April 2012 onderweg naar Frans PolynesiŽ.


Dit gedeelte gaat over de oversteek van Galapagos naar Frans PolynesiŽ, om te

beginnen naar Hiva Oa op de Marquesas eilanden. Tijdens deze oversteek

houden wij een webblog bij met de dagelijkse gebeurtenissen tijdens deze lange

tocht van ongeveer 30 dagen en nachten non stop.

www.happybirdopzee.blogspot.com

Dit gebeurt via de SSB radio, wij kunnen alleen tekst verzenden.

Als we dan weer eens een echte Internetverbinding kunnen maken, wordt deze

website: www.happybird.info  weer bijgewerkt inclusief foto's. Een deel van de

tekst zal je dan bekend voorkomen, want die is gebaseerd op de webblog.


Vrijdag, 6 april 2012. Dag 1,

vertrek van Galapagos naar Hiva Oa, Marquesas, Frans PolynesiŽ.


Het is zover vandaag vertrekken wij van Puerto Ayora, Santa Cruz, Galapagos,

positie 00.45 S  090.18 W , naar Frans Polynesie. Om precies te zijn Hiva Oa,

pos. 09.48 S  139.02 W . Daar moeten we namelijk verplicht inklaren. Een tocht

van ongeveer 3048 Nmijl, in principe doen we daar 30 dagen en nachten non

stop over. We geven nu steeds per dag de coŲrdinaten erbij, die kunnen zo in

Google Maps ingevoerd worden, dan zie je precies waar we zijn. Een stipje in het

blauw dus. We hebben ons de laatste dagen uitgesloofd, diesel getankt, water

getankt, opnieuw een baal vers fruit aangesleept, van iedereen afscheid

genomen, bankzaken geregeld, zeilen verwisseld, alles zeevast gezet, dan de

rubberboot aan dek hijsen, schoonmaken, enzovoort. Nu zijn we moe en klaar

voor vertrek. De weersverwachting is niet best, geen wind, beetje wind van alle

kanten of harde tegenwind. Golven en stroming tegen. Maar we moeten hoe dan

ook weg, morgen loopt onze permit af. Voor ons is geen wind heel vervelend,

maar de golven tegen is nog veel lastiger. Galapagos ligt rechtsboven onder de

bocht van Panama, de Marquesas zijn de stipjes op de kruising 10S en 140W.

Wij gebruiken als weerprogramma www.passagewheather.com als we toegang

tot Internet hebben, onderweg vragen we gribfiles op via de SSB radio, maar dat

is vergeleken hiermee erg beperkt, eigenlijk heel summiere informatie. Je kunt

wel meer informatie ophalen, maar de SSB radio is een stroomvreter en we

hebben maar een beperkte hoeveelheid gebruik wat betreft email, 's ochtends

hebben we een radionetje met andere cruisers onderweg. We leven hier heel

basic, zuinig met water, voedsel, electriciteit en gas maar het is goed te doen.


De te verwachten windkracht kaart


De golfhoogte kaart


We willen eerst naar het zuiden om het eiland Santa Cruz te ronden, dan

zuidwest richting Isla Isabela, zo dicht mogelijk onder de kust, maar wel in diep

water van 80-280 meter blijven. Eenmaal buiten de baai op zee, springt er een

grote rog rechtstandig uit het water, vlak naast de boot, tot op ooghoogte. Die

wilde vast nog even gedag zeggen. Net als de zeeleeuw vanochtend langszij.


Daaggg! Goede Reis!                                                Academy Bay, Puerto Ayora.

 


Verder zien we ook weer grote zeeschildpadden. Het water is rustig, alleen de

oceaandeining uit ZW van 2 meter hoog, die traag onder ons doorloopt. Er is

vrijwel geen wind, wel veel tegenstroom. Voortgang van bijna niets, 1,5 Nm per

uur, maar het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, het eiland prachtig groen, de

zee als vanouds schitterend mooi en de koffie smaakt heerlijk. Wat wil een mens

nog meer. De koelkast kan het moeilijk bolwerken met deze hitte, dus ik begin

alvast de karbonades en gehaktballen te braden. We maken er een rustig dagje

van, er zal ons nog wel het een en ander te wachten komen te staan. In ons

kielzog zwermen zeker 15 kleine vogeltjes, maat zwaluw, bruin van boven, wit

gatje, zwarte staart en onder de vleugels oranje. Ze vliegen tot vlak boven het

water, tot ze zelfs met hun pootjes het water raken,misschien last van

zweetpootjes? Ze zigzaggen maar heen en weer, ze zijn razendsnel, erg leuk om

naar te kijken.


 

 

Om 18.00 uur zijn we nog steeds oostelijk van Isla Isabela, we moeten

oppassen, dat de stroom ons niet te dicht onder de kust van Isla Tortuga brengt.

Overal zijn hier kleine rotseilandjes. We gaan onze etmaal positie iedere

dag om 18.00 Lokale Tijd bepalen. Deze keer zijn we maar 25 Nmijl opgeschoten

pos: 00.54 S  090.37 W. We kruisen tegen de wind op, maar de stroom maakt

het ons heel moeilijk. Om 20.00 uur krijgen we ons eigen feestje. Het is volle

maan, maar de hemel is lichtbewolkt, waardoor er een diffuus licht op zee valt.

Een aantal grote dolfijnen komt om het schip heen zwemmen en blijven zeker 3

kwartier lol maken met ons. Ze briezen en blazen, duiken onder het schip door,

komen in grote vaart weer aansjezen, maken een paar salto's. We zien alleen

maar glimmende donkere schaduwen. Heel erg gaaf.



De nacht is prachtig, de maan schijnt nu volop, we kunnen alles om ons heen

zien. We kabbelen rustig voort, alleen niet de goede kant op. Roderick krijgt nog

een bui regen met veel wind op zijn kop. Om 3 uur 's nachts neem ik het weer

over. We zijn bijna nog steeds op dezelfde plaats, tussen de 2 eilandjes. Als de

zon opkomt, ga ik overstag, ik verander de zeilen, ik ga weer overstag, maar het

wil niet lukken. Geen wonder, 1,9 kn wind op de neus en 1 kn. stroming tegen. De

motor gaat aan om in ieder geval tussen de eilanden vandaan te komen, op open

zee zien we wel verder. We moeten heel zuinig zijn met onze motoruren, we

hebben maar voor 6 etmalen diesel en een tocht voor de boeg van 30 etmalen.

Vandaar dat we zo lang mogelijk proberen alles alleen op zeil te doen.


Zaterdag, dag 2, onderweg van Galapagos naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.

18.00 uur positie 01.13 S  091.03 W , afstand afgelegd dit etmaal 32,5 Nmijl.

Dat schiet niet erg op. Nog 2990,5 zeemijlen te gaan.

Wederom een dag van veel gedobber. We komen maar niet weg tussen de

eilanden vandaan. Vanochtend op de motor er tussenuit gevaren, toen kwam er

weer een heel  klein beetje wind, dus verder op zeil. De oceaandeining en de

stroming werken ons behoorlijk tegen. Na een paar uur waren we weer een

aantal mijlen terug naar het Noordwesten gezet, lagen we weer bij die eilanden.


 


Vanmiddag kregen we er echt genoeg van. Het tuig staat te klapperen er is geen

goed aan te doen. Gezorgd dat we een eindje uit de buurt van Isabela komen

met de motor, toen toch besloten, dat we die motorenergie beter in de nacht

kunnen gebruiken, als we niets kunnen zien en meer power voor onze apparatuur

nodig hebben. Vervolgens de zeilen ingerold en ons allebei met een boekje op de

kuipbank geÔnstalleerd. Dat voelt beter. Nog een grote schildpad naast en onder

de boot gehad. Dit keer hebben we hem in volle glorie op de foto. Eigenlijk waren

het er twee. Omdat er geen wind is, is het water olieglad. Iedere verstoring kun

je dus zien. We zagen een hoop gespartel, maar konden het niet goed

herkennen. We zijn er heel rustig naar toe gevaren. Een schildpad aan het

rugcrawlen! Buik boven, geen gezicht. En een gespetter met die grote flappen.

Maar er bleek er nog ťťn in de buurt te zijn. Dus we denken dat ze net een

nummertje aan het maken waren. We zijn er heel voorzichtig naar toe gevaren,

de schildpad was ook nieuwsgierig naar ons, dus die bleef heel dichtbij het schip

zwemmen. Onder zijn kop en nek zie je allemaal kleine visjes zwemmen, de

schoonmaakploeg. Deze was denk ik 1,20 meter en kijk eens naar zijn lange

staart op de eerste foto.


 


 


Verder ook nog een live aflevering van National Geographic. De gezamelijke jacht

op vis door dolfijnen onder water en een hondertal vogels, voornamelijk grote

genten, boven en in het water. Je kijkt je ogen uit.

Het is nu 20.00 uur, de maan is net op, we varen op de motor, want we zijn weer

richting eiland gedreven. We gaan nu proberen wat wind te vinden en in ieder

geval uit de buurt van land te blijven. Net in het maanlicht wederom een grote

dolfijnenshow. Misschien wel veertig of meer grote dolfijnen rond het schip,

wederom salto's makend, proestend, sprintjes trekkend. Ze duiken onder de

boot door, je kunt ze aanraken, zo dichtbij. Af en toe voel je een bonk, dan heeft

er een zijn kop gestoten. Het is heel spectaculair, maar af en toe gaat er ook wel

eens de gedachte door je heen, dat zo,n grote groep wel heel veel verzamelde

kracht is. Die moeten niet kwaad op je worden. Deze soort dolfijnen is

supergroot, ik denk toch wel zo'n 2 tot 3 meter. We zitten hier helemaal alleen

met ons scheepje op de oceaan in het donker. Maar de sensatie wint het toch

altijd. Het zijn zulke bijzondere belevenissen. Verder alles okay bij ons.


Zondag, 08 april 2012, dag 3 onderweg van Galapagos naar Hiva Oa, Marquesas,

Frans PolynesiŽ.



Roderick is vandaag jarig. Lang zal hij leven! Hoera. Als kadootje een

schitterende zonsopkomst, waar geen slingers tegenop kunnen. Jarig op de

South Pacific, dat kunnen niet veel mensen hem nazeggen. Bezoek is altijd

welkom!

Afgelopen nacht eindelijk om 2 uur de motor afgezet. We voelden af en toe een

briesje en probeerden het dan zonder, maar het was niet eens genoeg om de

zeilen te vullen, laat staan voor enige voortbeweging. We bevinden ons nu op een

veilige afstand van alle eilanden, dus we wachten het verder maar af. Eens moet

er toch wind komen. Nee dus! Maar al ziet de zee er als olie uit, de deining blijft,

de getijde-beweging van eb en vloed gaat daar tegen in. Een schip wat geen

voortbeweging maakt, wordt dan door iedere golf in beweging gebracht. Het rolt

zo'n 20 keer per minuut van boord naar boord, het zeildoek klappert, daardoor

gaat de verstaging meetrillen, alles kraakt, kreunt, bonkt. Als je in bed ligt rol je

heen en weer, wat we met een stapel kussens oplossen, maar in je lijf rollen je

ingewanden ook naar opzij. Als ik om 5 uur opsta om de wacht over te nemen,

ben ik straalmisselijk en heb een knallende hoofdpijn. Dat gaat lekker. Ik lijk wel

zeeziek. Maar dat kan natuurlijk heel goed optreden tijdens je slaap. Ik strompel

naar buiten, Roderick is onderhand ook moe, maar die blijft op voor mij, maar dat

wil ik niet, die heeft ook zijn rust nodig. Tegen de misselijkheid neem ik een

gemberbonbon. Tip voor cruisers: Koop in de Chinese winkel een paar doosjes

gembersnoepjes, kosten -/+ 1 euro, een prima middel tegen misselijkheid en

beginnende zeeziekte. Gewoon op sabbelen. Baat het niet, het schaadt zeker

niet. Vervolgens een kop thee met een gezonde granola bar, een meergranen/

honingreep en dan ben ik weer een beetje mens. Dan verschijnt die schitterende

zonsopgang en moet ik dringend foto's maken voor jullie, dus hup, verder niet

zeuren, maar aan de slag. Dit is het uitzicht aan 2 zijden van het schip. Het is

bijna volle maan, dat houdt in dat de maan opkomt op het moment dat de zon

onder gaat en dat de maan onder gaat, als de zon opkomt.


 


Roderick kan lekker naar bed en we dobberen weer (verder of terug?). Om  8.00

uur de gennaker gezet, er is maar een zuchtje wind, maar we zijn weer in

beweging, weliswaar 1,7 Nm per uur, maar wel in de goede richting. Daarbij gaat

het schip nu weer soepel door het water, het is heel relaxed. Net voordat we

vaart gingen maken, wilde ik snel een zeebadje nemen, Roderick stond voorop

en zag een heel veld kwallen langskomen, wat een geluk, dat hij daar net stond.

