Zaterdag, 17 maart 2012, Academy Bay, Puerto Ayora, Isla Santa Cruz,

Galapagos, Ecuador.


Tja het is echt waar: We zijn in Galapagos, voor anker in Puerto Ayora bij het

eiland Santa Cruz, positie 00.45 S  090.18 W. De Galapagosarchipel behoort bij

Ecuador. Om 16.00 uur lokale tijd zijn we hier aangekomen. Het voelt toch wel

heel speciaal. Wauw, op eigen kiel naar Galapagos, we zijn toch wel trots.


   

 

We hebben de eerste grote zeeleeuw, zwemmend in het water al ontmoet. Gaaf!

De ankerplaats is hartstikke druk, het kostte nog moeite om een geschikt plekje

te vinden. We zijn met een watertaxi naar de wal gegaan en hebben even

rondgekeken. Het ziet er leuk uit! Een mooie centrale pier met bankjes en

uitzichtspunten,  een boulevard, weliswaar een beetje toeristisch, dus de horeca

prijzen zijn behoorlijk hoog, maar er is ook veel leuks te zien. Veel winkeltjes

met allerhande kunstzinnige spulletjes, altijd gaaf, een supermarkt om de hoek,

waar je bijna alles kunt kopen en best nog tegen redelijke prijzen.  Er is geen

dinghydock, je mag nergens afmeren met de rubberboot, maar een watertaxi

brengt je overdag voor 0,70 cent per persoon naar de wal, 's avonds voor 1

dollar pp.

                                                            de watertaxi

 


 


 


Dus als jullie dachten dat we op een paar kale rotsen vol met dieren

aankwamen, dat is niet zo, hier is gewoon een stadje. Dieren zijn er ook hier

zeker, wij kwamen langs de visafslag, daar staan grote pelikanen te bedelen

samen met een paar zeeleeuwen. Superleuk.


 


 



We nemen een lekker koud biertje op een terras, na het 2e ijskoude biertje

bij een temperatuur van 35 graden ben ik behoorlijk dronken, we gaan terug

naar het schip, eerst maar eens een beetje slaap inhalen.



Zondag, 18 maart 2012, Puerto Ayora, Isla Santa Cruz, Galapagos.


Vanochtend komen eerst de officials aan boord, in dit geval de Port Captain en de

Health Officer, samen met Ricardo onze agent.


 


Na alles doorgesproken te hebben, hier mag niets zonder toestemming, en de

eerste 320 dollar betaald te hebben, gaan we daarna weer de stad in. We mogen

tot 7 april hier blijven, dan moeten we ook echt vertrekken. Morgen kunnen we

pas naar de immigratie. De stad zijn ze echt aan het opleuken, met beelden,

overal bankjes en informatieborden.


 


En dan hier een foto van het meest gezellige kerkje. Van de Fransciscaner orde.


 


 


Er groeien hier een apart soort cactussen, schijfcactus op een hele dikke stam,

zo dik als een beuk of een eikenboom,het ziet er net uit of ze geënt zijn, maar

dat is niet zo.


We kregen net een mail van La Luna om ons te melden, dat een bevriend

echtpaar, Fred en Lori van de Kind of Blue, bericht heeft gekregen dat hun zoon

verongelukt is, 30 jaar! Hier worden we allemaal even stil van. Als cruisers

onderling hebben we veel contact en iedereen leeft met ze mee. Zij hebben de

boot in Panama aan een mooring achtergelaten en zijn naar Holland.

Het is toch het verschrikkelijkste wat je kan gebeuren. Het laat je niet los.


Maandag, 19 maart2012, Puerto Ayora, Isla Santa Cruz ,Galapagos.


We zitten te wachten op de fumifigationofficer, die het schip komt ontsmetten,

dat is een verplichting, omdat ze hier geen vreemde organismen op de eilanden

willen binnenkrijgen. Dat begrijp ik best, maar nu liggen we hier al 2 dagen plus

vandaag, dan heb ik toch wel weer mijn bedenkingen. We melden ons over de

VHF, de agent neemt nog wel contact met ons op, we kunnen aan wal gaan.

Direct een taxi gebeld, we zijn er helemaal klaar voor. We gaan vandaag naar

het Darwin Centre om Lonely George een bezoek te brengen. Het is ongeveer

een half uur lopen door de stad en een half uur over een bestrate weg buiten. In

verband met Roderick zijn knie, moeten we toch onze bestemming een beetje

slim uitzoeken. Ook nu passeren we weer allerhande leuke winkels. Deze heeft

wel heel veel werk van de voorgevel gemaakt.


 


Zoals al vermeld, heel veel kunstnijverheid, maar zo leuk! Primaire kleuren,

originele beelden, prachtige Ecuadoriaanse wandkleden, sieraden, kleding. Hier

zou je echt een grote zak met geld te besteden moeten hebben, plus een extra

boot als opslag. Maar aangezien we naar alle waarschijnlijkheid nog een poosje

wegblijven, laten we het meeste in de winkels liggen. Aan boord begint alles wat

je niet gebruikt binnen de kortst mogelijke tijd te schimmelen of te corroderen,

dus dat zou jammer zijn van al die mooie spullen.


 


Daar is hij dan, Darwin zelf. Aan het begin van het pad naar het Nationaal Park.


 


Overal vliegen er Darwin Finches, Darwin Vinken, rond, daarmee is het begin

gelegd van zijn Evolutie theorie. De vinken zijn in basis hetzelfde, maar degenen

die op de grond leven en zaden eten hebben korte stevige snavels, degenen, die

insecten ergens tussen uit moeten poeren, hebben heel lange, sprietachtige

snavels, die van cactusbloesem leven hebben weer een andere vorm.

Eerst gaan we uitzoeken waar we onze verplichte National Park Fee kunnen

voldoen, honderd dollar per persoon. We komen bij een kantoortje, daar leggen

we in goed Spaans uit, wat we willen en ja, hij snapt het. Staat op en loopt voor

ons uit. Vervolgens komen we in het gebouw van de Directie van het Nationaal

Park, dat ziet er logisch uit, maar nee daar gaan we weer doorheen, dus we

krijgen nu onze twijfels.

Via een paadje boven de bomen en cactussen komen we op het eind bij een

getralied raam en daar zit de Tresorio, in dit geval een officiële dame in uniform.

Op een klein plankje moeten we alle formulieren invullen, dan mogen we onze

200 dollar achterlaten. Zonder betalingsbewijs van de NPF krijgen we van de

Portcaptain geen toestemming om Galapagos te verlaten. Daar had hij al voor

gewaarschuwd. Maar dat waren we ook in het geheel niet van plan.


 


Eindelijk klaar, weer door het directie gebouw en dan mogen we naar het Darwin

Centre. Er staan wat informatie borden en vooral veel over hoe milieuvriendelijk

ze bezig zijn en wat iedereen anders verkeerd gedaan heeft. Er is duidelijk een

gebrek aan geld, het geheel ziet er een beetje shabby uit.


 


We dwalen nog een poosje en daar eindelijk zien we de eerste reuze

schildpadden. En reusachtig zijn ze, zeker meer dan een meter.



En ook hier weer een enorm cactus bos, hiernaast een foto van de dikke stam.


 


En dan onverwacht staan we bij de verblijfplaats van Lonely George. Nou dat

was me wat. Een sullige oude schildpad, niet eens de grootste, maar wel de

laatste van zijn soort, als hij sterft is het ras uitgestorven. Of we daar nu zo

rouwig om moeten zijn? Hij leeft samen met 2 vrouwtjes van een ander soort,

die hij het aankijken niet waard vindt en heeft het net zo warm als wij. Maar

okay, als je op Galapagos geweest bent, moet je gewoon LG bezocht hebben.

Hiervan acte. En hier dan een foto van de kont van George.


 


We hebben op een bankje wat gedronken, wat zitten te wachten, hebben de

schildpadden opvang en kweek bezichtigd, nog wat gezeten en wat gebeurt er

na een uur...hij beweegt! Yes, toch niet voor niets. Wat een raar beest met zijn

lange nek en hoge poten. Je kunt hier duidelijk het verschilzien tussen een

zadeldekschildpad en een met een bol schild. Door de knik in het schild en zijn

lange nek kan hij bij hoger voer komen.


