Dinsdag, 12 februari 2013, Whangarei, Norsand Boatyard.


Nou we hebben een flinke kater na die rotdag gisteren, maar we kunnen er nu toch

niets meer aan veranderen en het schip moet klaar, dus we gaan er  hard tegen

aan. Eerst maar eens de staalboer bellen. We hadden een "neusje" besteld voor op

de boeg, als wij de grote ankers ophalen, gebeurt het wel dat door de golfbeweging

het anker met de punt tegen de boeg slaat net voordat hij helemaal bovenaan is.

Onderhand zitten er al wat putjes in de boeg, dus nu laten we van roestvrijstaal

een soort beschermstuk maken. We hadden er al over gesproken en er was al

iemand langs geweest, alleen zijn ze ons verder vergeten. Jack komt langs om van

golfkarton eerst een mal te maken.


 


Roderick is intussen aan het schilderen van het onderwaterschip begonnen. We

hadden van de Inish de tip gekregen om een zakje cayennepeper door de

antifouling te roeren, dan zouden de mosselen zich niet hechten, dat zouden ze ook

al niet moeten doen, vanwege de antifouling, maar wij weten al beter. En ach baat

het niet, het schaadt ook niet. Dus gaat hij aan de slag.


   


Ik bemoei me niet met verven of schuren, ik probeer zo veel mogelijk de andere

dingen allemaal te regelen. Alle kampeerspullen uit sorteren, de was doen,

boodschappen halen in de stad. Het blijft lastig dat we iedere keer natuurlijk ladder

op en af moeten, maar verder ervaren we het leven in ons schip weer als luxe, na

ons tentje. 's Avonds gewoon het licht aan, de grote koelkast, de radio aan, aan de

grote tafel zitten en dan ons bed met die dikke binnenveringmatras. Hmmmm.

Verder loop ik al 4 weken te klunsen met mijn hand, op een of andere manier is

mijn duim uit de kom geschoten of zo, in eens voelde het alsof hij los zat, nu zit hij

volgens mij weer op de goede plaats, maar ik kan er niet zoveel mee, het doet zo

verrekte zeer af en toe. Ik probeer hem zoveel mogelijk te ontzien en zo

langzamerhand gaat het wat beter. Mijn hele leven al last gehad van stomme

gewrichtsbanden. Het wonen op de werf heeft ook zijn leuke kanten, we zitten

eerste rang als ons buurschip, dit grote vissersschip te water gelaten wordt.



Over de volgende dagen niet zoveel te melden, we zwoegen door. We willen

volgende week het water in. Woensdag gaat de tweede laag antifouling erop,

zondag de derde laag. Tussen de bedrijven door wordt de zijkant in de was gezet.

De bovenkant van het schip doen we wel als we weer in het water liggen. Het schip

wordt erg vies, we liggen op de werf en iedereen is aan het schuren en zagen en

worden veel zware machines gebruikt, er rijden zware vrachtauto's over het gravel,

heel veel stof warrelt er dus rond. De staalboer komt een paar keer langs om weer

opnieuw een hoek te meten of te passen. We rijden honderd keer heen en weer om

een speciale wartel te kopen, een nieuwe fles wax, een bundel kwasten, nog meer

verfbakjes, maar het eind komt in zicht. Intussen nog even langs de tandarts om

een vulling te laten repareren, 180 NZD, voor het bedrag van 5 vullingen had ik dus

in Nuku Hiva een complete operatie met nazorg, ziekenhuisverblijf foto's en alles.

Dat is nogal een verschil in prijs. Zaterdag zijn we bij de Town Basin Marina

langsgegaan, daar was een cruisersswap, een tweede? hands spullen verkoop

bijeenkomst. Maar als je ziet, wat sommigen nog durven verkopen, echt oude

meuk, wij zetten meestal de spullen die we niet meer nodig hebben in het

havenkantoor met een briefje erop, dat wie het kan gebruiken het mee mag

nemen. We gingen alleen even kijken voor de gezelligheid, worden we door iemand

aangeroepen: Hee, Happy Bird, dus even een praatje maken. Heeft hij toch een heel

mooi bordspel van Master and Commander, the far side of the world staan. Goh,

wat leuk! Mooie uitvoering! Nee we kopen het niet, we hebben nog een koffer vol

spellen. Maar het is wel mooi en voor een prikje. Nee we doen het niet, het is weer

een sta in de weg en we hebben al geen ruimte meer. Drie keer weggelopen en je

raadt het al, toch gezwicht, gisteravond hebben we het spel even gespeeld om uit

te proberen. Hartstikke leuk.


 


's Avonds was er op de werf een gezamenlijke barbecue georganiseerd, volgens het

systeem, wat hier altijd toegepast wordt. Je eigen vlees etc voor de barbecue

meenemen, je eigen borden, bestek en drinken en een schotel maken om te delen.

Dat is altijd heel gezellig en er is op deze manier een grote variatie in eten. Zelf had

ik een grote pan gekruide rijst gemaakt, gekookt met stukken pompoen, rode

pepers, dadels, uien, abrikozen en alles wat er nog over was. Het was erg lekker

geworden, een beetje Marokkaans leek het. Anderen hadden rauwkost en

aardappelsalades meegebracht, een appetizer plankje met brie, rauwe groenten en

dipsaus en weer een ander Amerikaanse pannekoekjes met vruchtengelei en

slagroom als nagerecht. Nou dat is toch smullen en hartstikke gezellig. Ik vind het

een machtig leuk systeem. De afkorting BYO wordt overal gebruikt, het betekent

Bring Your Own. Het blijkt dat degenen die op hun boot wonen ook de

barbecue prive mogen gebruiken, nou daar hebben we meteen de volgende dag

gebruik van gemaakt. Niets zo lekker als koteletjes van de barbecue, wat rijst van

de vorige dag in aluminiumfolie pakketjes erbij, een bakje koolsla uit de winkel erbij

en klaar is Klara. Nu is Roderick al vroeg in bed, die was afgeknoedeld en ik ben de

nog de website aan het bijwerken. Morgen, maandag 18/2, weer een drukke dag,

de staalboer komt het neusje monteren, de "rigger" komt onze verstaging

controleren, we hopen dat ons grootzeil inmiddels klaar is, dan kan ik dat in Opua

ophalen, dat is ook anderhalf uur verderop, dus als ik dat doe, scheelt het Roderick

weer een halve dag. Verder gaan de stutten onder het schip vandaan en komen we

weer in de singels te hangen, zodat Roderick de vrijgekomen plekken kan schuren,

in de primer zetten en drie keer in de anti fouling. Als alles dan goed gaat, hopen we

dinsdagmiddag weer in het water te gaan. Er mag niets misgaan, want we moeten

met hoogwater het water in en als er veel tegen zit, zijn we te laat en wordt het op

een andere dag. We worden met een trolley de schuine helling afgereden, heel

langzaam met behulp van kettingen aan shovels, maar het kritieke punt is altijd de

hoek op het moment als je het water in gaat. De kiel steekt 2 meter en er moet

natuurlijk vermeden worden, dat deze de grond raakt.

En dit is op het moment ons uitzicht uit het raampje, niet verkeerd toch?



Maandag, 18 februari 2013, Norsand Boatyard.