De rest van de dag is heel soepel verlopen. Natuurlijk wordt de jarige verwend

met lekkere hapjes, zoals een overheerlijke zalmmayonaise bij de lunch.


 


In de loop van de middag komt er wat meer wind, we maken nu een heel

acceptabele voortgang. Onze gennaker ligt tegenwoordig op het voordek, in een

speciale tas, dan is hij makkelijker op te tuigen. Het is een enorm groot pakket.

Door de regen is hij nat geworden en heeft het rode gedeelte afgegeven, dus nu

zit ons mooie zeil vol vlekken. Maar eigenlijk is het wel stom gedoe, een zeil

moet er toch tegen kunnen om nat te worden, zou je zo denken. Jammer dan, in

ieder geval heeft hij ons de hele dag netjes voortgesleept. Om 18.00 uur is onze

positie:01.35 S  091.40 We hebben dit etmaal 45 Nmijl afgelegd, gedeeltelijk op

de motor. Nog 2945,50 te gaan.

 

Maandag, dag 4 van de oversteek naar Hiva Oa, Marquesas, Frans PolynesiŽ.


Nou daar is niet veel verandering. We schieten niet bepaald op. Vannacht weer 5

uur liggen drijven, vanochtend een klein beetje wind, in mijn eentje de gennaker

weer gezet, en zowaar er zit weer beweging in. Zeker 1 Nmijl per uur, mits de

wind aanblijft. We sukkelen door tot eind van de ochtend. Overal om ons heen

ontwikkelen zich buien, maar misschien krijgen wij dan ook nog wat wind.



Ik zit met de gennakerschoot in mijn handen. Hier heb je last van Squalls,

plotseling optredende stortbuien met heel veel wind. Om 15.00 uur is het zover,

ineens begint het toch te stortregenen en te waaien, veel te veel wind voor de

gennaker, die moet direct weg. Terwijl we hem proberen te bergen haakt een lijn

zich vast, alles klappert en ragt, de gennaker wordt door middel van een slurf

gestreken, die laat je erover heen zakken, anders is het zeil onhanteerbaar. Maar

nu zit er een lijn vast om de zaling en de hele slurf incl. zeil zwaait heen en weer

over het voordek, Roderick is daar ook en kan het nauwelijks mannen, het hoost

en het schip danst in de golven. Ik start de motor om in ieder geval de kop op de

golven te houden. Maar beiden hebben we ons handen vol aan wat er allemaal

moet gebeuren. Geen pretje dus. Naderhand allebei de pest in, dat het zo rottig

ging. De gewone zeilen gezet, alles klaar, wind weg! De regen blijft vallen, dus

maar een paar emmers gevuld. En daar dobberen we weer. Als troost kwamen

er wel 10 kleine walvissen voorbij zwemmen, dat was natuurlijk weer super.


 


 


Zeilen weer weg, opnieuw de gennaker gehesen en nu gingen we wel 3 kwartier

met een vaart van 0,7 Nm. We hebben dit etmaal 25 Nmijl afgelegd. Nog

2920,50 Nmijl te gaan. Kan even duren op deze manier. Onze positie om 18.00

uur LT, ).00 UTC 01.55 S 091.55 W.


Dinsdag, 10 april 2012, dag 5. Onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.


Tja soms zit het mee, soms zit het tegen... Gebrek aan wind is slopend,

doodvermoeiend. Omdat het schip zo rolt, omdat je voortdurend met de zeilen

bezig bent. Omdat je continue naar de gennaker zit te turen om te kijken of het

wel goed gaat. Als de wind even de gennaker vol blaast, slaat hij met een klap

vol, dan krijgt het schip een beetje vaart, gaan we harder dan de wind ( niet zo

moeilijk), stort in ťťn keer het zeil weer in elkaar, kronkelt om de mast en de

zaling. De gennaker is van heel licht materiaal gemaakt en we zijn als de dood,

dat er een scheur in komt. Je moet dus continue op je qui-vive zijn. Maar buiten

het gehannes met de gennaker gistermiddag, kregen we vannacht nog een lesje

in volhouden en creativiteit. Ik lag te slapen, Roderick komt me roepen: Von hulp

nodig, dan sprint je meteen in je nakie naar buiten. De gennaker moest direct

weg, de volgende sqall neemt ons te pakken. Harde wind en regen. Met zijn twee

de boel geklaard, gewoon volgens het boekje, zeiknat, gewone zeilen gezet nu is

er tenslotte wind, alles klaar, wind weg. Totaal verdwenen! De zeilen raggen

tegen de verstaging.....dat verhaal kennen jullie al, dus de hele handel weer

opdoeken tot nader order. We zijn al goed bekaf, het is 2 uur 's nachts. Ook wel

zin in wat lekkers te eten, dus ga ik pannenkoeken bakken. Dat gaat er wel in,

dan ga ik nog mijn laatste uurtje slapen, voordat ik R ga aflossen. Als ik buiten

kom zeilen we, weliswaar langzaam, maar we zeilen. Lekker. Het is intussen 5

uur, het begint al een beetje te dagen en de volle maan geeft ook behoorlijk wat

licht. Roderick staat achteruit te kijken. Hij zegt er zit iets achter de boot aan.

Beter kijken, het is een boeitje. Intussen sta ik zelf achter het roer, de wind blijft

maar de snelheid neemt af. Om het verhaal kort te houden, we zitten vast in een

professionele vislijn. Een dikke honderden meters lange lijn, waarop allemaal

dunnere (1cm) lijnen zijn bevestigd van een 100 meter denk ik. Moet je je

voorstellen een lege oceaan, de grootste ter wereld, 4 dagen geen schip gezien,

we houden continue wacht, maar een donkerbruin plastic boeitje van 40 cm kan

ons dan wel eens ontgaan tussen de golven. We zitten vast en komen niet los. En

alvast een antwoord voor de vraag: Ja we hebben een mes rond de schroef

gemonteerd om eventuele lijnen die om de schroef komen los te snijden. Maar

we zijn er zeilend in vast geraakt, het zijn verschillende lijnen, dat kunnen we

zien, ze zitten vast om de kiel, het roer en de schroef. We komen zo niet weg, de

motor kan niet aan, dan trek je de nylonlijn strak om de schroefas en die smelt

dan vast. Aangezien we hier niet de rest van ons leven willen blijven, moet er

iets gebeuren. Roderick gaat via het zwemplateau, op de zwemtrap hangen,met

een verschrikkelijk scherp mes in zijn handen en zowaar na een tijd zijn alle

lijnen doorgesneden, we zijn vrij, de motor kunnen we nog steeds niet gebruiken,

we zeilen heel langzaam weg. Yes gelukt. De rest kijken we wel bij daglicht. We

blijven beide op, R. is helemaal opgefokt, die kan nu niet slapen. We zijn allang

blij dat er net een zuchtje wind staat.



Ter informatie nog ťťn keer het zeemanslesje:

De aarde is rondom verdeeld in 360 graden, iedere graad bestaat uit 60 minuten,

dat zie je dus ook altijd als ik de coŲrdinaten doorgeef. 1 minuut is 1 nautische

mijl oftewel zeemijl en 1851 meter lang, afstand wordt gemeten in mijlen,

snelheid in knopen. Een knoop is de vaart die je maakt of de snelheid waarmee

de wind blaast. Een knoop is ook 1851 meter. Als we dus met een snelheid van 4

knopen varen,leggen we dan 4 mijl af per uur. Deze dagen maken we soms 0,6

kn per uur, kan je nagaan wat een stom gedoe.

Als het daglicht wordt zien we een zeilschip op de horizon. We roepen hem op om

te waarschuwen voor de vislijnen, terwijl we met hem spreken, raken we weer

vast in een vislijn en goed ook. Hier wordt je echt ziek van. Niet los te komen,

uiteindelijk gaat Roderick het water in met snorkel, zwemvliezen en extra scherp

mes. De meeste roofvissen jagen 's nachts, laten we hopen, dat ze gezien

hebben dat het licht geworden is. We hebben een lange lijn achter het schip

uitgestroomd, die Roderick kan grijpen, als namelijk het schip loskomt, gaat het

meteen zeilen, want natuurlijk is er nu wind. Na een aantal duiken tussen de

kwallen, in alleen een zwembroekje, heeft hij het voor elkaar. Haidewietska, we

zeilen weer. Jullie zien, dat we nog steeds een groot oplossend vermogen

hebben, maar wat zijn we moe. Roderick valt, als het adrenalinepeil wat gezakt

is, bijna dood in bed. Ik houd de volgende wachten. En dan nu weer wat leuks, de

hele dag een heerlijk windje, gewoon kunnen zeilen en ook nog de goede kant op.

Daar knapt een mens van op. Een heerlijke South Pacific macaronischotel

gegeten met blokjes pompoen, ui, Spaanse peper, draadjes vlees uit blik en alle

sauzen die we maar willen. Zitten smullen in de kuip en nu is het 18.00 uur en we

zeilen nog steeds. Onze positie 02.16 S  092.42 W. Afgelegd 53 Nm, nog

ongeveer 2867 te gaan.


Woensdag, 11 april 2012, onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.


Dag 6 alweer. Niet zoveel te vertellen, af en toe een zuchtje wind, heel veel niet,

heel veel stroom tegen, dus als we eens vooruit gaan, zet het water ons wel

weer achteruit. Net lekker gegeten bij een wonderschone zonsondergang. Nu is

het pikdonker, geen zuchtje wind, dus we dobberen wat rond, komt er net een

groot vrachtschip onze kant op. Kijk en daar hebben we nu die motor voor. We

hebben nog zat diesel maar die is gewoon voor noodgevallen en om aan te

kunnen komen bij de atollen. Dat is op zeil niet te doen, de vraag is ook of er wel

diesel is op Hiva Oa. Dus beter nu dobberen, dan aan de overkant niet bij een

eiland kunnen komen. Ook zelf maar een vislijn uitgezet, het aas is opgegeten,

maar verder ho maar.  Zelf eten en drinken we heel lekker. Op dit moment is er

nog veel vers, er hangt een kam bananen aan het hekwerk, pompoen en meloen

onder de vloer, uien knoflook appels en verder allerhande blikwerk. Geen

scheurbuik dus voor ons.


 


Onze positie om 18.00 uur lokale tijd, 0.00 uur UTC is: 03.03 S  093.05 W. Dit

etmaal 50 Nmijl afgelegd nog "maar" 2817 te gaan. Wordt vervolgd.


Donderdag, 12 april 2012, Dag 7 onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.


We sukkelen door.

pos 16.00 uur  03.33 S  093.34 W 

Dat was het voor vandaag.


Vrijdag, 13 april 2012, Dag 8 onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ


Gisteren, dag 7,  was duidelijk een baaldag. Deze langdurige windstiltes zijn

fysiek en psychisch slopend. Wat je niet zou verwachten is dat je in deze situatie

veel minder rust krijgt dan normaal. We gaan nog steeds richting wind, af en toe

vinden we een flinke zucht in een enorme plensbui, alles weer zeiknat, alle zeilen

voor de honderdste keer gewisseld en weg is de wind weer.


 


We zijn overdag verder blijven dobberen, dat klinkt wel steeds heel relaxed,

maar het voelt als  een baby in een schommelwieg met naast zich een heel naar

buurjongetje, die kijkt hoe hard het kan, hoe hoog en of het ook niet de andere

kant op kan  (en dan ook nog probeert of hetmisschien wel stuk kan), het geluid

van de golven, die bot tegen het schip aanslaan is binnen keihard, de klapperende

zeilen maken je gek. Alles slijt in recordtempo, de zeilen, de verstaging, de lijnen,

de lieren en wijzelf. We hebben dus extra rust ingelast, boekje erbij, Roderick

had een verrukkelijke soep gemaakt, een soort Serbische Bohnensuppe, maar

dan anders. Het laatste uurtje voor zonsondergang is bij ons echt Happy Hour,

we nemen een drankje of gaan vast eten, meteen na zonsondergang is het

pikdonker en gaat het wachtsysteem in. Dan komen we elkaar iedere 3 uur

alleen tegen bij de aflossing. Toen het donker werd zijn we verder gegaan op de

motor. Het afgelegde etmaal van donderdag was trouwens 45 Nm. Nog 2772

Nm.


Vrijdag, 13 april 2012, dag 8 onderweg van Galapagos naar Hiva Oa, Frans

PolynesiŽ.

We varen op de motor door de nacht, midden op zee, geen land, geen licht, geen

schepen. De maan komt pas om 23.00 uur op vandaag.


Logboek invullen in de nacht                                En op wacht in de regen.

