Vrijdag, 13 januari 2012, Balboa Yachtclub, Panama.


Tjee, wat zijn we moe! Weet je wat we blijven gewoon hier een paar dagen

liggen aan de mooring van de Yachtclub, dan kunnen we een aantal zaken

regelen. Eerst gaan we ons melden bij de havenoffice, al onze papieren zijn

prima in orde, dan blijkt er hier een Immigration officer op het terrein te

verblijven. We gaan hem opzoeken, in een hokje te midden van bergen  meuk en

werkhokjes. Hij is blij ons te zien, als hij vraagt waar wij vandaan komen,

beginnen bij het antwoord uit Holanda zijn ogen te twinkelen, Ah Amsterdam,

Mooie Vrouwen! Wij hebben al een immigratiestempel in ons paspoort, maar dat

wil hij toch nog wel even zien. Nee dat is geen goed stempel, Roderick moet dus

direct met de taxi naar Panamacity om een ander stempel te halen. Ik kan niet

mee, want om 16.00 uur komt de healthofficer aan boord voor inspectie, die dus

niet komt. Het hele schip staat nog een beetje overhoop in verband met de

leeggemaakte slaapplaatsen, maar laat maar even, we moeten nog veel meer

overhoop halen. Roderick is weer terug met een nieuwe stempel, dan drinken we

nog wat in de kuip, we liggen direct voor de zuidelijke aanvaarroute van het

Panamakanaal en het is een komen en gaan van allerhande schepen. Daarna

duiken we vroeg ons bedje in.


 


En daar is ook weer de Queen Victoria.


   


Zaterdag, 14 januari 2012, Balboa , Panama.


We liggen een beetje in de luwte van de bergen, 's ochtends is het bijna windstil

en daardoor snel bloedheet. Vanaf de middag komt de wind iedere dag flink

opzetten. We staan dus bij het krieken van de dag naast ons bed.

Vandaag eerst alle beddegoed wassen, dus was verzamelen, watertaxi bellen, je

mag hier je eigen dinghy niet gebruiken, voor alles bel je dus de watertaxi, die

hier gratis is. Dan in de golven van onze boot op de taxiboot overstappen, tassen

overladen, eenmaal op de steiger met de volle tassen de hele pier over, tussen

de etende en hangende mannen door bij de werkplaatsen en dan hopen, dat er

een wasmachine vrij is. Gelukkig is dat het geval. 5 kwartier later wandel je dan

weer terug met 2 zware tassen nat wasgoed, wacht op de watertaxi, en klim je

weer aan boord. Er zijn wel wasdrogers, maar dat vind ik zo onnodig, plus dat ik

het geduld niet heb om daar op te wachten. Dan de was  goed stevig ophangen

en binnen een uur is alles kurkdroog. Dat gaat prima, dus de komende dagen

wassen we alles wat los en vast zit.


 


's Middags wandelen we Balboa in, er is ongelooflijk veel verkeer. Het is overal

erg groen, schitterende hoge oude bomen, knoerthoge palmen.


 


We gaan op zoek naar de scheepskaartenwinkel Islamorada en naar een bedrijf

dat misschien hulp kan bieden aan onze overleden watermaker. De watermaker

waar we zo uitermate tevreden over waren, die het altijd deed, heeft een

ernstig infarct gehad. De hogedruk pomp is vastgelopen, er komt nu overal

water uit, maar niet waar wij dat graag willen. Nu hebben we een schitterende

jarendurende wereldwijde garantie, maar daar heb je helemaal niets aan als er

nergens in dit deel van de wereld een dealer is. En nu hebben we het probleem,

als we er niets aan laten doen, hebben we dus een knotsdure watermaker

werkeloos staan, als we er wel wat aan laten doen, vervalt de garantie. Goede

raad is erg duur, hebben we al gemerkt. Beide bedrijven zijn momenteel

gesloten, dus we wandelen maar een eind verder. We passeren de grote

vrachthaven van Balboa, waar duizenden zeecontainers gestapeld staan.


 


We wandelen door richting Albrook Mall, een groot op Amerikaanse leest

geschoeid winkelcentrum, met op de bovenetage een grote centrale eetruimte,

met talloze buffetten en afhaalzaken. Het is een ongelooflijk groot modern

centrum, het is beredruk, midden in staat een carroussel, er rijden treintjes

rond, er iseen kindervoorstelling bezig, er lopen dinosaurussen rond. Het kan niet

op. We hebben maar een gedeelte gezien, maar we hebben echt platvoeten, zo

uitgestrekt. Wij bestellen een heerlijke smoothie van bevroren vers gemixed

fruit met ijs. Heerlijk!


 


Bij de badmodewinkel probeer ik nog een bikini te scoren, maar dat is ijdele

hoop. Van mijn bikini's en badpakken is het lurex aan het vergaan, de rek is er

dan helemaal uit, dus ik had graag een nieuwe. Twee broekjes waren al zo

verteerd, die kon ik uitrekken tot maat aardappelzak en vervolgens bleven ze

zo. Zon en zout, de perfecte combinatie! Maar hier hebben ze naar mijn gevoel

alleen maar kindermaten. Via de supermarkt gaan we weer met de taxi terug

naar het schip.


Zondag, 15 januari 2012, Balboa Panama.


Gisteren lol gehad, vandaag moet er weer aangepakt worden. Alle zeekaarten

en vaarwijzers van de Atlantic  en de Carieb moeten verzameld en opgeborgen

en die van de Pacific moeten uitgegraven worden. Onder ons bed staat een grote

koffer vol met deze spullen, alleen om deze te pakken, moeten eerst de

matrassen er af en in de kajuit, dan de lattenbodems eraf, dan de

bedbodemplaten er uit, de losse spullen er uit en dan kan de loodzware koffer

eruit getild worden. Als we op dit punt aangeland zijn, zijn we al moe. Dan gaat

Roderick uitzoeken welke pakketten zeekaarten we nu nodig gaan hebben, de

rest wordt opgeborgen. Ik ga onderhand nog een paar wassen draaien. Eind van

de dag lopen we te tollen van vermoeidheid.


Maandag,16 januari 2012, Balboa, Panama.


Eerst gaan we met de watertaxi naar de kant met de computer en alle

toebehoren als bankapparaatje, bankpassen, aantekenboekjes in een

waterdichte zak. We moeten wat internet zaken regelen. Het kost een hoop tijd

en het zit niet echt mee. Daarna eerst weer met de watertaxi de computer aan

boord brengen, dan gaan we weer op pad naar de scheepswinkels.

Bij Gente de Mar, een soort scheepswinkeltje in de stijl van Focus Installatie

Techniek, heeft Roderick het wel naar zijn zin. We praten wat, krijgen lekker

koffie, vervolgens spit hij de hele West Marine catalogus door en doet een reuze

bestelling van allerhande onderdelen en reserve spullen, die vanuit Amerika

ingevlogen moeten worden. Een van de jongens daar, komt woensdag ook nog

naar onze watermaker kijken.

 

 


Dan wandelen we door naar Islamorada om wat scheepsboeken te kopen.

Vervolgens gaan we ook weer te voet terug naar de haven. Bij de Balboa

Yachtclub eten we een hapje en dan is het weer mooi geweest voor vandaag.

Langs de oever loopt een flink uit de kluiten gewasssen slangehalsvogel? Nee

dus, maar ook geen zilverreiger, geen idee, maar mooi is t'ie.


 


Het laatste uurtje van de dag blijven we altijd lekker in de kuip zitten kijken, er

is genoeg te zien, drankje er bij, even de dag doornemen.


 


Dinsdag, 17 januari 2012, Balboa, Panama.


Niet zoveel opwindends over te vertellen, we zwoegen door, Roderick gaat

wederom naar de winkels, dit keer halen we hut 1 helemaal leeg, zodat morgen

de monteur er bij kan. Nog steeds bankproblemen met onze creditkaarten. We

hebben besloten om voor safety nog een stel Visa kaarten aan te vragen, maar

na ellenlange formulieren ingevuld te hebben, blijkt hun computer defect. Morgen

maar weer proberen. 's Avonds drinken we met Jaques van de Tin Hau een

drankje in de bar van de Yachtclub, ter ere van zijn verjaardag, Etienne en

Denise zijn ook hier naartoe gekomen. Gezellig.


Woensdag, 18 januari 2012, Balboa, Panama.


Vanochtendvroeg komt Adrian, de monteur al met de watertaxi aan. Ik ga er

vlak daarna vandoor naar de wasmachines met alle kussenbekleding van de

banken. Je kunt binnen toch al je kont niet meer keren, dus alle losse

kussenonderdelen kunnen er ook nog wel bij. Hier weer het zelfde verhaal, een

hoop werk, een hoop gedoe, na twee uurtjes zijn de hoezen weer droog en is het

tijd om alle kussens er weer in te pielen. Maar het ziet er weer superfris uit.


 


Donderdag, 19 januari 2012, Balboa en Panamacity.


Genoeg gezwoegd, vandaag gaan we Panamacity onveilig maken. We nemen

een taxi naar de oude stad, El Casco Viejo, en gaan daar eens rondbanjeren.

Tja dan kom je ook direct bij de toeristenstalletjes terecht, maar het was wel

heel leuk, overal staan Kuna indianen hun spullen te verkopen, maar zonder

opdringerig te zijn. Ze hebben alleen een flinke toeslag op hun prijzen gelegd. En

wat ik wel heel comfortabel vond was, dat we nu een keer toerist onder de

toeristen waren. Eigenlijk konden we nu heel rustig rondkijken, omdat we niet de

enige vreemdelingen waren.


 


 


Ik heb een indianenfluitje gekocht, moet ik natuurlijk meteen proberen. Achter

ons de skyline van het nieuwe Panamacity.


 


Maar nu eerst het oude centrum in, in dit gedeelte van de stad wordt er gezegd,

dat je veilig lopen kunt. Deze waarschuwing geldt dus voor diefstal en beroving,

letterlijk veilig lopen doe je hier niet.

 

 


Er heerst een relaxte sfeer in de stad, veel oude gebouwen, veel ruines ook,

maar aan alle kanten zijn ze druk bezig hun cultureel erfgoed in ere te herstellen.