De rigger is langsgeweest, heeft de verstaging compleet gecheckt, dit keer is hij

de aangewezen persoon om de mast in te gaan om alle aansluitingen en blokken te

controleren. Het wegneembare stag vertrouwde hij niet, dat heeft hij meegenomen

en op de werkbank nagekeken, maar ook dat is nog helemaal in orde. Alleen de

terminals, dat zijn de verbindingsstukken naar het dek zijn aan vernieuwing toe.

Verder is de verstaging prima in orde.


 


Jack kwam het roestvrijstalen neusje monteren, daar was ook nog wat hulp voor

nodig van Roderick, die helemaal opgevouwen zit in de ankerbak.


 


Het is een heel mooi neusje geworden. De stutten zijn verplaatst, we hangen weer

in de singels, de laatste plekjes kunnen bijgewerkt worden.


 


Is t'ie mooi of is t'ie mooi?


  


Intussen heb ik de zeilen opgehaald uit Opua, dus die kunnen er morgen ook op.

Lekker weer het water in.


Dinsdag, 19 februari 2013, Norsand Boatyard, Whangarei.


Wat hebben we ons uitgesloofd vandaag, tjee, maar om 14.00 uur komt de shovel

voorrijden om ons weg te slepen en een uurtje later liggen we weer te dobberen.


   


Allemaal weer in ons element.


 


Voorzichtig manoeuvreer ik het schip achterwaarts tussen de ondieptes door, aan

de overkant van de vaargeul laten we direct ons anker zakken. Eigenlijk was de

planning om 3 dagen te blijven liggen met onze voeten omhoog, maar omdat we

morgenvroeg al naar Auckland willen vertrekken, moeten we er echt nog tegenaan.

De zeilen moeten er nog op, we beginnen met de genua, Roderick geleidt en ik moet

het zeil met de lier naar boven draaien. Er staat best wel wat wind, dus we hebben

nog onze handen vol. Als dit zeil eenmaal op de furling zit, ben ik echt afgepeigerd,

we gaan eerst maar eens een broodje eten. Meestal aan het begin van de avond

zakt de wind weg, daar wachten we op voordat we aan het grootzeil gaan beginnen.

Intussen heeft Roderick nog een lekker klusje, de pomp van het toilet zit vast, is

natuurlijk 8 weken niet gebruikt. Hij is helemaal blij.... Maar ook dit lost hij weer op

en dan is het tijd voor het grootzeil. Het is splinternieuw en nog helemaal stijf en

onhandelbaar. Zelfde verhaal, Roderick zorgt dat het in de geleider in de mast komt

en ik weer aan de lier. Wat gaat dat zwaar, wat is het stug, probleem is ook, dat ik

net boven mijn macht sta te draaien en met mijn buik tegen de opstaande hoek

moet leunen, net waar mijn operatie gebied is, dat is nog steeds erg gevoelig.

Roderick heeft zijn eigen probleem, die moet via een kleine opening in de mast, de

pees in de geleider pielen, ook hij is bekaf. Maar natuurlijk maken we het af en

rollen doodvermoeid ons bed in. Gelukkig is het een rustige nacht op het water en

we slapen als marmotten zachtjes wiegend in ons bootje.


Woensdag, 20 februari 2013, onderweg naar Auckland, Kawau Island.


Meteen bij daglicht gaan we er tegenaan en om half 8 gaat het anker omhoog en

gaan we op weg richting Auckland. Eerst weer 20 Nm de rivier af. Bij Whangarei

Harbour aangekomen, zien we waar al die vrachtwagens met boomstammen naar

op weg waren, hier naar toe om verscheept te worden. Bergen en bergen stammen

liggen er.


 


Na 2,5 uur zijn we eindelijk bij de monding van de rivier en kunnen we de zee op.

De golven zijn steil en hoog, lastig en recht op de neus. Maar we vinden het heerlijk

weer op zee te zijn.


   


We hebben een flinke ruk te gaan, de berekende afstand is 65 Nmijl, maar we

varen pal tegen de wind, dus we moeten een aantal extra slagen maken. We gaan

supersnel met ons schone onderwaterschip, maar door het aantal extra mijlen

omvaren, in totaal leggen we 88 Nmijl af, hebben we toch 12 uren continue zwaar

zeilen nodig. We hotsen en botsen en worden steeds abrupt afgeremd door de

golven, mijn buik heeft het echt zwaar te verduren. Mijn ingewanden stoten steeds

tegen de binnenkant aan, ik ben er flink beroerd van. Niet tegenstaande dat, ben ik

echt blij, dat we weer onderweg zijn, maar een iets minder heftig begin was

aangenamer geweest. Bij Kawau Island varen we diep de Bon Accord Harbour in en

om 20.20 uur laten we het anker zakken nog net voor het donker. Volgens ons

keek  er hier iemand door het raampje.


     


Opruimen, eten, naar bed, slapen en controleren of we nog op ons plaatsje liggen,

op tijd weer op, koffie zetten, spullen klaar maken, en precies om 8.20 uur zijn we

weer onderweg.


Donderdag, 21 februari 2013, Auckland, West Haven Marina, Lantern Festival.


Vandaag hoeven we nog maar 35 Nmijl, maar daar hebben we dan toch nog zo'n 7

uur varen voor nodig. De wind is nu een stuk minder, de golfslag derhalve ook, maar

nu gaan we dan weer te langzaam onder zeil alleen, dus moet de motor bij. Al met

al is het aangenaam varen. We hebben al snel Auckland in zicht maar het duurt nog

uren voordat we er zijn. We meren om 14.00 uur af in de West Haven Marina, dat

gaf nog enige problemen, want er was een onduidelijke communicatie, Roderick had

verstaan dat we naar plaats T16 moesten, maar toen we daar eenmaal afgemeerd

hadden, werden we opgeroepen, waar we bleven, want de marinero's stonden bij

P60 te wachten, dus alles weer los en naar P60. Hehe, we liggen.


 


Terwijl Roderick naar het havenkantoor gaat, een flink stuk verderop, dit is volgens

mij de grootste haven van New Zealand met 1800 schepen, ga ik het schip alvast

klaarmaken, alle apparatuur uit, kapjes erop, lijnen bergen, lierhendels enz naar

binnen, lekker de kussens naar buiten, zonnescherm opzetten. Zo wie doet ons wat,

wij gaan lekker een paar uurtjes relaxen, boeken klaargelegd, drankje erbij, uitzicht

op de skytoren van Auckland. Vanavond wandelen we naar het Lantern Festival.

Roderick is nog niet  terug, dus ga ik nog even de email checken. Nou niks Relax,

eerder welkom Stress. 4 emails van het NZ Governement, de immigratiedienst dus,

waaronder 1 brief met de aanduiding: Hoogste Prioriteit. Nou dat zal wat worden,

eerst die maar eens lezen. De brief is met geen mogelijkheid te openen, wat ik ook

probeer, Shit, nieuwe computer, verschillende systemen, daar komt Roderick. Ook

hem lukt het niet. Verdorie, juist nu, dan maar bellen. We krijgen weer iemand

anders aan de lijn, die beweert, dat wij geen kopie paspoort meegestuurd hebben,

Nou moet het niet gekker worden, Roderick vertelt, dat we langs het politiebureau

zijn geweest enz en dat het daar moet liggen. Zij bellen met een collega om dit te

verifieren, Ja dat klopte. Nou dan had ze alleen nog onze bankrekening en

creditcardnummers nodig om te kunnen betalen. Maar die hebben we toch ook

allemaal ingevuld... Door verbonden met de administrateur, alles doorgegeven,

Okay, als u dit betaald hebt is alles weer in orde. Piep, piep, piep. Is dan de betaling

in orde of het visum? We worden er doodnerveus van. Roderick gaat de computer

binnenstebuiten keren, maar de brief blijft onleesbaar, dan weet hij uiteindelijk een

hulpprogramma van Internet te downloaden, waardoor wij hem kunnen lezen. Nou

daar werden we nou echt niet blij van, integendeel. Omdat we door al het gedoe te

laat waren met de visumaanvraag, volgens hen, hebben we nu geen recht meer om

een nieuw visum aan te vragen, maar via artikel 61 of the Immigrationact 2009

wordt ons nu toch een visitorsvisum vergund tegen betaling van 700 NZD fee

(maar eigenlijk boete).

