woensdag 8 oktober
van Grandcamp Maisy naar Dieppe
 
Ter informatie voor de niet-zeilers:
Afstand gaat in zeemijlen of te wel Nautische mijl (Nm)
1 zeemijl = 1,851 kilometer
Snelheid wordt gemeten in Knopen (kn) = 1,851 km
 
We gaan Grandcamp Maisy weer verlaten. Het wordt rustig weer en we
hebben besloten om vanmiddag met hoogwater te vertrekken, dan de
nacht door te varen, dan komen we met zonsopgang aan in Dieppe. Het is
niet dat we zo graag 's nachts varen, maar doordat we op dit moment
alleen maar getijdehavens in kunnen met een "lock", deuren dus om het
water binnen te houden, hebben we niet zo veel keus. Als je de ene haven
met hoogwater verlaat, kun je, door de af te leggen afstand, de volgende
haven dan niet meer in, dan daar zijn de deuren al weer dicht. Er zijn
natuurlijk nog wel andere havens, maar daar is dan ons schip te groot
voor, of te diep, of de hele haven valt droog. Niet zoveel keus dus.
We rekenen af: 26 euro voor 2 dagen, dat is nog eens een leuke
verrassing. We maken ons klaar, hebben de route uit en te na berekend
en doorgelezen, het schip is zeeklaar gemaakt en nu maar wachten op het
water. Op het moment dat we weg wilden en de deuren van de haven
opengingen, stond het schip nog steeds met de kiel op de grond, de
dieptemeter gaf dan ook netjes 0.00 centimeter aan. Wachten op meer
water dus. Onderhand warm gegeten, we voelden al wat beweging in het
schip komen, maar de dieptemeter bleef 0 cm onder de kiel aangeven. Dat
klopt ook wel, want we zijn een stuk in de modder gezakt. Maar al met al
schoot het niet erg op. Wij opnieuw aan het rekenen, Shit, het water is al
op zijn hoogst, zo dadelijk gaat het weer zakken. Losgooien, heel
voorzichtig de box uitdraaien, makkelijker gezegd, dan gedaan, want de
kiel raakte steeds de grond. Uiteindelijk met een slakkegangetje de haven
uit, dan snel over het droogvallende gedeelte; Pfoe, gelukt. Dat was even
zweten. Het is een heerlijke temperatuur, 14 graden op zee, de zon
schijnt stralend. Het is nu 16.00 uur, morgenochtend om ongeveer half 8
moeten we aankomen in Dieppe. De halve maan is er al, de zon gaat
onder en het blijft zo'n 10 tot 12 graden, heel aangenaam als je de hele
nacht buiten moet zitten. 
 
   
 
We gaan om beurten een uurtje slapen, maar meestentijds zijn we samen
aan dek, stralende sterrenhemel, hoe romantisch wil je het hebben?
Ter hoogte van Le Havre varen we dus in het stikkedonker, maar de zee is
vol lichten, het is een hele drukke aanvaarroute voor olietankers en
dergelijke. Er liggen heel veel grote schepen fel verlicht voor anker, daar
tussendoor crossen de vistrawlers en allerhande kleine vissersschepen. In
die wirwar van licht, moet je je eigen route zien te vinden. Er zijn op zee
net zo goed stukken waar je niet mag komen, je moet zien uit te vinden,
door de lichten die je ziet, wie er voorrang heeft, welke kant een schip
opvaart, of hij op "ramming course" ligt. Je zult je nog verbazen, hoe vaak
dat het geval is, ook in een bijna lege zee. We zijn daar echt druk mee.
 
Onderhand is het donderdag 9 oktober geworden.
Om een uur of 2 's nachts gaan we allebei om beurten nog een tukje doen.
Bij mijn wacht had ik de MP3 speler aan met het Ave Maria van Il Divo,
maanlicht op het water, duizenden sterren aan de hemel, het geluid van
bruisend water, wind in je gezicht, man lekker op de bank in slaap en
helemaal alleen op het water. Dan komen de diepzinnige gedachten
vanzelf wel. Om  5 uur kwam er een achterlijke visser (die hebben altijd
voorrang) met een groot zoeklicht recht op ons af, was ineens weer
verdwenen (zoeklicht uit), veranderde van koers (dus ik ook), draaide
weer om, kwam weer veel te dicht bij ons in de buurt. Ik werd er gek van,
Roderick wakker gemaakt om te komen helpen, ineens kwam hij weer vol
gas op ons afstuiven, richt zijn zoeklicht op ons en verdween. Je blijft hier
echt wel goed wakker van. Tot 7.00 uur ging het fantastisch, nog 5 Nm te
gaan, we zien Dieppe al liggen, nog een uurtje dan liggen we in de haven.
We zijn natuurlijk nu wel moe en koud, maar als zo de zon opkomt, lopen
we de haven binnen. Nou in onze avonturenroman dus niet.....
Zo ligt Dieppe nog helemaal helder in zicht, zo zitten we in potdichte mist.
werkelijk geen hand voor ogen meer te zien, en koud!!!! En nat!!!
 