De straten zijn nauw en er is erg veel autoverkeer, inclusief uitlaatgassen en

herrie. Er wordt druk getoeterd, vol gas opgetrokken en met veel lawaai

afgeremd. We lopen eerst richting van de Iglesia de San Jose, deze kerk uit

plusminus 1750 heeft een gouden altaar. Tijdens de bezetting van de

Spanjaarden en de rooftochten van Captain Morgan had "de pastoor" het altaar

met teer zwart geschilderd. Een slim idee dus, want 3 eeuwen later bestaat het

gouden altaar nog steeds.


 


 


De hele dag staat de deur van de kerk wijd open, iedereen kan er in en uit. Op

het altaar staan ook grote gouden kandelaars en andere ornamenten. Geen

bewaking, niets, alleen een paar verkopers met nepgouden kettingen met

kruisjes. Daarna gaan we in een klein zaakje wat eten, op de heenweg rook het

daar zo lekker. Roderick is vergeleken met de mensen hier reusachtig groot en

breed. Hij staat dan ook af en toe behoorlijk in de weg. Het was een heerlijk

hapje voor heel weinig geld.


 


Dan weer verder naar het Plaza de Independencia, waar ook de grote

Cathedraal staat. Overal zijn stalletjes waar je Panamahoeden kunt kopen.


 


Aan de andere kant van het plein is het Museo del Canal Interoceanico de

Panama. Hier wordt de hele geschiedenis van de vervaardiging van het

Panamakanaal getoond. Ook de politieke kwesties hieromtrent worden belicht.


 


Uiteraard hebben we dit museum bezocht, het is erg interessant, maar wat ik

jammer vond, is dat alles alleen in het Spaans beschreven staat. Wij hadden een

"audiotour apparaatje", dat bij ieder interessant punt een engelse vertaling gaf

van de hoogtepunten van dat gedeelte. Maar ik had graag nog veel meer erover

gehoord. Maar absoluut het bezoek waard. Tja als we dan een dag op stap gaan,

doen we het ook goed, dus hup weer verder de stad door. Vanaf de overkant

van de Bahia de Panama heb je zicht op de schitterende skyline van het

moderne Panamacity.


 


 


Hieronder het presidentieel paleis. Er boven vlogen honderden zwarte gieren.


 


 


We hebben een tijd lang vol bewondering zitten kijken naar hun vliegtechniek.

Daarna hebben we de volgende taxi genomen, sommige gebieden worden

afgeraden om doorheen te lopen als toerist, andere gebieden kun je beter ook

niet doorkruisen als autochtone bewoner. Dit keer naar La Plajita, de

ankerplaats waar we morgen naar toe willen varen en waar een heleboel

zeilschepen liggen te wachten tot de tijd van vertrek nadert voor het traject

naar Galapagos. We gaan vlak bij de dinghy aanlegsteiger wat drinken en binnen

5 minuten zien we al de eerste bekenden. Rob en Josien van de Innish. La luna

ligt hier, de Victory, de Viktoria en nog veel meer. 's Avonds gaan we met de

hele bubs pizza's eten en er schuiven steeds meer mensen aan. Dan vertrekken

wij weer, we houden een taxi aan en voordat je instapt moet je dan eerst

onderhandelen over de prijs. Daar worden we langzamerhand wat handiger in.

Als je namelijk vraagt Cuanto Vale? Hoeveel kost het? Geven zij als antwoord,

hoeveel wil je er voor geven? In het begin hadden we geen idee van de prijzen

natuurlijk. Maar al doende leert men. En 's avonds in het donker moet je toch

echt meer betalen, dan overdag. In de auto onderhandel je niet meer, stel je

voor, dat de chauffeur je er in een ongure buurt uit wilt zetten. In dat opzicht

trekken wij toch altijd aan het kortste eind. Een welbestede dag. Dan weer met

de watertaxi in het donker naar de boot scheuren.



Vrijdag, 20 januari 2012, Balboa Yachtclub, La Plajita.


Soms zit het mee, soms zit het tegen. Nou vanochtend zat het alleen maar

tegen. Niks lukte, werkte, klopte. De faktuur van de bestelling zou over de email

komen, dus wij naar de kant met de computer. Factuur klopt niet, Roderick gaat

dus weer een half uur naar de winkel wandelen. Intussen probeer ik mijn

bankzaken te regelen, lukt niet. Dan de website publiceren, klopt geen hout van,

alle foto's zijn weg. Nog een keer proberen, website in de stress en ik ook.

Roderick komt terug met een nieuwe factuur, die we willen overmaken, lukt met

geen mogelijkheid. Het Rabosysteem kan het Panamese systeem niet aan qua

invulvelden. Anderhalf uur verder, alle Iban, Bic, Swift en andere nummers

uitgeplozen, maar onze betaling lukt niet. Als we niet op tijd betalen, komt de

bestelling ook pas een week later binnen. Shit, shit, shit. We zijn moe en gaar er

van. Onderhand de was uit de machines gehaald en dan gauw met alle tassen

terug naar de boot, want de monteur komt. In de watertaxi krijgt Roderick

telefoon, Adrian komt niet, maar......enz. Een goede reden. In het schip staat de

boel nog steeds op z'n kop omdat iedereen er bij moet kunnen, maar de

consequentie is dat ik zelf nergens meer bij kan. Ik krijg er een kunstkop van.

We willen vanmiddag vertrekken naar de ankerplaats van La Plajita. Terug naar

de wal, waar iemand mijn slippers zou lijmen, ben er al 3 keer geweest. Nee nog

niet klaar. Om 4 uur. Nou vergeet het maar, ik vertrek en ik wil mijn schoenen

terug. Dan naar kantoor om te betalen. Kantoor gesloten. Naar het dock office,

mijn verhaal gedaan, geen probleem, U kunt hier bij mij betalen. Okay prima!

Nee niet met een creditcard, alleen cash. Ja maar dat heb ik niet, ik heb dat toch

van te voren gevraagd. Dan moet U bij het kantoor betalen, daar kan dat wel.

Ja maar dat is dicht!!!!

Weer een uur later terug aan boord. Ik heb het helemaal gehad. Ik ben

doodmoe, heb het gevoel, dat ik alleen maar aan het klooien en zwoegen ben en

er lukt helemaal niets. Ik heb er zo de balen van. We gaan het schip klaarmaken

om water te tanken. Diesel is er in de omgeving niet te koop, de pompen zijn

leeg. Nee, nu kunt U geen water tanken, kom over een uur maar. Grr. Ineens

worden we opgeroepen, Happy Bird, komt U maar. Roderick gaat tanken, ik ga

betalen en dan eindelijk weg. Eenmaal op de ankerplaats waaien we lekker uit,

Etienne komt even buurten, we nemen een lekkere rumcola in de avondzon en

dan ziet het leven er al weer heel anders uit. Ik kan er weer tegen.

We gaan weer vrolijk verder.


Zaterdag, 21 januari 2012, La Plajita de Amador, Panama.


Bart is vandaag jarig, hij is alweer 10! We gaan naar het winkelcentrum om te

Internetten en midden tussen mensen zitten wij lang zal hij leven te galmen.

Een fantastisch berichtje 1 creditkaart werkt weer. Hoera. Dat voelt beter!

La Plajita spreek je op z'n Zuid Amerikaans uit als La Plahita.


Zondag, 22 januari 2012, La Plajita de Amador en Panamacity


Ik ben altijd heel vroeg op, omdat ik niet zo goed slaap en ik ben altijd weer blij

als het weer licht is en ik weer uit bed mag. Het grootste deel van de nacht

breng ik lezend door. De nachten hier zijn sowieso erg onrustig, er varen hier

beroepsschippers de hele nacht door op volle vaart langs, waardoor zij zoveel

golven veroorzaken, dat het schip als een dolle te keer gaat. Er mag ook

werkelijk niets los op tafel blijven staan, want alles valt om en overal vanaf.

Daarbij heeft de Pacific een getij verschil van 6 meter, dus de kentering van het

tij en de stroming laten ons alle kanten opdraaien en het water is hoe dan ook al

woelig, we liggen natuurlijk gewoon op zee.

Vandaag gaan we met Jan Bart en Monique van de Victory naar het

Eldoradowinkelcentrum om de viering van het Chinees Nieuwjaar mee te

beleven. Het is een flink stuk rijden met de taxi. Rondom Eldorado zit ook de

Chinese wijk, allemaal Chinese winkeltjes en Chinese supermarkten vol

heerlijkheden. Dat voelt als luilekkerland, daar gaan we binnenkort eens

langdurig rondneuzen. Het winkelcentrum is overvol Chineze mensen, overal

hangen lampions, er is uiteraard keihard Karaoke, een overmaat aan herrie.

Even ter informatie: 2012 is het jaar van de draak.


 


 


Buiten is een podium opgericht en staan er wat stalletjes, ook daar kun je geen

woord met elkaar wisselen. We halen een bordje biefstuk met gekruide rijst bij

een stalletje en verder hebben we het eigenlijk wel gezien. We proberen ergens

een terrasje te scoren, maar dat gaat nu niet lukken. Kortom we nemen een taxi

terug en pakken dan met zijn vieren een drankje op het terras van La Plajita. In

ieder geval een leuke middag gehad.


Maandag, 23 januari 2012, La Plajita, Yvonne's verjaardag.


De dag begint met een wonderschone zonsopgang. Een prima begin. We

ontbijten snel, want we hebben al vroeg in de stad afgesproken bij Gente del

Mar, waar wij een enorme bestelling hebben staan en die ons proberen te helpen

met de watermaker. Dus om 8 uur zitten wij al in de dinghy op weg naar de

kant, bij het passeren van de Inish, beginnen Rob en Josien direct Happy

Birthday te zingen. Leuk! Dan de onvermijdelijke taxi en maar eens horen wat

zij te vertellen hebben.


