Donderdag, 27 oktober 2011, van Bonaire naar Klein Curacao.


We zetten de zeilen en hebben een super comfortabele zeiltocht, flink wat wind,

niet al te hoge golven (1,5 m), het gaat heerlijk en snel in een lijn naar Klein

Curacao. We zien het al liggen, eerste indruk Marken aan zee, maar dat

verandert al snel. Wat mooi ziet het eiland eruit. Het is onbewoond, er is wel een

restaurant voor de dagjesmensen, die met de toeristenboot afgezet worden.

Ook zijn er overal afdakjes ter beschutting tegen de zon. Die zie je bijna overal

in de Carieb.


  


 


We varen rustig naar de kust om een plekje om te ankeren te vinden.

ook hier blijft het heel lang diep en dan ineens loopt de kust steil omhoog.

Voorzichtig aan dus, verder moeten we oppassen dat we niet in het koraal

ankeren, dat is verboden (en terecht), dus het anker moet aangrijpen op zand

en ook als het zou gaan krabben moet het nog steeds in zand  grijpen en niet in

koraal. We hebben een mooie plek, het anker zit prima. Motor af, paradijselijk.

Nog geen 5 minuten later komt er een grote militaire helicopter op ons af, draait

een paar rondjes om de mast, heel laag, in de deuropening zit een man met een

camera. Controlefoto's van wie er liggen, morgen dus direct langs de douane in

Willemstad! Dan nu snel het water in, over 2 uur is het donker. 


 


Het is glashelder, direct naast me gaat een school vissen, zo groot heb ik nog

nooit meegemaakt. Zo'n razende bol, die je op natuurfilms ziet, maar dan wel zo

groot als drie duinpannen. Miljoenen vissen! Atlantische Haring denken we.

Ze zien er goed eetbaar uit, de vissers hebben ze ook ontdekt, die komen met

hun bootje aanstormen en gooien als waanzinnigen hun net uit.


 


 


Onder de kiel zwemmen er een aantal, die ik gewezen heb, dat ze de andere

kant op moeten zwemmen. De vissers zwoegen zich een rotje, maar krijgen de

vangst niet voor donker binnen. Ze laten hun bootje aan het net liggen en gaan

naar huis. Het is aardedonker. Als je nu aan zou komen varen, zou je zo in hun

net verstrikt raken. We zwemmen naar het strand, het is kraakhelder, we

kunnen de zandkleurige platvissen op het zand onderscheiden. Tegelijkertijd

controleren we of ons anker goed ingegraven is. Ja dus.


 


 


En dan nu Dames en Heren, we proudly present:


 


 


Eindelijk gelukt, foto's van een zwemmende schildpad. Een Hawksbill Turtle.

Moe en zeer voldaan zwemmen we terug naar de boot, waar we heerlijk

geslapen hebben, ondanks dat we liggen te rollen als een gek. Klein Curacao is

maar een klein laag eilandje midden in de zee, de golven komen er van 2 kanten

omheen, dus de een duwt het schip over de stuurboord kant, de andere over de

bakboord kant. Als een hele grote schommelwieg.


Vrijdag, 28 oktober 2011, Spaanse Water.


We vertrekken direct na het ontbijt, na uiteraard eerst even gezwommen te

hebben. Dat is voor ons het zelfde als voor jullie een douche nemen.

Beetje rommelig zeetje, maar een lekkere wind, dus we gaan als een speer

richting Curacao. Om elf uur laten we het anker zakken in het Spaanse Water, er

liggen nog heel veel boten, die we al kennen van de vorige periode, plus een

aantal die met ons in Bonaire lagen. Het was net een Koninklijke intocht, al

wuivend varen we langs. We hebben de motor nog niet af, komen Hans en Lydia

in de rubberboot langsvaren, Lydia begint meteen heel enthousiast te roepen en

juichen, het is net Anita. Ook zij liggen hier dus nog steeds. We maken even een

praatje en gaan direct met de rubberboot naar de kant om de bus naar de stad

te nemen. We gaan samen naar de douane, maar de immigratie is een rot end

lopen, dat doet Roderick alleen. Onderhand ga ik wat spullen in slaan bij de

Apotheek voor de komende tijd en langs de drijvende markt voor verse waar.

We zullen elkaar weer treffen op het terrasje van de Buren. Al wie er komt geen

Roderick. De bus van 16.00 halen we dan ook al niet meer, waar blijft hij nou?

Tja, de Pondjesbrug stond open, dus moest hij met de veerpont, maar als de

grote zeeschepen binnenvaren, mogen ze niet meer oversteken. Bij de

immigratie kreeg hij nog problemen, dat ik niet meegekomen was en uiteindelijk

is hij ook nog maar een nieuwe anchorpermit gaan halen, de oude was al

verlopen, want als ze eenmaal aan het controleren slaan... De bus van 17.00 uur

arriveerde dus drie kwartier te laat, toen ging de zeer struise buschauffeuse,

knalrode haarlok, dikke armen en een enorme kont eerst nog rustig even pauze

houden, dus nu zijn we onderhand in de bus van 18.00 uur terecht gekomen, nog

bijna een uur rijden, dus in het pikdonker arriveren we bij de steiger, waar

onderhand het Happy Hour begonnen is. Er zijn wel 50 zeilers, waarvan we

driekwart kennen, dus iedereen spreekt ons aan. We brengen snel de

bootpapieren en de boodschappen aan boord en varen dan weer terug, want we

willen ook bij de barbecue eten. Dat kost hier 15Ang, 6 euro, en dan heb je een

complete maaltijd. Heel gezellig allemaal, maar we maken het niet laat, we zijn

bekaf.


Zaterdag en zondag, Spaanse Water.


We gaan bij wat bekenden buurten en wat kletsen heel wat af. Iedereen wil

weten hoe het met de Reversal wind was in Bonaire. Voor Curacao was er ook

een waarschuwing afgegeven, maar hier was er niets van te merken. Zondag bij

het directie strandje wezen snorkelen. Iedereen is daar zo enthousiast over,

maar wij zijn al erg verwend, lekker gesnorkeld, daar niet van. En nog een mooie

foto kunnen schieten van een gevlekte Murene.



Ook hier ligt er nog een anker op de bodem, iets groter dan het onze. Er is hier

ooit een vrachtschip op de kust geslagen, dat laten ze gewoon liggen, daar

neemt het zeeleven bezit van.


 


 


We wandelen terug naar onze dinghy en varen terug naar ons schip, waar we de

middag lui lezend in de kuip doorbrengen.

Zondagavond gaan we de weersverwachting ophalen en in principe vertrekken

we maandag naar Aruba, anderhalve dag varen.


Maandag, 31 oktober 2011, vertrek Curacao


Direct na het ontbijt gaan we naar de bushalte om de bus naar de stad te nemen

om uit te klaren bij de douane en de immigratie. De bus laat zoals gebruikelijk op

zich wachten, hij is weer een dik half uur te laat, maar we staan met zo'n 15

zeilers te wachten, dus dat is erg gezellig. Er vertrekken vandaag veel schepen,

omdat er ineens een goed weerslot is. Bij de douane moeten we op onze beurt

wachten, de computer daar is superlangzaam en laat het af en toe ook afweten.

De douane ambtenaren lopen allemaal in uniform, compleet met pistool in de

holster, alleen hebben ze niet zo'n gevoel voor decorum. Sommigen lopen binnen

met hun pet op, zonnebril aan hun oren onder hun kin bengelend, als de

computer lang op zich laat wachten, gaan ze even met hun mobiele telefoon

spelen of lol maken met hun collega's. Afijn we zijn al weer een uur verder, nu

naar de immigratie, half uur lopen, toegangspasje voor de kade halen, nog een

kwartier lopen, op onze beurt wachten bij immigratie, stempel in ons paspoort

en weer een dik half uur terug lopen. Dan de bus pakken, bijna een uur in de bus,

rubberboot pakken en weer terug aan boord. Om 14.00 uur zijn we dan bekaf

terug. Het goede nieuws is wel, dat ik ineens weer kan lopen! Al het zwemmen

en oefenen heeft absoluut geholpen, dus daar ben ik erg blij mee. Vervolgens

moet dan de buitenboord motor losgemaakt en aan boord gehesen, de

rubberboot op het voordek gehesen en vastgezet, binnen alles zeevastgezet en

dan kunnen we ankerop. Om 15.00 uur verlaten we het Spaanse Water. Er is

nauwelijks wind, dus we houden de motor er bij aan.


 


Nog een laatste afscheidsfoto van Willemstad en dan komen we in het gebied,

westerlijk, waar we nog nooit geweest zijn. We varen heel relaxed langs de kust,

eten alvast wat, voordat het zo donker wordt. We wilden eigenlijk een stop

maken in Santa Cruzbaai om te overnachten, maar het gaat lekker, de zee is

kalm, de temperatuur is heerlijk en de immigratie en de kustwacht doen heel

moeilijk, je moet precies melden waar je ankert en eigenlijk is deze overnachting

dus niet toegestaan, kortom we varen lekker de nacht door in een ruk door naar

Aruba.


 


We passeren de olieopslagtanks van Curacao en dan buigen we af naar Aruba,

motor uit, zeilen voluit en heel langzaam gaan we door de nacht. We varen maar

3 knopen en daar van is 1,4 knoop nog door de meelopende stroom. Voorlopig

houden we het zo, want we willen toch pas bij daglicht Aruba naderen en het

blijft hier 12 uur donker. Aruba is ook weer omgeven door riffen, dus je moet

goed kunnen zien, waar je vaart.


ARUBA, 12.30'NB, 070.02'WL


Onderhand is het 1 november geworden. We hebben bezoek gekregen van een

paar dolfijnen, die ineens direct naast de boot door de waterspiegel heen braken,

dan schrik je eerst wel, maar het is altijd weer feest als ze zo in de boeggolf

meesurfen. De zon heeft er vandaag een beetje moeite mee. Rondom ons

regent het bijna overal, wij komen er vanaf met een buitje en wat spetters.


 


We zitten nu heel dicht bij de laatste uitloper van Venezuela. Als je goed op de

volgende foto kijkt zie je onder de wolk de bergen van Venezuela.


 


We naderen de uiterste oostpunt van Aruba met ook weer een grote olie

raffinaderij en opslagtanks. De enorme olietankers varen af en aan tussen de

eilanden, Venezuela en Panama. We zijn in de nacht omringd door lichten en

moeten stuk voor stuk bekijken of deze schepen onze koers misschien kruisen

of ze voor anker liggen, hoe hard ze gaan, of als ze achterop komen, of ze ons

wel gezien hebben, het is verder stikdonker op zee en wij zijn maar een klein

scheepje met een klein lichtje. Met daglicht varen we langs de kust richting

Oranjestad. Bij Barcadero moeten we ons eerst bij de douane en immigratie

melden, met schip en al. Het is gevaarlijk aanlopen, we moeten eerst langs een

lang rif, het wordt ook al erg ondiep en de boeien zijn niet helemaal duidelijk. Ze

zijn zo geroest, dat je het verschil tussen een rode, groene of gele boei niet kan

zien. Roderick vraagt via de VHF toestemming om de haven aan te lopen en

wordt allervriendelijkst te woord gestaan. Dat is een goed begin. Aruba ziet er

hier niet aantrekkelijk uit. Allemaal zware industrie, smeulende vuilnishopen,

vrachtboten, zooi en stank, voor het eerst loop ik weer te hoesten. Bij de kade

voor de douane vinden we nergens een plekje, we varen naar het oostelijk

gedeelte, waar volgens de havenautoriteiten nog plek moet zijn, maar we

kunnen nergens veilig afmeren. Weer terug dus, er liggen allemaal kleine

Venezolaanse vrachtschepen afgemeerd en we roepen ze aan: Senores, Por

Favor ... en dan met handen en voeten, dat we graag langszij hun schip willen

afmeren. Geen probleem, ze nemen ook direct de lijnen aan om ons te helpen.

