19 juni 2009
oversteek Golf van Biskaye
 
Vandaag willen we om 13.00 uur vertrekken. Dus snel de laatste
boodschappen gedaan, water tanken enz. We steken over naar Spanje,
rechtstreeks vanaf Fowey via Het Kanaal en dan over de Golf van Biskaye, in
principe naar La Coruna. (niet zeuren over accenten, want die kan ik niet
vinden in dit programma).
We moeten 4 dagen en 3 nachten doorvaren en komen dan maandag
in de middag in La Coruna aan. De reden dat we 's middags vertrekken is,
omdat we een planning moeten maken dat we niet in de nacht aankomen.
We hebben uitgerekend, dat als we gemiddeld 6 Nm per uur gemiddeld varen,
in de middag aankomen, op maandag, maar als we uiteindelijk gemiddeld
5 Nm per uur varen, dan komen we pas in de avond aan. Mochten we
onverhoopt een hoger gemiddelde maken, dan komen we toch nog bij daglicht
aan. Maar we kunnen het nog zo mooi uitrekenen, onderweg kan er nog van
alles gebeuren. Er is een mooi weerslot, zoals dat heet, voor deze dagen. We
starten met nog behoorlijk wat wind uit een lage drukgebied, daarna komt
ereen hoge druk gebied aan. Wind aanvankelijk uit het Noordwesten later naar
het (zuid)oosten draaiend, beginnend met nog een 6 Bf die later afneemt naar
4 of 5 Bf. Alleen de 4e dag ziet er niet zo goed uit, maar daar zijn nog zoveel
onzekerheden in het weerbeeld, dat er nog van alles kan veranderen. We shall
see!  We gaan er voor! Vertrek dus om 13.00 uur. Op naar de oceaan.
 
  
 
Voor het geval dat iemand denkt, dat wij dit zo op onze sloffen doen, dat is
niet zo! Ook wij zijn nerveus of we wel het juiste "weermoment" hebben
gekozen, of de wind echt zo blijft of...of...of...enz.
Daarbij komt dat het nog altijd goed koud is op zee. Het water is hier denk ik
zo'n 8 graden, dus de wind die over het water komt is altijd koud. We zitten de
hele dag buiten, en ook 's nachts. Een van ons heeft wacht en zit buiten in het
donker en na 3 uur neemt de ander het over, die heeft dan even kunnen
maffen, als het meezit, en mag dan zo de vochtige donkere nacht in.
Dit is onze outfit overdag als de zon schijnt, 3 lagen, 's nachts dragen wij onze
superdikke Noorse overlevings pakken.
 
  
 
Maar het is heus niet alleen kommer en kwel, de eerste nacht is er een
prachtige sterrenhemel, het buiswater licht op met groene sprankelende
sterretjes. Je hoort alleen de wind en het bruisen van het schip door het water
en daarachter het donkere geluid van de golven. Dat is heel prachtig.
Minpuntje: de zee is nog heel knobbelig, de golven behoorlijk hoog, de wind
blijft hard, windkracht 7 Bf, we zijn niet zeeziek, maar wel wat katterig, totaal
geen zin om te eten. Alleen droge biscuits. Die boodschappen hadden we dus
wel kunnen laten. Pluspunt: het is bijna de langste dag. De zon gaat pas om
22.30 uur onder en daarna blijft het nog een uur schemerig. De volgende dag
om half 5 begint het alweer te gloren. In de nacht vaar je dus 5 uur lang in het
pikkedonker,( er zitten geen koplampen op een boot), je kunt de horizon niet
zien, je zit flink te turen. Als dan de zon weer opkomt, is dat altijd weer een
feestje. Je bent meteen minder moe, je kunt tenminste zien wat er gebeurt,
echt een gevoel van nieuwe kansen, nieuwe winnaars.
 
Zaterdag 20 juni 2009
Aankomst Atlantische Oceaan, linksaf de Golf van Biskaye op
 
De zon komt op en het is al snel een mooie heldere dag, eerst maar eens even
proberen een broodje te eten. Bljegg, met moeite allebei een broodje naar
binnen gewerkt. Braaf gedaan, nu voorlopig even niets meer.
De oceaandeining is duidelijk te merken. Bergen water die steeds weer op het
schip afkomen, behoorlijk hoog, in principe ga je er gewoon overheen, maar
als ze van opzij komen, gaat het schip steeds van zijn ene op zijn andere zij.
Als de stroming verandert, of de wind uit een andere hoek komt gaan het
water tegen elkaar in en wordt het een vervelend zooitje. We gaan alleen op
zeil behoorlijk er tegen aan. Toch wel heel leuk.
 