 


Nou daar zijn we niet gelukkig mee, wij hebben een revolutionair model en ze

hebben overal informatie gevraagd, maar weten niet wat te doen. Als enige

oplossing kunnen we de totale watermaker demonteren (40 kilo en groot van

afmeting), opsturen naar Holland of Italie, als wij in tijdnood komen met de reis,

kunnen ze hem na reparatie opsturen naar Tahiti. Hier moeten we toch echt over

denken, een berg kosten, een berg zorgen en zenuwen, en een onzeker

resultaat. We zetten het voor vandaag even van ons af, het is tenslotte mijn

verjaardag, we hebben voor vanavond een aantal cruisers op de borrel gevraagd

en we moeten ook nog inkopen doen. Dus op naar de volgende taxi, nu naar de

Albrook mall. Eerst ga ik even langs de kapper, het is onderhand door de wind,

de zon en het zout coupe pleeborstel geworden. Ik laat het weer heel kort

knippen en kom na een half uur weer te voorschijn met een compleet donkere

haardos. Alle lichte stukken zijn eraf geknipt. Het staat goed, daar niet van,

maar ik moet zelf ook wel erg wennen. Op weg naar de supermarkt loop ik nog

tegen een leuke superdunne broek aan, passen, Yes he's mine! Dan flink inslaan

en met afgeladen tassen weer een taxi zien te strikken. Alles aan boord

gebracht, een snelle lunch en dan gaan we weer, dit keer met de computer in de

rubberboot, in het kleine winkelcentrum verderop kun  je internetten, ik wil

graag mijn verjaardagsmail lezen. Er staan  daar in een passage allemaal

tafeltjes en stoeltjes, waar door de cruisers druk gebruik van gemaakt wordt.

Sommigen Skypen, iedereen is druk door elkaar heen aan het kakelen. Nou ze

hebben me niet vergeten, een hoop leuke e-mails. Dank jullie wel allemaal.

Verderop zit ook een man Happy Birthday voor zijn computer te zingen. Ik raak

in gesprek met een Canadese cruiser en als ze hoort dat ik jarig ben, begint ze in

keurig Nederlands Lang zal ze leven voor me te zingen. Zo schattig. Dat had ze

op St. Maarten geleerd. 


 


Op de terugweg, Roderick heeft intussen 2 jerricans benzine gescoord, zien we

vlak bij de haven een Luiaard in een boom liggen slapen.


 


Dan weer terug aan boord, we moeten even opschieten, want over een paar

uurtjes komt de visite en ik wil nog even lekkere gehaktballetjes maken.

 


En wat wordt ik verwend! Roderick heeft op voorhand 2 liter Sangria gemaakt,

Josien heeft een heerlijk brood voor me gebakken met walnoten en rumrozijnen,

Monique en Jan Bart komen met een heerlijke fles Bordeaux aanzetten plus een

lap verse zelfgebakken vis, en iedereen heeft stapels boeken voor me

meegenomen. Nou blijer kun je me niet maken. Etienne, Denise, Monique, Jan

Bart, Rob, Josien en Roderick natuurlijk allemaal hartelijk dank voor de gezellige

avond. Het was super!


 


Dinsdag, 24 januari 2012, La Plajita de Amador, Panama


Nieuwe ronde, nieuwe winnaars. Het plan van het opsturen van de hele

watermaker lokt ons niet, dat gaat een vermogen kosten. (900 dollar enkele

reis hoorden we later.) Roderick gaat dus zelf nog maar eens oeroesen, want die

garantie kunnen we dan toch op onze buik schrijven waarschijnlijk. Hij probeert

voor de zoveelste maal van alles en nog wat en HIJ DOET HET. We kunnen nog

niet echt blij zijn, want we kunnen het nog niet geloven, maar hij doet het nu al

een uur en er komt prima water uit. Morgen nog eens proberen. Vanmiddag gaan

we met de fietsjes naar de Balboa Yachtclub, kijken of onze creditcard al

aangekomen is, die Mirel opgestuurd heeft. Eerst moeten de fietsjes per stuk

aan land gebracht worden. Het verkeer in Panamacity is chaotisch, maar vanaf

onze ankerplaats tot de BYC is er een mooi  fietspad langs zee.


 


 


De creditcard is nog niet aangekomen, maar we hadden in ieder geval een leuk

tochtje. Als we terugkomen moeten eerst weer de fietsjes aan boord en dan

gaan we even naar het kleine centrum om te internetten, dus weer met de

computer in de rubberboot terug.


Donderdag, 26 januari 2012, La Plajita de Amador.


Het eerste wat we vandaag doen is de watermaker aanzetten. Hij doet het

probleemloos, net als gisteren, dus dit is de 3e achtereenvolgende dag. Joepie.

Natuurlijk kan het altijd weer misgaan, maar dat is met alles zo. We hebben hoe

dan ook altijd reserve water in flessen bij ons, maar dat is in verhouding  maar

een miezerig beetje voor een oversteek. Volgende klus om op te  starten:

Het onderwaterschip is ongelooflijk aangegroeid, er zit een laag eendemossels

op van zeker 4 cm dik en de hele zijkant is begroeid met zeker 20 cm lange

slierten groen. Het ziet er niet uit en dan te bedenken dat we 6 maanden

geleden nieuwe antifouling aangebracht hebben. Maar in dit warme water groeit

alles zo snel. Vandaag ga ik toch maar het water in, gisteren heb ik ook al even

gezwommen, direct bij de boot. Al een poos geen krokodillen gezien, vervelend

is dat het water hier niet zo doorzichtig is, dus je kunt maar een paar meter ver

kijken. Haaien zitten hier natuurlijk ook, maar die vind ik minder eng dan de

krokodillen. Met een spatel steek ik het hele onderwaterschip af, het lijkt wel

sneeuw, er komen honderden vissen af op dit extra voer. Na 2 uur is een groot

deel van het onderwaterschip weer schelpen en algenvrij. Het roer en de

schroefas zijn voor een andere keer. Vanmiddag lekker lui in de kuip liggen lezen,

dat had ik verdiend. Vanavond gaan we weer met een heleboel cruisers pizza

eten. Dit keer zijn we met wel veertig man. Leuk op deze manier leer je

steeds weer nieuwe mensen kennen. Sommige cruisers verblijven hier al jaren

met hun boot. Op de heenweg speuren we weer naar de luiaard (Sloth), die zien

we niet, maar dit keer zit er wel een wasbeer (racoon) in de boom. Op de

terugweg zien we 2 wasbeertjes over het terras van het restaurant lopen. Jan

Bart probeert er een te lokken met een briefje van 1 dollar, hij pakte het bijna

aan, maar vond het ,denk ik, toch te weinig. Vervolgens dook hij de vuilnisbak in

en kwam terug met zijn avondeten.


 


 


Vrijdag, 27 januari 2012, La Plajita en El Dorado Panamacity


Vandaag gaan we met Etienne en Denise naar de Eldorado Mall, een groot

winkelcentrum en tevens de wijk waar vele Chinezen zich gevestigdhebben.

Overal zijn dus Chinese restaurantjes, winkeltjes, supermarkten. Het wordt dus

een dagje luilekkerland voor ons. We houden een taxi aan, die wil $10, nou

Senor laat maar, want vorige keer betaalden we met 4 personen $7. Volgende

taxi zelfde verhaal, we laten ons niet kennen weer een taxi aangehouden en Ja

hoor, die wil ons wel voor $7 naar Eldorado brengen. Roderick zit met zijn dollar

biljetten in de hand, we rijden met de raampjes wijdopen, dus de chauffeur

steekt vast zijn hand uit om het geld aan te pakken. Even later vraagt hij wat

die andere chauffeur wilde hebben en begint hij spijt te krijgen van zijn aanbod.

Prompt begint hij te beweren dat wij naar de Albrookmall wilden, die een stuk

dichterbij is,  en niet naar Eldoradomall. Mooi niet waar natuurlijk, maar hij blijft

het proberen. Hij wil ons nu wel naar Eldorado brengen, maar dan moeten we bij

betalen, anders brengt hij ons naar Albrook. Het gesprek wordt wat verhit,

uiteindelijk laten wij hem stoppen om uit te stappen. Roderick zegt dat hij zijn

geld terug wil, wat de chauffeur natuurlijk helemaal niet van plan is. Het gaat

nog even heftig door, de chauffeur weigert en Roderick dreigt met de politie. Zal

die man een worst wezen. Maar dan steekt Roderick zijn hoofd uit het raampje

en roept uit alle macht "Police" en aangezien we vlak voor een politiebureau

stonden, vond de chauffeur dat niet echt leuk. Hij kiest eieren voor zijn geld en

neemt op het laatste moment de afslag naar Eldorado. Vervolgens zijn we

winkeltje in en winkeltje uit gegaan, hebben overal rondgesnuffeld en daarna

zijn we gaan eten in een Chinees restaurantje. We hebben overheerlijk gegeten.

Daarna nog even het centrum in en dan naar de grote supermarkt van Rey. We

gaan toch met de taxi terug, dus we slaan flink in. Terwijl we even in de

coffeeshop (met een kop koffie) zitten om even bij te komen, horen we gegil en

gehuil, overal beginnen bewakers met knuppels en pistolen te rennen. Een jonge

man wordt achterna gezeten. Grote consternatie. Wat er precies gebeurd is,

weten we niet, na een kwartier wordt de jongeman in de boeien mee naar boven

genomen, daarna weer naar beneden, er komen steeds meer politieagenten en

uiteindelijk wordt hij afgevoerd. Wij gaan ook maar eens op huis aan. Stom, het

is vrijdagavond half zes, spitsuur dus, iedereen staat te dringen om een taxi en

de straten zijn verstopt door het vele verkeer. Dat hebben we niet slim bekeken.

Met de zware tassen lopen we naar de andere kant van het blok, misschien

maken we daar meer kans. Talloze taxi's rijden ons voorbij, zowel volle als lege.

Dan stopt er een, Denise gaat vragen wat het kost, nu dus Quince, $15, ze denkt

eerst dat ze het niet begrepen heeft, maar het is echt zo, doen we dus niet. De

volgende chauffeur durft $20 te vragen, het wordt steeds gekker. Maar de

aanhouder wint en we gaan terug met de taxi voor $10, dat is gezien de

omstandigheden een prima prijs. Hoewel ik denk, dat deze chauffeur spijt kreeg,

want er was zoveel verkeer en welke sluipweg we ook namen, iedere keer liepen

we weer vast. Maar eind goed, al goed! Op de ankerplaats is het mudvol

geworden, er zijn  de laatste 2 dagen 35 schepen van de World Arc bijgekomen,

die met zijn allen een georganiseerd rondje om de wereld maken, alleen in 18

maanden tijd, dus die moeten flink doorvaren. Wij gaan lekker in ons eigen

tempo.