   


Er is dus een kweekstation voor deze Giant Turtoises,  en ze lopen in

afgeschermde gedeeltes, in alle maten. ieder met een eigen rugnummer.


 


En verder maar weer, we willen wel alles gezien hebben. Je moet het hier wel

allemaal zelf uitzoeken. We komen langs een reuzeschilpad die geanimeerd staat

te eten. Het is ook weer een knots van een beest en ik zou zeker niet je vinger

voor zijn mond houden, hij kraakt de takjes alsof het niets is.


 


Dan op zoek naar de Iguana's. Helaas wordt hun leefgebied net onder handen

genomen, dus daar mag je ook niet lopen, maar in een paar afgeschermde

plaatsen kun je er naar kijken. Wat een rare zijn dit. Op Curacao hebben we er

heel wat gezien, maar deze bruine is wel heel guitig.


 


We hebben het nu wel gezien en net als we de bocht omgaan zien we nog een

hele kluit reuze schildpadden in de file staan.



Op de terugweg wil ik even bij zee kijken er is daar een soort betonnen pier,

waar we even oplopen. Er ligt wel veel zooi op. Als we beter kijken blijken het

allemaal Marine Leguanen te zijn, die in de zon liggen op te warmen om weer

energie te krijgen. Ze liggen letterlijk op apegapen. Deze dieren grazen op de

rotsen onder water, hebben ongelooflijk sterke klauwpoten, dat moet ook wel

willen ze zich vast kunnen houden in de donderende golven. Maar ze zijn

koudbloedig en moeten hun energie uit de zonnewarmte opladen. Ze zijn niet zo

groot, ongeveer tussen de 30 en 70 cm.



   


   


 


Ook zijn hier tientallen veelkleurige krabben op de stenen en op de mangroven.


 


Tijd om terug te gaan, we komen voor de tweede maal langs een kunstwinkel,

waar de vrouw ons binnen nodigt om te kijken wat een mooie spullen ze heeft.

Nou die heeft ze inderdaad. Ik vertel haar dat we op een boot wonen en dat we

niet van plan zijn iets te kopen, maar mooi dat ik het vind!!! Als ze hoort dat wij

uit Holland komen, vraagt ze ineens of we "een lekker bakkie koffie"willen. Zo

grappig, dus ja natuurlijk. Ale is Columbiaanse, heeft in New Zealand en Samoa

gewoond, doet nu een winkeltje op Galapagos, gesprekstof genoeg dus. Zij had/

heeft een Nederlandse vriend, vandaar haar Nederlandse kreten. De Hollandse

vriend was niet zo clever, volgens haar eigen woorden, anders had ze wel

gezegd, Liefie kom direct hier naar toe. Wat een leuke meid. Ze geeft ons direct

een adresje in Samoa waar we langs moeten gaan.


 


Dinsdag, 20 maart 2012, Academy Bay, Santa Cruz, Galapagos.


Al met al is het gisteren fout gegaan met de afspraak met immigratie, dus dat

moet vanochtend als eerste geregeld worden. We nemen contact op met onze

agent en Roderick moet direct naar het "public dock" komen, waar Santiago

staat te wachten om met hem naar immigratie te gaan. Altijd scheuren de taxi's

af en aan en nu natuurlijk komt er geen een. We hebben al opgeroepen via VHF,

je kunt ook naar ze fluiten, dus dat doen we ook, zwaaien en roepen en dan

eindelijk daar komt er één. Het valt voor Roderick niet mee om deze toeren uit

te halen, hij heeft nog steeds erg last van zijn knie, lopen gaat wel goed, maar 1

verkeerde beweging en dan is het weer mis. Jammer, maar dat is niet anders.


 


Na veel zoeken en vragen op de pier, vindt hij Santiago, die we nog nooit

ontmoet hebben, vervolgens gaan ze met een taxi een eind weg naar

immigratie. Ze stoppen bij een gribus, Roderick dacht echt even dat hij er nu

ingetuind was en dat hij nu geripped zou worden, maar nee, ze waren echt bij

immigratie. Nu hebben we dan een mooi Galapagos stempel in ons paspoort.

Er liggen ook 6 originele zeilschepen uit de buurt van Samoa en Fidji, prachtig

gedecoreerde katamarans, die gezamenlijk een promotie tour maken.



Als Roderick weer terug is, gaan we een uurtje later samen naar de stad, er

moet nog watersportwinkel hier zitten en hij wil een waterpomp kopen als extra

hulp voor de watermaker. We hebben het adres van iemand gekregen en gaan

daar lopend op af. Helaas was het adres niet juist, het was een straat ervoor,

dus we zijn zowat de hele stad doorgelopen en weer terug. Maar overal

nagevraagd en toch gevonden. De Bodega Blanca. Hij slaagt voor de aankopen,

maar dan komt het op betalen aan. Het is een fors bedrag, dus hij betaalt met

zijn Visa card. En ja  hoor, het wil niet, het werkt niet, meisje erbij, nog een

meisje er bij, leiding erbij, we zien de bui al hangen. Maar dit keer lag het niet

aan ons, hun apparaat werkt niet goed. Na een half uur hebben we nog steeds

niet betaald, dan komt de  eigenaar zich excuseren voor het ongemak. Dat

scheelt alweer. Uiteindelijk gaat een van de winkelbedienden met de Visakaart

naar de speelgoedwinkel van zijn zuster om daar de kaart door het apparaat te

halen. Aldus betaald en hopenlijk niet bestolen.


   


We halen nog een paar verse broodjes en dan is het de hoogste tijd om aan

boord te gaan. We zitten net lekker aan een drankje, het water is erg onrustig er

loopt een hoge deining de baai binnen. Zoals al eerder gezegd, de baai ligt

mudvol. Er raakt een katamaran op drift, we draaien raar tegen elkaar in, we

kijken voortdurend om ons heen. En dan plotseling ligt onze voorbuurman vlak

voor onze boeg. Ook zijn anker is gaan krabben. Dit is een passagiersboot en op

één man na is iedereen de wal op. Roderick sommeert de man de boot hier weg

te halen, maar de kapitein is aan de wal. Hun rubberboot schampt al steeds

onze boeg en ligt tegen onze ankerketting. De wachtsman wordt steeds

zenuwachtiger, maar wij ook. Het is een grote jongen en wij kunnen niet weg,

want hij ligt recht boven ons anker. Uiteindelijk wordt de kapitein met een

dinghy gebracht, die vindt het maar lastig en steekt nog even een vinger op naar

Roderick. Maar uiteindelijk gaat hij wel weg. Wat een gedoe.


 


De golven blijven maar de baai in lopen, je kunt het op de foto niet zo goed zien,

maar ze zijn gigantisch, zeker 3 meter hoge rollers. En daar komt het volgende

schip in de problemen, een grote passagierskatamaran dreigt op de rotsblokken

van de strekdam te lopen. Met man en macht weten ze de zaak weer in goede

banen te leiden.


 


 


Een enerverende middag.


Donderdag, 22 maart 2012, Academy Bay, Santa Cruz, Galapagos.


Het is hier al vroeg snikheet, ik wil graag naar het strand, beesten kijken,

snorkelen, zwemmen. We laten ons op een ander punt afzetten door de

watertaxi en binnen 20 minuten zijn we al bij een strandje, maar aangezien wij

dachten dat het volgende strandje nog mooier zou zijn, begonnen we de

wandeling naar Las Grietas, over een verhard pad. Helaas hadden we 2

beschrijvingen door elkaar gehaald. Eerst werd het pad wat rommeliger met wat

meer stenen, maar Roderick liep heel voorzichtig en ik ook trouwens, maar de

lavabrokken werden steeds scherper en moeizamer te belopen, door moeras

heen, stuk bergop, stuk bergaf, maar ja nu zijn we er al bijna. Kortom in de

bloedhitte met een tas met zwemvliezen en snorkels bijna een uur gestrompld.

