Vrijdag, 29 april 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel, Azoren.


Daar liggen we dan in de marina midden in de stad, dat is leuk en makkelijk.

Minder leuk is dat de swell direct de haven in staat, ons schip ligt te bokken en te

springen, de vingersteiger ook. We hebben meer moeite om niet te vallen dan op zee.

Binnen een mum van tijd is de eerste mooringline geknapt. Afstappen van het schip

is ronduit gevaarlijk. We liggen aan de buitenkant van de pontoon in de haven, niet

zo lekker, maar aangezien we gesleept werden en er ook nog twee rib kwamen

helpen om ons schip in toom te houden bij het afmeren, mogen we niet klagen.



De mensen van de marina ontvangen ons allerhartelijkst, inklaren gaat probleemloos.

Het naar binnen slepen moeten we uiteraard betalen, maar de kosten vallen nog

wel mee. De Portcaptain belt voor ons een mecanicien, zodat die eens naar de

pomp van de waterkoeling kan kijken. Roderick denkt dat daar toch echt het euvel

ligt. Zaterdagochtend om 09.00 uur komt hij, dat zou fijn zijn.

We wandelen nog even de stad door, die ziet er heel gezellig uit, mooie gebouwen,

mooie bestrating, mooie winkels, mozaik stoepen, supermarkt aan de overkant en

alles schoon en heel. Bij de voetgangersoversteekplaatsen stoppen de automobilisten

al voordat je bedacht hebt, dat je wil oversteken. We gaan bij Quinta

Jordao een hapje eten, de prijzen liggen hier aan de lage kant voor Europese

begrippen. Dan gaan we weer aan boord, eerst even bijkomen.


Zaterdag, 30 april 2016, Ponta Delgada.


Om 06.00 uur liep de wekker af, voordat de monteur komt willen we de hut leeg-

gehaald hebben, zodat hij overal bij kan. Roderick kan toch nog niet zoveel en ik

ben niet zo snel met sjouwen. 08.30 uur zitten we vol verwachting te wachten en

dat bleef zo voor de rest van de dag, want de monteur kwam niet. Grrrr. Wat zullen

we nu doen, alles weer terugplaatsen of niet? Overal in de loop staan spullen,

gereedschapskoffers etc. Morgen is een belangrijke religieuze feestdag, dan zal hij

zeker ook niet komen. Om 15.00 uur luid sirenegeloei, brandweer en ambulances.

Tjee dat klinkt niet goed, ze komen allemaal hier naar toe. Er is ook net een groot

cruiseschip afgemeerd, zou daar brand zijn? Niks loos, het blijkt de aanloop van de

feestelijkheden van morgen, de jaarlijkse processie. Overal langs de boulevard

worden stalletjes opgebouwd.


 


Het is een kakafonie van geluid en het houdt maar niet op. Het blijkt een parade

van de Bombeiros te zijn, een twintigtal brandweerauto's en een dozijn ambulances,

allemaal met loeiende sirenes en daarachter een sliert van een vijfhonderd

motorrijders, die ook allemaal toeteren en hun motoren laten gieren. De dag ervoor

komen de Bombeiros O Senhor Santo Cristo hun eer betuigen, door loeiend door

de stad naar de kerk te rijden, waar het Jezusbeeld staat, de motorrijders idem dito.

Het is een heel spektakel, dat veel bekijks trekt.


   


 


Tja, 's lands wijs, 's lands eer. 's Avonds is er vuurwerk, maar dat stelt niet veel

voor.


Zondag, 01 mei 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel, Azoren.


De dag van de grote processie van O Senhor Santo Cristo dos Miragles.

Nou we zijn benieuwd. Het hele gebeuren speelt zich af in de historische binnenstad

en iedereen doet mee. Het Heilige Beeld van Jezus Cristus van de Wonderen wordt

uit de kerk gedragen met heel veel ceremonieel en door de binnenstad gevoerd over

een pad van bloemen. De route beslaat zo'n 10 kilometer en alle straten zijn bekleed

met bloemen in mozaikvorm.


  


Ieder doet zijn eigen stuk. Uit de ramen en vanaf de balkons hangen de mooiste

kleden en grote bloemstukken.