  
 
Roderick neemt vanavond de eerste wacht tot 23.00 uur, daarna mag ik weer.
3 uur op, 3 uur af klinkt leuk, maar in de praktijk blijft daar niet zoveel van
over. Als je naar binnen gaat, ben je koud, moet je nodig plassen, moeten al
die kleren uit. In een hobbelende, bonkende nauwe ruimte de veiligheidslijnen
losmaken, reddingvest uit, handschoenen uit, dan moet je jezelf uit de overall
wurmen, overal riemen, klittenband en ritsen. En ik moet al zo nodig. Dan kan
het toilet nog niet gebruikt worden, want op zee staan alle afsluiters dicht, de
pompen uit, geen waterdruk. Dus eerst met je kop in het kastje alle afsluiters
openen, plassen, doorspoelen, Shit! de electra van de pomp vergeten aan te
zetten, dan weer het hele verhaal in omgekeerde volgorde. Dan de positie op
de kaart intekenen, Shit passer gevallen, ( het schip huppelt maar door)
kruisje op de kaart zetten, lijn trekken. Hee dat is raar, zijn we nu zo
afgeweken? Nee hoor, gewoon het kruisje aan de verkeerde kant van de lijn
gezet. Overnieuw. Lijnen uitgummen, positie nu op de juiste plaats intekenen.
Dan ga je op de bank liggen en na 2,5 uur ga je je weer in je kleren hijsen,
maar natuurlijk ga je eerst nog "even" naar het toilet.
's Nachts tijdens mijn wacht, kwam er een vrachtschip van achter op ons af.
Koers 174 graden, terwijl wij een koers varen van 173 graden. Het schip
vaart 5 keer zo snel als wij, is 10 keer groter en 50 keer zwaarder. En hij blijft
maar recht op ons afkoersen. Geprobeerd hem via de marifoon op te roepen,
geen reactie. Roderick wordt eens wakker! Via AIS zijn roepnaam opgezocht,
weer opgeroepen, Ja, daar is iemand! "Sir, wij zijn de Happy Bird, een zeilschip
recht voor U met de zelfde koers, Kunt u ons zien?" " Ja, ik zie u." Vervolgens
verlegt hij zijn koers met 6 graden. Kijk en daarom houden wij 's nachts zelf
de wacht. Kom je 1 schip per nacht tegen, wil hij nog over je heen.
 
  
 
Golven kun je haast niet fotograferen, want je staat er al 2 meter boven en
het schip gaat mee omhoog. Op de eerste foto is hij zeker 3,5 meter hoog.
Komt dus boven het schip uit, je ziet dus niet de horizon, maar de golf.
 
 
zondag 21 juni 2009
Golf van Biskaye
 
Om 2 uur in de nacht neemt Roderick weer de wacht over. Ik kan niet slapen.
De zee is zo onrustig. Het is echt een rotnacht. De Navtex print allemaal
berichten uit, die wil ik ook eerst lezen. Ineens ziet hij een vreemd
bellenspoor. Dat kunnen brekende golven zijn of een stroomrafeling, hij blijft
er goed naar kijken. Het zit in ons eigen kielzog, ineens gaat het van de boot
af en komt tegenstrooms op ons af. Zigzag groen oplichtend. Dolfijnen! En vlak
bij de boot. Gauw een zaklamp erbij. En ja hoor, 2 stuks. Wij blij!
We hebben al duizenden mijlen op zee afgelegd en nog nooit een dolfijn
gezien, terwijl we er altijd naar speuren. Eigenlijk hadden we de hoop al
opgegeven. Maar hij kwam vlak bij de boot even flink adem uitblazen, dus
echt, ze bestaan nog!
Dan de weerswaarschuwingen gelezen van de Navtex. Maandag wordt er een
storm windkracht 8/9 verwacht bij Kaap Finisterre. Dat is het zeegebied ten
westen van La Coruna. Hier zijn we echt niet blij mee. De Golf van Biskaye is
heel erg diep, zo'n 4800 meter, met zelfs stukken van dik 5600 meter diep.
Naar de kust toe, neemt de diepte dus zodanig af, dat bij veel wind er hele
hoge steile (en dus gevaarlijke) golven ontstaan. We zitten eigenlijk midden in
de Golf van Biskaye, wat is wijsheid. Terug is geen optie, dat is tegen de wind
in, verder lijkt ons ook niet zo slim. Je gaat natuurlijk niet opzettelijk naar een
storm toevaren. We besluiten de koers te verleggen naar het oosten, naar
Santander. Alleen zitten we al veel meer naar het westen, en als we dan tegen
de oostenwind in naar Santander gaan, verliezen we zoveel tijd en snelheid,
dat we in de nacht aankomen, en dat is ook gevaarlijk. Na veel rekenwerk
besluiten we voor een compromis. Gijon (spreek uit Gigon), zo ongeveer
ertussen in. Dus de koers aangepast, maar we moeten nog zeker 12 uur
varen. Onderhand wordt de wind hier ook steeds harder, we zitten al op
vlagen van windkracht 7. Dit was niet echt de bedoeling. We varen 's nachts
op zeil en de motor. De stuurautomaat, de radar en AIS en de
boordcomputers vragen zoveel stroom, dat we af en toe stroom moeten
draaien met de motor en dat doen we dan 's nachts. Tevens hebben we in
nood wat meer capaciteit. Zoals gezegd, het was echt een rotnacht. Tijdens
Roderick zijn wacht brak de lijn van de grootzeil uithaler, en nu kan het
grootzeil niet meer gebruikt worden. Het zeil kon hij nog in de mast draaien,
dat is verder niet beschadigd, maar alleen op de fok is het schip nog
instabieler.
 