 


Maandag, 30 januari 2011, La Plajita de Amador, Panamacity


Gisteren hadden we een stomme dag, die slaan we dus gewoon over.  Vandaag

gaan we naar de stad om chemicalien voor de watermaker te kopen. Je kunt hier

best veel zaken kopen, maar het uitzoeken waar en hoe er te komen, kost heel

veel tijd. Zelf hebben we een aantal reserve onderdelen en spullen in bestelling,

die vanuit Amerika geleverd worden en hopelijk morgen binnen komen. Ook

hebben we nieuwe Navionics kaarten besteld voor de plotter, deze wilden we

pas op het laatste moment kopen. De kaarten van Oceanie, Australie en New

Zealand. Ook deze moeten via Amerika hier komen. Dus iedereen zegt wel, dat

je hier alles kunt kopen, maar alles moet geimporteerd worden en er is vrijwel

niets op voorraad. Dus dat geeft vooral veel extra kosten en een heleboel dagen

wachten. Om te beginnen gaan we met een taxi naar het nieuwe gedeelte waar

de Skyscrapers staan. Daar zit Hydromundo, waar we onze benodigdheden

halen, daarna gaan we dit gedeelte verkennen. De gebouwen zijn nieuw en

revolutionair, maar de infrastructuur is naatje. Het staat verstopt met auto's,

het lijkt de Amsterdamse binnenstad wel, de trottoirs (als ze er al zijn) zijn

schots en scheef en met grote gaten, putten zonder deksels, afwateringen,

en behoorlijk vuil. Er is veel zwerfvuil, de balkons van de huizen staan vol meuk.

En er is veel stuk, een omgevallen paaltje blijft waarschijnlijk liggen totdat het

vergaan is. Een brok steen die op de weg gevallen is, blijft ook liggen. Een beetje

een zooitje dus. De bewoners zelf daarentegen lopen er zeer verzorgd bij, nette

en schone kleding, overhemd met stropdas, gepoetste schoenen, keurige haren.

Overal weer veel bewaking met grote guns en pistolen.

We maken een flinke tippel tot een groot centrum bij Via Espana, daar pakken

we de bus voor 1 kwartje per persoon en gaan naar de Albrookmall. Daar

struinen we nog een poos rond, maar kopen alleen maar een thermoskan om

Yoghurt te maken. Dan weer met de bus naar Plaza de Cinco de Mayo en

hiervandaan met de taxi weer terug. Eenmaal aan boord zijn we uitgeteld, maar

we moeten toch nog terug met de computer om onze email op te halen. Mirella

heeft al lang problemen met haar gezondheid en krijgt op dit moment allerhande

onderzoeken, waarvan we goed op de hoogte willen blijven. Als we terugkomen

is het al donker, een snelle hap eten en dan doodmoe in bed.


Happy Bird op de Happy Bird (met dank aan buurschip Victoria)


 


Zaterdag, 04 februari 2012, La Plajita.


Onze bestelling uit Amerika is aangekomen dus de afgelopen dagen worden

doorgebracht met klussen, overhoop halen, verplaatsen, verplaatsen,

verplaatsen. Maar het gaat zeker allemaal wel lukken.  Er is onder andere een

tweede autopilot als reserve aangeschaft, niet zo'n zware als die we normaal in

gebruik hebben, maar je moet deze meer zien als "thuiskomertje" een kleinere

maat reservewiel. In dit half jaar zitten een aantal grote oversteken, als dan

onverhoopt de stuurautomaat uit zou vallen, moeten we dag en nacht continue

met de hand sturen en misschien wel 30 dagen lang. Dat risico willen we

ondervangen en daarom is er een complete reserve unit aangeschaft, dus moet

Roderick aan het kabels trekken, monteren, demonteren, kruip door sluip door

achterin de hutten.


Daar komt onze bestelling

 


 


Verder moeten we regelmatig naar de stad voor een stuk kabel of een paar

copietjes. Daar ben je al gauw een middag mee zoet. We maken nu gebruik van

de lokale manier om een taxi aan te houden. De ankerplaats is namelijk in de

uiterste zuidwesthoek van Panamcity gesitueerd, als een taxi zijn vrachtje

afgezet heeft, moet hij misschien leeg weer terug. Je gaat dan aan de kant

staan en steekt dan 1 vinger op, ten teken dat je wel meewil voor 1 dollar p.p.

Meestal kun je dan mee tot aan het busstation, waar je de bus neemt naar de

verafgelegen winkelcentra voor een kwartje. Terug met boodschappen nemen

we direct een taxi, meestal voor 8 dollar, dat is gezien de afstand een heel

schappelijke prijs, maar als je iedere dag heen en weer gaat of meerdere taxi's

nodig hebt, gaat het toch wel oplopen. Hier wat sfeerfoto's van de

winkelpromenade bij Plaza de Cinco de Mayo, de laatste foto is een van de

binnenpleinen van het reusachtige winkelcentrum Albrook Mall. De woonbuurt

achter Cinco de Mayo is erg haveloos. Ook hier weer veel afbraak, veel kapot en

erg vuil. De Panamezen zijn gek met hun kinderen, ze gaan ook overal mee naar

toe, zowel vaders als moeders lopen met de baby's te sjouwen en te showen.


 


 


Toen we vrijdagavond terug wilden met de taxi, dachten dat we het goed

uitgemikt hadden, we hadden gewacht tot 19.00 uur, zodat de ergste drukte

voorbij zou zijn. Dat was misgegokt, er was een concert van een beroemde

Panamees en alle wegen waren stikvol auto's, zelfs voor de normale prijs

hadden de taxi's geen zin om ons naar La Plajita te brengen. Uiteindelijk wilde

een chauffeur ons dan wel brengen, wij blij, we hadden loodzware tassen

boodschappen bij ons. Op de 4 baanswegen stonden ze al 6 rijen dik, maar onze

chauffeur wist daar nog een 7e baan bij te creeren, naast de vluchtstrook met 2

wielen door de berm. Ieder gaatje benutte hij, invoegen op baan vier en een

half, van een bus die van baan veranderde, pikte hij net het gaatje in en

weigerde op zij te gaan, ook al begon de bus onbetamelijk aan te dringen. Als je

je angst op zij zette, was het absoluut een belevenis! We voelden ons

regelmatig een sandwich, maar tot het eind aan toe zijn we netjes op het bordje

blijven liggen. Knap hoor! Hieronder de stadsplattegrond van Panamacity, en dan

nog niet eens van de gehele stad, ernaast het inzetje van onze ankerplaats.


 


Vandaag heb ik me zoet een paar uur zoet gehouden met het afkrabben

van het onderwaterschip. Binnen een paar dagen heb je al weer een laag

zeepokken en algen eraan hangen. Tegenwoordig doe ik dat in mijn wetsuit, niet

alleen omdat het water hier koeler is, dat vind ik wel lekker, maar er warrelen bij

het loskrabben allemaal kreeftjes, kril en schelpdiertjes in de rondte en daarvan

friemelen er honderden op mijn lijf. Dat vind ik echt niet zo geslaagd, dus

vandaar mijn pak.

Veel tijd zijn we ook kwijt aan even internetten, eerst de laptop en

alle aansluitingen inpakken in een waterdichte tas, dan stadse kleren aan, die

ook al worden ze nat er toch nog fatsoenlijk uit blijven zien. Dan alles in de

rubberboot, altijd tegen de wind en golven in naar de haven varen, daar is een

piepkleine plaats waar iedereen zijn dinghy neer moet leggen, dus af en toe

moet je met je computer om je nek over 4 andere boten klimmen om bij de

pontoon te komen ( 1 meter hoog en schuin),daar klim je dan bevallig bovenop,

dan de schuine gangway op en dan een klein kwartier lopen naar het kleine

winkelcentrum waar we kunnen internetten. Terug idem dito, alleen dan loop ik

op de parkeerplaats continue te speuren of de luiaard niet ergens in een boom

hangt. Uiteraard vandaag geprobeerd Mirella een verjaardagsemail te sturen, 3

uur zoet geweest, niet gelukt om er maar 1 mail uit te krijgen. Balen,

ondertussen was het donker geworden, Roderick ongerust,omdat ik maar

wegbleef, ik gefrustreerd. Maar het is zeker niet alleen maar kommer en kwel, ik

wil hiermee alleen maar aangeven hoeveel tijd het kost om gewone normale

zaken te regelen. Wat wel grappig was, ik kreeg ineens wel 2 emails binnen van

de NS om me te waarschuwen dat de treinen bijna niet rijden vanwege de

sneeuwval. We lazen dat het in Holland -21 graden was. Hier is het ook een stuk

kouder, we hebben maar weer een dekentje op bed gelegd, het zakt hier 's

nachts naar +24 graden (gna, gna), overdag is het continue +30, maar meestal

met veel wind., gelukkig maar, anders is het niet uit te houden. We liggen hier

nog steeds met veel cruisers, dat is erg gezellig, altijd wel iemand beschikbaar

voor een praatje. Aan beide kanten van het eiland is een ankerplaats.


Las Brisas de Amador                                                La Plajita de Amador

   



Het enige echt vervelende is, dat er hier continue werkboten met bijvoorbeeld

pilots aan boord of nieuwe bemanningen en bevoorrading voor de grote schepen,

die verder op voor anker liggen, heen en weer scheuren. Met een rotvaart gaan

ze dwars door het ankerveld heen en veroorzaken zoveel golfslag, dat alle

zeilboten op en neer denderen, dat de dinghy beklemd kan raken onder het

schip, dat je levensgevaarlijke toeren uit moet halen, als je dan net van boord

stapt of dat je je wezenloos schrikt, zoals vannacht, als ineens de fluitketel van

z'n plaats springt en naar beneden dondert. Je ligt op zo'n moment ook als een

gek te rollen in je bed.


 


Zondag, 05 februari 2012, La Plajita de Amador.


Vandaag is onze Mirella jarig, we missen je wel meisje, fijne verjaardag!