Dan kan Roderick naar de douane, ik blijf aan boord.


 


Het schip is volgeladen met fruit uit Venezuela, dat wordt per doos handmatig uit

het ruim getild en via een menselijke ketting doorgegeven. Doos na doos na

doos. De meloenen en pompoenen worden overgegooid. De mannen zweten zich

rot. Ik zou wel wat fruit van hen willen kopen, maar weet nog niet hoe ik dat aan

zal pakken. In mijn beste Spaans vraag ik of ik misschien een meloen en wat

avocado's kan kopen. Ze zeggen iets terug, maar er gebeurt niets. Dan probeer

ik het bij een ander, weer een beetje vreemde reactie. Even later geeft een van

de mannen aan, dat ik even moet wachten. Op de kade lopen ook handelaars en

inspecteurs en er is iets met de douane. Later hoorde ik van Roderick dat de

douane een man opgepakt had met volgens hem een pakje drugs. Geen wonder

dat ze geen sjoege gaven. Ondertussen blijven ze maar doorbuffelen, af en toe

een bekertje water en weer door. Ik dacht weet je wat: ik geef ze allemaal een

blikje koude cola. Dus 6 blikjes en voor het leuk een doosje ijsklontjes erbij. Dat

viel erg goed, ze vonden het zo leuk, dronken het ook meteen genietend op.

Even later kreeg ik een loeigrote meloen. Prima geregeld dus. Ik ga buiten

lekker een stuk meloen zitten eten en daar komen ze weer aan met nog een

grote meloen. Ik blij natuurlijk. Ik vind het altijd moeilijk om iets te ruilen, altijd

bang dat ik misschien iemand tekort doe of beledig, maar dit was niet als ruilen

bedoeld, maar gewoon als aardigheid weggegeven. Roderick is ook nog altijd bij

de douane. Even later komt nummer 2 met 2 joekels van avocado's. Toen

nummer 1 weer, maar nu met een pompoen. Ik natuurlijk helemaal glimmen en

tot besluit brachten ze nog een netmeloen. Nou mijn dag kan niet meer stuk, dat

begrijp je.


 


 


Als lunch eten we een broodje met avocado of beter gezegd avocado met een

broodje. Die ene avocado woog wel bijna een kilo. Als Roderick eindelijk terug is,

moeten we direct plaats maken voor een volgend schip. Roderick gooit los en ik

vaar als bescheiden vrouwtje in mijn jurkje, ons schip weg van de losplaats, vol

bewondering nagestaard door 6 ruige heren.

We varen door naar de ankerplaats en dat is een beeldschone baai, omzoomd

door strand en hoge palmen en turquois water. Als we geankerd hebben, zien we

dat we naast La Luna liggen, wat leuk om hen weer te zien.  Even later blijkt

ook, dat ons schip net geankerd ligt op de kop van de aanvaarroute, waar de

schepen een haakse bocht moeten nemen om langs het rif heen naar de kade te

varen. Dat is even slikken.


 


 


Als we even later Etienne en Denise van La Luna zien aan komen varen in hun

dinghy, vragen we of ze even een drankje komen halen. Gezellig even bijpraten.

Zij vertrekken morgen al naar Colombia. We zullen ze zeker nog wel eens

treffen.


 


Woensdag, 02 november 2011, Oranjestad, Aruba


Als La Luna vertrokken is, gaan wij anker op om een stuk verderop te gaan

ankeren, zodat we niet zo dicht tegen de aanlooproute liggen. We moeten 3 keer

opnieuw het anker laten zakken en weer ophalen, voordat we goed liggen.

Het is leuk liggen op de ankerplaats, het is een drukte van belang, er vaart van

alles voorbij. Aruba is ook in trek als pleisterplaats voor de cruiseschepen,

vandaag liggen er liefst drie stuks afgemeerd.


 


 


En een witte onderzeeboot (toeristen) zien we ook niet alle dagen voorbij

komen. We gaan ons klaar maken om de stad te verkennen. We kunnen met de

rubberboot tot helemaal in het centrum komen, daar is een dinghydock

(aanlegsteiger) bij de Renaissance Marina, waar we hem mogen vastleggen.

Wat een prachtige gebouwen, wat een luxe winkels, wat een welvaart. We gaan

eerst naar de marina winkel om een gastlandvlag van Aruba te kopen. Zo'n

vlaggetje kost maar liefst 21 dollar. We gaan ook weer eens bij de visspullen

afdeling kijken, binnenkort moeten we weer zelf vissen bij de grote oversteek,

ze verkopen hier kunstaas, daar kun je reuzevissen mee vangen. We bekijken

allerhande namaakvisjes, inktvisjes, blinkertjes, haken en nog veel meer. Tot

mijn grote geluk hebben ze ook de zwemvliezen, waar ik al heel lang naar loop

te zoeken. De mijne zijn bijna versleten. Snel aanpassen en Yes! Voor mij!


 


Er is ook nog een bookswap, een ruilplaats voor boeken, er staan een paar

aantrekkelijke Nederlandse titels tussen. We rekenen af en laten de tas vol

spullen in de winkel wegzetten, want we moeten nog beginnen met onze

stadswandeling. Nou er is genoeg te zien. Als eerste gaan we bij de bioscoop

kijken. Kijk , ze draaien de nieuwe Sinterklaasfilm.


 


Loop je hier in je blote jurkje te zweten, zijn ze druk bezig in het centrum om de

Kerstversiering aan te brengen. En hoezo banden met Nederland?


 


We wandelen naar de Willem 111 toren, Roderick heeft in zijn jonge jaren bij de

koopvaardij Aruba bezocht en herkende deze nog.


 


Verder zijn er tal van bijzondere en mooi gerestaureerde gebouwen.


 


 


Bij een stalletje op het plein kopen we een schaafijsje. Een brok bevroren water

wordt in dunne plakjes geschaafd, in een beker gepropt en dan siroop naar

smaak er over. Heerlijk verfrissend.


   


We slagen ook nog voor een mooi sporthorloge voor mij. Ik heb een heel mooi

horloge, wat je op het schip dus nooit aankan en mijn oude horloge is niet meer

waterdicht, daar zit steeds condens in, dus ik ben bang, dat deze het niet lang

meer zal maken. In de winkel twijfelde ik of ik hem direct zou meenemen, kreeg

ik meteen 15 dollar korting. Mooi meegenomen dus.

Daarna naar een shoppingmall in het roze gebouw. Wat mooi allemaal.


   


 


Het gedeelte bij de aanlegplaats van de cruiseschepen barst helemaal van de

luxe winkels, talloze juweliers, parfumerien, dure merkkleding en schoenen.

Bekaf en met platvoeten keren we terug naar de dinghy, nadat Roderick eerst

nog het programma van de bioscoop opgehaald heeft. Siesta tijd.

De ankerplaats ligt net ten noorden van de start en landingsbaan van de

Koningin Beatrix Aeropuerto. De landingslichten staan 200 meter verderop in het

water. Het is een komen en gaan van vliegtuigen, spectaculair om te zien.


 


 


Na het eten gaan we de dinghy weer klaarmaken, de grote benzinetank

aansluiten, licht er op bevestigen, we gaan namelijk weer over zee naar de stad.

Wij gaan naar de film! Vanavond is het 2 voor 1, dat willen we niet laten lopen.

Dus wij naar Puss in Boots in 3D, voor in totaal 8 dollar (6 euro dus). We hebben

genoten, wat een leuke film. Na afloop weer in het stikdonker in onze dunne

kleren overzee naar huis. Raar idee toch, het is hier nu 's nachts nog steeds 29

graden. Maar nu zijn we echt wel moe. Roderick ligt al een poos te maffen en ik

ben bezig met de website.


Vrijdag, 04 november 2011, Oranjestad, Aruba.


Tja, het leven van een cruiser is niet louter plezier, er moet ook weer eens

huisgehouden worden. Alleen is dat meestal iets omslachtiger dan in een huis.

Vandaag is het wasdag. Dus op naar de wasserette, die hier in de stad moet zijn.

Eerst de dinghy klaarmaken, benzine tanken, gelijkertijd computer mee om in de

stad te Internetten, twee volle tassen wasgoed mee en dan een kwartier over

zee. Dinghy afmeren, kabelsloten bevestigen, alle tassen uitladen en sjouwen

maar. We stoppen eerst bij Starbucks, daar is Wifi, dus lekker Cafe Frappuchino

besteld en onze email en de weersvoorspellingen opgehaald. Verder nog wat

informatie over het inklaren in Columbia en dan is de koffie op en kan de

computer weer ingepakt worden. Op zoek naar de wasserette, die is vrij snel

gevonden. Het leuke in Aruba is, dat voetgangers altijd voorrang hebben. Je

stapt gewoon een drukke weg op en dan stoppen ze... Een heel aparte

gewaarwording. Wasmachines laden, dan blijf ik daar en Roderick gaat op zoek

naar een moeilijk onderdeeltje. Als hij terug komt, blijft hij bij de was en ga ik

boodschappen halen. Nog een volle tas erbij. Dan bepakt en bezakt weer naar de

dinghysteiger wandelen. De tassen zijn wat zwaarder geworden, want, we

hebben de was niet in de droger gedaan, anders moeten we nog langer in de

wassalon blijven wachten.  Eenmaal aan boord de hele zooi uitgehangen en een

paar uurtjes later kan alles weer de kast in.


 


 


Tijd om even uit te rusten. De vliegtuigen blijven maar komen, wij amuseren ons

hier prima mee. Zoveel verschillende soorten, kleine, reuze grote, en die komen

dan rustig heel laag langs zetten en even later staan ze aan de grond. Het blijft

spectaculair om te zien. Ook komen er steeds knotsen van schepen langs, iedere

dag nieuwe cruiseschepen, enorme vrachtschepen, tankers passeren achter het

rif. Het enige waar we echt last van hebben zijn de watertaxi's die vanaf de

cruiseterminal de passagiers naar Renaissance eiland heen en weer brengen. Ze

passeren met een rotvaart en veroorzaken daardoor zulke hekgolven, dat we

als een gek liggen te slingeren.


