Woensdag, 6 april 2011, van Prince Rupert Bay naar Iles des Saintes.

(15.50 NB x 061.35 WL)


6.00 uur starten we, om 7.00 uur gooien we los. Het is maar een paar uur

varen naar Iles des Saintes, een eilandengroep vlak onder en behorend bij

Guadeloupe, dus weer Frans. De Bess vertrekt gelijk met ons. Aanvankelijk

komen we niet vooruit, we liggen in de lij van de landengte Prince Rupert Bluff,

ik wilde het graag helemaal op zeil doen, maar dat gaat toch echt niet lukken,

dus zetten we de motor bij, die het gelukkig weer prima doet. Tussen de

eilanden in begint het echt te blazen, we gaan van 4 knopen wind in een keer

over op 26 knopen wind. Direct alle zeilen kleiner en de motor kan weer uit. We

hebben een fijne tocht naar Iles des Saintes. Bij de aanloop moeten we even

slinger slanger om de rotseilandjes, dan komen de eilanden Terre de Bas en

Terre de Haut. Het is een prachtige omgeving. Baaien, Bergen, Bomen, overal. 


  


Pain du Sucre

  


De berg op de voorgrond is het Pain du Sucre, het Suikerbrood dus. Deze heeft

zo'n vreemde structuur. Het zijn net versteende bomen. Om 12.30 uur komen

we in de baai voor het stadje Bourg des Saintes, daar gaan we een

ankerplekje zoeken. Dat valt ons dit keer niet mee, het is behoorlijk diep, heel

druk en rotsig. We treffen het niet, het anker wil steeds niet houden,

uiteindelijk vinden we een plekje aan de andere kant van de baai. Met snorkel

en flippers aan duik ik meteen in het water om het anker te controleren, dat is

bepaald geen straf, want het is onderhand al hartstikke heet. Alles Okay!

Dan de rubberboot klaarmaken om het stadje te gaan verkennen. Een

aangename verrassing, alles mooi verzorgd in de verf, overal bloemen, heel

veel artistieke winkeltjes en galeries. En zowaar een vlakke weg. Hee, we

hebben verkeerd geld bij ons, alleen East Caribbean Dollars en hier moeten we

met Euro's betalen. Eerst dan maar pinnen. Pinautomaat doet het niet, grrr,

we wandelen een stuk door, volgende pinautomaat werkt niet, het

postkantoor, waar je geld op kunt nemen, is gesloten. Dat schiet lekker op.


 


  


Bij het VVV geinformeerd, tja jammer, de pinautomaten hebben panne.

Gelukkig komen we Ineke en Lex tegen, die ons op een lekker ijsje trakteren.


Donderdag, 7 april 2011, Anse du Bourg, Iles des Saintes.


's Ochtends direct weer naar de wal, we moeten nog inklaren bij de douane,

dat moet bij de Mairie, het Gemeentehuis, zijn. Le Mairie is een heel pittoresk

gebouw, we gaan achterlangs naar binnen, komen bij een receptie desk, al wie

er komt, niemand. We nemen even een kijkje in de raadszaal, leuk hoor, voor

de toehoorders rijen Ikea klapstoeltjes, voor de belangrijke mensen echte

stoelen. Ik begin maar eens Bonjour te roepen en zowaar roept er iemand uit

een kamertje terug. Gevonden! Daar zitten de beambten achter een tafeltje

met een computer, die ze direct naar Roderick toedraaien, kan hij mooi het zelf

invullen onder hun wakend oog. Dat stelt ook niets voor.


    


  


Daarna gaan we het stadje weer in en raad eens: de pinautomaat doet het!

Het water hier in de baai heeft alle tinten tussen blauw en turquois. En wat zo

leuk is er zwemt een hele troep pelikanen tussen de boten. Op de vissersboten

rusten ze uit, die hebben uit voorzorg al anti-schijtdoeken opgehangen.


  


   


Aan het strand met uitzicht op de baai en de pelikanen bevindt zich een heel

leuk restaurantje, met schilderijen aan de muur, beschilderde lampekappen,

snuisterijen en een uitnodigende menukaart. We besluiten Rodericks

verjaardageten vandaag maar vast op te souperen. Een geweldig idee.


    


We krijgen een schitterend plekje, een paar meter vanaf de zee. Wauw!

Roderick bestelt een cocktail, die als een kunstwerkje gepresenteerd wordt.


   


Daarna een Espece Gargantua, een spies met rundvlees en een met lamsvlees.

We hebben al heel lang geen normaal vlees meer gegeten, we hebben er echt

zin in. En het was ook echt heerlijk, mooi opgemaakte borden, fantastische

ambiance en het meest schitterende uitzicht.

  

   



's Avonds bij Lex en Ineke op bezoek om een potje te Klaverjassen. We gaan

ze nu leren Kraken, wat ze als spel erg leuk vonden.

Op de achtergrond zie je het eiland Guadeloupe liggen.



Vrijdag, 8 april 2011, Anse du Bourg, Iles des Saintes.


Roderick is jarig, dus hem eerst eens lekker verwennen met een ontbijtje met

alles erop en eraan. Heerlijk buiten in het zonnetje. Puur genieten, het is hier

zo mooi, echt zoals je je een baai in de Carieb voorstelt. Helaas is het genieten

niet van lange duur. We liggen vlak voor een aanlegplaats van werkschepen, er

is hier achter een soort gemeentedepot. Er zijn al een aantal  schepen af- en

aangevaren, geen probleem. Deze ochtend wordt het anders, er komt een

tamelijk groot schip, dat niet langszij gaat afmeren, maar loodrecht op de

kade. Hij had duidelijk de pest in, dat wij in zijn route lagen en wilde dat even

op ons verhalen. Het schip komt in volle vaart naar ons toe en vaart over onze

ankerketting heen,  vlak voor onze boeg langs, tussen de ankerbal en de boeg

door. De IDIOOT. Dit was echt een levensgevaarlijke manoeuvre, als onze

ankerketting blijft haken, trekt hij zo ons schip onder water of hij scheurt de

ankerketting uit het schip. Roderick woedend naar buiten, de schipper in het

Spaans/ Creools schelden, Roderick in het Nederlands. We zijn uiteraard direct

ankerop gegaan, maar dan weer een plekje vinden... Net als de eerste keer wil

het anker niet lekker houden. Vijf keer opnieuw op een andere plek geankerd,

anker weer ophalen, anker weer neerlaten, uiteindelijk vlak bij onze oude plek

het anker weer uit. Goed dat we gisteren lekker uit eten zijn geweest, want nu

willen we het schip niet samen verlaten, voordat we zeker weten, dat het het

anker goed houdt. 's Middags komen Lex en Ineke nog een Hollands kadootje

langsbrengen. Een doos ouderwetse drop en een boek Holland in Beeld. Wat

een verwennerij! We drinken samen een borrel met een lekker stukje

ovenvers stokbrood. Toch weer een leuke dag.


