Harderwijk, april/ mei 2010
 
Wow, het Zwitserleven gevoel is nog ver tezoeken. Wonen op de boot en onderhand grote klussen ondernemen is erg arbeidsintensief. Het hele schip staat regelmatig overhoop. Verder moeten we
ook ons werkzame leven afsluiten, een briefadres in Amstelveen aanvragen, belastingzaken regelen,
Mirella als zaakgelastigde voor alle bankrekeningen en de Kamer van Koophandel machtigen. Dat moet
allemaal in persona, dus we karren voortdurend heen en weer van Harderwijk naar Amstelveen etc.
Alle zakenpapieren moeten geordend, we moeten achter verzekeringen aan, medicijnen in het groot
aanvragen. Malaria informatie halen, adreswijzigingen regelen en wederom kleding uitsorteren voor
de Leger des Heils bak. Binnenkort lopen vele behoeftige mensen er pico bello bij!
Maar er zijn ook veel leuke dingen natuurlijk. een oergezellig afscheidsdinertje met het kaderpersoneel.
We moesten om 18.00 uur bij de poort van de werf staan, dan kwamen ze ons ophalen. Heerlijk
gegeten bij Bengalees restaurant Mamta in Harderwijk met Ronald, Thallein, Mona en Natasja.
Ook kregen we nog een schaal met een fles 10 jaar oude Port, een stuk oude kaas, franse kaas,
nootjes en een pond paling mee. Nog een paar dagen smullen dus!
 
  
 
Na lang beraad hebben we toch besloten een watermaker aan te schaffen, een Schenker, een
zeer geavanceerd, ontzettend groot, ingewikkeld en kostbaar apparaat, dat van
zeewater en/ of havenwater drinkwater kan maken.
Maar nu het inbouwen nog... Dat kost een paar dagen. De achterhutten moeten beide leeg, de vloer
ligt open, overal ligt gereedschap. Er moet een gat in de wand van het schip geboord worden, aan-
en afvoerslangen naar buiten en naar de watertanks geleid, filters, driewegaansluitingen en kranen
gemonteerd. En dan graag de juiste slang op de juiste aansluiting, anders tanken we zeewater en
voeren het zoete water af.
 
  
 
  
 
Wat een klus! En wat een gepriegel. Maar nu is het bijna klaar, het laatste gat moet in de bodem
geboord worden, dus daar wachten we beter even mee, totdat we op de kant staan. En zo ziet
dan onze gezellige kajuit eruit...
 
  
 
En als het dan toch al chaos is, kan ik er ook nog wel een schepje bovenop doen. Bij Mona de naai-
machine geleend en een paar matrassen voor buiten met de originele bootbekleding bekleed.
Omdat we vorig jaar nieuwe binnenveringmatrassen hebben laten maken voor ons bed in de voorhut,
waren deze over. Alleen even lastig van een driehoekige, schuine matras met dito bekleding een
rechthoekig exemplaar te maken. Hier een stukje eraf, daar een stukje eraan. Heel goed gelukt,
al zeg ik het zelf, en nu hebben we 2 chique korte matrassen voor op de kuipbank.
 
  
 
En toen kwam Bart een dagje logeren, hartstikke gezellig natuurlijk, maar hij moet toch ook een
plekkie hebben. De hele zooi weer in de eerste hut gestapeld en in de voorste natte cel. Daar staan
ook nog de dozen met de zender installatie en de Solarcelpanelen. Kortom tot aan het plafond
opgestapeld. Natuurlijk ook de rubberboot bedrijfsklaar maken, de buitenboordmotor uit de loods te
voorschijn toveren enz. Want daar is het natuurlijk om te doen. Lekker crossen met de rubberboot!
 
  
 
  
 
En dan lekker pizza eten in je eigen buitenverblijf, Rummicub spelen, meeuwen voeren. Kortom een
prima logeerpartij, dat smaakt naar meer...
 
