dag 21 augustus 2010, van Islas Cies naar Viana do Castelo, Portugal.
 
Tijd om weer eens een stukje verder te gaan. We maken het schip zeilklaar en
gaan direct ankerop. Het is nu nog helder. Dit gebied en ook zuidelijker staat
bekend om zijn harde wind in de namiddag. Het is nu nog heel rustig, zowel
wat de zee betreft als wat de wind betreft, daardoor is het mogelijk om tussen
de eilanden door de oceaan op te varen.
 
  
 
Het is een heel aangename zeiltocht, gedeeltelijk op de motor, andere stukken
kunnen we zeilen. We besluiten dat het tijd wordt om onze paravaan in gebruik
te nemen. Een paravaan hang je vijftig meter achter de zeilboot aan een vislijn
om te vissen dus. Roderick gaat hem klaarmaken. Hij slaakt een uitroep (niet
voor publicatie geschikt), het vishaakje zit door zijn vinger. Na nog wat ge-urm
hangt hij achter de boot in het water. We hebben geen hengel, alleen een
plankje om de lijn op te winden. Wat een gedoe! Af en toe veranderen we er
iets aan en soms halen we alles weer binnen om te zien of het haakje er
uberhaupt nog aanzit. Als je de paravaan binnen wilt halen, ondervind je
zoveel weerstand van het water, dat de nylonlijn strakgespannen staat te
zingen, je moet dus ook goed oppassen, dat je niet je handen opensnijdt.
Roderickdoet dus heek voorzichtig en ineens drijft ons plankje met paravaan
en lijnen in de oceaan. Schip gekeerd, net klaargemaakt, aantal rondjes
gedraaid, ( je moet namelijk heel goed oppassen dat de lijn uiteindelijk niet om
onze eigen schroef draait) en ja hoor, we hebben hem weer te pakken. Nieuwe
ronde, nieuwe winnaars en toen.... HELP, we hebben beet, we hebben een vis
aan de lijn......Shit, eigenlijk was dit misschien toch nog niet helemaal de
bedoeling. Maar nu doorzetten. We hebben een makreel gevangen! In het
kader van de overlevingsoefening, mochten we dat ooit nodig hebben als we in
ons reddingsvlot terecht komen, heeft Roderick hem moedig direct afgemaakt,
zoals Ike het ons geadviseerd heeft en hem direct gefileerd.
 
  
 
Nou dat proberen we nog een keer. Draad uit de knoop halen, oppassen voor
de haakjes en hups de paravaan er weer uit. Na een poos hebben we, denk ik,
weer beet. Ik begin de lijn naar binnen te halen, maar ik ondervind zoveel
weerstand. Dus waarschijnlijk was er iets hard aan het terugtrekken. Dat iet
heeft dus gewonnen, draad geknapt, paravaan met lijnen en lokvisjes naar de
diepte. Een duur makreeltje. Maar al doende leert men.
 
Om 15.00 uur moeten we de zee af en de rivieringang op van Viana do Costelo
in Portugal. Altijd weer spannend. Net op dat moment begint het gieren van de
wind. Dik 30 knopen. Dat is lastig met al die ondieptes en golven. We hebben
onze handen vol. Zeilen weg, de zonnetent stond ook nog op, die hebben we in
allerijl  losgekoppeld, goed opletten waar je vaart en koers proberen te
houden. Intussen alle lijnen om af te meren te voorschijn halen, de stootwillen
ophangen en dan zijn we al bij de steiger. We meren bij een ongelooflijke
dwarswind keurig af aan de buitensteiger. Hier willen we blijven liggen, omdat
we morgenvroeg weer verder gaan. Roderick gaat naar het havenkantoor om
alle papieren te regelen, ze herkennen hem nog van vorig jaar, ik ruim intussen
de spullen weg. Tjee, wat is het hier warm! Het lijkt wel of ik trommels hoor....
Als Roderick terugkomt, vertelt hij dat er groot feest is in de stad en een
enorme parade staat op het punt van vertrek. Wij er naar toe. Een groot
folklore feest, iedereen in klederdracht, een parade waar wel 1000 mensen
aan mee doen en vele duizenden toeschouwers. Wat een bofferds zijn we.
 
  
 
  
 
  
 
Grote groepen uitgedost in de mooiste traditionele kleding, zingend en
handenklappend, begeleid door accordeons, gitaartjes en een soort ratels.
iedereen doet mee, ook de toeschouwers hebben veelal de geborduurde
blouses aan met omslagdoeken. En warm, dat iedereen het heeft!
Ook de beroepen worden vertegenwoordigd, er lopen dames met een mand
met een haan erin, houthakkers, mannen met strengen worsten, strengen
uien, kantklosters, kerkelijke outfits, en ook nog praalwagens. Er komt geen
einde aan. Ook speciale drumbands, waaronder de Grupo de Bombos de San
Sebastiao, met enorme grote trommen, versierd met de afbeelding van
heiligen. De mannen slaan erop, alsof hun leven ervan af hangt. Het trilt door
je hele lijf. Dat klinkt wel erg imposant. Arme maagd!
 
  
 
 
  
 
  
 
En dat dus allemaal direct naast de haven. Er komt geen eind aan de parade.
Het blijft maar doorgaan.
 
  
 
De stad is prachtig versierd en geillumineerd.
 
  
 
We willen wat eten, maar de restaurantjes zijn nog niet geopend, pas om
19.00 uur. Tja hoor eens het is nu toch al over zevenen.....Het is hier een uur
vroeger! Dan gaan we eerst nog even terug naar de boot, onder weg staan
ook kraampjes met churros en hamburgers.
Als we om 20.00 uur, Portugese tijd, het nog eens proberen, zijn alle
restaurants mudvol en staan er overal mensen te wachten op een tafeltje. We
doorkruisen het hele centrum wel 3 keer, geen plekje te vinden.
Eindelijk om 22.00 uur vinden we een tafeltje. Om 24.00 uur gaan we terug
naar de boot. Onderweg kopen we nog bij een bakkerskraam heerlijk
Portugees brood. Een cocosbrood en een kaneelbrood. Deze kenden we nog
van vorig jaar. De hele nacht is er doorgefeest. Bekaf rollen we in ons bed.
 
  
 
Zondag, 22 augustus 2010, van Viana do Castelo naar Povoa de Varzim.
 
's Ochtends loopt gewoon weer het wekkertje af. We moeten weer vroeg weg.
Het is bijna windstil en de ebstroom in de rivier loopt op zijn eind. Heel
comfortabel varen we de oceaan weer op. Bij het passeren van de havenpieren
worden er net allemaal saluutschoten afgeschoten, het feest gaat weer door.
Zo langzamerhand zijn we beide doof, wat een knallen. Eenmaal buiten op zee
is het potdicht van de mist. We varen op de motor met continue onze
misthoorn aan. Gelukkig hoeven we vandaag maar 20 Nmijl. Het laatste
gedeelte trekt de mist weer op. Bij aankomst in de haven (om 14.00 uur)
begint de misthoorn te loeien, een keihard loeiende sirene, aan- en afzwellend,
continue door. Nu nog steeds en nu is het 23.00 uur 's avonds.
Vanavond is er een haven barbecue, of we ook komen. Eigen eten en drinken
meenemen. Snel op mijn fietsje naar de stad om nog wat spullen te scoren.
Met zo'n 20 Engelsen, Nieuw Zeelanders, een oude Canadees, die al 3 keer
rond geweest is, hebben we een heel plezierige avond gehad. Kijk het is niet
onaardig bedoeld, maar we hebben gewoon niet zoveel tijd om jullie te missen.
We denken heus wel aan jullie, maar we hebben het gewoon hartstikke druk.
Tijdens de overtocht heb ik de hele tijd aan de website zitten werken en nu
ook nog een paar uur, zodat jullie in ieder geval kunnen lezen, hoe zielig en
eenzaam we zijn met z'n tweetjes. Welterusten!
 
Maandag, 23 augustus 2010, Povoa de Varzim
 
Vandaag gaat Roderick al vroeg naar de technische afdeling hier om een
afspraak te maken voor de servicebeurt van de motor. Okay Senhor, start u
de motor maar meteen, dan kan hij alvast warmdraaien, dan kom ik over een
uurtje. Dat is andere koek! Een half uur later stapt de monteur aan boord.
Een aardige, beleefde en zo te zien kundige man. Hij laat een maatje komen
om de bilge uit te soppen, kijkt alles na, vervangt de olie en de filters, is
superlang bezig een impellor eruit te halen, zonder te beschadigen. 5 uur later
is alles gefixed. Motor loopt, nog 1 maal alles dweilen en dan krijgen we een
hand, of hij alstublieft tot morgen mag wachten met de rekening, want hij
heeft het nog druk.
 
  
 
We zijn natuurlijk heel benieuwd naar de hoogte van de rekening.
Maar nog even een dagje onze nieuwsgierigheid bedwingen.
Het heeft verder de hele dag geregend, zo'n vieze doorwekende miezer.
Hoezo zonnig Portugal?
 
  
  
Dinsdag, 24 augustus 2010, Povoa de Varzim
 
Er is hier een run op de wasmachines, er staat een complete wachtrij met
tassen. Het zijn geen industrie machines, dus het duurt ook behoorlijk lang.
Iedere keer moet je even naar het douchegebouw om te kijken of je jouw
wasje erin kan mikken. Wat een gedoe. Tot overmaat van ramp is er een
electriciteitsstoring, en mijn machine heeft niet goed afgepompt. De was op
het schip te drogen gehangen, maar toen deze droog was, voelde deze zo raar
aan, allemaal zeep er nog in. Balen! Op de steiger de hele was overnieuw met
de hand gespoeld en weer opnieuw opgehangen. Het schip is sowieso een
puinhoop, want voor de service beurt moest er 1 hut grotendeels leeg, en als
de boel dan toch overhoop staat, pak je ook direct wat andere zaken beet. En
warm dat het vandaag weer is. We lopen te puffen. We wandelen een stukje
het stadje door, alleen aan de schaduwzijde en drinken na afloop in een soort
banketbakkerij 2 heerlijke kopjes koffie met 2 gebakjes. Af te rekenen 2,20
euro.  De koffie was 50 cent en het gebakje 60 cent. Ik heb ook nog een mooie
bloes gescored voor 11,50, maar toen ik ging afrekenen bleek hij nog
afgeprijsd te worden, dus nu loop ik voor 6,90 op chique. 's Avonds zijn we
voor Portugese begrippen duur uit eten gegaan, 18 euro per persoon en een
fles Vinho Verde voor 8 euro erbij. Maar leuk dat het was. We hadden een
soort mixed-grill besteld. Er was prachtig gedekt. Komt uit de keuken een
kelner of misschien wel de kok zelf, met een spit van zeker 1 meter hoog, met
wat hompen vlees eraan, zet de punt op je bord en met een loeigroot scherp
mes snijdt hij daar een plak vanaf. Dan gaat hij weer terug om even later met
een ander spit langs te komen, waar hij dan ook weer een lapje van afsnijdt.
En zo maar door, tot we geen pap meer konden zeggen. Roastbeef,
varkensfilet, worstjes, kippebout, spareribs, gegrilde ananas allemaal op de
zelfde manier. Daarna moesten we nog helemaal naar huis lopen, nou het leek
meer op rollen. Trouwens de rekening voor de motor was 157 euro, dat is echt
heel voordelig.
 