Maandag 22 juni 2009
Nog steeds Golf van Biskaye
 
De deining staat nog steeds vanuit NoordWest, de wind (en dus de golven)
komt met een dikke kracht 6 Bf (met vlagen van 8 Bf) uit het Oosten, de
ebstroom gaat naar het ZuidWesten. De zee is een heksenketel, het schip lijkt
wel een op hol geslagen kermisattractie. Zo hadden we het zeker niet gepland.
Maar we zitten er nu eenmaal in en we moeten zelf zorgen dat we er ook weer
uitkomen. Roderick probeert bij daglicht het grootzeil weer in orde te krijgen,
maar moet daarvoor naar voren en dan op ons dak klimmen om de lijn aan het
zeil te bevestigen. Daarna weer terug. Doodeng! Dan kan hij net niet bij het
oog  aan de achterkant van de giek, waar de lijn doorheen moet.
Met veel moeite en rekken pielt hij de lijn in de giek, hij staat niet meer goed
op zijn voeten, er komt een grote golf, het schip krijgt een gooi, en daar hangt
hij met 2 armen aan de giek te bungelen. Gauw hem bij zijn riem gegrepen,
het schip komt weer terug naar de andere kant, loslaten en met een smak
weer op de bank terug. Pfoei! Nog eens proberen. Uiteindelijk lukt het hem en
hebben we weer een grootzeil. Dat vaart meteen een stuk rustiger.
We gaan weer een tijd door en opeens daar zijn ze...een hele kudde dolfijnen.
Om en naast de boot. Ze springen en buitelen. Zo fantastisch. Wel 30 stuks. Je
kijkt je ogen uit. We zijn meteen weer in een hoera stemming.
 
  
 
Ik heb wel honderd foto's gemaakt, maar op de meeste zie je alleen maar de
"splash" dan zijn ze net weer onder water. Ze zijn zo razendsnel. Het is super.
Onderhand gaat het nog steeds erg te keer. Er zijn golven, die heb ik van mijn
leven nog niet gezien. Zo raar van vorm. Soms worden we door de zuiging
razendsnel naar een naderende golf toegezogen, dat is best wel eng. De hele
zee staat vol brekers. Af en toe komt er zo'n immense berg water op je af,
dat je denkt, dit redden we nooit. En dan gebeurt er niets. Ineens komt er dan
een golf uit een onverwachte hoek en die slaat dan over de kuip. We zijn
zeiknat en alles is glad van het zout.  Als een golf ons van voren pakt, heb je
het gevoel dat je tegen een muur gaat. En een lawaai! We beseffen heel goed.
dat we echt helemaal alleen op dit stuk oceaan zijn. Natuurlijk zijn we continue
aangelijnd aan onze veiligheidslijnen. Natuurlijk hebben we een reddingsvlot
en alle andere safety-benodigdheden. Maar dit zet je wel weer even op je
plaats. Als het misgaat, is het goed mis. De horizon van deze foto hoort
natuurlijk recht, als je nu met je hoofd meedraait tot je hem recht ziet, heb je
enig idee hoe schuin we gaan.
 
