Vrijdag, 27 juli 2012, Huahine, pos.16.42.778 S, 151.02.412 W.


Op naar Huahine, dat was makkelijker gezegd dan gedaan. We hadden 2 ankers

uitstaan, vanwege de rukwinden de laatste dagen, en bij het ophalen gaf dit een

flink probleem. Enerzijds hadden we gigantische rukwinden gehad, anderszijds

was het af en toe zo windstil, dat we over ons anker heendobberden en het anker

ineens achter het schip lag. De beide ankers zijn zo verward geraakt, dat

Roderick ze bijna niet naar boven kreeg. Dubbel gewicht van de ankers en van de

ketting. Echt muurvast. Hij is 2 uur bezig geweest om de hele zaak aan boord te

krijgen. De triplijn, touw, was als toetje om beide heengedraaid. Hij is aan het

rukken geweest, sjorren, porren, lossnijden, buiten de boeg balancerend en

uiteindelijk waren we wel los, maar je kunt niet gaan varen met 8 meter ketting

nog voor de boeg hangend. Wel drijf je richting rif, dus ik heb in die 2 uur heel

zachtjes rondjes gevaren, totdat alles geklaard was. En raad wat, er zat zelfs een

echte knoop midden in de ankerketting, dat hebben we nog nooit meegemaakt.

Die moest er dus ook uitgehaald, de ketting kun je echt niet gewoon optillen, dus

die knoop moest stukje bij beetje opgeschoven worden, het anker gedemonteerd

en dan eindelijk kunnen we weg.


 


 


Net als we de rifpassage maken, begint het enorm te waaien, vlagen en

rukwinden van opzij, erg vervelend, dan eindelijk zijn we om 13.20 uur buiten op

zee. De afstand naar Huahine is ongeveer 110 Nmijl, daar rekenen we 20/22 uur

varen voor. Als je dan in de middag vertrekt en je gaat langzamer dan 5 knopen

of de wind valt weg, heb je nog 5 uur speling voor dat het donker wordt, als je

harder vaart dan berekend, kom je vroeger aan en dan heb je speling vanaf 7.00

uur , als het licht wordt, tot de berekende aankomsttijd. Wij hebben het laatste

jaar niet veel mazzel met de wind gehad, dus we gaan uit van een ETA in de

middag. Eenmaal uit de lij van het eiland krijgen we toch een puist wind en hoge

golven. Mer très agitée was dus echt niet overdreven. Hoge brekende golven van

opzij en achter elkaar door. Flinke wind ook, we gaan als een speer. In de loop

van de nacht zou de wind afnemen, maar niets van dat alles. We varen met een

dubbelgereefde fok en een puntje grootzeil en gaan nog steeds hard. Als we zo

doorgaan wordt de verwachte aankomsttijd (ETA) 04.15 uur, midden in de nacht

dus. Vanaf 2.00 uur varen we alleen nog met een zakdoek op en nog gaan we 3

knopen, we sturen wat verder van het eiland af en eenmaal in de lij van Huahine

neemt de snelheid af tot 2 à 3 knopen en zijn de golven ook afgezwakt. We

moeten langs het hele eiland, want we willen in de baai bij Fare, aan de

noordkant ankeren. We blijven net zolang doordobberen tot de zon opkomt,

daarna moet je nog een klein uurtje volmaken om de kleuren van het water

beter te zien, daaraan kun je het verschil tussen het diepe water en het rif zien.

Via de Passe Avevau gaan we naar binnen, we vinden een mooi ankerplaatsje net

naast de pas. We zijn er, even een lekkere bak koffie en dan gaat Roderick eerst

wat slaap in halen. Ik heb vannacht wat meer rust gehad, omdat het schip zo lag

te bonken in de golven, moet ik vaker even languit gestrekt rusten. Ik had een

matras op de vloer gelegd midden in het schip en dat was goed te doen.

Tussendoor heb ik ook wat wachtuurtjes gedraaid, maar Roderick beduidend

meer. Het ziet er hier op het water schitterend uit, prachtig licht, het water alle

kleuren tussen blauw en turquoise.


   


's Middags even het stadje rondgewandeld, ziet er prima uit, onder andere een

ruim gesorteerde supermarkt vlakbij het dinghydock, dus we zijn ook weer van

verse waar verzekerd. 's Avonds is er Happy Hour in de bar, waar alle cruisers op

af komen, dat is dus altijd supergezellig. We hebben ook kennis gemaakt met

Daphne en Vries van de Nederlandse boot Aquamante. La Luna en Cornelia waren

ook present, dus we hadden dit keer een geheel Nederlandse tafel. Bier kun je

hier bestellen in enorme kannen, we hebben een leuke avond gehad, maar wij

haken als oudjes toch wel het eerste af. Om 9.00 liggen we dan in bed.


 


Zaterdag, 28 juli 2012, Huahine.


Vroeg eruit, zoals altijd, wauw, wat is het hier mooi op het water. Roderick gaat

eerst zijn obligate tochtje naar de wal maken voor een vers stokbrood, dan

ontbijten en dan ons klaarmaken om te snorkelen op het rif. Het rif is heel

uitgestrekt en er staat veel stroming, dus gaan we met de dinghy helemaal tot

de andere kant, springen overboord en snorkelen terug met de dinghy aan een

touw tussen ons in. Zeeegels, grote vijfarmige zeesterren zonder schild, kleurige

visssen, schelpen die open en dicht gaan, de bewoner is knalblauw.

 

 


 


Wolken blauwe visjes, grote grijze met oranje vlek.


 


We hebben nog een paar grote lege schelpen gevonden, officieel mag je die niet

meenemen en zeker naar Nieuw Zeeland niet, maar ik ga eerst eens aan boord

bekijken of ze mooi genoeg zijn en ze eens flink afborstelen, dan zien we verder.


 


We hebben 2 uur gesnorkeld en dan wordt je zelfs in water van 29 graden toch

wel koud en niet te vergeten moe. Via het touwladdertrapje klauteren we weer in

de dinghy en varen terug om aan boord op te warmen. Dat is natuurlijk zo

gebeurd. Op het heetst van de dag blijven we meestal aan boord en eten we

vaak ook warm "avondeten", dan hebben we de laatste uren van de dag nog vrij

te besteden. We liggen tegenover een schitterend strand, daar wil ik graag naar

toe. Snorkelspullen mee, Roderick gaat dan lekker een boekje lezen onder een

boom, die heeft geen zin om te zwemmen, net voordat we van boord gingen

heeft hij zijn vinger bekneld toen met een klap de zware koelkastdeksel dicht

viel. Hij stond te springen van de pijn, zijn hele nagel is blauw en je mag hem niet

aanraken. Ik wil altijd wel het water in.


 


We installeren ons in de schaduw van een mooie boom, om ons heen allemaal

schildpadsporen. Ik heb hier nog geen schildpad gezien, maar als we de sporen

volgen, vinden we het nest. Ze hebben het gemarkeerd met een randje zand en

een een kokosnoot. Dan duik ik direct het superheldere water in. Even voorzichtig

lopen met blote voeten over de brokjes koraal, zwemvliezen aan en binnen 3

meter kun je al niet meer staan.


   


Het is meteen al raak: Zo'n Grote!


 


Ik heb hier uren gesnorkeld en kwam op het mooiste snorkelplekje ooit. Stikvol

grote kleurige vissen, alle soorten, overal om me heen.  


   


 


En dan hier de allermooiste foto, gaaf he?


 


Helemaal opgewonden ben ik er van, maar ook zo moe, dat ik niet eens meer uit

het water kan klimmen. Een superervaring. We gaan lekker terug naar het schip,

direct ook kijken of mijn foto's gelukt zijn. Nou en of, dat zijn ze dus !   


 


Zondag, 29 juli 2012, Huahine.


We zijn even naar het marktje geweest, daar probeerden ze ons, rijke toeristen,

even een poot uit te draaien, maar dat is ze niet gelukt. Beladen met grote

pompelmoezen zijn we weer op weg naar huis. De Nederlandse vloot vertrekt

vandaag allemaal naar een andere baai, wij blijven lekker nog wat liggen hier.

We veranderen alleen van ankerplekje, we liggen nu vlak voor het strand. Ik kan

nu zo vanaf het schip naar die leuke snorkelplek zwemmen. En dat doe ik dus

ook.


 


 


 


's Middags gaan we weer gezellig naar het Happy Hour, leuk René en Cherryl zijn

er ook. 's Avonds starten we onze avondlijke Risk competitie met zijn tweetjes

op de computer. En kijk eens naar ons toepasselijke tafelkleed vol koraalvissen,

gekocht voordat ik zelf zulke mooie plaatjes zou schieten.


 


Dinsdag, 31 juli 2012, Fare en Maeva, Huahine.


Vandaag gaan we een fietstocht over het eiland maken. Eerst moeten de fietsen

uit de hut gegraven worden, altijd een rotklus, zeilzakken eruit, jerrycans weg

enzovoort. Dan weer met een piepklein pompje de banden oppompen, dan in de

rubberboot naar de kant. Tot zover ging het goed. De banden zijn nog steeds wat

te zacht, dus we fietsen eerst naar een tankstation om ze even goed op druk te

brengen. Bij 3 bandjes ging dat prima, toen bleef de drukmeter blijkbaar hangen

en blies Roderick de hele binnenband met een klap uit elkaar. Shit, shit, shit. Wij

terug naar de steiger gelopen, maar Roderick heeft besloten, dat we vandaag

gaan fietsen en dat zullen we doen ook. Ik blijf op de kant bij de fietsen en hij

vaart terug om een reserve binnenband op te halen, die ergens in een kastje

onderin het schip ligt. Dus wederom graafwerk en zowaar hij heeft hem

gevonden en met een tas gereedschap komt hij weer terug.  En dan begint het

echte werk, want het is het achterwiel, dat eruit gehaald moet worden.