Binnen een paar dagen te voldoen, anders wordt dit ook afgewezen. Nou Hoera, we

mogen dus blijven, maar we voelen ons zo verschrikkellijk oneerlijk behandeld.

We zijn helemaal in mineur, maar keus hebben we niet. Eerst maar zorgen dat we

dit visum hebben, dan gaan we een klacht indienen, maar ik denk dat we weinig

kans maken, want de ambtenaar zegt gewoon, dat onze spullen niet in orde waren,

het is haar woord tegen het onze. Dag relaxuurtjes, dag blij gevoel, nou moeten we

oppassen, dat zij ook nog niet de rest van onze tijd hier gaat verpesten. Laten we

ons verlies maar nemen en straks gaan we naar het Lantern Festival.

Naar de stad toe lopen is niet zo ver, maar naar het Albert Park is nog een flinke

tippel. Nou dat is goed voor ons, krijgen we nog eens een beetje beweging...

Auckland is een levendige stad, het is druk op straat, er is van alles te zien, vlak bij

de Skytower is er een soort Bungy Jumping in een stoeltje. Er zitten 2 meisjes in,

nou je houdt je hart vast als je ziet hoe ze gelanceerd worden. Wij hoeven niet,

maar het is leuk om naar te kijken.


 

 

En dan naar het park. Wauw dat ziet er gaaf uit, overal (electrisch) verlichte

lampionnen, de bomen hangen vol, de velden staan vol voorstellingen, de paden zijn

aangelicht met honderden rode lampionnen. Chinese Goden, Katten, draken,

beesten. En afhankelijk van het tableau hangen de bomen vol met vissen, met

bloemen, met vogels, met groenten en fruit. Een festijn van lichtjes.

 

 


     


Het festival begint officieel morgen pas, dan gaan ook de stalletjes en de kraampjes

open, vandaag zijn alleen de lampionnen aan, het is niet druk, dus kan ik mooi

foto's maken.

 


 


 

 

Zelfs de toren is in stijl, de top kan van kleur veranderen en vandaag is hij rood.

Happy New Year!

 

 


 


Je loopt echt door een sprookjeswereld. Maar nu is het zo langzamerhand tijd om

op huis aan te gaan. We willen een stuk afsteken, maar ook de afgelegen en ongure

gedeelten vermijden, ook willen we niet terug door het nu verlaten Victoriapark, dus

hier en daar nemen we een weg, die beter is, denken we. Alleen hebben we niet zo

goed opgelet en zijn in een kring gelopen. Na een uur lopen staan we aan de andere

kant van de toren, dat was niet helemaal de bedoeling. We moeten nu nog steeds

een eind, huppekee, daar gaan we weer. Kortom we hebben vanavond 5 uur achter

elkaar gelopen, we hebben geen "poten" meer over, het bloed staat in mijn

schoenen. Roderick heeft het ook te kwaad, die heeft net 3 dagen achter elkaar op

de smalle sporten van een ladder staan schilderen, dus die voelt zijn voeten ook

echt wel. Maar het was wel gaaf en morgen gaan we gewoon weer.


Vrijdag, 22 februari 2013, Auckland Lantern Festival.


Roderick wandelt eerst maar eens naar de firma, die onze watermaker zou

repareren. Nog steeds niets, hij ligt nog steeds gedemonteerd op te onderdelen te

wachten. Dat schiet dus ook niet op. Balen.

Vanmiddag hebben we met Hans en Lydia afgesproken, die komen bij ons een

drankje drinken en dan gaan we vanavond met ons vieren naar het Lantern

Festival. Lydia heeft allerhande heerlijk brood voor ons meegenomen, gekruide

broden, chocolade buns, croissants. Niet alleen lekker, maar het komt ook helemaal

goed uit, ons brood was op en anders moesten we vanavond langs de supermarkt.

De marina is ver van de winkels. We praten gezellig bij en gaan dan op pad. Ditmaal

met de auto, maar de complete binnenstad is afgesloten, dus we moeten nog

steeds een heel eind lopen, maar nu via een ander gedeelte, hebben we dat ook

meteen gezien. Als we bij het park komen is het beredruk, je moet in de rij om de

trap op te kunnen.

  


Er is nu ook van alles te doen, er lopen draken op stelten, er wordt geschilderd op

perkament, de stalletjes zijn open.


 

 

Bij een kraampje koop ik een een paar pikkende kippie's en Roderick een mooie

rijsthoed. Hij houdt hem direct op.


 


Bij de eetstalletjes is het overvol, maar ik kan mijn eigen Chinees makkelijk

terugvinden, hij steekt overal boven uit. We kopen wat voer uit een bakje. Lekker.


 


Dan luisteren naar de openingstoespraak van de burgermeester en de

Prime-Minister, die de Chinese Immigranten en Visitors hartelijk welkom heet in

hun New Zealand. Nou, hier hebben wij wel wat bedenkingen bij....


 


 


Dan maken we nog een extra rondje door het park, op het moment dat wij het park

willen verlaten, is dat bijna niet mogelijk, zoveel mensen staan te dringen om naar

boven te komen, de hele straat staat bomvol mensen, die staan te wachten.


 


Het was weer superleuk, wat ik het allerleukste hier vind, is dat als er iets

georganiseerd is, komen er hordes mensen op af, die installeren zich rustig op

straat of op het gras met de hele familie en vrienden, koelboxen mee, drinken mee.

De hele binnen stad is een Alcohol Ban Area, 24 uur per dag, 7 dagen per week. Je

mag dus alleen in de restaurants of bars wat drinken, alcohol op straat is absoluut

verboden. En dat werkt. Zoveel mensen waar we ons steeds tussen bevinden en tot

nu toe geen enkele keer ongeregeldheden. Gewoon hartstikke gezellig. Onderweg

naar de auto lopen we langs de plaats waar een filmvoorstelling gegeven wordt in

de openlucht, ook daar weer honderden mensen bij elkaar op kleedjes of stoeltjes

op straat. Hans en Lydia gaan nog met ons mee terug naar het schip. We drinken

nog wat in de kuip en nemen daar een lekker stukje brood bij. Het is een heerlijke

windstille warme avond, uitzicht op de verlichte sky-line van het centrum. Het lijkt

wel vakantie. Maar morgen doen we echt helemaal niks (denk ik nu).


Zaterdag, 23 februari 2013, Westhaven Marina, Auckland.


Inderdaad geen poot meer verzet vandaag, alleen 4 uur bezig geweest om de

website bij te werken en alle foto's te organiseren. Roderick lag te lezen, lag te

lezen, lag te lezen.


Zondag, 24 februari 2013, Westhaven Marina, Auckland.