Vrijwel geen beest gezien. Toen kwamen we Las Grietas, een kloof waar je in

superhelder water kunt zwemmen. Tja toen wisten we het weer. Maar het

laatste stuk is eerst over een trap de kloof in, geen probleem dus, maar daarna

moet je echt over meters grote blokken kruipen en klauteren en dat was voor

Roderick echt niet te doen en helaas voor mij ook niet. Dus onder ons hoorden

we andere mensen heerlijk in het water plonzen. Dat was voor ons niet

weggelegd, daarbij was ik ook nog mijn badpak vergeten, slim he! De hele weg

weer terug dus.


 


 


Op de terugweg bij het strandje alsnog een sjaal omgeknoopt en nog even

gesnorkeld. Ook hier bijna niets gezien, het kan niet altijd feest zijn.


 


Daarna onszelf getrakteerd op een zeer duur, maar ijskoud biertje en daar erg

van genoten. Dan met de taxi weer terug aan boord, in dit geval een kort tripje,

we liggen direct achter het grote witte schip.


 


Op tijd terug voor het volgende hoogwater. Er is weer veel deining, maar geen

problemen van belang. Wel komt er een schip zo dicht naast ons ankeren, dat

Roderick daar weer wat over moet zeggen. En de locale schippers zijn toch wel

macho's, die willen dat niet. Daarbij varen ze met betalende passagiers, dus ze

willen als kapitein geen gezichtsverlies.  Roderick spreekt als kapitein de andere

kapitein aan, dat hij zijn schip wat verderop moet ankeren. Reactie geen, alleen

een schouderophalen. Dan nog een keer met wat stemverheffing, reactie geen.

Dan dreigt Roderick met de autoriteiten en dat de andere kapitein aansprakelijk

is voor eventuele schade en dan eindelijk wordt er wat actie ondernomen.

Waarom toch altijd zo moeilijk? Dan gaan we lekker eten, Roderick heeft een

lekker prutje gemaakt met Smac, uien, taugeh, tagliatelle en omelet. Om half 8

licht hij uitgeteld in bed.


Vrijdag,23 maart2012, Academy bay, Santa Cruz, Galapagos.


Galapagos dus, het is zeker niet wat je er van verwacht, kale rotsen stikvol

dieren. Hier is het tamelijk geciviliseerd. Er zijn wel dieren, maar je moet ze net

treffen. Af en toe een zeehond, een grote schildpad, een bosje Marine Iguanas,

een tiental grote oranje krabben en overal pelikanen. Er zijn wel grote kolonie's

dieren, maar daar kom je niet bij. Hetzij op een ander eiland of in verboden

gebied, dit laatste is dus bijna overal het geval.  Dus op dat punt toch wel wat

teleurgesteld. Het stadje Puerto Ayora is zonder meer leuk, de Academy baai is

mooi en levendig, dus wat dat betreft. Maar we hebben wel vaker in een mooie

baai gelegen voor heel wat minder geld. We hebben nu al in totaal 600 dollar

betaald alleen om hier te liggen. We mogen naar geen enkel ander eiland, we

mogen nergens anders voor anker, nergens aan land. Als we een tour willen

maken, kost dat goud geld en zit je met 20 man hutje mutje op een kleine boot.

We gaan kijken of er een tour te boeken is voor een van de eilandjes ten

noorden van Santa Cruz, daar moeten veel zeeleeuwen en een kolonie blue

footed boobies zijn. Dat lijkt ons leuk. De overige interessante plaatsen hier op

het eiland zijn bijna alleen te voet bereikbaar en meestal is dat een flinke tippel.

De fumifigationman is intussen langs geweest, die heeft voor 65 dollar de hele

boot vol troep gespoten, biologisch afbreekbaar weliswaar, maar op onze

gelakte vloer en kastjes blijft een olieachtige laag achter, waar je op uitglijdt,

dus de hele boot gedweild en afgelapt.


Vandaag maar weer even rustig aan, we gaan even naar de stad, Roderick gaat

langs de ferreteria, de Capitania en langs een soort reisbureautje. Ik wandel

een stuk verder naar de Mercado om wat vlees te kunnen kopen. Het vlees ligt

in een beetje onherkenbare brokken, het ziet er wel prima uit, als ik vraag wat

voor vlees het is, slaat het oude wijfie lachend op haar kont, Vaca roepend.

Okay iets als runderbiefstuk dus. Prima en erg lekker. Ik haal nog meer verse

waar en neem een taxi terug naar de pier. Roderick heeft intussen ook zijn

huiswerk gedaan. Een dagtripje naar North Seymour, wat we wilden, blijkt 160

dollar per persoon te kosten en dan mag je nog blij zijn als er een plaatsje is

volgende week. Nou dat is gewoon te gek. Maar de man van het reisbureau

zegt grijnzend, dat de toeristen, dat graag ervoor betalen.... Nou wij niet dus!

Bij de Capitania heeft hij geïnformeerd of wij wel rond het eiland mogen varen.

Ja hoor, dat mag, maar nergens stoppen, nergens voor anker, nergens aan land

en zeker niet naar een ander eiland. Okay, dat dachten we al begrepen te

hebben. De mogelijkheden zijn dus wat beperkt, maar van de week gaan we

toch wel proberen een tochtje met ons eigen schip maken. We gaan lekker weer

aan boord.


Zaterdag, 24 maart 2012, Santa Cruz, Academy Bay en Tortuga Bay


 


Het wordt een wandeldag vandaag. Roderick denkt dat hij dat met zijn knie wel

aan kan. We gaan naar het strand van Tortuga Bay, de wandeling is 45 minuten

over een verhard pad, dat moet kunnen. Eerst met de watertaxi, dan 20

minuten naar het begin van het pad, startpunt boven aan een hoge granieten

trap met ongelijke treden. Daar moet je je bij een kantoortje melden met

naam, identificatie enz. dan kunnen we aan het officiële traject beginnen.


 


Het is inderdaad een mooi pad, helemaal bestraat met zeshoekige stenen, goed

te belopen voor normale mensen, door een prachtig natuurgebied. Alleen helling

op en helling af. Roderick heeft het echt moeilijk en ik niet minder. En het is heet,

heet! 


 


Uiteindelijk komen we dan aan op het strand en wat voor strand... Wat mij

betreft het mooiste strand wat ik ooit gezien heb. Een poedersuiker wit stralend

strand, een azuurblauwe oceaan met grote donderende brekers, omzoomd door

groene mangroves, een felblauwe lucht en overal pelikanen.


 


 

 

Aan de zoom van het duin mag je niet lopen, daar komen de schildpadden 's

nachts eieren leggen. Je ziet ook duidelijk de sporen van hun flippers en hun

staartje. Alleen mag je bij dit strand niet zwemmen, dat is veel te gevaarlijk,

dus we moeten doorlopen naar de volgende baai. Wederom een stief half uurtje.

Maar nu over dit beeldschone strand met mijn voeten door het water. Dat is

zeker geen straf. We passeren nog een rif, het water is zo helder, zelfs de

zandkleurige vissen zie je duidelijk zwemmen.


  


En dan eindelijk komen wij bij een baai met heel rustig water en overal

schaduwrijke mangroven.


 


Een boom nemen we in gebruik als kapstok, parasol en zitbank. Ik ga direct het

water in, Roderick kan geen poot meer verzetten, die houdt zich bezig met de

Darwinvinken. Ze komen heel dichtbij, één landt zelfs op zijn knie. Leuk hoor,

maar in Nederland vonden we de mussen en koolmeesjes ook heel leuk. En het

verschil tussen een bijna uitgestorven huismus en een speciale Darwinvink:

600 dollar en 14000 kilometer.


 


 


In de lagune grote grijze roggen, die zich in een mum van tijd onder het zand

begraven. Er moeten ook veel white tip haaien zijn, maar die heb ik niet gezien.


 


Na een paar uurtjes vangen we weer aan met de terugtocht, we hebben nog

een stukje te gaan....

 

 

 

Op het moment dat je het strand weer verlaat, slaat direct de hitte op je neer.

We zijn tenslotte in de Tropen. We hebben onszelf een ijskoud groot bier in een

bevroren glas beloofd bij terugkomst. Als we dat maar vaak genoeg zeggen,

blijven onze voeten wel doorgaan.  


 


We zijn al weer bij de officina aangekomen, waar we ons weer moeten

afmelden. In de verte ligt ons schip, alleen nog daar naar toe te komen...