  


Zaterdag, 09 april 2011, Iles des Saintes


Vandaag wil Roderick het onderwaterschip goed schoonmaken, vooral de

aanhechting van het roer en de schroef. Hij gaat dit doen met zijn duikspullen

aan, dan kan hij er goed aandacht aan besteden. Er is een duikshop vlakbij,

dus als zijn fles leeg is, kunnen we die direct laten vullen. Het idee is prima, de

uitvoering deugt niet helemaal. Halverwege is dus inderdaad zijn zuurstoffles

leeg, dus hij met de dinghy naar de stad, fles op zijn nek. Fles mag niet gevuld

worden, hij moet eerst opnieuw gekeurd en dan mag hij met het

keuringsbewijs erbij weer terugkomen. Volgende duikshop zelfde verhaal. Dat

schiet lekker op, in St Lucia en Dominica kon het niet, want daar mag je alleen

met een gids duiken en je kunt dus niet je fles laten vullen. Op de Franse

eilanden lopen we tegen het volgende probleem. Goed we gaan hem laten

keuren, waar is een keurstation? Tja, niet op Iles des Saintes, dan moet U op

Guadeloupe zijn. Dat schiet lekker op! Dan morgen maar direct naar Guadeloupe.


  


's Middags komen Ineke en Lex van de Bess nog eenmaal kaarten. Morgen

gaan onze wegen scheiden. Zij gaan verder noordwaarts, zij moeten in juli

weer starten met werken in Nederland, wij pierewaaien door. Even ter

informatie: De dames hebben de heren behoorlijk ingemaakt met kraken.

's Avonds hebben we bij ons aan boord met z'n allen gegeten ten afscheid.


  


  

 

Maandag, 11 april 2011, Iles des Saintes.


Ken je die mop van dat stel dat naar Guadeloupe ging? Ze gingen niet!

Het stortregent aan een stuk door. Met bakken valt het uit de lucht. We blijven

nog wel een dagje hier! We hangen de duikpakken buiten, we hadden ze al

zoet gespoeld, maar nu worden ze kosteloos nog verder schoongespoeld. Het

is altijd moeilijk het zout er zo goed mogelijk uit te krijgen. Voorlopig gaat het

dikke pak van Roderick in de kast. Op een gegeven moment heb ik weer lang

genoeg binnengezeten, ik ga even boodschappen doen met de dinghy. Als ik

met de boodschappen weer bij de dinghy komt, staat er 5 cm water in. Het

blijft onafgebroken hozen. Drijfnat kom ik weer aan boord.


Dinsdag, 12 april 2011, van Iles des Saintes naar Guadeloupe


Tja, nu gaat het echt gebeuren, bij het krieken van de dag gaan we ankerop en

om 7 uur varen we al. Het is nog steeds dichtbewolkt met wat buien, maar niet

zo extreem als gisteren. Dit bewolkte weer kennen we niet. Normaal is het

felblauw, dan komen er wat wolken, valt er een plensbui, daarna schijnt de zon

weer. We hoeven niet zo ver, we gaan naar Pointe -a- Pitre, aan de zuidkant,

zo'n 23 Nm varen. We kunnen Guadeloupe zien liggen. Het heeft de vorm van

een vlinder, de westelijke vleugel is vol hoge bergen en vulkanen en heet

Basse-Terre, het lage land, de rechtervleugel Grande Terre, dit gedeelte is zo

vlak, dat je het vanuit zee nauwelijks ziet liggen. Franse logica zullen we maar

zeggen. Onderweg zien we de ene bui na de andere op Guadeloupe vallen.


vertrek Iles des Saintes                                regen op Guadeloupe

  


We trakteren ons zelf weer eens op een verblijf in een haven. 2 maart hebben

we voor het laatst in een haven gelegen in de Rodney Bay Marina. Sindsdien

lagen we aldoor voor anker. We liggen met de achterkant van het schip tegen

de steiger en de boeg aan een mooring, schip tegen schip. Het is een mooi

verzorgde haven met een splinternieuw douche/toiletgebouw.

Volautomatische toiletten met een ronddraaiende zelfreinigende bril. Een zee

van ruimte. Zo luxe hebben we het hier in de Carieb nog nooit gehad. Overal

winkeltjes en restaurantjes op het havencomplex. Na de formaliteiten op het

havenkantoor, sjeest Roderick ook altijd direct de omgeving door om te kijken

naar een bakker en een supermarkt en komt terug met een kadootje:

Een plak overjarige Goudse kaas! Weliswaar voor Goud(s) geld, maar dan heb

je ook wat. Mjammie, mjammie!


Singing in the rain                                        het toiletgebouw

  


We wandelen samen nog even door de omgeving, Pointe-a-Pitre is een vrij

moderne, grote stad. Rondom de haven zijn talloze mooie winkels. Het ziet er

echt goed uit. Boven verwachting. Een grote moderne supermarkt, waar je in

principe alles kunt kopen. Ook de obligate emmers met verse

varkensstaartjes. De Creolen eten dat graag, deze emmertjes zagen er nog

gecultiveerd uit, maar je ziet ook op de markt grote emmers met bloederig

water met daarin drijvend allemaal varkensstaartjes. We zijn de laatste tijd

ook al stiereballen tegengekomen (wat een grote!), de teentjes van een kip

(daar lopen ze op te knagen), gerookte varkensneusjes, emmers zwarte

worstjes en allerhande zeedieren. Levensmiddelen winkels zijn voor ons een

ware ontdekkingsreis. 's Middags gaat Roderick met zijn zuurstoffles op zijn

nek langs het keuringsstation. Tja, dat kan natuurlijk niet, in juli is pas een

keuringsdag. De man strijkt met zijn hand over zijn hart, de fles ziet er zo

prima uit, hij vult hem voor hem. Maar hij mag het aan niemand vertellen!