Roderick zit vandaag de hele dag op het Internet om onze verdere reisplanning uit

te pluizen. We hebben verschillende opties, maar als je verder leest over corruptie

of de bijkomende kosten ziet, passen we liever de planning aan. We willen graag via

Fiji, New Guinea en Indonesie verder gaan, nu uitvogelen wat de mogelijkheden

zijn. Voor Indonesie moet je een cruisingpermit weken van te voren aanvragen, dat

moeten we eerst nader onderzoeken. Aanvragen kan pas als het reisplan vast

staat, want ook de bestemmingen en tijden moeten erbij. Nog heel wat studie dus.

's Avonds komen Lydia en Hans op bezoek, kunnen ze meteen het afsluitende

vuurwerk vanaf de toren zien. Erg gezellig, geen foto's van het vuurwerk. Wel van

de toren, die vanavond weer een andere kleur heeft, de spits verandert van rood

naar blauw iedere keer. Leuk.


 


Maandag, 25 februari 2013, Westhaven Marina, Auckland.


We gaan al vroeg op pad, we maken een voettocht langs alle bootshops. We willen

een nieuwe Handheld GPS met ankeralarm. Roderick heeft eindelijk op Internet

gevonden, welke we kunnen gebruiken en de officiele dealerprijs opgezocht. Nu

maar eens kijken, wat dit apparaat hier in de winkels kost. Onze oude GPS is

versleten. Een ankeralarm is nuttig als je voor anker ligt, door stroming en wind

draait de boot voortdurend van richting, het is pikdonker, als dan het anker losraakt

en de boot wegdrijft, geeft dit apparaatje een alarmpiep af. We hebben een heel

goed alarm op ons grote systeem, maar dat gebruikt heel veel energie, die

gedurende de nacht niet aangevuld wordt. Hoe werkt het? De GPS coordinaten

staan in het systeem en dan kun je invullen wanneer er een afwijking is van bv

meer dan 40 meter, dat dan het alarm afgaat. 40 meter lijkt veel, maar je draait

om het anker heen in een cirkel met het anker als middelpunt, er staat een meter

of 15 (of vaak meer dan 40 meter) ankerketting uit en de 12 meter schip komt

daar nog bij. Bij gevaarlijke situaties maken we dus gebruik van ons grote systeem,

gewoon normaal is deze kleine losse unit voldoende. Zal ons waarschijnlijk wat

nachtrust meer geven. We gaan toch altijd nog uit bed ter controle. Deze handheld

GPS hoort ook bij de nooduitrusting, als je het schip moet verlaten, dan heb je deze

mee in het reddingvlot om te weten waar je bent. Dus wandelschoenen aan en naar

de stad. Er zijn hier in het waterfront zaakjes genoeg. De een heeft hem niet, bij de

ander kost hij 100 NZD duurder, volgende dus.


     


We werken een hele rits af en Ja hoor, onze moeite wordt beloond. Bij Smart

Marine slaan we onze slag. Allereerst het juiste merk, goedkoper dan de adviesprijs

en ze maken meteen een klantenkaart aan, waardoor we ook weer 20 NZD korting

krijgen, vervolgens vragen ze naar onze TIE, omdat we in transit zijn en dit iets

voor het schip is, mag dat belastingvrij. Dus in plaats van 499 NZD moeten we 379

NZD afrekenen, dat scheelt nogal wat. Dan wandelen we nog wat verder door het

waterfront. Leuk helemaal in havenstijl, de oude loodsen zijn trendy restaurantjes

geworden, bielzen bankjes, scheepsvertilatie waarin je kunt zitten, het ziet er echt

gaaf uit.


 


Aparte bouwstijlen, veel toegepaste kunst. Kingsize strandbedden van sloophout,

waar je met een aantal mensen op kunt liggen.


 


 


 


Als we langs een cafeetje lopen op zoek naar een leuk plekje voor koffie en een

broodje zien we ineens Axel van Gudrun zitten. Hij rent direct op ons af, ook blij ons

te zien. Nou dan schuiven we natuurlijk hier bij. We bestellen een beefburger en een

kipcajunburger met avocado, 19 NZD per stuk, Hallo he, maar als het gebracht

wordt hebben we zeker geen spijt, het ziet er niet alleen heerlijk uit, het smaakt

zalig en het is zo veel, dat we het niet eens opkunnen. We zitten gezellig te

vertellen (ja, ik het meeste natuurlijk, ik weet het), dan wordt Axel gebeld en moet

hij jammer genoeg weg. Als Roderick gaat afrekenen, kunnen ze de bon niet

vinden, heeft Axel stiekem alles voor ons ook al betaald. Wat lief.


 


Het havenfront is dus gedeeltelijk uitgaansgebied geworden, maar het is nog

steeds havengebied in gebruik. Hier staan ook de bulk silo's, maar hier hebben ze

deze een mooi jasje gegeven met gedichten erop. Een van de grote blanco silo's

wordt gebruikt als scherm voor de openluchtfilmvoorstellingen.


 


 


Dat ziet er toch fantastisch uit. Onderweg zagen we nog iets heel aparts. Midden in

het centrum aan een drukke verkeersweg een parkeergarage om je boot te stallen.

Vier lagen hoog, ze worden met een enorme heftruck op hun plaatsje geschoven.

Knotsen van buitenboordmotoren erop, 200 PK en zo. Nog nooit eerder gezien.


 


Terug naar de Westhaven Marina. Onze haven is joekelgroot er liggen denk ik wel

1800 schepen. In de baai er naast worden lessen gegeven. Dit zijn schoolklassen

teenage meiden, die voor het eerst in een drakenboot moeten peddelen. Het

instappen geeft alleen al veel plezier. Er gaan 20 personen in, 18 moeten  peddelen,

1 stuurvrouw en 1 die continue keihard commando's roept en telt om het ritme aan

te geven, zodat ze gelijktijdig hun peddel in het water steken. Als het eenmaal

werkt, gaan ze loeihard door het water.


 


Dinsdag, 26 februari 2013, Auckland.


Vanochtend komt Hans ons met de auto ophalen om groot boodschappen te doen.

Hij brengt ons eerst naar een Chinees centrum, dat is natuurlijk goed aan ons

besteed. Hier vinden we eindelijk weer pakjes met die lekkere gemberbonbons, die

zo goed tegen zeeziekte helpen. We slaan flink fruit en groenten in en gaan op de

foodcourt een Chinese lunch nuttigen. Daarna wil ik nog naar een gewone

supermarkt voor flessen frisdrank, melk, bier en wijn. We willen een poosje

tussen de eilanden gaan varen. Met een afgeladen auto komen we terug. Ik mik

alleen de spullen in de koeling, de rest is voor morgen.

Roderick gaat nog maar eens een keertje langs Vesselmanagement om naar de

watermaker te informeren. Maar hij staat nog steeds onder een dekentje te

wachten. De benodigde onderdelen zijn er nog steeds niet.


 

 

Woensdag, 27 februari 2013, Westhaven Marina Auckland.        

