Vrijdag, 11 mei 2012, Baie de Tahauku, Hiva Oa, Marquesas.



Tja, hier liggen we dan in de Baie de Tahauku, Hiva Oa, dus we hebben er precies

35 dagen en nachten over gedaan. Wat hebben we lekker geslapen vannacht! We

liggen in de baai bij Atuona, dit is één van de eerste aanlegplaatsen, er liggen hier

zo'n 50 zeilschepen, allemaal onderweg, een heleboel kennen we al van andere

ankerplaatsen. De omgeving is meer dan schitterend, hoge ruige bergen, dicht

begroeid met palmen, veel bloemen en echte Polynesische mensen, goudbruin,

de jongere dames meerendeel slank en met donkere lokken met een bloem in

het haar, de oudere dames meer volslank, maar ook met bloemen in het haar,

de mannen stoer en vol tatouages.


 


Het eiland heeft luxe bebouwing, bestrating enz, dat hadden we niet verwacht,

het is bloedduur, dat hadden we wel al verwacht.

En hier de vele gezichten van de berg Temetiu, 1276 m hoog. Zo zie je me, zo zie

je me niet.


 


 


Zoals gezegd de baai is prachtig om te zien, de deining van de oceaan komt

hierzo naar binnen rollen en we liggen vlak langs de kant, waar de golven met

immense kracht breken en de berg opklimmen. Een constant dof gebrul van de

golven.


 


Het aan land gaan met de dinghy is een gevaarlijke toer. Tot onze verrassing is

er hier een Wifi Hotspot en kunnen we Internetaccess voor aan boord kopen. Fijn

dan hoeven we niet met de computer in de dinghy naar de kant. Kunnen we ook

de website weer direct bijhouden en de nodige zaken opzoeken. We zijn dus naar

de stad gelopen (om in te klaren, maar de autoriteiten doen hier niet zo moeilijk,

ze zijn er alleen tot 11 uur 's ochtends, in het weekend helemaal niet, dus

maandag gaan we weer) berg op en berg af, precies een uur lopen, geld gepind

(zo mooi), baguettes gekocht en dan weer een uur terug, beetje opschieten,

want om 18.00 is het pikdonker.


 


We hebben hier de nodige hoosbuien over ons heen gehad en nog steeds. Het is

toch ongelooflijk, wat er allemaal kan vallen. De weg gaat om de baai heen en

overal kun je ons schip zien liggen.


 

 

En overal  waar je komt, lopen er mooie kippie's met kuikentjes.


 


Wij hebben ons terug gesleept met onze zeebenen, we hebben zulke vermoeide

spieren. Gelukkig was er een heel aardige Polynesische mevrouw, die met haar

auto stopte en ons een lift aanbood naar de ankerplaats. Daar waren we nu echt

blij mee. 


 


Zaterdag, 12 mei 2012, Hiva Oa.


Vanochtend hoorden we een hoop lawaai van mensen, er kwamen 2 kano's langs

de boot, die een wedstrijd hielden. De kano's hier zijn superlicht en hebben een

uitlegger aan één kant, ook de éénpersoonskano's. Er wordt geoefend voor de

wedstrijd volgende maand tijdens de Paddlejump en hard dat ze gaan! Ze

gebruiken een korte peddel met een vrij groot blad.


 


Wauw, we zijn toch vermoeider dan we dachten. We voelen ons lijf wel. Maar er

moet toch wel wat gebeuren, afval verzamelen, alle zoute kleren bij elkaar

zoeken en een begin maken met het afkrabben van de dikke laag aangroei en

eendemosselen onder de boot. Toen we met de rubberboot erom heen voeren,

wisten we werkelijk niet wat we zagen. Wat een puinhoop. Voorlopig zijn we wel

even zoet. En dan te bedenken dat iedereen ons lieve mails stuurt met: Rust

maar lekker uit, Geniet er maar van. Aan het werk moeten we! 


 


Terwijl we druk bezig zijn komt Nana (van Namani) even kennis maken, we

hebben voortdurend SSB contact gehad, maar elkaar nog nooit gezien. Ze vraagt

of we eind van de middag bij hun langs komen. Goed plan natuurlijk. We zwoegen

braaf een paar uur door en gaan dan op weg naar de Namani. Daar staat ons een

verrassing te wachten, ze hebben allemaal lekkere dingen voor ons gekookt. Wat

leuk! En wat lekker!


Zondag, 13 mei 2012, Hiva Oa.


We hebben internet aan boord en er stond een hele lieve Moederdag kaart op me

te wachten, dank je wel, Mirel. Verder is het een dag van verschrikkelijk veel

regen. Het blijft maar plensen. Dit keer maken we van de nood een deugd, we

beginnen weer met water op te vangen en via het filtersysteem de tank te

vullen. Verder zet ik een groot deel van de te wassen spullen in het sop, daarna

spoel ik het 1 maal en hang het drijfnat buiten over de zeerailing. Laat het nu

maar even flink doorregenen, dan worden de laatste spoelbeurten door de natuur

gedaan. Nou dat is prima gelukt. De volgende dag kwam de zon door en een paar

uur later kon ik een hele lading schone kleren binnen halen. Er kwam trouwens

ook nog een groot cruiseschip een dagje buurten.


 


's Middags kwamen Nana en Nikki even langs en heeft Roderick voor Nikki onze

beroemd tekenfilm DVD gestart. Nou die zat echt te genieten.


 


Maandag, 14 mei 2012, Hiva Oa.


Vandaag wederom naar de stad om in te klaren bij de gendarmerie.

Wandelschoenen aan dus. We hebben verder een druk programma. Onderweg

worden we regelmatig aangehouden met Hey Happy Bird. Na het inklaren lopen

we de straat door en willen even wat drinken, daar staan toevallig ook Don en

Phyllis (Solstice), die ons ook direct aan roepen, Happy Bird, kom erbij,

vervolgens komen Dennis en Virginia (Libertad) kennis maken, die hebben ons al

heel vaak over de radio gehoord, vervolgens schuiven Axel en Liz (Gudrun V) aan

en even later komen ook de mensen van La Luz binnen, die zijn net

aangekomen. We lunchen gezamenlijk en vallen gezamenlijk flauw van de prijzen

hier. Biertje 550 PF = 5,50 euro. We hebben onszelf op een heerlijke

Peppersteak getrakteerd. Hartstikke gezellig natuurlijk!


 


Daarna stappen we weer op, we willen de begraafplaats bezoeken, gelegen

boven op de berg onder de Frangipanibomen, met een schitterend uitzicht over

de oceaan. Hier ligt de Belgisch/Franse zanger, vrijbuiter en zeiler Jaques Brel

begraven en ook de schilder/ kunstenaar/schrijver Paul Gauguin.

Beide graven worden duidelijk veel bezocht, er liggen briefjes op, stenen met

gedichten erop geschreven, kleine voorwerpjes.


 


 


En zoals al gezegd: het uitzicht is Schitterend!


  


Vervolgens weer bergaf, het is een genot om hier rond te wandelen. De wegen

zijn prima, de huizen mooi onderhouden, de mensen mooi gekleed en verzorgd.

De vegetatie is heel divers, veel palmbomen, hoge bananenstruiken,

cipresachtige bomen, frangipani, hibiscusstruiken en allerhande andere bloeiende

struiken, bomen met mango's, papaya's en vooral veel Pomelo's of

Pompelmoezen, grote Grapefruits dus.


 


De mensen rijden in grote luxe pickup autos of SUV's. Ons volgende doel is het

Gauguin Museum. Toen ik eindexamen Gymnasium deed, heb ik ooit een

werkstuk over Paul Gauguin gemaakt, dus dat maakt het voor mij dubbel leuk.


 


Ook Le Maison de Joie, Het huis van Plezier, waar hij woonde hebben ze

nagebouwd. Nou, plezier hebben we zelf ook wel, daar hebben we Gauguin niet

voor nodig.



Dan nog langs de winkels om wat vers voer in te slaan en dan zijn we bekaf.

Er is hier geen openbaar vervoer, maar een mevrouw rijdt taxidiensten en we

afgesproken, dat we bij haar dochter op haar werk langs gaan, dan kan die haar

moeder bellen als we een taxi nodig hebben. Zo gezegd zo gedaan. We pikken

Robin (Katydid) ook nog op en dan gaan we met de dames in de cabine en de 3

mannen op een bankje in de achterbak op de haven aan.


Dinsdag, 15 mei 2012, Atuona, Hiva Oa.


En weer vroeg op pad, we willen morgen een eilandje verderop gaan , Tahuata en

daar een paar dagen blijven en daarna door naar Fatu Hiva. We moeten dus wat

extra verse spullen zien te scoren. Op de heenweg krijgen we weer een lift

aangeboden, nu door een aardige meneer. Fijn hoor. We lopen een aantal

winkeltjes af, Roderick heeft nog een speciale maat bouten nodig, we moeten

een nieuwe blikopener en we hebben gewoon aanvulling van de voorraad nodig.

Onderweg komen we de bemanning van de Victoria tegen, die zijn gisteren bij

ons in de baai aangekomen, daar hebben we niets van gemerkt. Groente en fruit

zijn lastig aan te komen, maar uiteindelijk vinden we een dame, die vanuit de

pick-up verkoopt. We kopen grote pompelmoezen, verse sla ( dat is een

eeuwigheid geleden) een heel plateau eieren en let op: komkommers! Ik loop

gewoon te glimmen, zo blij ben ik met mijn aankopen. We hebben ook nog een

supermarkt ontdekt met mooi bevroren vlees, verder nog wat blikken bonen,

zakken linzen, meel, koekjes, brood en stokbroden. We komen weer Victoria

tegen en Henri van de Ashanti. Die hebben ook geen puf meer om te lopen. We

besluiten om met zijn allen te proberen  een busje voor ons te laten rijden. Een

mevrouw van een winkel wil dat wel doen , er wordt een prijs afgesproken en zo

zitten we midden tussen de grote houten beeldhouwwerken van voorouderlijke

goden met onze tassen hoogopgestapeld met zijn allen in het busje en worden

netjes bij de haven afgezet. Het is nog een hele toer om met een plateau met 30

eieren vanaf een hoge gladde wallekant in een op en neer springende rubberboot

te stappen, die ook nog met de golven heen en weer gesleept wordt en

vervolgens vanuit de dinghy weer op de grote boot te stappen. Maar 1 gekneusd

eitje! Dat maakt niet uit, we gaan toch direct eitjes bakken en vanavond eten we

stamppot rauwe sla met karbonades. Dat wordt smullen!

