donderdag, 13 december 2012, Matauwhai Bay en Russell.


We hebben onszelf 3 dagen niets doen beloofd, maar bij mij slaat nu al het

ongeduld toe. Zullen we even in Russell gaan kijken. Nu??? Dus wij met de

rubberboot een baai verderop, we hebben onze dikke fleecejacks aan. Komen we

aan bij Russell, liggen er mensen in bikini op het strand en even later zijn er zelfs

een aantal aan het zwemmen. Brrr.


  


Russell werd vroeger het Hellegat van de Pacific genoemd. Een plaats waar

gevluchte veroordeelden, walvisjagers en dronken zeelieden elkaar troffen.

Hierwerd de eerste Europese vestigingsplaats gesticht. Nu is het een luxe stadje

met mooi geschilderde koloniale huizen, veel winkeltjes, kunstzaakjes,

restaurantjes en heel veel bloeiende bloemen, zowel in de plantsoenen en de

tuinen als in hangende manden.


    


 


Deze prachtige witte bloemen bloeien in een grote boom met ficusachtige bladen.

Ze zijn wel 25 cm in doorsnee.


 


We gaan even bij het kerkje kijken. Een overnaads houten gebouw, uiteraard mooi

in de verf en grafstenen er om heen. In 1830 was Russell het toneel voor de

zogenaamde Girls War. 2 Maoridames hadden hun zinnen gezet op dezelfde

walvisjagerkapitein, genaamd Brind, zij sloegen aan het schelden, toen raakten ze

slaags, vervolgens kwam de familie erbij en aan het eind van het liedje waren er

binnen 2 weken honderden doden. De kogelgaten zitten nog steeds in de muren

van de kerk.


   


 


We wandelen nog even het stadje rond onder de paars bloeiende bomen door en

gaan dan weer met de rubberboot terug naar het schip.


  


 


Vrijdag, 14 december 2012, Matauwhai Bay, Opua, Manawaora Bay, Opunga Bay.


Vannacht kwam er een telefoontje van Mirella, ze stond weer bij het gemeentehuis

en misschien kan ze ons laten inwonen, maar dan moeten we wel weer nieuwe

formulieren invullen. Geen probleem, alleen moeten die formulieren weer met

handtekening teruggezonden worden, dus moeten we een scan laten maken bij

de enige winkel die ons daar wel mee wil helpen, Cater Marine, die scanned het

formulier en zendt het dan per email naar onze computer. Dus wij 's ochtendsvroeg

weer anker op en terug varen naar Opua, waar we voor anker gaan.


   

 

Om 12.00 uur is alles weer geregeld en blij dat we dat zo snel voor elkaar gekregen

hebben, bellen we Mirella even, die minder blij is, want het is voor haar

miiddernacht. Oeps vergeten. Hopen dat het goed komt. Snel een ontbijtje met

vers boerenbrood, dan weer ankerop en een paar uur later passeren we opnieuw

Russell. We varen op de genua met stroom achter, maar besluiten om voordat we

aan het eind van de baai komen het grootzeil bij te zetten. Dat mochten we willen.

Met geen mogelijkheid krijgen we het uit de mast gedraaid. Nu hebben we al een

nieuw grootzeil besteld, maar dat komt pas over 2 maanden. Dit zeil heeft teveel

rek gekregen, waardoor het minder makkelijk uit de mast te halen is, maar als het

eenmaal weer staat, vinden we het gewoon zonde dat we een nieuw besteld

hebben. Maar nu niet meer dus, het zeil zit muurvast, wat Roderick ook doet.