Kijk en dit is dan weer het leuke van Galapagos, onderweg naar het caféterras

kom je dit dan tegen (en de groeten van Opa Jan).


 


Als we weer naar het dock terug wandelen voor de watertaxi kunnen we bijna

niet meer op onze voeten staan, maar het was een SUPERDAG.




Zondag, 25 maart 2012, Academy Bay, Santa Cruz, Galapagos.


Rustdag! Ja we gaan geen wandeltour ondernemen, maar alles is relatief. We

beginnen met een lekker ontbijtje en een kop koffie in de kuip. Dan bedenk ik

dat het eigenlijk heel rustig water is, zodat dit een prima moment is om de

onderkant van het schip weer af te krabben. Dit keer geen mossels maar lange

baarden algenaangroei aan de zijkant, net aan de bovenkant van de waterlijn,

plus over het hele onderwaterschip donkerbruine aangroei. Het ziet er niet uit.

Ik ben zeker 2 uur in het water bezig geweest, bij het afkrabben komen er ook

weer allerhande krabbetjes op je lijf zitten, tenslotte verniel ik hun

leefomgeving en zoeken ze nieuw houvast. Doet gewoon zeer op mijn blote

benen. De Bullseye Puffervissen vinden het prima, die laten zich op deze manier

voeren. Eerst heb ik er 10 om me heen, dan 40 en op het laatst een stuk of

100, waaronder een paar flinke exemplaren. Ik draag behalve mijn snorkel en

vliezen ook stoppers in mijn oren, omdat ik steeds onder water duik. Na afloop

even buiten douchen, maar ik houd toch nog uren last van water in mijn oor.

Onderhand is Roderick wederom bezig om een hulppomp voor de watermaker

te zetten. Een crime! Ene hut overhoop voor het gereedschap, andere hut

helemaal leeg om erbij te kunnen. Dan opgevouwen (arme knie) proberen alles

voor elkaar te krijgen, zijn handen nat en warm, na een half uurtje ligt zijn huid

weer overal open. In de kleine hut is het ook snikheet. Hopen dat het gaat

werken, dit is het laatste wat hij wil proberen. Intussen ben ik al een paar uur

met de website bezig, we hebben weer zoveel mooie foto's en ik wil het jullie zo

graag laten zien. En nu, na drie uur, loopt er ineens allemaal "water"uit mijn

oor, het blijkt een krabbetje te zijn van wel bijna een centimeter.

Wij kregen gisteravond trouwens een leuke email binnen van een paar Belgische

fans, we voelen ons vereerd. Dank jullie wel Lizzy en Bob.


Hallo Yvonne , Roderick ,


Ik heb jullie al een tijdje willen feliciteren met jullie avontuur , nu doe ik het dan maar.

Wij (mijn echgenote en ik) volgen jullie reisverslagen op de voet en zijn uitermate

geinteresseerd in jullie reilen en zeilen.

Ik wil jullie nogmaal proficiat wensen omwille van die uitgebreide verslagen (aangevuld

met prachtige foto's)  , verslagen die een gedetailleerd beeld geven van wat jullie allemaal

meemaken.

Ik volg verscheidene vertrekkers , maar -echt waar - jullie verhaal boeit me het mees ,t

ook omwille van de onschatbare praktische informatie die jullie er aan toevoegen.

Het panama kanaal blijft voor vele potentiele vertrekkers - zoals wij dat zijn trouwens -

een geheimzinnig mysterie . Na jullie beschrijving weet een onervaren zeiler nu meteen al

wat te verwachten bij aankomst.

Wij hebben dezelfde boot als die van jullie , zij het wat ouder , dus mijn aandacht is

tevens gespits op wat allemaal kan verkeerd gaan onderweg , alhoewel ik van harte hoop

dat jullie gespaard blijven van al te doffe ellende , en in het bijzonder

mechanische/electrische enz. mankementen aan de boot.

Wij hopen van hetzelfde tracé als dat van jullie te kunnen immiteren over een jaartje of

twee wanneer mijn echtgenote ook de professionele boeken kan sluiten.  


Aub , blijf op dezelfde manier jullie reis beschrijven , het is werkelijk zeer aangenaam om

dat alles te lezen.

Galapagos  dus ,  op zich al een hele prestatie om daar te geraken , en wellicht moet het

mooiste nog beginnen.

Ik ben zelf ook duiker , dus je kan je voorstellen hoe verlekkerd ik  uitkijk naar die

prachtige atollen en koraalriffen die jullie nog ziullen tegenkomen.

Ofschoon ik vele jaren geleden (zowat 30 jaar) al een zeilcharter toertje deed van

Martinique tot Granada en bijgevolg nog wel min of meer weet wat te verwachten , blijft

het toch steeds aangenaam om alles via jullie site terug te kunnen zien.

Keep up the good work please.


Groetjes van 2 Vlaamse fans

Lizzy en Bob 


***


Maandag, 26 maart 2012, Puerto Ayora, Academy Bay.


De watermaker doet het weer, hopenlijk nu voor langere tijd. Dus nu de hutten

weer ingeruimd zijn, hebben we zowel weer leefruimte als water. Houden zo.

Verder hebben we het rustig gehouden. Gewoon lekker buiten zitten onder het

zonnezeil en een beetje rond kijken. Hier in de baai gebeurt altijd van alles.

Er ligt vlak bij ons een vrachtschip afgemeerd en dat wordt per vlot met een klein

bootje als aandrijving gelost. Ze zijn al 5 dagen bezig. De ene keer komen ze

langs varen afgeladen met groene kolen en plastic stoelen, de volgende keer met

matrassen, aardappelen en toiletpapier en zoals nu met 2 grote blauwe plastic

containers, waarvan de inhoud onbekend blijft. Het blijft maar doorgaan.


 


 


Verder is het een komen en gaan van watertaxi's, pendel(rubber)boten, die

passagiers van en naar de grote toeristenboten brengen en daarna met een

dinghy vol koffers voorbij komen, havenautoriteiten, die de schepen bezoeken, de

vuilnisboot, de waterboot, de leveranciers met een afgeladen dinghy met kratten

eten en dat allemaal met een behoorlijke golfslag. En soms hebben ook officiële

mensen motorpech en dobberen die een poos rond. In het midden van de boot zit

een man met een open laptopcomputer op schoot, waarschijnlijk vraagt hij

advies wat te doen, na een half uur vervolgen zij ook weer hun weg. 's Avonds

krijgen we voor het eerst sinds weken een flinke regenbui, daar zijn we wel blij

mee. Het schip en de zeilen zijn stinkend vies van ons verblijf in Panama en vol

aangekoekt zout. Er komt gewoon zwarte drab vanaf. Zelf gaan we er ook lekker

in staan. We moeten toch altijd zuinig aan doen met water en nu valt er een

gratis stortbad zoet water, koelt ook heerlijk af. Bij Panama en onderweg naar

Galapagos waren de nachten best koud in verband met de Humboldtstroom of

zoals ze hier zeggen de Peru-current, die vanaf de Zuidpool langs de westkust

van Zuid Amerika noordwaarts gaat. Galapagos ligt op een kruispunt van 3

stromingen, de koude Humboldtstroom,  de warme Equatoriale tegenstroom en

nog een staartje van de California stroom, het water is hier bijzonder voedselrijk

vandaar ook zoveel dierenleven.


   


Dinsdag, 27 maart 2012, Academy Bay, Santa Cruz, Galapagos.


Vandaag gaan we met ons eigen schip op excursie. We willen langs de oostkust

van Santa Cruz varen naar de noordoost punt richting Seymour Island. op zoek

naar zeeleeuwen en Blue footed Boobies.

Om 5.15 uur gaat de wekker, om 6 uur, zodra het licht wordt lichten we het

anker. Het is vandaag een voorspelde windstille dag, om beesten te speuren op

zee is dat heel gunstig. Het is een uur voor laag water, het is best een eind varen,

we hebben 6 uur om heen te gaan en dan keren we om, dan 6 uur terug om net

voor donker weer te ankeren in Puerto Ayora.