 


Overal zie je de beeltenis van O Senhor Santo Cristo dos Miragles. We gaan een

paar uur voordat de processie begint de stad in om even rustig rond te kijken en

foto's te maken. Overal wordt nog hard gewerkt, zodat het op het moment

supreme zo mooi mogelijk is.


 


  


We volgen het pad van de bloemen om te zien bij welke kerk we eigenlijk moeten zijn.



Bij de muziekschool hebben ze de bloemen in de vorm van muzieknoten gelegd.

Deze kerk kan het niet zijn want het bloemenpad gaat niet tot de ingang.


 


Doorlopen dus! En ja hoor hier is het. De kerk is met tienduizenden lichtjes

gedecoreerd. Wat moet dat mooi zijn in de avond, vanavond gaan ze voor het

eerst aan.



Op het grote plein ervoor staan allemaal stalletjes, hamburgertentjes, balonnen-

verkopers, een kinderdraaimolen. Roderick staat in de rij voor een Hamburger,

een knots van een hamburger met alles erop en eraan voor 2,50 euro en lekker!

Ik ga gauw even in de kerk kijken, daar staat het beeld waar het allemaal om

begonnen is.


 


Gelovigen komen hier naar toe om tot dit beeld te bidden. Zij vragen om hulp,

eigenlijk om een wonder, brengen bloemen, kaarsen en of geld, komen iets

afsmeken. Ik raakte in gesprek met een Portugese mevrouw van hier, die mij een

heleboel wist te vertellen. Er was rond 1700 na Chr. een non, Moeder Theresa werd

ze genoemd, die een klooster leidde in Villa Franco do Campo, daar deed ze heel veel

goeds. Maar de stad en het klooster werden steeds geplunderd door zeerovers.

Daarom vroeg ze de Paus toestemming om een klooster te vestigen in Ponta Delgada.

Dat werd toegestaan, maar de Paus moest dan een geheiligd beeld leveren

voor dit nieuwe klooster. Dat werd dan het beeld van O Senhor Sancto Cristo dos

Miragles, dat stond ergens in een ander klooster. CHet beeld werd vervoerd en in het

klooster geplaatst. Moeder Theresa deed vele goede daden, dank zij de wonderen van

Sancto Cristo en vroeg na vijf jaar of zij het beeld naar buiten mocht brengen, omdat

maar weinig mensen van het bestaan af wisten. Dat werd bij hoge uitzondering

toegestaan. Zo is de processie ontstaaan. Het verhaal gaat, dat de Duivel erg boos

was, want zij pikte op die dag van de processie vele gelovigen in.

De gelovigen vragen hier om een wonder in allerlei vormen, later doen zij daar goed

voor terug. Prima regeling. De hele congregatie doet mee. Als het beeld verplaatst

wordt, gaat daar eerst een heilige mis aan vooraf, alle belangrijke kerkmensen zijn

aanwezig, zodra het beeld naar buiten gedragen wordt, worden er kanonschoten

afgevuurd, enz enz. Wij hebben onze ogen uitgekeken.

De processie wordt vooraf gegaan door de mannelijke congregatieleden, allemaal

gekleed in een rode lange hes, honderden lopen er aan vooraf, een zestal

muziekkorpsen daartussen, uren gaan er voorbij, voordat die hele meute zich in de

smalle straatjes gewrongen heeft.



 


Dan komen de engelen.


 


De misdienaren en de zusters van het klooster en leden van andere congregaties.


  D


De kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders.


 


En dan het moment supreme, na vier uur wordt het beeld langsgedragen vooraf

gegaan door de Bisschop.



Alle mensen beginnen luid te applaudiseren, dat gaat zo de hele weg door.


 


En die hele stoet moet door de nauwe straatjes tussen de mensen door. Hierna

kwamen nog drie uur lang mensen, maar dat geloofden we wel.


   


We hebben geen voeten meer over, we gaan lekker terug aan boord.

's Avonds is er van alles te doen op het plein voor het klooster, maar daar kunnen

we de puf niet meer voor opbrengen.


Maandag, 02 mei 2016, Ponta Delgada, San Miguel, Azoren.