De hele middag hebben we weer in het water gelegen om de duizenden schelpen

van de bodem te schrapen, het grootste deel is nu weer mosselvrij, nu alle algen

er nog afpoetsen, maar dat wordt een andere keer.



Dit seizoen moet er heel veel gevaren worden, de eilandgroepen liggen ver van

elkaar verwijderd, we hebben dus heel wat vaardagen te gaan. Zonder tegenslag

zeker 50 dagen verdeeld over verschillende trajecten, daar zien we in het geheel

niet tegen op, integendeel, maar zoals gebleken is kan er tijdens een oversteek

aardig wat misgaan en vooral het weer kan flink roet in het eten gooien. Dus we

moeten ook nog aardig wat reservedagen in plannen. Vanwege het  orkaan

seizoen moeten we begin november in New Zealand gearriveerd zijn. Daar blijven

we dan een half jaar. De overgebleven tijd wordt over een aantal eilanden

verdeeld. We kunnen ze niet allemaal bezoeken, dus we hebben een keuze

gemaakt. Hier in de Marquesas willen we Tahuata, Fatu Hiva, Oa Pou en Nuku

Hiva nog bezoeken, daarna staat Rangiroa in de Tuomotus op het program, dan

steken we over naar Moorea en Tahiti. En vervolgens naar Raiatea, Bora Bora,

Tonga, Samoa, Fiji, en tot slot Opua, New Zealand. Het plan wordt stapsgewijs

uitgevoerd en er zijn dus nog vele wijzigingen en aanpassingen mogelijk.

Morgen vertrekken we naar Tahuata, ons internetaccount is dan weer afgelopen,

we gaan dan weer door met onze webblog :

www.happybirdopzee.blogspot.com

Als we eenmaal weer in Nuku Hiva zijn, over ongeveer 3 weken, hopen we weer

internet access te hebben en wordt de website www.happybird.info weer

totaal ge-upload. Dit gaat in de toekomst ook steeds  zo gebeuren, dus als de

website "stilstaat" gewoon overschakelen naar de webblog. Maar ik denk dat ik

die nu eens in de paar dagen bij ga houden, we hebben als we beschut in een baai

liggen minder energie om deze via de radio te verzenden tot onze beschikking,

omdat de sleepgenerator dan geen en  de windgenerator dan weinig energie

levert. Maar wil je op de hoogte blijven, dan gewoon even switchen tussen de

website en de webblog.


 


Woensdag,16 mei 2012, van Hiva Oa naar Baie de Hanamoenoa, Tahuata.


Om 6.00 uur starten we met het schip vaarklaar maken, dan een een ontbijtje en

een kop koffie, voordat we ankerop gaan. Dat gaat een flinke klus worden, we

liggen namelijk voor met ons Rocna, 25kg anker en hebben nu voor het eerst ook

een achteranker uitstaan, een loodzwaar en groot onhandelbaar Danforth anker

aan een 40 m. loodlijn. Dit achteranker moet met de hand via de lier omhoog

gehaald worden. We geven eerst het vooranker een aantal meters vrij om wat

speelruimte te creeëren, dan probeert Roderick de lierhandle te draaien, het

anker zit muurvast. Stukje voor stukje krijgen we wat lijn naar binnen, het zweet

gutst langs zijn lijf. Wat een klus! We zijn er wel een uur mee bezig voordat het

eind in zicht komt en dan moet Roderick het loodzware ding nog uit het water op

het zwemplateau tillen. Als we het anker net aan boord hebben, krijgen we

bezoek van de Noorse familie van de Hero met hun 2 kleine kindjes Selma en

Magnus. Die zijn gisteren aangekomen: Goed gedaan mensen, Welgefeliciteerd!

Jammer genoeg kunnen we ze niet meer aan boord vragen, omdat we alleen nog

halfbakken aan ons vooranker liggen, we hadden ze graag nog gesproken. Nu het

vooranker ophalen, dat gaat electrisch, en dan varen we de baai uit. Het wordt

een kleine trip naar het eiland Tahuata. Er is bijna geen wind, maar we hebben

alle tijd. Een mooi tochtje langs het eiland Hiva Oa aan de ene kant en Tahuata

aan de andere. De ankerbaai ligt in het noordwesten. Als we naar de baai

toevaren, krijg je echt een Stille Zuidzee visioen. Wat Mooi!!!



Kristalhelder turquois water omringd door frisgroene bergen van zo,n 70 m.,

daarachter weer hogere bergen, links rotsen met spelonken en voor ons een

goudgeel strand, afgezet met palmbomen en boomhoge gele hibiscus. Wauw! Er

liggen hier 5 andere zeilboten, we liggen in heerlijk rustig water buiten de deining.


 


We gaan direct het water in, snorkels en vliezen aan en verder met de boot

schoonboenen. Daar zijn we de eerste dagen nog wel zoet mee. Het water is

heerlijk, maar wel echt oceaan, dus er zijn hier veel grote creaturen onder de

waterspiegel, waaronder veel haaien. Het is superhelder met zand als

ondergrond, daardoor kun je 8 meter diep kijken.

Als we er eenmaal in rondplonzen zien we allemaal kleine witte vlokjes, de hele

zee hier zit hier vol met sperma. Heb daar wel eens iets over gelezen, dat

sommige dieren en/of koralen en masse hun sperma loslaten op de zoveelste

dag na volle maan. Goed voor de huid zullen we maar denken. Als Roderick aan

het poetsen is onder het schip ziet hij direct een grote haai van wel 3 meter. Brrr.

Maar hij had geen honger en zwom weer door. We zijn niet heel onverantwoord

bezig, maar er moeten noodzakelijkerwijs dingen aan het onderwaterschip

gebeuren en af en toe moet je gewoon even zwemmen, het is zo heet. Even later

2 grote Stingray roggen, ik weet even de Nederlandse naam niet, Koffervissen

(wel 4x zo groot als in Curacao, Bart) Super! We hebben de hele middag gepoetst

en schelpen afgestoken. Voor die aangegroeide mossels op de bodem van het

schip moet je telkens onder water duiken tot midden onder het schip, dan een

paar honderd eraf krabben en buiten adem weer boven komen. En telkens

opnieuw. De mosselschelpen dwarrelen als sneeuw naar de bodem. Toen we

eindelijk bekaf weer aan boord zaten zagen we een grote rog voorbij komen, wat

gaaf!


 


Donderdag, 17 mei 2012,Tahuatu. Bij het wakker worden denk je als eerste

weer: Wauw, wat is het hier mooi. Roderick gaat direct weer het water in om

verder te gaan met zijn poetsklus, het verwijderen van de dikke laag

groen/bruine aangroei. Eén kant van het schip is alweer wit. Wat een klus.  Ik ga

de bedden afhalen, lakens wassen en dergelijke. Ook niet mijn favoriete

bezigheid. Roderick heeft nog een paar keer haaien gezien.


   


's Middags zijn we met de rubberboot naar het strand gepeddeld. De branding is

sterk en het strand steil. Met moeite kunnen we ons staande houden. We slepen

de dinghy hoog op het strand. We scoren een grote kokosnoot nog in de

buitenbast, een paar mooie schelpen en eindelijk wat afgesleten tanden, (van

een kleine haai?) voor Bart. Overal op het strand schildpadsporen, als we die

volgen vinden we ook hun nest. Daarna slepen we de dinghy weer naar zee, het

is opkomend water, dus nogal omstuimig, we moeten er snel in springen en dan

direct peddelen, voordat de golven ons weer op het strand zetten. Het plan was

goed, de uitvoering minder, de boot komt met zo'n kracht tegen Roderick aan,

dat die languit in zee gaat, met zijn net verwisselde droge kleren.

Eenmaal terug gaat Roderick weer direct door met zijn project, er blijkt ook nog

een (ander) stuk vislijn om de propellor vast gesmolten te zitten, dus dat wordt

100 keer onderduiken om met een scherp mes het stukje bij beetje weg te

snijden. Hij is er meer dan een uur zoet mee en de schroef en de schroefas zijn

weer perfect in orde.


 


Dan het slachten van de kokosnoot. De buitenbast van vezel zit er nog omheen.

We hebben wel een machete, maar het is niet zo handig om je heen hakken aan

boord van een schip, dus pielen met een scherp mes. Wat een gedoe en wat een

rotzooi. De hele kuip ligt vol met vezels. De volgende keer koop ik gewoon weer

een kokosnoot bij een stalletje. Gelukkig smaakt hij wel heerlijk, we halen er 2

volle glazen sap uit. Midden in de kern zit al een vruchtbeginsel voor een nieuwe

palmboom, het ziet eruit als een eidooier, maar dan plantaardig.


 


Vrijdag, 18 mei 2012, Baie de Hanamoenoa, Tahuata.


An other day in Paradise! We zien steeds grote roggen zwemmen. Ik spring

overboord met het onderwater fototoestel. Maar het is heel moeilijk

fotograferen, het onderwerp is al snel te ver weg en door de lichtbreking wazig.

Als het dier eenmaal echt dichtbij komt, wordt het daarentegen weer wat eng,

vooral bij de Stingrays. Het lukt me niet en ik ga weer aan boord. Ik kijk nog

even naar het anker op de bodem, Hee, dat beweegt, het is een grote rog, een

licht paarse, dus ik weer terug. Hij is zich onder het schip aan het ingraven.



Even later zwemt er een adelaarsrog onder me door. Bof ik even. Ik knip gewoon

wat in het wilde weg, ik kan het toch niet goed zien, maar wie weet. Hij heeft

echt de kop van een adelaar, compleet met een soort snavel en scherpe

driehoekige vleugels



Ineens roept Roderick "Manta!" en daar komt een Mantarog vlak langs me heen.

Ik roepen en gillen,KIJK!, kIJK!, de hele ankerplaats moet hem gezien hebben,

Zoooo Fantastisch!!! Hij was te dichtbij voor een foto, maar ik heb er één met zijn

kop erop. Trots dat ik ben en opgewonden!