Opnieuw naar de wal, onze email is inderdaad niet aangekomen, dus vandaag in

de herkansing. Dit keer gaan we met z'n tweetjes, want eigenlijk hebben we

beide geen zin in het gedoe, maar we hebben onszelf een lekker ijsje beloofd ter

ere van de verjaardag. Dit keer hebben we meer geluk, na een uur is alles

opgehaald en weggestuurd. Op de terugweg stoppen we voor ons ijsje, maar we

zitten zo lekker, dat we besluiten meteen maar uitgebreid te gaan eten,

tenslotte hebben we wat te vieren. Proost meid!


 


 


En dan tot besluit van deze feestelijke middag, een topfoto! Van een babysloth,

een baby luiaard dus, samen met zijn moeder.





11 februari 2012, van La Plajita naar Isla Contadora, Las Perlas.


De afgelopen dagen zijn we eigenlijk nog steeds druk geweest met allerhande

tijdrovende zaken. We zijn het wel een beetje zat. We maken nog een trip naar

de stad, nu naar Abastos, de groente en fruitmarkt. Uiteraard met de bus.


 


                                                       tussen de groente ligt nog een man te slapen.

 


Voor mij Luilekkerland, maar hoe gaan we dat meenemen? Ik laad mijn rugzak

vol en Roderick neemt een hele baal grapefruits op zijn schouder. We staan aan

de verkeerde kant van de weg en besluiten dan toch nog maar even de bus de

andere kant op te nemen naar Albrook mall en daar dan meteen brood en vlees

mee te nemen. Dus wij met onze hele zooi de bus in, bij het winkelcentrum

aangekomen blijft Roderick op het busstation zitten met alle tassen om zich

heen en ik sjees naar de winkel. Dat is nog een heel eind. Als ik terug kom, tref

ik Roderick in een prima stemming aan. Hij had gezellig met een Panamese

dame zitten praten, die hem vertelde op zoek te zijn naar een man. Dat hij op

een boot woonde, vond ze niet zo geslaagd, maar toen hij vertelde dat hij op zijn

vrouw zat te wachten, zei ze ronduit, dat ze wel op zoek was naar een

ongebonden man. Dus ging ze maar weer. Ik kan hem ook nooit even alleen

laten. En vandaag, zaterdag dus, zijn we onderweg naar Isla Contadora, een van

de eilanden van Las Perlas, een eilandengroep zo'n 35 Nmijl ten zuiden van

Panama. Eerst moeten we door het ankerveld voor Panamacity slaom varen,

daar liggen de zeereuzen op hun transit door het kanaal te wachten. Het zijn er

wel een stuk of zestig.


 


 


's Avonds zijn al deze schepen verlicht, het is net of je naar de grote stad kijkt.

We gaan we verder op de motor, er is bijna geen wind, heerlijk een dagje varen.

Ik knap er helemaal van op. En natuurlijk doen we ons te goed aan die heerlijke

grapefruits.


 


De zee is spiegelglad, je kunt de wolken en de zon in het water zien spiegelen.



Het is een heerlijke tocht, alleen door de enorme aangroei op de schroef komen

we een stuk langzamer vooruit. Gelukkig gaat het in de middag wat harder

waaien, waardoor we ook de zeilen bij kunnen zetten. Onderweg krijgen we

gezelschap van een groep grote gevlekte dolfijnen. Zo'n twee meter lang en 140

kg zwaar. Ze zwemmen een poos met ons mee. Top! Vluchten pelikanen komen

continue laag over het water voorbij scheren. Dit was nou net de bedoeling!


 


 


Het gaat er om spannen of we voor donker aan zullen komen, maar we redden

het precies, net voor zonsondergang komen we aan op de ankerplaats. Anker

laten zakken en meteen daarna is het pikdonker. Midden in de nacht gaan we

even controleren, de maan schijnt en ineens zijn er 2 goudgele stranden te

voorschijn gekomen, want het is laagwater geworden. Wat een leuke

gewaarwording.


Zondag, 12 februari 2012, Isla Contadora.


Wauw, wat liggen we hier weer lekker. Ik spring direct na het ontbijt, uiteraard

met verse grapefruit, in het water om de rest van de eendemosselen en

zeepokken af te gaan bikken. Voor dit deel moet ik helemaal onder het schip

zijn, goede ademhalingsoefening dus. Ik krab en bik me een versuffing, maar

krijg het niet klaar. Het stroomt ook heel hard, dus het kost heel veel energie

om alleen al op de plaats te blijven. Roderick heeft touwen gespannen langs de

boot, waaraan ik me kan vasthouden, maar de stroom wordt zo sterk, dat het

niet meer te doen is. De schelpen op de schroef zijn wel 6 tot 8 cm groot, ze

zitten zo stevig vastgegroeid. Morgen weer verder. Vandaag is trouwens de

datum dat Roderick en ik verkering kregen, 46 jaar geleden! Dat is toch haast

niet te geloven. En nu liggen we samen in ons huwelijksbootje in de Pacific voor

anker, gaaf toch! Het is weer een mooi dagje, we zien weer dolfijnen voorbij

zwemmen en iets groots, een Griend of een walvis. Verder springen er ook

regelmatig roggen verticaal uit zee, wel een meter hoog en flapperend met hun

vleugels.


Dinsdag, 14 februari 2012, Isla Contadora.


We zijn een stukje verhuisd, wat dichter bij de huizen, in de hoop dat we hier een

onbeveiligde Wifi site kunnen ontvangen, waardoor we op het schip Internet

kunnen gebruiken. Het kost wat moeite, maar het is gelukt. Als het strand

eenmaal opgedroogd is, ziet het er schitterend uit. Op de eerste foto het uitzicht

vanaf ons schip op Villa Romantica, op de tweede foto het uitzicht vanaf het

hotel op ons schip. Beide niet te versmaden.


 


's Ochtends krijgen we bezoek van een passerende rubberboot, ze leggen naast

ons aan voor wat inlichtingen, we maken een praatje en nodigen ze aan boord.

Het zijn Manfred, Claudia, en Rico, alledrie Duits, maar we houden de voertaal

toch Engels. Zij gaan de wal op om het eiland te verkennen en ik ga met hen

mee. Roderick blijft nog wat klussen. Het eiland is mooi om te zien, best heel

goed verzorgd, geplaveide wegen, mooi begroeid, het is het vakantie eiland voor

de Panamezen, maar er zijn ook resorts voor toeristen. Er is een veerboot

verbinding met het vasteland en er is een airstrip voor kleine vliegtuigen.

Met een uur heb je het hele eiland rondgelopen. Grote zwermen pelikanen. Van

een grote boomstronk hebben ze ook een pelikaan gesneden.


 


En daar liggen we dan weer mooi te wezen.


 


Als ik weer terug ben, gaan we samen naar de wal, Roderick wil even rondkijken

en ik wil graag even snorkelen bij het strand. De rubberboot blijft dan ook niet

onbeheerd op het strand liggen.


 


We hebben beide lol, ik kan weer eens lekker rustig in het water ronddobberen

en Roderick raakt op de berg aan de praat met een Canadees in een gehuurd

elektrisch golfkarretje, een Mule (Muilezel) worden die genoemd, die hem

uitnodigt om in te stappen, zodat hij hem even het hele eiland rond kan rijden. 

We hebben het hier duidelijk meer naar onze zin.

We vieren niet alleen maar vakantie, we klussen ook stug door. Filters

verwisselen, stukje buiskap repareren, de voedselvoorraad op datum

controleren, het laatste stuk onderwaterschip middenonder afkrabben, de boel

weer reorganiseren, de volgende vastgerotte ritsen in de tassen weer gangbaar

maken, schimmel van de schoenen en riemen poetsen, kleding luchten, maar ook

tussendoor even lekker op het strand lopen, beetje zwemmen, drankje in de

kuip vlak voor zonsondergang, lekker languit lezen op de kuipbank.


Donderdag, 16 februari 2012, Isla Contadora.


 


Een rottige klus hadden we tot besluit bewaard. Roderick moet naar het topje

van de mast om ons toplicht te vervangen. Ons ankerlicht heeft op dit moment

sterkte gloeiende spijker. Op de ankerplaats bij Panamacity was het hoe dan

ook onmogelijk om te doen, daar lig je zo te rollen. Ik moet Roderick met de

hand naar boven lieren en Roderick hangt aan een touw op een plankje met

allerhande veiligheidslijnen te bungelen. Omdat ik de kracht niet heb om hem via

een enkelvoudige lijn naar boven te lieren, heeft Roderick een constructie

gemaakt met 2 schijfs blokken, waardoor de krachten verdeeld worden. Het idee

was prima, de uitvoering ook. Steeds als er een mogelijkheid zich voordoet,

probeert Roderick bijvoorbeeld op de giek of op de zaling te gaan staan,

waardoor ik minder gewicht naar boven hoef te hijsen. Alleen de lijn was te kort.

Doordat hij driedubbel gebruikt wordt, haalde hij de top van de mast niet. Daar

kwamen we halverwege de mast achter. Beide druipend van het zweet en bekaf.

Dan maar weer naar beneden. Als we in Panamacity terug zijn, kopen we eerst

een lijn van 70 meter en dan gaan we het nog maar eens proberen.

Over tegenstellingen gesproken: wij lopen hier te puffen in ons hemdje en

blijven overdag voornamelijk in de schaduw , nemen van tijd tot tijd een duik om

af te koelen en Netty stuurde ons een prachtige foto van schaatsers op de

bevroren grachten in Amsterdam. Ik kreeg wel even een brok in mijn keel bij het

zien van die foto. Dat is echt het toppunt van nostalgie.


 

 


Vrijdag,17 februari 2012, La Plajita de Amador.


Vandaag weer terug naar Panamacity. Er zijn intussen een paar Visa cards bij

Mirella aangekomen, die we op een slimme en snelle manier hier naartoe willen

laten komen. Onze Rabocard is nog steeds ergens onderweg tussen Holland en

Panama. Verder moeten we nu contact opnemen met een agent in Galapagos,

die ons verblijf daar gaat regelen. Het gebied van de scheepsverzekering moet

aangepast worden, dus daar zijn we ook mee bezig, intussen heb ik allerhande

zaken voor de belastingaangifte op een rijtje gezet en naar de accountant

gestuurd, kortom een hoop tijdrovende klussen.


Zaterdag, 18 februari 2012, La Plajita de Amador, Panama.