De grote boodschappenopruimactie is begonnen. Eerst moet de oude voorraad weer

opgedoken en nagekeken worden, dan moet alles weer een beetje zinnig

opgeborgen. Onder de vloerschotten, in hoekjes en gaatjes. Rotwerk. Ik heb de

radio aan en hoor ineens een alarmerend nieuwsbericht. Er is een Shark Attack bij

Muriwai Beach, vlak bij Auckland. Iedereen is in rep en roer. Er zijn hier nooit

gevaarlijke haaienaanvallen. De radio staat roodgloeiend. Een witte haai van 3,5

meter heeft een man (46 jr) aangevallen, de man heeft het niet overleefd, de

politie maakt nu met geweren jacht op de haai. Vanuit een helicopter wordt hij

gevolgd. Ze hebben de haai een aantal keren geraakt, maar ze denken dat hij nog

steeds niet dood is. De stranden zijn gesloten. Wij waren 2 weken geleden nog op

het strand van Muriwai Beach, toen we de Gentenkolonie bezochten. Ik had zo'n zin

om te zwemmen, maar was eigenlijk al veel te moe. Nu vind ik dat niet zo erg

meer.

 

Donderdag, 28 februari 2013, Westhaven Marina, Auckland.


Vandaag zouden we vertrekken, maar laten nu ineens gistermiddag de onderdelen

van de watermaker aangekomen zijn. Dan boeken we nog maar een dagje of twee

de marina. We moeten wel voor 9 uur verhuizen, want de eigenaar van deze box

komt terug. We zijn nauwelijks tussen de palen uit of er komt een boot deze kant

op, net op tijd dus. We gaan als een zijtje achteruit de nieuwe box in, dan kunnen

we makkelijker de watermaker aan boord sjouwen, als hij klaar is. Roderick gaat

langs de werkplaats en hij is nog niet klaar, maar hij doet het als een tierelier. Nou

ik ben benieuwd naar de rekening, zal wel weer een forse worden. Kan er ook nog

wel bij. Het haaiennieuws houdt iedereen bezig. Er is vanochtend een rituele

bijeenkomst op het strand geweest van Muriwai Beach, met de familie van het

slachtoffer, maar ook bijgewoond door de Rescue brigade, veelal jonge mensen, die

strandwacht zijn en vele vrienden en bekenden. De Maori man kwam altijd op dit

strand, dus een heleboel mensen kennen hem en hebben het zien gebeuren, er

zijn op deze zonnige dagen 10.000 mensen op het strand. Iedereen is er kapot van.


 


Het is hier toch een jaar van uitersten. Ze hebben in New Zealand de natste winter

sinds tijden achter de rug met overstromingen enzovoort, daar hebben wij in

november ook nog een staartje van meegemaakt, een hele maand regen. Maar nu

wordt deze gevolgd door de droogste zomer ooit. Wij vinden het wel lekker, maar

de boeren komen nu echt in problemen. Het land is zo droog, de koeien mogen nu

nog maar eenmaal per twee dagen gemolken worden. Het hele Noordereiland is een

Fire Ban Area, overal open vuur verboden, zelfs een sigaretje in je eigen tuin is niet

toegestaan. Wauw, daar is t' ie eindelijk weer. Welcome Back.

Nou Roderick hoeft zich vandaag niet te vervelen, de hele hut weer leegmaken en

liggend op zijn zij de watermaker weer inbouwen, dus die is vandaag zoet.



Vrijdag, 01 maart 2013, vertrek Westhaven Marina, Auckland.


Gisteravond nog snel een was in de machine van de haven gegooid en per ongeluk

een flinke lap keukenrol meegewassen. Donkerbruine fleece trui, dikke zwarte

joggingbroek en de hele rest met een grijs pluizenwaas. Ben twee en een half uur

bezig geweest om met dubbelzijdig plakband de pluizen tussen de vezels uit te

krijgen. AAARRRGGGHH. Okay vanochtend vroeg vertrokken, net als bij een hotel

moet je op tjd uitchecken. Er staat een heerlijk windje. We willen naar Great Barrier

Island, daar in ieder geval een dag overblijven en dan zien we wel weer. We zijn

moe. We hebben de laatste tijd heel veel op Internet gezeten voor de reisplanning

en er zijn nu zo veel voetangels en klemmen, met permits, visa enz, verder gedoe

met verzekering, bank en natuurlijk de NZ immigration. Daar zijn we nog steeds

behoorlijk pissig over. Ik heb al een klachtenbrief in elkaar gezet, maar die moet

nog even betijen. Daar gaan we dan, dag Auckland, het was een aangenaam

verblijf. Eenmaal op het grote water, lekker zeilend, vallen alle zorgen weer van je

af. Wat is het varen toch heerlijk. De wind staat precies de goede kant op voor ons,

iets achterlijker dan dwars, we gaan loeihard onder de genua en een puntje van ons

nieuwe grootzeil.


 


Onderweg zien we steeds de joekelgrote race katamaran, 60 ft, van Flying

Emirates voorbij stuiven met een aantal snelle motorboten erom heen als

volgboten. Hoewel deze de katamaran nauwelijks bij kunnen houden. Iedere keer

opnieuw gaat hij in een sprint, loeihard, begint dan te planeren, vervolgens gaat hij

nog maar op een drijver en als klap op de vuurpijl komt dan ook nog het hele

achterstuk boven water, dus in wezen drijft hij alleen op de voorste helft van de

stuurboord drijver. Een kwart van het schip ondervindt dan nog maar de weerstand

van het water. Hij stuift over het water, onvoorstelbaar snel en ook gevaarlijk.

Als we een stuk verderop gevaren zijn, horen we ineens over de marifoon

omroepen, dat het schip het record gehaald heeft van 50 knopen per uur. Dus dat

was ie aan het doen, tja en wij waren er weer bij!


 


We zeilen zo lekker, dat het eigenlijk zonde is om bij het eiland te stoppen en voor

anker te gaan. Zwemmen zit er toch niet in, niet alleen van wege die haaien, maar

het is behoorlijk koud en er staan flink wat golven. We besluiten koers te verleggen

richting Whangarei, intussen is het plan ter sprake gekomen om misschien toch

naar Nederland te gaan. Even iedereen knuffelen, een aantal dringende zaken

afhandelen en zo meer. Binnen no time is het plan in elkaar gezet, nu nog kijken of

het uitvoerbaar is. We willen nog wel een tussenstop maken, halverwege,

Whangarei is niet bij daglicht haalbaar. De ankerplaats die er op de kaart heel

beschut uitzag is totaal ongeschikt, in feite zal het bij opkomend water gevaarlijk

worden. Het is een kleine plaats met aan twee kanten scherpe rotsen onder en

boven water. Het is intussen al veel harder gaan waaien en ook de golven komen in

slagorde opzetten. Terugkeren naar Kawau Island is bijna niet te doen, dus dan

toch maar verder naar Whangarei. Die richting op loopt alles mee, golven, wind en

stroom. We hebben verder een fantastische zeiltocht, we hebben de aanloop naar

Whangarei al uren in zicht, maar nog steeds ook uren te gaan. Net op het moment

dat we de riviermonding bereiken met de Overfalls, dit zijn brekende golven, en

overal ondieptes is het pikdonker. De geul is met lichtboeien aangegeven, maar je

moet zigzag, dus je ziet alle lichten door elkaar heen knipperen en van iedere boei

moet je het karakter uitvogelen. En we gaan nog steeds zo hard! De zeilen zijn zo

ver mogelijk weggedraaid, de motor zetten we aan om in nood te kunnen uitwijken.

Roderick zit met zijn neus op de kaart en half over boord te turen en ik ben aan het

roer. Nu hebben we de zeilen helemaal weggedraaid en de motor staat vrij, gaan

we nog 5 knopen, shit en we kunnen niets zien. Uiteindelijk zijn we op de ankerplek

aangekomen, overal liggen schepen, een groot aantal onverlicht. Roderick staat op

de boeg aanwijzingen te roepen en Ja, ik luister en doe wat hij aangeeft. Dus

bakboord, BAKBOORD, STOP, ACHTERUIT, beetje stuurboord en zo door. In het

donker het anker zetten en gelukkig hield dat met de eerste poging en liggen we

prinsheerlijk en eigenlijk precies op de plaats die we overdag al gepland hadden.