Ondertussen gaan we door met de burgerlijke verplichtingen. Problemen met de gemeente Amstelveen
over ons briefadres, problemen met de belastingdienst, problemen met de Kamer van Koophandel,
problemen met de bank. Ik balanceer op het randje van overspannen. Roderick ook trouwens.
Hij heeft met veel inspanning de windgenerator weer boven op het hekwerk gemonteerd, de aansluit
draden passen niet meer goed, die blijven ergens achter steken. Er moeten nieuwe draden getrokken
worden. En je kunt het al aan voelen komen. Die lopen helemaal achterin achter het schot van de 2
persoonshut. Daarom moet de hut leeg, alles er weer uit, inclusief de grote matrassen en de bed-
bodem, grrr!! Twee uur verder, draden getrokken, windmolen gemonteerd, weer twee uur later alle
zooi weer op z'n plek. Zo klus geklaard...alleen de windmolen draait niet. Terwijl alle systemen aangeven,
dat hij het zo braaf doet en zo lekker de accu's vult. Nou geloof het maar niet. Na overleg met de
leverancier, besluiten we hem 2 dagen uit te proberen. We worden er samen ook steeds chagrijniger van.
Het wordt onderhand windkracht 5 en hij doet nog steeds niet. En o wee als ik dat durf te constateren. Kortom de volgende ochtend is Roderick compleet met windgenerator, die natuurlijk eerst weer
gedemonteerd moest worden, in zijn auto gesprongen en naar Spaarndam gereden. Bij dit bedrijf hadden
we afgelopen winter de molen gebracht, omdatde speciaal voor zeewater geschikte coating eraf viel
met grote bladders. Ze hadden er een nieuwe mantel om gezet. die Roderick meteen met een rood wit
blauwe vlag versierd heeft. Bij de dealer: "Nou meneer daar is
niets mis mee hoor, u heeft hem  verkeerd aangesloten" Roderick: " Nou laat maar eens zien dan"
Geen beweging in te krijgen, dat is raar, dat hebben we nog nooit meegemaakt. We gaan er wel
naar kijken. Twee weken later gaat Roderick maar eens bellen. O ja, die is allang klaar. Ze hadden
een verkeerd onderdeel erin geplaatst, waardoor de printplaat beschadigd was enz. We hebben
niet gewacht, wanneer ze hem zouden opsturen. Roderick is hem direct weer gaan ophalen. Hij
maakt de laatste tijd heel wat kilometers. En kijk daar is ie weer. Nu met zwarte bladen, in verband
met de UV straling in de Carieb.
 
  
 
Ondertussen heeft Roderick ook nog examen gedaan voor zijn Marcom A en is er van overtuigd dat
hij gezakt is. Wij de uitslagen controleren, ja je komt precies 2 punten te kort. Wat nu? Hoe gaan we
dit nu weer oplossen. We hebben net een SSB zendinstallatie gekocht, waar je deze papieren voor
nodig hebt. Het volgende examen is pas in oktober. We zijn echt in mineur. Hoe kan dit nou?
Honderden vragen geoefend, avonden geleerd, in de praktijk is hij hartstikke goed. Hij had het gewoon
moeten halen. Ja, ik weet heus wel, dat hij bijna geen examen kan doen van de zenuwen, maar toch!
Na 2 weken naar oplossingen zoeken, komt dan de uitslag: GESLAAGD. Hoe kan dat nou?
Gewoon, hij had 10 punten minder nodig, dan hij dacht, om te slagen, dus al die zenuwen voor niets.
Zie je nou, dat je het wel kunt!
 
Tussendoor, op 23 april om precies te zijn, ons afscheidsfeestje van de filmwereld gevierd. Op de Pollux,
het opleidingsschip waar Roderick vroeger zeevaartschool gevolgd heeft. Deze ligt in Amsterdam Noord,
aan de NDSM pier in het IJ.
 
      
 
Roderick heeft de Commandeursruimte gehuurd en met uitzicht over het IJ, een heerlijk buffet,
een stralend zonnetje, een koel drankje en gezellige mensen was het wederom een dag met een
gouden randje. Een van zovele, wat zijn we toch bevoorrechte mensen.     
 