Het is carnavalsweek hier. Daarom zijn we gisteren al teruggegaan, misschien

kunnen we er iets van meepakken. Vandaag is de Carnavalsparade. We moeten

eerst uitzoeken waar en hoe laat, dan hoe er te komen. De afgelopen week

hebben ze ook het openbaar vervoerssysteem veranderd. Hier heb je nu ook

een Openbaar vervoerskaart nodig, waar koop je die? Waar laad je die op?

Gelukkig is ons het systeem  vanuit Amsterdam al bekend. De optocht is pas om

17.00 uur op de Cinta Costera, een flink stuk verderop. We besluiten om eerst

met de dollartaxi naar de Cinco de Mayo te gaan, daar gaan we op zoektocht

naar een openbaar vervoerpas. We wandelen ook de hele winkelstraat door en

bekijken het warenhuis Machetazo van onder tot boven. Daar vinden we wel wat

spullen die we goed kunnen gebruiken. We laten die nu staan, want we gaan

eerst nog de hele dag de stad in. In Holland maken ze gebruik van

bewakingscamera's, hier staat de hele dag een winkelbediende op een trapleer

op straat om de boel in de gaten te houden.


 


Uiteindelijk slagen we ook voor de buspassen en nemen de bus naar de wijk

Transmistica, daar waren we nog niet geweest. Er is daar een grote  scheeps-

artikelen winkel, met ook de wereld aan visspullen. Kunstaasvissen van 150

dollar per stuk en zo. Ook hier brengen we de nodige tijd zoet, dan naar het

Chinese restaurant waar we over gehoord hebben en vervolgens nemen we een

taxi naar het carnavalsterrein. Dat ligt aan zee, lekker windje, intussen hebben

we ook nog een wolkbreuk gehad. Voor het eerst in weken, het is nu het droge

seizoen, maar als het dan ook valt...  De wolkenkrabbers zijn zo hoog, dat je ze

niet fatsoenlijk op een foto kunt krijgen.


  


De straat is compleet afgesloten, overal militairen en politie. Ze sjezen ook met

8 militairen in golfkarretjes over het zeepad. We komen precies op tijd aan, ik

was al trots dat we het zo goed uitgemikt hadden. Als we eenmaal bij de

toegang komen, zien we daar detectie poortjes, strenge controle met tientallen

militairen met grote wapens, hekken, bodyscans met apparaten. Roderick ziet

het direct niet meer zitten, hij heeft daar echt geen zin in. De locale bevolking

gaat er echter wel naar binnen met babies en al. Eind van het liedje is, dat we

terug gaan naar de bus, maar die heeft vanwege het feestgedoe een omleiding,

dus geen haltes. We lopen ons een versuffing door een best wel ongure wijk, dus

dat was minder geslaagd. Dan toch nog maar terug naar het warenhuis om

alvast een stapel spullen te kopen en dan met de taxi weer terug naar La Plajita,

waar we bekaf weer aan boord komen.

 

Zondag, 19 februari 2012, La Plajita de Amador, Panama.


De hele ochtend hebben we gebruikt om allerhande brieven te schrijven op de

computer, naar de agent in Galapagos, naar de verzekering, naar de diverse

cruisers, naar de familie, naar de bank, en de hele middag hebben we gebruikt

om die via Internet op hun bestemming te krijgen. Dan kopen we nog een lekker

rumrozijnen ijs en dan is de dag alweer om. Maar het schiet nu op. IJs is hier

relatief goedkoop, een bol voor 1,75 dollar, superheerlijk ambachtelijk ijs, en die

ene bol is zo groot, dat je hem nauwelijks op krijgt. Daar rekenen ze in Holland 4

bollen voor.

Ook vandaag viel er weer een ongelooflijke plens regen. We hebben een poos

staan schuilen, maar ik vind het wel lekker, spoelt het schip ook weer eens

schoon. Er is hier behoorlijk veel luchtvervuiling echt alles is smerig.


 


En zo zitten alle cruisers op een kluitje op straat hun eigen problemen op te

lossen. Deze keer liggen we wat dichter bij de ingang van de haven voor anker.

We weten hier inmiddels goed de weg en ook waar ze de lekkerste dingen

verkopen, dat is altijd gunstig. Langs zee loopt dus een voet/fietspad, waar op

zondag dus weer hele familie's lopen te flaneren. Kindjes met hun nieuwe

rolschaatsen, peuters met hun mooiste jurkjes aan, hele familie's in gehuurde

fietskarren.


 


 


Maandag, 20 februari 2012, La Plajita de Amador, Panama.


Van Mirel kregen we bericht dat onze Visa cards in Amstelveen aangekomen

waren, nu ze nog naar Panama krijgen. Dit keer maken we gebruik van de DHL

Expressdienst. We besluiten om via Internet de verzending zelf te regelen, als

we eindelijk alles uitgevogeld hebben en netjes ingevuld eindigen ze met het

zinnetje: U moet nu het originele DHL adreslabel afdrukken en aan de courier

overhandigen als hij het pakje ophaalt. Dat gaat dus niet lukken. Weer contact

met Mirel, alles exact doorgegeven en een half uur later krijgen we telefoon, dat

de zending vrijdag moet aankomen. Het zal ons benieuwen. Intussen is de

telefoonkaart helemaal leeg, Roderick gaat naar het kleine centrum, maar daar

kunnen we hem niet opladen, daarvoor moeten we naar het grote centrum in

Panamacity. Voor alle duidelijkheid: we liggen dus continue voor anker op zee,

dus iedere actie kost ons gewoon ongelooflijk veel tijd. De haven wordt alleen

gebruikt om aan land te gaan. De laatste keer dat het schip in de haven gelegen

heeft, was in Columbia. Het ziet er niet naar uit dat we de eerste maanden nog

in een haven terechtkomen. Die zijn er gewoon niet of ze hebben geen plaats of

ze zijn onbetaalbaar voor ons.

Waar wij onze dinghy aanleggen is het vertrekpunt van een salonboot naar

Taboga, een eiland voor de kust. Er zijn veel mensen vrij met Carnaval en er

staan rijen dik te wachten op de veerboot. En een eten en drinken dat ze met

zich meeslepen, onvoorstelbaar. Megagrote koelboxen vol, sommige zijn niet te

tillen. Ook de carnavalspakken gaan mee. En ook hier iedere dag een groot

aantal militairen ter bewaking. Roderick moest even naar het toilet, hangt er een

koppelriem vol met kogels over de deur gedrapeerd....


 


Intussen is het nog steeds carnaval. We gaan in heroverleg, ik wil toch wel graag

nog wat van de sfeer proeven, iedere dag start er een parade om 17.00 uur,

Zuid Amerikaanse tijd. Dus meestal wordt het 19.00 uur. Roderick heeft zich

mentaal goed voorbereid. Mannen en vrouwen gaan door gescheiden entree

poorten in verband met het fouilleren, ook moet iedereen een legitimatie tonen.

Roderick is het eerst aan de beurt, hij loopt naar de militairen toe, die hem

moeten fouilleren en hij mag zo doorlopen. Met een grote grijns loopt hij nu het

veld op. Overal staan stalletjes met eten en drinken, en overal staan luidspeaker

wanden, de muziek schalt zo hard, dat het zeer doet aan je oren. En ook dwars

door elkaar heen. Een herrie! Er lopen een groot aantal "duivels"rond, die lopen

met een speciale sluipende pas, best onheilspellend, een soort boeman idee.

Verder loopt iedereen elkaar nat te spuiten met een soort supersoakers en met

spuitbussen schuim, als je dan eenmaal nat bent wordt er confetti over je

gestrooid. Zal ook wel ergens een oorsprong hebben. Roderick is ook de klos.


 


En een bewaking overal! Honderden agenten, militairen en vigilantes. Politie

posten op hoge poten om een goed overzicht te hebben, politie op motoren, op

mountainbikes, in golfkarretjes, vrachtwagens vol bewaking en allemaal

behoorlijk zwaar bewapend. Maar de sfeer is gezellig. De praalwagens staan

klaar, de mensen moeten nog komen. Er wordt druk gerepareerd aan de

wagens. Langzamerhand stromen ook de medewerkers van de optocht binnen,

de mensen van de drumbands, de schoonheidskoninginnen. Iedereen is bezig

zich op straat om te kleden, er wordt nog druk genaaid aan het tenue van een

van de schoonheidskoninginnen. Maar poses aannemen en smilen kunnen ze als

de beste.


 


Het is een heel gedoe, leuk om te zien. En het swingen zit deze mensen toch

echt in het bloed. Tijdens het wachten beginnen een aantal leden van de

drumband een lekker stuk muziek weg te geven. ( Rene, je zou het hartstikke

leuk gevonden hebben).


 


 


Er zijn maar 6 praalwagens en van dichtbij niet eens zo bijzonder, maar in het

bijna donker, mooi aangelicht en vol mooie dames met veren en glitters zien ze

er fantastisch uit.


 


En dan natuurlijk allerhande drumbands er tussen in. Van de opzwepende

muziek wordt je vanzelf blij.


 


En dan de laatste wagen, prachtig om te zien.


 


 


Zo, blij dat we dit gezien hebben, stukje sfeer proeven van een Midden

Amerikaans land. Het is nu donker en we gaan terug, we zijn niet graag op

straat om deze tijd. Bij de entree staan honderden mensen bij het toegangshek

te wachten om toegelaten te worden. De rij strekt zich uit tot het volgende blok.

We proberen een taxi aan te houden, maar ze zijn bezet of onderweg,  dan

worden we aangeroepen door een man, die bij een zaakje koffie zit te drinken.

Of we een taxi nodig hebben, hm? Maar hij is ook taxichauffeur ( en een

keurige), dus stappen we bij hem in en een half uur later staan we bij de dinghy.

 

Dinsdag, 21 februari 2012, La Plajita de Amador, Panamacity.