 


Wel als er geen bewolking is miljoenen sterren. Omdat we vlak onder de evenaar

zitten kunnen we heel veel sterren zien, zowel op het Noordelijk als op het

Zuidelijk Halfrond. Je hebt echt het gevoel dat je ze kunt aanraken. De maan

komt op in het Oosten, net als de zon, alleen krijg je geen vooraankondiging,

zoals bij zonsopgang van eerst een roze hemel. De maan is er ineens en daar kan

je af en toe best even van schrikken. Door de lichtbreking komt hij rood boven de

horizon, alles er om heen is inktzwart, de maan is nu half en hier zien we alleen

de onderste helft bij opkomst, net een bootje. Dan vraag je je wel eens af, waar

ineens dat schip vandaan komt, heb je dan zo suf opgelet? In de loop van de

nacht zie je diagonaal de bovenste helft, dan gaat hij over de kop en in het

westen weer onder. Leuk om zo eens helemaal te volgen. We varen dus door de

nacht en bij ieder zuchtje wind hoop je dat het door gaat zetten. Om 22.30 was

het zover, alle zeilen gezet, verzet, versteld, omgewisseld, ingedraaid, weer

uitgedraaid, maar om 23.30 zeilen we en kan de motor af. Omdat we maar zo

weinig voorstuwing hebben, zijn de stroom en de golven grote spelbrekers als

het op koershouden aankomt. Maar we gaan langzaam vooruit en de stroom

helpt ons nu ook een handje mee. Je voelt je direct weer een ander mens. Plus

dat het schip nu over de golven gaat, in plaats dat de golven er tegen aan

bonken, en op een kant blijft liggen, waardoor je je normaal bewegen kunt. Je

bent direct niet meer moe. Tussendoor moest de hele handel weer weg, want de

zeilen begonnen zich weer om de verstaging te wikkelen, maar we kregen weer

een herkansing. En nu zeilen we al de hele dag, af en toe heel erg langzaam, af

en toe in lekker tempo. We kunnen er weer helemaal tegen. Een paar flinke buien

op ons kop gekregen, alles nat, nat, nat, maar ook weer water verzameld in

emmers, nu heeft Roderick een filter in een stuk slang gemonteerd, zodat het

water gefilterd in de tank komt. We durven geen risico te nemen dat het water

dat al in de tanks zit slecht kan worden. Het was vandaag nog even improviseren

met een slang en een trechtertje en een kannetje, ik voelde me net op

Zandvoort.


 


Nu een Sechuan tagliatelleschotel gegeten, ŗ la Roderique, tagliatelle met een

blik gemengde groenten, champignons, veel knoflook, veel hete pepers, ketjap,

oestersaus, Bajunsauce, boemboe satťkruiden. Mjammie, pittig en heet, ik denk

dat ik nu een vuurspuwende draak kan imiteren.

We hebben trouwens met Dennis (onze neef) een afspraak gemaakt, hij gaat

voor ons via Internet het weer in de gaten houden, vooral de Tropical Storms, de

golfhoogten en de wind, en zal ons zonodig waarschuwen via Sailmail. Hartstikke

fijn natuurlijk. Hij weet tenslotte precies waar we zitten iedere dag. Hij vindt het

ook erg leuk om te doen. Toppie! Onze positie vandaag om 18.00 LT 03.36 S

094.57 W, afgelegd 8e etmaal 83 Nm. 2689 te gaan.


Zaterdag, 14 april, dag 9 , onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.


Gisteren vrijdag de 13e, een heel lekker dagje tot aan het eind aan toe. Wij

sluiten de etmalen altijd om 18.00 Lok tijd af, dat is 0.00 UTC, het begin van de

nieuwe dag. In de scheepvaart rekent iedereen met UTC, de afgesproken tijd

voor alle data van hoog en laag water, zonsopkomst, maanstanden etc. Vanuit

deze standaardtijd kan iedereen uitrekenen op welke tijd dit lokaal is. Iedere 15

graden scheelt ťťn uur kloktijd. In Galapagos dat rond de 90 graden ligt is het

dus 6 uur vroeger dan in Greenwich. We hebben de afgelopen nacht voortdurend

door kunnen zeilen in een lekker tempo en ook nog de goede kant op. Ook

vandaag overdag hebben we continue door kunnen halen, het afgelopen etmaal

hebben we 126 Nmijl afgelegd en alleen op zeil. Blijft nog te gaan 2563. Dit is

altijd per benadering, misschien moeten we nog een stukje om. Onze positie om

18.00 LT , 0.00 UTC,  03.57 S  097.01 W


 


Dit wordt een beetje een saai stukje, dus hebben we weer iets spannends

bedacht voor jullie. We zeilen vanmiddag lustig er op los, in flink tempo, de golven

staan dwars op het schip tussen de 1,5 en 2 meter, met regelmatig een flink

hoge uitschieter ertussen. Maar het gaat fantastisch, we hebben beide een paar

extra uurtjes slaap gepakt en kunnen er weer helemaal tegen. We gaan echt

hard, maar we zeilen heel stabiel. Ineens een knal, het grootzeil begint als een

gek te klapperen, we springen er op af, is in een klap het hele schootoog uit het

grootzeil gescheurd. Dat zit super stevig met banden, extra stukken en stiksels

in het grootzeil bevestigd, maar nu niet meer dus. Door de UV straling zijn de

bevestigingsbanden helemaal vergaan. Gisteren keken we er nog naar, dat het er

allemaal zo prima uitzag. Als een haas het zeil ingedraaid, gelukkig geen

onderdelen of personen in het water gevallen en nu zeilen we door op alleen de

genua. Maar natuurlijk is het een immens probleem, waar we wel weer een

oplossing voor moeten vinden. Een hoop werk aan de winkel. Roderick gaat nu

van de veiligheidslijn van het schip nieuwe banden maken en die handmatig op

het zeil naaien. Het zeil bestaat daar uit 10 lagen, dus hoe hij dat moet gaan

naaien? Staand op het dak van een dansend schip midden op de oceaan.


 


 


Denk echter niet dat wij de enige zijn met dit soort akkefietjes. Wij lezen ook de

andere weblogs, bij de Victory is tot tweemaal toe de gennakerval geknapt, het

grote zeil in zee gevallen, de reserveval gebruikt, ook weer geknapt, Jan Bart

midden op zee de mast in, nou dat is ook geen lol, verder was bij hen ook nog de

5 meter lange spinnakerboom doormidden. Mariposa was terug naar Panama,

want de dieptemeter had het begeven, Victoria heeft 7 weken in Panama

gelegen met een kapotte ankerlier, de volgende heeft problemen met alle

electronische apparatuur, iedereen heeft wel wat. Iedereen zeilt nu ook

ongelooflijke afstanden. We gaan allemaal dapper verder, via het radionetje 's

ochtends horen we nog weleens wat, we zien vrijwel nooit een schip. Okay, soms

is het even balen, maar meestal gaan vrolijk verder. R&Y


Zondag, 15 april,dag 10, onderweg van Galapagos naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


We zeilen weer. We waren gisteren helemaal beduusd dat het schootoog zomaar

uit het zeil scheurde. De dag ervoor hadden we het er nog over dat het grootzeil

er zo mooi bij stond en nu dit. De schoothoek moet de sterkste krachten

opvangen, daarom zijn er allerhande tussen lagen, stiksels en banden aan

ngebracht. Voor mij was het onmogelijk dat Roderick dit kon repareren, je kunt

namelijk nooit met een (hand)zeilnaald hierdoor heen. Geen grootzeil betekent

een immens probleem. Terug naar Galapagos kan niet meer, in verband met de

heersende winden en stroming, dus we gaan sowieso verder. Maar Roderick

heeft echt een geniaal idee. Hij heeft van  de gele veiligheidslijn, die we vroeger

over het schip spanden als we op zee voeren, een paar sterke banden

"gesneden". Nu nog het probleem van het erop naaien met de bevestiging van

het schootoog ertussen. Dat ging dus inderdaad niet. Vervolgens heeft hij met

zijn gassoldeerbout gaten gesmolten door de banden en de lagen zeil heen en de

handel gehecht met zeildraad. Het ziet er niet alleen prima uit, we hebben er ook

al de hele dag mee gezeild, dus we gaan er van uit dat we hier wel Nieuw Zeeland

gaan halen. Het moeilijkste was nog vanochtend staand op het dak, terwijl het

schip op de golven danst en er behoorlijk veel wind staat, de regen met bakken

naar beneden komt, de handel te naaien zonder zelf van boord te vallen.


 


 


 


 


En voilŗ, Happy Bird zeilt weer! Mooi stuk werk, Maat, mijn complimenten!


 


Roderick is helemaal op, maar wereldwijd is nu wel bekend wie je als klusjesman

in de arm kan nemen. Mooie aanvulling voor de pensioenpot. Vannacht stond de

wind gelukkig gunstig, waardoor we alleen op de genua goed door konden zeilen,

we moesten zelfs reven, omdat we uit het roer liepen door de snelheid. Het was

een stomme pikdonkere nacht, geen hand voor ogen te zien. Geen maan geen

sterren, maar we zijn flink opgeschoten. Het afgelegde traject van dag 10, 100

Nmijl. dus nu nog 2463.

Onze positie om 18.00 uur LT: 04.11 S  098.40 W. Nu is de wind weer helemaal

weg, maar we gaan wederom fluitend verder.

We gaan  trouwens  een stuk op de motor verder, vlakbij ligt een gebied van

windstilte en we zijn bang dat dit ons anders in haalt. Wij hopen vannacht de

wind weer op te pikken. Ik stop, want het brooddeeg rijst de pan uit en moet

dringend de oven in.

Trouwens iedereen bedankt voor de leuke en lieve e-mails, we zijn daar erg blij

mee, maar niet in staat iedereen nu te antwoorden, ik heb de ruimte nodig voor

de webblog. Het is erg leuk om als je midden op de oceaan zit, zoveel berichtjes,

nieuwtjes en goede wensen te ontvangen. Groetjes Roderick en Yvonne


Maandag, 16 april 2012, dag 11 onderweg van Galapagos naar Frans PolynesiŽ,

Hiva Oa.

Tja, hoe zal ik nu eens beginnen? Vannacht de hele nacht door kunnen zeilen,

weliswaar pikdonker, dat maakt de wachten erg vervelend, maar verder prima.

En nu overdag ook de hele dag lekker doorgezeild, zonnetje, af en toe een

miezerbui, de golven komen dwars in, hoogte toch wel zo'n 2 meter, maar met

een paar windonderbrekingen gewoon een prima zeildag gehad. Heel relaxed

allemaal, maar ik ben nog nooit zo moe geweest, dat zal de reactie wel zijn. Maar

vandaag dus niets spectaculairs te melden, geen rare zaken, geen schepen, geen

beesten op 1 albatros na, gewoon een dag lekker varen.  Dag 12 hebben we 109

Nmijl afgelegd, niet verkeerd dus, nog 2354 te gaan. Onze positie om 18.00 LT

04.43 S  100.25 W. Groetjes R&Y


 


Dinsdag, 17 april 2012, dag 12 onderweg naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


We hebben de wind te pakken en ook de South Equatorial Current, die ook 1 tot

1,5 knoop meehelpt. De hele dag ging het lekker door, wel alert zeilen, er zitten

rare vlagen tussen en de golven zijn nu ook 2-3 meter. 's Middags gaan we om

de beurt nog een uurtje of 2 maffen om de achterstand van de nacht weg te

werken. Eind van de middag werd de zee steeds rommeliger, de swell

(oceaandeining ) komt vanuit het Zuidoosten, de windgolven vanuit het Noorden.

Die golven komen elkaar dan tegen en dat wordt een zooitje. Het gebied waar

we nu varen, hadden we willen vermijden, omdat we weten dat het weer hier erg

onbestendig kan zijn, maar gezien onze valse start, pakken we de wind, waar het

maar kan, en nu zijn we toch hier aangeland. En tot zover ging het prima. Alleen

toen Roderick lag te slapen, kwamen er ineens harde windvlagen en valse erg

hoge golven, van denk ik 4 meter, die met een interval van 4 seconden achter

elkaar aanstormden en het schip in hun zog meesleepten. Dus direct de schoten

los, Roderick kwam natuurlijk ook meteen uit bed gesprongen, de zeilen gereefd,

het schip weer op koers brengen en daar gaan we weer. Het bleef een beetje kat

en muisspel de hele verdere tijd. Tja beste collega zeilers, ik hoor jullie al denken,

waarom niet van te voren de zeilen gereefd? Natuurlijk weten wij dat ook wel,

maar als je al de hele dag tussen de regenwolken zeilt, moet je keuzes maken.