Nu kijken wat me verder weer te wachten staat. Roderick heeft die grote haai

weergezien, hij denkt nu dat hij eerder 4 meter lang was. Toen hij voor de

tweede maal weer langs kwam, is hij toch maar liever uit het water gegaan.

Blijkbaar woont hij bij ons in de buurt. Of misschien is het een smoesje om niet

meer te hoeven poetsen. Morgen gaan we een paar baaien verderop.


Zaterdag, 19 mei 2012, Vanochtend nog even geklust en opgeruimd en daarna

ankerop, een klein stukje verder naar een baai met een stadje, Baie Vaihatu,

positie 09.56 S 139.07 W Ook weer een schitterende baai, maar dit keer geen

strandje, wel een aantal huizen en een beeldschoon kerkje omringd door hoge

bergen.



Het ankeren kost ons moeite, er zijn ongelooflijke rukwinden, van niets naar 30

knopen, verder komen er valwinden van de bergen afrazen. Na 3 keer ankeren

liggen we eindelijk. Meteen na ons komt er een boot vlak voor ons ankeren, deze

jongeman is alleen, Shane, hij komt de dicht voor ons uit en is zo attent direct

zijn anker weer op te halen en het een stukje verder opnieuw te proberen. We

nodigen hem uit voor een drankje, daar zijn we net aan toe, hij boft ik had net

supergelukt kruidenbrood gebakken, dus een biertje en een plak kruidenbrood

met mojo verde (uit Gran Canaria).Hij komt overgezwommen, een heel beleefde

knul, onder de tatouages. Hij heeft zijn schip voor 1 dollar gekocht, het was aan

het zinken, heeft het mooi opgeknapt, een paar zeilboeken gekocht en zichzelf

leren zeilen en is vervolgens vanuit California via Mexico de Pacific overgestoken,

samen met zijn kat.



De nacht was waardeloos, door de valwinden liggen we ongelooflijk aan de

ketting te rukken en zwieren we heen en weer, daarbij gaat de ketting over de

rotsen en dat geeft het geluid van een heel groot krijtje over een schoolbord. Gek

word je ervan. Op een gegeven moment voelen we dat het anker losschiet en

een paar meter verder weer vastgrijpt. Ruk boem knars. We hebben de

electronische ankerwacht aan en die gaat ook steeds af. Van slapen komt dus

niets, we liggen dichtbij de zijkant met rotsblokken, we weten dat we bewegen,

maar kunnen geen hand voor ogen zien. Gelukkig blijft vanaf 5 uur de positie

vrijwel hetzelfde.


Zondag, 20 mei 2012, Baie Vaitahu, Tahuata.

We liggen nog steeds en overdag is het allemaal weer te overzien. De

ongelooflijke rukwinden en ook de buien blijven de hele dag doorgaan. We gaan

opnieuw ankeren, Shane, de buurman, duikt in het water om te kijken waar een

plek met zand is, waar we het anker kunnen laten zakken. Een hele groep

dolfijnen komt de baai in zwemmen, ze blijven heel lang en geven ook nog wat

acrobatische toeren ten beste. We gaan met de  rubberboot naar de kant. In

korte broek, omdat we een hoge gladde begroeide trap moeten opklimmen

vanuit zee, daarna ritst Roderick zijn pijpen aan en ik gooi mijn lange zijden

krinkelrok er overheen en supernetjes lopen wij op zondag door het stadje. We

willen namelijk ook het kerkje bezoeken. Het begint weer te regenen, ik stop

mijn fotocamera nog extra in mijn tas om deze droog te houden, maar dan volgt

de RAMP, als ik hem weer pak, valt hij uit mijn handen en klettert van grote

hoogte op straat. En nu is hij overleden en ben ik erg droevig. Roderick heeft nog

geprobeerd om hem wat leven in te blazen, maar zo te zien, gaat dat niet lukken.

We gaan toch het stadje in, heel klein, een paar straten, maar keurig verzorgd,

mooi in de verf, goed onderhouden, een gemeenschapsruimte, een

gezondheidscentrum, een school en zoals al gezegd een beeldschoon kerkje met

muren van grote ronde zwarte  kiezelstenen (kinderkopjes) met openslaande

ramen met hout en glas in lood en heel grote lichthouten deuren, met Polynesisch

houtsnijwerk. Het is heel rustig, de mensen die we tegenkomen zijn erg

vriendelijk, de huizen hebben veel vruchtbomen en bloemen op het erf en

natuurlijk kipjes, ook zien we veel varkens, bij een huisje staan we te kijken naar

een piep klein varkentje dat aan een touwtje op het terras staat. Kregen we

meteen van de dame daar een zak bananen aangeboden. Leuk toch. Daarna

terug naar het schip, jerrycans, flessen en emmers ophalen, er is hier een

watertap op de wal. Met een volgeladen rubbenboot weer terug, alles in de tank

overgieten en dan nog een keer. De watermaker heeft toch te veel kuren

en alles wat we op deze manier kunnen tanken is mooi meegenomen. Verder

blijft het rukwinden, regen zon, luiken open, luiken dicht enz.


Maandag, 21 mei 2012, Van Tahuata naar Fatu Hiva.


Om 5 uur staan we op en om kwart voor 6 zeilen we al de baai uit. We gaan naar

Fatu Hiva, 45 Nm zuidelijker gelegen, tegen de heersende winden in, dus we

hebben extra tijd nodig. We varen langs de kust van Tahuata, en genieten van

het uitzicht. De Marquesas zijn vulkaaneilanden, maar ik denk nog tamelijk jong,

dus niet geërodeerd, daardoor houden de bergen nog hun scherpe, grillige

vormen, door de vele regenval zijn ze prachtig begroeid. Terwijl we daar varen

krijgen we windshift na windshift, dan komt de wind van stuurboord, dan van

bakboord, twee tellen later recht van voor en dan weer van achter. Eenmaal

buiten de eilanden kunnen we goed zeilen, er staat een flinke wind en behoorlijk

hoge golven, maar we schieten lekker op.



De laatste 2 uur zetten we de motor bij, we hebben dan de wind pal tegen, na 9

uur zeilen varen we op de Hanavavebaai in het eiland Fatu Hiva aan, Pos 10.28 S

138.40 W. Jammer genoeg verdwijnt het hele eiland in de wolken en begint het

flink te regenen. We zien dus niet zoveel van al het moois.


   


De baai zelf is gewoon dramatisch mooi, rotsen, bergen, palmen, blokken enz.

"Zo iets van moois" Er ligt een flink aantal zeilschepen voor anker. We hebben

moeite een plekje te veroveren en als we dan het anker uitgooien, houdt het niet

of we komen te dicht bij een ander schip, of als we draaien komen we veel te

dicht bij de rotswand. De  baai is maar heel klein en erg diep. We hebben wel 10

keer opnieuw geankerd en nu liggen we eindelijk in 22 m. diep water, daar is

Roderick niet gelukkig mee, dus hebben we met de dinghy een 2e anker

uitgebracht, onderhand is het 18.00 uur geworden en zitten we nog in het donker

te klooien. We hadden het zo mooi voorbereid. Maar we liggen en voor zover we

nu zien, gaat het prima. Wordt vervolgd, groetjes van een Happy Bird en een

droevig Birdje.


 


22 mei 2012, Baie de Hanavave, Fatu Hiva, werkelijk een spectaculair uitzicht op

de rotsen en grillige bergen. Gelukkig hebben we ons oude Fuji fototoestel weer

aan de praat gekregen, het vertoont weliswaar kuren, maar ik kan in ieder geval

wat foto's maken.



Ik leed er echt onder, dit is zo'n schitterende omgeving, maar jullie krijgen nu ook

nog een kans om mee te genieten. Koop dan een nieuwe, zie ik jullie denken, Tja

ik zou wel willen, maar hier kunnen we niet eens een brood kopen, laat staan een

fototoestel. Voor een fotocamera moeten we naar Tahiti, 1200 Nm verderop, niet

echt naast de deur dus. De bakker is in het dorp aan de andere kant van de berg,

871 meter hoog en steil, dus geen optie. Er passeerde een auto, waar we met

een mevrouw in gesprek kwamen en met haar spraken we af naar haar huis te

komen, dan konden we van haar 2 baguettes kopen. We willen graag nog een

paar dagen hier blijven, maar ons gas raakt op en om de flessen te laten vullen

moeten we naar Nuku Hiva, een eiland 120 Nm verderop. Ik kon ook nog wat

pakjes crackers kopen, dus dat scheelt ook weer brood  bakken. We willen ook

nog eerst het eiland Ua Pou bezoeken. Hoop dat het  allemaal gaat lukken. Maar

zo zien jullie, hoe druk we het hebben met gewoon  aan de eerste

levensbehoeften te voldoen, water, brood, gas en voor mij een fototoestel

natuurlijk.


 


Verder gaat het nog steeds prima, onze gezondheid laat weinig te wensen over.

We zijn alleen aan het eind van de dag uitgeteld, maar het is hier 33 graden, we

zitten de hele dag in de wind, even naar het dorp met de rubberboot vereist heel

veel moeite, waar kun je aan de kant komen, waar kan ik mijn bootje

vastleggen, op de hoge gladde stenen klauteren, tussen de bergen door naar het

dorpje, nu zijn we weer overgeschakeld op de Franse taal, we kregen net het

Spaans een beetje onder de knie, dan kijken of we een winkeltje of zo kunnen

vinden, kijken wat er te koop is (niet veel dus), babbelen met de dorpsbewoners,

dan weer terug, bij de waterkant kom je meestal wat andere cruisers tegen, dus

gaan we weer over op het Engels, dat was vandaag niet nodig, want deze

meneer was Vlaams, dat was even makkelijk. Verder  plannen maken voor de

volgende trajecten. Wanneer moeten we vertrekken om bij daglicht bij de

volgende bestemming aan te komen, 's nachts zijn we er zeker  4 keer uit om

de boel te checken. Er gebeurt van alles, vooral de enorme valwinden vanaf de

bergen houden ons bezig, verder scharrelen er visbootjes vlak om ons heen in de

nacht. Daar wil ik ook even een blik op werpen, zo mogelijk. We draaien om ons

anker, komen we niet te dicht bij de rots, kloppen de coördinaten nog of zijn we

een stuk weggedreven. Vervelen is er dus nog steeds niet bij, integendeel, ik zou

wel eens een dagje willen luieren. Maar het blijft gaaf. Dus...wordt vervolgd. R&Y


 


Hier zien  we een stelling staan waar stukken kokosnoot gedroogd worden en

ook hier weer een varken op het erf.