Woensdag, 25 augustus 2010, Povoa de Varzim
 
We zijn niet lui of zo, we krijgen alleen onze Internet verbinding hier niet voor
elkaar. Roderick heeft er al uren op zitten zwoegen, zonder resultaat. Er is hier
in de haven iets niet goed met het netwerk. Een Noorse overbuurman komt
vanmiddag kijken of hij ons kan helpen. Ik had van de week nog een mailtje
gestuurd, dat onze gezondheid okay was, dat is sinds vannacht helaas wel
anders. Roderick vroeg een slokje water, ik heb altijd een fles bij het bed
staan, en terwijl hij een klein teugje neemt, begint hij toch te kreunen. Heel
eng. Enorme kiespijn, de hele avond nergens last van gehad tijdens het diner,
en nu van een slokje lauw water. Hij loopt zowat tegen de muur op. We zijn er
maar een poos uitgebleven. Vanochtend op z'n fietsje op zoek naar een
tandarts. Hij kan vanmiddag al terecht. Wat blijkt, zijn kies is gebroken, in het
midden onder zijn kroon, daar is geen redden meer aan. Dus trekken. Maar het
is een knots van een kies. Hij heeft de tandarts gevraagd hem in te pakken om
hem aan zijn vrouw te  laten zien. Op z'n fietsje weer terug naar het schip,
dan weer naar de apotheek voor medicijnen. Bloedend, hij is er goed beroerd
van. Misschien blijven we nog een paar daagjes langer hier, voor de zekerheid.
 
  
 
Ondertussen heb ik ook mijn tijd nuttig gebruikt. Ik heb al een poosje last van
mijn rugspieren en mijn nek. Ik heb dus een fysiotherapeut opgezocht voor
een massage. Ook ik kon 's middags nog meteen terecht. Zowel Roderick als ik
vertellen onze klachten in het Engels, met wat Spaanse zinnen erdoor en een
enkel los woordje Portugees, verder met veel expressie en veel handen en
voetenwerk. Portugees is voor ons niet te verstaan.
Maar tot nu toe slagen we er heel goed in. Na onderzoek werden mijn
pijnlijke spieren eerst met electrotrillingen of zo behandeld, daarna kreeg ik
een groot warm plakkaat op mijn rug, dus ik lag daar lekker te soezen en
toen nog een massage. Na een klein uur kon ik gaan. Af te rekenen 12,50
euro.Ik heb meteen gevraagd of ik morgen terug mocht komen. Bij het
afrekenen bleek mijn bankpas niet geaccepteerd te worden, geen probleem,
betaalt u toch morgen 2 keer. Dat vertrouwen vind ik zo gaaf hier.
In Spanje betaal je vrijwel alles met een creditcard. Ook 2 kopjes koffie of wat
kleine boodschappen. In Portugal moet je bijna alles contant betalen, alleen de
Portugese bankpassen worden geaccepteerd.
 
Donderdag, 26 augustus 2010, Povoa de Varzim
 
Het is weer eens potdicht van de mist. De sirene staat weer te loeien. Alles is
vochtig en klam. Ik ga eerst proberen de website op internet te krijgen. He, he
eindelijk gelukt, bedankt buurman. Dan ga ik weer zo'n lekkere massage
halen. Roderick is buiten dienst, die heeft hartstikke pijn. Dat wordt dus een
rustig dagje. Onderhand komt de zon alweer door, dus de temperatuur loopt
razendsnel op. We amuseren ons wel.
 
  
 
  
 
's Middags gaat Roderick weer naar bed en ga ik de omgeving met m'n fietsje
onveilig maken. De pier, waar ze vorig jaar mee bezig waren, is nu af. Er staan
honderden mensen op te vissen. De zee is weer prachtig om te zien, zo met de
zon erop. Op de foto is ook duidelijk het nut van deze pieren te zien. Buiten
slaan de golven stuk en binnen alleen maar een lichte golfbeweging. Daarna
nog doorgefietst naar het volgende plaatsje, Vila do Conde, dat gaat via een
mooi fietspad langs de boulevard met uitzicht op zee, het strand en de rotsen.
Daar staat ook een "visserskerk", in de vorm van een schip, heel robuust, heel
sober ook. Ik vond hem erg indrukwekkend.
 
  
 
Daarna weer terug aan boord, eten gekookt, DVD van Raiders of the lost ark
gekeken, tjee, wat was Harrison Ford nog jong toen (wij trouwens ook),
daarna nog een laatste NOS journaal gekeken. Wateroverlast op de A1 en in
het Westland en geneuzel over de kabinetsformatie. We zitten hier wel goed!
 
Vrijdag, 27 augustus 2010, Happy in Porto again...
 
We gaan vandaag nog een keertje met de metro naar Porto. Vorig jaar zijn we
daar ook al eens geweest en dat is hartstikke goed bevallen. Toen zijn we
overal heengesjouwd, dus nu kan het wat relaxter. Roderick kan zich nog
steeds niet goed inspannen, dus daar houden we met de planning echt wel
rekening mee. Eest ga ik nog een massage halen en dan gaan we met de
metro van Povoa naar Porto. Het is ongeveer een kwartier lopen naar de
eindhalte. Povoa heeft net als overal anders in Portugal, veel tegelversiering
op de huizen met veelal ook een afbeelding van een heilige erin.We kopen een
dagkaart voor 5 euro, waarmee we 24 gebruik kunnen maken van iedere
metro en bus in Porto.
 
  
 
Het is een tocht van 45 minuten in een super- de-luxe metro. We stappen in
station Trinidade over op een andere lijn (D), want we willen graag met de
metro boven over de hoge brug, Ponte de Luis, over de Douro rijden. Het lukt
allemaal en aan de overkant, de kant van de port kelders, stappen we uit in de
Jardim del Morro, bovenop de berg met een fabelachtig uitzicht over de stad en
de rivier.
 
    
 
Nu hoeven we alleen maar bergaf te lopen naar de rivier, kris kras door de
oude straatjes van Porto. Dit is het niet toeristische gedeelte. 
 
  
 
Aan de oever van de rivier gaan we even zitten om een broodje te eten, de
wind komt over het water en het voelt super lekker. Na een half uurtje
wandelen we langs de oever naar de brug, die door Eifel gebouwd is, en over
het onderste gedeelte van deze brug over de Douro naar de terrasjes aan de
overkant.
  
 
Hier is het een stuk heter. We zoeken een fijn plekje onder de parasols uit,
Roderick moet even bijkomen en zijn medicijnen innemen. Hij pakt dus de fles
water uit de rugzak en een beker, komt net de ober eraan. Dus hij vertelt dat
hij even zijn medicijnen moet innemen, omdat zijn kies getrokken is. De ober
is zeer geinteresseerd en vraagt waar hij dat dan heeft laten doen. Nou in
Portugal dus, hij vindt Roderick een moedig mens. We bestellen een koffie en
een glas sangria; een 2e ober komt de bestelling brengen. Een kan met een
hele liter sangria, ik vertel dat dit niet correct is, maar als ik naar de prijs
informeer, maakt dit maar zo weinig uit, dat we het zo laten. Voorlopig zitten
we hier toch nog. Leuk uitzicht op de langslopende mensen en de rivier. Hij
schenkt 2 glazen in, komt ober no1 met de koffie, die ziet dat en zegt meteen:
"Meneer, U mag niet drinken hoor, U heeft net uw medicijnen ingenomen".
Nee, dat is voor mijn vrouw. " Dan is het goed". We willen ook nog een hapje
eten, dat kan echter niet, want de keuken is nu gesloten. Even later komt hij
terug: " Voor U maken we nog wat" Roderick bestelt een Franscescina, dat is
een soort zachte tosti met gesmolten kaas, worst en ander spul, drijvend in
een bord met saus. Ober no1 komt weer en vraagt: " Weet u wat u besteld
heeft? Want de saus is licht pittig..." Ja, maar dit is zacht. "Okay"
Het is een heel druk terras, toch lief, dat hij zo meedenkt. Hij heeft Roderick al
die tijd in de gaten gehouden en eigenlijk had Roderick nog trek in een
pilsje,maar dat durfde hij al helemaal niet meer te bestellen.
We hebben daar heerlijk gezeten en ik heb de hele kan sangria in mijn eentje
leeggemaakt.
 
  
 
Vervolgens moet je dan weer helemaal bergop om naar de metro te komen,
dat doen we dus mooi niet. We pakken de bus, rijden naar het eindpunt en
weer terug, hebben we meteen dat gedeelte van Porto ook gezien en
uiteindelijk stappen we weer uit bij Station Trinidade, waar we de metro
naar huis nemen. Absoluut weer een top dagje: Happy in Porto again!
 
Zaterdag, 28 augustus 2010, Povoa de Varzim.
 
Tja, huishouden, boodschappen en wat klussen. Het is erg heet. Eind van de
middag gaan we een stukje over de boulevard lopen naar Vila do Conde.
Als we in de haven terugkomen, zien we de Caitlin of Argyll liggen. Dat is leuk!
Die gaan we even begroeten, ondertussen, terwijl we aan boord zitten te
kletsen, zien we nog wat bekenden, Duitsers, die we in Guernsey ontmoet
hebben. Anneke komt ook nog langs om te vragen of we vanavond koffie
komen drinken. Ja natuurlijk! Ook worden we uitgenodigd om weer met de
zondagse barbecue van de Engelsen meet te doen. We hebben het er druk
mee.
 
Zondag, 29 augustus 2010, Povoa de Varzim.
 
Ja, we willen wel weer eens verder, maar het lijkt nog niet verstandig.
Roderick kan zich moeilijk inspannen of krachtzetten. Hij gaat de naden van de
buiskap repareren. Het garen is door de zon versleten. Het is wederom een
bikini dagje, sterker nog (mensen in Nederland) we moeten 's middags echt
onder de zonnetent blijven, anders is het niet vol te houden, zo heet!
's Avonds gaan we gezellig barbecue-en met de Engelsen. Leuk al die gelijk
gestemde mensen, herkenbare problemen, avonturen, en tips, aan een half
woord hebben ze genoeg. Jim, een Canadees van 82, is hier ook, solo zeilend
met zijn schip de Orinoco. Hij is al 4 keer de Pacific overgestoken en naar al die
eilanden geweest, waar wij nog naar toe willen.
 
  
 
Povoa de Varzim, tm 1 september 2010
 
Nog steeds hier in Povoa dus. Roderick is voldoende hersteld om te
vertrekken, maar we zijn hier in de kern van het drukgebied en het is of
helemaal windstil of de wind komt van alle kanten en 's middags uit het
zuidwesten, de kant die we op moeten. De Oceaandeining komt momenteel
met golven van 2 meter dwars op het schip. Dit alles bij elkaar betekent: 80
kilometer op de motor varen, op een slingerend en hotsend schip, niet kunnen
zeilen. We hebben geen haast, dus geen enkele reden een oncomfortabele
tocht te beginnen. Dus wachten we tot donderdag, dan moeten de
omstandigheden gunstiger zijn. Zoals verteld, vervelen we ons hier niet. Het is
nog steeds rond de 30 graden in de schaduw. Hot, Hot, Hot. Ook in deze haven
barst het van de vis. Het moeten er miljoenen zijn. Waar je ook maar kijkt. Af
en toe springen ze een halve meter uit het water, maken een salto of een
dubbele flikflak. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Als je in bed ligt, hoor je
voortdurend hun gespetter.
 
  
 
  
 
Vanaf 10.00 uur blijven we voornamelijk in de schaduw. Het is bloedje heet. En
dan hebben we op het schip nog een verkoelend windje over het water. In de
namiddag zijn we nog even naar het strandje gelopen, direct naast de haven.
Het is heel mooi licht, maar wel heel grof zand. Je zakt er tot je enkels in,
daardoor is het heel zwaar lopen. Er is een heel veld met kelp aangespoeld.
 
  
 
  
 
De foto hierboven is trouwens de voorkant van de Visserskerk. Lopend langs
de zee, kan ik het niet meer houden, ik wil toch wel even zwemmen. We
hebben niets bij ons, maar ik heb wel mijn bikini aan. Het water is nog steeds
erg koud, maar de boventemperatuur is zodanig, dat je snel weer opdroogt.
Roderick zit zoals altijd trouw op het strand te wachten en op me te passen.
 