  
 
En hup weer over naar de orde van de dag, we worden nu ongedurig. Er moet geklust en geregeld
worden. We volgen nog een Vertrekkers Workshop, georganiseerd door de vereniging van Toerzeilers
in Eemnes, met medewerking van een scheepsarts, Ingrid Adriaans, die zelf met man en baby (nu 16)
5 jaar de wereld rondgezeild heeft (hier een boek over geschrevenheeft met de titel 5 jaar zeilen in de
schaduw van de maan) en bij de GGD werkzaam is en een aantal ervaren zeilers. Ook doen we een
oproep aan de radio-medische dienst voor hulp en krijgen we een casus uit de zogenaamde praktijk
voorgeschoteld. Hier hebben we heel wat van opgestoken en het is ook leuk met mede-vertrekkers
te spreken. Die weten waar je het over hebt, en ook herkennen zij de problemen. Moet je je huis nu
verhuren? hoe doen we dat met de gemeente? de verzekering? kinderen?
Ieder heeft zijn eigen specifieke problemen. Dus gaan de gesprekken meer over wanneer vertrekken
jullie, voor hoelang en welke route nemen jullie.
 
De apotheker belt op of ik wel weet hoeveel de malaria-pillen kosten, die we via de huisarts besteld
hebben. Ze kosten namelijk 3 euro per stuk en 105 per persoon 630 euro totaal dus. Tja dat was
bekend, daar kunnen we niet ziek voor worden. Dus bestelt u maar. Verder zijn er buiten de reguliere
medicijnen, die gewoon onder de zorgverzekering vallen, ook nog talloze pillen, cremes en slimmig-
heden aangeschaft. Reisziektepillen, SRL gelei, anti steek, anti brand, anti bult, anti misselijkheid,
ORS, anti biotica kuren. Een koffervol dus. Rene heeft voor ons mooie plastic doosjes gespaard, waar
rollen drop uit verkocht worden in het zwembad. Daar kunnen we de medicijnen mooi gesorteerd in
opbergen. Nu nog een plaats om die hele berg op te ruimen. Natuurlijk hebben we ook nog een grote
goed geoutileerde verbandkist.
 
  
 
Tja en als we dan toch de boot aan het afvullen zijn....Roderick heeft bij Zandokhan een duikpak
besteld. Als we op zee varen en we raken een keer verstrikt in een visnet, dan moet hij overboord
om het touw van de schroef los te snijden. Dat is zeker niet denkbeeldig, bij Portugal zijn er talloze
visnetten en fuiken, waar ze alleen ter herkenning een wasmiddelfles aan vast gebonden hebben.
Hij heeft nu een prachtig Neopreen duikpak, 7 mm dik, een trimvest, duikfles, blokken lood,
duikschoentjes en enorme vinnen. We zijn al een aantal zaterdagen met duikschool Zandokhan
meegeweest naar het zwembad in Zeewolde. Evelien en Bert hebben ons heel goed geadviseerd
en geinstrueerd. Voor mijzelf heb ik een 3 mm stretchpak om te snorkelen, maar ook met grote
vinnen, snorkel, schoentjes. Kortom een enorm volume. Maar heel leuk om te doen. Ook heeft Evelien
het boek Gevaarlijke Zeedieren voor me verzorgd. Met foto's van allerhande enge verwondingen en
gevaren. Niet alleen van haaien en krokodillen, maar vooral ook van kleine kwallen, vuurkoraal, giftige
en enge kleine beestjes. Kortom risico's die je wilt vermijden. Dat wilde ik zo graag hebben. Maar nu ik
5 bladzijden verder ben, weet ik niet of ik nog zo nodig onder water moet....
 
  
 
    
                                                               Wat een Hunk he?!
  
 
25 april 2010 gaf Reijer Roelofsen een barbecue feest voor zijn 50e verjaardag. Reijer is de
eigenaar van de scheepswerf. De hele loods was opgeruimd, schoongeveegd, met oranje dekzeilen
bekleed en versierd. Grote barbecue, veel vlees, stokbrood, salades, erg veel drank, vlaggetjes
oranje hoeden en bloemenkransen, grote spellen voor de kinderen, een Didgeridoo speler en tot
slot de ijscokar, waaraan ieder zich tegoed kon doen.
 
  
 
De grote kromme didgeridoo had de man zelf gemaakt van een boom uit zijn tuin. Daar kwam toch
een geluid uit. Een heel diepe, heel aardse sound. Geweldig leuke avond.
 