 


Roderick gaat op mijn fiets weer naar het tankstation met het extra wiel, nu met

een nieuwe band erom, en nu lukt het wonderwel, weer terug, wiel weer

monteren en we kunnen bijna op pad. Nog even bij het restaurant zijn pikzwarte

handen wassen. Hij blijft een poos weg, hij heeft keihard zijn hoofd gestoten en

een bloedende snee op zijn kop. Zo langzamerhand hoef ik niet meer zo nodig te

fietsen, maar hij vindt dat we hoe dan ook gaan. Twee en half uur later gaan we

dus op weg, je moet er wat voor over hebben. We maken uiteindelijk een

hartstikke mooie tocht naar de opgravingen van Maeva, helemaal rondom de

lagune, over een zandpad door de dichtbegroeide bossen, langs de oceaan weer

terug, bij het vliegveld stoppen we nog even voor een verfrissing en dan weer

terug naar Fare. We hebben meer dan drie en een half uur gefietst, daar ben ik

toch wel trots op, dat ik dat al weer voor elkaar gekregen heb. Het leuke van

fietsen is, dat je ook kleine details onderweg ziet, zoals dit kleine slootje vol lila

waterlelies.


 


 


De Marae van Maeva zijn opgravingen van heilige plaatsen uit de oudheid, waar

de stamhoofden begraven werden, waar de plechtige bijeenkomsten gehouden

werden, waar ook de mensenoffers gehouden werden, hieronder een foto van

zo'n plechtigheid compleet met offer, waar kapitein Cook bij aanwezig was.

 

 


De Marae zijn heel grote constructies geweest van lavasteen en bomen. Het

mogen dan wel heilige plaatsen zijn, maar de jongetjes uit de buurt vinden het

een prima plek om te vliegeren, er staan hier tenminste geen bomen in de weg.


 


Ook is er een klein museum.


 


Na deze culturele tussenstop fietsen we weer verder, bij de brug zie je een

"fishtrap" een soort visfuik van lavestenen.


 


Het regent zachtjes, dat is eigenlijk wel lekker, want dan is het niet zo heet.

We vervolgen onze weg over een zandpad vol kuilen, dwars door de bush en

komen dan bij de Marae van Manunu terecht, een grote stenen wal met

lavaplaten erin.


 


 


En dan weer zo'n prachtige doorkijk op de oceaan, daar kan ik toch geen genoeg

van krijgen, het geluid van de branding, het mooie licht, de prachtige kleuren,

het water, dat altijd in beweging is en niet te vergeten die heerlijke zeelucht.


 


Moe en zeer voldaan komen we weer terug bij het schip, fietsen weer aan boord

en dan spring ik nog even in het water om mijn spieren lekker bij te laten komen.

We liggen nu vlak bij mijn "vissenappartement" een hoog brok koraal, waar

verschillende vissen wonen, als je erboven blijft hangen, zie je aan alle kanten

vissen erin gaan en eruit komen, beneden woont een stoere jongen, die iedereen

weg jaagt, er tussen in een aantal zwarte vissen, bovenin in de kleine holen gele

visjes en de blauwe en groene visjes zwermen er om heen.





Woensdag, 01 augustus 2012, Fare, Huahine.


Boodschappen doen, een berg was afwerken en verder alleen nog met de

rubberboot over het rif. Er is een plaats waar veel haaien zitten, die wil ik wel

zien. We hebben ze niet gevonden, het begon erg te waaien en dan kun je doorde

golven niet meer door het wateroppervlak heen kijken. Op een gegeven moment

werd het zo ondiep,dat we de motor op moesten klappen en heel voorzichtig

tussen en over de koraalhoofden heen moesten peddelen. Best moeilijk om

zonder kleerscheuren of liever gezegd bootscheuren weer van het rif af te

komen. Wel hebben we nog een grote groep dolfijnen achtervolgd, erg leuk.

Op het laatst ben ik weer over boord gesprongen om het laatste stuk naar het

schip te snorkelen. Onderweg weer heel wat gezien, onder andere een

trompetvis, zo groot! Trompetvissen zijn heel lang en dun, deze was wel 180cm

en 15 cm dik. Ik ben er met gespreide armen boven gaan hangen om te meten.

Ook kwamen nog 4 adelaarsroggen in formatie acte de présence geven.



Donderdag, 02 augustus 2012, Fare, Huahine.


Vandaag gaan we nog een stuk fietsen naar de andere kant van het eiland. We

hebben toch altijd wel veel bekijks als we onze fietsjes ontvouwen. En als we

eenmaal onderweg zijn veroorzaken we altijd grote hilariteit, kleine jongetjes die

schateren: Ha, Ha, Kijk die nou op die kleine fietsjes! Iedereen kijkt ons met een

grote grijns na, maar wij fietsen lekker.


 


Het is wederom een beeldschone tocht langs de oceaan. Helemaal rondom de

baai, totdat het echt steil bergop gaat, dan houden we het verder voor gezien.

Af en toe moet Roderick even wachten, totdat ik mijn foto's gemaakt heb.


 


Iedere dag plukt hij een Tiare bloem voor in mijn haar. Deze bloem is het

symbool van Tahiti, geurt heerlijk en blijft de hele dag goed.


 


Het water boven het rif is glashelder. In de verte zie je het eiland Raiatea.



Huahine bestaat uit 2 eilanden Huahine Nui (groot) en Huahine Iti (klein),

verbonden door een brug. Het totaal beslaat ongeveer 75 vierkante km. Het

eiland gezien vanaf de ankerplaats heeft het silhouet van een slapende zwangere

vrouw.


Het is nog vrij authentiek, de bevolking, ongeveer 6000 mensen, is vrijwel

allemaal familie van elkaar. Er zijn een aantal pensions en kleinschalige resorts,

het is rustig en er heerst een heel ontspannen sfeer. Er is in het dorpje Fare een

goed gesorteerde supermarkt, een apotheek, talloze winkeltjes met

handbeschilderde zijden pareo's, kettingen, parels, en verder kleine kraampjes

met verswaren.  Meestal niet meer dan een uitklaptafeltje en een plastic stoel of

de achterbak van een auto. En natuurlijk een cruisersbar met een Happy Hour.

Maar in ieder geval kunnen we hier weer heerlijk fruit kopen, ananas, meloen

pompelmoes, papaya's en bananen, de rest aan verse groenten en fruit moet

allemaal geïmporteerd worden en is meteen hartstikke duur. Hieronder op de

foto een papayaboompje.



Vrijdag, 03 augustus 2012, Huahine.


Vanochtend ankerop om bij de pontoon onze watertanks te kunnen vullen. Je

betaalt hier een vaste prijs van 1000 PFrancs voor drinkwater, dus we hebben

alles gewassen wat los en vast zit en al ons oude water opgemaakt. Er is net een

andere boot aan het tanken, het duurt erg lang, we blijven een uur lang rondjes

draaien voor de pontoon, voordat wij eindelijk aan de beurt zijn. En ook bij ons

duurt het een eeuwigheid. Intussen haalt Roderick nog snel wat flessen frisdrank

en een kam bananen bij de supermarkt. Morgen vertrekken we naar Raiatea of

het aangrenzende eiland Tahaa, afhankelijk van de wind. Het gaat flink waaien,

dus we laten de ankerplek van de windrichting en de bodemgesteldheid afhangen.


Tahaa in de avondzon, de 2 steile pieken rechtsachter is het eiland Bora Bora.


Zaterdag, 04 augustus 2012, vertrek Huahine naar Raiatea.


Toen we buiten kwamen, bleek er ineens een house boat naast ons te liggen, een

soort huur caravan op het water. In plaats van douchen nemen we vaak even

een duik en er kwam nog snel even een dikke adelaarsrog gedag zeggen.


 


Er staat een flinke bries en de zee is weer woelig, Raiatea is ongeveer 30 Nmijl

varen, een dagtocht dus. We vertrekken al om 10 uur, dan hebben we bij

aankomst alle tijd een ankerplaats te zoeken. We hebben een heerlijke zeiltocht,

de golven zijn vrij hoog, maar we hebben er niet zo'n last van, de wind houdt

lekker aan, om 15.00 uur sturen we op de pas door het rif aan, de Passe

Teavapiti. Een vrij smalle doorgang gesitueerd tussen 2 eilandjes. Doordat er de

pas maar 14 meter diep is, er een uitgestrekt ondiep rif om het eiland ligt,

bouwen de golven achter ons zich hoog op en wordt je meegenomen op de surf.

Roderick is dan ook tot het uiterste geconcentreerd bij het doorvaren.


 


Het is gelukkig helder weer, dus dan kan je het rif duidelijk onderscheiden.


 


Eenmaal binnen het rif hebben we gigantische stroming mee, maar de golven zijn

een stuk minder. We varen een heel stuk langs het rif en de oostkust van

Raiatea, dan om de Noord langs de startbaan van het vliegveld en aan de

Noordwestkant proberen we een ankerplaats te vinden. Dat is niet zo makkelijk,

het is hier overal meer dan 36 meter diep, dat is voor ons te diep, dan moet je

minimaal 120 m ketting zetten. We vinden nog een vrije mooring, die we direct in

beslag nemen, wel erg ver van de kant. Dat had niet veel later moeten gebeuren,

want het begint te enorm waaien en te regenen. Nu wij liggen prima, maar we

piekeren er niet over om met de rubberboot naar de wal te gaan.


   


We gaan een benauwde nacht tegemoet, alle luiken moeten gesloten blijven

vanwege de herhaalde buien. Onze positie is 16.44 S 151.29 W.