  
 
Daarna voel ik me weer als herboren, ik heb niet voor niets sterrenbeeld
Waterman. We klimmen weer naar de boulevard, want om te wandelen is het
hier echt veel te zwaar. Ik doe dan direct weer fatsoenlijk mijn kleren aan,
niet er aan gedacht dat ik erbij zou lopen als Miss Wet T-shirt.
 
  
 
Boven aangekomen zagen we een bekend tafereel. De Policia had kwistig
wielklemmen uitgedeeld. Waarschijnlijk in het kader van de Europese Eenheid.
 
  
 
Donderdag, 02 september 2010, van Povoa de Varzim naar Rio de Aveiro.
 
Vandaag vertrekken we dan echt, we hebben er zin in. Het is nog wat mistig,
maar we vertrouwen erop, dat de mist spoedig op zal trekken. Gelukkig is dit
ook het geval. We varen heel plezierig langs de kust. De afstand is 45 N. mijl.
Dat is ongeveer 9 uur varen. Na 5 uur zeilen moeten we toch de motor erbij
zetten, omdat we anders niet voor donker aankomen. Hier gaat de zon om
20.15 uur onder, in Portugal is het 1 uur vroeger dan in Nederland. De aanloop
vanuit zee de rivier de Aveiro op staat als gevaarlijk bekend, door de
wandelende zandbanken en ondiepten, waardoor er heel snel brekers
ontstaan. Dit is ook een van de eerste havens, waarvan de toegang gesloten
wordt, bij  oceaandeining uit de verkeerde hoek. We willen dus goed kunnen
zien, waar we varen. Ikzelf heb vandaag mijn dag niet, vanaf het moment dat
ik mijn bed uitkwam, ben ik al doodmoe. Roderick doet al het werk en ik zit er
lui naar te kijken. Een prima regeling. Op zee heb ik nog wel een lekkere kip
curry gekookt. Onderweg nog 4 dolfijnen gezien, dat is een eeuwigheid
geleden, zomaar ineens op een meter afstand, maar ze zwommen naar de
achterkant, zagen waarschijnlijk het bordje Harderwijk en gingen er als een
speer weer vandoor.
We varen nu voortdurend met een zonnetent. Zo komt ons bioscoopverleden
toch nog tot uiting. De zonnetent is gemaakt van de banner van Bride Flight.
Onderweg doen we hem strak en dubbel, anders komt de wind eronder.
Eenmaal afgemeerd klappen we de rest weer uit aan de kant van de invallende
zon. Als barbecue/ eetkleed gebruiken we de banner van Kapitein Rob.
Verder gebruiken we onze Cinema Expo tassen voor onze spullen naar de
douches te nemen en de Poygram (wie wat bewaart, heeft wat) zakentas voor
vervoer van de laptop naar het Internet cafe, samen met de diverse film
T-shirts, die we altijd al droegen, maken de petten van Lord of the Rings,
Pirates en Roadtrip het plaatje compleet.
 
  
 
Vlak bij Aveiro, maar nog op zee, roept de Port Control de Happy Bird, callsign
PC9271 op. Wat onze bedoelingen (intentions ) zijn? Bij Aveiro is ook een
militaire basis gelegen, dus een beetje voorzichtig met wat we gaan
antwoorden. Port Control, we willen gaan ankeren in jullie prachtige baai, zegt
Roderick dan ook. Nou meneer, hartelijk welkom en ik hoop dat u het naar uw
zin zult hebben, weet u hoe u moet varen, wilt u nog iets anders weten? U kunt
mij te allen tijde op Ch 74 bereiken voor informatie. Zo vriendelijk hebben we
nog nooit een Port Control meegemaakt. Eenmaal in de beschutte baai
aangekomen, gooien we het anker uit en hebben een heerlijk rustige nacht.
 
Vrijdag, 03 september 2010, Ria de Aveiro naar Figueira da Foz.
 
Na een uitgebreid ontbijtje gaan we weer anker op, volgende halte Figueiras
de Foz, 36 Nmijl verderop. Het wordt een prachtige dag. Helder, zonnig, windje
uit de goede richting. Bij het uitvaren naar de pier, roepen wij de Port Control
op om ons af te melden. We treffen dezelfde man. Hij waarschuwt dat er een
groot schip binnenloopt, maar als we strak aan de noordkant blijven, gaat het
wel goed. Even later roept hij ons weer op, dat hij even met de loodsboot
gesproken heeft, dat konden wij ook horen, want wij luisteren uit op hetzelfde
kanaal en we hoorden een heleboel onverstaanbaar Portugees ( veel sjoesj
sjoesj) met daartussen de woorden Happy Bird en dat zij nu ook rekening met
ons houden, verder wenst hij ons nog veel plezier in Portugal en pas goed op,
willen we misschien nog andere informatie, Nee, nou kom nog eens terug. Bye
Captain! Met een grote glimlach vertrekken we. We houden zoveel mogelijk de
stuurboord wal en bij het passeren van het grote schip zwaaien wij en krijgen
een enorme stoot op de toeter als groet terug. De aanloop de zee op is een
makkie, de deining is vandaag laag en traag. We zetten de Gennaker, het grote
lichtweer zeil en varen soepeltjes op ons doel af.
 
  
 
  
 
Bij de foto links zie je onder de gennaker in de verte de contouren van Cabo
Mondego, de rechterfoto laat Figueira da Foz vanuit zee zien.
Wij zeilen door tot ongeveer 2 Nmijl voor de kaap, dan laten we uit voorzorg
de gennaker zakken en gaan verder op onze normale zeilen. Bij een kaap
namelijk versnelt de wind, worden de golven hoger en de stromingen heftiger.
Plus dat we na de kaap de hoek ommoeten, waardoor we heel anders op de
golven en de wind komen te liggen.
 
  
 
Het zetten en strijken van de gennaker is met z'n tweetjes altijd een enorme
klus. Bij het neerhalen laten we een slurf erover heen zakken, waardoor het
zeil hanteerbaar blijft. Dit keer ging het niet zo soepel. Bij het neerhalen van de
slurf blijft een van de lijnen achter de radar hangen en trekt zich vast. Roderick
staat op een dansend voordek en ik achter met een half gestreken zeil. Ik roep
hem toe, de slurf weer te hijsen en trek de schoten weer aan, waardoor we in
ieder geval weer een normaal zeil hebben, ondertussen probeert Roderick de
lijn vrij te krijgen, wat uiteindelijk lukt. Okay nogmaals proberen, het zeil gaat
netjes de slurf in, deze moet dan zo snel mogelijk door het voorluik naar
binnen, want alles zwaait heen en weer, de golven willen echter ook door het
voorluik naar binnen, dus haast is geboden. Ik doe het luik open en de wind
slaat het direct door en het luik komt met een rotklap op Roderick zijn (nog
steeds zere) vingers. Zo zielig, hij kon wel janken. Snel de hele zooi naar
binnen en dan kijken. Gelukkig is het goed afgelopen, het doet alleen heel zeer
en door alle extra inspanning doet ook zijn kaak weer zeer. De rest van de
tocht verliep gelukkig heel voorspoedig. Het was al met al een super zeildag en
om 17.00 uur leggen we aan in de haven van Figueira da Foz, waar onze lijnen
direct aangenomen werden door  de mensen van de Green Flash, die we ook
overal tegenkomen. Roderick gaat zich bij de autoriteiten melden en ik ga
alvast wat tosti's maken. Het duurt lang voordat hij terug komt.
 
  
 
 
Hij werd verwelkomd door de Controlo Costeiro, met de hand op het pistool.
Zij waren boos, dat hij niet eerst op de meldsteiger gekomen was, waarheen
zij hem met gebaren gedirigeerd hadden. Roderick zegt dat hij dat niet
begrepen had, waarop zij weer antwoorden, dat zij geen Engels spreken. Wat
een gedoe. Gelukkig komt er iemand van de haven, die dit weet te sussen. Als
Roderick bij het aannemen van de papieren "Obrigado" zegt, dit is het
Portugese equivalent van Dankoewel, is hun boze bui weer over.
We eten een paar slap geworden tosti's, vergezeld door een fles Vinho Verde.
Het leed is gauw geleden.
 
  
 
We gaan even een uurtje plat om bij te tanken en dan gaan we de stad
verkennen. Figueira da Foz is eigenlijk een grote stad, dat hadden we niet
verwacht. Mooi verzorgd, moderne winkels ook, prachtig aangelegde boulevard
en ongelooflijk breed strand. Wel 6 keer de breedte als bij Helios.
 
  
 
We gaan op zoek naar het Bureau voor Toerisme, dat moet hier vlak om de
hoek zijn. We hebben ons suf gelopen. Er is genoeg te zien. Uiteindelijk
belanden we in een achteraf straatje in een echt Portugees eethuisje. Dat lijkt
ons wel wat. Smal, mooie tegeltjes, overal schilderijtjes en natuurlijk aan 2
zijden een groot TV scherm.
 
    
 
We bestuderen het menu grondig. Het is alleen in het Portugees. Naderhand
blijkt er gelukkig ook een engelstalig menu te zijn. Bij de voorgerechten:
gekookte en gezouten varkenoren, 1,50 euro. Lula's piri piri lokken ons ook
niet zo. Dat blijkt trouwens een klein soort inktvis, squid, te zijn. Ik kies voor
een moot zalm van de grill en Roderick gaat voor Bife a la Casa Moto. Nou laat
maar komen dan. En weer een kruik met een liter wijn. Nog even en we
kunnen ons straks melden bij de A.A.
 
  
 
Roderick zijn eten komt in een diep bord, het lijkt wel pap met een gebakken ei
erop. Eronder verstopt ligt de biefstuk. Het is heerlijk en heel apart. Een saus
tussen bechamel en sauce Hollandaise in. Met ons buikje rond wandelen we het
hele eind weer terug en vinden vlak bij de boot aan het begin het Bureau voor
Toerisme. Er was daar een leuk trappetje en we zijn er precies overheen
gelopen. Morgen nieuwe kansen.
 
Zaterdag, 04 september 2010, Figueira da Foz.
 
De dag begint prima, Roderick gaat meteen langs de warme bakker en zet een
grote pot koffie. Okay, ik kom er wel uit! Daarna gaan we een bezoek brengen
aan de overdekte versmarkt, direct naast de haven. Wauw, dat ziet er
allemaal heerlijk uit. De markt is erg mooi verzorgd.
 
  
 
  
 
Vissen in alle soorten en maten, prachtig fruit, enorme kalebassen.
Eenmaal buiten blijkt er in het aangrenzende park een antiek/ bric-a-brac
markt te zijn. Bij het eerste kraampje zien we o.a. een LP van Elton John uit
onze eigen collectie, verder komen we diverse spullen van Oma Poenjauw
tegen en tot slot een complete uitstalling met de spullen van Opa Jan.
 
  
 
Dan alsnog naar het VVV. Er is hier ook een bioscoop, dat is leuk. Hier in
Portugal worden de films vertoond in de originele versie met Portugese
ondertiteling. We brengen onze aankopen naar huis, halen de fietsjes te
voorschijn en gaan op weg naar de bios. Het is ruim 4 kilometer fietsen door
een mooi park, dus hebben we meteen ook dit gedeelte van de stad gezien.
 