 


Op Aruba betalen we met Arubaanse Guldens. Je kunt ook overal met

Amerikaanse dollars betalen, maar dan krijg je Arubaans geld terug. Het wordt

daardoor iets onoverzichtelijker. 1.77 AWG= 1 dollar= 0,74 euro. En dit is het

enige eiland waar je dit geld kan gebruiken, dus we moeten zorgen, dat al het

vreemde geld weer op is voor vertrek.


   


Bij de aanlegsteiger en in de stad stikt het weer van de leguanen, Iguana's.


 


Zaterdag, 05 november 2011, busrit Aruba.


We gaan al vroeg naar de stad en pakken de Arubus om wat van het eiland te

zien, we gaan eerst naar de Zuidoostpunt, naar San Nicolas. Niet zo'n mooi

gedeelte, erg veel industrie, gerelateerd aan de grote raffinaderij. We zitten als

enige blanken in de bus, verder alleen locals. De mensen hier zijn erg vriendelijk,

rustig en bescheiden, niet zo uitdrukkelijk aanwezig als op Curacao en hebben

ook niet die dikke konten als statussymbool.


Ook de honden zoeken een schaduwrijk plekje.                Renaissance Mall

 


Via Oranjestad keren we weer terug en gaan dan naar de Noordwestkant,

richting grote hotelresorts en Malmok. Dat is een wereld van verschil. Een blanke

wereld vol luxe. We zitten nu in een bus vol blanken, voornamelijk Amerikanen,

veelal veel te dikke menssen met een grauwe huid, slecht gekleed , grote

zonnebrillen, iedereen een pet en veel praatjes. We maken bijna de terugtour af

en besluiten dan uit te stappen bij de 4 grote supermarkten buiten de stad. Je

kijkt je ogen uit, alles is hier weer te koop. Zowel Nederlandse als Amerikaanse

en Columbiaanse producten. We kopen een paar net afgebakken gevulde koeken

en laten node de banketstaven en gevulde speculaas staan. We gaan te voet

terug naar de stad, dat is nog een hele tippel en onderhand is het alweer zo

heet.


 


Op het pleintje kopen we nog een kokosnoot met gekoeld sap en Roderick gaat

nogmaals voor een Schaafijsje. Dan terug naar het schip, ik ben helemaal

gevloerd. Dit keer duik ik voor 20.00 uur het bed in. Niet voor lang, ik word

wakker van vuurwerkknallen. Een schitterend vuurwerk vanaf het Renaissance

eiland, wij liggen er als eerste boot recht tegenover. Wij denken dat het is voor

25 jaar Aruba Status Aparte. Vuurwerk start hier vroeg, omdat het om 18.30

uur al stikdonker is. Verder zijn alle weekendfeesten in volle gang. Hier op de

eilanden weten ze echt iets van het weekeinde te maken. Overal muziek,

lichtshows, kortom feest.

 

 


En toen we wakker werden zat er een chocoladeletter in onze schoen en nog wel

precies de goede, een R en een Y.  Dank U Wel Sinterklaas!


Zondag, 07 november 2011,

Maandag 08 november 2011, Oranjestad, Aruba.


Met de rubberboot er op uit, achter de landingsbaan loopt een kanaal met

mangroven, langs het Renaissance eiland, waar een prachtig beachresort

gemaakt is.


 


Het water is omzoomd met mangroven, er vliegen heel wat pelikanen af en aan.

Er staat hier een boom, waar meer dan 20 grote pelikanen in zitten. Wat een

gaaf gezicht. We blijven een poosje kijken, het is zo leuk die grote zware

beesten te zien landen op het topje van een dunne boom. Ze hebben de grootste

moeite hun evenwicht te bewaren. Ze vallen niet op tussen de boomwortels, we

zien er steeds meer.


 


Daarna gaan we met de rubberboot naar het strand, snorkelspullen mee, maar

die moeite hadden we ons kunnen besparen. Het water ziet er mooi lichtblauw

uit, maar door rondwarrelend zand en kalk is het bijna ondoorzichtig. Jammer.

's Middags varen we naar het centrum, we gaan lekker nog een bioscoopje

pakken. Johnny English, daarna gaan we Chinees eten, daar zijn we weer eens

aan toe. Er is hier een Chinees restaurant met de naam Paris. 't Zal ons

benieuwen. De inrichting is alles behalve Chinees, geen Boeddha, geen draken of

lampionnen, maar heel sober ingericht, misschien denken ze zelf dat het een

beetje Franse Bistro is. We pakken een tafeltje en bestellen direct een kop soep.

Doe maar de kleine maat (7 Aruba gulden = 2,80 euro) en een hoofdgerecht (17

A gulden = 6,80 euro). Binnen 2 tellen worden er grote kommen geurige soep

gebracht, ik ben nu al bijna vol, voordat ik halverwege ben, wordt ook al het

hoofdgerecht gebracht. Een schaal garnalen een een grote tjaptjoi. Nou dat

wordt even flink dooreten. Onderhand zit de hele zaak mudvol, ik ook trouwens.

Het was heerlijk. In het centrum is iedere avond een band met live muziek.

Daarna weer overzee in het pikdonker naar de boot.


 


Maandag nog een keer naar de stad voor de laatste klussen, nog een wasje

draaien, benzine halen bij het autotankstation, visspullen aanschaffen, brood en

aanverwanten voor de tocht naar Columbia.


 


Dinsdag, 08 november 2011,vertrek Aruba naar Colombia.


De weersverwachting laat voor de komende dagen erg weinig wind zien, maar

we gaan toch verder. Om half 6 loopt de wekker af, we willen vroeg vertrekken,

we hebben het schip gisteren al klaargemaakt, nu alleen nog de laatste zaken

klaarzetten, koffie maken voor onderweg en dan kunnen we om te beginnen op

pad naar de douane, in Barcadera, om ons weer netjes af te melden. Nu leggen

we direct langszij aan bij hetzelfde Venezolaanse fruitschip. Roderick is weer

bijna een uur bezig bij de douane, dan kunnen we eindelijk op pad.

In principe gaat ons tochtje naar Santa Marta 2 volledige dagen en nachten

duren en dan nog ongeveer 6 uur voor het laatste stuk. Er waait een zacht

windje, maar wel uit de gunstige richting, de stroming en de golven zijn ook de

goede kant op. We gaan meteen de Gennaker, ons grote lichtweerzeil, opzetten,

daarmee maken we tenminste nog wat voortgang. Het duurt altijd een stief

kwartiertje voordat dit zeil staat, het moet eerst uit de bak in de slaapcabine

gehaald worden, dan aan dek gehesen, de lijnen moeten ingeschoren worden, de

genua moet weggedraaid, en dan op het moment supreme hijsen we de "sok"op

waarin de gennaker gewikkeld zit en dan ontvouwt zich een lap zeil van 95

vierkante meter. We kunnen ons hiermee maar weinig fouten permitteren.

Maar het zeil staat er prima bij, het windje blijft redelijk constant, het zonnetje

schijnt en met een vaartje van 5,7 knopen zoeven we richting Columbia. Kortom

het gaat heerlijk. We hebben besloten om in een ruk naar Santa Marta te varen,

we passeren onderweg een aantal mooie baaien, maar durven het toch niet goed

aan om daar in ons eentje te ankeren en te overnachten. Diverse schepen wilden

met ons meevaren, maar uiteindelijk kwam het er niet van. De eerste dag was

echt een kadootje, heerlijk ontspannen zeilen, voor de avond halen we de

gennaker weer weg en gaan verder met onze normale zeilen.  Ineens breekt het

water open, Dolfijnen! Yes, een heleboel en grote ook. Ik denk dat het er

misschien wel 60 waren. Ze zwemmen in de boeggolf van ons schip, buitelen

over elkaar, komen weer aansjezen, springen hoog uit het water. Een

spetterend afscheids- of welkomstfeest. Ze zijn zeker drie kwartier met ons

meegezwommen. Wat een feest!


 


 


 


Nou jullie kunnen zien dat ik toch niet overdreven heb. Voor wie er nog niet

genoeg van heeft, zet ik hier  nog een link naar You Tube om een filmpje te

kunnen bekijken. Klik dubbel op onderstaande link naar You Tube:


http://www.youtube.com/watch?v=XwlOLOlO-UE


Dan varen we de 12 uur lange nacht in. Ook nu blijft de wind present, we draaien

onze wachten, 3 uur op, 3 uur af, het is bijna volle maan, de zee is helder

verlicht, boven Colombia en Venezuela weerlicht het hevig. Maar wij hebben deze

nacht geluk, we kunnen heerlijk doorzeilen.


Woensdag, 09 november 2011, onderweg naar Columbia.


Als het eindelijk om zeven uur de dag weer aanbreekt, houdt de wind er meteen

mee op. Geen kans meer om te zeilen, dus de motor gestart, die het gelukkig

weer heel prima doet. En het is meteen heet, om 9 uur 's morgens is het binnen

al 38 graden. Het wordt een lange, hete en beetje saaie dag. Er gebeurt gewoon

niets, we hebben ook niet bepaald fut om iets te doen. Tot overmaat van ramp

houdt de koelkast er mee op, die kan het echt niet meer bij benen.

Hieronder dus foto's van het gevaarlijke Colombia....


 


Ik heb nog geprobeerd een visje te verschalken, maar die hadden ook al geen

zin.  's Avonds gaat ons wachtsysteem weer in, het onweert en bliksemt al de

hele tijd, maar nu zijn wij ook aan de beurt. We krijgen toch een bui op ons kop,

niet te geloven. Geen hand voor ogen te zien. Roderick komt ook zijn bed uit om

assistentie te verlenen. Gelukkig hadden we geen last van harde windstoten, die

meestal in deze buien voorkomen. We zitten net een beetje bij te komen en op

te drogen, zie ik op het computerscherm een schip recht op ons af varen. We

zoeken de gegevens op via AIS, Oh gelukkig volgens zijn gegevens ligt hij voor

anker, dus wij hoeven er alleen maar om heen. Maar er klopt toch iets niet, voor

een schip dat geankerd ligt, komt hij wel razendsnel dichterbij en werkelijk recht

op onze boeg af. We schieten naar boven en wijken met brullende motor uit naar

rechts. Het op ons afkomende schip verlegt zijn koers ook iets, alleen weer

precies op onze neus. Nu is het echt niet leuk meer, hij komt razendsnel op ons

af. We roepen hem op via VHF. geen reactie, en nog eens en nog eens. Eindelijk

reageert hij, niet dat hij ons kan verstaan, hij mompelt iets, maar wijkt

tenminste ook een stukje uit. Phoei, dat scheelde maar een haar. En weer

verder door de nacht. Opnieuw een onweersbui en nog een. Ho maar! De motor

blijft de hele verdere tocht bij staan.


Woensdag,10 november 2011, Santa Marta, Colombia (11.14 NB ,074.13WL)


Het is weer droog en heet en nog steeds bijna zonder wind. We tuffen stug door.

Als de zon weer opkomt varen we langs de besneeuwde bergtoppen van de

Sierra Nevada de Santa Marta. Heel bijzonder, sneeuw in de tropen, we zitten

hier maar 12 graden verwijderd van de evenaar. Helaas voor ons niet te zien, de

toppen zijn verpakt in een dik wolkendek. Het voelt toch bijzonder, helemaal op

eigen kiel naar Zuid Amerika.