 


Vanavond werden we ineens geroepen, Roderick direct naar buiten, ligt er een

vissersbootje langszij, of we een langoest willen kopen, niet voor geld maar voor

wijn. Het was een knots van een beest en nog erg levend. Ik zag het even niet

zitten, later natuurlijk weer spijt. Maar hoe krijg je zo'n knots fatsoenlijk in de

pan? Sommige mensen breken gewoon zijn antennes af, terwijl hij nog leeft,

zodat hij beter in de pan past, maar dat kan ik niet. Wel heb ik de vissers terug

geroepen en gevraagd of ze morgen vis willen brengen. Dat willen ze wel, maar of

ze nu alvast de wijn konden krijgen. Die gok durf ik nog wel aan, zij lol, wij lol,

ben benieuwd of we morgen vis eten. Nou geen vis dus!


Woensdag, 23 mei 2012, Fatu Hiva, Baie de Hanavave.


Het is hier zo ongelooflijk mooi, gewoon op het schip zitten en om je heen kijken.

Al die grillige rotsformaties, al die begroeiing in alle tinten groen en als contrast

die nietige zeilbootjes ervoor.


 


Vandaag is Roderick de watertanks aan het vullen, gewoon met de rubberboot

naar de kant, alle flessen, emmers en jerrycans mee. De watermaker is nu echt

overleden en we hebben besloten het daarbij te laten. Iedere keer dat gedonder

daar word je ook niet goed van. Plus dat iedere keer dat Roderick daar mee bezig

is de hele hut weer uitgeruimd moet worden en hij er ook flauw van wordt.


 


Ik ben onderhand naar het dorpje gelopen en heb een dame aangesproken dat ik

wel graag fruit wil hebben in ruil voor een T-shirt, een pet en een oud stoffen

tasje. Dat was prima, over 2 uur ga ik het ophalen. Ben benieuwd. Ik vind dit heel

moeilijk.  Roderick voor de 2e maal op watermissie en ik weer naar het dorp.

Eerst dat huisje weer terug zien te vinden, Ja, daar staat Oma al. Ze hebben me

verwend, 6 grote Pompelmoezen, 8 sinaasappels, 2 knotsen van vruchten, ik

denk zuurzak, 20 limoentjes en een kam bananen 40 stuks. Niet verkeerd. Ik

heb ze toen ook nog maar een pakje theezakjes gegeven.  

Terug sjouwend naar de aanlegplaats zijn mijn armen 10 cm langer geworden.

Alles zo van de boom. De rest van de dag doen we niets meer.


 


 


Donderdag, 24 mei 2012, Fatu Hiva, naar Omoa en daarna naar Oa Pou.


We hebben besloten om vandaag te vertrekken naar een baai verderop, daar is

een klein stadje, Omoa, daar willen we wat inkopen proberen te doen, in ieder

geval brood en van daar vertrekken we dan naar het volgende eiland, Oa Pou,

120 Nm verderop, een dag en een nacht varen. Zo gezegd zo gedaan. Om 6 uur

gaan we al ankerop, beide ankers moeten opgehaald en geborgen, we lagen op

20 meter diep, dus 70 meter ketting, maar het loopt gesmeerd en even later

varen we de baai uit.


 


Een klein uurtje later zijn we al op bestemming, laten het anker weer zakken en

ook dit liep gesmeerd, in één keer goed vast. Dinghy te water, motor erop en

naar de wal. We hadden geen enkele verwachting, maar het is een hartstikke

"modern" stadje, mooie huizen, nette straat, gazonnetjes, en verzorgde tuintjes

met planten in bakken en geen rommel! De mensen netjes in de kleren en ook

hier weer supervriendelijk en behulpzaam. Ze zijn bezig met het aanleggen van

een nieuw havenfront, het ziet er echt goed uit en overal zijn hagelnieuwe Tiki's

geplaatst, heilige beelden van de oude goden.


 


 


Heel gaaf, ze hebben zelfs een ultramoderne sporthal. Maar als er 300 mensen

wonen is het veel. We gaan op zoek naar een bakker, een mevrouw begeleidt ons

direct. We vinden niet alleen de bakker, maar 2 supermarktjes met spullen die

we goed kunnen gebruiken, nog steeds schrikbarend duur, maar een stuk

voordeliger als in de voorgaande winkels. Dus we slaan direct weer fors in,

blikken makreel en sardines, bonen, koekjes, blikken perzik, camembert,

aardappelen, uien, broden, diepvries garnalen en worstjes, zelfs een

komkommertje en niet te vergeten 12 blikken Tahitiaans bier van 0,5 liter (3,75

euro p.s) Zwaar beladen en opgewekt dat we zo goed geslaagd zijn, sjouwen we

terug.


 


 


Roderick loopt vooruit, die heeft een afgeladen rugzak en 2 loodzware plastic

tassen, ik er achteraan met de andere tassen, rondkijkend, genietend: Kijk ons

schip er eens mooi bijliggen, wat een mooie Tiki's, plannen makend, en dan is het

helaas tijd voor mijn jaarlijkse herhaling in de categorie het maken van een

doodsmak. En wat voor één! We liepen al vlak bij de aanlegplaats van de dinghy,

Roderick is honderd meter vooruit, ik stap op een spekglad stuk en sla achteruit

met volle kracht op mijn achterhoofd op de stenen. Het maakte zo'n harde bonk,

heel eng gewoon. Roderick kwam direct aanrennen, die had het gehoord, maar

die dacht eerder aan een boom of een steen die van de berg afgevallen was. Hij is

zich wezenloos geschrokken. Zeer! Zeer! Zeer! En Eng! Maar ik was nog helder,

kon alles nog bewegen, dus hij heeft me opgeholpen en ik heb me toch een bult

op mijn hoofd, eerst werd het een groot ei, even later een halve appel en na een

minuutje een halve grapefruit. Wat nu? Eerst een halve liter gekoeld bier er

tegenaan houden, dat was dus meteen al zijn geld waard, want dat stopte de

zwelling. En dan wat te doen? We zijn hier alleen, we kunnen naar het dorp terug

lopen om te kijken of er een dokter is, maar dan? Dit is een heel klein afgelegen

eiland. We kunnen net zo goed even verder lopen naar de dinghy. Kortom we zijn

aan boord terug gegaan en daar komen dan pas de emoties los. We hebben

besloten eerst maar even hier te blijven liggen om te kijken hoe het gaat en

Roderick zou me zonodig ieder kwartier me wakker maken ter controle.

Uiteindelijk ging het wel, we hebben een stokbroodje gegeten en na 2 uur zijn we

toch vertrokken.


 


Ik heb me de hele tijd heel rustig gehouden, kon ook niet anders. Nu doet mijn

hele lijf zeer, dus ik zit ingebed in de kussens, met hoed en zonnebril, en laat me

lekker verwennen. We wisten al dat het gunstig weer zou zijn, dus dan ligt de

boot ook stabieler. Roderick heeft het leeuwenaandeel genomen en om 22.00 uur

's nachts heb ik het een paar uurtjes overgenomen, zodat hij ook even kon

rusten. Daarna weer wisselen en bij zonsopgang kon ik het weer een paar uur

overnemen, dus dat ging verder wel. Op vrijdag, 25 mei, om 1 uur 's middags

kwamen we aan bij het eiland Ua Pou, pos. 09.23 S  140.07 W, aan waar tot

onze verrassing ook de Victoria (D) en de Hero (Noors) lagen en nog een derde

schip, de Malemock (Fr), die we al eens over de radio gehoord hadden. Een

prachtige baai, hoge rotsen, diepe grotten, grillige bergen met rots uitsteeksels

en heel beschut. Prima plekje ( Ua Pou dus).


 


 


De Noorse Hero kwam ons direct uitnodigen, De Duitsers kwamen even gedag

zeggen met het hele gezin en even later kwamen de Fransen, Alain en Veronique

aangepeddeld om kennis te maken. Dat is toch zo leuk, ben je aan de andere

kant van de wereld, kom je steeds allemaal bekenden tegen. 's Middags hebben

we de barbecue aangestoken, tenslotte hadden we allerhande lekkere dingen

gekocht en lang bewaren is er niet bij met deze tropische temperaturen. 


 


Zaterdag heb ik verder echt rust gehouden, want inspanning gaat me echt niet

goed af, Roderick is doorgegaan met zijn poetsklus en verder zijn er een aantal

karweien, de extra ankers moeten weer goed geborgen en gezekerd, er moeten

sluitingen en lijnen vervangen, de klussen gaan altijd door. Op die hele hoge rots

naast ons wonen geitjes, we zien ze over de steile bergwand huppelen en horen

ze de hele dag mekkeren.  Luthika van de Hero heeft deze mooie foto van de

Happy Bird bij zonsondergang genomen.



Nu is het zondag, 27 mei 2012, het gaat allemaal wel goed en we gaan weer een

eilandje verder, want onze gasflessen zijn nu beide bijna leeg en die moeten daar

gevuld kunnen worden, dus op naar Nuku Hiva, 25 Nm verder. Het is prachtig

weer, halve wind, dus we gaan gewoon op ons gemakje, We drinken eerst nog

rustig koffie, dan moeten we nog wachten tot het brood uit de oven is en dan

gaan we.


Tussenbericht van Roderick,

Woensdag 30 mei 2012, Yvonne is de was aan het wegbrengen en ik ben diesel

gaan tanken, toen ik terug kwam stond Yvonne met een vreselijke buikpijn aan

de kant op mij te wachten, het was zo erg dat we hebben besloten naar het

ziekenhuis te gaan om er naar te laten kijken. Ze had zo'n erge pijn dat we een

plaatselijke man hebben gevraagd om ons naar het ziekenhuis, met zijn auto, te

brengen (10 minuten lopen van de haven ).

In het ziekenhuis aangekomen zijn wij direct prima geholpen en bleek dat ze

direct geopereerd moest worden, er bleek een bloedprop op een zenuw en spier

te drukken van wel een centimeter of 4. Een zeer vriendelijke franse chirurg

heeft haar direct geholpen en na een uur of twee kon ze weer praten, natuurlijk

doet het nog erg zeer maar het vermoeden is dat ze over 3 dagen weer aan

boord kan stappen.