Verse langousten                                        verse varkensstaartjes

  


Woensdag, 13 april 2011, Pointe a Pitre, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe.


Het regent, het regent, het regent. Roderick gaat naar de Shipchandler om aan

wat onderdeeltjes te komen. Er is hier echt van alles te koop op

scheepsgebied, de metalen veertjes, waar hij al sinds Barbados loopt te

zoeken, kan hij hier moeiteloos kopen evenals de reservefilters voor de motor.

Nu is hij met iemand bezig om nieuwe kogellagers voor het karretje op de giek

te regelen, hiermee transporteer je het grootzeil over de giek. Het vertoont

wat slijtage. Ik doe andere boodschappen. Er zijn hier best moderne winkels,

toch is de stad echt Antilliaans. Het blijft maar doorregenen, ongelooflijk.

's Avonds gaan we uit eten. Dat is leuk hier, om de haven heen is het heel

druk, dus we kunnen gewoon over straat. Gisteren waren we het ook al van

plan, maar we waren zo moe, dat we lekker naar bed waren gegaan. We liggen

er hoe dan ook heel vroeg in, maar we starten ook iedere dag om 6 uur en

vaak zijn we er ook 's nachts nog een paar keer uit ter controle of gewoon om

sterren te kijken. In de buurt staan een aantal Reizigersbomen", met bladeren

volgens de streken van een kompas. Naarmate ze groter worden, waaieren ze

verder uit. Erg mooi om te zien.


  


Nu wandelen we dus naar het Piraten restaurant, computer mee, dan kunnen

we van te voren nog de email verzenden, de website uploaden en de

weersverwachting ophalen. Daarna gaan we eten. Het restaurant is helemaal

in zeeroversstijl, schatkisten, kanonnen, boekaniers enz. We krijgen een heel

leuk tafeltje in een kleinere ruimte, ramen kennen ze hier niet, alles is open,

een balustrade van dik bamboe, oprolluiken van dun bamboe. Druipende

palmen, glanzende planten om ons heen. En keihard gillende krekels en

kikkers. Net of je midden in de bush zit. Ik dacht in eerste instantie dat er

speakers aanstonden met deze geluiden. Maar het was echt live en

ongelooflijk hard. Roderick had fricassee van langouste, met vooraf een

schotel met Caribische hapjes, waar we samen van gesmikkeld hebben

natuurlijk Banane Flambee toe, druipend van de rum. Ik had bescheiden alleen

2 vleesspiezen, met gegrilde groenten, maar kon het niet eens op krijgen.

En tja, als de menukaart zo gepresenteerd wordt....


     


Donderdag 14 april 2011, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe.


En wederom regen, regen, regen, af en toe onweer erbij, het is wel 30 graden.

Alles is klam in het schip. De locals vertellen, dat het in 2 jaar niet voor

gekomen is dat ze een week achtereen regen hadden. Wij wilden een auto

huren om het eiland te verkennen, maar dat heeft geen zin met dit weer.

Daarbij moeten we nog verder klussen. Als je eenmaal in een haven ligt, moet

alles tegelijk. Er is nu continue 220 Volt stroom en voldoende stromend water.

Dus worden de electrische apparaten opgeladen, twintig handwasjes gedaan,

de bedden compleet verschoond, 3x met een volle tas wasgoed op het fietsje

naar de wasserij gepeddeld, de koelkast ontdooid, extra voorraden ingeslagen.

Hier hebben ze dus heerlijke kaas, verse witlof. En heel grappig, de

diepvriesproducten zijn gemaakt voor Carrefour, die vooral vestigingen in

Frankrijk heeft, maar ook in Belgie. Nu loop ik in de winkel in het verre

Guadeloupe en lees dat er worteltjes of bietjes in het zakje zitten en hoe ze te

bereiden in het Nederlands. Ook de koekjes en meelproducten hebben een

tweetalige opdruk. Voor het eerst weer eens een rol beschuit gekocht,

beschuitje met oude kaas, mmmm. Roderick doet zijn eigen dingen.

Reparaties, onderhoud, lijnen vervangen, de rubberboot eens goed

schoonmaken. Door de regen zie je ook hier overal krabben uit hun holen

kruipen en over straat scharrelen. Maar doordat de luiken nu merendeels

gesloten blijven, krijgen we wel last van de warmte, het zweet loopt in stralen

over mijn gezicht. Goed tegen de rimpels, denk ik dan maar.


   


Vrijdag, 15 april 2011, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe


Het wordt eentonig maar het blijft maar regenen, bui na bui. Toch proberen de

was droog te krijgen, als het 2 uurtjes hangt, is het meeste al droog. Dus

ophangen, weghalen, ophangen, weghalen. Je krijgt er een punthoofd van. We

hebben de hele dag lopen zwoegen met allerhande klussen. Onder bed een,

plekje gemaakt voor Rodericks duikpak, dat is voor deze omgeving veel te

warm, de voorraden weer onder de vloer geborgen, warm dat we het hebben.

Bekaf zijn we. Om 19.00 uur hebben we de was grotendeels droog, dus het

bed weer in elkaar knutselen, opmaken, de rest weer in de kasten stouwen,

he, he, klaar. Wil jij nog uit eten? Tja laten we dat nou maar doen, nu kunnen

we er makkelijk naar toe. Eerst douchen. Onderweg van het douchegebouw

naar huis: plensbui, weer alle kleren nat. We laten ons niet gekmaken en gaan

toch. Er is op 10 minuten lopen een Vietnamees-Chinees-Japans restaurantje.