We zitten aan de rand van het passaatgebied en overal om ons heen hangen

buien. Willen we ooit nog ergens aankomen, zullen we toch ook vaart moeten

houden. Dus vandaar. En deze squall hadden we niet zien aankomen. De

volgende trouwens ook niet. Ik voelde me al slecht, dat ik, terwijl ik aan het roer

stond, niet zag aankomen, dat het zo zou gaan spoken. Nou 2 uur later

overkwam Roderick hetzelfde. De wind kreeg ons goed te pakken en wederom

een aantal hoge golven pal op de zijkant en dan is het schip bijna niet meer te

houden. Dus weer alle  zeilen snel weggedraaid, vervolgens direct alle kussens

naar binnen gegooid, want hier zat wel regen in, dan blijft de ťťn achter het roer

en de ander gaat als de gesmeerde bliksem alle luiken en raampjes sluiten. Dit

keer hield het langer aan. En in zo'n situatie is niet de wind het gevaarlijkst, maar

de golven. Je kunt je gewoon niet voorstellen, dat in een paar seconden de zee

een heksenketel wordt.


en weer drijfnat!

 


Aangezien er hier op de hoek geen warme bakker is, stond ik op dat moment

net weer brooddeeg te kneden, mijn handen vol smurrie, de spullen in de

gootsteen gegooid, anders rolt de bak met meel door het hele schip en hup naar

buiten. Alles is weer helemaal onder controle, de wind is weer in zijn normale

doen, het brood was supergelukt. Wat het alleen gevaarlijk maakt is op een

steigeren schip, hete broodjes uit een heen en weer slingerende oven te halen.

Binnen 30 seconden stuiterden er 3 knapperend bruin gebakken broodjes door

het kombuis, terwijl ik achter een hardgekookt ei aan zat. Maar we hebben

heerlijk gegeten, Roderick zit buiten in het donker op wacht, terwijl ik het stukje

schrijf en zo meteen draaien we de rollen weer om, dan ga ik naar buiten en hij

gaat het stukje verzenden via de radio. Je ziet er wordt nog steeds met

vereende krachten door ons gewerkt. Onze positie om 18.00 uur 05.07 S

102.07 W. Dit etmaal 111 Nmijl afgelegd.Tot morgen. R&Y


 


Woensdag, 18 april 2012, dag 13 onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.


We hebben er afgelopen nacht en vandaag flink de sokken in gezet. De zee is

behoorlijk ruw, golven van zo,n 3 meter en hoger, maar het is eigenlijk heel goed

te doen. Vannacht tenminste een poosje de sterrenhemel kunnen bestuderen,,

dat is altijd leuk om te doen. Overdag is het overwegend zonnig, af en toe een

miezerbui, behoorlijk veel wind en dus een heel onrustige zee. Er mag dus

helemaal niets los liggen, dat valt gegarandeerd en ook wij volgen continue het

oude principe: ťťn hand voor het schip en ťťn hand voor jezelf. Als je jezelf niet

goed vasthoudt, ga je gegarandeerd op je snufferd. We slapen soms op de bank

in de kajuit, midden in het schip lig je rustiger, plus dat je sneller bij de hand bent

om even bij te springen, maar meestentijds in onze eigen hut op de

binnenveringmatrassen. Die geven tegenwicht tegen het gebots van de golven

tegen het schip en vangen de grootste schokken op. Ons lijf is dag en nacht in

beweging, geen wonder dus dat we zo moe zijn.  In de nacht zitten we uiteraard

aangelijnd aan het schip, we zitten in principe altijd buiten als je wacht houdt en

een misstap is zo gezet, dus wij houden ons altijd aan de regel, als ťťn van ons

slaapt, draagt de ander zijn reddingsvest en gebruikt de veiligheidslijnen. Geeft

ook een stukje gemoedsrust voor degene die in bed ligt. En op dit moment val je

al bijna vanzelf om, daar hoef je helemaal geen moeite voor te doen.


 


Hoogte van golven is trouwens haast niet op een foto weer te geven, aangezien

wij vanaf het schip de opname maken, dus altijd al van boven af, maar ook door

die zelfde golven mee omhoog genomen worden. En dat is maar goed ook!

We varen nog steeds alleen, in geen dagen een schip gezien. Maar de oceaan is

ook zo groot. Om precies te zijn is de Pacific Ocean (Grote of Stille Oceaan) 166

miljoen vierkante kilometer. Het is de grootste oceaan. Het water bevat 35 kg

zout per 1000 Liter. Wij varen al dagen op een diepte van 3800 meter. Wij

hebben momenteel onze plotterschermen uit staan, scheelt een grote

hoeveelheid energie en er is niet veel op te zien. …ťn scheepje in het midden van

een wit scherm, dat zijn wij, geen land, geen schepen, geen onderwaterbergen,

geen AIS van andere schepen, gewoon niets. We zetten de plotter af en toe even

aan om de gegevens in het logboek te noteren en dat is het. Nu we zon, wind en

vaart hebben, kunnen de accu's lekker bijladen, dat is ook prettig. Onze positie

om 18.00 uur is: 05.46 S  104.22 W   en we hebben afgelopen etmaal 136 Nm

afgelegd, daar is helemaal niets mis mee. Nog zo'n 2107 Nmijl te gaan.



Donderdag, 19 april 2012, onderweg naar Hiva Oa dag 14 alweer.


Vannacht werd er volgens de gribfiles veel wind verwacht in ons gebied, uit

voorzorg de zeilen wat kleiner gezet en afwachten maar. De hele nacht een heel

zwak windje natuurlijk, de zeilen maar weer voluit, anders gaan we zelfs niet

vooruit. Wel weer eens goed zicht op de sterrenhemel. Altijd gaaf. Overdag

hebben we een zonnezeil gespannen boven de kuip, anders wordt je geroosterd,

dat halen we iedere avond weg, dan kun je goed de sterren zien. De maan kwam

pas om zes uur op vanochtend dus daar hebben we geen plezier van. Net toen ik

Roderick afgelost had tijdens de 2e nachtwacht, zag ik een licht. Zou het een

schip zijn? Af en toe is het ook een ster die net ondergaat en achter de horizon

verdwijnt. Maar inderdaad een schip, koers recht op ons af natuurlijk. Ik heb het

een tijdje aangekeken, maar hij voert zoveel verlichting, dat nergens

boordlichten zijn te bekennen. AIS heeft hij niet, terwijl het toch een groot schip

is, dan de radar maar eens bij, kijken of die ons wat wijzer kan maken. Er zijn

echter zoveel golven, dat de radar aangeeft dat het target verschillende

richtingen op vaart. Onderhand is hij al op minder dan 6 Nmijl genaderd, dus

Roderick uit bed gehaald. Uiteindelijk kan hij er ook niet achter komen, dus

proberen we hem op te roepen via de VHF, en nog eens, en nog eens. Geen

reactie, wel blijft nu zijn koers bestendiger, dus kunnen we normaal passeren. Zal

wel zo'n hele grote visfabriek geweest zijn, maar we zijn behoorlijk huiverig voor

de immens lange netten of lijnen, die deze dan sleept. Vandaar dat wij zijn koers

willen weten. Maar goed afgelopen, verder de nacht rustig doorgesukkeld. Het

was trouwens gisteren en vandaag de dag van de vliegende vissen. Hele zilveren

zwermen schieten uit het water omhoog en vliegen dan toch wel zo'n 30 meter

of meer verder. Een sprookjesachtig gezicht. Helaas hebben een aantal zich

verrekend, die vonden we vanochtend op het schip.


 


Ook een pijlinktvis sprong vannacht aan boord, hij vond het niet leuk en moest

erg huilen, nu zit onze mooie nieuwe witte fokkeschoot helemaal onder de

inktvlekken. Ook vonden we nog een paar kleine inktvisjes boven op het dak van

het schip. Waarschijnlijk al gistermiddag uit het water gesprongen toen de golven

nog zo hoog waren. Overal plasjes inkt, die je bijna niet weggepoetst krijgt.

De  rest van de dag hebben we ook maar een matig tot zwak windje gehad, 7 kn,

maar we houden tenminste voortgang en de stroom werkt nu ook dubbel mee in

de goede richting. Iedere ochtend houden we nog een radionetje, het is toch wel

heel leuk, als je midden op de oceaan ineens hoort, Hey Roderick, how are you

doing? De ontvangst wordt alleen nu steeds minder, omdat de schepen steeds

verder uit elkaar waaieren. Sommige liggen een paar dagen voor, andere zetten

koers naar Paaseiland. Wij gaan "gewoon" naar Hiva Oa. En daar was ineens een

visser, oceaanformaat natuurlijk. Maar door de hoge golven geldt ook voor dit

schip:  Zo zie je me, zo zie je me niet!


 


Dit etmaal 110 Nm. afgelegd, nog 1997 te gaan, de kop is er af. Pos. 18.00

LT 06.03 S  106.12 W . Tot morgen. R&Y.


Vrijdag, 20 april 2012, dag 15 alweer. Een heel rustige nacht gehad, mooie

sterrenhemel, lekker windje, gewoon  rustig doorvaren. Nu overdag is de wind

behoorlijk aangetrokken, pal zuid, de zee is erg onrustig, de golven zijn toch

gauw 4 meter. We schieten lekker op, maar voelen ons wel hutsgeklutste eitjes.

Ik hoop dat het vannacht iets afneemt, anders komt er van slapen niet veel

terecht. Vandaag hebben we de klok weer een uur terug gezet, we zijn hier nu

UTC +7 en 9 uur vroeger dan Nederland (mits de zomertijd al is ingegaan) Dus

jullie zaterdagochtend is nog onze vrijdagavond. We hebben dit etmaal 119 Nmijl

opzitten. Nog ongeveer 1878 Nm. Onze positie om 17.00 LT is 06.41 S 108.15

W . De stemming is nog steeds prima, we gaan stug door ( dat zal wel moeten).

De zeilreparatie houdt het heel goed. Verder weinig nieuws onder de zon (die liet

trouwens ook verstek gaan vandaag, evenals de beesten)Het is hier uiteraard

alweer stikdonker en binnen is het 29 graden, dat zakt in de loop van de nacht

tot 26 graden. Buiten zitten we nu met een lange broek en een dikke trui, in de

nacht ben je natuurlijk moe en het waait hard en intussen zijn we "tropische

watjes" geworden. Liefs R&Y



Zaterdag, 21 april 2012, onderweg naar Hiva Oa dag 16, om te beginnen onze

positie 06.35 S  110.05 W  om 0.00 UTC, afgelegd dit etmaal 116 Nm. Nog 1762

te gaan We maken nu aardig wat mijlen per dag, maar dit etmaal was zwaar. Het

begon gisteravond al, de golven werden steeds hoger, nu toch wel 4 meter, de

wind gaat van 6 kn, dan liggen we bijna stil, tot 26 kn. binnen 30 sec. en dan

moeten direct de zeilen gereefd. Ook hebben we veel last van dwarsgolven in de

buien, die worden door de wind opgezweept komen haaks op de achterlopende

golven, klimmen daar bovenop en botsen daar tegenaan. Gevolg: golven van 5

meter hoog, die bovenop gaan breken en ons dwars raken. Je kunt in het schip

geen stap zetten met losse handen, we worden van links naar rechts gesmeten,

alles wat je probeert te pakken, valt om, rolt weg. enz. Af en toe moeten we toch

wat eten, de logboeken invullen enz. Gek word je er van. Verder krijgen we bui

na bui op ons kop, ik denk dit etmaal wel 20 keer. De kleding is zeiknat, de

kussens, de boeken. In de buien zit of geen wind of een enorme puist wind. Je

kunt daar niet op anticiperen. Als je met te kleine zeilen vaart, maak je geen

snelheid meer door het water, dan wordt je door de golven geramd als obstakel

en is de boot onbestuurbaar geworden, als je met vol zeil vaart en de wind

neemt zo plots toe, gaat het schip zodanig in de versnelling, loeft op en duikt dan

richting golven, die van opzij aan komen zetten en wordt dan platgedrukt of gaat

sneller dan goed is en loopt uit het roer, waardoor we wederom onbestuurbaar

zijn. We zitten dus de hele nacht en dag echt op ons qui vive. Vanmiddag hebben

we beide wat extra uurtjes slaap gepakt, op voorhand, maar daardoor heeft de

ander het weer extra druk. Maar niet zeuren, we hebben dit onszelf op de hals

gehaald. Maar eerlijk is eerlijk, we hadden voor deze oversteek meer zoiets

verwacht als: Red Sails in the Sunset, of By the light of the Sivery Moon, dan

Singing in the Rain. En dan is het meer Kreunen in de Regen. Verder natuurlijk

ook nog leuke momenten. Even op een rustig momentje samen koffie drinken

met een bak pepernoten erbij, die vond ik nog bij de voorraad, die had ik in

Bonaire gekocht, dat was smikkelen.