Zondag, 05 augustus 2012, Tahaa, 16.40 S, 151.29 W


Het blijft waaien en regenen, we starten lui, maar hebben toch geen zin om hier

te blijven liggen, we gaan een eilandje verder naar Tahaa. Binnen het rif blijvend

kun je van het ene eiland naar het andere. Aan de westkant van Tahaa zoeken

we een meer beschut plekje. Het lichtblauw op de kaart is het rif. Ook hier geen

ankerplek, maar we leggen aan aan de mooring van een parelfarm. Er staat een

telefoonnummer op, niet dat wij telefoon hebben, maar laten we hier nu net

prima internet kunnen ontvangen, dus we bellen via Skype, de mevrouw van de

farm begrijpt niet helemaal wat de bedoeling is. Uiteindelijk krijgt ze het door,

maar de moorings zijn voor bezoekers van de parelfarm. Ja mevrouw, die zijn we

van plan te bezoeken, dus voor vandaag liggen we weer lekker. Morgen zien we

wel weer.


 


Maandag, 06 augustus 2012, Tahaa, Ilot Tau Tau, 16.36 S  151.33 W


Na het ontbijt gooien we direct los, het is heel rustig weer en alleen op de genua

gaan we stil zeilend tussen het rif langs de westkust naar het Noorden van

Tahaa. Wederom een prachtig ontspannen tochtje. Roderick ziet een enorme

Mantarog loodrecht uit het water springen, de bofkont, hij is er helemaal

opgewonden van. Wauw! Zooo groot, hij spreidt beide armen, maar dat is nog

niet voldoende. Op het rif staan ze gewoon te vissen.


   


Onderweg komen we de Victoria nog tegen, we praten even via de VHF en zij

vertellen dat zij juist een mooie ankerplek verlaten hebben. We waren toch al van

plan die richting op te gaan, dus gaan we daar eerst kijken.

 

 


Roderick kijkt uit waar de ondieptes zijn, vlak voor deze eilandjes willen we het

anker laten vallen. En of het een mooi plekje is, naast dit zeiljacht gaan we een

mooi plekje innemen recht voor het rif en naast het eiland Tau Tau, waar een

resort zijn prachtige bungalows gebouwd heeft, maar daar heb je absoluut geen

last van, integendeel, in de buurt van een resort is ook Internet Access, meestal

een prima wifi verbinding, waar we dan weliswaar voor moeten betalen, maar

waar we graag gebruik van maken. Waar we wel last van hebben is dat er een

marina van Moorings vlakbij is, een maatschappij die grote katamarans verhuurd.

Een hoop onervaren schippers komen hier dan met zo'n groot bakbeest ankeren,

maar in negen van de tien gevallen veel te dichtbij. Je houdt af en toe je hart

vast. Maar verder een idyllisch plekje.


   


De rest van de dag lekker gezwommen, al zwemmend een aantal bekende boten

begroet, beetje geluierd, beetje aangeknutseld en op de borrel geweest bij de

Gypsy Blues, die via de andere kant van het eiland ook hier terecht is gekomen.


Dinsdag, 07 augustus 2012, Tahaa. het rif bij Ilot Tau Tau en Ilot Maharare.


Ilot Maharare is de naam van het eilandje waar we voorliggen. Roderick gaat

samen met Matt (Gypsy Blues) met hun supersnelle dinghy op baguette jacht,

maar komt onverrichterzake weer terug. Gelukkig hebben we nog een eigen

broodje overgehouden van gisteren. Daarna de rubberboot klaarmaken, benzine

tanken, snorkelspullen mee, want we gaan een bezoek brengen aan de Coral

Gardens, de Koraaltuin, tussen de 2 eilandjes. We varen over het rif heen, dat

steeds ondieper wordt, met een half opgeklapte motor leggen we het laatste

eindje af. We meren de dinghy af aan een boeitje en laten ons voorzichtig in het

ondiepe water zakken. Inderdaad heel veel koraal, maar ook ongelooflijk veel

zeeëgels. Omdat het zo ondiep is moet je oppassen dat je het koraal niet

aanraakt. Ook hier weer vele soorten kleurige koraalvissen. Iedere keer kom je

weer een onbekende soort tegen. Je hoort ze de algen van het koraal knagen.


 


Roderick heeft zijn voeten op de grond gezet en beweegt heel zachtjes zijn

flippers, daardoor komt het zand in beweging en komt er voedsel vrij in het

water. De vissen komen er direct op af en zwemmen over zijn flippers heen.


 


En dan hier nog een kleine impressie van al die kleurige gestreepte, gespikkelde

onderwater bewoners.


 


Een knagende Papegaaivis en een slapende koffervis

 


 


 


Eind van de middag krijgen we weer een enorme plensbui, met bakken valt het

uit de hemel. Het is hier tenslotte winter met dat verschil dat het nu nog steeds

28 graden is.


Woensdag, 08 augustus 2012, Tahaa. het rif bij Ilot Tau Tau en Ilot Maharare.


We gaan eerst met de rubberboot naar de overkant om benzine te kopen voor de

buitenboordmotor en misschien is er ook wel brood. Het is wel een stief

kwartiertje varen naar de wal, het is ongeveer zo breed als de Wolderwijd. Nou

dat brood kunnen we wel vergeten, gelukkig is er wel benzine. In Huahine waren

de beide tankstations gesloten in verband met een staking op Tahiti. En dan weer

terug naar ons mooie plekje. We liggen met de achterkant van het schip bijna

tegen het rif aan.


 


Dan gaan we nog een keertje snorkelen in de Coral Garden. Hiervoor ga je met

de rubberboot over het rif tot dat het zo ondiep wordt, dat we de rest gaan

peddelen. We kiezen nu voor de meest veraf gelegen mooringboei, om een ander

gedeelte te gaan bewonderen. De rubberboot ligt vast, zwemvliezen aan, brillen

in de speciale brillenbak, snorkels op en.... niets dus, want de snorkels liggen nog

aan boord. Overnieuw dus, terugpeddelen, dan de motor aan, hele eind terug,

snorkels ophalen en dan weer retour. Het voelt echt als een tuin, er groeien

allerhande soorten en vormen koraal, bollen, hertshoorn, vuurkoraal, paars

koraal, waterplanten die nu blijkbaar hun zaadbollen loslaten. In de oceaan zagen

we ze ook al steeds langsdrijven. Het is een wonderschone wereld.



De passage is heel ondiep, tussen 60 cm en 1.60 m. en de koraalformaties heel

grillig van vorm, het is af en toe net een doolhof. Op een gegeven moment zat ik

midden tussen het koraal en kon geen fatsoenlijke doorgang meer vinden. Je

kunt er niet lopen, vanwege alle bodembewoners onder het zand, je wilt het

koraal niet beschadigen, maar ook niet aanraken, want sommig koraal heeft

netelcellen, dus het moet zwemmend gebeuren. Ik was omringd door hoge

formaties, de doorgang was heel nauw en in het midden stak er koraal omhoog.

Dus flink flipperen, armen strak tegen het lijf, buik in (moeilijk genoeg), rakelings

over het koraal, dan benen stil en met de handen peddelen, direct de bocht om en

voorzichtig op een brokje zand gaan staan om de rest te overzien, oppassen dat

je niet op die dikke zeekomkommer gaat staan. Op een gegeven moment vond ik

het echt eng worden, in gedachten riep ik IEEE, maar mijn mond deed mee, dus

direct een flinke hap zout water naar binnen, dan moet je toch doorzwemmen,

dus adem in en verder. Maar het was heel gaaf!

Roderick deed weer de truc met zijn flippers en daar kwamen ze alweer. Hij stak

zijn vinger uit en dan komen ze er op af om even te kijken. Zo leuk.


 


 


Het verveelt gewoon nooit, iedere keer ontdek je weer iets nieuws. Na afloop ben

je bekaf van alle inspanning en indrukken.


 


Terug aan boord gaan we lekker macaroni eten met een pittige Bolognese saus,

daar zijn we aan toe. Je kunt verrassend lekkere maaltijden koken met een

aantal blikjes uit de voorraad en een grote hoeveelheid verschillende kruiden.

Dan gaan we anker op, het gaat in de namiddag hard waaien en we willen een

wat meer beschutte ankerplaats opzoeken en gelijk een ander deel van het

eiland ontdekken. We varen bijna 2 uur verderop, de ankerplaats die we

uitgekozen hadden, vinden we helemaal niets, daarbij ligt die ook verschrikkelijk

in de wind, die hier uit een andere richting komt, door de acceleratie om het

eiland. We proberen nog een baai verderop en dan nemen we een wijs besluit: we

gaan gewoon terug naar ons mooie plekje op het rif. Zo gezegd, zo gedaan om

17.00 uur gaat het anker weer op de zelfde plaats naar beneden. Hier hebben we

ook mogelijkheid tot Internet en dat is op dit moment heel erg belangrijk omdat

ons nichtje Aafke een heel zware operatie moet ondergaan. We zijn heel bezorgd

en worden door Peter continue op de hoogte gehouden. We checken dus steeds

onze email. Sterkte meid en vooral ook leven we mee met André en de kinderen.

Je hoeft je alleen maar in hun plaats voor te stellen, het is continue in onze

gedachten.


Donderdag, 09 augustus 2012, Tahaa. het rif bij Ilot Tau Tau en Ilot Maharare.


We zouden vandaag naar Raiatea, naar de stad varen, maar we waaien uit ons

hemd en hebben geen zin om tegen de wind in te hakken. We liggen prima en dat

houden we vandaag zo. René van Gypsy Blues gaat wel en hij wil voor ons wel bij

de shipchandler kijken of er gastlandvlaggen van Tonga en Fidji en Cook Islands

zijn. Dit zijn de enige die nog aan onze verzameling ontbreken en die eilanden

gaan we zeer binnenkort bezoeken. Morgen vertrekken wij dan direct naar Bora

Bora en daar komen wij hen dan wel weer tegen.