We varen op de motor, zo dicht langs de kust als mogelijk, er zijn veel rotsen net

onder water en een zware branding, dus we moeten toch altijd een behoorlijke

afstand houden. Bijna direct zien we een grote zeeschildpad van meer dan een

meter, dat begint goed, dan zien we een driehoekige vin, scherp als een

plamuurmes, een haai dus. Als we bij Punta Nunez komen raken we verzeild

tussen wel 40 grote zeeschildpadden, die gaan denk ik net ontbijten. We zetten

de motor uit en drijven er een poosje tussen. Je zit de hele tijd te speuren, je ziet

eerst iets boven water, waarvan je niet weet wat het is, het kan de kop van een

Griend zijn of van een andere walvisachtige, dan zie je ineens een periscoopnekje

boven water komen met een rond koppie erop met een grote grijns. Zo'n leuk

gezicht. Het zijn joekels van schildpadden, allemaal tussen de 1 en 1,5 meter.

Moeilijk te fotograferen door de golfbeweging van zowel het water als van de

boot kan de camera slecht scherp stellen. Heb je net een schildpad in volle glorie

in focus, duikt hij ineen onder, dus weer een foto van alleen de plons.


 

 

 


We varen verder langs het eiland (Santa Cruz dus) naar de Gordon Rocks.

Onderweg zien we veel grote roggen gezien, verticaal opspringend uit het water,

flapperend met hun vleugels of voorbij zwemmend aan de oppervlakte met alleen

2 vleugeltips boven water.


 


 


We varen continue op de motor, maar uiteindelijk ter hoogte van de noordpunt

van het eiland Baltra, moeten we toch omkeren, anders wordt het echt te laat en

moeten we in het donker langs de kust, nu kunnen we het misschien nog net

redden bij het laatste daglicht. Geen zeeleeuw gezien, die zitten nog net 2

eilandjes verderop, wel  een aantal Tropicbirds, dat zijn een soort meeuwen,

maar met een pluimstaart, die bestaat uit 2 wel 50 cm lange veren. Op het

moment dat we verstandig omkeren, maar in ons hart nog 2 uur door hadden

willen gaan, komen er een aantal driehoekige vinnen op ons af zwemmen. Haaien.

Ze komen heel rustig steeds dichterbij, er is een duidelijk verschil met de punten

van de rogvleugels. Net voordat we kunnen zien, wat voor haaien er onder zitten,

duiken ze onder. Het waren er heel wat. En tjonge wat is het heet!


 


Op het moment dat we de baai invaren, zakt de zon achter de horizon en in het

laatste licht ankeren we. Bekaf van al het rondspeuren, rozig van al die zon, om

19.00 uur liggen we in bed.


Woensdag, 28 maart 2012, Academy Bay, Puerto Ayora.


Er moet vandaag weer eens wat constructiefs gedaan. Voor we van boord gaan

zetten we de kledingkasten open, halen het vak met de regenbroeken en extra

zwemvesten leeg en leggen alles open neer om te kunnen luchten en drogen.

Iedere keer pakken we een ander gedeelte aan, anders schimmelt het onder je

handen weg.  De hitte samen met de zoute lucht en de condens zijn funest voor

de spullen.

We gaan langs diverse winkels voor een aansluiting, voor wat levensmiddelen

aanvulling, voor wat verswaren, voor een Galapagostropenpet met een flap in de

nek. We lopen ons een versuffing. Bij een lokaal restaurantje nemen we een

"almuerzo", dat is de lunch van de dag. Je schuift aan een grote tafel aan en

krijgt onmiddellijk geserveerd. Eerst een lekker glas koude papayalimonade, dan

direct een enorme kom dikke soep en daarna een vleesstoofpot met rijst en wat

tomatensalade. Het smaakt heerlijk, de uitbaters zijn trots dat wij bij hen komen

eten. We prijzen hun lekkere eten en gaan afrekenen, 7 dollar voor ons samen.

Tja dat zijn de betere prijzen. We lopen weer terug naar het dock voor de

watertaxi, Roderick gaat de boodschappen aan boord brengen en de laptop (incl.

antenne en electriciteitskabel en omvormer, altijd een hele tas vol) op te halen.

Intussen ga ik wat lekkers voor bij de koffie halen, want we willen eerst bij

Ale(jandra) een bakje koffie drinken en dan naar een cafe waar we een goede

Wifi ontvangst hebben om de email op te halen en de website opnieuw te

uploaden. Per ongeluk heb ik in het schemerduister een knop aangeraakt

waardoor de pagina instelling verandert, op zich niet zo'n ramp, maar de

veranderingen zijn opgeslagen, dat heb ik onderhand al weer hersteld, maar het

programma vindt nu dat alle 597 files, de hele website dus, opnieuw geladen

moet worden. Dat duurt wel een stief kwartiertje, zeker met de

Internetverbinding hier. We mogen wel oppassen, dat we niet stomdronken

worden. We moeten toch af en toe wat bestellen.

Terwijl  ik op de pier wacht en ronddrentel, kijkend naar de zeeleeuwen, de fel

oranje krabben, de joekelgrote reiger en de duikvluchten van de pelikanen, komt

er ineens een stel op mij afgelopen: Hee, Happy Bird! wat leuk, jullie ook hier...De

vrouw omhelst me, ze is echt blij mij te zien, maar wie is ze? Het zijn Sue en Bob

van de Mewari, daar hebben we een jaar geleden in St. Lucia samen in dat leuke

kleine restaurantje aan de Rodney Bay gezeten. Zij zijn net aangekomen, we

nemen plaats op een bankje, zij pakt direct een opschrijfboekje voor mijn tips

betreffende Puerto Ayora. Eigenlijk lopen we allemaal zo rond, altijd op zoek naar

informatie. Een half uur later komt Roderick terug, niet met de watertaxi maar in

de snelle dinghy van de Portcaptain. Leuk dat hij hem een lift geeft, ze zijn in een

geanimeerd gesprek gewikkeld, alleen kan Roderick met zijn knie bijna niet op de

ponton stappen vanuit die lage dinghy, plus ook nog een zware schoudertas. Hij

loopt de steiger op en daar komt het volgende stel: Hee Happy Bird......

Een half uur later vervolgen we onze weg naar de winkel van Ale en roepen daar

brutaal om een bakkie koffie, wat ze dan ook terstond gaat zetten. Wat verkoopt

ze toch een mooie  en ook leuke spullen.


 


 


Toch nog een zooitje Blue footed Boobies gezien, eindelijk weet ik de Nederlandse

naam weer: een Blauwpootgent. Er zwom er trouwens één  een poos vlak bij de

boot,  ik had hem niet herkend, vermoedelijk was deze vogel nog niet volwassen

en daardoor donkerder, maar ineens krabde hij achter zijn oor met een grote

blauwe vlerk. Daarbij drijft hij natuurlijk ook op zijn witte buik, die zie je dan niet.

Ik had graag een kolonie bezocht. Maar deze verwent mij ook, hij is steeds in de

buurt en af en toe neemt hij een paar vriendjes mee, met de rubberboot konden

we vlak bij hem komen en hem eens goed bestuderen. Zijn poten zijn echt

opvallend blauw, zijn snavel is ook fletsblauw en zijn ogen fel lichtblauw.


 


In de tuin zittend, kop koffie met een soort roomhoorn, gezellig pratend, Ale

heeft heel veel te vertellen. Heerlijk. Dan gaan we naar het cafe voor het Internet

en voor het goudgele ijskoude bier natuurlijk. Onderweg worden we voor de

derde maal aangehouden en omhelsd, nu zijn het de mensen van de Viatrix.