Ik kreeg wel te horen dat ze niet meer mag jongleren met ankers.

Tja dat was het voor nu, verder bericht volgt, waarschijnlijk van Yvonne.


 

  Hier is ze dan                                 en     dit is het uitzicht


Vrijdag 1 juni 2012

Ze gaat al weer wat beter maar zal nog iets langer in het ziekenhuis blijven.

de drain gaat er waarschijnlijk morgen uit en dan moet het snel gaan.

We hebben al een rondje over de binnenweg van het ziekenhuis gelopen.

Hierna nog een foto van de zuster en de arts en van het ziekenhuis.




Zaterdag 02 juni 2012


Goed nieuws, Yvonne haar drain is er uit en ze is ook van haar slangen af ze ziet

er dus weer een beetje normaal uit en voelt zich ook een stuk beter.

We hebben haar buiten gezet en ze heeft daar heerlijk de lunch genuttigd, het

uitzicht is dus ook wat veranderd als ze buiten is, nou ja, wat heet buiten, ze

heeft op haar kamer airco en een grote plafond ventilator maar die doen het

allebei niet dus staan de ramen open en ook de deur, alles kan gewoon naar

binnen komen en dan bedoel ik niet het bezoek van de andere cruisers, maar de

muggen en ander ongedierte heeft vrij toegang, zo nu en dan komt er een kip

naar binnen maar ja het is hier toch een ander leven, ook leeft ze samen met een

Gekko, die is dan goed voor het muggen vangen.

Ik hoop later nog wat foto's te kunnen laten zien maar de canera heeft weer

kuren dus die zal ik eerst moeten repareren.

Dit was het weer voor vandaag en nog hartelijke dank voor de opbeurende mails.


 


Buiten eten                                              Yvonne aan de koffie



Uitzicht tijdens de lunch


Jullie zien het de camera doet het weer.


Maandag, 04 juni 2012, Nuku Hiva.

Tja dan wordt het tijd om jullie weer te verlaten ik trek mij terug en laat Yvonne

weer de website maken.


Maandag, 04 juni 2012, Nuku Hiva.


Happy Bird has landed! Yes ik ben weer aan boord, nog wat moeizaam, maar we

gaan zeker weer de goede kant op.  Iedere 2 dagen moet ik terug naar het

hospitaal voor controle van de wonden, de operatiewond en die van de drain,

maar het ziet er allemaal prima uit. Het is wel nog steeds bijzonder pijnlijk. Ik zie

dat Roderick jullie goed op de hoogte gehouden heeft, dank voor al jullie lieve

gedachten aan ons. Hoe kwam dit nou? Nou je valt gewoon op de achterhoofd,

maar zoals ik al geschreven had, het was echt bijna een doodsmak, en door die

val is er een bloeding in mijn buik opgetreden. Er heeft zich in de grote rechte

spier een grote bloeduitstorting door de spier heen gevormd, wel zo groot als een

ei met allemaal klonters er om heen en er door heen. Ik was alleen maar bezorgd

over de consequenties voor mijn hoofd, dat deed ook het meeste pijn en in mijn

buik voelde het  als een flink overrekte spier. We zijn bewust richting dit eiland

gevaren, om eventuele risico's op te kunnen vangen. Maar omdat het redelijk

goed ging, zijn we dus in Ua Pou gestopt, dat is hier maar een paar uur vandaan.

Wel voelde ik me niet lekker, maar dat was natuurlijk niet zo raar. Gewoon even

pas op de plaats maken, dat leek me logisch. Daarna op ons gemak naar Nuku

Hiva. De dag voor dat ik opgenomen werd hebben we hier een flinke wandeling

om de baai gemaakt, nog een stuk berg op ook, dus ik was bijzonder goed te

spreken, dat het zo afgelopen was.  De baai is wederom schitterend.



Tot de volgende ochtend dus, toen ik alleen in de stad was, Tjee, wat deed het

zeer en het duurde natuurlijk lang, voordat Roderick terugkwam, dat was ook zo

afgesproken, ik wist me op het laatst geen raad meer. Het was zielig, want

Roderick had dit helemaal niet zien aankomen, dus die was ook flink over zijn

toeren. Wij dus met een lokale auto, zo'n hoge pick-up 4WD, naar het ziekenhuis,

maar eerst er in zien te klimmen, nou toen was het hek echt van de dam. Tranen

met tuiten! Ook bij het ziekenhuis, bij de eerste dokter, een knappe franse

jongeling, die er niets van snapte, wat er aan de hand kon zijn, maar tenminste

wel door bleef zoeken. Direct werd er een infuus aangelegd. Toen meteen

Röntgenfoto's, een charmante franse dame in lange polynesische jurk met wit

jasje erboven. Op de foto's niets te zien! Chirurg erbij gehaald (Antoine Bruel,

met een hoog Louis de Funès gehalte), ook hij voelen en vragen, ik janken; Doet

het hier pijn? Nee, Hier? Nee. Alleen hier! Ja!! Maar daar zit niets! AU ja, druk

maar even op die plek, dan zit ik bijna tegen het plafond.

Klaarmaken voor een echo. Op de echo zie je inderdaad aan de ene kant

helemaal niets, maar aan de andere kant lijkt het wel een embryo, wat de

chirurg tot de opmerking bracht: Volgens mij wordt het een jongetje.  Maar hij

maakt dan wel grapjes, intussen doet hij wel zijn werk. We gaan U openmaken

en kijken wat er aan de hand is en 10 minuten later lag ik op de operatietafel.

Een grote haematoom dus met klonters, die zich door de spier heen gewerkt

heeft. Doordat de spier schoongekrapt is en gedeeltelijk een stukje weg

gesneden, heb ik best veel pijn. Deze spier is namelijk continue in beweging en

dat voel je. Verder is er ook een drain ingebracht, die toch wel zo verrekte zeer

doet.. Heel wat zakken vocht, antibiotica en morfine zijn er door heen gegaan.

Het is een modern ziekenhuis, mooi opgezet, alleen niet alles doet het. Een

oproep belletje kennen ze niet, als je ze nodig hebt, roep je gewoon heel hard:

EEOO, EEOO en dan komt er wel iemand. De mensen zijn zo vriendelijk, de

zusters lopen met bloemen in het haar, lachen veel, zijn heel attent en zorgzaam.

Proberen engels met me te spreken, wat op bijna niets uitdraait, maar mijn

"hospitaalfrans" is ook niet veel soeps, zeker niet in een morfineroes. Hoe vertel

je nou in de nacht, dat de brede elastieken gordel, die je om hebt, veel te strak

zit en of ze die er af kunnen halen. Maar het lukt allemaal toch wel. Verder blijft

dus de deur naar buiten de hele nacht wijdopen staan, op de andere kamers

komen hele families op de grond bij de patiënt slapen, als moeder opgenomen

wordt, komen de kinderen en man mee. In de kamer naast mij ligt een 90 jarige

Marquisienne en haar 70 jaar oude zoon Pierre ligt op een matrasje op de grond

om voor Maman te zorgen. Als je buiten zit, komt iedereen een praatje maken,

de dagploeg zusters kust de nachtploeg ter begroeting, de schoonmakers kussen

de doktoren, Pierre kust mij Bonjour, en er wordt enorm veel gelachen. Zo kan

het dus ook. De hygiëne wordt goed in het oog gehouden, behalve de muggen en

af en toe een kip. Doordat de deur wijd open staat en het licht in de grote douche

cel (voor mij alleen) aan blijft, heb ik gedurende de nacht een grote kolonie

muggen (niet leuk) en knotsen van nachtvlinders (niet erg) binnen. Maar een

sfeer hier, dat is absoluut verfrissend. De patienten onderling gaan ook overal

buurten en helpen elkaar. Het lijkt wel of iedereen hier lol heeft. Ze zijn hiet niet

alleen het enige ziekenhuis, maar ook zwangerschapcontrole, voorlichting, eerste

hulp. Het gaat hier af en aan, ook op zondag, en toch heeft iedereen tijd voor een

praatje. De dames hier zijn over het algemeen erg dik, hangbuiken, dijen als

boomstammen, stevige armen, maar heel kleurrijk gekleed. Zowel de mannen als

de vrouwen zitten vol tattoo's. De mannen dwepen met hun baby's. Er loopt hier

een zwaar getatoueerde, superstoere man met zijn net geboren baby buiten te

wandelen, in het ziekenhuis bakje. Zo trots en zo vertederend. De naam van de

baby bestaat uit heel veel klinkers en betekent Grote Stoere Man. Gaaf toch. Ik

heb op deze manier een flink stuk van de cultuur hier mee mogen maken, maar ik

moest er wel wat voor over hebben. En nu ben ik moe, dus volgende keer verder.

Kus van Yvonne.


 


Dinsdag, 05 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae, pos. 08.55 S  140.06 W.


Vandaag de verjaardag van ons kleine zoontje, hij is 38 geworden.

Dikke kus van ons.

Heerlijk om weer aan boord te zijn, vooral in je eigen bedje met je eigen

mannetje, maar moeizaam blijft het. Ik kan bijna niet rechtop staan en vanuit

mijn middel draaien is compleet onmogelijk. Het grootste deel van de dag lig ik

dus ingebed in een dikke laag kussens op de kuipbank. Roderick heeft bovenlangs

wat extra lijnen met knopen gespannen, zodat ik me zonodig overeind kan

trekken. Verder word ik verwend, maar ik word er nu al kriegel van. Het viel me

op, dat het eerste wat ik in vloeiend hospitaal frans kon zeggen was: Je veux le

faire moi-même of te wel Ik wil het zelf doen! Dat zal de familie niet onbekend in

de oren klinken, ik denk dat dit mijn eerste woordjes waren en dat worden vast

ook mijn laatste. Het is niets voor mij om de dagen te "verhangen". Zelluf Doen!