Nou geen spijt van gehad, wat leuk, het leek wel of we in een televisie-serie

terecht gekomen waren. De Vietnamese baas liep giechelend en met zijn

schoenen klakkend heen en weer te dribbelen, de chefkok, een Fransman met

een koksjack aan en een witte theedoek om zijn hoofd geknoopt, liep rond

met iedereen geintjes makend. Er komen nieuwe gasten binnen, een grote

neger met zijn gezin, die wordt door de kleine eigenaar welkom gekust,

kortom een groot Falty Towers gehalte gemixed met Allo, Allo en het eten was

heerlijk. Bij de rekening kreeg ik nog een glaasje Sake, met op de bodem het

plaatje van een grote naakte neger. En een lol dat ze hadden!


Zaterdag, 16 april 2011, Marina de Bas du Fort, Guadeloupe.


Eigenlijk zouden we vandaag al weggaan, maar we hebben nog weinig van de

omgeving gezien. Het is even droog, we gaan met de fietsjes naar Pointe a

Pitre. Dat is niet zo ver fietsen en in de stad kan ik dan ook met de fiets

verder, want lopen blijft een crime. Het is voor het eerst dat we de fietsen

weer gebruiken kunnen, zoals eerder vermeld is Grande Terre heel vlak. De

wegen zijn nauw met druk verkeer en flink wat gaten, maar het is verder goed

te doen, we hebben weer heel wat Antillianen lol bezorgd, als we met onze

kleine fietsjes voorbij scheuren. Bij de haven worden we direct verwelkomd

door de pelikanen. Ik vind ze toch zo leuk, he.


   


Eerst kopen we een plastic tafelkleed met afbeeldingen van de Caribische

eilanden, ziet er leuk uit en is toch wel erg handig aan boord. Vervolgens

vinden we een stoffenwinkel waar we meters gabardine kopen voor de

bootkussens buiten, die zien er onderhand niet meer uit, en meters anti

muggen klamboe. Dan fietsen we verder naar het centrum, Roderick duikt

direct weer op het VVV af voor een stadsplattegrond en dan storten we ons in

het stadsgewoel.


    


Wat gezellig is het hier, er zit een band op straat te spelen, zo gaaf! Het swingt

de pan uit. En iedereen doet mee, wat een andere wereld!


  


   


Onze fietsjes staan nu wel in een heel mooi decor. We houden even pauze bij

de band en gaan dan verder de stad door. Maar dit was verreweg het leukst.


    


De mensen op de eilanden dragen nog veel klederdracht. Madrasruiten met

witte flubbers. Meestal geel met oranje, de oudere dames dragen blauwig

groen, met een sjaal om hun hoofd geknoopt. Een vrolijke dracht. Deze dames

krijg je bijna niet op de foto, dus nu mijn toevlucht genomen tot deze etalage

poppen. Natuurlijk kijken we ook uit naar de bioscoop, helaas er worden

uitsluitend Franstalige films vertoond. De film Big Momma's in het Frans, in het

Engels lijkt het ons  ook al helemaal niets.


  


De lucht betrekt al weer, we gaan snel op de terugweg. Zowaar komen we

droog aan, lekker, dan gaan we ons installeren op de kuipbanken, kussens

naar buiten, broodje erbij, flessen drinken, boeken. Zo wij zitten! Drup, drup,

drup, Plens! Gauw  weer alle luiken sluiten, kussens naar binnen, broodjes,

boeken, grrrr! Maar ach, dan heb ik nu mooi tijd om de website te schrijven.


Zondag, 17 april 2011, Ilet du Gosier, Guadeloupe


Vanochtend nog naar de bakker om een paar verse broodjes kopen voor de

komende dagen, er liggen ook nog 2 kleine appelgebakjes in de vitrine, doe die

ook maar. 6,40 euro voor die 2 kleine dingen, daar schrokken we eigenlijk wel

van, maar we moeten er eigenlijk ook wel weer om lachen. De prijzen zijn af

en toe niet in te schatten en dan ook nog per eiland zo ontzettend verschillend

in niveau. Dan naar het havenkantoor om te betalen en meteen te informeren

waar dat oerwoudgeluid nu vandaan komt. De mevrouw achter de balie begon

zich meteen te verontschuldigen, dat het de airconditioning van de

appartementen was, die zo piepte. Maar nee, zo bedoelden we het niet, welk

dier gaat zo te keer? De kikkers dus. Ja maar zitten die dan ook in de bomen?

Ja zeker. We hadden namelijk al met een zaklantaarn lopen speuren of we een

beest konden betrappen. Kleine kikkers, maar ze maken herrie of je op een

olieveld met ja-knikkers loopt. Ze fluiten, piepen, squiken met een

onvoorstelbaar aantal decibel. Raadsel nu opgelost! Dan gaan we er

vandoor,dat kost nog wel wat moeite, want de dockmaster had onze

afmeerlijn met een knoop aan de mooringlijn bevestigd. Dat hebben we nog

nooit meegemaakt. Wat een gedoe! We gaan maar een paar mijl verderop.

Voor de stad le Gosier ligt een klein eilandje, waar een heel mooie ankerplek

moet zijn.

Nou mooi is het zeker! Naast het eiland ligt een heel groot rif onder water. Aan

de branding kun je zien, waar het rif begint. Het is echt beeldschoon hier.


   


 


Het is hartstikke druk met boten, dat is niet zo gek, het is de eerste zonnige

dag sinds twee weken en bovendien zondag. Het ligt stikvol met speedboten,

motorboten, dagjes zeilboten en cruisers, sausje van tientallen waterscooters

er over heen. De kinderen peddelen rond in kano's en met bodyboards. Een

gezellige drukte. Ik neem eerst een duik om te kijken of het anker goed

ingegraven is, je kunt op 5 meter nog makkelijk de bodem zien. We kijken het

eerst eens even allemaal aan. 's Middags gaan we samen naar het eiland. Daar

wacht ons echt een verrassing. Hele families hebben zich hier verzameld,

compleet met plastic tafeltjes en stoeltjes, snelkookpannen, barbecues; er

staat een gigantische geluidsinstallatie, kraampjes met eten, de mannen zijn

aan het Jeu de Boulen, er wordt gedanst, oude Oma's staan en zitten te

swingen. Niks op zondag een bezoekje in het bejaardenhuis, gewoon met de

speedboat mee naar de party. Geweldig gewoon. Wat een fantastische sfeer.