En toen kwam Bart nog een keertje logeren. Hij blijft 2 nachtjes. Tja een beetje zelfde verhaal,
hij moet een plekkie hebben. Daar gaan we weer. Maar we zijn ook wel heel vereerd, dat hij weer
wilde komen. Bart had er echt zin in. Maandagnamiddag ga ik hem ophalen in Amstelveen, 80 km
verderop. Hij komt net van de tandarts, 3 tanden getrokken, hij heeft nu een echt bloedend
Dracula bekkie. We vertrekken meteen naar Harderwijk en staan bij de eerste oprit naar de
snelweg al in de file. Van de 80 km hebben we er 70 km in de file gereden. 2,5 uur later waren
we bij de boot. Bekaf. Het wordt ook kouder en kouder.  's Nachts is er zelfs nachtvorst. Als Bart
's ochtends wakker wordt, pakt hij  eerst zijn Nintendo DS en kruipt weer snel in zijn slaapzak.
Een goed plan!
 
  
 
Na het ontbijt moet er natuurlijk weer een spel gespeeld worden. Rummicub. Opa en Bart samen
tegen Oma. Opa is brutaal en maakt allemaal seksistische opmerkingen. Vrouwen komen altijd
te laat, snappen het spel niet, horen aan het aanrecht. Bart ligt in een deuk en doet ook een duit in
het zakje. "Oma, komt er nog wat van; het eten is te laat; ben je nou nog niet klaar?"
In gedachten bedenkt hij alvast wat hij gaat zeggen, maar weet nog niet zeker of hij dit wel durft.
Hij zit stiekem te gniffelen.
 
  
 
Vanwege de kou kunnen we bijna niet naar buiten. Oma en Bart gaan naar zwembad Calluna in
Ermelo, dan kan Opa nog wat klussen. Het zwembad is een groot succes. Bart vindt een vriend
van 15 en volgt hem als een schaduw. Hij wordt in het water gegooid, springen 100 keer in het
ijskoude dompelbad, zwemmen naar buiten. Grote lol dus. Als we terugkomen is er eindelijk een
beetje zon en Roderick heeft de rubberboot al voor ons klaargemaakt. Nou wegwezen dus!
 
  
 
  
 
Het gaat weer hartstikke lekker en nu Bart wat ouder is, kun je ook leukere dingen uithalen.
Eenmaal weer gewend, mocht hij ook een poosje zelf sturen, nou, dat is natuurlijk super.
 
  
 
Dan moeten we uiteindelijk nog opschieten, want we gaan onze nieuwe Cobb barbecue uitproberen,
daarna Bart weer naar Amstelveen brengen en vervolgens naar een afspraak in Nieuwendam.
Wij hebben via Marktplaats van Carl Straeter, die ook op zijn zeilboot woont, zijn zeekaarten van
Brazilie, Venezuela  en de Kaap Verden overgenomen.
De Cobb barbecue is een groot succes. De buitenmantel blijft koud, je kunt hem dus zo brandend
optillen, je hebt maar 6 houtskoolbriketjes nodig. De vleesjes waren verrukkelijk, niet alleen
dankzij de goede barbecue, maar ook dankzij de goede zorgen van onze Barbecue Master.
 
    
 
  
 
En zie hier het bewijs: je kunt er dus echt je hand er tegen aan leggen.
De volgende dag is het weer tijd voor een nieuwe klus.
 
  
 
  
 
Het inbouwen van de SSB zend- ontvanginstallatie. Nou eens kijken, waar laten we de zend-
ontvanger? In de kajuit? De antennetuner helemaal achterin? De AIS vlakbij? De proctermodem?
De remote controller? Waar komen de gaten voor de antennes? De aardplaat? Juist goed geraden!
Alles gaat weer overhoop! Vloeren open, hutten leeg. Maar ook dit is voor elkaar.
Goed Gedaan Jochie!
 
Nu nog het schip op de wal. Klussen, klussen, klussen! Eerst uit het water. Altijd weer spannend.
Het onderwaterschip ziet er prima uit. Alleen op de voet van de kiel is de antifouling er wat vanaf,
weinig aangroei, geen beschadigingen. Aan de slag maar!
 