Maar niet te klagen, ik vind ook dat ik enerzijds enorm geluk gehad heb, ik had

wel een bloeding in de hersenen kunnen krijgen, daar was ik het meeste bang

voor, dit had ik nooit verwacht, dat  door de val er een bloeding in de buik dit op

kon treden, waardoor er een enorm haemathoom is ontstaan, anderszijds was ik

ook heel ongerust, toen op die echo zo iets raars te zien was, dat zet je toch

direct aan het denken, dan nog de mazzel van een goed geoutileerd ziekenhuisje

en een aanwezige chirurg. Er is er maar 1 en hij werkt 3 maanden non stop en

gaat dan 1 maand op vakantie. De chirurg had zo'n haematoma door de spier

heen ook nog nooit bij de hand gehad. Toch had het van mij ook wel wat minder

gemogen, het doet nog steeds verrekte zeer en ik kan bijna niets. Ik "loop" met

een stevige elastieken buikband om van 30 cm breed in de tropische hitte.

Morgenochtend ga ik weer voor controle, eerst weer in de rubberboot, dan op de

kant klimmen, dan bergje op naar het ziekenhuis. Dan gewoon wachten in de

wachtkamer (en we hebben gezien hoe vol die steeds zit) en dan weer retour.

Dan is de dag wel weer om.


 


Nu net een heerlijke maaltijd geserveerd gekregen van Roderick, Mahi Mahi met

hoisinsaus, gemengde groenten en tagliatella. We hadden van een medecruiser,

John van de Boomerang, een grote lap net gevangen vis gekregen. Smullen (en

afwassen kan ik jammer genoeg ook niet, gna, gna).

Hierna plaats ik nog wat foto's van de aankomst in Nuku Hiva, dan kunnen jullie

zelf zien, hoe mooi het ook hier weer is.


 


 


   


Deze twee schattige meisjes waren we de eerste dag tegen gekomen, zij waren

aan het bloemen plukken, net als iedereen hier, voor in hun haren. Ik had ze (als

enige) een potlood gegeven. De volgende dag vraagt de verpleegster in het

ziekenhuis, dat was u toch, van wie mijn dochtertjes een potlood gekregen

hadden?



Woensdag,06 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae.


Het gaat allemaal best wel goed, vanochtend voor controle geweest, de wond

ziet er goed uit. Maar als we terugkomen uit het ziekenhuis ben ik verder dus de

rest van de dag uitgeteld. Een aantal bekende schepen trekken al weer verder, ik

kan bij niemand langs, voelt een beetje als niet mee mogen doen op het

verjaarspartijtje. Roderick blijft heen en weer crossen met de dinghy, voor

boodschappen enzovoort.  Ineens worden we opgeroepen: Happy Bird hier de

Inish. Hee, dat is leuk, Rob en Josien, voor we goed en wel de marifoon te pakken

hebben voor antwoord, zegt Rob: misschien kunnen we het wel zonder af. Ze

varen al een rondje om ons heen. Wat gaaf. Ze leggen de boot voor anker en

laten direct de rubberboot te water om ons op te zoeken. Ze kennen ons, dus

nemen ze meteen een grote tas Nederlandse boeken mee en voor de zieke een

reusachtige pompelmoes en een watermeloen. Mjammie. Gezellig even bijpraten,

daar knapt een mens nu echt van op!


Donderdag, 07 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae.


En weer zo'n geslaagde dag, ook al lig ik op mijn rug. Op de boot verblijven is

difficile, mais possible, zoals ik al tegen de dokter heb gezegd. In bed klimmen

vereist heel wat denkwerk, het is eerst denken en dan pas doen. Voor vrouwtje

ongeduld eigenlijk geen slechte les. Ondanks de moeilijkheden slapen we prima.

Het is zo'n beetje de tijd, dat de hele ploeg boten, die hier in de baai aangekomen

zijn met ons, verder gaan, maar ook dat er een hele nieuwe lading aankomt. Ik

houd het met Argusogen in de gaten. Vlak achter ons ankert er een boot, Hee

Roderick, kijk eens. Hoe heet die boot? Het is de Gypsy Blues, met René (nl) en

Cherryl (canadese). Die hoopte ik al een keer weer te zien. Roderick gaat ze

direct welkom heten met de rubberboot en voor vanmiddag voor een drankje

uitnodigen. Leuk! Als ze komen, brengen ze toastjes vissalade mee en een

prachtig stuk Yellow fin Tuna. Die is voor ons diner. Lekker uren zitten kletsen. Ik

kan er weer tegen! De meeste cruisers in de verre omgeving weten trouwens dat

ik in het ziekenhuis lag, iedereen geeft het aan elkaar door. Roderick wordt

continue aangehouden. Heike (Victoria) is nog met de jongetjes in het ziekenhuis

langs geweest met een bak onderweg geplukte bloemen. Sue van de Mawari

heeft een tasje vol met spullen bij Roderick afgegeven, voor in het ziekenhuis te

gebruiken. Een boekje met 200 Sudoku's, een engels moppenboekje, een tube

gezichtscreme, verfrissingsdoekjes, 2 lollie's en een spel kaarten van Galapagos.

Dat vind ik toch wel zo lief. We komen elkaar alleen maar af en toe tegen

onderweg.



Vrijdag, 08 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae.


Vandaag weer voor controle, om 7 uur zitten we al in de rubberboot. We halen

eerst Josien en Rob op, die vergezellen ons naar het ziekenhuis. Josien wil ook

een dokter consulteren en als ze nu met mij meegaat, kan ze zich een beeld

vormen. Ik wijs haar iedere dokter aan, geef een rondleiding over het ziekenhuis

gedeelte, ik word ontvangen door de mensen alsof ik de koningin ben., alleen

roept iedereen YYvonn, YYvonn, dat is zo leuk. Dit keer wordt ik bijna meteen

geholpen, dr. Bruel is heel tevreden, de hechtingen mogen eruit. Voorlopig mag ik

niet zwemmen, maar dat was ik hier toch al niet van plan, het stikt hier van de

haaien. Er komen toch af en toe vinnen voorbij....Ik mag ook niet met mijn buik in

de zon, doe je ook al niet in de tropen, en verder moet ik het kalm aan doen, dat

waren we al van plan. We blijven hier sowieso nog liggen om te herstellen.

Intussen past Roderick ook op de Fruits de Mer, een nederlands schip, die

mensen zijn hals over kop naar Nederland vertrokken, omdat Anne Miekes

moeder overleden is. Ze hebben de grootste moeite moeten doen om op tijd voor

de begrafenis te arriveren. Gelukkig voor hen is dat gelukt.

Na de controle moeten we ons bij de administratie melden ter afsluiting. Ze willen

toch wel graag dat wij de factuur cash betalen en liever niet op de betaling van de

verzekering wachten. Die heeft wel al contact met hen gehad. Ook hier worden

we weer stralend begroet. Bonjour YYvonn, er worden stoelen voor ons

aangesleept, de administrateur maakt me een compliment over mijn mooie bloes

en gaat mij dan precies uitleggen hoe hij de factuur samengesteld heeft. Kort

samen gevat: ze rekenen 5 hospitaaldagen en de operatie, de rest brengen ze

niet in rekening. Wij benieuwd naar het bedrag natuurlijk. Jullie zullen het niet

geloven, omgerekend 972 euro. Daar heb ik dus Röntgenfoto's voor gehad, een

Echoscopie, een operatie, anaesthesie , 5 verpleegdagen, 3 controles en lekker

eten. Wij hadden al zitten bedenken, hoe we zo'n groot bedrag moesten

vrijmaken en overboeken, maar nu is Roderick naar de bank gelopen en heeft het

zo uit de pinautomaat kunnen halen. Terug naar de administratie, daar worden

we weer met gejuich binnengehaald, het geld wordt nageteld, de administrateur

maakt nog een brief voor de verzekering samen met Roderick om hen te laten

weten, dat wij reeds betaald hebben. Dan vraagt hij, hoelang we hier nog blijven?

Tja dat weten we niet precies, maar hij legt uit, dat we nog 20 dagen "garantie"

hebben, als er iets is met mijn buik, kan ik zo terugkomen om er naar te laten

kijken, zonder dat er kosten tegenover staan. Over service gesproken! Dan

wordt het echt tijd om terug te gaan, ik kan niet meer op mijn benen staan. Weer

in de dinghy aangeland om aan boord te gaan, zien we ineens Etienne in zijn

dinghy. La luna is hier nu ook aangeland. Nu wordt het echt gezellig! Even later

komen Denise en Etienne hun opwachting maken, die zijn tijdens de overtocht

ook heel wat kilootjes kwijtgeraakt. Natuurlijk brengt Denise ook meteen een

boek voor me mee, voorlopig kan ik er weer tegenaan. Roderick gaat intussen

weer naar de wal, die moet nog een recept bij de apotheek op de berg ophalen en

ik lig de komende uren in diepe slaap onder het zonnedek.


 


Zaterdag, 09 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae.


Niet zoveel te vertellen, Roderick is de weekend boodschappen aan het doen en

ik ben helemaal uitgeteld. Très, très fatiguéé. Het is heerlijk weer aan boord te

zijn, maar de frustratie dat je niets kunt doen viert hoogtij. Toch natuurlijk

duizend keer liever aan boord van de Happy Bird dan in het ziekenhuis. En als

verzorgingshuis is het hier niet te evenaren. Al mijn mensen worden vervuld en

meestal op voorhand voorkomen.


 


Zondag, 10 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae.


Vandaag gaan we een stukje wandelen, ik moet in beweging blijven tenslotte. We

gaan naar de Cathédral, een beeldschone kerk, waar we de dag voordat ik

opgenomen werd ook al naar toe zijn geweest. De kerk is opgebouwd uit grote

rolkiezels en natuursteen en verfraaid met prachtig houtsnijwerk. Hier op de

Marquesas zijn alle kunstuitingen in hout en/of steen, ander materiaal is er niet

voor handen.


 


 


Onder de poort door kijk je hierop, het beeld van een belangrijke bisschop en een

uit steen gehouden Maria met kind. Het ziet er zo simpel en tegelijkertijd prachtig

uit, er gaat een serene rust van uit. Maar er loopt ook gewoon een paard tussen

te grazen.


 


De deuren zijn ook weer helemaal in Polynesische stijl bewerkt. Ik heb in die

tussentijd een paar kilootjes ingeleverd. Foto voor de operatie en na. 


 


Het altaar, de heiligenbeelden en de kansel zijn allemaal versierd met de

bloemstukken en bloemenslingers. De muur onder het dak is gedeeltelijk open,

de wind heeft vrij spel en door al die bloemen ruikt het heerlijk.