 


  


 


We komen nogal wat wrakken tegen op de riffen, af en toe zie je een of twee

masten boven water steken, boten op hun kant liggen. De grote schepen zijn

meestal door een hurricane op de kant geworpen, de kleine zijn gewoon op het

rif gelopen. Ze laten de wrakken gewoon liggen. Hier op het eilandje hebben ze

hem kleurrijk geschilderd. De oever op het vasteland mag ook gezien worden.


  


's Avonds een speciale zonsondergang, de wolken lagen met een platte

onderkant boven op de bergen. Heel typisch om te zien.


 


Tja en dan wordt het volle maan, dat geeft natuurlijk consequentie's.


    


Maandag, 18 april 2011, Ilet du Gosier, Guadeloupe


Om 6.00 uur wil ik al zwemmen, het is zo mooi hier, ik sta gewoon te

stuiteren, maar Roderick slaapt nog en we hebben de afspraak, dat ik niet ga

zwemmen of met de rubberboot op stap ga zonder dat hij het weet. " Roderick

ben je al wakker?" "Ja nu wel!" Okay ik ga zwemmen! Dan een ontbijtje

buiten, de stad Gosier ziet er ook wel erg aantrekkelijk uit, daar ben ik toch

ook wel nieuwsgierig naar. Roderick brengt me met de rubberboot naar het

strand, we kunnen hier makkelijk "beachen", dit is met de rubberboot tot op

het strand varen. Heel vaak kan dat niet door de branding, het steile strand of

de rotsen. Moeder gaat op stap! Eerst op zoek naar een postkantoor, ik heb

wat kaarten geschreven, maar ben nog niet geslaagd voor postzegels. Nou dat

viel niet mee. Dan eerst naar de heuvel verderop, van waaraf je een

schitterend overzicht over de baai hebt. Zoals je ziet, liggen we eigenlijk

gewoon op zee.

                                                                     

  


En dan verrassing: op de heuvel zit het stikvol Iguana's die zich in het zonnetje

zitten op te warmen. Het is net 8.00 uur, als ik weer terug ga, zijn ze daar aan

het grazen. Sommigen zijn toch wel van kop tot staart zo'n 1 meter 50.


  


  


Wat een voorwereldlijke beesten zijn het toch. Dan even de stad in. Midden in

het centrum is de begraafplaats. Dat zien we hier vaak. Bovengrondse

familiegraven in mooie huisjes. Door de rotsstructuur kan er natuurlijk niet

makkelijk gegraven worden. Een moderne kerk er naast met een blauwe

klokketoren, waarvan de voet helemaal beschilderd is.

 

  


Ik heb helemaal mijn dag vandaag, want ik kom bij een winkeltje en daar

hangen dunne jurkjes van mijn gading. Een goedlachse Antilliaanse

verkoopster. Midden tussen de spullen in de winkel even passen, dat is nog

niet zo makkelijk, want intussen is het al heet en alles plakt aan mijn lijf. Ik

kies 2 jurkjes uit, maar ben toch ook nog wel weg van een derde. Op de

terugweg loop ik langs hetzelfde winkeltje en daar valt mijn oog op hetzelfde

leuke blauwe jurkje, dat ik had laten hangen. Toch wel een leukie! De mevrouw

moet er erg om lachen, biedt me meteen een leuke prijs, Okay, ik doe het. Dus

flink gebrast, voor 35 euro 3 jurkjes. Dan nog langs de mangoverkoper. Ik

maak een praatje, voor zover mogelijk in het Frans, met Engels er tussendoor.

Ze denken dan meteen dat ik een Canadeze ben, dus verteld dat ik een

Hollandse ben, uit de Pays Bas dans l'Europe, anders denken ze direct dat ik

van de Nederlandse Antillen ben. Hij helemaal gecharmeerd, roepend

Amsterdam, Rotterdam, Breda. Even later kwam hij me nog achterna hollen

met een mooie mango als geschenk. Vervolgens Roderick weer opgeroepen

met de marifoon om me op te komen halen. Wat een ongelooflijke kleur, he.



's Middags nogmaals naar het strand, prachtig wit poederzand, met

schaduwrijke palmen erom heen. Nu is Roderick even de stad in geweest en ik

ben op het strand bij de dinghy gebleven en heb lekker gezwommen.

En kijk dit is de buit van vandaag.



Dinsdag, 19 april 2011, Ilet du Gosier, Guadeloupe.


Tja het zijn toch wel heel vermoeiende dagen zo, vandaag doen we het wat

rustiger aan. Natuurlijk wel tig keer zwemmen en snorkelen. Ik ben door en

door zout, ondanks dat ik me zoet afspoel. Het water is bremzout, drijven kost

dus geen enkele moeite. Heerlijk. Er komen hier trouwens iedere dag hordes

lange afstandzwemmers met veel geplons langs, zwemmen kriskras vlak voor

de boten langs, sommigen slepen een boeitje met zich mee, om beter gezien

te worden.


Yvonne aan het snorkelen.

 



Woensdag, 20 april 2011, van Ilet du Gosier naar Iles des Saintes

Tja daar gaan we weer, we wenden de steven nu naar het zuiden. In een paar

grote stappen terug naar Saint Lucia en dan vandaar naar de Grenadines en de

Tobago Keys. In juni willen we bij Bonaire zijn om buiten het Hurricane gebied

te blijven. We hebben erg genoten van het gebied rond Guadeloupe.