Eenmaal in het cafe zijn we echt wel toe aan dat pilsje, we hebben zoveel staan

praten. De computer geïstalleerd, Internet ho maar. Van alles geprobeerd,

opnieuw opgestart, alle beschikbare verbindingen geprobeerd, we krijgen af en

toe contact, maar liggen er binnen 20 seconden weer uit. Waarschijnlijk een

storing op het netwerk van het eiland. Dus de hele handel weer ingepakt en wat

dat betreft onverrichterzake weer terug. Dan nog langs de bank, we willen nog

wat reserve dollars opnemen. Ook dat lukt niet, dat is wel ernstig, ik hoop niet

dat ze nu mijn kaart geblokkeerd hebben. Hier kan ik wel zenuwachtig om

worden. Morgen maar weer proberen. Dan kaarten kopen voor de familie, dat

doen we niet zo heel vaak, alleen kleinzoon Bart krijgt in ieder geval uit ieder land

een kaart. De kosten zijn niet zozeer de kaarten, maar altijd de postzegels. Maar

natuurlijk is het stoer om van je vader en moeder ( zusje en zwager) een kaart

uit Galapagos te krijgen. Graag zou ik jullie allemaal  een kaartje gestuurd

hebben, maar dat zit er met ons Pensionado inkomen niet meer in. Dan nog naar

het postkantoor in mijn beste Spaans zeggen, dat ik wel hele mooie postzegels

wil hebben, anders krijg je misschien zo'n stom stempeltje. Nou dat hebben ze

beslist gedaan. En dan weer met alle spullen in de watertaxi en van de watertaxi

aan boord klauteren. Dit is zomaar een dagje uit ons zeilersbestaan.


 


Vrijdag, 30 maart 2012, Academy Bay, Puerto Ayora, Galapagos.


Er woedt een harde storm op de zuidelijke Pacific Ocean, zo'n 4000 kilometer

zuidelijk van ons, die veroorzaakt flinke golven, die steeds verder naar het

Noorden doorlopen en de uitlopers daarvan komen nu vanaf het Zuiden recht bij

ons de Academy Bay in. Het schip ligt de hele dag te rollen, je kunt bijna niet op

je benen blijven staan. Er mag ook niets los op tafel of op het aanrecht staan.

Alles valt om. Het is doodvermoeiend. Wij hebben nu onze eigen rubberboot

opgepompt voor als er maar 1 van ons wat boodschappen in de stad moet doen,

ook kunnen we dan wat bezoekjes bij de andere boten afleggen.


 


En vanuit de rubberboot zie je natuurlijk meer in het water, dan dat je met een

watertaxi naar de kant stuift. Een zeeleeuw die vlakbij boven water komt, rustig

even op zijn rug blijft drijven en dan weer verder gaat. Een zeeleeuw bij de

pontoon. Er zat duidelijk een school vissen onder ons, van alle kanten kwamen

pelikanen en Boobies aanvliegen, één scheerde er rakelings langs Roderick zijn

hoofd. We zijn nog achter een paar excursies aangeweest, maar de prijzen zijn

echt te dol, plus dat je met 12 man op een bankje van een klein visbootje hutje

bij mutje zit. Daar hebben we gewoon geen zin in. En zo langzamerhand hebben

we alle dieren uit de Archipel wel ontmoet, behalve de pinguins. In het Spaans

heet het hier trouwens de Archipeleago de Colon. Nu we een beetje gewend zijn,

wordt het ook steeds leuker. Je weet precies bij welke rotsblokken die oranje

grote krabben zitten, waar de marine iguanas liggen te zonnen, waar je de

meeste kans op zeeleeuwen maakt. En zeg nou zelf, waar maak je nu mee,

dat als je naar een cafeetje loopt er ineens een pelikaan hardrennend over de

straat komt flapperen, die een mooie visfilet van de visafslag gestolen heeft en

opgejaagd wordt door een zeeleeuw, die hem weer afjat. Vanochtend vroeg is

Roderick naar het kantoor van onze agent geweest, we hebben diesel nodig, voor

de grote oversteek (3000 Nmijl naar de Marquesas) moeten alle tanks helemaal

vol zijn. Diesel mag je niet zomaar kopen. De agent moet bij de portcaptain

permissie halen om aan ons te laten leveren. Dan komt de agent langs om alvast

het geld (veel) op te halen en vanmiddag zal het dan geleverd worden door een

bootje. We kunnen dus niet weg. Als de afgesproken tijd allang verstreken is,

komt de agent langs, het wordt niet vandaag, de portcaptain geeft voor vandaag

geen toestemming, morgenochtend komen ze. Okay. Dus duiken we alletwee

onder de boot om het onderwaterschip wederom beet te pakken. Het is

verbazend hoe snel de bodem dik aangegroeid is, ondanks de anti-fouling. We zijn

er een paar uur zoet mee, overmorgen de rest. De swell wordt steeds heviger,

we gaan heel vroeg in bed, maar liggen ook hier ongelooflijk heen en weer te

rollen en te hotsen. We zijn blij dat we die mooie binnenvering matrassen hebben

laten maken, daar hebben we nu echt profijt van. Maar evengoed kwam er weinig

van slapen  terecht. Je checkt niet alleen of ons eigen schip nog goed achter zijn

anker ligt, maar ook of niet een van de buurschepen niet jouw kant op komt

drijven. Morgen blijft het nog een dag zo.


Zaterdag, 31 maart 2012, Academy Bay, Puerto Ayora, Santa Cruz.


Vanochtend om 9 uur zou de diesel komen. Nee dus. Roderick heeft me intussen

naar de wal gebracht, dan kan ik alvast boodschappen doen. Grote tas met vuil

wasgoed mee, er zijn hier gelukkig wel Lavaderia's. ( Info voor de cruisers 1,50

dollar per kilo). Allerhande winkels afgelopen, mooie felgekleurde rugzak voor

mezelf gekocht en voor Bart een gaaf Tshirt met een afbeelding van een

hamerhaai. Geld gepind, Yes, Gelukkig.


 


En daarna de hele stad door voor verse spullen, vlees bij het oude wijfie,

aardappels, appels, Yoghurt. Ik loop heel wat kilometertjes en nee zusters, ik val

niet af. Wel intussen een mager koppie, maar verder één bonk spieren (ahum).

Gelukkig gaat het met mijn enkel nu goed. Als ik met de watertaxi terug kom, is

de dieselman nog niet geweest. Hij komt nu om 13.00 uur. Goed dat we dit al zo

lang van te voren geregeld hebben, stel je voor dat je dit vlak voor vertrek krijgt.

Intussen is het hoogwater aan het worden en de swell neemt nog een graadje

toe, dan nog een lekkere regenbui erbij en ja hoor, daar komt het dieselbootje.

We liggen te springen, te rollen en te steigeren in het water en dan moet dat

bootje ook nog langszij. We hebben alle stootwillen, die we hebben ertussen

gehangen, maar evengoed bonken we tegen elkaar. Dan start hij zijn generator

om de diesel over te pompen en die stopt weer net zo snel. Honderd keer

proberen, maar geen succes. Intussen heeft hij zijn bootje weer losgegooid,  nu

geven we hem onze lege dieseljerricans, die gaat hij midden op het water

overhevelen, het zijn jerrycans van 60 liter, dus hij kan ze ook niet tillen. Dus á la

Opa Jan, slang erin, met de mond aanzuigen en overhevelen, dan zet hij ze bij

ons aan boord en dan gaat Roderick ze weer bij ons in de tank legen. En dan

wordt ons nog wel eens gevraagd: Vervelen jullie je dan niet? Nou nee, echt niet,

maar we zijn wel vaak aan het eind van de dag doodmoe, zeker in deze hitte.

De dag is op deze manier bijna om. Maar het geeft in ieder geval een stuk rust,

dat dit alvast geregeld is. Bij Mariano ( VHF 14) gelijk 80 gallons water besteld

voor woensdag, dan krijgen we dezelfde procedure, hij komt met zijn bootje

langszij, dit keer met een grote tank water. Hopenlijk doet zijn generator het dan

weer en waarschijnlijk zullen we minder last van de swell hebben.


 


 


Zondag, 01 april 2012, Academy Bay, Puerto Ayora


Gisteren en vandaag weer heel wat uurtjes in het water doorgebracht. Het

onderwaterschip moet zo schoon mogelijk. Alle aangroei geeft weerstand en al

scheelt het maar 1 knoop per uur, dan is dat over de totale afstand tot de

Marquesas al gauw 720 nmijl verschil, dat betekent grofweg 144 uur meer varen.