Uiteindelijk scheurt het op de stiknaad helemaal door, is de onderhelft uit de mast

en de bovenhelf er nog in. Shit, shit, shit. We besluiten op de motor en de genua

verder te gaan. We willen naar een mooie ankerbaai aan de andere kant van de

landtong, een paar uurtjes varen. Zoals al duizendmaal gezegd, de omgeving is echt

wondermooi, overal baaien, lage bergen, allemaal bedekt met weelderig groen,

eilandjes, rotsen. We zijn in gedachten nog steeds bezig met de gemeente en

bedrijfszaken, het kapotte zeil, niet de juiste gesteldheid om van de omgeving te

genieten. Maar daar komt snel verandering in. Bij het doorkruisen van Manawaora

Bay komen we terecht in een grote groep dolfijnen. We blijven een uur drijven en

genieten, overal grote, snelle, duikende en springende dolfijnen. Nu weten we het

weer: Dit is waar we het voor doen!

 

    


 


Ze duiken en dartelen om de boot. Ze zijn zo dichtbij dat er een spray van water-

druppels op mijn cameralens komt, als een dolfijn uitademt.


   


Dit is weer puur genieten. Dan varen we door naar de Opunga Bay, positie 35.15 S

174.12 E, een paradijselijk plekje, heel beschut, vrijwel geen golfslag, groen schoon

(maar koud) water, omzoomd door landtongen en aan het eind een mooi strand.

Hier laten we het anker vallen. Jan van Genten storten van grote hoogte in het

water om een visje te verschalken.


 


Als de zon ondergaat ziet het er helemaal schilderachtig uit.



Als we in bed liggen, belt Mirella op, we zijn ingeschreven bij de gemeente

OuderAmstel. Tot de volgende verhuizing zijn we weer onderdak.

Goed gedaan, meisje!


Zaterdag, 15 december 2012, Opunga Bay.


Vandaag staat in het teken van het grootzeil debacle. Roderick is tot drie keer toe

de mast ingeklommen en heeft daar uren hangend gezwoegd, maar een deel van

het zeil zit nog steeds muurvast. Het begint steeds harder te waaien, dus we

binden de losse delen met een touw om de mast. Morgen weer een dag, eerst

moeten zijn spieren zich weer een beetje herstellen.

    


  


Zondag, 16 december 2012, Opunga Bay.


Het is vanochtend niet zulk mooi weer, dus voor Roderick is het nog even uitstel

van executie. Het waait nog te hard. 's Middags klimt hij weer de mast in. Een

buurman komt in zijn dinghy aangeroeid om zijn hulp aan te bieden. Hij kan niet

veel doen, maar de morele steun wordt zeker op prijs gesteld. Het zeil is weer een

stuk verder uit de mast, maar het topgedeelte is waarschijnlijk om zichzelf heen

gewikkeld en tussen de furling klem komen te zitten. Het is nog niet klaar, maar

Roderick kan niet meer. Wordt vervolgd.


En kijk hier is het lente, de eerste jonge eentjes.


   



Maandag, 17 december 2012, Opunga Bay.


Roderick klimt nog een keer de mast in, het zeil moet er vandaag absoluut uit,

goedschiks of kwaadschiks. Er is een flink "low" op komst, de orkaan die over

Samoa gaat, Ivan, komt met zijn laatste adem hier over het noordoostelijke

gedeelte van New Zealand. De wind is dan al flink afgezwakt, maar er komt ook

veel regen mee en er komen achteraf dan weer hoge golven van meer dan 4 meter.

We liggen nu nog in deze beschutte baai, maar voor de Kerstweek vinden we het

wel leuk om in Whangarei te liggen, daar is een Marina midden in de stad, Town

Basin Marina, dat lijkt ons wel, zeker nu het regenachtig weer gaat worden. We

hebben voor 2 weken geboekt. We gaan de tocht in 2 dagen doen, het is zo'n 85

Nmijl, dan moeten we echt morgen vertrekken om op tijd binnen te zijn. Roderick

hangt weer in zijn Topclimber in de top van de mast en zwoegt zich rot. Nu komt er

een andere buurman aangeroeid om assistentie te bieden. Uiteindelijk lukt het om

het zeil los uit de mast te krijgen, Roderick is helemaal af, we mikken het zeil  in de

achterhut en daar laten we het bij voor vandaag. Voor vanavond draai ik nog leen

lekkere maaltijd in elkaar met Parsnip, een soort pastinaak, wortel en Squash, een

soort pompoen. Dingen die we in Nederland nooit aten, maar het zijn allemaal

groenten,m die je goed in voorraad kunt houden en gestoomd zijn ze hartstikke

lekker, zeker in combinatie met elkaar.