Vrijdag, 10 augustus 2012, Bora Bora. Yachtclub, pos 16.29 S  151 46 W.


Meteen na het ontbijt gaan we anker op, alles zit mee en 10 minuten later zijn

we al onderweg naar de pas. Het is vanaf Tahaa (eerste foto) ongeveer 30 Nm

varen, want de ingang van de passage bij Bora Bora zit aan de westkant, dus je

moet eerst het halve eiland rond. Ook de sky-line van dit eiland is weer

schitterend om te zien. De wind is niet zo hard als we verwachtten, dus we zijn

wat langer onderweg, maar het was een lekker tochtje.


 


Om 14.30 uur zijn we al binnen het rif dat rondom Bora Bora ligt, het laatste stuk

doen we op de motor. We gaan op  zoek naar een ankerplaats, dat valt niet mee,

het water op de ankerplek is overal 26 meter of meer diep en pas vlak aan de

kant loopt het steil op. Er liggen ook mooringboeien, maar die zijn allemaal bezet.

Er wordt al  van verscheidene kanten enthousiast gezwaaid, maar we piekeren er

niet over om op deze diepte te ankeren. We varen terug naar de meer westelijke

kant, kijken of daar nog een plekje is en Ja, daar is nog een vrije mooring, die we

direct in beslag nemen. Deze behoort bij de Bora Bora Yacht Club. We roepen ze

op via de marifoon en kunnen blijven liggen. Het is een leuk plekje vlak bij de

kant. Met de dinghy peddelen we naar de kant om de gegevens door te geven.

We worden leuk ontvangen, er is een mooi restaurant bij, als we daar vanavond

gaan dineren, hoeven we de eerste dag de mooring niet te betalen. Chique club,

chique prijzen. We nemen eerst een lekker koud biertje, dan zijn de eerste 14 00

PF er al doorheen, dan gaan we een stuk langs de baai wandelen naar de Mai Kai

Marina verderop, een half uur lopen, ook daar nemen we een biertje op het terras

en ontmoeten we allemaal bekenden. Het is Happy Hour en ze brengen ook weer

bier voor ons mee. Op de terugweg ben ik wat onvast ter been, intussen is het

alweer donker geworden. Terug bij de Yachtclub dineren we buiten op het terras

met zicht op ons schip. Het was erg lekker, erg gezellig, maar wat een prijzen,

dat zijn we niet meer gewend. 


 


Zaterdag,11 augustus 2012, Bora Bora Yachtclub.


Ik heb vannacht als een blok geslapen en ben weer helemaal kwiek en fit. Om

6.00 zit ik buiten in de ochtendschemering met een kop thee te genieten van de

mooie omgeving. Want mooi is het hier en het is toch eigenlijk niet te geloven,

liggen we hier op eigen kiel in Bora Bora.


 


Roderick gaat zijn ochtendtochtje maken, roeiend naar de wal om een baguette

te scoren. We gaan al vroeg op pad, we moeten ons melden bij de gendarmerie

dat we aangekomen zijn en ook verloopt ons visum over 2 dagen, terwijl we hier

nog zeker een week willen blijven. We zijn al 90 dagen in Frans Polynesië. Als lid

van de Europese Unie mogen we 1 jaar blijven, maar iedereen, zowel cruisers als

officials geeft andere informatie over de geldigheid van het visum. De gendarme

slaat aan het telefoneren en wij mogen nog rustig 2 weken blijven. De officiële

geldigheid is toch echt 3 maanden, daarop is voor Europeanen extension

mogelijk. We hebben de fietsjes naar de wal gebracht want Vaitape is een flinke

tippel. De boten hier liggen in een soort stellages boven water, ook de piroques

(kano met uitlegger).


 


 


Met een groot rad en een takel worden de boten boven water gehesen.

Het toerisme is een van de levensaders van Bora Bora, er zijn een aantal resorts

met oceaanhuisjes, je kunt allerhande boottochten maken, duikscholen, maar

ook veel winkeltjes met souvenirs, bankjes op schaduwrijke plekken, stalletjes

met schelpenkettingen en zoals overal hier dames met mooie lange jurken en

bloemen in het haar. Dat ziet er toch altijd zo feestelijk uit. We banjeren wat door

het stadje, bedenken dan ineens, dat de winkels vroeg dichtgaan voor het

weekend, dus snel naar de supermarkt voor vlees en verswaren.

Dan lunchen we aan boord met een verse baguette met brie, tja je bent in

Frankrijk of niet. Dan houd ik even mijn verplichte rustuurtjes en dan ga ik nog

even in mijn eentje een tochtje op de fiets maken, even kijken hoe het er om de

hoek uit ziet. Ook beeldschoon dus.


 


Het is een prachtig eiland, ik voel me hier heel prettig. Dat verandert 's avonds

ineens wel, als een cruiser via de marifoon een oproep doet, dat zijn schip

opengebroken is, er is veel gestolen en alles is overhoop gehaald, toen hij aan het

dineren was bij de Yachtclub. Daar schrik je toch van. Maar het kan natuurlijk

overal gebeuren.


Zondag, 12 augustus 2012, Bora Bora.


Vanochtend kwamen we er achter dat het schip, dat beroofd is, de Bright Angel,

maar twee schepen van ons schip verwijderd ligt. Ook wij waren de dag er voor

uit eten in de Yachtclub, maar wij sluiten consequent alle luiken als we weg gaan

(en we hadden mazzel). In het donker gaat de dinghy op slot, de fietsen die

soms aan dek staan, doen we ook met een kabelslot vast aan het hekwerk. Vaak

kom je onderweg iemand tegen, je maakt een praatje, je gaat soms mee naar

hun schip, ons eigen schip ligt dan onbeheerd, dus op voorhand alles dicht, ook al

wordt het bloedwarm binnen. Bright Angel had zijn voorluik open laten staan,

daar zijn ze door binnen gekomen, maar ze hebben buiten de gestolen spullen, de

computer, allerhande electronica en camera's, veel schade aan kastjes die

opengebroken zijn, omdat de dieven niet wisten hoe scheepssluitingen werken en

natuurlijk haast hadden. Sneu voor hen!

Vandaag zijn we naar de kerkdienst geweest, ik wilde al sinds aankomst in

Polynesië een dienst bijwonen. Vandaag gingen we dus naar de temple Ebene

Ezera, een Evangelische Kerk. Een heel bijzondere ervaring. We werden hartelijk

welkom geheten door de "dominee" ook tijdens de dienst werden we af en toe in

het engels toegesproken. De dienst is in het Frans en in het Polynesisch. De

dames komen in hun mooiste jurken, veelal met hoeden op, maar wel op

teenslippers, zoals hier de gewoonte is, de mannen in kleurige hemden, baby's en

kleuters liepen rond in hun mooiste kleertjes. Alle ramen staan open, de deuren

staan open, af en toe slipt er een moeder uit de kerkbank om haar weggelopen

peuter op te halen.


 


 


Er waren zo'n 150 mensen en een stuk of 60 vormden het koor. Er werd in

diverse partijen gezongen, de mannen en vrouwen in vraag en antwoord, vaak

ook tezamen. Er werd zo vol overtuiging en met zoveel enthousiasme gezongen,

gewoon een heel feestelijk gebeuren. Sommige koorleden, zowel mannen als

vrouwen stonden met hun baby op hun armen te zingen. Het was zo prachtig, ik

kreeg er tranen van in mijn ogen. Je moet telkens op staan en weer zitten, ons

Polynesisch is niet zo best, dus degene die de bijbellezing deed, vertelde in het

Engels even welk gedeelte er behandeld werd met de korte inhoud. Na afloop van

de dienst nam de mevrouw voor ons persoonlijk afscheid van ons en wenste ons

Bonne Dimanche, dat was heel leuk, daarna werd er een rij gevormd, wij

bleven afwachtend staan, om niet onbeleefd er tussen uit te knijpen, maar de

hele rij hield in om ons voor te laten gaan. Buiten stond het hele kerkbestuur en

andere belangrijke mensen op een rij en allen één voor één handen schuddend

zijn wij vertrokken.


   


   


Toen we aan de overkant de fietsen van slot aan het halen waren, hoorden we

een bevel en als reactie een soort op de plaats rust. De hele gemeente stond in

het gelid voor de kerk, omdat de vlag gestreken werd en vervolgens werd er nog

een prachtig lied gezongen. Een maal op de fiets zwaaide iedere passerende

kerkganger, op scooters, brommers en met een hele lading in een Pick Up truck

uitbundig naar ons. We voelden ons heel speciaal.

Daarna hebben we een fietstocht om het hele eiland gemaakt, zeker 35

kilometer op de vouwfietsjes. Daar zijn we toch wel trots op, dat dit weer gelukt

is. Onderweg nog een Mahi Mahi burger gegeten en weer verder, van de ene

schitterende baai naar de volgende.


 


Bora Bora is een vulkanisch eiland met 1 grote centrale berg in het midden, een

groot koraalrif rondom en in de lagune ook veel riffen. Je kijkt overal op de

oceaan en het ondiepe water op de riffen is opaalgroen, omringd door hoge

palmen, loofbomen en bloeiende struiken.


 


Het was een vrij vlakke geasfalteerde weg, alle franse eilanden hebben een

prima infrastructuur, er was maar 1 berg van 7%, die is zowel lastig als je

omhoog moet, maar ook als je weer naar beneden gaat, we hebben maar heel

lichte fietsjes met kleine wielen.