 


De ABC eilanden waren bijna net zover, maar dit voelt toch anders. Nog om een

landtong heen en dan varen we de baai van Santa Marta binnen.


 


 


Om 14.00 uur boordtijd leggen we aan in de Marina van Santa Marta, een mooi

aangelegde nieuwe marina. Als Roderick op de steiger stapt, wordt hij direct al

omhelsd door Vicky van de Boto, Etienne van La Luna komt ons verwelkomen,

Nell van de Meow staat te roepen en te zwaaien en Gino neemt me direct in een

reuzen omhelzing. Dat is nog eens fijn aankomen. De havenjongens zijn

allercharmantst, stellen zich direct voor en vragen naar onze namen, die ze ook

onthouden en gebruiken. Roderick heb je nog iets nodig, Yvonne kom je morgen

ook naar de Pot Luck? We hadden direct bij aankomst een pamflet gekregen

met een uitnodiging voor een Pot Luck voor de cruisers. De haven had dit

georganiseerd. Iedereen bereidt dan een gerecht en neemt dat mee naar de

havenbar. vervolgens met zijn allen lekker eten, onderhand kun je dan met de

andere zeilers kennis maken.  Ze helpen ons waar ze maar kunnen. Binnen een

uur staat er een agent aan boord, die we moeten inhuren om de douane zakenk

te regelen, even later komen er ook al een Spaans sprekende man (loodgieter)

en vrouw (electricien) om naar de koelkast te kijken, vergezeld van een engels

sprekende tolk en even later komt ook nog het meisje van de administratie aan

boord, om te kijken wat er gefactureerd moet worden. Dat verteld zij dan weer

aan de tolk, die de factuur dan weer invult.


 


Er wordt druk en kundig gewerkt, alleen ze verstaan echt geen 1 woord engels.

De tolk gaat op pad om een ander type freongas te halen, hij blijft zeker een uur

weg en komt zonder terug. Maar ze weten nog wel een andere winkel, daar gaan

ze het morgen eerst proberen. 

Ed van de Boto heeft een Wahoo gevangen en komt ons een stuk vis

brengen. We drinken een (koud) biertje bij de Meow en gaan dan de omgeving

een stukje verkennen. En het is hier LEUK.

Vroeg in de avond begint hier de flaneerparade net als in Spanje. Iedereen komt

mooi aangekleed naar de belangrijkste avenue. Oma's, Opa's, mooie lichtbruine

tienermeisjes in witte korte jurkjes met flubbers en volants, stoere jongens,

kortom iedereen. Het is een drukte van jewelste. En overal staan kleine

kraampjes, maat aangeklede fiets, met etenswaren op de grill, een koelton met

drinken, snoepjes en sigaretten per stuk. Het is een levendig geheel. Wij kopen

een spies met stukjes vlees en in de schil gekookte aardappeltjes. Heerlijk. We

vroegen in ons beste Spaans, hoe veel ze kosten. Antwoord 1000 en 500 Pesos.

Dan moeten mijn hersens flink aan het werk om dit te vertalen en uit te

rekenen. 60 eurocent dus, nou dat kunnen we nog wel lijden. We pakken nog

een biertje op een terrasje met swingende muziek. Het bevalt ons hier wel. En

wie had nu gedacht, dat uitgerekend in Colombia, wij ons 's avonds zo veilig

zouden voelen op straat. We wandelen op ons dooie gemak door het donker

terug naar de haven.


Vrijdag, 11 november 2011, Santa Marta, Colombia.


Vanochtend vroeg kwam de hele horde monteurs en helpers al weer aan boord.

Gasfles mee, lasapparaat, een paar uur later klaar ! De koelkast loopt weer als

een zonnetje. De rekening voor al die uren werk voor 4 personen, zoeken naar

onderdelen, inspectie, reparatie, en gebruikt materiaal totaal iets minder dan 60

Amerikaanse Dollars. Super toch.

We gaan al vroeg op pad om allereerst ons havengeld te voldoen en om een

supermarkt te zoeken om inkopen te doen voor ons Pot Luck gerecht. Ik maak

maar een grote pan macaroni met gehaktsaus en een schaal watermeloen.

We gaan kriskras door de stad. Het is hartstikke druk, de auto's sjeesen af en

aan. En hier geldt dus niet, dat de voetganger altijd voorrang heeft. Gewoon

tussen de auto's doorrennen naar de overkant. Door de hevige regen zijn er

modderstromen van de bergen afgekomen, die zijn ze nu aan het opruimen.


 


We vinden allerhande winkels maar geen supermarkt. Vragen dan maar weer.

De mensen hier spreken bijna alleen maar Spaans, maar iedereen is heel

behulpzaam en allervriendelijkst. En zo ziet ons nieuwe geld eruit.


 


 

 

1800 Pesos is ongeveer 1 American dollar, ongeveer 75 eurocent.


 


 


Ook hier staan de winkels vol met Kerstdecoratie spullen. En dan eindelijk de

supermarkt gevonden. Die heeft dan wel alles. Fantastisch fruit en mooie

groenten. Alles kost duizenden Pesos, maar is uiteindelijk goedkoop tot zeer

betaalbaar. Knotsen van papaya's, Avocado's, heerlijke maracuja's, zuurzak.

In de winkel kun je de suiker zelf uit de bakken scheppen. Ook bij de

vleesafdeling is er een counter, waar je zelf je lappen of je ribstuk kunt pakken,

zoals in Nederland de groente afdeling.


 


We dwalen eerst de hele supermarkt door, speurend, ontdekkend, verbazend en

rekenend. We zijn op een gegeven moment bekaf, ons hoofd loopt om en we

hebben zere voeten. We besluiten om met onze zware tassen een taxi te

nemen. De standplaats is recht voor de deur van de supermarkt. Wat een wijs

besluit, voor omgerekend 1,80 euro staan we weer bij de haven. Dan direct

beginnen met het eten. Poeh, ik ben best moe. Om 1800 komen we aan bij de

havenbar met een grote pan hete macaroni met saus en 2 schalen meloen. Er

komen steeds meer mensen bij. De tafel puilt uit van het lekkers. De haven

sponsert voor deze eerste keer alle drank. Lekker!


 


   

Het was beregezellig. Toen het begon te stortregenen, moesten we snel de hele

handel een stuk verkassen, maar dat mocht de pret niet drukken. We hebben de

dame van het havenkantoor nog de complimenten gemaakt voor de mooie

haven en het initiatief van deze leuke avond. Ze was heel nerveus of er wel

mensen zouden komen en  nu zo blij dat het zo goed geslaagd was. Naderhand

kwam ze me ophalen om me aan de eigenaar en zijn vrouw voor te stellen. Om

ook aan hen te vertellen over de positieve reacties wat betreft hun haven in het

cruiserscircuit. Zij blij natuurlijk om dit te horen. Nu zijn we echt bekaf.

Welterusten.


Zaterdag, 12 november 2011, Santa Marta, Colombia.


Even een dagje kalm aan. Roderick gaat even een handje helpen bij de Meow. Ik

heb vandaag een oppashondje, Chula van Ed en Vicky van de Boto. Zij gaan een

hikingtocht van 2 dagen maken. Zij blijft gewoon aan boord en ik ga haar alleen

uitlaten en voeren.


   


 

 

De haven is gelegen aan een rustige baai, waar ook veel grote schepen voor

anker gaan. De wandelpromenade loopt tot aan de eerste pier van de haven.

Daarlangs een stuk strand waar dus goed gezwommen kan worden.



Daarna wandelen we nog even via de boulevard naar de stad. Zoals al gemeld,

het is direct bij ons om de hoek. Het is weer een drukte van belang, mensen

ontmoeten elkaar hier, druk gepraat, sommige groepen zingen en klappen in hun

handen, er zitten mensen met bongo's, tientallen karretjes met van alles en nog

wat, keiharde Mariachi muziek uit luidsprekers, families op het strand.


 

 

 


Er staan overal grote imposante beelden van indianen.


 


En natuurlijk ook een beeld van Rodrigo de Bastidas, de stichter van Santa

Marta. De oudste stad van Colombia, gesticht in 1525.


  


Er wordt in de hele stad druk gewerkt aan het aanbrengen van de

kerstversiering. En niet zomaar een stukje hier en daar, nee overvloedig. Zelfs

op zondag zijn ze er druk mee bezig. In het park zijn hele rijen kunstbomen

geplaatst, die als het straks af is, een feeeriek gezicht moeten zijn.

Iedere lantaarnpaal heeft rode strikken en witte ballen van lichtjes. Op het eind

van de avenue staat een gigantische kerstengel met allerhande creaturen erom

heen, ook helemaal van lichtjes.


 


En nu dan ook nog overal kraampjes met kitsch- spullen.


 


We zagen ook nog zo'n plastic koetje, die je in Nederland vaak ziet. Maar bij

nader inzien bleek dit een echte te zijn, weliswaar opgezet. De koppie's

hieronder kon je ook kopen. Pas toen we hun uitgedroogde, wat verschrompelde

oortjes zagen, hadden we het door.


 


Daarna gingen we de woonwijken in de stad in. Veel rommel overal, grote

gedeeltes ook nog met enorme plassen. Maar er valt hier iedere keer een partij

regen. Enorme plensbuien en alles wat op de bergen valt, komt ook hier naartoe

zetten.


 


Het was wel grappig, deze jongen heeft als handelswaar achter op zijn fiets

flesjes water voor de verkoop. Er staat ook met grote letters AGUA

opgeschilderd. Nou daar was genoeg van.


 


De winkels zijn aan elkaar gerelateerd. Alle motorwinkels bij elkaar, een straat

vol winkels met auto-onderdelen, een met kledingwinkels. Veelal kleine shopjes

vol roestige meuk en onderdelen. En iedereen is gewoon op straat aan het werk.

Ook de lasser staat midden op de stoep.


 


We hebben een beetje trek gekregen. Dus als wij een soortement

banketbakkerij annex snackbar passeren, gaan we voor 2 broodjes onbekend.

De mensen in Colombia spreken vrijwel geen woord Engels en aangezien wij niet

alles begrijpen, blijven ze de vraag gewoon continue in hoog tempo herhalen. Je

begint jezelf dan aardig dom te voelen. Maar ze gebruiken veel woorden, die in

het Europese Spaans niet gebruikt worden, b.v. Jugo in plaats van Zumo. En het

gros van de woorden wordt ook heel anders geschreven. Nite in plaats van

Night.  Dus we moeten er aardig aan trekken om de spullen te verkrijgen, die we

in gedachten hebben. De taarten zijn ook in de kleurige Colombiaanse stijl.


 


Broodje op, hup weer verder. Het verkeer is hier een gekkenhuis. Aan de

overkant is er een warenmarkt, maar nu nog daar zien te komen.