Om 7.00 uur vertrekken we voor een korte trip naar Isles des Saintes. Om

12.00 uur gooien we het anker uit en in tegenstelling tot de laatste keer hier,

pakt het anker in een keer. We gaan even naar het Wifi cafe om onze

internetzaken te regelen, mails ophalen, website, weerberichten, Roderick zei

al: Ik heb van die kriebelbenen, ik geloof dat ik overal gestoken wordt. Nou ik

ook, volgens mij zat het daar onder de vlooien. Zo gauw we konden weer er

vandoor. De rest van de tijd rustig aan boord gebleven. Plotseling begint het

water over een groot oppervlak te borrelen, ook rondom ons schip, het lijkt

wel of het kookt. Er komt een ongelooflijk grote school kleine visjes voorbij,

maat sardines, waarschijnlijk werden ze bejaagd. Misschien wel een miljoen

visjes in dikke lagen. De jagers hebben we helaas niet gezien.

Ook weer tientallen pelikanen en fregatvogels. Het is een schitterend

omgeving hier.


Vaarwel Guadeloupe                                               Bourg op Iles des Saints

  


Donderdag, 21 april 2011, van Iles des Saints naar Roseau, Dominica.


Om 6.00 uur anker op, het heeft de hele nacht flink gewaaid, daar willen we

van meeprofiteren. Zodra we buiten de eilanden zijn, houdt de wind er mee op.

Motor aan en zeilen bij. Geen wind betekent ook geen golven, dus dat is wel

weer comfortabel. Een lange zonnige dag, waarop niet zo veel gebeurd. Ik

houd me onderweg bezig met wat huisvlijt. Met de hand kussenhoezen naaien

voor de buitenkussens. Het wordt best mooi en per dag krijg ik een hoes af.

Onderweg zien we nog een Portugees Oorlogschip voorbijzeilen, dit is een

heel giftige kwal, in de vorm van een dubbelgeslagen pasteitje, die gebruikt

maakt van een vlies, dat hij als zeiltje recht omhoog zet, waardoor hij door de

wind voortgedreven wordt.

Net als we naar Dominica afbuigen, springt er een grote dolfijn metershoog uit

het water, doet een dubbele salto en een flikflak en verdwijnt weer, wauw!

We willen in Roseau overnachten aan een mooring. Roderick roept Pancho op

over de marifoon en die is zo blij dat we weer speciaal bij hem komen. Hij

komt direct met z'n halfnaakte zoontje in de speedboat aanscheuren. Als

betaling wil hij alleen een blikje bier. Voor de kleine hadden we nog een

kleinigheidje uit de voorraad. Leuk hoor.


   


Alle moorings waren al bezet, maar hij heeft nog een geheim plekje, vlak bij de

kant. Gelukkig weten we van vorige keer hoe diep het hier vlak bij de kant is.

We kunnen de rotsblokken onder het roer zien liggen, maar het is toch  6

meter diep.


    


Vrijdag, 22 april 2011, terug van Dominica naar Martinique.


Wederom bij het krieken van de dag vertrekken we op weg naar Martinique.

Lekker weer, weinig wind. Rustig op ons gemak langs de kust van Dominica.

Vanaf 7.30 uur kan de motor uit en gaan we verder op zeil. Langzaam maar

gestaag vorderen we. Tegen 14.00 uur trekt de wind flink aan, maar uit

voorzorg moeten we de zeilen al reven, want we varen recht op een immens

donkere regenwolk af. Dat was niet voor niets, want we krijgen ineens een

puist wind, alleen nu recht van voren. Onze bestemming Fort de France gaan

we op deze manier niet voor donker halen, we veranderen van koers en gaan

naar St Pierre, in het Noorden van Martinique, waarheen we voorheen al met

de bus naar toe geweest waren. In de baai voor het leuke restaurantje La

Vague gooien we het anker uit. De regen trekt weg, we liggen hier prima.

De bergen van Martinique zijn erg mooi van vorm en lijken wel een fluwelen

bekleding te hebben.


  


  


Roderick gaat direct roeiend naar de kant om ons in te klaren bij de douane.

Die moeite had hij zich kunnen besparen, want het kantoor hier is gesloten tot

dinsdag na Pasen. Eigenlijk hadden we het inklaren achterwege willen laten en

een dagje clandestien blijven liggen, maar zoals het er nu naar uitziet, blijven

we toch een aantal dagen in Martinique. Hm. We zien wel even.


Zaterdag, 23 april 2011, Saint Pierre, Martinique.


's Ochtends vroeg zijn de vissers al druk in de weer met een groot cirkelvormig

drijfnet, met een doorsnede van zeker 30 meter. Ze halen dat meter voor

meter in, waardoor de cirkel steeds kleiner wordt. Op het laatst halen ze de

vissen die in het net verstrikt zitten er een voor een uit. Het zijn voornamelijk

gepen van zo'n halve meter. Vis voorzichtig losgehaald uit het net, wordt bij de

staart gepakt en tegen de rand van de boot gemept. Als je 3 keer hoort

meppen, weet je dat ze een grote hebben. Klaar is Kees!


  


Roderick besluit toch maar met de bus heen en weer naar Fort de France te

rijden om ons in te klaren bij de douane. Ik breng hem naar de kant en ga

vervolgens op zoek naar euro's en boodschappen. Er is een kleine markt en

bepakt en bezakt ga ik terug aan boord.


  


Als Roderick na een paar uur weer gearriveerd is, besluiten we nog een keer

lekker uit eten te gaan in La Vague. Een heerlijk Creools menu voor 14 euro

p.p inclusief rumpunch, vers stokbrood, een karaf water, een uitgebreid

voorgerecht (accra's), Colombo van kip, eigengemaakt ijs en koffie toe. En dan

nu nog met uitzicht op ons eigen schip, wat het nog veel leuker maakt.


  


Happy Bird en Panoramix                                kokosnoten, kokosnoten, kokosnoten

  


Na deze overheerlijke lunch gaan we op bezoek bij Pim en Paula van de

Panoramix, ook een Nederlands schip. Daar drinken we gezellig wat en

wisselen over en weer tips, ervaringen en leesvoer uit.

Onderhand is er al die tijd live music te horen op de marktplaats. Ik ga toch

nog even kijken met de rubberboot. Het is een dansavond voor de locals. In

hun mooiste jurken en op blote voeten wordt er gedanst. Mannen en vrouwen

dansen volgens strikte regels en patronen. Het lijkt wel een live voorstelling

van Sikulu. Zo gaaf!


