Vervolg tocht 2008, Dover
 
Woensdag 17 september 2008
 
Als je in Engeland bent, moet je natuurlijk je kans grijpen om een
heerlijke hete curry te eten. Dat hebben we dus gisteravond gedaan in de
Ligt of India.  Ik een curry madras en Roderick een vindaloo. Hadden we
tenminste alletwee de tranen in onze ogen en een lekker warme buik.
Vandaag gaan we Dover Castle bekijken. Michael heeft al geadviseerd,
daar veel tijd voor te nemen. Zoals het een echte burcht betaamd, ligt het
dus boven op de berg, dus eerst er naar toe en dan nog naar boven.
Onderweg komen we langs de ruine van de Old St James Church,
 
   
 
Daarna volgen we de Castle Road naar boven, hijg, hijg...
 
   
 
Dover Castle is een enorm complex. In de rotsen eronder is een uitgebreid
tunnelstelsel gegraven, waar ze aan begonnen zijn tijdens de oorlog tegen
Napoleon, maar dat vooral tijdens de 2e wereldoorlog gebruikt werd, door
Admiraal Ramsay en zijn Wardepartment. Hij was de man die ervoor
gezorgd heeft dat 350.000 soldaten, zowel Britse als Belgische en Franse,
die in Duinkerken in het nauw zaten, geevacueerd zijn. Verder had hij ook
een groot aandeel in de landing op Normandie in 1944. Als eerste hebben
we de ondergrondse tour gevolgd. Dit duurt een uur, in de gangen hebben
ze door audiovisuele effecten, de sfeer van die tijd gecreeerd.
 
    
 
Er staan bedden, brancards, bordjes met eten, zelfs de etensgeur wordt
ingeblazen. Als je door de gangen loopt, hoor je de vliegtuigen overvliegen
en bij de inslagen gaat het licht knipperen. Je krijgt een kijkje in de
commandoruimte, de telefooncentrales, enz. Heel interessant, je krijgt
echt wat meer inzicht, wat een werk daar verzet is. De tour eindigt
natuurlijk in de souvenirshop. maar we hadden niet zo'n behoefte aan
een mok van Winston Churchill, wel aan koffie.
 
   
 
   
 
Op naar de volgende bezienswaardigheden, heuvel op, heuvel af, trap op
trap af. Op de rechterfoto, staat rechts de vuurtoren,  gebouwd door de
Romeinen. Het linker gedeelte is de kerk St Mary-in-Castro. Daar konden
de legioenen de kerkdienst bijwonen. Belangrijke mensen hebben hun
eigen zitplaats met kussentje. Ik dus ook.
 
 
 
 
 
Okay het volgende gebouw, the Great Keep, het is toch niet te geloven
hoe ze al die brokken steen boven gekregen hebben.
 
       
 
en overal wenteltrappen, het lijkt wel of we in een schilderij van Esscher
lopen. Verder nog een presentatie bijgewoond over de aanval van Louis
op Dover om king John af te zetten en tenslotte ook nog een rondgang
gemaakt door het Princess of Wales Royal Regiment Museum. Dat wilden
we eigenlijk overslaan, maar was erg leuk om doorheen te lopen. Die
Engelsen hebben toch werkelijk met iedereen oorlog gevoerd.  
 
   
 
  
 
En toen waren we echt bekaf, weer helemaal terug, boodschappen doen,
eten, over en uit.
 
Donderdag 18 september
nog een dagje Dover
 
Vandaag schoon schip maken, boodschappen doen, dit keer op het fietsje,
linksom om de rotonde, dan voel je je echt een waaghals.
Verrassing de engelse pond kost nog maar 1,26 euro, dat valt weer mee.
Morgen moeten we om 6.00 uur vertrekken, maar dan kunnen we de
haven niet uit, dan zit de deur nog dicht. Dus vannacht om 3.00 uur het
schip omgevaren naar de wachtsteiger in de getijhaven , weer even naar
bed en dan gaat het wekkertje alweer.
 
Vrijdag 19 september
 
Vertrek uit Dover richting Brighton, 60 Nmijl verder naar het westen.
 
   
 
Prachtig helder weer voor een tocht tamelijk dicht onder de Zuidkust.
Mooier konden we het niet treffen. Na een paar uur passeren we
Beachy Head en de Seven Sisters, allemaal prachtige krijtrotsen.
Langzaam zeilen we er voorbij, echt wonderschoon.
 
    
 
  
 
's Avonds om 19.00 komen we aan in Brighton, een in vroeger tijden zeer
bekende badplaats, een soort kurort voor de rijkelui. De haven staat
overal goed aangeschreven. Nou wij vonden het dus helemaal niets. De
aanloopboeien ontbraken, het zag er haveloos uit,  ik wilde graag in het
mondaine gedeelte uit eten. We hebben ons er zelfs nog netjes voor
gekleed... Op wegnaar de boulevard moesten we door een complete
afbraakbuurt, door een donkere parkeergarage, door stegen en tunneltjes
waar half Engeland had staan pissen, dus we zijn terug gegaan, hebben bij
een chique Indisch restaurant een prima curry gegeten en zijn weer aan
boord gegaan.
31 pond durven ze dan nog als havengeld te vragen. Daarbij waren ze nog
niet vriendelijk ook. Lekker meteen weer weg.
 