Dinsdag, 18 december 2012, van Opunga Bay naar Whangaruru Harbour.


Al vroeg gaan we ankerop, we hebben een flink stuk voor de boeg. Er is lichte regen

en bijna geen wind. De motor blijft dus aan, het eerste stuk gaat tussen de

eilanden, rotsen en riffen door. De miezerregen gaat over in zeikregen, het zicht is

minimaal, jammer want we varen in een heel mooie omgeving, lastig ook omdat we

echt heel goed op moeten letten en de doorgangen tussen de eilanden haast niet

kunnen onderscheiden.


   


We varen langs de beroemde Hole in the Rock, maar ook daar is niet veel van te

zien. Alles is druipnat, grauw en grijs. Balen!


   


De regen blijft maar aanhouden, daar word je niet vrolijker van, integendeel, je

gaat zitten piekeren, omdat er om je heen niets te zien is. En er moet gezegd, nog

steeds vinden we deze manier van zeilend reizen geweldig, maar we hebben ons

toch geen voorstelling kunnen maken, van de zorgen die je hebt als je eenmaal

onderweg bent, door allerhande bureaucratische regeltjes. Dat kan af en toe een

behoorlijke domper op het geheel geven. Natuurlijk weet je dat je slecht weer kunt

krijgen, dat het materiaal onder invloed van zon en zout slijt als een gek, wat

natuurlijk een berg geld kost, dat er met de achterblijvers vervelende dingen

kunnen gebeuren, maar dat gezeur iedere keer (voor ons) over het briefadres, de

belasting, de verzekeringen, machtigingen en tekenbevoegdheid van Mirella, die

ineens niet gelden, daar heb je geen idee van gehad. En wij zijn echt niet de enige.

Meerdere cruisers (uit allerlei landen) liggen nog in Opua, zij kunnen niet

vertrekken, omdat hun betaalpassen niet werken, de creditcards geblokkeerd zijn,

kortom ze kunnen op geen manier aan hun eigen geld komen, anderen moeten per

direct naar huis, omdat hun moeder ineens overleden is of ouders die naar een

bejaardenhuis moeten, weer anderen hebben motor problemen en wachten nog

steeds tot de onderdelen arriveren. In het Internetcafe zie en hoor je radeloze

cruisers Skypen.De riggers en zeilmakers doen gouden zaken. We kregen van

andere Nederlandse cruisers (Fruits de mer en La Luna) een email, dat ze een

aangetekende brief van Unigarant hadden gekregen, dat deze verzekering met

ingang van het nieuwe jaar geen werelddekking meer zou geven, dus ze waren

weer welkom als ze in Europa of het Caribbisch gebied gingen zeilen, alleen liggen

ze nu wel met hun boot in New Zealand en zijn ze zo dadelijk niet meer verzekerd.

En een werelddekkende verzekering afsluiten is niet zo simpel. Dat heb je toch niet

vooraf kunnen bedenken. Er is een stel, dat studerende kinderen in Duitsland heeft,

die kinderen hebben recht op een studietoelage. Nu is daar ook iets veranderd en

moeten er nieuwe formulieren ingevuld worden, maar bij het vakje adres ouders

kon de zoon niets invullen, want zijn ouders wonen net als wij op hun boot en reizen

rond. Nu dat kan de computer dus niet aan, dus wordt zijn studiebeurs ingehouden.

De zoon gaat allerhande ambtenaren inschakelen, maar nee, hij kon geen

studietoelage meer krijgen, als hij dat adres niet kon invullen. Ja maar meneer, ze

hebben geen vast adres. Nou die ambtenaar had ook een goede oplossing: Vul maar

in dat je ouders dood zijn of vermist, dan komt het wel goed. 