We zijn toch wel trots, maar liever niet nog een keer. In principe varen we nooit bij

nacht een ankerplaats of een haven in. Maar dit was een stukje overmacht, de

rivier volgen naar Whangarei kon op deze tijd niet, dan zouden we aan de grond

lopen en buiten werd harde zuidwesten wind voorspeld.


 


Zaterdag, 02 maart 2013, Parua Bay.


Bij daglicht kijken we meteen hoe we er bij liggen. Nou in een woord keurig, netjes

op afstand van alle schepen om ons heen en op afstand van de ondiepte aan de ene

kant en de rotsjes aan de andere. Goed zo. Het is zaterdag dus alle Kiwi's pakken

hun visbootje om te gaan vissen. En er zit hier een partij vis om ons heen. Overal

klinkt gejuich en gejoel. Toch wel heel leuk. Wij hebben ons nog steeds een dagje

rust beloofd, dus we willen gewoon achter ons anker blijven liggen, maar de wind is

wel heftig hier, we gaan een baai verderop, die meer beschutting geeft. En dat niet

alleen, de tocht er naar toe is ook weer opwindend (waarom kunnen we toch niet

gewoon doen?), we moeten over stukken waar we minder dan 20 cm water onder

de kiel hebben en echt af en toe een bocht van 90 graden moeten maken. Maar

leuk dat het is.... En als dan de dieptemeter aangeeft 40cm, 25 cm, 10 cm en dan

heeeh 30 cm, dan slaak je een zucht van verlichting. Het is ook springtij met laag

laag water, in principe moet het allemaal net kunnen, maar spannend is het wel.


 

 

En dan kan het anker uit, veel ketting hebben we niet nodig bij een diepte van 2,5

meter. Als het laag water wordt, doemen er langwerpige rotseilandjes achter ons

op.


 

  

En dan is er echt rust in de tent.


   


Zondag, 03 maart 2013, Town Basin Marina en Verrassing.


Rust is iets waar ik erg naar kan verlangen, maar nooit zo lang kan volhouden. Dan

lig ik lekker op mijn bankje onder het zonnescherm, dan beginnen mijn hersens

weer te malen. Ik heb toch altijd moeite om die een poosje stop te zetten. De brief

aan de immigratie spookt door mijn hoofd, laat ik die eerst maar afmaken, want

iedere keer dat ik er aan denk, raak ik toch weer in mineur.  Toch maar de

scherpe kantjes er een beetje afhalen, anders hebben we straks nog een veel

groter probleem. Uren ben ik er mee bezig. En dan als we naar Nederland willen,

moeten we de vlucht reserveren, maar zoveel geld kunnen we niet met de Visacard

dekken, die is al bijna helemaal opgebruikt, dus eerst moeten we daar geld naar toe

overmaken. Meteen maar even doen. Ja, dat had je gedacht, geen Internet access.

We praten de boel weer eens door, Ja we gaan naar Nederland, dus moeten we nu

van alles gaan regelen en aangezien we alles bijna via Internet doen, moeten we

toch meer richting stad om Internetaccess te hebben. Ankerop, weer kruip door

sluip door over de ondieptes en dan de rivier op naar Town Basin, dat kost nog

bijna 2 uur. Afmeren in de marina op een klein plekje aan de langssteiger. We

moeten de boot voor ons tot op 30 cm naderen, de ankers raken elkaar bijna, om

dan net langs zijn boeg ertussen te kunnen piepen. We zijn de attractie voor de

mensen op het volle terras aan het water. Als we liggen krijgen we een hoop

commentaar, van Maar zo'n stukje, en Oeff, dat ging net, maar wij vonden het

prima gegaan. We liggen net, komen er een aantal bekenden gedag zeggen. He

gezellig. Even een praatje maken met de buurman van Sulyna, die wil ons morgen

wel even met de auto naar de Norsand Boatyard brengen, daar staat onze auto en

ligt er post op ons te wachten. Goed geregeld.

Terwijl wij ons lekker in de kuip installeren, zien we ineens Murray en Jo op de kade

staan, de eigenaren van Norsand, bezig met een zondags wandelingetje, dus die

gaan we even begroeten. Murray biedt Roderick aan om even naar de werf te rijden

om de auto op te halen, kan hij meteen de post meenemen. Beter geregeld.

En wat was de post? Een grote verrassingsdoos met allemaal lieve briefjes, foto's,

de Telegraaf van de aangekondigde troonswisseling, een prachtige tekening van de

Happy Bird van Bart en nog veel meer. Tranen in onze ogen. Mirella had iedereen

gemobiliseerd, ligt die doos al bijna een maand op ons te wachten, krijgen we hem

net als we besloten hebben om naar Nederland te gaan. Dus het wordt duidelijk tijd

om iedereen eens even flink te knuffelen.


 



Maandag, 04 maart 2013, Town Basin Marina, Whangarei.


Vannacht kon Roderick niet meer slapen, er is ook zoveel te regelen, dus die duikt

even achter de computer om te kijken wat de vliegmogelijkheden zijn. Ik hoor hem

een kreet slaken, dus ik ook uit bed. Wat is het geval, een vlucht kost ons ongeveer

2200 NZD per persoon, er er stonden een aantal vluchten voor 1950 NZD, een

groot aantal op verschillende dagen. Nu kijkt hij weer zijn alle vluchten ineens meer

dan 500 NZD duurder, we proberen nog wat andere maatschappijen, andere dagen,

het wordt alleen maar duurder. De data, die we in ons hoofd hadden zijn zelfs 700

NZD p.p. duurder nu. Dat is balen. Hij blijft het urenlang onderzoeken, maar niks

bruikbaars komt er uit. Bekaf en nerveus rolt hij zijn bed in. Overdag gaan we

gewoon aan de slag met wat er moet gebeuren. Onze auto moet naar Opua

teruggebracht, die willen we niet 8 weken ongebruikt laten staan en 2 weken later

moeten we sowieso New Zealand verlaten, dan zijn de visa verstreken. Dus hij gaat

de auto leeghalen (die stond safe op de werf), er staan nog allemaal

kampeerspullen in, schoonmaken, hij ziet er uit als een beest na al die gravelwegen.