  
 
Allereerst afspuiten met de hogedrukspuit. Hier is Roderick al 2 uur mee bezig. Dan de klus waar
hij al tijden slapeloze nachten van had: een gat zagen in de bodem voor de aanvoer van zeewater
voor de watermaker.
 
    
 
Het is prachtig gelukt. Dan direct de bronzen waterinlaat erin en aan de binnenkant de afsluiter
erop. Zo dat is voor elkaar!
 
   
 
Dan de gaten voor de bevestiging van de aardplaat. Ook deze gaan perfect.
Huppekee de aardplaat erop. Het tempo ligt enorm hoog.
 
  
    
En kijk nou eens wie daar aan komen varen... Netty en Cor met hun nieuwe schip. Wat is t'ie mooi!!!
Ze mogen hem van Roelofsen op ons lege plekje neerleggen. Vanavond kookt Netty voor ons.
Rene komt ook eten. Wij slapen al 2 dagen bij hem thuis. Na het eten gaan we direct weer door.
 
  
 
  
 
Morgen gaat het onderwaterschip in de anti-fouling en de romp in de was. We poetsen, krabben,
smeren, vetten en zo door. We zijn gesloopt. Na 2 dagen gaat het schip weer te water. Roderick
is af en heeft ook enorm last van zijn handen. We houden ons een dagje koest. Onze vriendjes
zijn ook blij, dat we weer op ons plekje liggen.
 
  
 
   
 
We gaan stug door. Roderick klaagt steeds vaker over pijn in zijn handen.
Dus tijd voor wat minder intensieve klussen. Uitzoeken, uitrekenen, bankrekeningen
verhuizen, ik duik weer een dagje achter de naaimachine.
 
Meivakantie
 
En daar is onze Bart weer. Die heeft helemaal de smaak te pakken en komt weer
logeren. We halen hem op uit Amstelveen, rijden op de terugweg langs George Kniest,
op het Muiderzand. Daar kopen we een nieuwe emmer met vuurpijlen ( als eenmaal
het wereldkampioenschap voetbal begonnen is, kun je bijna niet meer aan oranje
handstakellichten en oranje vuurpotten komen), een opblaasbaar reddingvest voor
Bart, een paar zeilschoenen voor mij en nog wat klein spul. Het slaat weer een flinke
bres in de rekening.
 
     
 
Met Rene Dassen heeft Bart een afspraak gemaakt, dat hij een keer in zijn eentje in
het zwembad mag zwemmen. Helemaal alleen. Nou dat is natuurlijk super! En op
zondag 1e pinksterdag gaat het dan gebeuren. Wauw!  Te gek!
 
       
  
  
 
Tussen de bedrijven door zwemmen we, spelen we rummicub, barbecuen we
gezellig samen met Jan, Mona en Robin, scheuren met de rubberboot, voeren
de eenden en mussen en slepen ook nog karren vol voedsel aan boord voor
onderweg. En luister! De radiozender doet het! Trots dat hij is! En terecht!
 
  
 
Onderhand houd ik mij bezig met het uitzoeken van de papieren, brieven schrijven,
overal achterheen gaan en weer achterheen gaan. Het schiet niet echt op. Belastingen,
Gemeente en Bank. Het blijft hetzelfde liedje. Nu is het echt mis met Roderick zijn hand.
Hij is al naar de dokter geweest en heeft allerhande zalfjes. De diagnose: een schimmel.
Het ziet er niet best uit.
 
  
 
  
 
Het wordt echt eng. Weer naar de dokter, weer andere smeersels en pillen. Het doet
niet erg pijn, maar hij kan zijn handen niet meer gebruiken. Hij raakt er gefrustreerd
van. Als ik in mijn eentje wel doorga, wordt hij helemaal narrig. Het is doodzielig en
heel eng. Ook voelt hij zich zieker. Ik houd hem goed in de gaten. En ja hoor, daar
zijn ze, de koude rillingen en de koorts. Direct de dokter gebeld en een anti-biotica
kuur gehaald. Toch een bacteriele infectie. Gelukkig slaat de kuur aan. Hij knapt op,
maar is dodelijk vermoeid. De huid van zijn handen laat in dikke lagen los. De vellen
hangen erbij. Griezelig. Over zijn hele handen. Maar er komt gelukkig een mooi roze
velletje te voorschijn. Iedere dag is hij 3 uur bezig met zijn handen te verzorgen.
 