    
 
Maar wat is het warm, het zweet loopt in stralen van mijn lijf. De bioscoop
bevindt zich in een modern, nieuw winkelcentrum. Foz Plaza. We wandelen wat
door het centrum, vinden een grote zaak van The Box, waar Roderick eindelijk
een 12 Volts oplader voor zijn laptop kan kopen. Tevens vind ik daar een
electrisch kookplaatje, wat ons ook hartstikke handig lijkt. In de haven heb je
walstroom en dan heb ik mooi een derde kookpit en ook spaar ik de gasfles.
Bepakt en bezakt gaan we naar de film Salt, een actiefilm met Angelina Jolie.
Leuk weer eens een film gekeken te hebben, maar ik had liever een andere
gezien, ik was er niet zo gecharmeerd van. Als we buiten komen, blijkt het
inmiddels donker te zijn. Ik heb niet de oorlampen van de fiets meegenomen.
De achterlichten zitten wel standaard op onze fietsjes. We sjezen dus maar
over de glad betegelde stoep bergaf, goed oplettend voor valkuilen, eraf
springend bij alle stoepranden en rennend over de zebrapaden. In no time zijn
we weer terug in het centrum. Hier hebben we vanochtend een Chinees
restaurant ontdekt, waar we nu gebruik van willen maken. Alle spullen weer
van de fiets en wij  naar binnen. Mudvol. Maar wij durven steeds meer, dus wij
vragen gewoon een tafel voor "dois personas". Er gaan net mensen weg, dus
er wordt direct voor ons gedekt. Bij een mevrouw naast ons, stond een lekker
uitziend gerecht op tafel, die heb ik gewoon gevraagd om aan te wijzen in het
menu, welk gerecht het was. We hebben daar superlekker gegeten. Originele
Chinese biertjes erbij, flesjes Tjingtsao, heerlijk! Bekaf weer naar huis, waar
Roderick direct aan de computer begint en ik de website moet maken, dan
kunnen we morgen naar het internet cafe. Ondertussen is de Beau
aangekomen, die ligt naast ons afgemeerd.
 
    
 
Zondag, 05 september 2010, van Figueira da Foz naar Nazare
 
Om 10.45 vertrekken we uit Figueira da Foz naar Nazare, met een accent op
de laatste E, ik kan alleen nergens de accent symbolen in dit programma
vinden. Anneke heeft mooie foto's van ons vertrek gemaakt. Handig zo'n
fotograaf naast ons op de steiger.
 
  
 
  
 
Er is heel weinig wind, dus gaan we half zeilend, half de motor erbij op
ons gemakje op 2 Nmijl langs de kust, waar we na 8 uur varen afmeren in
Nazare, een kleine haven. Het is erg vol, er is geen enkel plaatsje, daarom
meren we langszij af bij een Najad van een Engelsman, de Quarante.
 
  
 
Eerst langs het havenkantoor, dan langs de brigade fiscal. Als we naar het
schip terug gaan, lopen we langs de Caitlin of Argyll, daar is het een gezellige
boel. Ze zijn daar met zijn allen muziek aan het maken, met fiddles (een soort
kleine violen), gitaren, banjo, dwarsfluit, tamboerijn. Zo gaaf. Dorothy van de
Caitlin of Argyll en Derek en Alice van de Green Flash, spelen Schotse muziek
en de 2 Amerikanen, (geen idee hoe ze heten) spelen van alles. Die lopen naar
hun schip heen en weer en komen steeds weer met nieuwe instrumenten. En
zingen, dat hij kan! American Folk. Wauw wat gezellig. Wij schuiven ook aan.
 
 
 
  
 
Op een gegeven moment verdwijnt Roderick naar ons schip en komt terug met
een fles Jonge Jenever en glaasjes. Hij begint een heel verhaal, dat het een
oude traditie is om met zijn allen tegelijk "1,2,3 in Godsnaam" te zeggen en
dan in 1 teug het bekertje achter over te slaan. Dus hebben we eerst een
poosje geoefend, totdat de buitenlanders dit goed uit konden spreken en
daarna proestend ons glas geleegd. Plotseling komt er ineens een enorme
zwerm muggen ( de laatste keer lang geleden was in Harderwijk) en we
worden letterlijk opgevreten. Einde feestje.
  
Maandag, 06 september 2010, van Nazare naar Cascais.
 
De Quarante, waaraan wij afgemeerd liggen, wil vandaag om 6 uur 's morgens
vertrekken. Dus zetten wij ons wekkertje om half 6, om op tijd klaar te zijn.
Wij vertrekken ook vandaag, we gaan door naar Cascais, 76 Nmijl verderop,
ongeveer 12 uur doorvaren. Bij het ochtendkrieken varen we al weer de
Oceaan op. Er is totaal geen wind, maar gelukkig ook nauwelijks deining.
 
  
 
Er is voor de kust van Nazare een diepe canyon of trog, tussen de 1200 en
2000 meter diep, dat zijn die grijze krinkels op de kaart. Daar kan het
aanstormende water zijn energie kwijt, de golven worden afgevlakt en als er
dan ook nog geen wind is, wordt het gewoon een dagje spelevaren.
 
  
 
Alleen moet je de gehele dag goed uitkijken voor de visnetten of
kreeftekorven die hier overal in zee staan. Ze worden aangegeven met kleine
vlaggetjes. Midden op de foto kun je er een ontwaren. Als je er perongeluk in
vaart heb je kans dat het net of een van de touwen rond de schroef verstrikt
raakt. Op dat moment raak je onbestuurbaar,de motor wordt onbruikbaar of
de schroefas raakt beschadigd. Je zit dus voortdurend om je heen te turen. Ze
staan overal en zijn nauwelijks te zien.
 
  
 
We moeten hier nog om Cabo Roca heen en dan zijn we er bijna. We hebben er
14 uur over gedaan. Dit gedeelte van de kust bestaat uit hoge rotsen.  De
vuurtoren op de rechter foto staat  op 169 meter hoogte. Dat zou je niet
verwachten, als je het zo ziet. De rotsen bestaan uit verschillende gesteenten.
De een is wit, de ander rood gekleurd.
 
  
 
Vlak bij Cascais komen we de Quarante weer tegen. Ik roep ze op via de
marifoon en vraag of zij een digitale camera hebben, dan kunnen we van
elkaars schip op zee foto's maken en in de haven uitwisselen. Zo gezegd, zo
gedaan. Zie hier de Happy Bird zeilend voor de Portugese kust, vlak voordat
het donker wordt. De zon gaat hier om 20.00 uur onder.
 
    
 
Om 20.30 leggen we aan in de haven van Cascais. Eerst alle formaliteiten, dan
varen we naar de toegewezen plaats. Wat een verrassing, we hebben hier
prima internet. Gauw iedereen proberen te bellen via Skype.
 
dinsdag, 07 september 2010, Baai van Cascais
tm vrijdag 10 september 2010
 
Roderick moet zich melden op het havenkantoor voor de rest van de papieren,
langs de Brigada fiscal, de douane enz. Dan moeten we direct verhuizen naar
een andere box, ver achter in de haven. Hebben we daar dan ook Internet,
want we moeten een aantal zaken regelen? Natuurlijk meneer! Nou nee, dus.
Op de andere plaats mogen we niet liggen, terwijl er zat ruimte en lege
plaatsen zijn. Roderick klagen, maar dat helpt niets. Wel mogen we voor die
ene nacht 53 euro afrekenen. We gaan in de baai direct naast de haven liggen.
Dat is snel verdiend voor de komende dagen. Het is een mooie baai en er
liggen al 5 andere nederlandse schepen. Dit is ons uitzicht.
 
  
 
We blijven een dagje aan boord, door al het bergop en bergaf wandelen zijn
mijn toch al kwetsbare enkels er slecht aan toe. Dik, gezwollen en ik vermoed
dat mijn pezen ontstoken zijn. Roderick masseert ze al steeds met Ibuprofen
zalf. De volgende dag gaan we toch even met de rubberboot aan land.
Cascais is echt een mooie stad, een voorstad van Lissabon, mooie gebouwen,
mooi bestrate pleinen, boulevards, winkels, terrasjes, parken en uitzicht over
de baai. Er zijn veel toeristen en de horeca prijzen zijn daaraan aangepast.
 
     
 
De volgende dag maken we nog een uitstapje naar het andere gedeelte. Eerst
koop ik een paar originele Birkenstock sandalen, in de hoop dat die verlichting
geven aan mijn arme voetjes.
 
  
 
  
 
Deze keer maken we een wandeling door het park,  er is hier een landgoed
met prachtig aangelegd park met allerhande grote oude bomen, eucalyptus,
acacia's en natuurlijk duizend hoge palmbomen. Er lopen pauwen rond, in de
vijvers zwemmen en zonnen schildpadjes. En het allerbelangrijkste: het is er
schaduwrijk. Gezien dit beeld zijn er meer mensen met zere voeten. Ook
scoren we weer eens De Telegraaf. 650 kilometer files door de regen...Ha Ha!
 
  
 
  
 
Als we terugwandelen is het behoorlijk beginnen te waaien. We willen snel
terug naar het schip. Als we bij de rubberboot aankomen, die achter de
dieselsteiger afgemeerd ligt, zien we daar de Yosoy liggen. Die lag al dagen
naast ons. Wat raar, allemaal marinero's en politie aan boord. Terwijl we staan
te kijken, komt Anneke (van de Beau) naar ons toe, die zijn net aangekomen.
Wat blijkt, de Yosoy is van zijn anker geslagen en op drift geraakt, hij dreef al
voorbij de pieren de oceaan op. Paniek dus, er was niemand aan boord. Een
paar Nederlandse rubberboten zijn er op af gesjeesd en ook de haven
reddingboot, met vereende krachten hebben ze erger kunnen voorkomen. Met
de dinghy terug naar ons schip, hebben we de golven tegen en we zijn dan ook
zeiknat. Roderick is tot 's nachts 3 uur opgebleven om de boel in de gaten te
houden.
  
 
De volgende dag is het weer lekker, wat wandelen, zwemmen vanaf de boot
(Yvonne), krantje lezen, wijntje drinken bij de Beau. Dat doet een mens (en
vooral mijn voetjes) goed. Zaterdag vertrekken we naar Lissabon.
 
  
 
Zaterdag, 11 september 2010, van de baai van Cascais naar Lissabon
 
Midden in het gewoel van een zeilwedstrijd gaan we anker op. Het is natuurlijk
gekkenwerk om een zeilwedstrijd rond voor anker liggende boten te houden.
Daarbij zijn het duidelijk onervaren mensen, de boten zijn afgeladen, inclusief
babies en peuters. Ze varen rakelings langs. Later hoorden we dat ze ook nog
een schip midscheeps geramd hebben.
 
  
 
Het is maar een klein stukje naar Lissabon, zo'n 13 Nmijl, maar wel een stukje
waar je heel goed op moet passen. We passeren Punta da Lage met het fort
van Sao Juliao en dan gaan we de rivier op.
 
  
 
De rivier de Taag stroomt hard, de vloedstroom gaat daar tegenin, resultaat :
draaikolken en rare stromingen. Veel grote scheepvaart, heel veel zeilboten,
het is zaterdag, zonnig en 34 graden, en nog veel meer hele kleine visbootjes
er krioelend middenop. Onderweg zien we een paar enorme kwallen
zwemmen. Dan passeren we de Torre de Belem.
 
  
 
  
 
Vervolgens het grote standbeeld ter herinnering aan de grote zeevaarders.
 
  
 
We voelen onszelf ook wel een beetje een ontdekkingsreizigers. Natuurlijk niet
te vergelijken met vroeger, maar toch ons eigen avontuur.
 
  
 
En dan zijn we bij de hoge hangbrug over de Taag, 2 lagen, het autoverkeer
bovenop, de trein onderop. De brug is 70 meter hoog. En dan het moment
supreme, dat we onder brug over de Taag varen. Voor ons toch een mijlpaal!
 
  
 
Lissabon heeft een grote haven met veel bedrijvigheid. We varen eerst deze
terminals en overslaghavens voorbij, daarachter ligt het Doca da Alcantara,
waar wij een plaatsje besproken hebben.
 