 


En vanochtend in een echt zware bui, zodanig dat ik Roderick uit bed gehaald heb

om te assisteren, je staat daar druipend aan het roer, de zeilen zijn weer gereefd

tot minimale grootte, de koers is weer een beetje onder controle en ineens zie je

dan een stuk verderop eenenorm hoge en lange golf. Dat is niet zo verwonderlijk,

want die zie je regelmatig, kijk ik beter, zijn het zeker 100 dolfijnen. In 2

slagordes van 40 dolfijnen, die allemaal even hoog sprongen in een kaarsrechte

lijn, 2 lijnen evenwijdig aan elkaar op 30 meter afstand en in het middengedeelte

sprongen de dolfijnen rechtstandig de lucht in en met een salto weer terug.

waarschijnlijk waren ze op jacht. Het was ongelooflijk, 3 minuten later is

iedereen weer verdwenen, geen beest meer te zien. Spectaculair.

Tot zover, groetjes van twee natte kletsen. R&Y


Zaterdag, dag 17. Was het gisteren al zwaar, afgelopen nacht kwam daar nog

een flinke schep bovenop, loodzwaar was het. Eindelijk kwamen de door Dennis,

onze huismeteoroloog, aangekondigde 4 meter golven uit het NoordOosten.

Jammer was dat wij al in een gebied zaten van 4 m hoge golven uit het

ZuidOosten. Die twee gebieden kwamen elkaar nu tegen onder een hoek van 90

graden, resultaat steile hoge golven van meer dan 5 meter, waarvan sommigen

gingen breken. Dit in een stikdonkere nacht, het is Nieuwe Maan, dus die zien we

niet en er is ook geen enkele ster aan het firnament. Je zit dus buiten in de kuip,

zodat je snel in kunt grijpen, natuurlijk met een reddingsvest aan en aangelijnd

aan een veiligheidslijn aan het schip. Je kunt je eigen hand niet zien, de golven

komen overal vandaan, je krijgt opdonder na opdonder, maar je ziet niets.

Intussen is het gigantisch gaan waaien, we krijgen squall na squall over ons heen

met hevige windstoten en plensbuien. De wind versnelt binnen 30 sec van 6

knopen naar 28 knopen. Snel de zeilen reven, schip op koers enz. daarna liggen

we bijna stil,de wind is uitgeraasd en de diepe golfdalen zorgen voor de rest en

komen daar komen dan de golven aanbulderen, snel de genua verder uit, maken

dat we weg komen. En dat de hele nacht door, op een gegeven moment hadden

we 4 squalls binnen 1 uur. En dan even ter informatie, wij hebben gewoon

handbediende lieren, dus geen electrische of hydraulische. We draaien ons het

rimram op zo'n nacht, terwijl de wind er alles aan doet om ons tegen te werken.

We waren echt uitgeput, maar een spierballen, die ik krijg! Overdag is het tot ver

in de namiddag zo doorgegaan, alleen nu zie je wat er gebeurt, maar als je die

enorme golven ziet, wordt je niet echt blij. Spannende dagen. Om 17.00 LT

begon het allemaal een beetje af te nemen, maar nu om 20.00 gieren we weer

door het water. Van mij mag het wel wat minder. We hebben er hard voor

geknokt deze 126 Nm het afgelopen etmaal, blijft nog 1636. In principe zijn we

morgen halverwege. Ik stop ermee, want de computer danst bijna van de tafel.

Groetjes R&Y


Zondag, 22 april 2012, dag 18 van de oversteek naar Hiva Oa, Marquesas.


Nou de nacht waar we zo tegenop zagen, viel hartstikke mee, tegen middernacht

was de zee een stuk rustiger en de wind niet overdreven. We hebben gewoon

onze wachten gedraaid, mooie sterrenhemel ook nog, geen regen, niet koud, dus

helemaal niets te klagen. Daardoor hebben we om de beurt ook aardig kunnen

slapen. Overdag ging het ook lekker, natuurlijk gennaker zetten, gennaker

opbergen enz. maar dat blijft de rest van de trip zo. De golven zijn nog niet

helemaal naar onze zin, af en toe springt er een in de kuip, vaker, slaan ze over

het voordek, als je net in bed ligt, schrik je je rot, ook als ze met een rotklap

tegen de zijkant aanbeuken, sta je echt wel even te stuiteren. Maar we hebben

vandaag als een heel relaxte dag ervaren. Terwijl ik dit schrijf, laat de natuur

even het tegendeel zien en begint er even behoorlijk op te beuken, harde

windvlagen, een aantal brekende rollers op een rij. Komt wel weer goed, denken

we. Vandaag zijn we trouwens over de helft, dus nu mochten we weer eens een

lekker drankje, in pricipe drinken we onderweg bijna niets alcoholisch. We hebben

weer 125 Nm. afgelegd, maar dit keer was het een makkie dus. Nog 1511 te

gaan. Onze positie 0.00 utc was:06.35 S 110.05 W. Vanochtend konden we een

uitzending van Radio Nederland ontvangen via de SSB, we weten nu dat het

overleg over de bezuinigingen gestaakt is en dat ons landje er niet best voor

staat. Neelie was er ook niet over te spreken. Maar wij kunnen er weinig aan

veranderen, ik hoop dat er nog wat van ons geld overblijft, dat kunnen we zelf

nog goed gebruiken. Want denk niet dat als je de oceanen oversteekt, je geen

geld gebruikt, integendeel. Voor een grote oversteek geef je het geld met

bakken tegelijk uit en als je aangekomen bent weer. Tussendoor moet je heel

wat betalen aan overheidskosten, permits, ankergeld enz. Eenmaal op de

gewenste plaats aangekomen, wil je toch ook wat ondernemen, beetje

rondkijken en ook eens een drankje halen. Wij zijn helemaal geen brassers,

eerder tegen zuinig aan,  maar het geld vliegt eruit. Ik weet niet hoe die echte

low budget zeilers het volhouden. Een aantal blijven hangen op een eiland en

denken door te gaan werken de kas te kunnen spekken, maar ze vergeten dat ze

wel betaald worden naar de lokale normen. Dan kun je wel overleven en best nog

op een leuke manier, maar je komt niet verder. We hebben al van veel mensen

gehoord, dat ze hun schip in AustraliŽ of Amerika gaan verkopen om dan naar

hun eigen land terug te kunnen gaan. Maar of je nu in deze tijd zo makkelijk je

schip kan verkopen? In ieder geval willen wij nog een poosje door, het bevalt ons

prima. Vandaag zijn we alweer bezig met het voorbereiden van de vervolg route.

De eilandgroepen in de Pacific zijn dun gezaaid en erg ver uit elkaar. We moeten

rekening houden met heersende winden en stromingen, orkanen, mogelijkheden

om diesel te verkrijgen, heb je een visum nodig, is er kans op Malaria. Er moeten

dus keuzes gemaakt worden, terwijl we proberen ons zo goed mogelijk in de

materie te verdiepen. De Marquesas staan vast, dan in principe de

Tuamotus,Tahiti, Moorea, Bora Bora.

We kunnen niet overal naar toe, in november moeten we in Opua, New Zealand,

gearriveerd zijn ivm het orkaanseizoen en dat is nog een stukje varen. Dus gaan

we nu uitzoeken hoeveel tijd we voor de diverse bestemmingen kunnen

uittrekken en misschien is het dan gunstiger om minder eilanden te bezoeken,

maar wel wat langer. Maar eigenlijk wil ik Niuatoputapu niet overslaan of Nuku

Alofa. We gaan er nog maar eens een nachtje over slapen (hopen we). Liefs R&Y

De positie moet  trouwens zijn:   08.04 S  114.00 W



Dinsdag, 24 april 2012, dag 19 van de oversteek naar Hiva Oa, Marquesas.


Om te beginnen onze positie om 0.00 utc: 08.21 S  115.47 W , dit etmaal

wederom 107 Nm. afgelegd.

We schieten duidelijk beter op, we zitten in de ZuidOost Passaat. De wind vlaagt

alleen erg tussen 6 en 20 knopen. Squalls zijn er ook weer genoeg langs

geweest, maar die golven maken ons tureluurs. Nog steeds 4 m of meer, maar

niet als deining (swell), het lijkt wel of ze overal vandaan komen. We krijgen

swieper na opduvel en raken af en toe in een surf, omdat we meegesleurd

worden. Het is doodvermoeiend. We zitten echt de hele dag en nacht om

beurten buiten om zonodig in te kunnen grijpen. De stuurautomaat doet het

gelukkig prima, maar als de wind ineens erg draait of als de boeg door een golf

omgeduwd wordt, geeft hij alarm af, omdat we dan ineens in een andere richting

gaan varen. En bij die plotselinge windvlagen draaien we direct het zeil weer een

stuk in en 5 minuten later weer uit. De zee kolkt, bruist, golft, sleurt, dat kost

ook enorm veel snelheid. We varen met basic zeilen, durven er niets meer bij te

zetten, gisteren met de gennaker raakten we ook in een surf, dat is net als bij

een auto,die in de slip raakt. Het schip wordt onbestuurbaar, omdat we te hard

varen. We gaan stug door, nog 1404 Nm te gaan. Op de foto zie je een golf

achterop komen, het punt waar vandaan de opname gemaakt is, is al 3 meter

boven water, dus dan kom je al weer aan zo'n 5 meter.



Ondanks alle geschut en gezwier toch een lekkere maaltijd in elkaar gedraaid,

bami met gebakken groenten, pompoen, ui, witte kool, knoflook, gember,

hamblokjes, vijfkruidenpoeder, ketjap en zwarte bonensaus. Heerlijk, ik wil me

door die rotgolven toch niet laten kennen, alleen moest ik wel de bami uit de

gootsteen scheppen, toen de boot ernstig begon te hellen bij het afgieten. Dit zijn

zo'n beetje onze laatste verse groenten, maar we hebben nog legio lekkere

spullen in blik. Verder is het nu ook nog een hele toer om ons eten in een kom

aan dek te krijgen. Maar de aanhouder wint en kan dus lekker smikkelen. En dan

ook nog een plaatje van een gewoon doordeweeks ontbijt, meestal bestaat dat

uit een kom havermout of uit pannekoeken, als er geen brood meer is. In

Panama een gigantisch grote zak kant en klaar Amerikaans Pannekoekenmeel

(Krusteaz) gekocht, wat een gemak! Vrijwel geen moeite en binnen een mum

van tijd een schaal vol. Trouwens eethuis Happy Bird kookt zeer verantwoord,

dus we komen geen grammetje aan, plus dat we voortdurend in touw zijn

natuurlijk.

 

 


Woensdag, 25 april, dag 20. Vannacht weer flink doorgerost in het donker.

Hotsie, knotsie, botsie, overdag viel het verder wel mee. Natuurlijk hebben we

hoge golven en nog steeds iedere keer squalls, maar het is allemaal niet zo

extreem op het moment. En als je de oceaan over gaat steken kun je natuurlijk

ťťn en ander verwachten. We hebben om beurten redelijk kunnen slapen en ook

overdag nog een paar uurtjes gepakt. Dat maakt een groot verschil. Wat alleen

wel tegenvalt, dat we doordat het zo onrustig is, nergens anders aan toe komen.

We hadden een hoop plannen voor onderweg, maar we zijn alleen maar bezig

met het zeilen en de doorsnee huishoudelijke zaken. Ik kook meestal toch een

lekker potje, maar een energie en moeite dat dit kost. Na afloop ben ik echt

bekaf. Bij de kokend hete pannen moet je goed je evenwicht houden, dat je er

niet tegenaan valt, als je een scheutje van iets wil toevoegen en er komt net een

golf onder het schip door, vliegt er direct een hele gulp in en over de pan. Alle

ingrediŽnten gaan voortdurend aan de rol. Voor mijn gevoel doe ik niets anders

dan schoonmaken en oprapen. De bak verse groenten is nu bijna leeg, dat moet

ook, want in Hiva Oa mogen we daar niets van invoeren, dat wordt in beslag

genomen, volgens voorschrift. Nou daar weten we zelf wel raad mee. En ik vind

het ook leuk om met de beperkingen die we nu hebben, toch steeds wat

verrassends te maken. Gewoon op mijn propaangasstelletje met 2 branders en

een oventje zonder enige temperatuurregeling. Hij kan hoog of minder. En dit

maakt ook deel uit van onze eigen gecreŽerde geluksmomentjes. 's Ochtends bij

het eerste zonnetje in de kuip ontbijten met een paar perfect gelukte mini

broden. Daar kunnen we zo van genieten en daar kan ik toch wel zo trots op zijn.

Ik heb bijna 2 jaar gezwoegd op het broodbakken en nu kan ik mijn eigen

winkeltje beginnen. Walnoten rozijnenbrood, Kruidenbrood met zongedroogde

tomaten, schitterend witbrood. Kop koffie erbij, glaasje vruchtensap. Ons eigen

feestje.  En me dunkt dat ik hier trots op mag zijn!