Dus we krabben en bortstelen dat het een lust is. De grote zeepokken op de kiel

zijn er bijna niet af te krijgen en bij nadere inspectie blijkt de kiel zeker 10 cm

dikker geworden naar beneden en ook rondom. Dat moet er dus af! Maar dat is

makkelijk gezegd. De kiel zit dus 2 meter onder water en in het midden onder de

boot, de schelpen zitten letterlijk muurvast. We hebben al allerhande

slimmigheden toegepast, maar dat wil niet baten. Tijd voor rigoreuze

maatregelen. We hebben nu een lange lijn onder de kiel doorgetrokken en

vastgezet op het schip, daaraan kan Roderick zich vasthouden als hij onder het

schip duikt met zijn snorkel. Verder neemt hij nu onze noodbijl mee naar beneden

om de mosselen van de gietijzeren kiel te slaan. Het is een heidens karwij. Bij

iedere slag komen er meer vissen om hem heen, die doen zich direct tegoed aan

de inwoners van de schelpen. Maar de klus is geklaard.


 


Na afloop mag hij echt wel een uurtje bijkomen en ik ook trouwens, wat een

werk. Ik wil trouwens nog een kleine toelichting geven waarom we geen al dan

niet dure excursie met een klein visbootje willen. Je zit dus met 10 of 12 man

tegen elkaar aangeschoven op de bank, het is een flink eind varen, 2,5 uur full

speed, Roderick heeft al erg last van zijn knie en moet af en toe zijn benen

kunnen strekken of even heen en weer lopen. Dat is niet mogelijk. Verder kan hij

ook niet lang snorkelen en we maken natuurlijk hier en daar een stop om te

kunnen snorkelen. Dat gebeurt hier bijvoorbeeld tussen de hamerhaaien en laat

ik het nou niet geslaagd vinden om dat in mijn eentje te doen en ik weet zeker

dat ook Roderick zich niet gelukkig voelt, als hij in het bootje zit en ik in mijn

eentje tussen de haaien zwem. En zeg nou niet: Er is toch begeleiding bij. Er is

een schipper, die je er naar toe brengt en met een beetje mazzel ook weer terug.

Stelletjes zwemmen met elkaar, dus blijft over: in mijn eentje. Roderick snorkelt

dus wel om onder het schip te duiken, maar dat is een vorm van prioriteiten

stellen. We houden echt rekening met zijn knie, we zijn volgende week een

maand lang onderweg op de oceaan en dan graag in redelijke conditie. Dus

eigenlijk zijn we heel verstandig (lijkt het) Af en toe blijkt het tegendeel. Eind van

de middag gingen we op zoek naar een Cafe met Wifi. De laatste dagen was er

heel slecht internet en we moeten dringend onze email en de weersvoorspelling

ophalen. Daarbij een lekker biertje hadden we ook wel verdiend. We vinden een

leuk cafe met dakterras en een schitterend uitzicht op de baai en ons schip. Prima

Internet, dus gelijk allerlei extra dingen geregeld, ons bijvoorbeeld ingeschreven

voor de Pacific Puddle Jump Rally, naar Frans Polynesië. Dat schijnt voordelen te

geven als we in Frans Polynesie zijn. We zaten superlekker, dus eigenlijk willen

we ook wel een klein hapje eten, zo gezegd, zo gedaan! Na hard werken is het

goed genieten.

 


Onder de boom staat een standbeeld van Lonesome George, de schildpad.


 


Ineens barst er een ongelooflijk noodweer los, gigantische stortregens, die maar

niet op wilden houden. Ineens realiseerden we ons, dat het grote luik in de kajuit

nog openstond en misschien ook nog 2 kleine in de achterhutten. Daar wordt je

niet blij van. Maar we konden er sowieso niet doorheen. En normaal hebben we

de computer in een waterdichte tas, maar nu gewoon in een schoudertas. Echt

balen. Als we uiteindelijk de terugtocht aanvaarden, lopen we gedeeltelijk van

afdakje naar afdakje, maar uiteindelijk geven we het op. Het water gutst door de

straten. Als we bij de pier van de watertaxi aankomen, moeten we door

enkeldiep water waden, en ja, we hadden dit keer onze "stadse" schoenen aan.

Eenmaal thuis, voorzichtig naar binnen gekeken, Ja hoor, zeiknat! Maar we

hadden ook mazzel, het luik boven het bed was gesloten, onze tafel in de kajuit

heeft een opstaande rand van bijna 3 cm en lag tot aan de top vol water, de rest

op de vloer, maar de levensmiddelen onder de schotten waren nog droog. De

keuken kleddernat, maar die kan er tegen en in hut 1, die helemaal volgestouwd

ligt, lag precies onder het raampje een oude schuimrubber matrasje, die helemaal

volgezogen was. Dus toch nog een geluk bij een ongeluk.

Dat konden deze gevangen vissen niet zeggen. Bij de visafslag werden er een

aantal yellowfin tonijnen uitgeladen, de zeehonden, de pelikanen en een berg

toeschouwers er om heen. Het is niet te geloven wat een grote vissen ze vangen

met die kleine bootjes. Ze moeten met een takel op de wal gehesen worden.

Even later kwamen de echt grote jongens. Hamerhaaien, de hamer hadden ze

eraf gesneden. Dat ziet er niet goed uit. En niet één, maar echt een groot aantal.

Echter niet hypocriet zijn, bij de slager haal ik ook een lekkere lendebiefstuk,

maar dit had ik hier niet verwacht.


 


Maandag, 02 april 2012, Academy Bay, Puerto Ayora, Santa Cruz, Galapagos.

De voorbereidingen voor vertrek zijn bijna klaar, vanochtend eerst 2 grote tassen

met wasgoed naar de wasserij in de stad gebracht, daarna nog 50 winkeltjes af

voor een brilveiligheidsbandje. Eerst deden we dat gewoon met elastiek, maar

dat verteert hier binnen 3 weken en de elastiek is nu op. In het 51e winkeltje

succes, de hele voorraad opgekocht, 3 stuks dus. Daarna terug aan boord.

Roderick is ook aan het invetten, controleren, sluitinkjes vervangen enz. De swell

is eindelijk wat minder vandaag, dus we besluiten ook direct onze genua te

vervangen voor de oude, die 25% ruimer is. In principe gaan we veel voor de

windse koersen varen. Het is een klus, die best weer wat energie vraagt. Het zeil

uit de furling trekken is tot daar aan toe, maar dan die grote lap op een

schommelend schip aan dek proberen netjes op te vouwen, daarbij moeten we

ook nog opschieten, want er komen zwarte wolken aan. We hebben de genua net

bijtijds benendendeks voordat er een wolkbreuk losbarst. Dan de andere genua

uitgraven, die ligt achterin de hut, die uiteraard helemaal volgestouwd ligt. Als het

weer droog is, gaan we deze direct inscheren. Weer een klus geklaard. Eigenlijk

zijn we aardig klaar voor vertrek.


Dinsdag, 03 april2012, Academy Bay, Los Gemelos, El Chato, Santa Cruz.


Vandaag gaan we wat leuks doen. We hebben een taxi gehuurd voor een aantal

uren, gisteravond een afspraak gemaakt met de alleen maar Spaans sprekende

chauffeur, ik denk dat het gelukt is. Om 9.00 uur hebben we bij de pier

afgesproken, natuurlijk zijn we veel te vroeg, maar inderdaad daar komt Vincente

met taxi no36. Ze zien er namelijk allemaal hetzelfde uit. Witte Pick-up trucks

met een wapen op het portier en een open laadbak. We gaan naar het centrum

van het eiland, de bergen in en we boffen het is hartstikke helder. De bergtoppen

zijn hier zo'n 500 meter hoog, er valt veel regen en alles is groener dan groen.

We gaan eerst naar Los Gemelos, daar zijn twee hele grote kraters, die zijn

ontstaan door een implosie. De Galapagoseilanden zijn weliswaar ontstaan door

vulkaan uitbarstingen, maar hier zat er erg veel gas in de berg, dat is op den duur

door een lavatunnel ontsnapt en daarna is de hele berg naar beneden gezakt.

Gevolg twee enorme kraters. Het pad er naar toe gaat door een bos van Scalesia

bomen, die heel veel vocht vasthouden en begroeid zijn met langharig mos. Het is

net een bos uit een sprookje.


 


Overal zie je vogeltjes, Darwinvinken natuurlijk, vlinders, enorme bijen, het is een

gekwinkeleer van jewelste en het ruikt heerlijk. Na een kort stukje door het bos

sta je al bij de krater. Die is echt gigantisch.