  
 
Het dok waar wij liggen heeft natuurlijk niet zo'n mooi uitzicht, als dat je in de
baai voor anker ligt, maar het ligt in de stad, met vlakbij een tram naar het
centrum, een bushalte en een treinstation. We kunnen ons plekje niet vinden
en meren eerst maar af in een lege plaats. Phoei, wat is het heet. Ik kan het
bijna niet volhouden. Roderick gaat zich melden in het havenkantoor, dan kan
de hele handel weer los en meren we 1 steiger verderop weer af. Dat is op zich
geen probleem, maar het is zo heet en als je dan met alle meerlijnen bezig
bent, loopt het zweet in straaltjes van je af. We rusten even en gaan dan
om de hoek kijken, hoe de boel in elkaar steekt. Mijn benen zijn als lood. Ik
kan nog net de Supermarkt halen en dan wil ik weer terug. Roderick weet niet
wat hij hoort. In het donker ziet de brug er leuk uit. Het is helder, de maan
schijnt en de hangende lijnen van de brug, hebben rode waarschuwingslichten.
Dit is de ingang van het Doca da Alcantara.
 
  
 
We blijven hier een aantal dagen. Een van onze solarpanelen doet het niet naar
behoren, we laten een nieuwe vanuit Nederland sturen. We hebben er
weliswaar garantie op, maar dat zal nog wel wat voeten in de aarde hebben. In
ieder geval hebben we een nieuwe nodig. Dus we hebben een aantal dagen om
Lissabon te verkennen. In ieder geval voelt het goed, dit punt bereikt te
hebben. Goed gedaan, jochie!
 
 
Zondag, 12 september 2010, Lissabon, Doca de Alcantara.
 
Even kassie an, het is alweer bloedje heet. Gisteren was het in de beschutting
van de haven 38 graden. Roderick gaat het zout van de boot en  van de dinghy
afspuiten, daarna laat hij de rubberboot weer leeg lopen en wordt deze weer
opgevouwen. De rubberboot ligt als hij opgeblazen is, op het voordek, maar
daar zijn 2 nadelen aan: 1. hij ligt de hele dag in de zon te bakken en 2. het luik
in de slaapcabine kan niet meer open. In de haven zwemmen nu ook van die
grote kwallen. Ze hebben heel dikke tentakels.
 
  
 
Om 15.00 uur pakken we de fietsjes en de laptop en gaan op zoek naar een
Internetcafe. Dat vinden we, maar de verbinding is erbarmelijk. We moesten 2
mails verzenden en zijn daar anderhalf uur mee zoet geweest. Daarna zijn we
naar de oude stad gefietst. Even wennen, een echte grote stad, het stikt van
de auto's, grafiti, afbraakpanden, veel daklozen, die op straat liggen te slapen
of hangen. Eenmaal in de binnenstad aangekomen ziet het er een stuk beter
uit. Mooie pleinen, standbeelden en monumentale gebouwen. Heel veel
winkels, straatzangers, terrasjes en ook bedelaars. We hebben met onze
fietsjes weer veel bekijks. De meeste mensen moeten er toch lachen om onze
kleine superfietsjes. Daar maken we ook gebruik van. We fietsen regelmatig
over de stoep, weliswaar heel voorzichtig en zonder iemand te hinderen, maar
in plaats van een grote mond, krijgen we vriendelijk commentaar. 
 
  
 
Zo krijgen we toch al een aardige eerste indruk. We willen van de week ook
nog een stadstour maken, maar schrikken een beetje van de prijzen. Sowieso
hanteren ze hier Grote Stad Prijzen. Daar moeten we wel eerst weer aan
wennen.
 
  
 
Deze muzikant zat prachtige fado liederen te zingen. Op de terugweg langs het
water zagen we weer plekken met ongelooflijke hoeveelheden vis. Ze
krioelden over elkaar heen, terwijl het toch diep genoeg was.
 
   
 
De fietsjes weer aan boord en dan is het voor vandaag weer mooi geweest!
 
Maandag, 13 september 2010, Lissabon
 
Vandaag gaan we met de fiets langs de Taag, Rio Tejo, zoals hij hier heet,
richting Belem. Dit gaat grotendeels over een mooi nieuw fietspad. Af en toe
houdt het op, dan staat er een aanwijzing hoever je moet lopen, dan weer
moet je een gedeelte over de stoep of tegen het verkeer in. Of staat er een
fiets op een huis geschilderd, als teken dat je de hoek om moet. We krijgen
langzaam aan door wat de truc is. Het is net een puzzeltocht. Ook zijn er bij
een kruising plastische afbeeldingen, van Pas op, dat je niet tegen een auto
botst! Zo'n plaatje heb je ook met een voetganger. Dat is duidelijk!
 
  
 
Eerst gaan we het beeld van de ontdekkingsreizigers van nabij bekijken, het
Padrao dos Descobrimentos, met voorop Hendrik de Zeevaarder, die onder
andere de reis van Vasco da Gama naar India mogelijk maakte. Hij was
dermate rijk, dat hij zulke tochten kon financieren. Het beeld heeft echt een
heel mooie vormgeving, heel gedetailleerd ook.
 
  
 
Dan fietsen we door naar de Torre de Belem om deze eens goed te bekijken.
 
  
 
Natuurlijk rijden we ook nog naar de "echte", maar daar hebben we al mooie
plaatjes van en hier lopen allemaal toeristen.
Daarna gaan we weer op "huis" aan. Het is onderhand al weer 30 graden en de
zon brandt. Bij het Doca de Santo Amaro, vlak onder de brug, gaan we een
lekker koud drankje drinken. De brug is een open stalen constructie en het
verkeer veroorzaakt een continue stroom van lawaai. Echt hard. Wij liggen een
haven verderop, in het Doca de Alcantara, en daar is het net het geluid van een
enorme zwerm giga- bijen. Langs de hele promenade hier zijn superleuke
restaurantjes. We nemen bij Havana een heerlijk koud biertje en een mango
milkshake. Dan kunnen we er weer tegen.
 
  
 
Dinsdag 14 september 2010, Lissabon.
 
Het plan is door een ander gedeelte binnendoor naar een prachtig mooi
klooster te fietsen. Het fietsen hier is een drama, nauwe straatjes, hartstikke
druk met auto's, trams en bussen. Het trottoir is merendeels maar 80 cm
breed met gaten. Het meeste moeten we dus lopen, berg op, uitlaatgassen,
bloedheet. Uiteindelijk komen we bij het klooster aan, staan er op de
parkeerplaats zo'n 60 touringcars, overal hordes toeristen en gidsen met
vlaggetjes en bordjes. Voor de ingang staat een meute mensen... Nou laat
maar. Volgende keer beter. We nemen onze fietsen op onze nek om via de
voetgangers onderdoorgang aan de overkant te komen. Hoge trappen met
toch zo'n 40 treden en fietsen langs de Taag weer terug. Tijd voor siesta!
Om 18.00 uur gaan we met de tram naar de binnenstad, de wijk Baixa Chiado,
een wijk vol kronkelige straatjes, schitterende pleinen, mooie winkels. We
lopen alles bergaf en bergop, de straten zijn echt steil. Er zijn veel toeristen in
Lissabon, duidelijk te herkennen, iedereen loopt met een plattegrond in zijn
hand. Het is lastig om je te orienteren, de meeste zijn dan ook de weg kwijt.
Het is erg gezellig en levendig. Er wordt meerendeels buiten in de straatjes
gegeten. Dus stel je de Kalverstraat voor met midden in honderden tafeltjes
achter elkaar, waar iedereen zit te eten. Erg leuk. Omdat alles zo schuin loopt,
hebben we doodmoeie benen. Eindelijk krijgen we de truc door, dat we veel
slimmer door de winkels heen kunnen gaan. Naar binnen gaan, met de roltrap
zover mogelijk naar boven en daar de uitgang nemen en vervolgens een
andere winkel in en dezelfde toer uithalen. Dat scheelt. We eten een pizza op
de patio van een Italiaans Restaurant en gaan dan weer met de tram terug. Er
zijn hier gewone moderne trams, maar ook van die ouderwetse, kleine
trammetjes. Net lijn 4 van vroeger, waar mijn vader een poos trambestuurder
van was. Nostalgie ten top! Ze crossen als gekken met die trammetjes, met de
ramen wijd open, je moet je goed vasthouden, het open raam is denk ik 0,80
meter in het vierkant, dus je kunt er echt wel uitvallen. Ik vind het superleuk.
Dan vanaf de halte nog 20 minuten lopen langs de haven met uitzicht op de
mooi aangelichte brug, terwijl Jezus vanaf de berg op de tegenoverliggende
oever op ons neerkijkt, en dan vallen we bekaf in ons bed. 
 
  
 
Woensdag, 15 september 2010, Lissabon.
 
Lissabon is erg uitgestrekt en de wijken erg verschillend. We willen ze stuk
voor stuk gaan bezoeken. We gaan eerst eens onderzoeken waar we ergens
een dagkaart voor het openbaar vervoer kunnen kopen. We betalen nu voor
iedere keer dat we in een tram stappen 1, 45 euro p.p maar omdat we vaak
van lijn veranderen, moet je steeds opnieuw betalen. Bij het postkantoor
hebben we succes, een kaart voor 3,95 euro voor de hele dag, te gebruiken in
de metro, bus en tram. Dat is beter. De kaart is 24 uur geldig en ook geldig
voor de openbare liften. Vandaag staat het Campo Pequeno op het
programma, daar moet een supermoderne bioscoop zijn. Willen we wel eens
zien. Dit keer gaan we met de bus, het is nog een hele toer om in de gaten te
houden waar we eruit moeten. Ook deze scheurt door de nauwe straatjes. En
bij de halte moet je direct eruit springen, anders vertrekt hij al weer. We
hebben dit weer goed gedaan, we zijn er.... Campo Pequeno, de arena voor
stierengevechten.... Er hangt een aankondiging van het komende gevecht
volgende week.
 
       
 
En dat er een bioscoop in de buurt is, is ook wel duidelijk. Een reklamebanner
van de Karate Kid van 8 verdiepingen hoog aan de overkant! De bioscoop zelf
is gevestigd onder de grond, in een modern winkelcentrum, gesitueerd onder
de arena. Heel apart.
 
    
 
De bioscoop hebben we snel gevonden, we kijken onze ogen uit. De entree en
de centrale bar vol met alle beroemde filmfiguren, van Marilyn Monroe tot
Pirates en van Casablanca tot Starwars. In banners, schilderingen, beelden,
wat je maar kunt bedenken.
 
  
 
  
 
6 zalen, waaronder 1 speciale Scaryzaal, met bijbehorende stoelen, film,
deurbanners, entourage;1 kinderzaal, met Mickey Mouse stoelen en
kinderdecoratie; 1 Lovezaal met een romantische film en loveseats; 1 3D zaal
met special effects,1 Cinemax en in 2 zalen een speciaal VIP gedeelte.
Een fantastisch cinecafe erbij, een totaal om jaloers op te worden.
 
  
 
De tafelbladen gemonteerd op Oscars, natuurlijk ook Oscars in L.A formaat,
ter decoratie; speciale zitjes voor de kids, teveel om op te noemen.
Arrangementen, waar je in Nederland nauwelijks een toegangskaartje voor
kunt kopen. Soep vooraf, hoofdgerecht, toetje, koffie en een drankje en een
toegangskaartje voor de film voor in totaal 7,90 euro.
 