Zondag 24 april 2011, van St Pierre naar Fort de France.


We starten wat later, het is regenachtig, bewolkt en warm. Roderick voelt zich

niet zo lekker. Om 10.00 uur zijn we anker op en varen voornamelijk op de

motor plus zeil naar Fort de France, waar we om 13.15 uur voor anker gaan.

We liggen daar heel beschut en rustig, hoeven niets meer te bezoeken of

te zien, dus verder met een boek en een drankje buiten op de bank. Het lijkt

wel vakantie.


Maandag, 25 april 2011, van Fort de France naar Sainte Anne, Martinique.


6.30 zijn we al weer ankerop en onderweg naar Sainte Anne, in de Zuid Oost

punt van Martinique. In de Spaanse tijd heette het nog Santa Anna. Mijn

moeder heette Anna, toch wel leuk om deze baai alsnog met een bezoekje te

vereren. Bijna de hele tocht hebben we een stevige wind tegen, dus wederom

de motor erbij aan. Kunnen we mooi onderweg de watermaker aanzetten, die

werkt trouwens als een tierelier. Tot nu toe geen enkel probleem.

Om 12.30 uur komen we de baai binnen, wauw, wat is het hier mooi! Stikvol

schepen, maar genoeg ruimte om te ankeren.


  


Roderick maakt de rubberboot direct weer klaar, zodat ik een rondje om kan.


  


Helaas weet de regen ons ook weer te vinden. Waarom ze dit het droge

seizoen noemen is me nog niet duidelijk. We doen niet anders dan de luiken

open, spullen naar buiten, splet, naar binnen rennen, alle luiken weer dicht, alle

kussens en spullen weer naar binnen gooien. 10 minuten later in omgekeerde

volgorde.

                                                       Kerkplein met Tamarindebomen.

  


Dinsdag, 26 april 2011, Sainte Anne, Martinique.


Het waait flink, ook heel wat buien, maar toch 30 graden. We willen toch even

naar de stad. Dus netjes aangekleed in de rubberboot, binnen 3 golven zijn we

al zeiknat. Dat droogt al wandelend wel weer. Wat een leuk stadje. We

belanden bij de plaatselijke markt en gelukkig heb ik wat kruiden nodig. Dus

lekker even snuffelen daar. Een vriendelijke Creoolse verkoopster. Ik koop

Curry-, Colombo- en Rotikruiden. Kijk ik wat er op het etiketje staat: Monique

en Mirella. Dus ik vraag: wie is Mirella? Ja, dat is mijn dochter, antwoordt de

Creoolse. In le Pays Bas, dans l'Europe woont mijn dochter Mirella.Tja, dat is

natuurlijk dubbelleuk.


  


We wandelen nog een stukje door het stadje, overal in de Carieb lopen kippies

door de stad en over straat, en gaan dan weer gauw richting steiger, want de

volgende bui dreigt. Hij dreigde niet alleen, hij nam ons ook weer te pakken.


   


  


Woensdag, 27 april 2011, Sainte Anne, Martinique.


We blijven nog maar een dagje liggen, de regen weet niet van ophouden, het

valt echt met bakken uit de lucht. We hebben een paar opvangbakken

neergezet, binnen een mum van tijd staan die vol water. Alle zoute kleren zijn

nu weer uitgespoeld, de handdoeken gewassen. Ik hang alles over de

zeerailing, dan kan het nog mooi naspoelen.


  


  


's Middags wordt het even minder, we gaan snel naar de wal, we moeten nog

langs de apotheek. Het zit mee, de apotheek snapt wat we nodig hebben en

we zijn zo klaar. Het is overal een natte bende, maar de zon komt door en dan

droogt het weer snel. Nog even een leuke winkel bekijken, snel een glaasje op

een terras en dan weer hard terughollen naar de dinghy, want het begint weer

te spetteren.

                                       Broodvruchten door capt. Bligh (Bounty)naar de West Indies gebracht.        

  


   


Wederom doorweekt komen we terug. Vanaf dit moment stopt het helemaal

niet meer met regenen. Flinke hoosbuien met windvlagen, continue door.

Overal in de Carieb regent het zo. In alle websites van bevriende cruisers

wordt het vermeld, in de Dominicaanse Republiek, Puerto Rico, Trinidad,

Dominica, Martinique, Guadeloupe, kortom overal regent het pijpestelen.

Roderick gaat proberen het log weer werkzaam te maken, daartoe haalt hij

het logradertje uit de bodem van de boot, hiermee wordt de snelheid door het

water aangegeven. Door aangroei van schelpjes en krabbetjes, wat razendsnel

gebeurt in dit warme water, werkt het regelmatig niet meer. Dit keer komt er

ook een piepklein inktvisje mee. Zo schattig, zo groot als een duimnagel, kruipt

hij met zijn 8 armen razendsnel over Rodericks hand. Alsof je naar een Disney

tekenfilmpje kijkt. Naarmate hij langer op zijn hand zit, wordt hij paarser.

Onze eigen Octopussy! 


   


Donderdag, 28 april 2011, terug naar Rodney Bay, Saint Lucia.