Er is hier in NZ veel autodiefstal, dat wisten we al, we hebben er ook continue

rekening mee gehouden, door geen volgeladen auto ergens op een parkeerplaats te

laten staan. Meestal bouwden we eerst ons tentje op, die lieten we dan rustig

onbeheerd staan met de spullen erin, en gingen dan pas naar de stad. Daar hebben

we duidelijk goed aangedaan. Vrienden van ons, Jan Bart en Monique van de

Victory, waren ook met een tentje en een auto er op uit en hun auto is gestolen in

Wellington, met alles erop en erin. Wat een ellende. Met alleen de kleren die je aan

hebt op je slippertjes in Wellington en daar dan een slaapplaats zien te vinden,

kleren moeten kopen, hun Visa card kan dat ook niet allemaal meer trekken, die

blokkeert dus ook, en dan aan het eind van het liedje 800 km met de openbare bus

naar Whangarei. Die waren helemaal gesloopt. Intussen heb ik mijn klacht aan de

Branche manager Immigration Office Auckland afgemaakt en Roderick heeft die

naar de post gebracht. Zo dat kan ik van me afzetten. Nu begint het grote

verzamelen. Kleding en zo is lastig, we dragen meerendeels hemdjes en korte

broeken en 's avonds een trui, de rest moeten we onder de bedden vandaan

graven. Maar er zijn zoveel andere zaken, waar we aan moeten denken, we

gaanhet land verlaten, maar komen ook weer terug en dan hebben we geen

vliegticket meer om te bewijzen dat we wederom zullen vertrekken. Daar heeft de

immigratie het moeilijk mee, dus niet vergeten onze bootpapieren mee te nemen,

een verklaring van de Marina, dat ons schip hier ligt en het TIE formulier, een soort

belastingformulier van een Yacht in transit. Verder mijn operatiepapieren uit Nuku

Hiva, een medicijnpaspoort enz enz. Zoveel gedoe. We halen de hele dag stug door

en nemen dan weer eens een kijkje op Internet. En inees is daar een prima vlucht

met Malaysian Airways, met maar 1 tussenstop in Kuala Lumpur, 27 uur vliegen,

dat is een van de snelste tijden en ook nog "voordelig"1699,30 NZD per persoon.

Ja die kans moeten we waarnemen. Maar ons overgeboekte geld staat nog niet bij

de Visa maatschappij, want dat zijn de beroemde rentedagen, die de bank wegpikt,

wat nu? De bedrijfskaart, weet jij de code nog? Goed idee, maar als het via de

bedrijfskaart gaat, geldt de reisverzekering niet, want dat zijn weer de beroemde

kleine lettertjes. Okay ga hier maar uit, dan passen we eerst onze reisverzekering

aan. Dat gaat heel eenvoudig, dus dat is geregeld. Terug naar de vluchten, wat een

uitzoekerij, het gaat om 4 vliegtuigen, alle voorwaarden goed doorgelezen, Yes we

doen het. Twee uur later printen we de bevestiging uit. Zo dat is een. Nu blijkt dat

de bus naar Auckland niet op tijd aankomt, dus we moeten hiervandaan een dag

eerder vertrekken, de reissom viel hartstikke mee,  dus daar kunnen we mooi een

hotelkamer voor boeken. Ook geregeld. een hotel op het vliegveld met een shuttle

verbinding. Intussen is het 2 uur 's nachts en kunnen we niet meer uit onze ogen

kijken. Roderick wil eigenlijk ook de buskaarten van Whangarei naar Auckland

Airport nu reserveren, dat moet hier ook via Internet, je kunt niet bij de chauffeur

betalen. Nou jongen, morgen weer een dag. Doodop zijn we, hoe komt dat toch?


Dinsdag, 05 maart 2013, Whangarei, pilemoorings 128, Town Basin.


Opstaan, kopje koffie, computer opstarten, om de bus te boeken. Niet beschikbaar!

Het zal toch niet waar zijn. En even weg laten brengen willen we niet, Auckland

Airport is 180 km verderop. Wat nu? Er is toch nog ergens een andere

maatschappij? Daar konden we gelukkig boeken, alleen is het opstappunt midden in

de stad, maar daar komt ook wel weer een oplossing voor. Als alles nu goed gaat

volgens planning komen we woensdag, 13 maart om 05.55 uur op Schiphol aan. We

bivakkeren bij Mirella, Pas en Bart, Rene Dassen hadden we erop uit gestuurd om

voor ons een auto te huren en die is ook goed geslaagd, dus nu zijn we een flink

stuk opgeschoten. Maar als jullie een paar bruine vermoeide schimmen voorbij zien

sloffen, zouden wij het wel eens kunnen zijn.

Op naar ons dagelijks leven, we moeten vandaag het schip verhuizen, we krijgen

een plek tussen de pilemoorings, net naast het midden van de rivier zijn palen

geslagen en daar liggen heel veel schepen achter elkaar. Je ligt dan tussen twee

palen in, voor vast en achter vast, maar je kunt niet aan land komen, dus moet

Roderick eerst weer de rubberboot klaar maken, die lag nog opgevouwen in de tas,

sinds we hem gekocht hebben.


 

 

Het afmeren viel nog niet mee, we zijn maar met zijn tweetjes, het is een klein

plekje tussen de andere schepen, die daar al liggen, het stroomt als een gek en

natuurlijk begint het ook nog extra te waaien. Om de palen zit een soort metalen

autoband met bevestigings ogen, waar je de lijnen door heen moet halen. Lastig.

Roderick vaart aan en ik gooi als eerste een lijn om de paal heen zodat we

tenminste een beetje in de buurt blijven. Maar het is allemaal best lastig, want voor

op de boeg hebben we ook 2 grote ankers, die net op de hoogte van de

mooringlijnen zitten. Dus alles blijft hangen. Roderick is in de rubberboot gegaan om

de lijnen door de ogen te halen.  Daarna een constructie bedacht om de ankers op

te binden en het was een beetje gedoe, maar nu liggen we.


  


  

 

Intussen begint de rivier al weer droog te vallen, bij laag water staan we op de kiel.

De meeuwen wandelen voorbij.


 


We hebben de laatste dagen behoorlijk gezwoegd. Niet alleen moeten we de warme

kleren overal uit het schip opduikelen er zijn ook talloze andere zaken, die we niet

vergeten mogen. Ik heb een klachtenbrief naar Immigration geschreven en als daar

een reactie op gaat komen, moet ik wel alle gegevens hebben. Verder moeten mijn

operatiepapieren uit Nuku Hiva mee voor de huisarts. Tegelijkertijd moeten we ook

meteen alles nakijken, omdat we vlak na terugkomst in NZ moeten vertrekken. Op

de brief van de immigratie staat duidelijk aangegeven, dat we absoluut op de 25e

mei uit NZ vertrokken moeten zijn. Dus ook de koffer met de kaarten moet

doorgespit worden, welke hebben we voor de volgende trip nog nodig?  Alleen ons

reisplan staat nog niet helemaal vast. Voor Indonesie kunnen we hier alle kaarten

kopen, voor Zuid Afrika hebben ze hier helemaal niets. En als dan toch alles onder

bed overhoop gehaald wordt, kunnen we ook meteen de voorraad medicijnen

nakijken. De auto is inmiddels verkocht, dus de verzekering moet opgezegd

worden. De dag dat Roderick de auto naar Opua gebracht heeft en 's avonds met

de bus terugkomt, gaat natuurlijk de gasfles leeg, dus wandelend met een lege

gasfles naar de stad op zoek naar een fuelstation om de gasfles te laten vullen. Dat

gebeurt hier gewoon  bij een benzinestation, dat ook LPG levert. Komen we daar

om 10 minuten over zeven aan, wordt er geen gas meer getankt, dat doen ze maar

tot zeven uur. Maar verderop zit een ander tankstation. Nou kortom na een

wandeling van 2 uur met een gasfles in de hand, zijn we weer aan boord gegaan.