Vandaag gaan we nogmaals op stap met de bus, naar de Megaplaza. Geen idee

wat we daar zullen aantreffen, we laten ons wel verrassen. Eerst met de

verplichte taxi naar Cinco de Mayo, daarna verder met de bus, maar welke? Het

blijkt dat er geen fatsoenlijke bus onze kant op gaat, dus pakken we uiteindelijk

een klein stadsbusje van een onbekend merk. Een shabby jongeman staat luid

roepend op de treeplank mensen te werven in een binnenstebuiten gekeerd

onderhemd. We willen op het verkeerde punt uitstappen, maar hij had goed

onthouden waar we naar toe wilden. Bij het uitstappen geeft Roderick hem 3

kwartjes, in plaats van de 2 x 1 kwartje per persoon, die onze rit van meer dan

een half uur kost. De man roept hem direct terug, Sir! Sir! om hem zijn teveel

betaalde kwartje terug te geven. Dat voelt goed,maar natuurlijk mocht hij het

houden, hij had zo zijn best gedaan. Met de taxi chauffeurs moeten we iedere

dag strijd leveren om niet al te erg afgezet te worden en vaak proberen ze

halverwege de  rit de prijs nog te verhogen. Daar krijg je echt af en toe een sik

van. We komen terecht in een ultra modern winkelcentrum, ver weg, met

allerhande design winkels. Hugo Boss, Calvin Klein, Zara. Daar hebben we op dit

moment niet zo'n behoefte aan. Ieder winkelcentrum heeft een foodcourt, een

soortement eetverdieping of horecaplein. Er staan honderden tafeltjes en

stoeltjes, en rondom zijn tientallen eetzaakjes van alle bekende eetmerken,

Pizza Hut, Taco Bell, Mc Donalds, KFC, China wok, je kunt hier letterlijk alle

vreetwaar kopen, die je maar bedenken kunt, die neem je mee naar een

willekeurige tafel om het op te smikkelen. Er lopen grote schoonmaakploegen

rond om de boel op te ruimen. Het is een groot gezamenlijk terras, een leuke

formule. We raken daar nog met een paar Nederlanders in gesprek.

En dan verrassing: een mooie bioscoop. Ze vertonen Star Wars in 3D.

Dat is leuk! Zullen we...? Natuurlijk gaan we. Dit is de VIP foyer, waar Roderick

de trailers zit te bekijken.


 


We kiezen wel voor de speciale luxe zaal, met brede leren stoelen, die helemaal

onderuit kunnen met voetenbank enbediening in de zaal. Waar kennen we dat

ook alweer van? We liggen languit op de aanvang van de voorstelling te wachten,

die laat nogal op zich wachten. Zuid Amerikaanse tijd? Dat kan haast niet, want

dan komen de volgende voorstellingen in gedrang, daar weten wij alles van. Na

een half uur lig ik bijna te pitten, dan komt de bedrijfsleidster de zaal in, dat er

een storing is en dat de voorstelling niet door kan gaan. Roderick laat ook nog

van zich horen, hij vraagt wat er aan de hand is en meldt dat hij ook een

bioscoop heeft gehad. Maar het probleem zit in de computer, we krijgen ons geld

terug en een vrijkaartje ter compensatie. Dus moeten we van de week nog een

keer. Als we weer buiten komen, vallen we bijna dood van de hitte, we hebben al

die tijd in een airconditioned centrum doorgebracht. We staan te wachten op de

bus, na eenhalf uur in de brandende zon, komt er zo'n afgeraggelde, opgepimpte

schoolbus aan, hij is al propvol, maar we kunnen er allemaal nog wel in. Een

dikke vette griet, met een bikini aan en daaroverheen een open gehaakt hemdje,

hangt over de chauffeur heen met een blikje bier in haar handen. We moeten

allemaal langs haar heen wurmen, ze wijkt geen duimbreed en de chauffeur

vindt het wel tof.  Roderick had er ook wel moeite mee om langs die naakte

vette rollen te schuiven en duwen. De bus giert weer de weg op, met de mensen

nog hangend in de deuropening enop de treeplank. Op de achteruitkijkspiegel zit

een sticker geplakt van Jesus en van een cartoon condoom.


 


Op ieder tweepersoonsbankje zitten 3 mensen en af en toe ook 5 mensen. Er is

maar 1 ingang, die ook de uitgang is, dus bij iedere halte is het een gedrang en

gegil en gemopper. Het is wel een belevenis om meegemaakt te hebben, maar

we zijn blij dat we op het eindpunt zijn. We hebben geen idee, waar we terecht

zijn gekomen, we zijn dwars door de achterbuurten gereden en moeten nu weer

richting centrum zien te komen. We stappen over in een Metro bus, dat is een

verademing, een keurige bus met prima banken en airco, dat is de bus waar we

van de week een vervoerskaart voor gekocht hebben. Er stonden 2 namen op de

voorkant die we herkenden, maar het bleek dat we  naar de 3e  bestemming

gingen. Een eind weg, heel Panama door de verkeerde kant uit. Uiteindelijk

kwamen we in Pedegral terecht. Ach hebben we dat ook eens gezien. Trouwens

ook de ruïnes van Panama, een toeristische attractie, zijn we ook allemaal

gepasseerd en dat voor ons kwartje. Vanuit Pedegral terug naar Cinco de Mayo

gingen we terug over de Corredor Sur, een tolweg die gedeeltelijk boven het

water van de Bahia de Panama loopt. Dit was wel een duur traject, want dit

kostte 2 kwartjes per persoon. We hebben vandaag heel wat gezien van de stad

en zijn omgeving, maar we zijn goed moe.


Woensdag, 22 februari 2012, La Plajita de Amador.


Voor het geval, dat jullie denken dat we ons vervelen of zitten te luiwammesen:

Nee, dat doen we niet. Als jullie je afvragen of we het nog leuk vinden: Jazeker!

Alleen willen we nu wel graag verder. Maar om verder te kunnen gaan, moet er

ongelooflijk veel geregeld worden. En zoals gezegd, we liggen hier met zo'n 50

andere schepen en iedereen is druk bezig, iedere ochtend is er een radionetje,

waarin je hulp kunt vragen of raad c.q. een adres kunt geven. De een heeft een

onderdeel voor zijn generator nodig, de ander zoekt iemand die kan lassen, de

derde vraagt om het adres van een zeilmaker, een dokter of een ziekenhuis,

waar je röntgenfoto's kan laten maken, en velen hebben ook bankproblemen.

Iedereen loopt zich het lamlazerus te sjouwen met tassen voorraden, flessen

water, kilo's rijst, tassen vol meel om onderweg brood te bakken, de volgeladen

taxi's rijden af en aan. En iedereen moet het de schuine gangway af sjouwen,

zien dat hij de spullen allemaal in zijn dinghy geladen krijgt en dan overzee naar

het schip en hopen, dat alles een beetje droog over komt. Dan alles overladen op

het grote schip en zien dat je de voorraden nog ergens weggestouwd krijgt. Dus

wat dat aangaat is Gedeelde Smart, Halve Smart.

Vanochtend gaat Roderick eerst met computer in de rubberboot naar de wal om

te kijken of er antwoord op onze emails is. Een paar dingen gaan prima, maar

helaas hebben we een suffe verzekeringsmedewerker getroffen, dat zijn we

beter gewend van onze verzekeringsmaatschappij. Hij zegt dat we een prima

verzekeringsgebied hebben, alles is goed en wenst ons veel vaarplezier in de

Carieb. Tja, daar schieten we niet veel mee op, want we zijn bijna ons

verzekerde gebied uit en daar hebben we hem nu juist een brief over gestuurd,

om dit te laten wijzigen. Dus nogmaals dezelfde brief verzonden met het

vriendelijke verzoek of hij de brief nu echt wil lezen. We kregen direct een

reactie:  Geachte Heer Jonckheer.... Nu hebben we maar een mail aan zijn baas

gestuurd of hij ons een competente medewerker wil toewijzen. Sukkel! Als

Roderick weer terug is van het centrum met de rubberboot, vertrekken we

meteen daarna om weer inkopen te gaan doen in de City zelf. Er liggen weer

zoveel dinghy's aan de kleine, scheve pontoon, dat we weer over 3 andere

dinghy's heen moeten klimmen. Het water golft wel, ik probeer mijn witte broek

schoon te houden en duik bijna het water in, omdat de rubberboot waar ik over

de rand heen moet stappen, onder me wegglijdt. Droog maar vuil weer op de

steiger aangeland.We hebben vandaag een aantal moeilijke dingen op ons lijstje

staan, onder andere een 70 meter lange lijn, een yoghurt thermoskan, een

ritsluiting en een paar knopen, een paar koolstoffilters, een stuk horregaas, een

kanaal ventilator, een  Amerikaans verlengsnoer met stopcontact van 110 Volt

en dan aansluitend een paar tassen levensmiddelen. Daar zijn we dus wel even

zoet mee, hoe vraag je in het Spaans, wat de trekkracht van een lijn is, hoeveel

het kost, kunnen we wel vragen, maar die prijs is dat per meter? Per foot? Nee,

het is per Yard, maar hoeveel centimeter is ook al weer een yard? Het is

allemaal gelukt, inclusief een paar schoenenzakken, herbruikbare koffiefilters en

nog wat slimmigheden. Eerst weer gesteggel met een taxi chauffeur, we zijn een

prijs overeengekomen, maar eenmaal op weg, wil hij er toch nog wel een slaatje

uit slaan. Ik ben moe, mijn geduld is op, dus ik zeg in goed Spaans, dat hij maar

moet stoppen en dat we eruit gaan. Dat was ook niet de bedoeling blijkbaar, dus

voor 2 kwartjes meer wil hij ons nu dan wel naar het beoogde eindpunt brengen.

Dat doen we. We blijven voor hen toch toeristen, die moet je nu eenmaal

proberen een poot uit te draaien. Dat zal in Amsterdam wel niet veel anders zijn,

alleen gingen we daar nooit met een taxi en nu iedere dag meerdere malen.

En zo zijn we weer een dag verder, vinden jullie het gek, dat we moe zijn?


Vrijdag, 24 februari 2012, La Plajita de Amador.


Yes, de Visa kaarten zijn aangekomen en ze werken ook. Daar zijn we blij mee.

's Ochtendsvroeg werd Roderick al door de radio opgeroepen door Gente de Mar,

dat ze een brief voor hem bij zich hadden of hij naar het dock kon komen.

Goed gedaan, Mirel! Onze Rabokaart is nog steeds niet terecht, we gaan van de

week nog een keer naar Balboa en als hij dan nog nergens is, geven we het op.


Zondag, 26 februari 2012, La Plajita de Amador, Panamacity.