Het hoost en hoost en hoost. De lucht is loodgrijs, dikke vette wolken. We

vragen de weerberichten op, die zien er niet best uit. We luisteren

verschillende weerberichten af op de VHF en de SSB radio. De regen zal

voorlopig nog wel blijven. Dan vertrekken we toch maar naar St Lucia, daar

kunnen we in de haven van de Rodney Bay Marina liggen. Dat is ongeveer 5

uur varen. We gaan anker op in de regen, maar richting St Lucia is de lucht een

stuk lichter. Dus wie weet. Door de regen is het zicht beperkt en we varen door

een mijnenveld van visnetten. We moeten echt sla-om varen om niet in de

lijnen verstrikt te raken. Geleidelijk aan klaart het op, de dikke wolken blijven

op de hoge bergtoppen van Martinique hangen. Uiteindelijk hebben we een

heel aangename zeiltocht met 20 knopen halve wind. Net als we naar Rodney

Bay afbuigen, weet de regen ons weer te vinden. We moeten stapvoets varen,

we kunnen ternauwernood door het regengordijn heen kijken. We varen heel

langzaam over de ankerplaats en dan het kanaal op naar de haven. Daar

wacht ons een hartelijke begroeting. Vanaf een bootje, Mothers Blessing,

worden we al hartelijk welkom geroepen door een Rasta:" Hey, Happy Bird,

How are you?". Bij het afmeren komt de Dockmaster helpen:"Hi Guys,

Welcome Back", dat is nog eens leuk binnenkomen. Vanaf dit moment is het

geen moment meer droog geweest. De buien worden nog heviger er komt nu

ook onweer bij. Blij dat we in de haven liggen. En zowaar hebben we een

redelijk goede Internet ontvangst. Dat hebben ze echt in de tussentijd

verbeterd.

We brengen de avond lui door, ieder achter zijn eigen laptop. Roderick heeft

allemaal stripboeken op zijn computer staan en die zit lekker te lezen. We

hebben nu natuurlijk ook energie genoeg, omdat we aan de 220 Volt van de

haven liggen. Ik laat me ontvallen dat ik eigenlijk wel eens zin heb in een

zak patat frites. Dus in de stromende regen weet  hij ook nog bij het Thaise

restaurant op het complex kipsate met frites te scoren. Smullen voor de buis.

Voorlopig amuseren we ons wel.


  


vrijdag tm Zondag, 01 mei 2011, Rodney Bay Marina, St Lucia.


Er vallen nog steeds niet voor te stellen bakken met regen uit de lucht. We

blijven dus nog maar even liggen waar we liggen. Heel af en toe is het 20 tot

30 minuten droog, dan sjeesen we naar de winkels, wachten daar weer en

spurten dan naar het volgende. Maar ladingen kleding zijn zeiknat. Het regent

af en toe in, omdat we een luik op een kiertje hadden staan. De straten staan

vol water, er drijven bomen, stronken en struiken in de haven. De sloepen van

de rasta's staan vol water, iedereen loopt de hele dag met emmers te hozen,

de guards dragen flatteuze gele regenponcho's, de restaurants zijn leeg, de

shops zijn leeg, iedereen blijft zo veel mogelijk binnen.

De buienvoorspelling van Passage Wheather geven een soort jaren 60

psychedelisch design weer. Per uur zie je de buien overtrekken. Lichtblauw

lichte regen, donkerblauw zware regen, groen heel heftig, geel noodweer met

stortbuien. Zo te zien kunnen we nog een week vooruit hiermee.


  


Wij komen de dagen toch wel door, we klussen wat, doen nuttige dingen, we

waren van plan de boot weer eens goed op te ruimen, alle halfwarme

kledingstukken ook onderdeks, maar dat hoort tot de onmogelijkheden, omdat

de luiken en de deur niet open kunnen. Verder hebben we continue kleding te

drogen hangen, af en toe ook een paar kusssens. Vrijdag heeft Roderick voor

mij een afspraak gemaakt voor een Full Body Massage in de Health Spa hier op

het complex. Wauw wat lekker. Al mijn spieren voelen weer aan als

elastiekjes. Onderhand heeft hij met een popnagel tang nieuwe popnagels

gezet in het lummelbeslag aan de mast.


  


Zaterdag kwamen we Winnifred en Alex weer tegen van de Caol Ila. Zulke

aardige mensen. Ik nodigde ze uit voor een drankje bij ons, maar zij kwamen

met een tegenvoorstel om mee te gaan naar hun huis en daar wat te drinken.

Zij wonen in Londen, hebben sinds kort hier in St Lucia een huis en hun

zeiljacht hier in de Rodney Bay Marina liggen. Okay wij mee met hun auto, in

onze korte broek en slippertjes. Komen wij bij hun huis, nou niet te geloven, zo

mooi. Echt het mooiste huis wat ik ooit gezien heb. Boven op de rots, hoog

boven de oceaan, laag en eningszins rond gebouwd, ramen tot op de grond,

geen plafonds, maar rechtstreeks onder de kap, verschillende dakconstructies

in elkaar overlopend, metersgrote fans diep in de nok ronddraaiend. Alles wit,

minimalistisch ingericht, buitenterras, zwembadje. Overal zicht op de oceaan.

Zo prachtig. Geen enkele foto, het begon weer te gieten en daarna was het

donker, maar zo mooi! 's Avonds hebben ze ons weer teruggebracht naar de

haven, terug naar ons eigen stulpje. Ik denk dat ons totale schip wel in hun

halletje zou passen. Gezellig was het.

En nu is het zondag en raad eens....het regent, het regent en het regent. Aan

een stuk door.  


   


Wij wilden vanavond in het kleine restaurantje op Pigeon Island gaan eten,

Winnifred en Alex zijn daar nog nooit geweest, dus vragen wij of ze met ons

mee willen gaan. Dan gaan we met onze dinghy. Maar gezien de stortbuien

zien we liever van dit plan af. We spreken af om met zijn vieren bij de Indier te

gaan eten in Rodney Bay. Daar kunnen we met de auto naar toe. Het is vlak

bij. Ze komen ons ophalen, maar voor we naar de parkeerplaats kunnen gaan,

hoost het al weer. Ze komen snel aan boord, je bent in een mum van tijd

doorweekt. We drinken een lekkere port vooraf. De laatste fles uit onze

voorraad. We hadden een aantal heel mooie en heerlijke flessen oude port

gekregen, toen we vertrokken. De Spices of India is een nieuw, ruim en mooi

ingericht restaurant, hoge plafonds een sfeervolle ambiance. Het eten was

fantastisch. Toen we wilden betalen, nam Alex de gehele rekening, wij

werden getrakteerd. Tjee, dat was helemaal niet de bedoeling, maar erg lief.

Het was wederom een heel gezellige avond.


  


Hierna zakken we verder af naar het Zuiden.

Klik hier voor het vervolg op St. Vincent & de Grenadines