Maar de zoon weigert te verklaren dat zijn ouders dood zijn, dus ze zijn nog steeds

daarmee bezig. Hoe verzinnen ze het. Dit zijn maar een paar voorbeelden. Genoeg

gepiekerd, na 8 uur regen klaart het op, de wereld ziet er meteen een stuk beter

uit. Het leven trouwens ook. We besluiten niet te stoppen in Whangamumu, maar

door te varen naar Whangaruru.


   


Ook weer een prachtige baai, we varen ver de ondiepe baai in, maar 60 cm water

onder de kiel en laten het anker zakken. Zo, we liggen mooi vast. Als we de

gegevens gaan noteren, zien we ineens dat we vlak bij/ boven een energie kabel

geankerd liggen. Dat is niet zo'n goed idee. Als het anker zou gaan krabben of als

we ankerop gaan, bestaat er een kans dat we achter de kabel blijven hangen en

zijn wij verantwoordelijk voor de schade. Dus weer ankerop en een nieuw plekje

opzoeken. Dat vinden we aan de overkant. Tegenover een strand met allemaal

campers en tentjes, laten we wederom het anker zakken. Gaaf plekje! Rustige

nacht, stralende sterrenhemel, duizenden kleine geniepige zwarte vliegjes, die niet

steken, maar gewoon een gat in je huid knagen. Gluiperds, na een maand heb je

nog steeds zere plekken, die zo ontzettend jeuken, dat je in je slaap je hele huid tot

bloedens toe open krabt. Maar mooi dat het hier is....Puriri Bay. 35.22 S 174.21 E.


   


Woensdag, 19 december 2012, van Whagaruru Harbour naar Whangarei Harbour.


Het is droog! Om 6 uur gaan we al ankerop, het licht is schitterend.


   


Roderick heeft een systeem bedacht om ons Trysail, (een stormzeil, dat normaal

vliegend gevaren wordt, heel laag in de mast moet en dan met het uiteinde op het

dek door een blok loopt) in de mast te hijsen. Door de druk van het zeil ligt het

schip stabieler , het gaat dan als het ware door het water in plaats van over het

water. Ze zien ons nu ook goed aankomen...


   


Er is vrijwel geen wind, dus de motor blijft aan, maar de zee is hierdoor ook erg

rustig. We kunnen heel dicht langs de kust varen. Het landschap is heel divers en

wederom spectaculair om te zien. En dan krijgen we weer bezoek.


   


 



6 dolfijnen begeleiden ons.




Om 14.30 uur varen we de hoek om, de rivier op. We moeten de rivier 12 Nm

volgen, aan het eind ligt de Town Basin Marina 

 

   


Het water heeft een mooie groene kleur, de rivier slinger-slangert tussen de bergen

door.


  


Veel mooie baaien, de rivier wordt smaller, op de oevers staan lage huizen in goed

onderhouden tuinen. Een mooie tocht.


   


 


We passeren de Norsand scheepswerf. waar wij ook op de kant gaan, er liggen heel

wat schepen op het droge.


   


De rivier is al erg ondiep, hij wordt ook nog smaller en smaller en we komen precies

met laagwater binnen. Dat komt niet goed uit. We hebben nog 40 cm onder de kiel,

nog 20 cm, 10 cm, en ja hoor 0 cm onder de kiel. We schrapen over de bodem. We

weten dat de bodem uit zachte modder bestaat, Roderick geeft flink gas en met

een slakkengangetje kruipen we over de modder. Dan moeten we door de brug in

aanbouw, een smalle doorvaart, als we daar blijven steken, hebben we echt een

probleem. Heel voorzichtig gaan we door. Gelukt.


   


Het wordt nog smaller, grote drooggevallen stukken liggen vlak bij. Nog even, Yes,

we hebben weer 10 cm water onder de kiel, oh nu weer O cm. Schraap, schraap.

Nou de kiel hoeven we straks niet meer af te krabben. Nog even volhouden, aan het

eind ligt de marina.


   


We hebben het gehaald, om 17.15 uur liggen we afgemeerd in box B26 in

Whangarei. He he.