Zaterdag 20 september
Van Brighton naar Guernsey
 
 
We kunnen pas om 9,00 uur vertrekken, het is laagwater en we raken nog
met de kiel de grond. Het is wederom prachtig weer. Er is weinig wind, dus
gaan we vandaag de gennaker gebruiken, ( een bijna 100 vierkante meter
lichtweer zeil, een a-symetrische spinnaker), dat is altijd een hoop werk
om die te hijsen, dus hebben we al het voorbereidende werk al in de
haven gedaan. We gaan vandaag in principe naar Portsmouth.
 
  
 
We hebben uren heerlijk gevaren, onderhand hebben we zitten rekenen,
dat we onze bestemming niet voor donker konden bereiken. In principe
varen we nooit een onbekende haven in, als het al donker is. Tja wat gaan
we dan doen. Roderick zijn oogjes begonnen al te glimmen: als we nou
eens vannacht doorvaren, dan gaan we door naar Guernsey. Het is niet zo
koud. De weersverwachting is prima. Okay, doen we. Onderhand alles
uitgerekend of het met de getijden kon, enzovoort en dan op weg. We
moeten wel weer het Kanaal terug oversteken. In totaal wordt het een
tocht van 120 Nm, zo'n 220 kilometer. En we gaan echt om beurten
slapen, 3 uur op en 3 uur af. Prima plan dus, alleen liep het iets anders. We
hadden in gedachten een rustig romantisch tochtje onder de sterrenhemel
op een maanverlichte zee. Alle verwachtingen ten spijt, begon het erg te
waaien, een dikke windkracht 6 met uitschieters van windkracht 8. Tot
overmaat van ramp, had de lijn van de gennaker ons boordlichtje eraf
getrokken, en dat hebben we echt nodig 's nachts. Niet dat wij er iets door
kunnen zien, maar alle schepen hebben een voorgeschreven verlichting.
Van voren zie je alleen wit licht, plus aan de ene zijkant een rood lampje
en aan de andere kant een groen. Aan de achterkant alleen een wit
heklicht. Aan de lichten die je dus ziet, kun je uitvogelen welke kant een
schip opvaart. Er zijn natuurlijk geen wegen, dus alle schepen varen kris
kras door elkaar. Roderick ging aangelijnd op de punt zitten om, onder het
zeil door, het boordlichtje te monteren. Met zijn voeten buiten boord, in de
golven hangend. En ik in die tijd proberen het schip zo rechtop mogelijk te
houden door de golven heen. Na een half uur was de klus geklaard,
Roderick drijfnat en trots op zichzelf. Droge kleren aan en verder.
Onderhand ging de zon al onder.
 
 
 
Normaal gesproken gaat dan ook de wind liggen. Nu dus niet.
De wind werd erg hevig en de stroom draaide onderhand naar vloed, dus
tegen de richting in, daardoor werd de zee een kookpot. Je hotsebotst
over de golven en soms de golven over ons. Heel onprettig dus. Je suist
met een rotvaart door het donker en bent gefocust op ieder lichtje.
Van slapen kwam dus helemaal niets, we hebben ons echt de nacht
doorgeworsteld en tot slot moesten we in het donker ook nog een 50 km
brede Shippinglane oversteken. Het was beredruk. Wel 30 grote
vrachtschepen, die op ons afkwamen. Heel spannend soms. We waren
bekaf.
 
Zondag 21 september
Op zee
 
Maar eens komt diezelfde zon weer op en wordt de wereld weer een stuk
leuker. Dat is echt mijn tijd, ik vind het altijd weer fantastisch als de
wereld weer ontwaakt. Roderick dus slapen en ik verder. We moeten nu
nog een heel groot stuk, meer dan twee uur, langs een gebied, waar ze
alle explosieven en wapenzooi uit de 2e wereldoorlog in zee gedumpt
hebben. Als je precies langs de rand vaart, kun je erlangs; er zijn een
groot aantal van die gebieden. Maar zoals jullie merken, is ook dat goed
gelukt. Deze laatste uren waren weer heerlijk zeilen, de stroom was weer
gedraaid, (iedere 6 uur gaat die hele zee dus weer de andere kant op, de
eb en vloed) en nu hadden we weer stroom mee en gingen als een speer.
Je raakt toch altijd weer onder de indruk van die enorme natuurkrachten.
Roderick ook weer aan dek, in de verte konden we de contouren zien
van de eerste eilanden. Dan moet je nog wel een paar uur varen.
De aanloop naar Guernsey is heel lastig, het is heel nauw, met rotsen
onder water, dus je moet heel precies een koerslijn volgen. Dat is
makkelijk gezegd. Er is in het Kanaal altijd heel veel stroming en tussen
die eilanden helemaal. Het verschil tussen eb en vloed is 8 meter. Het
kolkte en kookte.
We moesten precies 198 graden varen, maar het schip slingerde van 174
naar 228. Heel hard werken dus voor Roderick.
 
 
 
We hebben stroomversnellingen, draaikolken en van alles gehad en dan
moet jeook nog 2 torens in lijn houden, aan de juiste zijde passeren,
een groot schip ontwijken enzovoort. En dan ineens ben je in de haven,
alle geweld voorbij. Overal liggen bootjes aan moorings en wij moeten de
Visitorshaven opzoeken. Daar liggen we nu dus en het is fantastisch leuk.
We zijn heel vriendelijk ontvangen en liggen op een leuke plek. We zijn dus
apetrots op onszelf ( en heel moe). Langs de havenmeester,
douaneformulier invullen, kopje koffie en een portje (hij is heerlijk, Netty)
om te toasten en dan rollen we ons bed in. Opruimen doen we morgen wel.
 
 
 
We starten een nieuwe pagina in Guernsey.