Volgende morgen overnieuw. We wandelen eerst samen naar de bank om de check

voor de auto te innen, intussen sta ik buiten met de lege gasfles te wachten. Ik

geloof niet dat we daarmee de bank binnen mogen. Dan scheiden onze wegen, er is

nog veel te doen, Roderick gaat dus weer aan de wandel met zijn gasfles en ik ga

achter andere dingen aan. Het zit Roderick niet mee, als hij bij het  tankstation van

gisteravond komt, blijkt daar de pomp geexplodeerd te zijn, dus geen gas. Kan hij

weer aan de wandel. Verder moet het schip natuurlijk ook van binnen helemaal

schoon gemaakt, we blijven vrij lang in Nederland. Dus de kastjes uitsoppen, de

groenten en fruit onder de vloer vandaan, de koelkast leeg- en schoonmaken. De

verzamelde kadootjes opzoeken, lijsten maken. We draaien aardig door.

Vrijdagmiddag ben ik het zo zat, dat ik Roderick voorstel om lekker naar de film te

gaan. An good day to die hard, met een oude Bruce Willis. Leuk hoor, alle

ingredienten van de oude Die Hard films zaten er in, alleen is Bruce Willis nu de

vader van de CIA agent. We waren de enige 2 bezoekers die om 16.30 uur naar de

film wilden, dus zaten we ouderwets met zijn tweetjes in een lege zaal, kopje koffie

erbij. Lekker hoor, daar waren we aan toe.


Zaterdag, 09 maart 2013, Town Basin, Whangarei.


Intussen zijn Rob en Josien van de Inish ook weer teruggekeerd van de

kampeervakantie. We praten even bij en spreken af, dat Rob ons maandag even

met de auto naar het busstation brengt. Dat is prettig. Verder gaan we gestaag

door met alle klussen, de buitenboord motor moet met zoet water gespoeld, ik wil

nog schelpen uitzoeken om mee te nemen voor de kinderen en Bart. Hoop dat ik ze

door de douane krijg. Het inpakken wordt nog een flinke kluif. 's Middags bellen

Rene en Cheryl op, die komen ons even gedag zeggen in Whangarei, zij zijn op weg

naar Opua, na hun kampeervakantie. Ja, al de cruisers zijn wezen kamperen. Leuk

even samen een terrasje pakken en bijpraten. Zij hebben hun schip gewoon voor

anker laten liggen in de baai van Opua, terwijl zij gingen kamperen. Dat zouden wij

toch niet durven. Rene heeft ons oude koelkastelement, de compressor en de

leidingen nog weten te verkopen voor 100 dollar, dat delen we samen. Ouwe

sjacheraar. Daarna weer verder. We moeten de reisbevestigingsformulieren nog uit

printen, je krijgt geen tickets als je via Internet alles boekt. We hebben zelf een

printer en vorige week al een paar extra cartridges gekocht als reserve. Dus ons

kan niks gebeuren, denk je. Nou natuurlijk wel, je koopt dus cartridges voor een HP

Deskjet 1000, dat staat op de verpakking, maar die kun je dus mooi niet gebruiken.

Dus de cartridge gaat natuurlijk bij de belangrijkste papieren leeg, als Roderick de

nieuwe erin doet, herkent de printer ze niet. Hij van alles proberen, maar printen ho

maar. Via allerlei omwegen de HP site geraadpleegd, die geeft als antwoord, dat dit

kan gebeuren. Als jij je printer in een ander land gekocht hebt en je koopt hier in NZ

de bijbehorende cartridges, dan kan het gebeuren dat deze dus helemaal niet

werken. Jammer dan. Stom gedoe! Het is wel zaterdagavond, de winkels zijn

gesloten, het havenkantoor is dicht en maandagochtend vroeg vertrekken we en

hebben we deze papieren nodig. Hier word je zo doodziek van. Iedere keer die

spanning voor niks. Roderick zet alle papieren op een memorystick en gaat eens

kijken wie het voor ons kan uitprinten. Rob helpt ons uit de brand. Die heeft

dezelfde printer, ook in Curacao gekocht, dus die weet al wat hem binnenkort te

wachten staat. Ik heb de was in de machines bij de office gedaan en ga even langs

Hana Hou ons email adres brengen, zij zullen in onze afwezigheid een oogje op ons

schip houden. Dat is hartstikke fijn natuurlijk. Ik vertel van onze problemen met

immigratie, waarop zij het verhaal vertellen van Changing Spots, die stonden ook

bij ons op de werf. Rob en Pauleen dachten dat hun visa 6 maanden geldig waren

en die kwamen na 4 maanden naar de immigratie voor verlenging. Dit schip krijgt

geen visa en wordt gedwongen om voor de 20 maart het land te verlaten.  Idioot

gewoon, want het is nu gevaarlijk varen in deze periode. Kia Ora in New Zealand?

Omdat ikzelf natuurlijk ons verhaal vertel, krijg is steeds meer verhalen over

andermans problemen te horen. New Zealand wil de cruisers wel graag binnen

krijgen, maar de regelgeving is hier absoluut nog niet aan aangepast.

Zondagavond staat alles gepakt, dikke riemen om de koffers, knabbels mee voor

onderweg, boot schoon, vanochtend nog zakjes van Tongastof genaaid voor de

schelpen, niet te geloven we zijn er klaar voor. De dinghy is schoongeboend en

opgevouwen, alles wat los zit is naar binnen gebracht in het schip. Wat zijn we

bekaf.


Maandag, 11 maart 2013, vertrek naar Auckland Airport.


We hebben nu het gammele havenroeibootje om ons naar het haven kantoor te

roeien. Het is een heel licht bootje, wat nogal wat water op de bodem heeft staan.

We zijn al sinds half zes op. Om 7 uur start de eerste tocht, niet alle bagage en

wijzelf kunnen in een keer mee, dus Roderick brengt eerst mij naar de kant. We

liggen een flink stuk de rivier op of eigenlijk af, dus even heen en weer roeien naar

de office kost een uur. Het is ook een hachelijke onderneming met die zware

koffers, de tas met reispapieren, de computer, alle electrische opladers, de fototas.

Ik breng de tassen van de steiger naar kantoor en Roderick gaat zijn tweede tocht

ondernemen. Als hij halverwege is, bedenk ik ineens, dat de koelkast deksel nog

dicht staat, dus bel ik hem en mag hij weer terug. Hij valt nog languit bij het

uitstappen, maar gelukkig had dit geen nare gevolgen. Rob staat ook al met de

auto voor en om 8.20 staan we op het busstation. Je kunt hier alleen met een

gemaakte reservering met de bus mee. De chauffeur werkt met een planbord en

weet dus precies bij welke halte er iemand in of uit moet. Op zich een prima

werkend systeem. We gaan allereerst met een luxe bus naar Auckland, daar

arriveren we na twee en half uur, dan met ons hele hebben en houden overstappen

op de volgende bus naar Manakau, Auckland en vervolgens met de derde bus naar

ons hotel in de buurt van het vliegveld. Eigenlijk ging het heel prima, 6 uur later en

200 km verder zijn we nu in het hotel gearriveerd, morgen de overige 18000

kilometer. Eerst een paar uurtjes op bed gelegen, even bijkomen. Om 18.00 uur

gaan we nog even een rondje om en lopen bij de supermarkt Countdown tegen een

schitterende kofferset in de aanbieding aan. De kleine koffer van Mirel is op de boot

intussen al erg afgetakeld, dus we gaan er voor. Daarna trakteren we ons zelf op

een lekkere curry in het nabijgelegen restaurant. Weer terug op de kamer even de

koffers ompakken, we hebben een goede aankoop gedaan.. Dikke truien bij de hand

voor als we aankomen. De winter is weer terug in Nederland, -2,5 C Brrr.


 


We gaan verder met het hoofdstuk  Nederland