Gisteren en vandaag hebben we ons onledig gehouden met de grote

fouragerings aankopen. Zoals jullie al weten zijn de supermarkten ver weg, dus

we moeten altijd terug met een taxi als je heel veel inkopen hebt. Nu hebben we

het andersom gedaan, we hebben een taxichauffeur ingehuurd voor 10 dollar per

uur, die ons overal naar toe gebracht heeft en dan gewoon voor de deur op ons

blijft wachten. Dat is ons prima bevallen. We hebben ongelooflijk veel nodig,

eigenlijk kopen we voor de komende 6 tot 8 maanden in. We zijn dit traject veel

en langdurig op de oceaan, bezoeken veraf gelegen eilanden, waar we in principe

alleen maar fruit en vis kunnen/willen kopen. En op Galapagos zijn heus wel

winkeltjes, maar daar doen we toch liever andere dingen in de tijd dat we daar

zijn. We gaan vroeg op pad naar de Pricesmart, een soort Makro, we mochten de

lidmaatschapskaart van de chauffeur, Toni, gebruiken. Daar hebben we  gigantisch ingeslagen, Roderick ging langs de kassa met de afgeladen karren en

ik gooide de volgende weer vol. Gezien het probleem met de watermaker, die

het trouwens momenteel wel weer doet, hebben we ook veel flessen mineraal

water ingeslagen, voor je weet maar nooit. Een deel van ons voedselplan moet

met water bereid worden. We hebben voor flessen gekozen in plaats van

jerrycans, omdat we die beter weg kunnen stouwen. Het is wel een veel

duurdere oplossing, maar als reserve blijven de flessen erg lang goed. Als de

watermaker goed blijft functioneren, vullen we daar gewoon gebruiksflessen

mee. Wat hebben we zoal gekocht:

120 flessen mineraalwater van 1,5 liter

200 blikjes cola, gingerale, grapefruitsap, appelsap

48   keukenrollen

72   rollen toiletpapier.

60   blikken groente en fruit

12   flessen fruit punch

10   kilo meel

  5   kilo pannekoekmeel

10  kilo rijst

20  zakjes macaroni

  4  kilo suiker

  8  pakken koffie

72 blikjes bier

  2 grote blikken melkpoeder

  1 groot blik chocolade melk

  8 enorme blikken pinda's

  8 flessen ketchup

  2 jerrycans canola olie

  2 liter olijfolie

  2 kilo zakken walnoten, voor door het brood.

  1 doos motorolie

12 pakken havermout

waspoeder, afwasspul, insecticide, azijn (tegen de kwallenbeten), augurken,

zeep, anti muggenspul, bouillonblokjes, pakjes soep, blikken ham, blikken kip,

potten rode pepers en nog veel meer. En we hadden al zoveel ingeslagen......

De taxi, een van voor 8 personen, is tot aan het dak volgestapeld en heeft wat

moeite om de berg helling te nemen. Dan komt het grote uitladen. Boven aan het

dock maken we een grote berg en dan moet het tas voor tas, tussen de mensen

door de gangway afgesjouwd worden. Alleen is het net laagwaterspring, het

laagste water wat er deze maand is en de gangway naar de steiger maakt

ongeveer een helling van 70 graden. Met lege handen kun je al nauwelijks veilig

naar beneden komen. Met ons steekwagentje is het nu ook niet te doen. We

sjouwen ons ongans en dat in de brandende zon. Helling op, helling af. De

waterflessen zijn per 12 verpakt, dus zo'n pakketje weegt ook direct 18kg.

Gelukkig komen net Kay en Heike langs van de Victoria en die beginnen ook mee

te sjouwen. Dan moet alles in de rubberboot geladen worden, vanaf het dock dus

aangeven over het water heen, naar Roderick die een stuk lager zit. Kay laadt

ook een hele serie flessen in zijn bootje en Susi neemt ook een lading tassen

mee. Even goed moet Roderick heel wat keren heen en weer varen. Hij moet

iedere keer eerst alles in het grote schip tillen, voordat hij de volgende lading kan

komen halen. Intussen zit ik op het dock tussen de spullen. Als alles aan boord is

zijn we compleet uitgevloerd, dan begint het pakket voor pakket doorgeven naar

beneden in de kajuit. Als alles eenmaal beneden staat, klauteren over de bergen

spullen heen en gaan eerst een uurje buiten op de bank liggen.


 


 


En dan begint het grote wegbergen. Onder de vloeren, in de banken, alle hoeken

en gaten worden volgepropt. Het is best aardig gelukt. Morgen, zondag, gaan we

naar de grote groentemarkt, Abastos. Om 8 uur hebben we al met de

taxichauffeur afgesproken. Dit ging fantastisch, hij heeft natuurlijk overal zijn

adresjes, ik vertel wat ik wil kopen en hij rijdt naar de kraam, waar ze de beste

pompoenen hebben en dan naar de meloenen. Het is onvoorstelbaar druk met

auto's en mensen, maar hij zoekt gewoon een gaatje, zet zijn auto neer en gaat

met me mee naar de groentekraam. Hij onderhandelt over de prijs of hij roept

uit het autoraam, dat ze deze Signora een goede prijs moeten rekenen. Super.

Nou ik heb mijn hart op kunnen halen. Dit is voor mij luilekkerland. Luxe winkels

kunnen me gestolen worden, maar zoveel heerlijk fruit, zoveel keus en zulke

aanlokkelijke prijzen. Ook hier heb ik flink mijn slag geslagen, 60 grapefruits, 6

grote ananassen, 2 watermeloenen, 2 grote papayas, 6 avocados, 4 kolen, 2

grote strengen gemberwortel,wortelen, aardappelen, uien, kokosnoten,

pompoenen, chayotes. Dit was echt mijn feestje, ik liep te glimmen. Maar ook

deze berg moet weer van de taxi naar het dock, van het dock naar de pontoon,

van de pontoon in de dinghy, van de dinghy aan boord van de Happy Bird, van de

kuip naar binnen in de kajuit en dan ook weer wegbergen. En nu zijn we moe en

vrijwel klaar. We blijven nog een paar dagen om een propaangasfles te laten

vullen, de verzekering rond te maken, de was te doen en dan zijn we er helemaal

klaar voor.


 


Informatie voor de cruisers, Toni is zeker aan te bevelen, spreekt engels, houdt

zich aan zijn afspraken en we mochten zijn lidmaatschapskaart voor de

Pricesmart, een soort groothandel, gebruiken. Ik vond deze winkel niet zo

voordelig als iedereen beweerde, maar je kon tenminste een heleboel in

grootverpakking meenemen. De volgende dag op de groentemarkt was hij

helemaal zijn geld dik waard. Hij begeleidde ons, wist precies waar je iets kon

kopen en onderhandelde over de prijs. Hier zijn telefoonnummer: Tony's Taxi

Service, cellphone 6520 0272.


Maandag, 27 februari 2012, La Plajita de Amador.


Taratarata! Eindelijk gelukt om een lekker broodje te bakken. De aanhouder

wint. Na bakstenen en frisbees in alle soorten, nu een stralend gerezen wit

broodje. Wat bleek, alle soorten van gist die we in huis hadden, werkten gewoon

niet, ook al is de uiterste datum 2013. Ik heb werkelijk van alles geprobeerd,

tureluurs werd ik ervan en iedereen maar zeggen hoe ik het moest doen. Maar

dat deed ik allemaal. Ik snapte er niets van, tot ik eens een proef ging nemen

met de gist, beetje lauw water, schepje suiker erbij.....er gebeurde helemaal

niets, nada, noppes. Maar zie hier mijn trots!


 


Dinsdag direct naar de supermarkt in de stad om meer van deze gist te kopen,

dat hadden we gedacht, geen pakje in de schappen, grrr.

Woensdag uiteraard weer op jacht naar gist en gelukkig bij Machetazo hadden ze

het wel, meteen een heel doosje meegenomen en tegelijkertijd ook nog10

zakken meel extra. We zijn er klaar voor.


Donderdag, 01 maart 2012, laatste dag La Plajita de Amador.


's Ochtends zijn we direct de wal opgegaan en naar de Flamenco Marina gelopen om een vertrekvergunning te halen bij de "portcaptain". Een leuke wandeling over de Causeway langs het water met uitzicht op de geankerde schepen.

Onderweg kwamenwe langseen hele kale boom, waaraan alleen wat zaden hingen, als die rijp zijn barst de peul open en krijg je enorme pluizebol met zaden. Net zoiets als van een paardenbloem, alleen veel groter.


  


Eenmaal bij de Capitaneria aangekomen, in een modern aangelegd centrum, bij de terminal voor de cruiseschepen, kan het grote wachten beginnen. Je moet echt voor al deze zaken flink wat tijd uittrekken.


 


Terwijl Roderick bezig is, loop ik maar eens de Terminal rond, laat mijn rug

masseren in een massagestoel, koop een bloesje, maak wat foto's, wandel de

marina rond. Hieronder zie je niet de wolkenkrabbers van Panamacity, maar de

airco-units op het balkon van het nieuwe centrum.


   


En als hij dan eindelijk klaar is, kunnen we elkaar niet meer terugvinden. We

hebben afzonderlijk rondjes door het hele complex gelopen om elkaar te zoeken

en zijn vervolgens ieder apart teruggegaan. Ik naar het schip en Roderick met

de taxi naar Balboa om bij de immigratie uit te klaren. Weer een stempel in het paspoort en weer 25 dollar lichter. De Zarpe (vertrekvergunning) moet je uiteraard ook betalen (14 dollar).


  


Vanochtend kwam het Noorse schip Hero binnenlopen op de ankerplaats, zij

hadden net de transit door het kanaal gemaakt. Ze kwamen direct op ons

afvaren, helemaal blij dat wij hier ook lagen. Wij hebben hen al eerder ontmoet

in Carriacou en Unioneiland, dus snel even wat samen drinken, hen de

buskaarten en de plattegrond van Panamacity gebracht, dat kwam mooi uit.

En zo verloopt onze laatste dag in de Bahia de Panama. Laatste spullen

vastzetten, zonnetent afbreken, kortom er weer een zeilboot van maken.

Vanavond nog een keer naar de "Thursday Cruisers Pizzanight" en dan kunnen

we er vandoor. Om te beginnen op naar Las Perlas.

 

 


Tijd voor een nieuw hoofdstuk dus: Las Perlas.