Donderdag, 20 december 2012, Whangarei, Town Basin Marina.


Roderick gaat vanochtend met de bus naar Opua om de auto op te halen. Hij heeft

ook nog een hele lijst opdrachten. Hij moet langs de zeilmaker, langs het

havenkantoor, langs de douane voor informatie. Ons visum moet binnenkort

verlengd worden. De bootpapieren moeten mee, de paspoorten, Hee waar zijn de

paspoorten? Nou die liggen altijd op een vaste plaats, maar nu niet. Zoeken! Niet te

vinden, alle tassen binnenstebuiten gekeerd, alle mogelijke plaatsen en onmogelijke

plaatsen nagezocht. Geen paspoorten. De zeilen weer uit de cabine gehaald,

misschien ligt daar nog een tas of een jas, niks. We kunnen het niet meer

bedenken.  We gaan samen naar de stad, hij moet nog een buskaartje kopen, we

hebben nog een half uur, bij het VVV vinden we een leuk boek met alle locaties

beschreven van de Lord of the Rings film. Daar willen we er een aantal van

bezoeken. Mooi Kerstkado! Dan gaat hij naar de bus en ik ga de stad verkennen.

Nou daar is genoeg te zien. Uren heb ik daar gelopen, weer terug in de haven, ga ik

even Josien (Inish) opzoeken. Rob is in Nederland en zij is een maand alleen aan

boord. Ik ben uitgevloerd, maar een kop versgemaakte koffie en een paar lekkere

koekjes doen wonderen. Intussen is Roderick ook weer gearriveerd en is het

alweer tijd voor het avondeten. We nodigen Josien uit om mee te eten. Meteen na

het eten, duikt Roderick zijn bed in, ik ben in aantocht. Toch kan ik het niet uitstaan,

dat we die paspoorten nog niet hebben. Ik kan echt niet bedenken waar ze zouden

kunnen zijn. Ik pak het bakje, waar ze horen te liggen, en Ja hoor, daar liggen ze

gewoon. Of we ook moe zijn. Lekker slapen.


Vrijdag, 21 december 2012, Whangarei Town Basin Marina.


Vandaag hebben we kerstversiering aangebracht, we hebben tenslotte niet voor

niets mooie ballen aangeschaft. Nu we in de haven liggen en walstroom hebben,

kunnen we ook weer de lichtslang in de mast hijsen.  Alleen waar ligt die slang? We

weten het precies, helemaal voorin het puntje onder ons bed, dat betekent

matrassen eruit, lattenbodem weg, bedbodem eruit, spullen die erboven op liggen

eruit en dan maar hopen dat het nog werkt. Maar gelukkig de lichtjes doe nog n het

en het ziet er weer hartstikke mooi uit.


   


 



Zaterdag, 21 december 2012, Whangarei.


Er is kunstmarkt op de brug vlak naast onze pontoon, dus daar gaan we een kijkje

nemen. Er zijn echt leuke objecten bij, veel producten zijn  gemaakt met

materialen uit de recycling. Maar de prijzen zijn als nieuw. Echte kunstprijzen dus.

Wat ik erg leuk vond, waren dubbeldekker propellorvliegtuigjes gemaakt van cola/

bierblikjes. Ik zou niet weten waar ik het zou moeten laten, maar dat was echt

origineel. Met het houten balkje, 40 cm, verticaal gemonteerd op een stuk

betonijzer, zodat je het in de tuin in de grond kon steken, had ik niet zo veel., ook al

was het voor een zacht prijsje, 120 NZDollar.


   


In de middag zijn we nog naar de Norsand werf geweest en daarna nog even de

stad in. Vervolgens heerlijk een drankje gedronken op ons eigen terras op het

water, het zonnetje schijnt en heeft veel kracht. Lekker. 's Avonds deel 2 van de

Lord of the Rings films gekeken op de computer. Even als opfrissertje voor we naar

de Hobbits gaan.


Zondag, 23 december 2012, Whangarei.