 
Vervolgens springt de lijn van het grootzeil weer los, die had Roderick toch niet
goed kunnen bevestigen. Verder op een kleine fok en de motor. Het is niet
anders. We gaan gewoon door, veel keus hebben we niet. Er iets aan
veranderen kunnen we ook niet. We rusten allebei nog een uurtje, we hebben
hartstikke pijn in ons rug van het tegenwicht geven tegen het slingeren, zijn
goed moe en willen helemaal niet meer eten. Maar alles went, de zon schijnt
en eigenlijk ziet de zee er schitterend uit. Helder, bruisend met spectaculaire
golven. Het zeewater droogt op en we krijgen het aanzien van het gerecht:vis
in zoutkorst. Een dikke laag zout op onszelf en op alles wat we aanraken.
Dikke korrels op het roestvrijstalen hekwerk, de ruiten ondoorzichtig, mijn bril
lik ik af en toe maar eens af, kan ik nog iets zien tenminste. En toen kwamen
ze weer! Vanuit de verte kwamen ze aangesprongen, met tientallen tegelijk.
Waar je maar keek, brak het water open en kwamen er dolfijnen te
voorschijn. Zo'n uniek schouwspel! Buitelend, synchroon springend met 4
tegelijk, door het water flitsend, zo ongelooflijk mooi. Dus uiteindelijk is het
een hele bijzondere dag geworden.
 
 
  
 
Uiteindelijk lagen we om 17.00 uur afgemeerd in Gijon Spanje.
Bekaf, blij, trots op onszelf. En wat hebben we toch een fantastisch schip.
 
Een Engelsman adviseerde ons eerst maar eens een GinTonic momentje te
houden, maar wij vonden het eigenlijk meer tijd voor Breakfast and a Shower.
 
  
 
Dan moeten eerst al onze zoute kleding met zoet water gespoeld en te drogen
gehangen worden. en dan mogen we eindelijk naar bed. Wat zullen we slapen!
 
Dinsdag 23 juni 2009
Gijon
 
Gijon is de 2e grote havenstad van Spanje. Het havengebied is toeristisch heel
aantrekkelijk gemaakt. Flaneer boulevard, terrasjes, plantebakken, enorme
palmbomen, bankjes op schaduwrijke pleintjes.
Het oude stadcentrum ligt hier direct om de hoek. Een levendig geheel. En om
de andere hoek aan 2 zijden een mooi zandstrand. Yes!
Terwijl ons volgende wasje hangt te drogen, gaan we maar eens op stap.
We hebben onszelf een rustig dagje beloofd. Dat is het uiteindelijk niet
geworden, maar daar kom ik later nog aan toe.
 
  
 
  
 
We gaan na 2 uur wandelen, wat pootje baden, een sandwich op een terrasje
terug naar huis. Rustig aan, tenslotte.
 
Roderick duikt met een boek in zijn mandje en ik met een boek in de kuip op
de bank. He, lekker! De hele dag door horen we wel steeds typische eentonige
muziek. We kunnen het niet goed thuisbrengen. Het lijken wel doedelzakken
en een trom. Zou er ergens een Ierse avond zijn?
 
Om 16.00 uur gaan we weer aan de slag. De rest van het schip moet nog
van zout ontdaan worden. De meuk binnen moet opgeruimd. We zijn heel druk
bezig. Om 20.00 uur moeten we nog haasten, want we willen nog uit eten.
Omkleden en naar de stad. Spanjaarden leven 's avonds. Het is me toch druk.
Overvolle pleinen, iedereen loopt te flaneren, prachtig aangeklede kindjes.
Bars stikvol, terrasjes dito, restaurants puilen uit. We lopen heel wat rondjes
om een leuk plekje te vinden. Om 21.00 uur zien we een tafeltje op een
terras, dat op ons staat te wachten. Op een mooi plein, vlakbij een
schitterend,met verse rode aronskelken en witte margrieten versierde fontein.
 