  
 
Zelf hebben we een VIP arrangement genomen 15,90 p.p. Een apart gedeelte
in de zaal met zeer luxe, verstelbare relaxstoelen, tafeltje erbij. Een speciale
bar, waar we maar mochten nemen, waar we zin in hadden. Wijn, bier,
champagne, een klein buffet met meloen met Serrano ham, mozzarella met
tomaat, toastjes krabsalade, tapenade, blokjes verschillende kaas, nacho's
met saus, schalen met allerhande koekjes, zoutjes, potten met nootjes,
belegde broodjes. En oh ja, er was ook nog film. De Karate Kid, wij vonden
hem erg leuk. Vooral de Kid in de hoofdrol.
 
  
 
  
 
Mooie brede, zachte leren stoelen. De rugleuning verstelbaar, de voetensteun
verstelbaar. Dubbele armleuningen. Super. Een minpuntje...Pauze, maar in ons
geval konden we dan rustig nog wat lekkers uitzoeken. 
 
  
   
Kortom, we hebben genoten!
 
We hebben na afloop nog even een rondgang door het arena gedeelte gemaakt
en door het winkelcentrum. Ook dat was een belevenis. In het centrum
fonteinen, een stand met prachtig gedecoreerde cupcakes in alle kleuren, een
stand waar je varken van het spit kon kopen om mee te nemen, je kon je
laten masseren, een nagelstudio. De gehele onderverdieping was
restaurantgedeelte. Met meer dan 100 tafeltjes en druk... een gedeelte waar
je aparte soepen kon kopen, Italiaans eten uit de wok, hele chicque
hamburgers, met pate de foie gras of met truffelsaus. De mensen staan in de
rij overal. Absoluut een belevenis.
Daarna hebben we de bus genomen naar het voormalige Expo (1998) terrein,
helemaal aan de buitenkant van Lissabon, uiteraard aan de Taag. We stappen
uit bij Station Orient, wauw wat mooi, helaas alle batterijen van mijn
fototoestel zijn nu leeg. Dan gaan we door het ultramoderne Shoppingcentre
Vasco da Gama, helaas hangt er alleen maar winterkleding, donker en harig, en
ik heb het al zo warm... Er is nog zoveel op het buitenterrein te zien, misschien
gaan we nog wel een keer. We blijven hier in Lissabon totdat ons bestelde
Solarpaneel gearriveerd is. Maar voor onze conditie is deze stad fnuikend.
Wederom komen we afgepeigerd terug.
 
Donderdag,16 september 2010, Lissabon
 
Onze spieren zijn vanochtend nog niet zo willig, maar onze 24 uurs kaart is nog
tot 13.30 uur geldig en gisteren kwam ik erachter, dat die ook in de speciale
liften gebruikt mag worden. De verticale lift kost per rit al 3 euro en daar wil ik
hoe dan ook nog in. Dus daar gaan we weer, 20 minuten lopen naar de tram,
nog even een sprintje want hij komt er al aan, en als ik 1 ding niet kan is het
hardlopen. Dan naar de verticale lift, de Elevador, niet te verwarren met de
schuine "lift-trammetjes", de Ascensores.
 
  
 
Deze lift is ontworpen door Mesnier de Ponsard en 10 juli 1902 in gebruik
genomen, aanvankelijk werkte deze op stoom, in 1907 zijn daar electrische
motoren voor in de plaats gekomen. Bovenop zit nog een uitzichtplateau, daar
kun je met een wenteltrap op, maar waar de lift stopt is al zo hoog, we vinden
het mooi genoeg. Aan de achterkant, bovenaan zit een soort corridor over de
straat heen, en dan sta je dus ineens een stuk hoger op de berg.
 
  
 
  
 
We lopen langs het klooster, Convento do Carmo, gebouwd in 1389 en tijdens
de grote aardbeving van 1755 grotendeels verwoest. Het is nu grotendeels
herbouwd en herbergt een archeologisch museum.
Daarna gaan we op zoek naar de Ascendores, een tramwagon met een schuin
onderstel, die als een soort lift de helling neemt. Ik denk dat het wel een
helling is van zo'n 20 tot 25 procent.
 
     
Ik vind dit soort dingen toch zo leuk om te doen. Lijkt wel de kermis.
  
 
Als we uiteindelijk weer op het plein van de Restauradores zijn, pakken we
daar de Metro om weer naar huis te gaan. Ook dit gaat weer gepaard met
ellenlange roltrappen. Een Metro die onder de berg gaat, zit behoorlijk diep. Na
1 halte moeten we al weer overstappen op de volgende. De metrostations zien
er allemaal heel mooi uit, vaak zijn er ook winkels in. In ieder geval zijn de
muren mooi gedecoreerd. Bij dit station liep de haas van Alice in Wonderland
over de muren, diegene met dat horloge, die steeds roept dat hij op tijd moet
komen. Heel toepasselijk dus. Wel in de Portugese stijl uitgevoerd in tegeltjes.
 
  
 
Vervolgens naar de overdekte markt om groente en fruit in te slaan. Dan de
laatste tram naar de haven. Wederom 20 minuten lopen, nu afgeladen met
tassen en dan zijn we er weer. Phoei, vanmiddag lekker lezen, liggend op de
kuipbank. We doen niets meer vandaag.
 
  
 
Vrijdag, 17 september 2010, Lissabon en Sintra
 
We beginnen de dag nijver, de bedden afhalen, de was sorteren, tjee, wat een
berg! Een aantal mooie spullen was ik met de hand voor de rest bellen we
Carlos, die kan hier in de buurt van alles regelen. Een uurtje later komt hij het
wasgoed ophalen. Zo, dat schiet op, kunnen wij mooi vanmiddag op stap.
We gaan de Sintra tour doen. Het gebied van Sintra staat op de Werelderfgoed
lijst. De tour is prijzig, 42 euro, we hebben nog overwogen om op eigen
gelegenheid daar naar toe te gaan, maar dat wordt heel veel lopen in
bergachtig gebied, dus nu kiezen we voor de luxe van het voor de deur afgezet
worden. In de stad hebben we nog een toeristenboekje met een
kortingscoupon gescoord, dus nu gaan we voor 32 euro. Dat is beter!
De bus vertrekt om 14.00 uur, we kopen kaartjes en lopen dan nog gauw naar
de banketbakker voor de lunch onderweg in de bus. Niet slecht: Pasteios de
Nata, een soort Portugese ronde tompoucen, pittige salamibroodjes en iets
met cocos. Er zijn dagen dat we met minder doen... Onderweg komen we nog
de stadspolitie tegen, dit keer op Segways. Ze hebben een heel blik
opengetrokken hiervan, er zal wel iets te doen zijn vanmiddag.
 
  
 
Dan vertrekken we met de tourbus naar Sintra. We zijn met een mannetje of
20, dus dat is leuk. Het dorp Sintra ligt aan de Atlantische kust midden in het
gebergte Sintra. Het grootste deel van de groep blijft in het dorp achter ( de
goedkope tour), met 4 toeristen en de gids Catharina gaan we verder naar
Pena Palace. Dit paleis ligt op de top van de berg, via een smalle, heel steile
beboste weg gaan we met de grote bus naar boven. Het is een fantastische rit.
Eenmaal boven stappen we over in een treintje, dat ons tot bijna voor de deur
brengt. Alleen nog het laatste stuk over de helling naar boven, hijg hijg.
Het paleis is op de resten van een oud klooster gebouwd, dat in de grote
aardbeving merendeels verwoest is, door Ferdinand 2 verder opgebouwd.
In het rode gedeelte zijn de overgebleven gangen en de kapel van het klooster
in het kasteel geintegreerd. Erg mooi. We mogen alleen buiten fotograferen.
Daar is moois genoeg te zien. Fabelachtig gewoon.
 
  
 
  
 
Omdat we met zo weinig zijn, neemt de gids ons eerst mee buitenom tot
bovenop de transen. Van hieraf kun je ook het Castelo dos Mouros zien
liggen. Onderhand weet ze van alles te vertellen, we zijn alleen nog met
engelstaligen, dus blijft er meer tijd over om extra te vertellen. In de bus
moest het verhaal eerst in het Portugees en daarna weer in het Engels.
Overal zijn prachtige hoekjes en gaatjes.
 
  
 
  
 
Eigenlijk wil ik helemaal niet naar binnen, het is buiten zo mooi. Maar we
volgen de gids en gelukkig maar, binnen is het Pena Palace nog helemaal
origineel ingericht, zoals de laatste koningen daar geleefd hebben. Compleet
met fotolijstjes op de schrijftafel in de prive vertrekken, maar ook de officiele
ontvangstruimten. Je kijkt je ogen uit. Wat ook fantastisch was: de grote
keuken. Een enorme ruimte met wel 100 koperen (koeken)pannen aan de
wanden, serviesgoed, fornuizen en zo. Maar ook heel leuk gedecoreerd. Er hing
dus wild in een hoekje er lagen artisjokken op de tafel, manden met groenten.
Net de keuken van Doornroosje, als iedereen weer wakker wordt, kunnen ze
zo weer beginnen. De gids wist ook veel prive anekdotes, wat het geheel nog
aantrekkelijker en begrijpelijker maakte. Het was zondermeer de leukste
paleisbezichtiging,die we ooit gemaakt hebben. Geheel voldaan stappen we
weer in de bus, via een andere weg gaan we naar beneden de rest ophalen.
 
  
 
Dat liep even anders. In een moeilijke bocht gaat er iets mis. We raken een
dikke stenen rand, de radiator is beschadigd en we kunnen niet meer verder
rijden. Probleem 1: de bus is kapot; Probleem 2: er is geen telefoonbereik
boven op de berg; probleem 3: beneden in het dorp staan de anderen te
wachten, die om 5 uur "sharp" weer opgepikt zouden worden voor het vervolg
van de tour. Uiteindelijk gaan we met de openbare bus naar beneden, waar
een andere tourbus naar toe gaat komen.
 
  
 
Met wat vertraging vervolgen we de tour. Eerst verder bergaf richting
Atlantische kust, dan nog een stop op Cabo Roca, het meest westelijke punt
van het Europese Continent.  Voor ons extra leuk omdat we daar 3 weken
geleden langs zijn gevaren. Van bovenaf kijk je op die onmetelijke Oceaan en
dan denk ik echt wel: Wauw, dat we dat gedaan hebben...Goed hoor!
We werden van bovenaf ook even in de spotlights gezet...
 
  
 
  
 
Nog even wat plaatjes van de vuurtoren en de andere zijde van de kaap en
dan gaan we weer verder richting Lissabon.
 
  
 
We volgen de weg langs de kust, hartstikke mooi natuurlijk, naar Cascais.
Onderhand vertelt de gids dat onder andere de afgezette koningen van Italie,
Bulgarije en Roemenie hier hun optrekje hadden. En ook de Spaanse en
Portugese koninklijke familie, tevens komen er veel vorstelijke personen hier
zeilen. Geen wonder dat de haven hier zo duur is. We krijgen nog een korte
stop bij de Baai van Cascais. Tja, daar hebben we net 5 dagen gelegen. We
gaan even kijken en de tijd gebruik ik om van alle stelletjes in de bus foto's te
maken, waar ze romantisch met zijn tweetjes op staan. Iedereen blij.
Bij donker worden we weer afgeleverd op het plein van de Restauradores in
Lissabon.
  
 
Dan wandelen we weer naar tram 15 om ons richting haven te brengen.
We krijgen het openbaar vervoersnet aardig door. Onze laatste wandeling naar
de haven voor vandaag. Hoezo moe? De Sintra tour was fantastisch!
 
 
zaterdag tm woensdag, Lissabon
 
We gaan door met de stad onveilig maken. Iedere keer pakken we een ander
gedeelte. Dit keer wordt het Alfama, het echt oude centrum met heel smalle
straatjes. Eind van de middag gaan we op stap. Eerst weer met tram 15E naar
het centrum, dan gaan we op zoek naar lijn 28E. Volgens de kaart is dat een
plein verderop, maar wat je op de kaart niet ziet is dat er een berg tussen ligt.
Tussen de ene en de andere straat zitten af en toe 6 verdiepingen verschil. We
wandelen de wijk door en proberen op een ander punt de tram te pakken.
Nergens te vinden. Het zijn heel smalle stoepetjes, ongelijk, mooie mozaiek
tegeltjes, maar ook glad.
 