Het slechte weer van orkaan Evan is nu aangekomen. We hebben er in de marina

niet echt last van, het waait alleen behoorlijk en het regent veel. De New

Zealanders, de Kiwi's, hebben het er moeilijker mee. De dagen van de

Kerstvakantie worden hier over het algemeen met de hele familie op het strand

doorgebracht. Maar de komende dagen houden we dit regenachtige weer. Het is

trouwens gek als je de advertentie's leest voor kerstkadootjes: Geef Pa een

duikbril of iets voor zijn zwembad, voor de kinderen strandschepjes. Voor ons een

contradictie in terminis. Eigenlijk vind ik dit slechte weer nog niet zo erg, we zitten

lekker droog in onze gezellige boot en hoeven even helemaal niets. Lekker een

beetje lezen, naar muziek luisteren, een spelletje doen. De kerstinkopen van de

supermarkt leveren ook geen probleem op, de supermarkten zijn hier zo lang open,

ook op zondag en alleen 1e Kerstdag gesloten. 2e Kerstdag kennen ze hier niet, dat

is Boxing Day en dan begint volgens mij hier de uitverkoop. We laten ons verrassen.


Maandag, 24 december 2012, Whangarei.

 

Yes, we zijn vanmiddag naar de film The Hobbit geweest, prima bioscoop, Event

Cinema, HFR 3D, mooi geluid. Gave film, we hebben genoten. We zullen zeker nog

een paar keer gaan, de trailer van The Life of Pi zag er fantastisch uit, we hebben

het boek gelezen, volgende week gaat deze film hier draaien. Ik kan me er nu al op

verheugen. Op de terugweg hebben we ineens een naaimachine gekocht.


   


Kerstkadootje voor mij. Notabene een Brother, de machine die ik altijd al had, maar

dan in een nieuw jasje en voor een leuke prijs. Mijn naaimachine heb ik jaren

geleden aan Mona gegeven, want toen Rodericks moeder overleden was, kreeg ik

haar splinternieuwe naaimachine. Altijd spijt van gehad, want deze was lang zo fijn

niet, beter gezegd, ik vond het een rotding. En nu stond hij daar zo maar op mij te

wachten. Intussen veel lichter in gewicht geworden en zuinig in energie. Hij kan via

de omvormer op de accu werken. Daar zullen we een hoop plezier van gaan hebben.


Dinsdag, 25 december 2012, Kerstdag in Whangarei, New Zealand.



Gek hoor, Kerst in de zomer, alleen de regen en de wind doen anders vermoeden.

Er is hier trouwens maar 1 Kerstdag, die wordt met de familie gevierd en meestal

gaan ze met z'n allen naar het strand of barbecuen. Vandaag is het grauw en grijs

en er is geen kip op straat. We lopen 's middags even door de stad: uitgestorven.

Niet alleen zijn alle winkels gesloten, maar ook alle restaurants, eethuisjes,

toeristenshops, er is geen openbaar vervoer, er komt ook nauwelijks een auto

voorbij, de bioscoop is dicht (voor ons onvoorstelbaar, in Nederland zijn de

Kerstdagen Topdagen), we ontdekken 1 snackbar, de Noodle Canteen, die open is,

het is daar flink druk, de eigenaar is heel slim, er staat een bord bij de ingang:

Vandaag op alle prijzen 10 % toeslag. We maken ons eigen kerstdiner, spelen een

spelletje kaart, kerstmuziekje aan, zo rustig hebben we het de laatste 40 jaar niet

meer gehad.


Woensdag, 26 december 2012, Whangarei, Boxingday.


Boxingday, een soort gigantische uitverkoopdag. Overal hangen plakkaten met

40% korting, zelfs 70% korting. Volgens mij willen ze in 1 dag schoon schip maken.