   


Het was een zeer welbestede dag.



Maandag,13 augustus 2012, NW van Motu Toopua.


Vanochtend heeft Roderick mij naar de kant gebracht om met de fiets langs het

postkantoor te gaan en wat verse spullen te halen, beladen met baguettes, brie,

emmenthaler, papaya's, banaantjes (hele kleine superzoete banaantjes),

wortelen, aardappelen en pittige worstjes (voor de hutspot van vanavond) kom

ik terug. Intussen heeft hij afgerekend met de Yachtclub en even lekker warm

gedouched. Dan gaan we anker op naar een ankerplaats achter de Motu (klein

koraaleilandje) Toopua, positie 16.31 S 151.46 W direct aan de zuidkant van

Bora Bora, nog binnen het rif. Het is maar een klein stukje varen, alleen moeten

we onze ogen goed de kost geven, we moeten slaom tussen de riffen. Bij de

ankerplaats varen we voorzichtig het rif op om wat ondieper te kunnen ankeren.

Het water is superhelder, hier is het rif grotendeels alleen wit koraalzand met

overal grote hompen koraal. dus wel goed uitkijken wat we doen. Vanaf het schip

zie je de vissen onder ons door gaan. Hier willen we een paar dagen luieren en

lekker snorkelen.


 


Dit keer hoeven we niet zoveel moeite te doen om te controleren of het anker

goed in de grond zit, dat kunnen we zo vanaf dek zien.


 


We maken er een paar relaxte dagjes van. Iedere keer spring ik even overboord

om een ander koraalrif te verkennen. Natuurlijk heb ik altijd mijn camera bij me.

Hier even een antwoord op een veel gestelde vraag: De Lumix camera gebruiken

we op het land en voor onder water hebben we een kleine Medion camera.  Ook

dit is uiteraard een digitale camera, dat is ook nodig ook want van de 100

geschoten plaatjes, moet je er 97 weggooien. Voor een goed resultaat heb je

veel licht nodig, hetgeen de sluitertijd bekort, zowel de vissen als het water als

jijzelf bent in beweging. Dan moet de zon in een goede hoek staan, dus meestal

tussen 11.00 en 14.00 uur, vanaf 15.00 uur zijn de stralen al weer te schuin en

breken ze op het wateroppervlak. Verder moet het natuurlijk helder water zijn en

dan het liefst tijdens de kentering van het tij, anders is er zoveel warreling van

zand en algen. Als je hier nu allemaal rekening mee gehouden hebt, moet je dan

ook nog de mazzel hebben de vissen op jouw hoogte tegen te komen en het

geduld een poos boven een koraalblok te blijven hangen, terwijl je continue tegen

de stroom in zwemt. Als je snorkelt zie je de meeste vissen natuurlijk op hun

rug, terwijl je de foto van opzij wilt nemen. Heb je eindelijk die hele gave vis in

focus, draait die zich razendsnel om of wat ook gebeurt, hij zwemt recht op de

lens af, dan heb je dus nog niets. Maar leuk blijft het.

De mensen van de buurboten denken vast dat ik een Pacemaker heb, want ik

heb altijd die vierkante camera in mijn badpak met een touwtje aan mijn

schouderbandjes en om mijn pols. Als hij bij het zwemmen uit mijn handen schiet

en naar de bodem zinkt, denk ik niet, dat ik hem nog kan opduiken op 6 meter

diepte, als ik hem überhaupt nog terug kan vinden tussen het koraal.

Tja en dan hier weer één van die prachtig mooie zonsondergangen. De zwarte

rand die je op de horizon ziet, zijn de brekende oceaangolven tegen het buitenste

omringende rif. Binnen het rif lig je dus heel rustig.


 


Dinsdag, 14 augustus 2012, ankerplaats NW Toopua.


Vandaag zijn we met de dinghy heel ver over het ondiepe rif gevaren om roggen

te zoeken. Eigenlijk waren we op zoek naar Manta's, maar die schijnen aan de

Oostkant van het eiland te zitten, maar hier waren we ook zeer tevreden mee,

hele grote, dikke, zwarte roggen.


 


Woensdag, 15 augustus 2012, ankerplaats NW Toopua.


Ik was vanochtend een flink stuk weg gezwommen met snorkelen, het rif werd

heel ondiep en ik zwom vlak over de scherpe koraalformatie's heen. Ineens zag

ik uit een hol de immens grote kop van een Murene steken. De grootste die ik

ooit gezien heb. Hij had mij al duidelijk eerder gezien, want hij had zich helemaal

opgeblazen en zijn bek wijd open gesperd. Nee, ik heb geen duidelijke foto, ik heb

eerst gemaakt dat ik wegkwam en daarna ben ik nog even terug gezwommen

om te kijken of hij echt wel zo groot was. Ja en dat was ie! Later kwamen er nog

2 mannen aan zwemmen, die vertelde ik, dat er daar zo'n grote murene zat, toen

de ene man hem zag, ging hij er als een haas vandoor en de ander maar roepen,

maar hij riep alleen maar, dat hij er niet over piekerde om terug te komen.

Ja, hij was dus echt groot.

Aan de andere kant van het schip ligt een koraalformatie, dat is net een grote

hond, een liggende bouvier met groen koraal op zijn snuit.


 


Donderdag, 16 augustus 2012,  Bora Bora, Motu Piti Aau. Pos 16.32 S 151.42 W.


Als de zon al 2 uur op is vertrekken we van Motu Toopua aan de Zuid West kant

van Bora Bora om naar een ankerplaats aan de  uiterste Zuid Oostkant van Bora

Bora te gaan. We moeten het hele eiland hiervoor ronden.


 


 


Op ons gemak met alleen de genua op gaan we langs de kust van het hoofdeiland

tot dat we bij het spannendste gedeelte aankomen. Met het grote schip het rif

oversteken. Het moment van welbewust het schip het rif op te sturen gaat er

toch wel wat door je heen.


 


 

 

Het water boven het rif is al heel ondiep, maar zit ook vol koraalrotsen. Doordat

het zo helder is kun je bijna het verschil niet zien tussen 2 meter diep of 4 meter

diep. We hebben de kaart heel goed bestudeerd, je kunt je niet permitteren om

een boei aan de verkeerde kant te passeren. Hier moet je eerst de Zuid Kardinaal

ronden, die staat op een koraalrots, en dan er tussen door met de rode boei

rechts en dan op naar de volgende. Zo zigzaggen we over het rif. Deze hindernis

is genomen, we krijgen weer wat meer water onder de kiel.


 


Iedere keer weer dezelfde berg, maar telkens weer een ander aanzicht.

Dan komt de allerspannendste truc, we moeten nu weer over het rif, maar door

zo'n ontzettend nauwe en ondiepe pas. Ik sta op de boeg en probeer Roderick de

grootste koraalblokken te laten ontwijken, in deze pas staan ook boeien, maar

het rif loopt een heel stuk verder door. We hebben nog maar 40 cm water onder

de kiel, overal koraalblokken en dan ook nog weer sla om. Ik sta te trillen van de

spanning. Ook weer goed afgelopen, we kunnen weer in dieper water verder.

Verderop is de ankerplaats, ook hier is weer een ondiep rif, maar dit is heel goed

te overzien. Kijk wie we nu weer tegenkomen, Heike, Kai, Niclas en Hannes van

de Victoria. Het is Hello, Goodbye, want zij vertrekken over een uur.


 


We varen ver door en mikken het anker op het koraalzand tussen de blokken

koraalrif. Het is superhelder door de witte ondergrond. Vanaf het zwemplateau

kan ik me zo naar het koraalblok laten zakken, even rustig stilhangen en de

eerste paar honderd visjes heb je dan al gezien.


 


 

Boven en onder water.

 


Vrijdag, 17 augustus 2012, Motu Piti Aau, Bora Bora.


Je waait vandaag zo'n beetje uit je hemd, we maken er een lekker rustig dagje

van. Ja natuurlijk ga ik mijn onderwatervriendjes opzoeken. Dit keer met een

restje rijst gemengd met stukjes zalmafval, restant van de zalmsalade. Al

zwemmend spoelen de korreltjes uit het blikje en een hele sliert vissen komt

achter me aan. Voelt als het bijbelverhaal.


Zaterdag, 18 augustus 2012, Motu Piti Aau, Bora Bora.


Dit is weer een bijzondere dag. We zijn wezen zwemmen tussen de Mantaroggen.

We wisten dat ze hier aan de Oostkant ergens "woonden", maar nu ze nog

vinden. We zijn zeker meer dan een half uur onderweg geweest met de dinghy en

ja hoor, daar zien we een aantal bootjes met duikers en toeristen. Daar kan het

wel eens zijn. We ankeren de dinghy op het rif in een plekje zand tussen het

koraal en laten ons voorzichtig in het ondiepe water zakken. Wat een prachtig

koraal hier. Dan zwemmen we naar het diepere gedeelte, het is een soort trog en

Ja, Daar Zijn Ze! Er komen 3 grote mantaroggen onze richting uit en later nog 2.

Wauw, wat zijn ze groot! Wat zijn ze mooi! Wat bewegen ze prachtig! We kunnen

er een hele tijd boven blijven zwemmen. En iedere keer komt er weer een ander

langs. Heel bijzonder.


 


   

En dan natuurlijk ook weer het "gewone"koraal, vol met duizenden kleurige

visjes.


 


2 joekels van schelpen, wel 35 cm met de bewoner er nog in. Je ziet zo overal in

het koraal vastgemetseld zitten. In alle kleuren felpaars, felblauw, groen,

donkerbruin, lichtbruin, rood.


 



Even vertellen bij de buren, Kari en Helena van Merilelu.