    
 
Uiteindelijk pakken we de bus om op een horizontaler deel van de stad te
komen en daar op zoek te gaan naar de juiste tram. Eigenlijk was de zin al
voorbij, als je zoveel moeite moet doen. Maar wat was het leuk! Crossend
door die ongelooflijk steile smalle straatjes en met een tempo! Je reinste
kermisattractie. Een klein trammetje vol met toeristen, de helft moet zich dus
staande zien te houden, hangend aan de leren handvaten aan het plafond. En
dan in volle vaart door de bochten raggen. Ze weten niet wat hen overkomt.
Algehele hilariteit. De rit duurt bijna 40 minuten.
 
  
We eindigen weer in het centrum, waar iedereen weer op straat zit te eten.
 
De volgende ochtend ga ik na een uitgebreid ontbijtje er weer tegen aan. Dit
keer in mijn eentje. Gisteravond heb ik de Dom gezien vanuit de tram en daar
tegenover een heel mooi park. Dus ga ik met mijn fototoestel en de
plattegrond nogmaals op weg. Voordeel is natuurlijk ook dat ik nog een keer
met lijn 28E meekan. Lachen...
 
 
 
Het is heerlijk om zo'n park binnen te lopen. Het is erg heet en het moment
dat je dan zo'n schaduwrijke laan binnen loopt...heerlijk koel en het ruikt zo
lekker! Overal zitten de mensen ook op een bankje hun krantje te lezen.
 
  
 
De schoolklasjes gaan ook naar het park. Aan de ene kant spelen allemaal
kindjes met blauwe hoedjes op en in het andere perkje dragen ze allemaal
groene hoedjes. Dat ziet er heel schattig uit.
Lissabon heeft duidelijk ook een parkeerprobleem. Je kunt je auto nergens
kwijt, in ieder gaatje staat een auto, als iemand dan iets moet alfleveren zet
hij zijn auto gewoon op de trambaan. De trambestuurder rijdt tot op zijn
bumper, remt dan op zijn blokken en gaat tekeer met de trambel. De slager
rennen met zijn vlees. Een auto werd op een ongelooflijk steil stuk in zijn
achteruit naar boven gejaagd. Die bestuurder zal een paar benauwde
momenten gehad hebben. Het is echt je reinste Wild West.
 
  
 
Om foto's te kunnen maken hang ik uit het raam. Dat is nog oppassen, want je
gaat rakelings langs de muur. Af en toe komen de planten naar binnen door
het raampje.
 
  
 
Uitgeteld kom ik weer terug aan boord. Daar ga ik eerst maar een poosje met
mijn voeten in een bak water zitten. Tjee, wat krijg je het in deze stad te
verduren. Wat heel leuk is als je zo in de kuip zit: er zwemmen ook in deze
haven weer duizenden vissen. En vlak achter ons schip springen ze vaak
omhoog uit het water en overbruggen dan wel een afstand van ruim 3 meter.
Het zijn geen vliegende vissen. Ze nemen gewoon een aanloopje en huppekee.
Zo'n vis is toch zeker wel 50 cm lang. Gaaf om naar te kijken. Jammer dat
jullie dat niet kunnen zien. Ik kan er geen genoeg van krijgen.
 
Donderdag, 23 september 2010, Lissabon
Soms zit het mee, soms zit het tegen...
 
Tja het wachten was nog steeds op ons Solarpaneel, dat uit Holland moest
komen. Waarom vraag je je misschien af. Nou omdat van de 2 panelen, die wij
voor vertrek gekocht hebben er 1 het niet doet. Roderick heeft hem een paar
keer opnieuw aangesloten en doorgemeten, maar hij doet het echt niet. In
Holland konden we het niet goed beoordelen, omdat het daar steeds bewolkt
was, echter nu varen we al weken in de stralende zon en kunnen we tot geen
andere conclusie komen. Nu kost zo'n paneel 600 euro en er zit garantie op,
dus hebben we er voor gekozen een nieuwe te laten komen en deze terug te
sturen naar de leverancier. De leverancier is ook niet gek, die wil eerst het
defecte paneel beoordelen en dan pas een nieuwe opsturen. Goede raad is
duur en in ons geval werd het heel duur. Roderick heeft afgesproken, dat de
leverancier eerst een nieuw paneel opstuurt, wat wij dan betalen, dan sturen
wij de defecte retour, dan hebben we namelijk ook een goede verpakking, en
als dus geconstateerd wordt, dat het paneel niet werkt, krijgen wij ons geld
terug. Maar voordat het paneel er is....Woensdag eindelijk wordt het pakket
geleverd. Wij blij, maar niet zo lang. Het is zilver in plaats van zwart en ook
nog dunner. Wat een stom gedoe. Op deze manier is het mooie er helemaal
van af, met 2 verschillende panelen. Maar om het hele circus nu weer opnieuw
op te starten, hebben we geen zin in, we komen anders echt in tijdnood, dus
Roderick monteert hem toch maar. We liggen hier nu al 12 dagen, dus we zijn
ook al 360 euro liggeld kwijt. De verzendkosten, zijnde 83 euro, komen er ook
nog bovenop. Met de havenmeester heeft hij afgesproken, dat deze voor hem
DHL belt (in het Portugees) om het andere paneel op te halen. Als hij van-
ochtend met het grote pakket bij het havenkantoor komt, zegt de haven-
meester dat dit niet kan. Roderick moet het pakket zelf bij DHL afleveren, vlak
bij het vliegveld. Dus Senhor Carlos ingeschakeld, een Rene  Dassen van de
haven, die overal adresjes voor weet en die je per uur in kunt huren. Met de
auto gaan ze op weg. Bij DHL krijgt Roderick bijna een hartverzakking, de
verzendkosten van hier naar Nederland zijn hier dubbel zoveel,166 euro. Hij
baalt zo! Alles bij elkaar hadden we beter een nieuw paneel in Portugal kunnen
kopen. Een dure les!
 
Maandag 27-09-2010 vertrekken wij om 06.30 uur naar Sines dus dan zeggen
wij Lissabon tabee.
 
It's a beautifull day........ The sun is shining.......  Feel Good....... Oh Yeah.......
 
  
 
Maandag 27 september 2010, van Lissabon naar Sines
 
Kwart over vijf gaat de wekker, koffie zetten, thermoskannen vullen, laatste spullen zeevast opbergen, in het stikdonker alle lijnen losmaken en opbergen, en weg zijn we! Om kwart over zes verlaten we het Doca de Alcantara.  Naar Sines is ongeveer 55 Nmijl (100 km) en daar willen we voor donker
aankomen. Nu vertrekken we weliswaar in het donker, maar dit is al enigszins
bekend terrein.
 
  
 
Alle beroemde monumenten kun je ook bij nacht nog goed herkennen.
 
  
 
En wat wil je nog mooier, de zon die opkomt achter de brug van de 25e April.
We hebben een voorspoedige tocht en de stroom, die hier naar het zuiden
gaat, helpt ook een flink handje mee. Om half zes 's avonds leggen we aan in
de haven van Sines. Roderick is nog niet eens terug van het havenkantoor,
krijgen we al bezoek van een onbekend Engels echtpaar, die ook een Sun
Odyssey 40 DS hebben, en vol bewondering zijn over ons "flightdeck". Ze
komen terug met fototoestel, drank en lekkers. Het was heel gezellig.
 
Dinsdag, 28 september 2010, van Sines naar Sagres.
 
Zelfde truc. Heel vroeg op om te vertrekken. Deze keer zat het niet helemaal
mee, de pomp van het toilet liet het afweten en de hele pot stond vol. Dus
Roderick begon op zijn nuchtere maag met een leuk klusje. Kwart voor zeven
gooien we los. Zonsopgang over de Oceaan is altijd weer een prachtig
spektakel. Een diep gevoel van : Wauw, dat ik dit mag meemaken!
 
  
 
Vandaag gaat de tocht naar het uiterste zuidwestelijke puntje van Portugal.
De Cabo Sao Vincente. Een berucht en gevaarlijk uitsteeksel in zee.
Er is weinig wind en de zee is kalm. We komen een oorlogsschip tegen, waar
we de komende dagen veel over zullen horen over de marifoon. Er is een
oefening aan de gang in de buurt van Lagos en een bepaald gebied is
"restricted area". We hebben ook helemaal geen zin om in dat gebied verzeild
te raken, dus letten we extra goed op. Roderick roept: "Vonnie Visjes"
Ik kom direct aangesjeesd en ja hoor, eindelijk weer eens dolfijnen.
 
  
 
Uit het niets komt er een groep dolfijnen aanzwemmen, die langdurig met ons
meezwemmen en buitelen. Zo iets fantastisch! En ineens zijn ze ook weer
helemaal verdwenen. En daar komt de volgende serie en de volgende.....
 
  
 
  
 
Superfijn om mee te maken. En dan zien we ook nog voor het eerst een haai
zwemmen, een hondshaai van zo'n anderhalve meter. Nogmaals WAUW !!!
Onderhand geeft Foxtrot 333 zijn positie om te vuren door. Wij zijn netjes
buiten  het gebied gebleven, we kijken wel mooi uit.
We gaan verder met onze aflevering van de Blue Planet (alleen de commentaarstem van David Attenborough ontbreekt nog), we zien ineens een
hele ploeg duikende vogels, allemaal op een plaats, en ja hoor daar zijn ze, de
jagende dolfijnen. Het kan vandaag echt niet op.
Om 16.00 uur ronden we Cabo Sao Vincente. Het is zulk kalm weer, dat we er
dicht omheen kunnen. Het is weer zo'n zeilersmijlpaal, hoewel het vandaag
een makkie was. Nu komen we in de regio Algarve.
Achter de kaap zijn een paar mooie baaien, waar we voor anker kunnen gaan.
Vanuit zee lopen alle rotsen in elkaar over, maar zodra je wat verder komt,
krijg je meer overzicht. Cabo Sao Vincente heeft een karakteristieke rots
ervoor, die we nergens zien. Maar hij is er dus echt, zo bewijzen deze foto's.
 
  
 
De zuidkust van Portugal is een en al rotsen en kliffen met diepe grotten erin.
In de baai van Sagres, waar ook het lokale bier naar genoemd is, laten wij het
anker zakken. We liggen hier achter de rotsen heel beschut.
 
   
 
Woensdag, 29 september 2010, van Sagres naar Lagos.
 
We nuttigen een ontbijtje in een supermooie omgeving. Onze Engelse buren
gaan ankerop en komen ineens wel heel dichtbij, even opletten.
 
  
 
Ook wij gaan er weer vandoor. Vandaag zeilen we op ons gemak naar Lagos.
Een heel relaxed tochtje. Ook vandaag zijn er weer militaire oefeningen. De
hele dag door horen we waarschuwingen door Naval Patrol Boat Argos
(Argoesj) en worden er schepen opgeroepen, dat ze het verboden gebied in
varen. Waarom letten die mensen zelf niet op? Om 16.00 uur laten we het
anker zakken in de baai voor het strand van Lagos. We hebben een
schitterende tocht gehad. De rotskust is hier adembenemend mooi.
 