 


Het straatje waar de kraampjes staan is smal, het plaveisel vol met gaten, al

dan niet gevuld met regenwater. Het is een op een stapeling van goederen, het

is zoveel, dat je helemaal tureluurs wordt. En midden ertussen in zit dan een

schoenmaker met een naaimachine of een man aan een tafeltje, die oude

ventilatoren repareert. Overal keiharde muziek, aanbiedingen worden per

megafoon over straat geschreeuwd. Het is een kakafonie van geluid. Na een uur

ben je helemaal munt, daarbij is het ook nog eens 38 graden Celsius met een

luchtvochtigheid van 80 %.


 


Er zijn hier ook tientallen mangostalletjes, daar kun je als frites gesneden

mango in een zakje kopen,voor de somma van 1000 peso's.


 


We slepen ons door een rustiger gebied richting haven en huis (schip). Door het

Simon Bolivar parkje. Onderweg hebben we al op 4 verschillende plaatsen

geprobeerd geld te pinnen bij een ATM machine, maar steeds krijgen we rare

meldingen, maar geen geld. We krijgen er een sik van. Het logo van Maestro

staat er op geplakt, maar verder dan: "neem contact op met uw bank", komen

we niet. En we willen absoluut Pesos hebben, want het is al zo moeilijk rekenen

en als we dan met dollars betalen, krijgen we in Pesos terug. En ik denk dat we

dan een grote kans maken om afgezet gaan worden, omdat we het dan

helemaal niet meer kunnen volgen. Daarbij hebben ze bij die stalletjes

nauwelijks wisselgeld. Vaak moeten ze een biljet bij de buren gaan lenen of zo.

Daarbij willen we van de week ook wat bustochtjes maken, dan moeten we ook

regulier geld bij ons hebben.


 


Tijd om weer even bij te tanken op een terrasje. We hebben geen voeten meer

en over hersens wil ik het helemaal niet meer hebben. Wat ben ik moe.

We nemen een lekker koud drankje en besluiten niet lang daarna af te rekenen,

want de lucht betrekt in rap tempo.


 


Maar we zijn al te laat. Daar lopen we dan met onze nette zondagse witte

broeken door de modder te baggeren. De mensen hier dragen als nette kleding

veel wit. Dus wij dachten, wij doen mee, we liggen tenslotte in een haven,

kunnen zo vanaf de steiger naar de stad wandelen... Helemaal wit is onze

kleding niet meer.

 

 


 


We waren al doorweekt, maar zijn toch nog maar even gaan schuilen. De regen

komt hier altijd meteen met bakken tegelijk naar beneden. 


Zondag, 13 november 2011, Santa Marta, Colombia.


Het regent hier dan wel met enorme plensbuien en ook vrijwel iedere dag, maar

tussen door is het hartstikke heet. Vanochtend om 8.00 uur was het al 33

graden binnen. In Holland vindt de Neven en Nichten reunie vandaag plaats en

we hadden gisteren met Peter en Netty besproken, dat we als verrassing

zouden proberen te Skypen. Het is bij ons 6 uur vroeger, dus direct uit bed,

computer klaar maken, alles wordt bij ons iedere keer gedemonteerd en

opgeborgen in verband met het vocht. Antenne in de mast gehesen, verbinding

maken en Yes! daar zijn ze allemaal. Zij kunnen ons wel zien, op de kleine laptop

van Netty, maar iedereen zit door elkaar te roepen, dus verstaan kunnen ze niet

zo veel,  wij kunnen hen heel goed horen, maar zien is wat moeilijker.


Kijk! Kijk! Daar zijn ze!

 


 


Iedereen posteert zich voor het lensje in Netty's computer, af en toe zien we

alleen een buik of er komt een hoofd voorbij flitsen, een stuk rug, maar

gelukkig ook de gezichten. Een voor een komen ze acte de presence maken.

Wat is dit Leuk!!!! Het is natuurlijk ook fantastisch dat wij vanuit ons schip in

Colombia iedereen in de Midden Beemster even kunnen zien en "spreken". Echt

te gek. Daarna gaan we weer even een ommetje maken en bij terugkomst

gezellig wat drinken bij Ed en Vicky.


Maandag, 14 november 2011, Santa Marta, Colombia.

Er is weer werk aan de winkel. We willen een aantal bustochten maken, maar

daarvoor moeten we eerst het Oficina de turismo (VVV) zien te vinden. Daar

zijn we al 3 dagen naar op zoek gegaan, maar iedere keer dat we de weg

vragen, sturen ze ons naar het niet meer bestaande kantoor. 6 politieagenten en

4 hotelrecepties later, zijn we nog niet veel wijzer. Het kantoor van de haven is

gesloten, dus daar kunnen we ook niet terecht. Verder hebben we al weer 2 keer

getracht te pinnen, eveneens zonder succes. Roderick zijn nieuwe telefoon blijkt

hier op het systeem niet te werken. Kortom genoeg problemen om op te moeten

lossen. Wat de telefoon betreft: de mijne is ook op z'n eind, dus we besluiten

dan meteen maar een nieuwe te kopen. Maar waar gaan we dat doen? In de

dure officiele telefoonwinkel? Bij een knullig stalletje op de markt? Na lang

zoeken vinden we een winkeltje, waar we het wel aandurven. Maar nu nog in het

Spaans zien uit te leggen, dat we een Simlockvrije Prepaid telefoon willen

hebben, die niet alleen op het Colombiaanse systeem werkt, maar ook straks in

Panama en verder. Dan willen we ook nog korting op het bedrag, we moeten te

weten zien te komen, wat hier in Columbia de beste provider is, qua

dekkingsgebied. Okay allemaal gelukt. Telefoon en Simcard. Nu moet de prepaid

kaart nog opgeladen worden. Dat doen ze hier overal bij aggenebbisch stalletjes,

midden op straat. Dat is niet zo prettig, want je moet dus dan ook midden

tussen de mensen je portefeuille te voorschijn halen en we hebben een lading

biljetten. Het geld is hier bijna niets waard. En bovendien herkennen we de

waarden nog niet zo gemakkelijk, dus je staat uitgebreid te oeroesen.


 


Hebben we er eindelijk een gevonden, lukt het niet. Dan gaat toch meteen het

wantrouwen de kop opsteken. Verdorie. Nou maar weer verder. Kijken of we die

supermarkt terug kunnen vinden, die we vorige keer onderweg zagen. We

moeten weer langs een overvolle markt. Zowaar daar is de supermarkt. Je ziet

het ook allemaal niet zo makkelijk. Ten eerste heerst hier een behoorlijke chaos,

maar ook zijn levensmiddelenzaken ( en ook vele andere winkels) donker,

zonder etalages, in verband met de hitte. Het is nu 38 graden, maar het voelt als

45 graden. En nu zit het weer even goed mee, midden tussen de hemdjes en de

schoenen, staat een standje waar je een telefoonkaart kunt opwaarderen.

Nog maar eens proberen. De verkoopster in kwestie bleef druk aan haar

maiskolf doorknagen, maar ze heeft wel keurig onze telefoonkaart

opgewaardeerd. He he. Nu de supermarkt in.


 


Eigenlijk hebben we het al helemaal gehad, we zijn doodop. Eerst maar weer

even wat drinken, omdat het onderhand ook lunchtijd is geworden, kijken we of

er ook een klein hapje te eten is. Er wordt overal Broodje Hamburger

aangekondigd, maar als we dat bestellen, kijkt de mevrouw of we niet goed bij

ons hoofd zijn. Weet je wat we nemen gewoon het Menu Corrient van 4000

Pesos, kijken wel wat het is. Volgens mij is dat een soort dagmenu. En dat

klopte. We krijgen een kop (heerlijke) groenteachtige soep, 2 stukjes hamlap in

pikante saus, rijst en pasta en een brownie toe. We hebben gebrast en er ieder

een dure Coca Cola bijgenomen en toen waren we omgerekend voor ons twee in

totaal ongeveer 5,40 euro kwijt. Tja dat maakt natuurlijk een hoop goed. Als we

na het eten weer opstaan, beginnen onze botten hevig te protesteren. Oma en

Opa slepen zich nog even over de levensmiddelen afdeling, proberen nog 2 keer

tevergeefs geld te pinnen (shit) en strompelen dan huiswaarts. Vlak voor de

haven vinden we nog een bank, de ruimte bij de pinautomaat is te vies om te

betreden, maar we doen het toch. Tjee, wat een bende. Maar GELUKT, we zijn

nu weer in het bezit van duizenden pesos. Opgelucht gaan we verder. We zijn er

bijna.


 


Pinnen is hoe dan ook een crime. Ieder apparaat is anders, we starten in het

Spaans, gaan door in het Engels, goed opletten wat je allemaal indrukt, goed om

je heen blijven kijken, opletten dat je bij het opname bedrag genoeg nullen

intoetst, anders heb je misschien maar 30 gulden opgenomen, terwijl je wel

aangeslagen wordt voor hoge transactiekosten enzovoort. We zijn mooi op tijd

thuis, het namiddaglijk onweer is zich al aan het opbouwen en om 18.00 uur is

het weer zover. Het is de regentijd, maar hier heb je je geen voorstelling van

kunnen maken. Langs de kust van Venezuela en Colombia buien, buien en buien.

In Bogota, de hoofdstad van Colombia, in het Noord Westen,  heerst op dit

moment een noodtoestand in verband met de overvloedige wateroverlast. Er

zijn al verscheidene slachtoffers gevallen.

Mogen wij niet klagen! Doen we ook niet!


   



En dit was zomaar een dag uit het leven van een paar Zeilende Reizigers.


Dinsdag, 15 november 2011, Santa Marta, Colombia.


We gaan wederom de stad in, er is zoveel te zien en te beleven en we gaan

nogmaals proberen om het VVV te vinden. Het laatste is ons wederom niet

gelukt, maar eigenlijk ook al niet meer relevant, we weten het meeste al.

Onderweg stoppen we bij het karretje van een horlogemaker. Het bandje van

Roderick zijn dure zeilhorloge van Suunto is gebroken en hij is al tijden bezig om

aan een nieuw passend bandje te komen. De bevestigingspinnen zijn ook

helemaal verbogen. Hij is er al steeds mee bezig geweest, met alternatieve

bandjes of om een originele te bestellen, maar dat werd erg prijzig, namelijk 95

dollar plus 3 weken wachten. Deze meneer weet er een mooi bandje van Casio

op te monteren. Hij is er zeker een half uur ingespannen aan bezig, maar hij

heeft het keurig gedaan. De rekening? 5000 Pesos, ongeveer 2 euro inclusief

bandje. Niet te geloven toch?


 


Dan verder voor de volgende missie: mijn Birkenstock sandalen vallen door het

zoute water helemaal uit elkaar. Roderick heeft al geprobeerd ze te lijmen, maar

dat laat ook al weer los. Nu hebben we vorige keer een schoenlapper gezien en

die gaan we proberen terug te vinden. Inderdaad vinden we hem, hij zal mijn

schoenen repareren, over een half uur kunnen we ze ophalen. Nu vind ik het niet

prettig mijn schoenen zo achter te laten, misschien verkoopt hij ze wel. Dat had

ik thuis al bedacht en ik had op voorhand een blikje cola in mijn rugzak gestopt

en dat overhandigde ik hem stralend voor tijdens het werk. Hij blij en ik een

goede kans dat ik mijn schoenen terug krijg. Ondertussen hebben wij als lunch

een paar empanada's gegeten, een tros bananen gekocht, die hier overheerlijk

zijn en dan is de tijd al weer om. Hij heeft mijn sandalen pico bello hersteld.