 


Zondag, 19 augustus 2012, Oost Bora Bora tussen Motu Tupe en Apoo Mao.


Die Mantaroggen waren wel heel gaaf, dat smaakt naar meer. We gaan vandaag

met het grote schip die kant op en ankeren dan iets dichter in de buurt, dan

kunnen we daar nog een keer gaan snorkelen. Eerst moeten we weer terug door

die lastige ondiepe pas, daarna gaan we dan via wat dieper water terug aan de

kant van het buitenrif, daarna weer een heel lang stuk over het rif met een diepte

tussen 2,10 m. en 3 meter, natuurlijk ook weer vol koraalbrokken. Daar ankeren

we overnieuw in positie 16.30 S 151.45 W. Checken of het anker goed houdt, dan

alle gegevens noteren, zeilspullen opruimen, dinghy klaarmaken, wetsuit aan (het

water in de trog is een stuk kouder) en daar gaan we weer op jacht naar de

manta's. Dit keer leggen de rubberboot aan de andere kant, al zwemmend

komen we over een heel ander koraalgebied, we zwemmen door grote scholen

vissen, honderden tamelijk grote vissen, ook zeker 30 grote trompetvissen.

Maar dan ineens zie je uit het duister een vorm losmaken, als eerste herken je de

uitsteeksels naast zijn kop, die zijn bijna fluoriserend wit, dan komt de manta zelf

te voorschijn, statig wiekt hij door het water. Bijzonder indrukwekkend.

Roderick dook een stuk naar beneden om van dichterbij te kunnen kijken.


 



 


Er blijken hier ook grote aantallen haaien te wonen, andere cruisers hebben er

vele gezien, wij zijn ze niet tegen gekomen. Omdat we een heel eind boven de

manta's mee zijn gezwommen, zijn we een flink eind van de rubberboot

verwijderd geraakt, hoogste tijd om terug te zwemmen, dat viel nog niet mee, er

stond behoorlijk wat stroming en golfslag. Bekaf van alle indrukken en inspanning

was ik, maar dan kom je aan het eind weer terug in het ondiepe gedeelte met

alle koraalvisjes, dan kun je mooi weer even bijkomen. Roderick kon er één zo in

zijn hand pakken. Terug in de dinghy zien we net Fruits de Mer langsvaren, die

hebben we na Nuku Hiva niet meer gezien, dus nog snel even een praatje

gemaakt en dan weer aan boord.


 


Maandag, 20 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


Weer langs het ondiepe gedeelte terug naar de laatste pas, het is wat bewolkt en

iedere keer dat er een wolk voor de zon schuift, kun je niet meer door het water

heen kijken. Maar we hebben nu in ieder geval de track van de heenreis op de

plotter staan, die proberen we zo goed mogelijk terug te volgen en er staat

sowieso iemand voor op de boeg. We komen er zonder problemen doorheen.


   


 


Dan verder naar de Mai Kai Marina, aan de westzijde, daar willen we een paar

dagen aan een mooring liggen om de laatste zaken voor vertrek te regelen. Het

weer wordt wat minder, het water is een stuk woeliger er is regen voorspeld en

dit is een stuk dichter bij de stad. Er is precies nog één mooring vrij, die pikken

we dus gauw in, ook nog lekker dicht bij de landingssteiger. In de namiddag gaan

we naar het Happy Hour, altijd gezellig, ook dit keer zijn we weer met 16 zeilers

van allerhande nationaliteit. Terwijl we op het terras zitten, zien we ineens 2

walvissen in de lagune binnen het rif, die zijn door de pas naar binnen

gezwommen. Ze springen als gekken op uit het water, slaan met hun staarten en

blazen grote fonteinen water uit. Wauw, het kan deze dagen niet op!

Hopenlijk kunnen ze ook de uitgang door de pas weer terugvinden, er is hier

maar één toegangspas door het buitenste rif.


Dinsdag, 21 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


Vanochtend eerst in Vaitape naar de tandarts geweest, een erg aardige en

kundige man, die gelukkig Engels sprak. Ik had een gaatje in mijn voortand

onder. Hij heeft me erg goed geholpen en een mooie vulling aangebracht. Het

gaatje zit direct naast de zenuw en hij twijfelt of de tandzenuw het aankan, er is

een mogelijkheid, dat de zenuw gaat reageren en dan moet ik alsnog een

wortelkanaalbehandeling. In dat geval moet de zenuw eruit gehaald worden, zijn

advies was dan ook om nog maar een paar dagen hier te blijven voor de

zekerheid. Dat doen we dus, want de volgende trajecten zijn lang met misschien

een paar stops op zeer dunbevolkte eilanden, dus daar kan ik geen hulp

verwachten.


Woensdag 22 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


Nou op dit moment doen alle tanden mij zeer behalve degene, die hij behandeld

heeft, dus vandaag maar een dagje rustig aan. De walvis laat zich nog een

keertje zien. Vanmiddag natuurlijk wel even naar het Happy Hour van de Mai Kai

Marina. Altijd weer leuk om even te babbelen met andere zeilers. Het  waait

behoorlijk en er vallen regelmatig flinke buien. Na het Happy Hour zijn we lekker

gaan eten in het restaurant. Het ook hier erg aan de prijs, maar je hoeft dan die

dag geen geld voor de mooring te betalen, dus dat is ook weer meegenomen. Het

is een mooi restaurant, de bediening is prima en het eten was superlekker,

daarbij is er ook iedere avond live music van telkens verschillende en erg goede

artiesten.


 


Na regen komt duidelijk ook weer zonneschijn!



Donderdag 23 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


Er gebeurt op dit moment niet zoveel, de wind en het water blijven omstuimig,

we blijven lekker aan de mooring liggen. Beetje socializen met de andere boten,

beetje aanklooien. Er is ook zoveel swell en stroming, dat je ook niet lekker

zwemmen kunt. We wandelen naar de stad voor wat inkopen en even langs de

toeristenshopjes, waar we toch niets kopen, maar waar het leuk rondkijken is.

Prachtige artikelen gemaakt van schelpen, maar die mag je toch niet naar

Nederland invoeren en trouwens naar Nieuw Zeeland mag je ook niets van

schelpen meenemen. Daar staan flinke boetes op.

In verschillende havens of eilanden zijn er zeilercafé's, waar boekenkasten staan

en waar je dan gewoon een boek kunt ruilen. Wij hebben altijd heel veel boeken

aan boord en we ruilen ook veel met zeilers onderling. Als Roderick en ik allebei

het boek gelezen hebben zetten we er een Happy Bird stempel in en ruilen weer

door. Op de laatste eilanden kom ik nu steeds boeken van onszelf tegen, die ons

vooruit gereisd zijn. Zo grappig om bij aankomst in Bora Bora boeken van je zelf

in de kast tegen te komen.


Vrijdag 24 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


We wilden morgen naar Palmerston vertrekken, maar het weer ontwikkelt zich

een beetje raar. We hebben de voorspellingen goed bekeken, maar vertrouwen

het toch niet helemaal. Als we met de andere cruisers praten, blijken die ook hun

vertrek uit te stellen. Tja dat wordt een Happy Hour met heel veel bekenden.

's Avonds gaan we uit eten in Le Panda d'Or, de Gouden Panda, een Cantonees

restaurant. Iris en Alex van Alaeris vergezellen ons.


Zaterdag, 25 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


Tja we blijven allemaal liggen waar we liggen. We bestuderen allemaal driftig de

zeekaarten, de pilots en allerhande weerprogramma's. De wind is heftig met

harde vlagen. Door een in het zuiden passerend lage drukgebied zijn er hoge

golven ontstaan, richting Noord, de wind komt uit het Oosten en Palmerston ligt

richting ZuidWest. Dit wordt geen goede combinatie. Opnieuw de route bekijken,

we gaan nu in principe naar Suwarrow, richting NoordWest. Dinsdagochtend willen

we dan vroeg vertrekken, aan het eind van het lagedrukgebied, het is 682 Nmijl

varen, dus een kleine week. Suwarrow is een klein onbewoond eiland, het is een

natiionaal park, we moeten toestemming van de 2 rangers/beheerders krijgen

om daar een paar dagen te mogen verblijven. Er is maar ankerplaats voor een

aantal schepen. Vandaar gaan we dan of naar Niue of West Samoa, ook weer zo'n

500 Nmijl verder. 's Avonds zijn we naar de live music in de Mai Kai geweest. Een

Polynesiër met alleen een pareo aan, een stoer gespierd lijf vol tattoo's,

gitaarspelend als de beste en zo gevoelvol zingend, wauw, echt mooi. Zijn

begeleider, een Fransman, deed het ook fantastisch, met regensticks, drums,

belletjes, klokjes, een lichtorgel. Later kwamen Verginia en Dennis van de

Libertad er ook bijzitten, die zijn vanmiddag hier in de haven aangekomen, daar

hadden we onderweg van Galapagos naar de Marquesas steeds radiocontact mee

gehad. Leuk ze hier dan weer te ontmoeten.


Zondag, 26 augustus 2012, Mai Kai Marina, Bora Bora.


Nu we toch nog een zondag hier bij de stad liggen, wil ik nog een keertej naar de

Ebene Ezera kerk. Verginia wil ook graag mee en Annemieke en Gerrit van de

Nederlandse Fruit de Mer gaan ook mee. Roderick en Dennis blijven lekker

thuis. Ik had hun verteld dat er zo schitterend gezongen werd tijdens de dienst.