 


Helaas heeft de koffiethermoskan er vandaag een eind aan gemaakt, die sprong

ŗ la Herman Brood vanaf het dek de kajuit binnen, riep toen heel hard PLOF, dus

die heeft een zeemansgraf gekregen. Hij was al hoogbejaard, maar we zullen

hem missen. Maar het is alweer 17.00 LT. dus tijd voor onze positie: 08.26 S

117.34 W , 106 Nm dichter bij ons doel, nog 1298 te gaan. R&Y


Donderdag, 26 april 2012, dag 21, onderweg naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


Eigenlijk een prima nacht en daaropvolgende dag gehad. We zitten in de Zuid

Oostpassaat, de wind is niet zo hard, maar we gaan gestaag door. Door onze

koers hebben we de golven dwars, dat maakt het erg onrustig,af en toe komt er

een hele lading hoge golven achter elkaar aangesjeesd, het husselen en rollen

gaat dus steeds door,maar verder prima te doen. Het zonnetje schijnt, de lucht is

blauw met heel veel wolken. We komen er wel. Dit etmaal weer 110 Nmijl

gemaakt, nog 1188. Onze positie is: 08.41 S  119.25 W. Liefs R&Y het


 


Vrijdag, 27 april 2012, dag 22, onderweg naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


Vandaag was een dag uit het boekje. Vannacht had Roderick tijdens zijn wacht

het nog druk in verband met de telkens optredende "windshifts", een te grote

verandering van de windinvalshoek, waardoor de stuurautomaat om zijn baas

begint te roepen. Ik kreeg het al een stuk makkelijker, de wind hield zich

gedeisd, heldere sterrenhemel, dus dan is het ook niet helemaal donker, prima te

doen. Geen squalls en vanochtend een stralend heldere blauwe lucht, met

honderd passaatwolkjes, matig windje, dat steeds zwakker wordt. De zee is

weer gekalmeerd, nu zijn de golven weer normaal tegen de 2 meter. Dit is dus de

dag om passaatzeilen te zetten. Wij hebben toen we ons schip kochten, direct

een kotterstag laten maken, dat is een tweede voorstag, voor bijv. een kleinere

werkfok of een stormfok. Maar met het stag alleen ben je er dan nog niet, er

moet een speciale bevestiging komen, omdat het wegneembaar moet worden,er

komt een speciale spanner bij en nog veel meer. Het heeft toen ons jaarbudget

voor de boot opgeslokt en eigenlijk hebben we er nauwelijks gebruik van

gemaakt, integendeel we hadden er in het begin een hoop problemen mee omdat

de stag. als hij niet in werking was, af en toe los raakte van zijn bevestiging en

dat gebeurt natuurlijk alleen maar midden in de nacht met storm op de

Noordzee, dan schiet zoiets los en zwiept er een dik stalen stag van links naar

rechts over het voordek. Eigenlijk hadden wij al spijt van onze aankoop. Maar nu

is het moment gekomen: wij zitten in de Passaat en nu gaan we Passaatzeilen

voeren ook. Dus bij het eerste zonnestraaltje direct aan de slag. Helaas klinkt

het makkelijker, dan het in werkelijkheid ging, voordat alles eenmaal stond,

waren we 2 uur verder. Want intussen hebben we een zwaarder anker met een

langere schacht, waardoor je niet bij de aanhechting van het stag kunt komen en

nog een paar van dit soort akkefietjes. Werkfok uitgegraven, deze gaaat met

leuvers aan het stag, boom uitgezet en daar staat onze creatie: Mooi! En het

werkt, want er is een heel lichte wind, maar omdat we nu een dubbel voorzeil

hebben, maken we toch redelijk voortgang. Nu hebben we dus de genua vol

staan aan SB, de werkfok uitgeboomd aan BB en een puntje grootzeil strak in het

midden voor de stabiliteit. (wacht maar op de foto's) Wij blij, want we hebben

nog een 1200 Nmijl te gaan op deze koers, we moeten voornamelijk naar het

Westen en mogen niet meer veel lager naar het Zuiden gaan. Als het weer

bestendig blijft, kunnen we dit heel wat dagen toepassen. We gaan zitten

genieten van onze mooie zeilvoering en tegelijkertijd even overleggen, wat we in

geval van een plotselinge squall met harde wind het beste kunnen doen. De

genua kunnen we dan gewoon kleiner draaien en....Shit, wat zit die val raar! De

val, waarmee het nieuwe zeil gehesen is, zit gedraaid om de furling. Kortom, het

zeil moet weer naar beneden, de val vrijgemaakt, en dan starten we opnieuw.

Maar het staat nu echt prima, we hebben er de hele dag al mee gezeild, heel

relaxed. Zo hadden we het ons wel voorgesteld, maar dan ook nog graag wat

dieren om ons heen. Van iedereen verhalen gehoord, die had zoveel walvissen

gezien, de volgende springende merlijnen, weer een ander een manta rog, nou

volgens ons is het hier onbewoond. Maar wat niet is kan nog komen. In ieder

geval gaan we heel lekker, we laten deze zeilen ook in de nacht staan, hebben

we net besloten. Hiva Oa, here we come! Dit etmaal op onze sloffen 101 Nmijl,

onze positie om 17.00 LT = 0.00 UTC 09.01 S  121.06 W. nog 1087 Nm. We zijn

de 120 graden W gepasseerd, dus bij ons wordt de klok weer een uur terug

gezet. We zitten nu op UTC -8, 10 uur verschil (vroeger) met Nederland. Tot

mails R&Y.


 

Zaterdag, 28 april 2012, Dag 23, onderweg naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


Hmm, we zijn niet zo tevreden, lekker rustig zeetje, maar waar is de wind?

Volgens de gribfiles moeten we midden in het gebied van 10-15 knopen wind

zitten, nou vergeet het maar. 4-7 kn., dat is 2-3 Beaufort, die dan ook nog

variŽrend komen uit de richting tussen de 80 en 125 graden. Hier kan ons schip

niet op zeilen, we maken heel weinig voortgang en moeten voortdurend de koers

bijstellen. De golven zijn  namelijk ook sterker dan de wind , dus met geen

mogelijkheid kunnen we de juiste koers houden. We houden ons dus maar bezig

met nuttige huishoudelijke zaken, alle fleece kleding weer eens buiten hangen

om goed te luchten, alle schoenen een uurtje in de zon en extra invetten. Het

wrange is, dat we vanochtend op ons radionetje hoorden, dat schepen, die 50

Nm. ten noorden en ten zuiden van ons zitten wel wind hebben. Maar ach zo'n

extra dagje kan er ook nog wel bij. Morgen zien we wel weer. We hebben nu de

motor bijgezet voor de nacht, ergens zullen we wel weer wind tegenkomen.

Roderick slaapt en ik heb nu wacht. Het is bijna Koninginnedag in Nederland, wij

wensen iedereen goede zaken! En niet alle verdiende kwartjes direct weer

verbrassen bij een ander stalletje, want dan schiet het niet op. In ieder geval

iedereen veel plezier gewenst. R&Y

Vandaag toch nog 83 nm afgelegd, onze positie om 16.00 LT+ 0.00 UTC 09.07 S

122.40 W



Zondag, 29 april 2012, dag 24, onderweg naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


Wij voelen ons "Helden", ik ga vertellen waarom. Gisteren heb ik jullie een fijne

nachtrust gegund, door wat regeltjes achterwege te laten. Aan het eind van de

middag namelijk, terwijl de wind het zo liet afweten en wij rustig door dobberden

met onze passaatzeilvoering, brak ineens de sluiting van de genua val en lag in

ťťn woesjh het hele genuazeil in het water. Roderick lag net lekker voor in onze

hut op bed en die zag zo het hele zeil verdwijnen, ik had wacht en keek net, het

zeil klapperde vervelend door de weinige wind en zag hem direct in het water

glijden. Dus sprintje naar het voordek en vast beginnen het zeil uit het water te

sjorren, voordat het onder het schip zou raken. Uiteraard kwam Roderick ook

direct aangesjeesd. Met vereende krachten het zeil weer aan boord gekregen,

zonder beschadiging, alleen mijn nieuwe horloge heeft het niet overleefd,dat is

echt jammer. Hoe kon dit nu zomaar gebeuren? We hebben allemaal eersteklas

spullen voor het schip, prima lijnen, sluitingen enz. Windstilte en hoge golven zijn

de pest voor een schip, daar krijg je meestal de meeste schade door, die

continue ragbeweging, zeilen die vol of leeg slaan, vallen die overal tegenaan

klappen. We hebben beide natuurlijk langdurig gehad en waarschijnlijk is de

sluiting op een of andere manier klem gekomen en beetje bij beetje losgegaan of

zo, alleen op het moment dat het gebeurde ben je er totaal niet op bedacht, het

was zo'n sukkelige zeikwind. Maar nu kwam er een ander probleem om de hoek

kijken, onze genua zit op het furlingstag, waaromheen we het zeil oprollen. Het

punt waar de hijsval bevestigd is, is dus eigenlijk een grote wartel en die hing

nog in het topje van het stag en wenste niet naar beneden te komen. Zonder dit

onderdeel kunnen we daar geen zeil voeren. Daar boven in het topje van de mast

zit de boosdoener.


 


Van alles hebben we geprobeerd, maar zonder succes. Het stag staat namelijk

schuin vanaf de voorpunt van het schip naar het topje van de grote mast.

Roderick heeft werkelijk uren lang geprobeerd op zijn rug liggend op het voordek,

om met 2 andere lijnen een lus om de bevestiging te krijgen, waardoor we deze

naar beneden konden trekken. Lasso's gemaakt, metalen lussen naar boven

gehesen, niets hielp.


 


We kunnen doorvaren met onze kleine fok, maar die pakt bijna geen wind op een

voor de windse koers, daarbij was er al geen wind, dus grootzeil vol op erbij,

totdat dit ook als een gek klapte en vervolgens de hele nacht de motor aan. Door

de golven schommelt het schip heen en weer en als er geen winddruk in de zeilen

staat, gaat gewoon de zwaartekracht in werking, dus gaan we schuin naar links,

klapt het zeil die kant op en vice versa. Goede raad is duur. We komen heus wel

aan, maar dit gaat weer extra dagen kosten, de afstand is nog steeds niet met

de diesel voorraad te overbruggen. Deze tocht is in totaal zo'n 5500 km, meer

dan menigeen in 2 vaarseizoenen in Nederland aflegt, vandaar dat er ook meer

slijtage kan optreden. Daarbij vertellen wij het ook gewoon en houdt een ander

misschien gewoon zijn mond. Maar goed wat nu? Na  lang overleg hebben we

besloten, dat Roderick mij morgenochtend de mast in hijst. Roderick wilde daar

helemaal niets van weten, maar hij moet op zijn knie passen en omgekeerd,

voordat ik hem naar boven gelierd heb, dat is een immense krachtklus, dus dat

kan hij beter doen. Nu zitten we natuurlijk midden op de oceaan, dus Nee, dit

doen we niet voor ons plezier. Diezelfde golven die de boot beneden een zetje

geven, zorgen er voor dat het topje van de mast meters heen en weer zwiept.

Morgenochtend vroeg gaan we het proberen, dan is het water het rustigst.

Vanochtend om 6 uur alle lijnen klaarmaken, Roderick vindt het helemaal niets,

die is er beroerd van, dat ik de mast in ga, zelf heb ik eerlijk gezegd ook wel

kriebels in mijn maag als ik naar de golven van die rustige zee kijk, die zijn toch

nog anderhalve meter. Op zoek naar reserve sluitingen valt ook nog Roderick zijn

schroeven en bouten sorteerkoffertje open en rollen er 3000 van die dingen over

de vloer door het schip. Ik heb me dik aangekleed, zodat ik mijn armen en benen

om de mast kan slaan. In het bootsmanstoeltje met een extra veiligheidslijn liert

hij me naar boven. Inderdaad moet ik met al mijn kracht de mast omklemmen,

maar je moet ook om de babystagen heen, over de zalingen, om de grote radar

en dan ben je net halverwege. Gewoon volhouden en doorgaan.


 


Als ik bijna in de top van de mast ben, 18 meter boven water, komt mijn trui

tussen de hijskatrol, shit. Roderick tikkie terug! Met mijn benen zit ik om de mast

geklemd, maar om mijn trui ertussen uit te trekken, moet ik mijn handen

loslaten en Ja, dan komt die golf. Als een reuze slinger van de klok ga ik in het

topje heen en weer. Ik kan me weer vastgrijpen, Tarzan is er niets bij

vergeleken, Phoe! nu een extra lijn aan de wartel van de furling haken en dan

kan ik weer naar beneden. Eenmaal beneden kunnen we beiden geen PaP meer

zeggen. Adrenaline burn down. Maar we zijn er nog niet, eerst de wartel naar

beneden halen, de aansluitingen vernieuwen, dan de genua weer in de

furlinggleuf geleiden en omhoog hijsen. Yes alles doet het weer, de genua staat

weer. Vervolgens de werkfok hijsen en nu zeilen we weer met onze mooie

Passaatvoering, de motor kan uit en ondanks het kleine zuchtje wind, maken we

toch voortgang. Uitgeteld liggen we het eerste uur ieder op een kuipbank.