 


de kansel

 


 


   


Eenmaal terug aan boord word ik neergevleid op mijn matrasje in de kussens,

waar ik de rest van de dag niet meer van af kom. Wat kan een mens moe zijn.

We kregen trouwens nog een email met trouwfoto's binnen van een paar

personeelsleden van ons, Arjan en Miriam, die hebben elkaar 12,5 jaar geleden

op het werk leren kennen en zijn nu getrouwd met hun 2 dochtertjes als

bruidsmeisjes. Ze hebben een paar foto's in de bioscoopzaal gemaakt in vol

ornaat. Leuk dat ze allemaal die binding gehouden hebben.



Maandag, 11 juni 2012, Nuku Hiva, Baie de Taiohae


Roderick is zoals alle dagen druk met boodschappen, met dingen regelen, met

onderhoud, met de verzekering en met het proberen een vlag van de Marquesas

te scoren en ik lig op mijn luie rug, dat is het wel zo'n beetje.



Dinsdag,12 juni 2012, van de Baie de Taiohae naar Baie du Contrôleur.

 

Roderick heeft weer met de dinghy 50 liter diesel gehaald, eerst naar de kant,

dan omhoog klimmen met alle jerrycans en het karretje, dan naar het

tankstation, tanken, dan met alle volle jerrycans weer terug, in de (heen en weer

springende) dinghy laten zakken, zelf naar beneden klimmen, terug naar de

Happy Bird varen, daar de jerrycans aan boord zetten en ze één voor één in de

grote tanks legen. We hebben 250 liter diesel nodig, we smeren de klus uit over

een aantal dagen. Het beste is ook om alleen met hoog water diesel te halen,

anders kom je enerzijds haast de ladder niet op, anderszijds maak je grote kans

dat de dinghy onder de ladderbevestiging komt, als er dan een golf komt, die de

dinghy omhoog stuwt, wordt deze opengereten. Dat is al een paar cuisers

overkomen.


 


Verder heeft hij eindelijk ook een vlag van de Marquesas gescoord, op de andere

eilanden was hij er ook al achterheen geweest, zonder resultaat. We hebben

altijd van alle landen een gastlandvlag  wapperen, hier konden we volstaan met

een frans vlaggetje, maar ik wilde heel graag de vlag van de Marquesas. Het is

ook een vorm van respect. Nu we hier nog wat langer blijven en ik in Nuku Hiva

zo fantastisch geholpen ben, kreeg het nog meer prioriteit. Maar er was niet aan

te komen, Roderick is echt overal geweest voor een "drapeau Marquisienne" tot

aan het gemeentehuis aan toe. En nu ineens komt hij er mee aanzetten. Gaaf!


 


Direct hijsen dus. Daarna vertrekken we naar Baie du Contrôleur, een kleine 5

mijl verderop. We hebben water nodig en in deze baai is volgens zeggen de

kwaliteit van het water beter als hier in Taiohae. Het is dan ook meteen een

lekker tochtje, tegen de wind in, dus we gaan gewoon op de motor. De Lisa Kay

houdt onze "oppasboot " dan in de gaten.

Ik zit letterlijk"ingebed in een zinvol geheel", in een nest van kussens om de

schokken van de golven op te vangen. Bewegen doet nog steeds heel zeer.


 


Het wordt een heerlijk tochtje langs de kust en binnen twee uurtjes laten we het

anker zakken in de baai. Pos. 08 53 S  140 03 W.


 


 


Als we net goed en wel liggen komt de pakketboot langs. Die gaat vlak voor ons

voor anker, met landingsvaartuigen worden de goederen uitgeladen en bij het

strand in ontvangst genomen, daar staan een hele partij Pick-ups al te wachten.

Daarna gaat Roderick beginnen met een eerste rit met de dinghy om water te

halen. De laatste foto is vanaf ons schip genomen, aan het eind van de baai is de

watertap. Het is bijna hetzelfde verhaal als met de diesel. Alleen hebben we nu

maar 300 liter nodig.....


 


Woensdag, 13 juni 2012, Baie du Contrôleur.


We zouden vandaag met hoogwater met de rubberboot de rivier op gaan, bij de

monding vormt zich altijd een zandrichel, daar kunnen we alleen 2 uur voor tot 2

uur na hoogwater overheen. Toen we bij de zandbank aankwamen, durfden we

het toch niet aan, het is zo ondiep en dan komen de golven en de stroming van

achteren, als je dan blijft hangen is er een grote kans dat de rubberboot omslaat.

Leek ons toch niet zo'n goed idee in mijn omstandigheden. Buiten dat ik me

slecht bewegen kan, mag ik ook absoluut niet in buitenwater, tot dat mijn

operatiewond helemaal dicht is. Jammer, het is altijd heel leuk om een rivier op te

varen. Dus terug, eigenlijk toch mazzel, want toen we net weer aan boord

stapten, begon het te gieten van de regen. Nu is Roderick weer op weg met de

dinghy om te kijken of hij ergens groente en fruit kan kopen. Hij heeft het

hartstikke druk de hele dag en valt na zonsondergang halfdood in zijn bedje.


Donderdag, 14 juni 2012, van de Baie du Contrôleur naar de Baie de Taiohae.


De watertanks zijn weer vol en wanneer het tij weer gunstig is,, gaan we anker

op terug naar de Baie de Taiohae. We hebben wind en golven schuin achter, dus

het moet een lekker tochtje worden.  Het valt voor mij alleen vies tegen, er zit

vandaag zoveel beweging in het water, hoge golven overdwars ook, ik heb er

echt moeite mee, jammer.  Eenmaal  in de baai aangekomen zoeken we een

lekker plekje en daar houden onze bezigheden voor vandaag mee op.



Hier een silhouetfoto van het eiland Ua Pou gezien vanuit de Baie de Taiohae,

Nuku Hiva. Meestal is het eiland verstopt onder de wolken, in de avondzon is het

net een Disney kasteel.



Vrijdag, 15 juni 2012, Baie de Taiohae.


Roderick is alweer vroeg op pad om brood te scoren, dat is hier heel snel

uitverkocht. Verder gaat hij ook weer naar het Bureau Touristique om de door

ons bestelde kaarten voor het dansfeest morgen af te halen. Dinsdag zouden ze

al klaar liggen, maar dat werkt hier niet zo. Morgen is er een Diner Dansant hier

vlak bij de haven, daar wil ik vreselijk graag naar toe. Niet dat wij gaan dansen,

maar er worden optredens gegeven door dansgroepen van de Marquesas. Al

twee weken lang horen we ze iedere dag oefenen op de grote drums.

Oorspronkelijk hadden we al onderweg naar Tahiti geweest, waar volgende week

een groot dansfestijn georganiseerd was, maar dat is sowieso niet haalbaar voor

mij. Tahiti is 1000 Nmijl verderop, 1850 km dus, we komen daar nog wel, maar

nu even niet. Dus is er mij veel aan gelegen om dit optreden bij te kunnen wonen.

Roderick is al steeds er mee bezig geweest, iedere keer weer terug. Het Bureau

Touristique zit stikvol giechelende travestieten, misschien laten ze hem daarom

wel zo vaak terugkomen. Travestie is hier een normaal geaccepteerd

verschijnsel, stoere mannen met mascara, lippenstift en gekleurde haarspeldjes,

rijzige dames in een slanke stretchjurk compleet met mooie borsten en een zak

met ballen. Maar we hebben kaartjes!


Zaterdag, 16 juni 2012, dansfeest in Taiohae.


Het is vandaag le Fête des Pères, Vaderdag dus. Er zijn kano/peddelwedstrijden

georganiseerd, overal langs het water staan standjes en wordt er druk gekookt,

bij de kleine pier waar we aan land gaan zitten gitaristen met een struise dame,

die uit volle borst (en daar heeft ze nogal wat van) hangend in de plastic stoel

zingt, het klinkt niet mooi, maar het heeft wel wat.


 


We lopen een klein rondje, de rest van de dag moet ik energie sparen voor

vanavond. Om 18.00 uur gaan we al naar de wal, zodat ik er op mijn gemak naar

toe kan lopen. In een grote zaal hebben ze allemaal tafels en stoelen gezet, een

podium met een bandje, aan de andere kant de enorme drums. Eerst krijgen we

een optreden van de jeugd, beeldschone meisjes en stoere meest magere

jongetjes , helaas zijn de meeste foto's niet goed gelukt, maar hier dan toch nog

een kleine impressie. De Marquisiennes zijn stevig gebouwd, de blanke meisjes

zijn duidelijk Franse import, die hier ook wonen. Blank en gekleurd gaat hier op

het eiland prima samen.


 


 



Intussen knabbelen wij van de Poisson Cru, geroosterde kip, varkensvlees, geit

en geroosterde broodvrucht. Intussen start de verkiezing van de vader van het

jaar, de opgegeven mannen worden voorgesteld, moeten zichzelf presenteren.

De dames in het publiek dragen ook veelal bloemenkransen in het haar.


 


Daarna komt het echte vuurwerk, het optreden van de mannen, de één ziet er

nog woester en stoerder uit dan de ander, met kettingen van tanden, met

tattoo,s, bladeren, lendedoeken van gras en kralen, veelal met niets er onder, ik

zat op een strategische plaats en kon hun getatoueerde billen zien.

Ze komen onder luid tromgeroffel binnen rennen met veel geschreeuw en

brandende fakkels. Zo gaaf!



Ook de dames komen met brandende fakkels binnen in hun kielzog gevolgd door

de brandweer met brandblussers. Ze geven een spetterende show weg.



Het was een topavond!


Zomaar een dag in de Baie de Taiohae, Nuku Hiva. Het verhaal van Mark.


Er lagen nog 2 Nederlandse schepen hier in de baai, de Cornelia met Mark en

Vanessa en de Boomerang met John en Debby. Beide vervente vissers. Helaas

waren wij niet bij de gebeurtenissen, maar de foto's spreken voor zichzelf. Op

een dag ging Mark proberen een haai te vangen, daar zwemmen er hier genoeg

van rond. Hij heeft er niet 1 gevangen maar wel 3!