  
 
We vragen om de kaart en schrikken ons te pletter. Wat een prijzen. Ons
terrastafeltje wordt keurig gedekt met een linnen kleed en een overkleed.
Prachtig bestek. Okay, we gaan ervoor. Alleen lastig als het zulke prijzen zijn
en je weet niet precies wat je bestelt. De ober is spaans.
Kortom we hebben fantastisch gegeten, het werd steeds drukker. De fontein
bleek middelpunt van de festiviteiten omtrent de Zonnewende. Een enorm
feest. Dansgroepen in klederdracht, voordrachten, een soort fanfare van
Spaanse doedelzakken. Ik weet echt niet hoe deze instrumenten heten.
Politieagenten in heel sexy, strakke zwart met blauwe uniformen. Wauw!
Maar ze deelden evenzogoed bekeuringen uit!
Om 23.00 uur naar huis. Uitpuffen, computer opstarten, foto's kijken, aan de
web-site beginnen. Dan om 0.00 uur barst een vuurwerk los, en wat voor een!
In de haven, inclusief de steigers, is alle verlichting uit ten gunste van het
vuurwerk. Snel weer in de kleren, in het pikdonker naar de pier geklommen,
daar hebben we eersterangs uitzicht.  Het is werkelijk prachtig.
Tegelijkertijd worden er 2 inmense vreugdevuren ontstoken, 1 op het strand
en 1 op de kaap. Het is sprookjesachtig. En maar doedelzakken!
 
  
 
 
 
Ach, Rod, gaan we ook nog langs het vreugdevuur? Dus snel naar de kaap
gewandeld en ooohh wat een nostalgisch kampvuur.
 
 
 
Helemaal opgewonden (ik) kwamen we om 2.00 uur weer thuis. Roderick is
naar bed gegaan en ik ben toen nog maar even aan de website begonnen.
Er is zoveel te vertellen. Om half 5 vroeg hij of ik misschien nog even in bed
kwam. Morgen (vandaag) dan maar weer verder. Welterusten.
 
woensdag 24 juni 2009
 
Vandaag een rustdag, beetje aanklooien, verder niets.
 
  
 
donderdag 25 juni 2009
 
We blijven wat langer in Gijon, de haven is prima, de temperatuur aangenaam,
korte broeken weer, en alles verder bij de hand. Gewoon rust!
Met de fietsjes door de stad. Op een paar fietspaden na, is dit ,vrijwel niet te
doen. De straten zijn smal, er is erg veel verkeer, je kent natuurlijk de weg
niet, op een gegeven moment fietsten we op een autoweg. Verder dus maar
lopen. Boodschappen gedaan. De communicatie gaat wat stroef. Spanjaarden
spreken Spaans, niets anders. Ik heb natuurlijk 3 jaar terug een cursus
Spaans gedaan, maar mijn hoofd zit zo vol, ik kan het op het moment niet
bedenken. Dus ben ik op dit moment echt het "domme blondje". Lastig.
In de haven liggen we met alleen maar Fransen, en je raad het al: die spreken
alleen maar Frans. Gisteren kwam er aan de ene kant een Belgisch schip naast
ons liggen en aan de andere kant een Engels. De Belg sprak echter geen woord
Nederlands en de Engelsen doen gewoon geen mond open. Evengoed hebben
we plezier. 's Middags heb ik bij het strand lekker gezwommen, Roderick zit
dan braaf op de handdoek op mij te passen. Vervolgens begon het flink te
gieten, en kwamen we doornat en koud weer thuis. Hoort er allemaal bij!
 
Vrijdag 26 juni 2009
nog steeds Gijon
 
We denken dat we hier nog tot maandag blijven. Vanochtend de boot maar
weer eens overhoop gehaald. Met de kleding is het wat lastig. Als we
onderweg zijn hebben we alle warme truien, broeken, pakken en mutsen nog
nodig, maar in de stad kun je echt volstaan met een licht T-shirt en een dunne
broek. Dus de kasten nu maar zo ingericht, dat alle stadskleding nu weer bij de
hand ligt. Spanjaarden kleden zich netjes verzorgd en we hebben geen zin om
er voor schobberdebonk bij te lopen. Zo blijven we goed bezig.
Vanmiddag zijn we naar het Zee-Aquarium van Gijon geweest. Echt een
aanrader. Een modern opgezet aquarium, met een looproute langs alle
oceanen; doorkijkjes, glazen koepels waar je je hoofd in kon steken, haaien
die om en over je heen zwemmen, een grote zwemmende schildpad, enorme
langousten en krabben, en zelfs een bassin met pinguins. De langousten waren
wel een meter lang en de Spider krabben zie je altijd op Discovery, als ze in de
Beringzee er op gaan vissen. Erg mooi aangelegd en verzorgd allemaal. Ik heb
van internet wat foto's gehaald om hierbij te zetten. Mijntoestel had ik
thuisgelaten, omdat ik dacht dat je hier niet mocht fotograferen. Jammer!
 