Het is loeidruk in de winkels, vooral in de kledingzaken. Als je zo rond loopt, zie je

ook dat de recessie ook hier flink heeft toegeslagen. Er zijn mooie winkels, tamelijk

duur, met weinig publiek, veel Chinese ramsjwinkels, altijd goed bezet. Veel panden

worden vandaag leeggehaald, zeker wel 10 winkels zagen we onderweg, deze

winkels kunnen het niet meer trekken, er staan ook briefjes op de deur van deze

strekking, meestal handgeschreven mededelingen aan het publiek. Wat we hier ook

veel zien zijn tweedehands winkels, heel grote, veelal opgezet door de Salvation

Army (het Leger des Heils), de Hospice, verschillende kerken. Zij worden gerund

door vrijwilligers, alle spullen staan mooi opgepoetst en gesorteerd in stellingen en

worden echt voor een habbekrats verkocht. Deze winkels worden drukbezocht.

Ik ben zelf ook weer een zak kleding aan het verzamelen, die daar naar toe kan. Ik

had nog een paar mooie colberts in de koffer voor bijvoorbeeld een kerstdiner of

iets anders officieels, nou in de Carieb en de Tropen is dat ondraagbaar en hier in NZ

lopen ze bijna allemaal in een korte broek, een wijd vormeloos ding erboven en

teenslippers of bergschoenen eronder. En dat in de tinten zwart, verkleurd zwart en

donkergrijs. Ik trek heel wat bekijks met mijn kleurige kleding. Zelf hebben we

niets gekocht. 's Middags klaart het weer op en gaan we een tochtje met de auto

maken naar de Whangarei Heads, langs de rivier en over de bergen. Een groot

gedeelte van de route hebben we vanaf het water gezien, toen we op de boot

aankwamen, het is leuk om het nu vanaf de andere kant te zien.

De huizen hier  zijn vrijstaand op een grondstuk en op afstand van elkaar, daarom

staan op de hoek van de straat de brievenbussen verzameld.



Soms gebruiken ze een oude magnetron als brievenbus. Alles wordt hier

hergebruikt. Er staan ongelooflijk veel huizen in de verkoop. Echt tientallen, er

staan borden bij als Dringend Koper Gezocht, anders gaan ze onder de hamer.

Bij Mc Leodbay stoppen we om een broodje te eten op het "strand", een rivier

strand van grof zand gemengd met stenen. Er loopt een dame in het water met een

kindje op een surfboard en een kleinere uitgave op haar armen. Ze blijft ongelooflijk

lang in het water, als ze naar de kant toeloopt, kijken we onze ogen uit. Ze is

hoogzwanger, volgens mij van een tweeling en kan ieder moment moeten bevallen.

Het water is niet ijskoud, maar meer dan 18 graden zeker niet, en wat nou als ze

inderdaad ineens weeen krijgt, ze liep tot aan haar borsten in het water met die 2

kleintjes. Ze was wel heel leuk met ze aan het spelen. Kiwi's zijn toch altijd een

beetje Daredevils. De gewaagdste excursies worden aangeboden. Niet alleen

wildwater rafting, maar ook je in een wetsuit je de rivier af laten "razen", en dan

door de glowwormcaves heen drijven/raften. Ons niet gezien.

Er groeien hier overal groenlipmosselen, erg groot kunnen die worden, de meesten

zijn ook echt groen van kleur, dat kun je bij deze door de aangroei niet goed zien.


   


 


En zo zitten Oma en Opa dan op hun campingstoeltje onder de NZ Christmastree.


   


Leuk hoor en heel comfortabel. In de armleuning zit zelfs een houder voor je glas of

blikje. Die Christmastrees staan hier overal langs het water, ze kunnen een

behoorlijke omvang hebben, vol rode bloesem, de Noordkant helemaal onder het

mos en zoals bij deze vol met Bromelia's.


We gaan weer door langs de baai tot het eind van de Whangarei Heads, bij Ocean

Beach. Wauw het blijft toch elke keer weer prachtig het uitzicht op de oceaan.

Hier kijken we op de Hen and Chicken Islands.


 

 

We lopen een stuk langs het strand, ja echt zand, prachtig schoon zilverzand, maar

langs de waterkant keihard.