   
 
We zagen de mist hangen toen de zon opkwam en 2 tellen later zag het
eruit als de volgende foto. We hadden stille hoop, dat de mist door de zon
en de wind snel zou oplossen. We hebben 2 uur met 1,5 knoop per uur
gevaren, natuurlijk met de radar bij en de misthoorn aan en oren op
steeltjes, duikt er opeens een visser, vlak voor ons op, een tel daarna was
hij weer weg.
Via AIS hadden we gezien dat een grote olietanker de haven verlaten had,
maar waar hij was gebleven, konden we niet meer zien, want de radar
kaatst ook op de mist terug, daardoor krijg je heel veel valse echo's.
Op een gegeven moment konden we zijn motor horen, dat is zo griezelig.
Toen ging zijn misthoorn af, dreunend hard, ( je kunt het vergelijken als
een walvis met een spierinkje). Bij de volgende misthoorn kon ik horen,
dat hij van ons af ging. Roderick is nog steeds heel doof, dus hij kan
helemaal geen geluid lokaliseren. Die had het helemaal moeilijk.
We hebben nog een poosje doorgetobd en toen besloten toch te proberen
met behulp van alle elektronica de haven binnen te lopen.
De haveningang is vanuit zee gezien, maar een heel klein gaatje, de pieren
bestaan uit rotsblokken, er zijn daar altijd grondzeeen, dus het schip is
dan altijd al moeilijk op koers te houden en een domme fout is dus
meteen einde verhaal. Daar is het westelijke havenhoofd, die steekt een
eind de zee in; de oostelijke pier staat daar een stuk verderop haaks op.
We dachten dat het zicht binnen de pieren wel wat beter zou zijn.
Nou niet dus, zoals je kunt zien! Doodeng.
 
   
 
Kortom we zijn overal veilig langs en omheen gekomen, Roderick heeft
verstijfde handen van het krampachtig sturen, we hebben rode ogen van
het turen, last van ons maag, zijn doodmoe, maar liggen veilig in Dieppe.
We zijn ons bed in gedoken en 2 uur later zag het er zo uit:
 
   
 
Ik ben even naar de pier gelopen om te kijken hoe het eruit zag en foto's
te maken. Hier kom je binnen vanuit zee, dan slaom je langs de pieren,
langs de ondiepte van stenen, langs het cruiseschip, dan het smalle
havenkanaal in,
 
  
 
   
 
  
 
om de houten pieren heen, die de jachthaven van de haven scheiden,
voor de brug naar rechts, om de meerpalen heen en dan afmeren aan de
3e steiger voor de Visitors. En daar liggen we dan prinsheerlijk.
Er is nog niet eens een woord van gelogen, we zijn hartstikke trots op
onszelf, en ja, dit kan nou eenmaal gebeuren, als je ver reist met een
zeilboot. Dieppe ziet er goed uit, maar dat moet maar even wachten tot
morgen.
 
vrijdag 10 oktober
 
Het blijft prachtig weer, we boffen echt. We gaan een stukje stad
verkennen op de fiets. We hebben namelijk een platte kunstof waterslang
en daar hebben we een aansluitstukje voor nodig. Ga dat maar eens
uitleggen in goed frans. Het is wel noodzakelijk, want omdat de slang zo
licht is, treedt het Comedy Capers effect op, zodra hij zich met water vult.
De slang springt alle kanten op en Roderick probeert hem dood te trappen.
Roderick is winkel in, winkel uit gegaan, heeft met zijn handen alles
uitgelegd, de verkoopsters keken hem vriendelijk lachend aan, maar geen
verloopnippeltje. We hebben wel heel Dieppe gezien. Bij terugkomst zag
hij bij de haven, vlak tegenover de ligplaats, een winkel en die had het gewoon.
 
 
Het strand bestaat hier uit keitjes. De zee is hier opaalblauw.
Ook in Dieppe zijn er krijtrotsen, de overgebleven helft van Engeland.
Net zoals een gebroken krijtje.
 
 
   
 
 
we gaan verder naar Boulogne