Weer een rekening van 5000 Pesos. We voelen ons best trots dat het zo lekker

lukt. Nu op zoek naar een electrische gasaansteker, ook daar slagen we voor.

Dan gaan we een bezoekje aan de Cathedraal brengen. De basiliek dateert uit

1766. Het graf van Rodrigo de Bastidos bevindt zich hier. Hij was een Spaanse

Conquistador, die op 29 juli 1525 de stad Santa Marta stichtte. Een natuurlijke

haven, die gebruikt kon worden om het in beslag genomen goud naar Spanje te

vervoeren.  De stoffelijke resten van Simon Bolivar lagen hier ook lange tijd

begraven, maar die zijn later ergens anders heen gebracht. De mensen hier zijn

erg gelovig, er zijn veel vrouwen en ook mannen, die even langskomen om in

gebed te gaan. Ook wordt er door de mensen steun gezocht bij de diverse

heilige beelden , ze strelen ze en richten hun gebed tot hen.


 


 


En overal stalletjes en kraampjes. Hier bij een kinderwagen met allemaal

thermosflessen kun je koffie of thee kopen, een kar met reuze avocado's. Maar

er zijn ook kraampjes met mooi opgetast fruit. Je kunt hier werkelijk alles op

straat kopen.


 


 


Met onder andere financiele hulp van Amerika zijn ze druk bezig Colombia weer

leefbaar te maken. Hetgeen ze in Santa Marta zeker lijkt te lukken. De stad

wordt flink onder handen genomen, er wordt mooie bestrating aangelegd, huizen

worden gerenoveerd en er wordt flink geinvesteerd in de toeristen industrie. Er

is ongelooflijk veel blauw (eigenlijk geel) op straat. In ieder blok staan er een

paar belangrijke agenten met enorme guns, gewone agenten met pistolen, zo

groot hebben we ze nog nooit gezien, hulpagenten met kleinere pistolen en een

aantal surveillanten. Allemaal met een fluoriscerend geel hesje aan. Je bedenkt

je dus wel 10 keer voordat je wat uithaalt. Het is gek, van alle landen waar we

nu geweest zijn, voelen we ons uitgerekend in Colombia veilig op straat. De

sfeer is vrolijk en uitgelaten. Tot laat in de avond verzamelen de mensen zich op

de boulevard langs het strand, ze zingen, dansen, maken muziek of zitten

gewoon gezellig bij elkaar. En tot die tijd lopen daar dus ook tientallen verkopers

rond met kraampjes met eetwaar. En dan die kerstversiering...iedere dag komt

er meer bij. Het wordt een sprookjesachtig geheel.


 


 


Bij de foto rechtsboven zijn ze nog niet klaar, de engel heeft nog geen hoofd. Het

geheel is 20 meter breed en 7 meter hoog, misschien zelfs nog wel meer.


 



Donderdag, 17 november 2011, Santa Marta, Colombia.


Vandaag is Vicky van de Boto jarig, ze is 50 geworden. Dat mag natuurlijk niet

ongemerkt voorbij gaan. Etienne en Denise hebben een Sarah gemaakt in

Vicky's eigen duikpak en met haar eigen zonnehoed. Verder hebben ze overal op

de palen langs de steiger pamfletten opgeplakt. Wij hebben ons ook niet

onbetuigd gelaten, om 6.00 uur stonden we de boot te versieren. Vicky had niets

gemerkt, overal doorheen geslapen. Ze wist niet wat ze zag, het fenomeen van

Sarah, kende ze helemaal niet, ze is Amerikaans. Met z'n allen 's ochtends aan

de verjaardagskoffie.


 


's Middags pakken we een klein busje naar Tanganga, een klein vissersdorp

verderop. Als je jouw busje ziet aankomen, steek je gewoon je hand op en

midden op een drukke weg stopt hij, snel je erin wurmen en vol gas scheurt hij

dan weer verder. Roderick moet zijn hoofd naar voren houden, die zit tegen het

plafond. De deur blijft ter verkoeling openstaan, dus je moet je goed schrap

zetten. Dan geef je het geld voor de rit  gewoon aan de passagier voor je, die

geeft het door aan de volgende en die overhandigt het aan de chauffeur. Tijdens

het rijden of bij een stoplicht zoekt de chauffeur het wisselgeld bijeen en dat

komt op dezelfde manier weer terug. En dan lopen we nu in Tanganga.


 


 


 


We kijken wat rond, gaan dan een hapje eten in de Casa Holanda, je moet je

wortels niet verloochenen, er is trouwens buiten de naam, niets herkenbaar

Hollands te zien. We eten een Colombiaanse maaltijd en gaan dan weer op zoek

naar een busje. Coca Cola vind je overal ter wereld.


 


We maken een kamikazerit terug en springen op de hoek van de haven weer uit

de bus. Goed gedaan, vinden we zelf.


 


Denise schiet nog een paar romantische plaatjes van ons en dan gaan we lekker

even lang uit.


 


's Avonds wandelen we weer terug naar het centrum. We gaan met z'n allen

pizza eten. Hartstikke gezellig. Na afloop maken we nog een ronde langs de

kerstversiering en dan vallen we bekaf in bed.


 


Vrijdag, 18 november2011, Santa Marta, Colombia.


Vandaag doen we een beetje rustig aan. We moeten ons ook dringend inlezen

voor de vervolg trip. Verder hebben we besloten dat we morgen vanuit Santa

Marta met de bus naar Cartagena gaan en wel om verschillende redenen. In

Cartagena zelf moet je voor anker blijven liggen en dan laten we het schip niet

graag alleen. De stad staat minder goed goed aangeschreven. Er wordt verteld,

dat het water daar bijzonder smerig is en je moet opnieuw in- en uitklaren bij de

douane, wat wederom zo'n 70 dollar gaat kosten. De bustocht duurt 4,5 uur, dus

we zien dan aardig wat van het achterland. We nemen daar dan 2 dagen een

hotelletje in de historische binnenstad om die te voet te verkennen. Het schip ligt

intussen safe in de Marina van Santa Marta.


Zaterdag, 19 november 2011, busreis naar Cartagena de Indias, Columbia.


Vandaag is het dan zover, we gaan met een busje naar Cartagena. Het is een

door-to-door service, dus we worden bij de Marina Santa Marta opgehaald en bij

Hotel Marlin in Cartagena afgezet. Dat is heel prettig, dan lopen we in Cartagena

niet te zoeken. Voor de cruisers die hierin geinteresseerd zijn: de kosten

bedragen per persoon 40.000 COP, enkele reis. Om 8.00 staan we klaar bij de

gate. De tocht gaat een kleine 5 uur duren. Het is een kleine personenbus met

prima stoelen en airco. In de stad moeten we nog wat andere mensen oppikken

en dan gaan we op weg. De weg is goed, het is een nieuwe tolweg. Er moet 4

keer tol betaald worden. Af en toe worden er verkopers binnengelaten om hun

waren te slijten. De chauffeur zet er flink de sokken in. Rechts en links inhalen is

hier heel normaal. Er is ongelooflijk veel verkeer, veel motorrijders ook, en ze

rijden allemaal als gekken, zigzaggend over de rijbanen.


 


Onderweg moeten we tot tweemaal toe onze namen inschrijven en op bepaalde

punten komt een toezichthoudende chef controleren. We rijden het eerste stuk

langs de voet van de Sierra Nevada de Santa Marta, dan verder langs de kust

rondom de baai naar en door Barranquila, dit is alweer 2,5 uur later. Hier moeten

wat mensen uitstappen en andere weer opgepikt worden. Barranquilla is een

grote stad met een belangrijke haven. Veel moderne hoogbouw, wel meer dan

10 verdiepingen, maar zodra je uit het nieuwe gedeelte bent, kom je in wijken

waar de huisjes muur aan muur tegen elkaar aangeleund staan. Geen wegen,

geen infrastructuur. Wie zich luxe wil laten vervoeren kan een fietstaxi nemen.

Daar zijn er tientallen van. Voor hun eigen vervoer gebruiken ze allerhande

karretjes, met en zonder kromme fietswielen. Ook veel karren met muildieren

ervoor. De rivier de Magdalena mondt hier uit in de Caribische Zee. Er zit een

wilde stroming in, misschien wel 10 knopen per uur en van alles wordt er

meegesleurd in die stroom. Wij moeten die riviermonding volgende week

passeren als we verder gaan. We gaan er mooi voor zorgen dat we minstens 5

Nmijl uit de kust blijven. Verderop passeren we een groot moerasgebied, ook

daar staan overal huisjes, verstoken van enig comfort, veelal van sloophout

gemaakt met plastic zeil afdakjes, zowel tegen de zon als tegen de regen. En

nogmaals regenen doet het hier. We doorkruisen nu een gebied, waar de straten

letterlijk blank staan,eerst gaan we door 10cm water, maar even later rijden we

door een halve meter water.


 


 


Tussendoor moet de chauffeur zich weer ergens melden, in de tussentijd komt

er een bewaker in de bus zitten met een holster vol grote kogels. Hij zit wat met

zijn mobieltje te spelen, maakt voor we vertrekken nog een foto van iedere

passagier en dan mogen we weer. Rond 13.00 uur rijden we Cartagena  binnen,

ook daar moeten de mensen op verschillende locaties afgeleverd worden, dat is

wel leuk, hebben we meteen een indruk van de stad en een half uur later staan

we voor de deur van ons hotel, Hotel Marlin.


 


 


Het hotel heet Marlin, Merlijn dus, en boven de receptiebalie hangt dan ook een

grote vis, grote schilderijen, een heleboel kleintjes en bijna allemaal hangen ze

scheef of ongelijk. Het is een klein goedkoop hotelletje, wij betaalden via Dino,

onze scheepsagent 60.000 pesos per nacht. We worden uitermate vriendelijk

behandeld, dan naar onze kamer. Klein, shabby, wel net vers gewit, met een fan

aan het plafond, waar de bladen af zijn, overal hangen de electradraden schots

en scheef, als je hard tegen de deur roept, gaat hij waarschijnlijk vanzelf open,

zo krakkemikkig, een airco van voor de oorlog, maar verrassing, die werkt

prima. We hebben genoten van onze koele kamer. En eigenlijk best een mooi

bed, mooi houten hoofdeinde, prima matras, mooie spiegel ook. Maar het toilet

en de douche zitten achter een muurtje afgesloten met een gordijn. Roderick

moet overdwars door de opening. Maar niet zeuren, we hoeven er alleen maar te

slapen, we mogen vrij hun computers en internet gebruiken, en 's ochtends

krijgen we ook nog een ontbijtje. Zij hebben een soort binnentuintje gecreeerd

met hangende planten en houten flamingo's en reigers. Zo kitsch dat het gewoon

leuk is. Van boven open, dus het klettert regelmatig naar binnen. Het hotel

bevindt zich op 10 minuten  lopen van het historische centrum, dus wat willen we

nog meer.