  
 
  
 
 
Zaterdag 27 juni 2009
Gijon
 
De dag begonnen met Fred telefonisch een aubade te brengen in verband met
zijn 65e verjaardag. Daarna is Roderick op de fiets de stad onveilig gaan
maken op zoek naar een libre nautica, om een kaart van dit gebied te kopen.
Als hij dan met veel moeite de winkel gevonden heeft, blijkt dat deze voor
altijd gesloten is. Dan maar weer verder vragen en fietsen. Maar hij heeft een
kaart, maar eigenlijk niet die we zochten. Intussen ben ik op de fiets op zoek
naar een bakker. Ze hebben hier van alles, maar een bakker zijn we nog niet
tegengekomen. Volgens mij eten de spanjaarden 's middags in het cafe. Er
zijn tientallen koffiehuizen, theehuizen, bierhuizen, wijnhuizen en ciderhuizen.
Daar kun je overal een zoete croissant kopen of een broodje chorizo.
Ook in de supermarkt verkopen ze vrijwel geen "groot" brood. Wel weer een
leuk stuk van de stad gezien. Ook met de fiets een flink stuk bergop gefietst,
bergaf durfde ik toch niet goed aan, aangezien het pad vlak langs de klif liep,
met scherpe bochten. Op de eerste foto zie je de pier waarachter wij met het
schip liggen en ook het strandje er vlak achter. De tweede foto is het andere
strand, meer in de binnenstad. Dit strand staat bij vloed helemaal onder
water.
 
  
 
  
 
's Avonds hebben we ons nog even in het uitgaansleven gestort. Dit gedeelte
is direct naast de haven, iedereen komt op de muurtjes zitten, zingen en
feestvieren. Verderop in de stad staat het vol met terrasjes. Dat is wel nodig
ook, het is zo hartstikke druk, dat je met moeite een tafeltje kan
bemachtigen. Iedereen gaat echt de straat op. Gezellig hoor!
 
zondag 28 juni 2009
Gijon
 
Tja we liggen hier wel best. We willen naar het westen, maar in la Coruna is
het weer de afgelopen dagen een stuk minder. Meer regen en 8 graden
kouder. Wij zitten hier midden in een lagedrukgebied van zo'n 1015Mb, met af
en toe wat wolkjes, klein beetje wind en 28graden. Wat hier een
lagedrukgebied is, zou bij ons al zo'n beetje een hogedrukgebied zijn.
 
  
 
Vanmiddag zijn we (ik) even wezen zwemmen. Verder hebben we  nog een
tentoonstelling bekeken van zeemonsters. Dat waren echt wel monsters.
Skeletten van walvissen en dergelijke heb je al vaker gezien. Maar een inktvis
op sterk water van 15 meter lengte (zijn tentakels en sprieten hebben ze een
beetje in elkaar gevouwen), een maanvis van 1,5 meter doorsnede ( ja, ook
op sterk water, dit is net alleen een schijfvormige vissekop met heel kleine
vinnetjes en een piepklein aangeplakt staartje) en een heleboel foto's en
krantenartikelen wat ze hier in de loop der jaren uit het water gehaald hebben.
Van die inktvissen hebben ze er hier in Gijon de laatste 20 jaar 17 stuks
gevangen. Moet je nagaan. Ik begin nu meer begrip voor Mona te krijgen, die
nooit in buitenwater wil zwemmen. Hier in de Golf van Biskaye, Mare de
Cantabria zoals het hier heet, komen zo'n beetje alle walvissen en dolfijnen
voor, die je je maar kan bedenken. Potvissen, Blauwe Vinvis, Bultrug,
Butskop, Grienden, Orka's, Zwaardwalvis en allerhande dolfijnen. Wie weet
wat we nog eens tegenkomen. Spannend!
 
  
 
  
 
Hierboven het skelet van een soort lantaarn vis, die op zijn kop een buigzame
spriet heeft, aan het puntje licht deze wat op, zodat hij een kleine prooi lijkt,
hiermee lokt hij een kleinere vis tot vlak voor zijn bek, en wat hij vervolgens
ermee doet, kun je wel raden, als je naar zijn gebitje kijkt. Ook nog het skelet
van een schildpad, zijn jasje vonden we gisteren nog in zee. Echt zo van wat
drijft daar nou? Een schildpad schild dus. Lekker laten drijven.
Morgen, maandag, willen we hier weer vertrekken, we willen een aantal dagen
de rivieren hier op en voor anker gaan. Geen internet dus in die tijd.
Jullie horen nog van ons, dus "Stay Tuned".
 
We gaan verder in Noord Spanje