Nu ook deze keer weer! Ik had mijn fototoestel thuisgelaten, omdat ik vorige

keer al zoveel foto's op de website had gezet, Stom! Het blijkt het vandaag een

speciale dag te zijn. Bijna iedereen was in stralend witte kleding, nog mooier dan

normaal, er werden 4 baby's gedoopt, er was een soort communie ( dit is

namelijk een evangelische kerk) en het laatste avondmaal werd gevierd. Voor de

hele gemeente was er een glaasje met een slokje wijn en een brokje brood. Al

zingend kwamen ze naar voren om dit aan te nemen. En dat zingen, a capella,

ieder gedeelte van de kerk, krijgt zijn eigen lied te zingen, anderen vallen in, het

klinkt echt zo mooi en de mensen zien er zo blij uit. Gelukkig had Gerrit wel een

fototoestel bij zich, maar het is heel lastig om een beetje discreet foto's te

maken. Maar hier dan toch nog een kleine impressie.


 


 


dinsdag, 28 augustus 2012, vertrek Bora Bora


Vandaag gaan we Bora Bora verlaten, tevens Frans Polynesië. We hebben hier

een fantastisch mooie tijd gehad. Onze bestemming is richting Suwarrov, 13.13 S

163.06 W, een piepklein eiland, 700 Nmijl  verderop. Als de ankerplaats vol is

gaan we waarschijnlijk door naar West Samoa, Apia. Er is eten voorgekookt voor

op zee, we moeten alleen nog water tanken en diesel tanken en dan zijn we er

klaar voor. Voorlopig zijn we dus op zee en is deze website even op non actief tot

aan Samoa. Wil je weten waar we uithangen, kijk dan op de webblog

ww.happybirdopzee.blogspot.com


Dinsdag, 28 augustus 2012 , dag 1 onderweg van Bora Bora naar Suwarrov.


Gelukkig is de wind vandaag wat gaan liggen, dan kunnen we makkelijker

afmeren met de grote boot om water te tanken bij de Mai Kai. Als de boten met

de duikers vertrokken zijn, is er precies een plekje voor ons, anders moet

Roderick weer 5 keer heen en weer met de jerrycans slepen. Voorlopig zijn we op

zee of bij onbewoonde eilanden, dus moet de watervoorraad helemaal afgevuld

worden. Ook nog snel een laatste wasje, het zout spoelen uit de nette broeken,

dan kunnen die voorlopig ook weer de kast in. Dan rent Roderick nog even naar

de supermarkt voor de laatste verse baguettes en een stukje Emmenthalerkaas,

dat zullen we wel gaan missen. Grote krakend verse baguettes voor 53 cent, in

heel Frans Polynesië is dit de vastgestelde prijs. Dan naar de volgende

tanksteiger, nu voor diesel. Klaar, we kunnen weg. Om 12.00 uur zijn we al door

de pas heen, buiten op zee, zeilen zetten, motor uit, aquagenerator in het water

en dan is het tijd voor koffie met een verse baguette. Het leven kan zo mooi zijn.


                                                               het buitenrif met de motu's

 


 


We starten met een heerlijk windje en een vrij rustige zee, dat is een verademing

na al die dagen puinweer. We hebben een heerlijke zeildag, vroeg in de avond

begint de zee weer aardig op te spelen. De golven worden steeds hoger, we

hebben een NW koers met zoveel mogelijk de golven schuin achter, die zijn zo'n

2,5 tot 3 meter hoog, maar nu komen we in een veld terecht waar hoge golven

vanaf het zuiden in komen, die raken ons vol op de zijkant en gooien het schip uit

balans. Als die 2 soorten golven bij elkaar komen, worden het brekers. Het schip

wordt van links naar rechts geslingerd. Uiteraard is het al vanaf 18.30 uur

donker, dus je kunt de golven ook niet zien aankomen, de maan is verscholen

achter de wolken. Tel daar nog een flink aantal squalls met gierende wind en

regen, de uitkomst is dan heel onaangenaam. We luisteren naar een radionetje,

er zijn vandaag heel wat boten vertrokken, de boten die een bestemming naar

het zuiden hadden, hebben nog meer problemen, die moeten tegen de hoge

golven opboksen, ook met gierende wind en regen, wat ze niet lukt, dus veelal

wordt de bestemming al aangepast. Om 21.00 uur los ik Roderick af, hij is

zeiknat, als ik in de cockpit (kuip) kom, wijst hij me op een grote bruine gent

(Boobie)ter grote van een kleine gans, die uit zit te rusten op het zonnepaneel.

Hij heeft bijna geen grip op het gladde paneel, de boot gaat als een gek tekeer,

en hij zit met zijn kop vlak bij de snel ronddraaiende windgenerator. Roderick

heeft hem al 3 keer weggejaagd, maar hij komt steeds weer terugvliegen, met

alle risico's van dien. Nou laat hem dan maar zitten. Voor de zekerheid kies ik

mijn plekje voor de nacht aan de hoge kant. Hij zit er nu al uren. Middernacht,

iets voor 0.00 uur is het dan zo ver. Ik hoor een grote golf breken en probeer te

zien, waar hij vandaan gaat komen, dan valt er iets groots met veel geraas

boven op mijn kop. Ik gillen, Roderick komt zijn bed uitgesprongen, ik weet nog

niet wat er aan de hand is. De Boobie is van het paneel afgegleden, in zijn val

heeft hij de hele kuip ondergescheten, als een "stronddouche" en is weer

teruggevlogen, heeft een klap van de wieken van de windgenerator gekregen en

stortte toen recht uit de lucht boven op mijn kop, met grote vleugels, poten en

gewicht. Dan mag ik toch wel een kreet slaken. Ik was bang dat hij misschien wel

onthoofd zou zijn en daar zou liggen leegbloeden al flapperend, maar gelukkig hij

was nog heel, wel flink dizzie, en ik was ook nog heel. Roderick, die zich ook

doodgeschrokken is heeft er nu de balen van en jaagt hem met de bezem van

boord. En weg vloog hij. Daarna heeft Roderick de wacht weer overgenomen en

die gehouden tot het weer daglicht werd. Het bleef spoken, grote brekende

golven, hoosbuien en gierende wind. Het was echt heavy.


Woensdag, 29 augustus 2012, dag 2 onderweg van Bora Bora naar Suwarrov.


De zee wil maar niet tot rust komen, de squalls blijven ook maar komen,we

raken erg vermoeid, maar we schieten ook heel hard op. Na het eerste etmaal

hebben we er al 138 Nmijl opzitten, om 12.00 LT is onze positie 15.31 S  153.58

W. We proberen om de beurten telkens wat rust te nemen, die rotgolven blijven.

Als Roderick net even slaapt, zie ik een grote scheur in de top van het grootzeil,

de naad van de hele tophelft is door. Roderick kun je even komen.... Gelukkig lukt

het wel het zeil in de mast te draaien, op deze slingerende en dansende boot

hebben we niet zoveel mogelijkheden nu. Even goed blijven we op snelheid

doorraggen. We hebben gekozen om eerst zoveel mogelijk N tot NW te varen om

dan boven de 15 graden S naar het westen te varen. Dat moet lukken met de

voorspelde drukgebieden, winden en golven. Alleen passeren we onderweg een

onderwater berg, het water is hier 500 meter diep in plaats van 4000 m. Dat

betekent dat daar een berg op de bodem van de oceaan staat van 3500 meter

hoog en eigenlijk is er vlak naast nog een, die zie je dus ook niet. Al die razende

golven lopen zich op die berg te pletter, waardoor je nog steilere, hogere en

brekende golven krijgt in een warrig patroon. We besluiten om de berg

zuidwaarts te passeren, dat geeft best veel moeilijkheden, want daardoor

moeten we een flink stuk dwars op de hoge golven varen. Maar gelukkig dat we

het gedaan hebben, later spraken we een medecruiser over de radio, die op dat

punt behoorlijk in de problemen was geraakt,zij hebben heel veel water binnen

gekregen. Om 16.00 uur zien we het eerste zonnetje van vandaag, 2 uur later is

hij al weer onder. De golven bedaren iets, hoewel er telkens een linke tussenzit

die in de kuip slaat. De nacht verloopt zonder problemen, alleen zijn we continue

zeiknat door de squalls.


Donderdag, 30 augustus 2012, dag 3 onderweg van Bora Bora naar Suwarrov.


De zee is wat bedaard, de squalls blijven met hun regen en wind overkomen,

maar gelukkig laat ook de zon zich zien. We gaan nog steeds op zeil, alleen de

genua, en hebben het tweede etmaal ook weer 135 Nmijl afgelegd. We zijn nu op

14.55 S 156.02 W. Nog 469 Nmijl te gaan.


 


Vrijdag, 31 augustus 2012, dag 4 onderweg van Bora Bora naar Suwarrov.


We hebben de afgelopen nacht mooi door kunnen zeilen, wel natuurlijk af en toe

een squall, maar de frequentie hiervan was een stuk minder, de zee is wat verder

tot bedaren gekomen. Er zijn nog wel flinke golven en af en toe een echte rot

golf. Maar we gaan lekker door. Overdag is het lichtbewolkt, dus de zon brandt

niet zo, de zee neemt nog wat af, de wind neemt nog meer af, nu zetten we de

werkfok bij op het voorstag, uitgeboomd aan de loefzijde en varen met 2

voorzeilen ieder naar een kant als een melkmeisje over de oceaan. Butterfly

sailing noemen de Engelsen het, zeilen als een vlinder, klinkt ook leuk. Heel

relaxed maar de snelheid is danig afgenomen, dit etmaal 108 Nmijl afgelegd, wel

hebben we wat extra rust uurtjes in kunnen lassen.


Inspectie, shit er zit nog een scheurtje boven in het grootzeil.