       


 


Hup wandelschoenen aan en kijken maar. Ook hier is er gigantisch druk verkeer.

Oversteken betekent spelen met je leven. De stoepen staan vol met

verlichtingsarmaturen, zowel voor de afgelopen carnaval (vorige week) als de

komende kerst. De binnenstad is geheel ommuurd met een grote dikke

verweerde wal, eenmaal door de poort kom je in een kleurrijk geheel terecht.

Prachtige, vrij hoge huizen met "Canarische"balkons en arcades, in de kleuren

oker, mat oranje en oxblood red. En natuurlijk weer overal "vendores", die vanaf

hun kraampjes en karretjes van alles aan de man proberen te brengen.


 


 


In de verte de sky-line van het nieuwe Cartagena. En natuurlijk ook weer overal

grote beelden, heel veel van staatslieden, bevrijders en bijvoorbeeld dichters,

zoals Santander, Simon Bolivar, Cervantes, maar ook gewoon voor het leuk.


 


       


Het is allemaal hoog, nauw, robuust, kleurrijk en ongelooflijk druk.

Je kijkt echt je ogen uit! Af en toe pakken we een terrasje of een bankje om

even onze voeten en onze hersens bij te laten komen. Er is een overmaat aan

geluid. Mensen prijzen luid roepend hun waren aan, uit alle winkeltjes schalt

keiharde muziek dwars door elkaar heen, de ijsverkoper heeft een continue

belletje, de broodjes- verkopers slaan met een stok op het deksel van hun kar,

zodat je weet dat hij in de straat is. Honderden toeterende taxi's,

paardekoetsjes, ratelende handkarren.


 


 



We gaan even in onze luxe kamer op bed liggen uitrusten, voordat we vanavond

uit eten gaan. Hier durven we 's avonds niet zover uit de buurt te gaan, zeker

niet door de nauwe steegjes. Vlakbij is een hartstikke leuk restaurant: La Plaza

de Maconda. Alle muren zijn beschilderd met Zuid Amerikaanse taferelen, ook de

pilaren en stukken zoldering, hetgeen een beetje een 3 dimensionaal effect

geeft. Je wordt er gewoon vrolijk van. Om de bediening te roepen, wordt er een

samba-bal op onze tafel gelegd. Dat werkt prima, even schudden en ze komen.

Het eten was heerlijk, alleen de zwart geblakerde worstjes, gevuld met rijst en

zooi, kunnen we nog steeds niet door onze keel krijgen.


 


 


Zondag, 20 november 2011, Cartagena de Indias, Columbia.


Cartagena werd vroeger door de Spanjaarden overheersd, die maakten er een

versterkte havenstad van, om hun geplunderde goud uit Peru en andere

schatten naar Spanje te kunnen vervoeren. Om geen verwarring te zaaien met

het Cartagena in Spanje, werd dit Cartagena de Indias genoemd, omdat het in

West-Indie ligt. De Spanjaarden hier barstten dus van het geld en de rijkdom,

vandaar de prachtige architectuur. Vandaag gaan we al vroeg op pad om de hitte

een beetje voor te zijn. Er is hier een gigantisch fort, wat we willen bezichtigen,

Castillo San Felipe de Barajas. Het is een hele klim naar boven, we lopen al weer

te puffen en te zweten van de hitte. Maar de moeite waard, adelaars vliegen

rondom ons in de lucht, helemaal boven heb je een gigantisch uitzicht over de

stad.


 


 


 


We doen nog wat kruip en sluipwerk door de gangen en dan vinden we het wel

weer mooi geweest. De zon brandt, het is denk ik nu zo'n 38 graden. Het is nog

een flinke tippel naar beneden.onderhand moet je de verkopers van je af slaan.

Roderick blijft stoicijns voor zich uit kijken en reageert gewoon niet. Dus geen

Panamahoed, geen armbandjes, geen T-shirt, geen Cubaanse sigaren voor hem.


     


Beneden op het plein staat wel de juiste verkoper voor mij: met mango's.

Lekker! Dit was absoluut de heerlijkste mango ooit gegeten.


 


 


We wandelen nog een flink eind de stad door. Het is natuurlijk niet alleen maar

prachtig er liggen ook overal zwervers en daklozen op de overschaduwde

plekken. Verder leeft iedereen hier op straat, dat vind ik altijd heel gezellig. Hele

familie's zitten op de stoep, als er iemand staat te vissen, staan er 20 mensen

om heen te kijken.


 


We nemen een verstandig besluit, we kopen onderweg een paar broodjes en

empanada's en gaan dan even in ons hotel uitrusten. Dat was een goed plan.

Net aangekomen in het hotel begint het zo enorm te plenzen.

Na 2 uurtjes wurmen we ons weer in onze wandelschoenen en daar gaan we

weer.

 


 


De bussen hier zijn helemaal opgepimpt, van onder tot boven onder de stoere

decoraties, maar veelal ook met Jezus aan het kruis op de achterkant of

teksten als Dank U Heer. We drinken bij het cafe van Juan Valdez een koffie met

een stuk lauwwarme bananen-walnotencake. Smullen dus! En weer verder.


 


 


Maandag, 21 november 2011, van Cartagena terug naar Santa Marta.


Om 13.00 uur worden we opgehaald, we willen niet in het donker reizen, nu

komen we net met zonsondergang aan, dus dan is het direct daarna donker. We

maken nog een ronde door de binnenstad, bezoeken nog een prachtige kerk en

dan hebben we, denken we, alle plekken in de oude stad gehad. Nog een keer

zo'n lekkere koffie met bananencake bij Juan Valdez en dan is het mooi

geweest. Inpakken en wegwezen.


   


 


 


 


Op straat zijn ze al weer druk bezig met koken voor de lunch. Grote ketels soep

en kokend vet. De terugweg gaat voorspoedig, alleen vanaf Baranquilla is de

bus overvol en zitten we hutje mutje. Voor de poort van de marina worden we

weer afgezet. Wauw, nu voelen we onze voeten wel. Maar me dunkt daat we

onze tijd wel besteed hebben.


Woensdag, 23 november 2011, Santa Marta.


Dinsdag hebben we dus helemaal niets gedaan, we waren uitgevloerd.

Woensdag is Roderick met de watermaker bezig geweest. Ons water smaakte

niet lekker meer. Al 2 eerdere pogingen gedaan, filters verwisseld, gespoeld, het

wordt wel beter, maar we zijn nog niet tevreden. Hij heeft contact gezocht met

onze dealer en die raadt aan om de druk te verhogen. Daarvoor moet voor de

zoveelste keer de hele hut leeggetrokken worden, want de watermaker zit heel

slim weggewerkt en daar kun je dus niet bij. Enige warme zweterige uren verder

hebben we nu weer prima water. Een pak van ons hart. Als we boodschappen

gaan halen, zien we weer een aantal politiemannen op de eerste pontoon

hangen. Er staat een busje bij met het opschrift Policia Criminalista. We kijken

nog eens beter, ligt er een dode man op de steiger, ze zijn bezig hem te

fotograferen en om hem daarna in een bodybag  te pakken. Het is nog een jonge

man, 26 of 28. Daar wordt je wel stil van en toch ook wel wat ongerust. Later

horen we dat hij een toerist uit Bogota was enbij het zwemmen in de baai

verdronken is, zijn familie heeft het zien gebeuren. Dat voelt voor ons

beter, maar het blijft natuurlijk ongelooflijk triest en zielig.

We maken weer een gang langs een tiental pinautomaten om te proberen geld

te pinnen. Iedere keer weer een of andere stomme melding, maar geen geld.

Ten einde raad besluiten we maar geld met de creditkaart op te nemen, dat is

geen probleem, maar de opnamekosten zijn erg hoog, terwijl we niet zoveel

pesos meer willen opnemen, want de tijd van vertrek nadert. Ik laat nog even

luxe mijn schoenen poetsen, die zien er weer als nieuw uit. Dan op zoek naar het

postkantoor om een paar kaarten te posten. Kleinzoon Bart krijgt uit iedere stad

of eiland een kaart, dit keer vallen mijn zusters en broer ook onder die

verwennerij. Nou dat hebben we geweten. 6.600 Pesos postzegels per kaart,

plus dat we uren op zoek geweest zijn om uberhaupt een kaart te kunnen

kopen. Van het bedrag aan postzegels hadden we 6 keer kunnen lunchen met

z'n twee inclusief drankjes. Daar gaat ons budget! Nu hopen dat ze ook nog aan

komen. 's Avonds gaan we Mexicaans eten met John (Celtic Dream) en John

(Tango). Onder het genot van een interessant tafelgesprek met de beide

Amerikanen over allerhand politiek gekonkel (het leek wel de Conspiracy

Theory) hebben we de heerlijkste pikantste gegrillde steak gegeten, die je je

maar kon denken. Wauw!

                                                                luxe vervoer op de steiger.


 


Donderdag, 24 november 2011, Santa Marta, Columbia.


We zijn nu serieus aan het voorbereiden. We willen in een keer doorvaren naar

Puerto Obaldia, op de grens tussen Panama en Columbia. een kleine 3 dagen en

nachten. We moeten het tempo weer even wat opvoeren, willen we nog wat tijd

in de San Blas doorbrengen. Dus nu druk bezig met kaarten en pilots bestuderen,

routes uitzetten, we moeten nog de nodige boodschappen inslaan en een aantal

wassen draaien. Druk, druk, druk dus.


Woensdag, 30 november 2011, laatste week Santa Marta.


Uiteindelijk zijn we veel langer gebleven in de marina van Santa Marta, dan we

aanvankelijk gepland hadden. Maar wat een prettige haven, wat een

behulpzaam en enthousiast personeel, wat een superdeluxe douches en de prijs

is ook nog alleszins redelijk. En nogmaals Santa Marta is echt leuk! De

kerstversiering groeide nog met de dag. Het is sprookjesachtig mooi geworden.

's Avonds komt iedereen dan ook naar buiten en tot laat is het druk, er wordt

gezwommen, er spelen kinderen in het donker op het strand en iedereen wordt

gewoon blij van die mooie kerstversiering. Er hangt een hele vrolijke relaxte

sfeer. De mensen spreken bijna alleen maar Spaans, zijn vriendelijk tegen

ons, proberen ons te helpen en ze geven ons ook echt het gevoel welkom te zijn

in hun land. We hebben niet het gevoel afgezet te worden, maar ze zullen zeker

wel  een duizend pesos op de prijs gelegd hebben. Maar dat mag. Wij zijn zo rijk

in vergelijk met hen. Hoewel als je in de haven kijkt, wat een kapitale schepen er

liggen, daar zijn wij maar armoedzaaiers bij vergeleken.

Van de week werd hier een bruiloft gevierd op het havenhoofd. Wauw, ik denk

dat ons complete jaarbudget eraan op gegaan is, als het niet meer was. Er zijn 2

dagen lang mensen in de weer geweest, er werden feesttenten opgebouwd,

tafels gedekt met wel 4 kleden over elkaar, zilveren onderborden, op iedere tafel

een wit bloemstuk met tientallen dikke off-white rozen, waarvan de bloemknop

wel 10 cm hoog was. Het in aanbouw zijnde kantoor was met zwart plastic

omspannen en daarvoor waren een zestigtal boompjes met witsatijnen kluit

geplaatst. Aan het dak van het toiletgebouw hingen grote zijden pompoenen en

zelfs binnen in het toilet hadden ze bloemstukken bij de wastafels gezet en

rozeblaadjes gestrooid in de doucheruimte.