Vanmiddag hebben we gezellig alle schroefjes, moertjes en ringetjes zitten

sorteren. En zoals gezegd we voelen ons als Superman en Superwoman.



Onze positie is om 16.00 LT,0.00 UTC 09.16 S  123.52 W Afgelegd 82 Nm.

Nog te gaan 922 Nmijl.


Koninginnedag 2012, dag 25, onderweg naar Frans PolynesiŽ.

Vannacht baalde ik wel even, nu zijn alle systemen, weer bruikbaar, maar waar is

de wind gebleven? Bij het wisselen van de nachtwacht zag ik 2 lichtjes van

schepen. Dat is lang geleden, al die tijd goed in de gaten gehouden, maar ze

passeren op een paar mijl afstand. Ineens hoor ik door de luidspreker van de

VHF iemand een ander yacht oproepen. Hee, dat is leuk, dus ik meld me, dat ik

ook in de buurt ben. Even een nachtelijk praatje gehouden, een Belgisch schip,

dus uiteindelijk konden we over naar Nederlands. Zij komen ook van Galapagos,

gingen heerlijk, het was voor hun dag 13 en ze hadden de motor nog niet hoeven

gebruiken, continue 15 knopen wind. Nou voor ons was het dag 25 en wij hebben

nu maar 5 kn. wind en een half uur later minder dan 3, dus daar lagen we weer te

dobberen en de zeilen heen en weer te raggen. Roderick wakker gemaakt, kom

op, de boom moet uit de fok weggehaald, we starten de motor, want verderop is

15 knopen wind. He, hoe weet jij dat? Ik wijs naar de lichtjes van de schepen,

Nou daar! En we konden ook zien dat zij snel voortgang maakten. Dus wij die

kant op, na een uur op de motor nog niets, zij hebben de wind gewoon

meegenomen. We zagen ze zo uit het gezicht verdwijnen. En daar kon ik nu wel

van balen. De rest van de dag is het ook lauw loenen. We hebben onderhand al

heel wat motoruren achter de kiezen ook, stom gedoe. In ieder geval zijn we

weer 85 Nm. opgeschoten, nog 837 Nm te gaan. Onze positie om 0.00 utc 30

april: 09.25 S  125.18 W. Groetjes R&Y


 


Dinsdag, 1 mei, dag 26,onderweg naar Frans PolynesiŽ, Hiva Oa.


Zo de hele nacht weer op de motor gevaren, we lagen zo ongunstig in de golven

en het gebonk en geklapper maakt je gek. Onze dieselvoorraad is al aardig

geslonken, maar de vooruitgang is niet navenant. In wezen varen we van

windstilte naar windstilte. Wat dat aangaat boffen we niet. We houden het weer,

lees wind, heel goed in de gaten, volgens de gribfiles moesten we een paar dagen

terug midden in een windveld van 15 kn. zitten, wat continue door zou gaan. Nou

qua positie zaten wij daar wel, maar de wind niet. We hebben ook nog backup

van Dennis, maar mooi niks! Nu wordt er voor de komende dagen ook weer geen

wind verwacht, dus gisteravond zolang mogelijk "doorgezeild", maar de wind is

zo zwak en komt nu uit het zuidoosten, dan uit het zuidwesten en af en toe uit

het noorden. Roderick heeft urenlang de koers gecorrigeerd en toen ik vannacht

overnam, was hij compleet op. Dus verder op de motor. Bij het eerste daglicht

heb ik alle zeilen weer opnieuw gezet en zowaar pak ik af en toe een zuchtje. De

snelheid over de grond was 1,7 kn, daarvan is 1,4 door de stroming, dus kun je

nagaan. Maar in ieder geval stond de motor uit en werd een deel van het

geklapper opgevangen. De koers passen we aan al naar gelang waar de wind

vandaan komt. We gaan zo langzaam, dus er kan ook niets misgaan. We moeten

samen aan de lage kant blijven zitten anders klapt het zeil direct dicht. Roderick

heb ik bijna de hele nacht door laten slapen, omdat de motor aanstond, heb je

ook electriciteit genoeg, dus ik ben de hele tijd met de computer in de weer

geweest. De website is ook weer bij, compleet met alle foto's, dus als we aan

land zijn, kan die direct gepubliceerd worden, mits ik Internet access heb. Wat

een heel vreemde gewaarwording was: Bij ons was het net 30 april geworden,

horen we over de SSB via Radio Nederland de Koningin iedereen hartelijk danken

voor de geweldige ontvangst en de fijne dag. Dan realiseer je je echt dat je ver in

afstand bent en dat tijd maar heel relatief is. Verder overdag een paar vislijnen

uitgezet. Normaal doe ik dat niet, want wij hebben de sleepgenerator aan een

lange roterende lijn achter het schip hangen om electriciteit te genereren, maar

die hebben we nu binnen gehaald, want die geeft weerstand en kost een halve

tot hele knoop snelheid. Als we die nu in het water hangen, liggen we stil.



Om de sleepgenerator binnen te halen grijp je gewoon de lijn vast en begint te

trekken, alleen de propellor blijft doordraaien, dus je hebt altijd weer 30 meter in

elkaar gekrinkelde lijn liggen. Eťn reuze bos spaghetti. Roderick haalt de

propellor er af en laat de lijn weer in het water, waardoor hij zichzelf weer uit de

knoop draait.

Dus nu is het tijd om te vissen...nou om ons heen sprongen er overal vissen

boven water,(mooi maatje), die hebben zich waarschijnlijk het scheur gelachen.

De laatste tijd nog niet zoveel vissen gezien. Echt uren lang sprongen ze om ons

heen uit het water. We hebben dus omelet gegeten.

En nu zowaar de laatste uren hebben we een beetje wind,  de gennaker blijft vol,

we gaan de goede kant op, overal om ons heen buien, daar komt die wind ook

vandaan. Langzaam maar gestaag vorderen we, maak jullie niet ongerust als ik

schrijf dat we op moeten passen dat de diesel op gaat, we komen er echt wel.

Alleen is het voor ons een voortdurend punt van aandacht en keuzes maken of

we wel of niet de motor bijzetten. We zijn weer 60 Nm dichter bij de bestemming

gekomen, nog 777 te gaan. Onze positie om 0.00 UTC 09.40 S  126.17 W. Liefs

R&Y.


Woensdag, 02 mei 2012, dag 27 onderweg naar Hiva Oa.


Nou die windstilte vannacht en overdag vandaag viel mee. Het is weliswaar een

zuchtje wind, maar we blijven in beweging en dat is een stuk aangenamer. We

hadden vannacht bij uitzondering de gennaker op laten staan, want dan hielden

we nog een beetje vaart, het ging lekker over een maanverlichte zee. Roderick

lag net een half uurtje in bed en ik zat buiten, kregen we een squall, het begon

steeds harder te waaien en het schip spurtte door de nacht. Maar met dit zeil heb

je echt een kritische grens en die kwam heel snel naderbij. Roderick erbij

gehaald, dan kan de een het roer nemen en de ander de lijnen van de gennaker

bedienen. Nou we hebben ons handen vol gehad, plus dat er een plens regen over

ons heen kwam. Na een uur is dan de situatie weer genormaliseerd. Dan kun je

de gennaker weghalen, maar er is bijna geen wind meer overgebleven, dus die

kan beter blijven staan. Roderick is buiten gebleven, ik was tot op het bot

doorweekt en ging meteen na het verkleden een uurtje liggen. En ja hoor: "Von

regen", ik eruit, alle luiken sluiten, spullen naar binnen, onderhand kwam ook de

wind weer doorzetten dus gingen we weer op herhaling. Na afloop Roderick weer

een uurtje maffen. Enzovoort.



Vanochtend om 6 uur direct alle zeilen verwisseld voor onze passaatzeilvoering,

want we moeten proberen zo veel mogelijk westwaarts te komen, verder

hebben we een heerlijk zonnig zeildagje over een kalme zee gehad. We hebben

ons nu weer aangemeld bij een ander radionetje, dit is een serie van 6 schepen,

die allemaal onderweg zijn, we zijn zo'n 100 Nm van elkaar verwijderd, maar het

is leuk over de zeecondities en de wind te horen en gewoon hoe het gaat met

elkaar door te spreken. Een aantal schepen kennen we al vanuit Panama. Verder

gaat het lekker, we zeilen nog steeds, alleen zijn nu de golven een stuk hoger en

onrustiger geworden, maar we kunnen niet alles hebben. Onze positie om 16.00

LT. 09.57 S  127.32 W. We hebben afgelopen etmaal 77 Nm afgelegd, nog 700

te gaan. Groetjes R& Y.



Donderdag, 03 mei 2012, dag 28 alweer, het gaat maar door, gelukkig wel!

Onze positie om 16.00 LT 09.52 S  128.59 W. afgelegd dit etmaal 86 Nm. niet zo

snel, maar op een heel plezierige manier. Heel wat waard. De golven zijn weer

wat toegenomen, maar komen voornamelijk van achter met de richting mee, de

wind is redelijk constant en we gaan gestaag de goeie kant op, vandaag luierend

op de kuipbank in ons blootje onder het zonnedek met een boekje. Nog 614 Nm

te gaan.

Vannacht nog wat spektakel, ik had weer een vislijn achter het schip hangen,

eigenlijk steeds voor nop, maar je weet nooit. Dat moment was dus midden in de

nacht. Ik haal de lijn binnen en schrok me dood: een grote pijlinktvis van ik denk

60 cm lang en een doorsnee lijf van 13 cm. Zo groot heb ik ze nog nooit gezien.

Eng! Wat moet ik daar nu mee? En hoeveel inkt komt daar wel niet uit? Bij een

kleintje, ter grootte van een sigaar, ligt het dek al vol met inktplasjes, die haast

niet weg te poetsen zijn. Roderick, wakker worden. Kom eens kijken wat ik

evangen heb. Nou die vond het ook helemaal niks, Teruggooien! Dat heb ik dus

gedaan. Een uurtje later had ik daar wel spijt van, ik heb lopen zoeken in mijn

boekjes en vond een lekker recept en aanwijzingen. Maar zo zien jullie, dat we

toch nog luxe cruisers zijn. Volgende keer beter. Dit overviel ons echt. Maar een

vers barbecue maatje vis zou welkom zijn. Toch maar weer een blik ham

geopend. Groetjes R&Y



Weetje: Op 6 mei 2012 is het volle maan en staat de maan dichter bij de aarde

dan sinds lange tijd, hij ziet er dan 12% groter uit. En dichterbij heeft natuurlijk

ook consequenties voor de aantrekkingskracht, dus hogere getijden bij eb en

vloed (vanwege het na-ijlingseffect is springvloed altijd 2 dagen later)


Vrijdag, 04 mei 2012, dag 29, onderweg naar Hiva Oa. En weer een dag erbij,

deze keer lekker doorgezeild namelijk 114 Nm. dat zet zoden aan de dijk. Nog

500 Nm te gaan. Onze positie om 16.00 LT. 09.34 S  130.53 W. Vannacht nam

de wind flink toe en er kwamen heel hoge golven. We gingen zo hard, dat we het

zeil moesten reven. Het voelt ook niet goed om full speed in het donker door te

sjezen. Maar al met al een hartstikke fijne zeildag. Hopenlijk morgen weer zo

ťťn. Groetjes R&Y


Zaterdag, 05 mei 2012, dag 30 onderweg naar Frans PolynesiŽ.

Bij de planning hadden we gedacht nu wel zo'n beetje in Hiva Oa gearriveerd te

zijn, maar dat duurt nog even. Gisteren schreef ik nog 500 Nm. dat klinkt al flink

opgeschoten, maar in werkelijkheid moeten we nog even de afstand naar Anita

en Rolf (Dieburg, Duitsland) en weer terug. Maar niet getreurd, we zijn nog

steeds vol goede moed. Daar verbaas ik me zelf ook wel eens over. Vandaag had

onze zeiltocht een groot IJsselmeer gehalte, alleen duurt het wat lang voordat

we aan de overkant komen. Zover je keek korte steile golven van 1 meter,

sukkelwindje, bewolkt, met die uitzondering, dat er af en toe uit het niets een

serie golven aan komt rollen van 4 meter hoog. Duinen van water over de hele

breedte, zover je kijken kunt en een hele serie vlak achter elkaar. Fascinerend en

er komt geen zuchtje wind aan te pas. We schommelen alleen als een gek, omdat

wij zelf bijna geen voortgang hebben. De wind werd steeds minder, dus het ene

paar zeilen weer naar beneden gehaald, de gennaker daar weer voor in de plaats.