Maar 1 minpunt vandaag, tijdens het koken, rolt alles onder je handen vandaan,

het vereist dus heel wat planning en denkwerk vooraf om een lekkere maaltijd in

elkaar te draaien. Het eetplan is nasi met gekookte eieren, een chinese pindasaus

en zoetzure/sambal komkommer. Ik heb maar een klein werkblad en 2

kookpitten. Alles wat klaar is staat strategisch in de gootsteenbak. De eieren zijn

al gepeld en doormidden gesneden, de saus (best lastig zonder Conimex en

Calvé) in het pannetje er naast, de komkommer lacht ons toe, alle gebruikte

flessen smaakmakers staan in de andere gootsteenbak,alleen de rijst moet nog

op de borden, die op een antislipkleedje staan. Ik maak de klem los, die de pan

op zijn plaats houdt, pak de hete grote koekenpan en een dikke golf dreunt opzij

tegen het schip en laat ons behoorlijk slagzij maken. De pan schiet uit mijn

handen, glijdt verticaal achter het gasstel en de oven, alle nasi op de bodem

erachter. Balen!Balen!Balen! Een paar schepjes weten te redden, we hadden toch

nog een heerlijke maaltijd en Roderick nog heel veel werk achteraf, want ik kon

er niet bij, daarbij kan ik ook die beweging (gelukkig nog) niet maken. Onze

positie om 11.00 Lokale tijd was 14.07 S  157.39 W. Het blijft verder rustig, we

zeilen langzaam maar gestaag de ondergaande zon tegemoet op met 4,5 kn.



We hadden gehoopt of eigenlijk verwacht walvissen tegen te komen onderweg,

dus de fototoestellen zijn geladen en startklaar, maar niets ervan. Rond deze tijd

moeten ze hier rondzwemmen. Bij Bora Bora werden ze al regelmatig gezien, er

kwam bericht van Suwarrov, dat ze daar ook waren, maar het spectaculairste

bericht hoorden we over de SSB radio vorige week. Een katamaran was

onderweg naar Suwarrov en hoorde een vreemd geluid. Na veel speuren

ontdekten ze wat het was: Er zwom een baby-walvis onder de boot tussen de

drijvers. Ze schrokken zich rot, want waar was Mama? Nou die scheen het wel

best te vinden, dus de baby heeft daar lange tijd meegezwommen. Geen centje

pijn dus. In Niue was een walvis zo dicht bij de boten gekomen, dat hij verstrikt

raakte in een lijn van de mooring, waaraan een zeilboot afgemeerd lag. Toen hij

wegzwom trok hij de meerlijn mee en de boeg van het schip onder water, maar

ook dit is goed afgelopen. Maar tot nu toe geen walvis te zien, een compleet lege

zee, alleen de overslaande golven laten een spoor van kleine inktvisjes op ons

schip achter. Vanaf 18.00 uur gaat de motor aan, de wind is op! Over een bijna

gladde zee varen we op de motor onder het schijnsel van de volle maan verder.


Zaterdag, 01 september 2012, dag 5 onderweg van Bora Bora naar Suwarrov.


Het leuke van volle maan is, dat de maan opkomt op het moment dat de zon

ondergaat en dat de maan pas verdwijnt als de zon weer opkomt. Beide konden

we prachtig zien vanaf ons balkonnetje. Daar is t'ie weer!


 


 

oost                                                        west

 


Vanaf nu komt de maan iedere dag een uur later op, dus vaar je na  zons-

ondergang steeds langer in het pikdonker. Het zonnetje schijnt nu als een

tierelier, maar we varen nog steeds op de motor, wel staan de beide voorzeilen

uit, voor geval dat de wind toch nog terugkomt.

Vanochtend zijn we de grens van 5000 meter diepte gepasseerd. Toch niet te

geloven 5 kilometer diep water! Nu kan ik echt niet met mijn tenen bij de grond

komen.... De gastlandvlaggen van Frans Polynesië kunnen nu ook naar beneden

en opgeborgen worden.  


 


En nog maar een foto van Roderick in zijn nieuwe formaat, minder dan 89 kilo.

We hebben steeds meer plaats in bed, hij wordt zo'n sprietje, zo langzamerhand

moet ik hem zoeken. Zelf kom ik ook al wat ruimer in mijn vel.


 


Onze positie om 11.00 LT is 13.48 S 159.20 W, het afgelopen etmaal hebben we

105 Nmijl afgelegd. Nog 233 Nmijl te gaan, 400 kilometer dus.


Zondag 02 september 2012 dag 6 onderweg van Bora Bora naar Suwarrov


De hele zaterdag hebben we de motor verder aangehad, we hadden 1,7 knoop

wind, bijna niets dus. Pas om 22.00 uur konden we een heel klein beetje zeilen,

tot 6.00 uur 's ochtends, daarna moest de motor echt weer aan. Zonsopgang,

Roderick gaat naar bed en ik neem het weer over. Om 8.00 uur gaat het weer

een beetje waaien, wij blij. De wind is gedraaid, we zetten weer de werkfok

uitgeboomd bij aan loef, dat werkt prima. Doordat de werkfok schuin oploopt,

vangt deze wat extra wind en geleidt deze naar de genua, die dan het werk doet

voor ons. We maken een lekker vaartje, om 12.00 uur is de wind al zodanig

toegenomen, dat we de genua een paar slagen in moeten draaien. De golven

worden steeds hoger en we hebben flink last van kruisende golven. Om 14.00

uur is de wind al 20 knopen, de golven zijn 3,5 meter hoog en komen met een

grote snelheid achter elkaar, we proberen schuin voor de golven weg te lopen,

maar af en toe worden we flink te pakken genomen door een grote golf van opzij,

die of ons ongelooflijk beukt of direct over de rand naar binnen slaaat in de kuip.

Verder zijn de squalls ook weer van de partij, in de buien weer heel heftige

windvlagen. We draaien de genua nog verder weg, maar we blijven maar

doorsjeezen. Nu gaan we veel te snel, we moeten oppassen dat het schip

bestuurbaar blijft, dat de golven niet met ons aan de haal gaan en nu ook in de

gaten houden dat we op de juiste tijd arriveren bij Suwarrov. Nu we zo hard gaan

is de te verwachten aankomsttijd (ETA) om 4.00 's nachts, dan kunnen we

onmogelijk in het donker door de pas langs de riffen en moeten we langs het

eiland heen en weer blijven varen tot een uur of 8.00. De zon moet al op zijn,

anders kun je niet door het water heen kijken waar de riffen zijn. We proberen zo

langzaam mogelijk te varen, we varen met de genua formaat zakdoek, de extra

fok hebben we allang weggehaald, we varen nog steeds 7 knopen en in een squall

met de harde wind loopt de snelheid nog meer op. Het is donker, dichtbewolkt

dus de maan kan er niet doorheen schijnen, de zee is een heksenketel, de golven

slaan regelmatig in de kuip, we worden van hot naar her gegooid en we racen

maar door. Een troost, er zijn zo'n 15 tot 20 boten onderweg, we luisteren af en

toe naar de radionetjes en iedereen is klaagt, is bekaf en zeiknat,wat dat betreft

is het gedeelde smart. Onze radiozender heeft kuren, we kunnen wel ontvangen,

maar op dit moment niet zenden, dus ook geen emails versturen of de webblog

uploaden. Vervelend voor ons maar ook voor de familie, die zich misschien

ongerust maakt. Maar dit is all in the game. Tussendoor kregen we weer een

Boobie, die pauze wilde houden op het schip. Deze vloog steeds rondjes om de

mast en wilde op het topje landen, gelukkig heeft hij dat niet gedaan, want dan is

direct de windmeter aan gort. Na een aantal pogingen elders, vond hij een plekje

op het uiterste puntje van de boom in het voorzeil, waar hij zich ternauwernood

in evenwicht kon houden, omdat het schip zo slingerde.


 


Boobies (Genten) vliegen enorme afstanden, maar met dit weer is het ook voor

hen doodvermoeiend, zij kunnen goed zwemmen, maar een uitgeputte Boobie

drijvend op het water, verandert al snel in een haaienhapje. Dan kan hij maar beter bij ons op het schip rusten, dit is net zo'n vogel als die bij mij op mijn kop

viel 's nachts. 


Maandag 03 september 2012, aankomst in Suwarrov. 


De hele nacht blijft de wind doorrazen, we zijn goed moe, maar het eind is in

zicht, wel zijn we bezorgd of we de pas wel kunnen nemen met dit onstuimige

water. Doordat we gedeeltelijk voor de golven weggelopen zijn, zijn we nu te

noordelijk uitgekomen voor onze bestemming. Voorzichtig proberen we dwars op

de golven ( meer dan 3,50 meter hoog, ook al zie je dat niet) naar het zuiden te

kruipen anders passeren we het eiland.


 


Nog 7 Nmijl te gaan, de zon komt op,dus dat hebben we mooi uitgemikt. Gypsy

Blues roept ons op over de marifoon, zij kwamen gisteren na zonsondergang bij

het eiland aan en konden dus ook niet naar binnen. Zij hebben de hele nacht heen

en weer gekruisd. Zij gaan net voor ons de pas door.


 


Ondanks de golven kun je toch goed de riffen zien, omdat zich daar brekers

vormen. Het waait nog steeds als bezeten, maar de passage gaat zonder

problemen. Suwarrov is een echt atoleiland, een beetje vierkante ring van koraal

met een aantal motu's (kleine eilandjes), ook weer heel laag, nauwelijks te

onderscheiden bij deze golven, de doorsnee is ongeveer 8 Nmijl, binnen de ring

dus ook weer water, een lagune. Het koraal ligt grotendeels onder water niveau,

dus je ziet alleen hier en daar een klein eilandje, omringd door ver in de oceaan

uitstekende koraalriffen.


One Tree Island                                                Anchorage Island

 


Verder met Suwarrov