 


 

Daarna gaan we weer op huis aan. Weer zo'n mooi plaatje.


 

 

En kijk daar, ze wisten vast dat hij ging komen: Roderick Place.



De hele avond zijn we bezig geweest onze grote auto trip over het Noordereiland

uit te stippelen. Dat valt nog niet mee, de stadjes hebben onuitsprekelijke namen,

die af en toe maar een paar letters van elkaar verschillen. Mangatawhiri,

Mangatarata, Mangatangi, Matekawau, we worden er gek van, we gaan in ieder

geval naar Matemata, daar is Hobbiton met zijn de Hobbithuisjes. Ladies van

Bioscoop Atlantic, niet direct jaloers worden, de toegangsprijs bedraagt 75 NZD per

persoon, alleen toegestaan met een gids. Matemata ligt hier ongeveer 250 km

vandaan. We proberen ook wat campsites in die omgeving te vinden. Na een paar

uur houden we het even voor gezien, we worden er tureluurs van.


28, 29, 30 december 2012, Whangarei.


Wij hebben hier dan veel regen gehad, als gevolg van de Orkaan Evan, maar

vandaag hebben we op Internet beelden gezien van de verwoestingen in Fije en

onder andere Samoa. Delen van straten in Apia, waar we een paar weken geleden

nog gelopen heben, helemaal weggevaagd. Wat een verwoesting en wat een

misere. Wij hebben ons deze dagen voornamelijk met onderhoud, reorganisatie van

de boot en duizend huishoudelijke klussen bezig gehouden. De kledingzak voor de

Hospice wordt steeds groter. En kijk die Roderick weer lekker bezig zijn.


 

 

De kerstballen gaan ook naar de kringloopwinkel van de Hospice. Gaan we weer

opgeruimd het nieuwe jaar in.


 

 


31 december 2012, Whangarei, New Zealand.


Tja daar is niet veel over te vertellen. Oudjaarsavond, wat ze hier trouwens New

Years eve noemen, gebeurde er helemaal niets. Geen feesten, geen vuurwerk,

gewoon niets. De winkels gaan alleen een uurtje eerder dicht en morgenochtend om

8.00 uur is alles weer geopend. Wij hebben de avond in gepaste rust doorgebracht

met zijn tweetjes. Morgenochtend vroeg gaan we namelijk al op pad om de

Highland Games in Waipu te bezoeken. Stoere sterke mannen in Schotse rokjes, die

zich bezig houden met boomstam werpen, hamerslingeren, gewichten gooien. Dat

willen we wel eens meemaken. Wat wel heel leuk was: om middernacht NZ tjd,

hebben we naar Nederland gebeld om de familie Gelukkig Nieuwjaar te wensen. Een

gesprek uit de toekomst als het ware, bij ons was het al 2013 en in Nederland was

iedereen nog druk aan het oliebollen bakken om 12.00 uur 's middags 2012.


Verder wil ik bij deze nog een hele goede tip doorgeven, gelezen op de deur van het

toiletgebouw in Town Basin Marine. Aan de binnenkant van de w.c deuren hangen

ze steeds andere tips, wetenswaardigheden en belangwekkende nieuwtjes. Hier

volgt de tip:

Start het jaar goed, schrijf iedere keer als je iets leuks beleefd of als iets je een

geluksgevoel geeft, dit op een briefje en stop dit briefje in een grote pot. Op

Oudejaarsavond 2013 open je de pot en ga je al die briefjes doorlezen.

Gegarandeerd dat je met een positief gevoel terugkijkt op het afgelopen jaar.

Voor ons was het afgelopen jaar absoluut een Happy Year on Happy Bird, we hopen

zo door te kunnen gaan. Wij wensen al onze familie, vrienden, bekende en

onbekende lezers een heel Gelukkig Nieuwjaar met niet alleen voorspoed en geluk,

maar vooral gezondheid voor jullie allemaal.


Roderick en Yvonne.


We sluiten dit gedeelte van de reis af en gaan verder met Reis 2013 helemaal

onder aan de pagina.