 


Dan wandelen we een stukje door naar de overkant en dan kom je bij de

volgende krater. Iemand begon hard echo te roepen, dat werkte echt wel. 


 




Dan weer in de taxi en verder door de mooie omgeving. Regen en warmte is hier

beide overvloedig aanwezig dus er groeit van alles. We zien Sinasappelbomen,

Grapefruitbomen, Mangobomen, Guaves, Papaya's, Bananen en Koffiestruiken.


koffie                                                                koffie

 


bananen                                                        papayas

 


En dan zien we waar we echt voor gekomen zijn, loslopende reuzeschildpadden.


 


We zijn onderweg naar Reserva El Chato, een reservaat voor reuze schildpadden,

maar hier lopen ze dus ook al. Dit is echt gaaf. En kijk, daar is de volgende. Senor,

para por favor. Stop, ik moet een foto maken. De chauffeur vindt het allemaal

prima.


 


Hier weer één en daar is ook nogzijn grote broer.


 


Het reservaat is een soort ranch. Het is echt prima geregeld, je mag overal lopen,

er zijn paadjes, poelen, stukken bos. Een grote nette toilettengroep, een klein

restaurant, een winkeltje en een grote ruimte vol rubberlaarzen, die je mag

gebruiken. En die zijn hard nodig ook! Bij vertrek betaal je 3 dollar per persoon.

Hier hebben ze een paar echte schilden neergehangen, wat een gewicht en ook

wat beenderen van schildpadden. Van een hele grove sterke structuur, dat is ook

wel nodig als je zo'n gewicht moet dragen.


 


We gaan op pad, gelukkig hebben we ook laarzen aangetrokken. Dit is ook een

joekel.


 


We zakken tot over onze enkels in de modder. Af en toe heb je moeite je voet

terug te trekken, zo vastgezogen zit hij in de modder. Maar dan komt echt de

beloning. Twee reuze reuzeschildpadden. De achterste weegt 200 kilo.


 


Ze zijn echt gigantisch.


 


 


Dit is zo leuk, het geeft je echt een "Galapagosgevoel". We lopen te speuren,

overal kun je een schildpad tegenkomen, het is net bramen zoeken, maar dan

anders! In het bos, in een poeltje, op de weg als we weer vertrekken. Supergaaf.


 


 


Een ongelooflijk bijzonder tochtje. We hadden badkleding meegenomen om nog

naar een strand te gaan, maar we zijn bekaf van alle indrukken. We laten ons

weer terugbrengen. Als we net terug aan boord zijn, begint het te stortregenen

en het houdt ook niet meer op. Bakken en bakken water komen er naar beneden.

Ik heb in no-time 5 emmers water opgevangen, daar kan ik nog mooi de kleding

in uit spoelen, die maar eenmaal gedragen is. Niet vuil, maar wel zout van het

zweet, die kan ik nu mooi allemaal even uitspoelen, dan kan alles in de kast als

we straks onderweg zijn. We zijn er klaar voor. Vrijdagochtend vertrekken we

van hier.


Woensdag, 04 april 2012, Academy Bay, Puerto Ayora, Galapagos.


Vanochtend zijn er 2 schepen vertrokken op weg naar Isla Isabela en in de loop

van de dag weer teruggekeerd naar Puerto Ayora. Het was niet te doen door de

wind en de tegenstroom. Dat klinkt niet goed, wij moeten vrijdag langs datzelfde

traject en er zit niet veel verbetering in het weer. Vandaag komt de waterboot

met het door ons bestelde water. Nou daar konden we lang op wachten want hij

kwam niet. Intussen heb ik de halve stad afgelopen voor allerhande losse

boodschappen.


Donderdag, 05 april 2012, Puerto Ayora, Santa Cruz, Galapagos.


Vandaag de laatste verse waren zien te scoren. Appels, bananen, eieren en

yoghurt. Nog een paar rubberhandschoenen voor Roderick te gebruiken bij

chemische troep. Het is altijd weer leuk te slagen voor een aankoop,als je geen

idee hebt, hoe je  zo iets in het Spaans moet vertellen. We hebben onderhand al

platvoeten, maar moeten ook nog even langs Ale, van de Olga Fisch winkel, om

afscheid te nemen. Ze gaat direct "een lekker bakkie koffie" voor ons maken. Ik

zal haar ook nog even helpen een verjaardagsgroet in het Nederlands te

schrijven. Het is wederom hartstikke gezellig. Dan nog alle bank-en

verzekeringszaken via Internet afhandelen, nog een keertje proberen wat dollars

te pinnen voor onderweg, Nee dus, en dan bekaf naar huis.


Cruisers info:


We hebben het hier op Santa Cruz, Galapagos toch wel enorm naar onze zin

gehad. Omdat er veel onduidelijkheden zijn omtrent de voorwaarden en kosten

van verblijf hebben we voor de toekomstige cruisers hier de kosten op een rijtje

gezet. Er zijn trouwens 2 mogelijkheden 1e: een permit voor  20 dagen in 1

havenplaats, hierop hebben onderstaande kosten betrekking, en 2e: een

Autografo, toestemming voor ankeren in 4 havens ( door de overheid bepaald),

een wat langere verblijfsduur, deze autografo moet minimaal 1 maand van te

voren aangevraagd, betaald en verleend worden. De kosten zijn niet helemaal

duidelijk, diverse schepen gaven diverse antwoorden, dat zoeken jullie zelf maar

uit. Eén ding staat vast: het is absoluut verboden om ergens anders voor anker

te gaan of aan land te gaan. Daar staan gigantische boetes op.

Wij hebben dus gekozen voor Academy Bay, Puerto Ayora, Santa Cruz en hier

volgen dan de kosten in maart 2012:


Wij hebben een schip van 40 ft met 13 grosstonnage


Naval taxes                                                117.00

Signal fee                                                          30,00

Control Residence fee voor 2 pers.                          20,00

Migration                                                          30,00

National Park Fee (100 p.p)                                200,00

ServiGalapagos (agent Ricardo Arenas)                120,00

Fumifigation                                                  65,00

Zarpe                                                                  13,50

                                                               ______

Totaal                                                USD        595,50


Water via de waterboot kost                          50,00 voor 100 Gallons.

Diesel gebracht aan boord                                    4,95 per gallon.

Je kunt het ook zelf halen, dat scheelt ongeveer 0,50 per gallon, maar daar staan

dan weer taxikosten, zowel over land als de watertaxi tegenover. een heleboel

gesleep, een hoop tijd en een grote hoeveelheid energie. Er zijn beslist leukere

dingen te doen op Galapagos. Wat ons betreft verkeerde zuinigheid.

Let op: voor de aankoop van diesel heb je een permit van de portcaptain nodig.

Dan nog een paar handige weetjes:


Oproepkanaal VHF 16, voor bijna iedereen.

Havenautoriteit luistert naar: Capitania Puerto Ayora.

Taxi Aquatiquo VHF 14, overdag 0,60 pp, 's avonds 1 dollar pp. Fluiten, roepen

en zwaaien wil beter werken.

Taxi in de stad 1 dollar.

Geen busvervoer.

Horecaprijzen op toeristenniveau, dat is weer even slikken. De meeste prijzen

zijn excl. belasting, 12% en 10% bedieningsgeld. Dus er komt 22% overheen.


Er was veel meer te koop dan verwacht. Veel echt leuke souvenirshops,

supermarkten, winkeltjes met bv verse yoghurt, een goed gesorteerde shipshop:

Bodega Blanca, veel Ferreteria's, bakkerijen. Brood is heerlijk en spotgoedkoop.

Alles moet aangevoerd worden van ver, dat merk je uiteraard in de prijzen. Dus

groot inslaan in Columbia, Panama en Curacao. Aanvulling of iets vergeten is

prima te verkrijgen in Santa Cruz.


Morgenvroeg vertrekken we naar Hiva Oa in Frans Polynesië. Ongeveer 3048

zeemijlen, 5387 kilometer over de South Pacific Ocean. Bij benadering gaan we

daar 30 dagen en nachten non stop voor nodig hebben.


verder met Frans Polynesië.