 


Een groot buffet met glanzende schalen en rechauds, een etagere van 4 lagen,

maat wagenwiel, vol friandises. Er werd een dansvloer gelegd, tijdens het diner

speelde een beschaafd orkestje, wat later op de avond gewisseld werd voor een

bandje met meer dansmuziek. En dit alles voor misschien maar 30 gasten. Het

was echt tot in de puntjes verzorgd. Af en toe liepen we er doorheen met een

handdoek onder de arm om te gaan douchen. Ze hadden vrijwel de hele stenen

pier in gebruik. Leuk om eens toe te kijken.


 


Er liggen hier in de haven dus een aantal zeer kostbare luxe visboten, die worden

de hele week gepoetst en onderhouden, de airco's staan de continue aan zodat

als de eigenaar op vrijdagavond langs komt, alles in orde is. Ze gaan hier echt

weekend vieren. Dat doen ze veelal op de boot. Niet dat ze er mee gaan

varen...nee ze komen met de hele familie en aanhang, met kratten drank,

zakken ijs, enorme koelboxen met eten, radio keihard aan of ook grote

speakerboxen op de steiger. Dan worden de stoeltjes op de steiger gezet en kan

het weekend beginnen. 's Avonds laat gaan ze weer naar huis, dan kan de boot

opgeruimd, afgespoten en gepoetst worden (door personeel uiteraard ) en

meestal komen ze zondag dan weer. Zaterdagmorgen vroeg had ik direct al de

lakens van bed gehaald om naar de wasmachine te brengen, het is halfzeven

'ochtends en ik ga ze op het achterdek eerst even uitslaan. Komen er over de

steiger een aantal heren in Armani broeken en witte vreselijk dure overhemden

op blote voeten langslopen, sommigen met een champagneglas in de hand,

andere met whisky, vlak achter hen kwamen de dames in schitterende

avondjaponnen met sleepjes, fonkelende avondtasjes, met hun Manolo

sandaaltjes in de hand, met hakken van wel 12 cm, uiteraard op blote voeten.

Het is op een "Spaanse"boot een doodzonde om met schoenen aan boord te

komen. Iedereen loopt dus altijd op blote voeten. Dan sta je toch even raar te

kijken. Die waren nog niet uitgefeest. Even later kwam ook de bruid te

voorschijn (weer een andere) in vele lagen ruches. Een paar dames zagen er al

zeer verlopen uit. Maar gezien de hoeveelheid lege flessen en het tijdstip van de

dag, was dat niet zo verwonderlijk. Tja verschil moet er wezen.

Intussen hebben wij niet stilgezeten, we hebben voor 40 dagen eten en drinken

ingeslagen en toiletpapier en keukenrollen, die hele handel moet een plekje

krijgen, maar een gedeelte lag al vol met spullen die we in Curacao ingeslagen

hadden. We hebben ook extra flesjes cola gekocht om af en toe weg te geven,

opblaasballen voor de kindjes, strips aspirine voor de bevolking, potloden en

schoolspullen, en dat komt allemaal nog boven op de tassen T shirts,

handdoeken, kleding waar we al 2 jaaar mee rondvaren. De San Blas eilanden

bestaan uit zo'n 300 eilanden, waar nog Amerikaanse Indianen wonen. Er is niet

veel te koop, behalve vis, fruit en natuurlijk Mola's, een soort handgeborduurde

"kraplappen", bovenstukjes van klederdracht. Vandaar onze hamsterdrift.

Aanvankelijk was het plan om Kerst in Panama te vieren, maar misschien blijven

we wel in de San Blas tot die tijd. We zijn op alles voorbereid. Verder is het hele

schip weer nagelopen, een lik vet hier, een druppeltje olie daar, alles weer eens

los en vast draaien. Alle kleding is weer gewassen, vervolgens worden eerst de

ritsen ingevet, voordat het weer de kast in gaat. Die rotten namelijk binnen de

korste keren helemaal vast. Kleding mag alleen maar hagelschoon in de kast,

anders schimmelt het binnen no-time. De kleding is zout van de lucht, door het

spatwater en anders wel door de liters zweet. Roderick is 3 keer naar de stad

gewandeld met een karretje met 4 jerricans om diesel te halen. Zoals al eens

eerder gezegd, tijd om te vervelen hebben we niet.


 


We liggen met de achterkant naar de steiger, dus met de meeste mensen maak

je even een praatje, Dino, onze scheepsagent komt regelmatig langs om iets te

regelen, te vertellen of te vragen. Hij krijgt dan altijd een kop Hollandse koffie,

de marinero's komen een praatje maken, de mede cruisers, op dit moment een

paar Duitsers, een aantal Fransen, een Australisch paar en een paar Zweden.

Kortom we hebben het erg gezellig. Vanmiddag kwam Ovier, een van mijn

favoriete havenmedewerkers, even afscheid nemen, ik zal hem missen. Iedere

ochtend in het voorbij gaan roept hij: Yvon, Yvon, que tal? Como estas? Hij is

echt altijd vrolijk, altijd een praatje, als hij een van ons ziet lopen, komt hij al in

zijn karretje aangesjeesd om ons een lift te geven of de boodschappen aan

boord te brengen. Dat doen ze trouwens allemaal. Service met een smile!


Ovier  "Como estas, Yvon?"

 


Er is prima bewaking en toezicht. Wachters bij het toegangshek, die echt de

auto's controleren, vragen of de mensen toestemming hebben om de haven te

betreden, die direct opspringen om het hek voor mij te openen als ik op mijn

fietsje aankom. En allemaal zwaaien ze als we in het donker weer terugkomen,

wensen ons goede nacht, vragen of we nog iets nodig hebben. Ongekend.

We gaan regelmatig uit eten, we kunnen de specialiteit van het huis nemen,

drinken beide 2 drankjes, en als de rekening dan komt zijn we meestal in totaal

20-25 euro kwijt. Plus dat de wandeling naar het restaurant en weer terug altijd

door het Kerstwonderland loopt, mooier kun je het niet hebben. Natuurlijk kook

ik ook aan boord. We eten Arepa's, soort gebakken maiskoeken, zoete

aardappelen, bakbananen, papaya's, pompoenen, lulo's, zubloti's. Er is maar een

groot nadeel, alle levensmiddelen zitten hier vol suiker. Ik heb dagen lopen

zoeken voor Yoghurt zonder suiker, nou vergeet het maar, duizend soorten,

maar allemaal met 12% suiker, brood met een hoeveelheid suiker, gevulde

bollen met zoete vulling, zelfs door het meergranenbrood. Jeagh. Maar een fruit

dat je hier kunt kopen. Zoveel soorten, ik heb vaak geen idee wat het is, maar

dat vraag ik dan, rijp geplukt, vol smaak en van enorme afmetingen.


 


Vanochtend de laatste rit naar de markt gemaakt voor allerhande fruit, terwijl

we op de steiger staan te praten, komt er iemand van een andere boot langs of

we videofilm willen krijgen. Hij is zijn boot aan het opruimen. JAAAA, ik wel. Een

hele tas vol hebben we gekregen met originele films en nog een paar CD's. Ik

heb hem maar gauw een luxe 6 pack Club Colombia bier gegeven.

Even later kwam de volgende langs: willen jullie nog ijs (blokjes). Wij kunnen het

niet meer kwijt in de fridge. Okay graag. Dat gaat lekker. Gisteren kwam Dino,

onze scheepsagent, voluit Dino Alfonso Melo Campo geheten, een paar door zijn

vrouw gemaakte Arepa's brengen. Vanmiddag kwam hij de Zarpa brengen,

toestemming om uit te varen van de douane en immigratie, zonder dat mag je

niet vertrekken, maar tegelijkertijd moet je ook binnen 24 uur vertrekken.

Bij het afscheid wilde Roderick hem een hand geven om hem te bedanken voor

zijn goede zorgen, maar nee, dat vond hij niets, hij wilde ons omhelzen, omdat

we altijd aardig voor hem waren, hij aan boord mocht komen, koffie te drinken

kreeg enzovoort. Een Big Hug dus! Naderhand hebben we hem nog een

schrijfmap gegeven met het logo van de film Dinosaurs erop, die ik tijdenlang

voor mijn sollicitatiegesprekken met nieuw personeel gebruikt heb. We legden

hem uit, dat niet alleen de naam overeenkwam, maar dat hij net als een

dinosaurus groot  was in zijn werk. Hij was er helemaal ontroerd van, kon

gewoon niet meer praten. Later kwam hij nog extra langs om nog eens te bedanken.


 Dino Alfonso Melo Campo

 


Niet alles gaat van een leien dakje, gistermiddag kwamen we tot de ontdekking,

dat Rodericks creditcard weer geblokkeerd was. Toen hij het zag, kreeg hij het

bijna aan zijn hart, hij zat gewoon te trillen van emotie. Aangezien wij alles via

een creditcard moeten doen, pinnen lukt gewoon niet, hebben we ze beide nodig.

Bij iedere betaling controleert hij vooraf zijn pincode en nu hebben ze hem toch

weer geblokkeerd. Wij direct via Skype de bank gebeld, kregen direct de juiste

persoon, werden direct naar de juiste afdeling doorverbonden, uiterst vriendelijk

en behulpzaam te woord gestaan. Probleem voorgelegd, dat we morgen weer de

zee opgaan enz, enz. Nou die meneer snapte het helemaal, ging direct van alles

regelen, wij moesten een brief mailen met een aanvraag voor deblokkering plus

kopie paspoort, plus kopie creditpas, plus enz. Tja hoe gaan we dat nu weer

doen. We hebben geen scanner aan boord, dus hebben we foto's gemaakt van

het pasje en het paspoort, deze in de computer gezet en doorgemaild.

Vanochtend vroeg geen werkende creditcard. Grr. Opnieuw gebeld, meneer

snapt het helemaal, gaat er achterheen. Meneer wij moeten morgen het land

verlaten...Meneer gaat het direct regelen, de pincode is gedeblokkeerd het moet

alleen nog langs de afdeling....Hij belt ons keurig terug op ons Columbiaanse

nummer,dus daar mogen we niet over klagen. Alleen vanavond werkte de pas

nog niet. We hopen nu maar dat het tijdverschil in ons voordeel werkt. Zij zijn

morgen al aan het werk, als wij nog in ons bedje liggen. Nu we de Zarpa hebben,

ben je verplicht binnen 24 uur te vertrekken, voorlopig ook niet meer in de buurt

van welke bank dan ook, waarschijnlijk ook geen Internet. We gaan vrolijk

verder.

                                                                       de Zarpa

 


 


Dag mooi, gezellig Santa Marta, we hebben hier een fijne tijd gehad.


We gaan verder met 2011 San Blas