 


Maar wat doe je nou met zo'n haai? Nou die gooi je natuurlijk gewoon weer terug

in het water, nadat je de haak uit zijn bek gehaald hebt! Tja, dat is even

makkelijjker gezegd dan gedaan. Mark houdt dus die haai in zijn armen, die daar

niet helemaal blij mee was, ook al ligt hij er op de foto zeer ontspannen bij. Nu

die haak nog uit zijn bek halen, Mark heeft hem in de houtgreep gehouden met

zijn kop tegen de railing en aan John de eer om de haak met een tang uit zijn bek

te halen. Dat is dus allemaal prima gelukt en de haai zwemt weer vrolijk rond.



Zaterdag, 23 juni 2012, Nuku Hiva van Baie Taiohae naar Daniëls Bay.


Het gaat niet zo snel met mijn herstel na de operatie als ik zou willen. Het gaat

echt iedere dag een beetje beter, maar ik heb nog steeds veel pijn. De laatste

dagen zoveel pijn, dat ik gisteren toch maar voor een extra controle naar het

ziekenhuis gegaan ben. De chirurg vond het niet verontrustend, het kan nog wel

een maand duren, want tenslotte heeft hij mijn buikspier doorgesneden, dat had

ik toch niet helemaal goed begrepen, ik dacht dat hij alleen de haemathoma

weggesneden had. Dus hier mee moet ik het voorlopig doen.

Vanochtend ben ik naar het eindfeest van de lagere school geweest, die hadden

ook weer allerhande optredens, in dit geval was het thema, reis om de wereld in

dansvorm. Vanaf de laagste klassen waren er optredens, zo schattig, maar het

allerleukste is altijd het gedoe er om heen, iedereen komt kijken, oma's, opa's,

broertjes, zusjes, babies mee enzovoort. Intussen was Roderick boodschappen

aan het doen voor de komende dagen.


 


 


En hier is dan moeder met haar pasgeboren zoon en hier is dan vader...


   



Er werd druk gegrilld en gekookt, grote barbecues met halve runderen? geiten?

erop, vis, brochettes met garnalen, wij hebben de laatste gegeten met een

heerlijke roquefortsaus, mjammie.


 


 

 

 


Daarna weer terug naar het schip, Roderick had al tussendoor de boodschappen

aan boord gebracht. Het is hier zo heet, dat je geen verswaren buiten de koeling

kunt houden. Vanmiddag vertrekken we naar Daniëls Bay, 5 Nmijl verderop naar

het westen. Daar kunnen we ook goed water tanken en hopenlijk fruit kopen.

Dan willen we maandag of misschien wat later vertrekken naar de Tuamotu's, 4 of

5 etmalen varen. De afstanden zijn hier wat anders dan in Nederland. De

Tuamotu's zijn lage Atol eilanden, bestaand uit koraal, omgeven door een rif. Er

groeit bijna niets, alleen kokospalmen, dat is ook het enige dat je van kleine

afstand kunt zien. Deze eilandengroep beslaat een ongelooflijk stuk oceaan, het

zijn meer dan 70 eilanden, niet allemaal bewoond. Sommige eilanden hebben een

doorvaart door het rif, een pas, waardoor je binnen het atol kunt komen om te

ankeren. Zo'n atol kan wel een doorsnede van 50 Nm hebben.De doorvaart door

zo'n pas, luistert heel nauw, dat kan alleen met doodtij, dus het moment dat de eb

in de vloed overgaat, omdat er zo'n immense stroming staat, soms meer dan 9

knopen. Je kunt het vergelijken met een geul door de zandbank bij het zwinnetje,

maar dan in het groot en voor het "echie". Er is heel weinig wind voorspelt en we

moeten dus precies op de juiste tijd op de juiste plaats aankomen, vandaar dat

we wat alternatieve bestemmingen op ons lijstje hebben. In principe gaan we

allereerst voor Raroia, zuidwaarts, verder zien we wel. Tahanea of Makemo

misschien. Daarna richting Tahiti, 1000 Nmijl vanaf Nuku Hiva. Maar eerst dus

naar Daniëls Bay.


 


Een kort tochtje van ongeveer anderhalf uur langs de wonderschone bergkust

van Nuku Hiva. De ingang naar de baai blijft lang onzichtbaar, je moet eerst recht

op de rotsen afvaren om een kaap/ rotslandtong heen en dan zie je pas de

opening. De baai is omsloten door hoge rotsen, er is weinig deining, het is

één van de meest beeldschone baaien, en net als overal anders hier op de

eilanden, worden we welkom geheten door het geblaat van geiten en het gekraai

van hanen. Overal leven hier geiten in de bergen, ook wilde varkens en daar

wordt dus druk op gejaagd.


 


 


Ook staat deze baai goed bekend om water te kunnen halen.  De kwaliteit van

het tapwater is uitstekend en via een tochtje met de dinghy is het goed te doen,

dat was ons door meerdere zeilers al haarfijn uit de doeken gedaan. Dus Roderick

gaat een verkennend tochtje met de dinghy maken, het is namelijk om de hoek

in de baai hier parallel aan. Hij komt niet enthousiast terug, hij heeft geen idee

hoe dit moet lukken er staan zulke hoge golven...  Eenmaal terug gaat hij met

Robin praten van Katydid, die heeft al verscheidene keren hier water gehaald en

die gaat wel even met hem mee, het kan namelijk alleen een uur vlak voor en na

hoog water. Dus beladen met jerricans, emmers en 5 liter flessen vertrekken ze

om voorlopig nooit meer terug te komen.


 


Het verhaal van Roderick en Robin:


Om water te halen moet je met de dinghy de monding van een klein riviertje in,

over een drempel  er naast  breken hoge golven.

Wat is het geval, er staat een hoge deining uit een niet gebruikelijke richting en in

de baai hiernaast veroorzaakt deze extra hoge brekende golven. Zo hoog, dat

Doug (La Luz) met een paar anderen aan het brandingsurfen is gegaan. Het is

eigenlijk gekkenwerk, maar ze gaan het toch proberen.  Ze slagen er in om heel

huids over de drempel te komen, zeiknat zijn ze door het overslaande water, dan

moeten ze op de zandbank uit de dinghy, deze eroverheen slepen, aan de andere

kant weer in het water. Voor en achter de zandbank zakken ze tot hun kuiten in

het rulle zand, de golven hebben zoveel kracht dat ze beide onderuit gaan. Dan

gaan ze verder eerst de ene richting op tot de boom onder water, dan 90

graden de andere kant op tot een grote pol enzovoort, goed opletten dat je geen

coladoppen in het water ziet, want die zitten op een stronk onder water

vast gepind als waarschuwing. Dan de hoek om richting huis en tappunt. De

dinghy  in het kreekje slepen, alle flessen, jerricans en emmers vullen en met

125 liter water weer in de dinghy dezelfde weg terug, ook weer over de

zandbank slepen, alleen is dat nu wat lastiger, dus wachten ze op een golf, zodat

de dinghy vrij van de grond komt en bij de volgende golf trekken ze hem een

stuk verder, en ook weer door de branding. Als ze eindelijk terug komen, zijn ze

helemaal opgefokt en bekaf. De adrenaline komt uit hun oren, dat doen ze dus

nooit weer. Robin heeft dit ook nog nooit meegemaakt. Maar we hebben weer

een volle tank. Ze vonden het een tocht als in een spannend jongensboek. Een

ander stel cruisers ( Tumbleweed) is hier met de dinghy over de kop gegaan, dus

die konden direct aan de slag om binnen de korste keren de buitenboordmotor te

demonteren en de onderdelen met zoet water te spoelen anders kun je het

verder wel vergeten en een ander heeft het met full speed over de drempel

geprobeerd, daarbij een rots geraakt en zijn propellor van de buitenboordmotor

verspeeld. Fruit kopen moet op dezelfde manier, daar komt dus nu ook niets van.

Dat is balen, want de komende weken kunnen we geen fruit kopen. Vervolgens

gaan we de weersvoorspelling  bekijken voor de komende week, het blijkt dat er

maar 2 dagen met wat wind verwacht worden, namelijk zondag en maandag,

daarna meer dan een week windstil. We willen naar de Tuamotu's, 4 tot 6

etmalen varen, dus besluiten we direct zondagochtend vroeg vertrekken. Dan

varen we eerst nog terug naar Baie Taiohae om daar nog fruit te kopen en ook

nog extra water te halen, niet om te drinken, maar om de was te doen.

Zondagochtend zien we de rotsen in de baai schitterend aangelicht worden door

de opkomende zon. Wauw, wat mooi.


 


 


 


We maken het schip klaar en gaan direct anker op, onderweg een ontbijtje op zee

en dan gooien we voor de laatste keer ons anker uit in Baie de Taiohae. Roderick

gaat naar de wal en komt thuis met geweldig fruit. De pompelmoezen zijn hier zo

groot, dat je met 8 stuks een hele AH-tas vol hebt. En ze zijn zo heerlijk, daar

kun je gewoon over dromen. Verder papaya en zowaar een suikermeloen, die heb

ik geen eeuwigheid gegeten. Intussen heb ik de laatste zaken via Internet

geregeld en om 12 uur gaan we ankerop richting zuid naar Raroia.


   


Nu gaan we dan echt de Marquesas verlaten. We hebben hier al met al een

prachttijd gehad, als vaargebied absoluut één van de mooiste gebieden, die hoge

bergen, diepe baaien en kloven, alle prachtig begroeid, ik vond het er echt

wonderschoon. Maar de grootste indruk hebben de bewoners zelf gemaakt: de

vriendelijkheid en goedlachsheid van de bewoners, een trots en zelfverzekerd

volk, bereid om alle hulp te bieden, dat heb  ik letterlijk aan den lijve ondervonden.

Echter ook het gebied, waar niet zo lang geleden ook nog wel eens mensen offers

gehouden werden, het gebied waar de man van het Duitse zeilers echtpaar dit

jaar vermoord is. Maar zoals overal hoor je de verhalen van verschillende kanten

belicht, mijn chirurg werd ingeschakeld bij het onderzoek en volgens hem is de

man dodelijk geraakt bij de geiten jacht en hebben ze hem daarna in stukken

gehakt en in de fik gestoken. De waarheid zullen wij nooit te weten komen, in

ieder geval hebben wij ons verblijf enorm positief ervaren. Vaarwel Marquesas,

jullie houden een speciaal plekje!



Wij gaan vanaf hier verder met de Tuamotu's