  
 
  
 
Uitzicht vanuit onze kajuit. Rechts Lagos in de ochtendzon. In Lissabon zijn we
heel wat verkouden mensen tegen het lijf gelopen en nu heb ik het te pakken.
Ik ben snipverkouden, hoesten en proesten, dus geen zin aan land te gaan.
Roderick heeft ondertussen de rubberboot klaar gemaakt, we varen Lagos in,
dan gaat Roderick proberen een Pay Shop te vinden om ons telefoon tegoed
op te laden en op zoek naar een bakker. Ik blijf in de dinghy en cross nog wat
rond. Het ziet er allemaal mooi uit. Als we teruggaan is de namiddag wind
alweer beginnen te blazen en we worden drijfnat door de golven. Dat is nooit
plezierig, maar het is ook zo weer droog, omdat het hartstikke warm is. De
Green Flash ligt naast ons voor anker, daar gaan we eerst nog even gedag zeggen en een bakje thee halen.
 
Donderdag, 30 september 2010, baai van Lagos
 
In de ochtenduren willen we met de dinghy bij laag water de grotten
bezoeken. Zo gepland, zo gedaan. Gek gevoel, gewoon met de rubberboot de
Oceaan opvaren vanuit de baai. In de verte ligt ons schip.
 
  
 
    
 
Het ene stukje is nog mooier dan het andere. Een prachtig gebied.
 
    
  
  
 
Deze grot gaan we in, toch altijd weer spannend. We hebben gezien dat de
toeristenboten er ook in gaan, dus kan het echt wel. Het stroomt hard binnen
de grot, Roderick houdt geconcentreerd koers. Als je tegen de wanden zou
schuren, is er kans dat de rubberboot lek raakt.
 
   
 
Tot besluit landen we nog op een verlaten strandje. Helaas ben ik niet fit
genoeg om te zwemmen, anders had ik dat zeker gedaan, maar genieten doen
we toch wel.
 
  
 
Vrijdag, 1oktober 2010, van Lagos naar Albufeira.
 
Eigenlijk wilden we vandaag de haven van Lagos in, vanaf nu gelden de
laagseizoen tarieven en Lagos is een dure haven. Maar ik heb nog steeds geen
zin om de winkels in te gaan, want ik hoest me suf en wil geen extra prikkels.
We gaan lekker anker op om een zeiltochtje naar Albufeira te maken. Om half
elf gaan we anker op en om 16.00 uur meren we af in de jachthaven.
Tja, het wordt een beetje eentonig, maar ook dit was een tocht langs een
schitterende kust. De Algarve is echt prachtig, zeker als je er zicht op hebt
vanaf de zee en er langzaam aan voorbij gaat. De zee is zo rustig, dat ik op
lekker voorop kan zitten kijken. Dat gebeurt niet zo vaak, al doen
verkoopfolders van boten anders vermoeden. Je kijkt wel uit om met een
knobbelige zee voorop op een dansende voorplecht te gaan zitten.
 
  
 
  
 
En daar is Albureira al. De marina ligt heel beschut in een kom, een kompleet
nieuwbouwproject met kleurige moderne huizen erom heen. Ook hier is het
goedkope tarief al ingegaan, we liggen nu voor 15,02 euro per dag, zo
goedkoop hebben we het nog niet gehad. Om het complex heen allemaal
restaurantjes en barretjes. Daar gaan we vanavond zeker gebruik van maken.
Nog even de electra aansluiten en dan Albufeira, here we come!
 
  
 
Zaterdag, 2 oktober 2010, Albufeira
 
We gaan eens kijken hoe Albufeira er uit ziet, ook hebben we dringend  Hot
Coldrex nodig, ik hoest me suf. Het begint altijd bij mij met een onschuldige
verkoudheid, maar hoesten kan ik als de beste en ik ben altijd bang dat het
ontaardt in een Bronchitis of Longonsteking, want daar heb ik patent op.
Roderick heeft de bushalte al opgespoord. De bus gaat weer berg op en berg
af, de haven ligt uiteraard altijd in het laagste gedeelte. Omdat je zo
hoog zit in de bus, kun je op je gemak alles bekijken en krijgen we ook een
idee, wat we echt willen gaan zien.
 
  
 
  
 
Op een hoog punt stappen we uit en wandelen bergaf naar het centrum.
Toeristisch tot en met, alleen maar barretjes, restaurantjes,
souvenirwinkeltjes en ongelooflijk veel toeristen. Vooral Nederlanders en
Engelsen. Maar wel erg gezellig! Ook Hollandse zaakjes, waar je kroketten en
frikandellen kunt kopen. We bezien het met een glimlach en gaan toch voor de
Kip Piri Piri. Ook veel kleine kledingzaakjes, ik heb een fleurige rode
overslagbroek gescoord. Ouderwets stikkend van de hoest in het winkeltje,
maar de verkoopster heeft me helpen aankleden en nu ligt hij toch mooi aan
boord. Ook de apotheek had weer een goede dag. Met de volgende bus de
tegengestelde richting op en nu hebben we in vogelvlucht het grootste
gedeelte doorkruist.
 
Maandag, 4 oktober 2010, Albufeira
 
We waren van plan vandaag naar Isla Culatra te gaan, maar een paar dingen
houden ons tegen. Punt 1 is Roderick nu ook niet fit meer, die krijgt het nu te
pakken. Punt 2: we moeten nog fourageren voor de overtocht naar Marokko
en Gran Canaria en punt 3 er komen een paar flinke stormen aan bij Cabo
Finisterre (Spanje) en die brengen het Oceaan water overstuur. Als we nu weg
gaan, komen we terecht in golven van 5 meter, en vanaf donderdag bouwen
die golven zich op tussen 10 en 15 meter... Hebben we niet zo'n zin in. We
blijven dus gewoon een poosje zitten waar we zitten en veroeren ons alleen
kleinschalig. Indrukwekkend toch, zo'n plaatje!
 
 
Hier direct langs de kust hebben we daar geen last van, wij moeten alleen
rekening houden met het getij en de stroming. We gaan met de rubberboot de
rotsen eens nader bekijken. Eenmaal buiten de pieren staat er toch een
behoorlijke swell (deining van golven van 2 meter). We blijven toch maar een
stukje uit de buurt van de rotsen zelf, want daar zijn echte brekers.
 
  
 
    
 
  
 
Dit zijn altijd van die heerlijke tochtjes, het ene plekje is nog mooier dan het
andere. Niet zo moeilijk dus om mooie plaatjes te schieten, ware het niet, dat
we met het rubberbootje over de golven deinen, dus enerzijds wil ik toch niet
zo graag overboord vallen, anderszijds is door de golfbeweging de ene keer de
top van de berg af of staat de horizon bijna diagonaal. Ook spettert het
behoorlijk, dus ik probeer ook nog het fototoestel te beschermen tegen
opspattend zout water. Maar lang leve de digitale camera, we knippen gewoon
door.
 
Dinsdag 5 oktober 2010, Albufeira.
 
Met An, die sinds zondag ook hier ligt met de Beau, ga ik nog een tochtje sight
seeing met de rubberboot. Deze keer is het water een stuk rustiger. Wel zo
comfortabel.
  
 
  
 
We varen eerst stuurboord uit langs de rotsen en dan terug tot langs de
stranden. Dan gaan we onze mannetjes weer opzoeken. Intussen is het laag
water geworden en kruipen de krabbetjes op de lekkere warme stenen.
 
  
 
's Middags gaan we met zijn tweetjes met de bus shoppen in Albufeira. Dat is
ons goed afgegaan. Daarna op het strand even bijkomen met een gezonde jus
d' orange en dan kunnen we er weer tegen. Op het strand verderop staat een
lift, die ons naar de top van de berg brengt en we besluiten de rest naar de
haven door de oude stad terug te lopen.
  
 
  
 
Moe, met platvoeten, maar zeer voldaan komen we weer terug in de haven.
 
  
 
Woensdag, 6 oktober 2010, Albufeira.
 
Je zal het niet geloven, maar gisteravond heb ik nu een stuk van mijn kies
afgebroken, dus nu mag ik naar de tandarts. Bij het havenkantoor ga ik naar
het adres van een tandarts vragen. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde,
maar na een half uur heb ik zowaar 2 namen en telefoonnummers.
Als ik het eerste nummer bel, krijg ik helemaal niets en bij de tweede een in
het Portugees ingesproken telefoonbeantwoorder. Het enige wat ik kon
verstaan is "Obrigado", dat is "Dank U". Dat schiet dus niet op. Nu gaat
Roderick langs het havenkantoor om te vragen of zij dit voor ons wil bellen.
Erg willig is ze niet, maar uiteindelijk snapt ze het probleem. Ik word
teruggebeld voor een afspraak. Morgenmiddag kan ik terecht. Bibber...
Vanavond komen An en Cees gezellig nog een keer ten afscheid klaverjassen.
 
  
 
Donderdag, 7 oktober 2010, Albufeira
 
Vanmiddag naar de tandarts. Nooit leuk, maar dit keer ben ik zo zenuwachtig.
Ik heb al van die stomme tanden, stel dat de kies eruit moet...dan past de rest
helemaal niet meer in elkaar. Stel dat er een kroon op moet...dan moeten we
hier nog minimaal 2 of 3 weken blijven. Stel dat het na afloop hartstikke zeer
blijft doen...we moeten een oceaanoversteek maken. We gaan al vroeg om uit
te vinden waar het is. Op een gewone woonflat, met was aan de lijnen, fietsen
in de gang, schreeuwende kinderen, hangt op het balkon een bordje
geschroefd, dat hier de tandarts praktijk houdt. Okay, dan brengen we nog een
uurtje door in de stad en dan gaat het lam naar de slachtbank. Gelukkig is
Roderick er ook bij. De praktijk zit echt in een woonflat. De huiskamer heeft
een bureautje voor de assistente en 6 crapauds om te wachten. De
behandelkamer zit in de grote slaapkamer. Verrassing: een compleet nieuwe
tandartsuitrusting en een zeer charmante jonge man blijkt de tandarts te zijn.
Hij is dik een half uur met me bezig, doet alles zelf, en repareert gewoon mijn
kies. Af te rekenen 50 euro. Ik zit flink onder de verdoving, maar zelfs als die
eruit trekt voel ik geen enkele pijn. Ik kan hem wel zoenen, doe ik niet, want ik
loop met m'n scheve mond te kwijlen... Stijf van de adrenaline wil ik maar 1
ding, lekker langs het strand naar de haven wandelen, waar we 2 uur later
aankomen. Dan duik ik direct m'n bed in en slaap de rest van de avond.
 
Vrijdag, 8 oktober 2010, Albufeira,
 
Het is in de haven bewolkt, maar van de wind hebben we geen last. Ik ga
samen met An naar de stad, daar zitten 2 grote goed gesorteerde
supermarkten. Met een stapel tassen naar de bushalte. En dan aan de slag.
We hebben veel nodig, eerst voor onderweg naar en in Marokko en daarna
voor de oversteek naar Lanzarote. Als pakezels afgeladen gaan we terug.
Vanavond zijn we voor een afscheidseten uitgenodigd bij An en Cees.
An heeft heerlijk gekookt, onderhand is de regen losgebarsten, het valt met
bakken uit de hemel. Tot besluit gaan we dan nog maar een aller-, allerlaatste
potje Klaverjassen. Gelukkig blijft het lang regenen, dus konden we lang
doorspelen. Erg gezellig. Hieronder zie je het weerkaartje met daarop de
verwachte golfhoogte. Dit is veroorzaakt door de laatste storm en komt nu
onze richting op.
 
Beneden op staat een kleurenbalk met de eraan gerelateerde golfhoogte.
Tegen de tijd dat het bij ons in Zuid Portugal  aankomt is het al wat afgezwakt.
Geen paars meer, dat staat voor golven meer dan 12 meter hoog.
Waarschijnlijk krijgen wij hier  de komende dagen te maken met rood, 8 tot 10
meter. En dat is dus de reden, dat we hier nog  steeds liggen. In principe
vertrekken we maandag naar Marokko.