     
 
Hij houdt zoveel mogelijk rust. Klust voorzichtig wat en gaat dan weer een paar uur
naar bed. Hij heeft het er erg moeilijk mee en ik ook.
Verder met de volgende klus. Er moet 20 meter ankerketting extra bij. Daarvoor
moet eerst de 40 meter, die we al hebben uit de ankerkluis gelopen worden. Roderick
rijdt met 1 meter van onze ketting naar Zwolle en komt met 20 meter terug. Deze
wordt aan de oude ketting geklonken. Dan de hele handel weer in de ankerbak tillen.
Ook weer klaar!
 
  
 
Dan wordt het tijd voor de heer Roelofsen. Er moet een extra stalen frame aan het
bestaande hekwerk gelast worden, ter bevestiging van de Solarpanelen. Een lastig
stuk werk. Iedereen helpt mee. Telkens passen, overleggen, lassen, stukje ertussen.
Het is erg mooi en sterk geworden.
 
  
 
Zelf ga ik de hele romp met sop en borstels te lijf. Morgen moet het schip getaxeerd
worden voor de verzekering. Door al het klussen ligt er overal rommel. De werk-
mensen stappen aan boord, er wordt gelast, gevijld, geboord. Eigenlijk zouden wij
beiden er als een slanke den uit moeten zien, na al die inspanning. Helaas, het
tegendeel is waar, we zijn meer uit de kluiten gewassen eiken. Alleen dan niet zo
mooi recht en strak. ( Roderick natuurlijk wel).
Zo de Solarpanelen kunnen op het frame gemonteerd worden. 2 x 1,20m bij
0,60m. Weer wat ruimte in het schip. Op de foto zie je waar ze gebleven zijn.
Bij mooi weer gaan ze 2 x 90 watt per uur leveren en de accu's op peil houden.
 
  
Afscheid
Nu nog binnen opruimen, zaterdag hebben we open huis en zondag een feestje voor
de mensen van de werf en de andere booteigenaren. Zaterdagavond eerst nog
barbecuen met Ivar, Mirel en Bart. Het is Ivars verjaardag. Als we om 18,00 uur aan
komen, staat de barbeue al heet. Heerlijk.
Zondagochtend vanaf 7.00 uur weer achter de naaimachine, dan gauw de auto leeg
halen, die mogen Mirella en Pascal gebruiken en die komen hem zo ophalen. Eerst nog
snel de naaimachine van Opa Jan naar Mona terugbrengen, dan komt Hans Bosma van
de Bioscoop in Heerenveen kijken, Belinda, onze accountant- medewerker, komt gezellig
met man en dochter, de mensen van de werf, met zo'n 14 mensen aan de borrel en later
met z'n allen hier eten. Hartstikke gezellig. Natasja komt 's avonds ook nog even langs.
Maandag het waait en er is dikke regen. We beginnen met puin ruimen, dan komt eerst
Mona , vervolgens komen Rina en Anne van Veen ook nog gedag zeggen. Nu hebben
we iedereen gehad, dat voelt goed. Van de week zijn we nog snel naar Hilversum heen
en weer geweest om afscheid te nemen van onze oude vriend Wim van der Dussen. Die
is na lange tijd uit coma gekomen en ligt op de Intensive Care in Hilversum. Hij was helder,
dus we konden even met hem praten. Rene komt ons losgooien, maar we hebben net
besloten, dat dinsdagochtend ook prima is. Wel sjouwen we alles aan boord, zetten alles
zeevast en maken alle voorbereidingen voor het vertrek morgenochtend.
 
Dinsdag, 08 juni 2010 is het zover, om 9 uur gooien we los. We zijn onderweg, uit
gezwaaid door de mannen van de werf! Dag Harderwijk!
We hebben hier een leuke tijd gehad!