Nu schiet het nog niet op, maar we gaan wel vooruit. Alleen veel te veel zuidelijk,

we moeten nog een erg lang stuk pal west, maar dat is af en toe makkelijker

gezegd dan gedaan. We kruisen af, zoals dat heet, pal voor de wind varen is met

golven bijna niet te doen. Dan gaat het schip zo rollen, daar wordt je letterlijk

ziek van. Dus gisteren een stuk Noordelijk naar het Westen gevaren en vandaag

gaan we een stuk Zuidelijk naar het Westen. Zo maken we nog wat extra

mijltjes. Ik geef jullie alleen de hemelsbreed gemeten afstanden door, anders zit

ik eerst een uur te rekenen. Een gedeelte van de apparatuur wordt namelijk

uitgezet om stroom te besparen. Dus alle afstanden zijn altijd hemelsbreed, ook

de nog af te leggen mijlen. En ineens vanmiddag begon het water te kolken en te

bruisen. Daar schrik je eerst even van, wat is daar aan de hand? Er zijn namelijk

ook draaikolken en onderzeese vulkanen en dergelijke onderweg. Maar nee, een

heel grote groep gevlekte langsnuitdolfijnen, met een spierwit uiteinde van hun

lange neus, kwam ons een bezoek brengen.



Ze zijn wel een uur met ons meegezwommen, kijk en daarom doen we dit zo

graag. Zo mag de oversteek nog wel even duren. Vandaag toch nog 73 Nm

afgelegd, nog 427 Nm te gaan. Onze positie om 16.00 LT: 73 09.41 S  132.06 W

. Groetjes R&Y





Zondag, 06 mei 2012, dag 31 onderweg naar Hiva Oa, Frans PolynesiŽ.

Onze feestelijke bijeenkomst met de dolfijnen gisteren, werd gevolgd door een

sprookjesachtige nacht over een maanverlichte zee, zo ongelooflijk helder

verlicht, ook in de kuip van het schip kon je alles onderscheiden. Verder een

heerlijke temperatuur, rustige golven en een gestadig blazend windje. Kortom

een Droomnacht. En met volle maan komt de maan op als de zon ondergaat en

gaat pas onder als de zon weer opkomt. Dus dat is heerlijk luxe varen. Hier is het

nu intussen ook weer donker geworden, R. roept net: Kom kijken naar de maan,

die opkomt. Een immens grote donker oranje bol. Schitterend. Vanmiddag

contact gehad met een aantal Duitse schepen via de SSB radio, die zijn gelijk met

ons vertrokken, alleen vanaf een ander Galapagoseiland en ook zij zijn al 30

dagen onderweg. Die zaten dus net als wij in de windloze zone. Maar voor ons

allemaal is het eind in zicht. Afgelopen etmaal hebben we toch weer 93 Nm

afgelegd, nog 334 te gaan. Onze positie om 16.00 LT 10.03 S  133.48 W.



Maandag, 07 mei 2012, dag 32, oversteek naar Hiva Oa.


Het was vandaag een pittig dagje zeilen, maar we zijn goed opgeschoten. 115

Nm, 217 Nm te gaan. Onze positie om 14.30 Locale tijd, of te wel 0.00 utc  8 mei

is: 09.51 S  135.33 W. We bereikten de 135 graden west en dan moet de klok

weer een uur terug, maar de Marquesas zijn Frans, Les Marquises, en die hebben

natuurlijk weer een afwijkende van UTC + 9,30 uur. Het tijdverschil met

Nederland is nu 11,30 uur vroeger. We haddden vandaag weer veel radiocontact

met de andere cruisers. Iedereen komt nu natuurlijk hier zo'n beetje bij elkaar,

maar je ziet niemand. De schepen die net als wij al meer dan 30 dagen onderweg

zijn, varen min of meer in de buurt, op zo'n 50-100 Nm afstand. De schepen die

10 dagen later vertrokken zijn, zijn deels al gearriveerd. Die hebben gewoon

mazzel gehad met de wind. Zijn ook allemaal laaiend enthousiast, zo lekker

gezeild, de motor niet nodig gehad, iedere dag 15-20 knopen wind enz. Sommige

houden ook na "landfall" nog contact om te vertellen hoe de ankerplaats is, dat

je een tweede anker moet klaarmaken, omdat je een achteranker nodig hebt, ze

vinden het stuk voor stuk prachtig, voor zover ze nu gezien hebben. Nou wij

verheugen ons er ook op. Waarschijnlijk komen wij donderdag aan in Hiva Oa.

Maar met de wind weet je het nooit. Vanmiddag kregen we tegen verwachting

ook ineens een enorme bui met keiharde wind op ons kop. We hadden 3 zeilen

uitstaan, dan is het echt hard aanpoten. Dan is de squall weer voorbij is er geen

wind meer over, maar wel enorm opgezweepte golven. Dus eerst de motor bij,

dan weer de zeilen veranderd en ondertussen zeilen we weer met een langzaam

vaartje, eerst weer in het pikkedonker, maar gelukkig is nu na 2 uur de maan

ook weer present. We gaan weer lekker door, groetjes R&Y



08 mei  2012, Dag 33,onderweg naar Hiva Oa.

Zo we hebben een droomnacht gehad, maar dit keer hadden we weer een nacht

van de squalls. Ze bleven maar komen, wat een gedoe, ze komen zo snel

opzetten met zo'n puist wind en regen, dat je continue loopt te rennen. Luiken

dicht, kussens naar binnen, zeilen verkleinen, regenjas aan (jammer, dat is al te

laat, je bent toch al doorweekt)zorgen dat het schip op koers blijft, want

tegelijkertijd wordt de zee helemaal wild. Dan na een half uurtje is het leed

meestal weer geleden, de bui is over en wij blijven achter met een dolgeworden

zee, meestal geen wind meer, alles drijfnat en zelf moeten we weer afkicken van

de adrenaline. Geen probleem, alleen 3 kwartier later begint het feest opnieuw,

en weer, en weer. Het is erg uitputtend. En zo'n nachtje gooit meer in de war,

dan dat je zo denkt. Op het radionetje had ook iedereen het erover, wat dat

aangaat is gedeelde smart halve smart. We naderen nu allemaal "landfall" en

iedereen zit druk te rekenen hoe en wat. Door al dit gedoe ben je een hoop

snelheid kwijt, die je overdag niet in kunt halen. En in plaats dat we woensdag in

de namiddag aan zouden komen, komen we nu net in het donker aan. Dat doen

we dus niet, dus gaan we nu wat vertragen, zodat we donderdag in de ochtend

bij het eiland aankomen. En met ons vele anderen, die we nog steeds niet zien.

We gaan ook naar verschillende eilanden. Het leuke van 's ochtends aankomen is

wel dat je het eiland in volle glorie ziet opdoemen. Daar kan ik me echt op

verheugen. We hebben nu 5 weken lang alle tinten blauw om ons heen gehad en

straks zit er ineens ook weer groen en bloemen in het spectrum. De vissen willen

nog steeds niet bijten. Tijd om te stoppen, Roderick roept net weer REGEN en is

alles naar binnen aan het gooien, zelf blijf je buiten in verband met de rare

windshifts en ik ga de broodjes uit de oven halen, anders krijgen die zo'n rare

kleur. Afgelegd 88 Nm.Positie 09.49 S  137.03 W. nog 129 Nm te gaan. Tot

morgen.



Woensdag, 09 mei,dag 34, oversteek naar Hiva Oa.

Het schoot goed op vannacht, wel de gebruikelijke squalls maar vooruit. Alleen

dikke pech, toen ik in het donker van buiten de kajuit binnen liep, stond ik ergens

op met mijn bevallige Birkenstocks. Voor de nacht kijken we het hele schip na op

losliggende zaken, alles is opgeborgen en vastgezet. Ik doe mijn hoofdlampje

aan en schrik me rot, ik sta boven op Roderick zijn goede bril. Ik heb zijn glazen

eruit getrapt. Maar bij inspectie ziet alles er nog wel heel uit, alleen is het nu een

legpuzzel in 6 delen geworden. Balen, nu proberen een opticien te vinden.


 


Ja natuurlijk heeft hij ook nog zijn andere bril als reserve. We snappen nog niet,

hoe hij daar op de grond terecht gekomen kan zijn. En nu zijn we al bij de

Marquesas. We schoten vandaag hartstikke op, eindelijk de wind, die we al 26

dagen hoorden te hebben, 15 tot 20 knopen. Dat is superzeilen.



Alleen hadden we dus nu het probleem, dat we net in het donker op Hiva Oa aan

zouden komen, je moet dan zonder licht de baai invaren, om de rotsen heen en

zo, en we weten dat hij mudvol schepen ligt, want dit is het "hoogseizoen" voor

de oversteek. En we hebben de ervaring, dat een heleboel voor anker liggende

schepen geen verlichting voeren. Daar hebben ze geen energie genoeg voor. Een

paar slimmerds gaan dan gebruik maken van solarcel tuinlampjes, maar die

dingen houden er altijd mee op op het moment dat ze nodig zijn. De nachten

duren hier natuurlijk 12 uur en dat is lang! Harder varen kunnen we bijna niet,

dus de verloren tijd kunnen we niet inhalen, dus moeten we afremmen om

donderdag tegen de ochtend aan te komen. Heel cru, omdat we zolang op de

wind gewacht hebben. Maar dat betekent, dat we vanaf 6 uur vanochtend halve

snelheid moeten gaan varen. Dat is bijna niet te doen, de wind blaast hard en de

golven zijn navenant hoog, die gaan ons dan inhalen en "beuken". Het is

verleidelijk om dan toch maar in het donker aan te lopen. Wij hebben gekozen

voor een derde mogelijkheid, er ligt net ten zuiden van Hiva Oa nog een

onbewoond eilandje, Mohotani, daar gaan we achter liggen op ons anker,

wachten dan de nacht af en gaan met zonsopgang weer verder. We hebben met

een makkie 99 Nm gemaakt op zeil en onze positie is nu om 17.20 LT 09 mei,

02.50 UTC 10 mei, 09.57 S  138.50 W, in de Baie de Puioono, nee dit is geen

schrijffout, voor het eiland Mohotani. En dan eindelijk LAND IN ZICHT!


Mohotani                                                        Hiva Oa

 


De ankerplaats verdient de naam baai niet, het was alleen een kleine instulping

aan de lijzijde van het eiland.  De Marquesas zijn vulkaaneilanden, dus bestaan

uit harde rots. Je moet heel dicht naar de kant varen, wil je kunnen ankeren in

verband met de diepte. Overal rotsen, brekende golven, we hadden het iets

anders in gedachten, maar meer smaken hebben we niet, we moeten het ermee

doen.

   


In ieder geval houden we de electronische ankerwacht aan, maar nu we dit in

ogenschouw nemen besluiten we ook zelf om beurten wacht te houden. Vlak na

aankomst gaat de zon onder en liggen we daar in het pikdonker.



Donderdag, 10 mei 2012, dag 35 oversteek naar Hiva Oa.


Het idee om op anker de nacht door te brengen was prima, de uitvoering ook,

maar het resultaat was KUTJANDOEDEL! We hebben de hele nacht geen oog

dicht kunnen doen. Stromingen, tegenstromingen, rotsblokken, brullende

branding en een gillende boot. Om 4 .00 LT zijn we in het pikdonker ankerop

gegaan en alleen op de genua vertrokken naar Hiva Oa. Het is 15 nm varen, dat

hebben we op ons gemakje gedaan.



Tot het laatst aan toe wilde het eiland zich niet blootgeven, dik gehuld in wolken.

Zelfs toen de zon opkwam, bleef het in nevenlen gehuld.



En nu ZIJN WE ER! Na 35 dagen en nachten.

De ankerbaai is mud en mud vol. We hebben een klein plekje kunnen vinden en

hebben een anker vooruit en achteruit staan, we kunnen niet eens draaien. Het

ziet er schitterend uit. Hoge vulkanische bergen, helemaal groen begroeid. We

hebben net een lekkere champagne sangria genomen om de aankomst te vieren

en ik ben nu toch wel zo verschikkelijk dronken. Sinds gistermiddag niet meer

geslapen. Dus beter maar even stoppen nu. Morgen vertel ik meer, liefs R&Y.

Positie 09.48 S  139.02 W voor anker in de Baie Tahauku, Hiva Oa.

En trots dat we zijn!



En hiermee willen wij dit gedeelte van de oversteek besluiten.