Gezien de feestelijkheden heeft iedereen hier vrij, dus de monteur kunnen we ook wel

vergeten. We hebben de spullen zo goed en zo kwaad weggewerkt, morgen komt

Mirella bij ons bezoek, daar verheugen we ons erg op, maar ons kind heeft toch ook

een plekje nodig om te slapen. We proppen alles zoveel mogelijk in de andere hutten,

waardoor er een heerlijk bedje overblijft. Dan wandelen we weer naar het centrum,

het is loeidruk, de mensen staan in rijen bij de stalletjes met etenswaren, er worden

ballonnen geknoopt, alle kinderen krijgen een speelgoedje, alle bomen in het plein

hebben grote lichtslingers, er staat een muziektent middenop en het hele eiland is hier

aanwezig lijkt het.





De lampjes van de kerk/klooster zijn ontstoken en het is als een sprookje zo mooi.



Er staat een lange rij mensen te wachten om de kerk binnen te mogen gaan, ik

denk dat ze meer dan een uur moeten wachten.



Nu kun je zien wat een kunstwerk het is en dat alleen voor deze week.



We gaan maar eens lekker zitten om alle indrukken over ons te laten komen.



Intussen is de muziek ook gearriveerd, net als in Spanje en Portugal begint alles

pas laat, voor ons zelfs iets te laat. De muziek start pas om 22.30 uur en overal

huppelen nog kleine kindjes.



en overal die lichtaccenten ook boven in de klokketoren.



Dinsdag, 03 mei 2016, Ponta Delgada, aankomst Mirella.


Eerst kwam de monteur nog, weer de hele boel overhoop en we wilden het schip

nog wel zo gezellig mogelijk hebben voor Mirella. Straks er nog maar even tegen

aan. Om 12.00 uur snel naar het vliegveld, het vliegtuig is bijna een half uur te

vroeg. Yes daar is ze! Natuurlijk hebben we prachtige foto's met Papa, maar die

kunnen niet meer gepubliceerd worden, de computer of de updates hebben dat

bekokstoofd.


 


Mirella ziet er geweldig uit en is in redelijk goede staat. Gauw met een taxi naar

de haven, kan ze even bijkomen. Vanavond gaan we met haar naar de stad om

de lichtjes te bekijken.



En het is allemaal zoooo mooi!



Woensdag, 03 mei 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel, Azoren.


Gewoon een lekker rustig dagje, we bekijken de stad een stukje, gaan in de

supermarkt op zoek naar etenswaren die Mirella mag eten. Lukt allemaal.

's Middags nog even langs de haven en 's avonds natuurlijk een spelletje MahJongg.



Donderdag, 05 mei 2016, Ponta Delgada, Whalewatching.


We willen graag met Mirel een Whalewatching doen, maar de weersvoorspelling

is heel slecht, regen en opkomende hoge golven, maar het is onze enige kans.

Het geluk is met ons, het zonnetje schijnt, het is helder en de golven vallen nog

mee. Direct een tour geboekt. We gaan met Futurismo, die heeft grote, wat

hogere schepen, in plaats van de lage RIB's. Dat lijkt ons geslaagder gezien de

weersverwachting. Roderick heeft voor ons een superplaatsje bemachtigd op het

bovendek, waar we alles prima kunnen zien. Er zijn op de wal hoge uitkijkposten,

waar gezocht wordt naar walvissen, die hier in de buurt regelmatig langs komen,

die geven het door aan de kapitein van het schip en die gaat er dan in volle vaart

op af. Twee keer hebben we al een heel eind gecrossed en op de plaats gewacht

om te kijken wanneer de walvis weer boven zou komen, maar die had zich

verstopt. Dus vol gas naar de volgende melding, zo hebben we een flink eind

afgelegd. Gelukkig hadden we dikke kleren bij ons, want de wind over water met

die snelheid maakte het zo koud. Na twee uur worden er eindelijk een zestal

dolfijnen gespot. Altijd leuk, maar voor ons niet voldoende, die hebben we vorige

week nog in grote getale gezien.


 


Gelukkig komt er nog een nieuwe melding binnen en dit keer hebben we geluk.

Een twintig meter lange Vinvis. Alleen zie je al die twintig meter nooit tegelijk.

We zien hem meest van kop tot rugvin, maar de vis eindigt aan de rand van de

foto.




Hartstikke gaaf toch. We zijn behoorlijk koud en gaan gretig in op Mirella's aanbod

voor een kop Irish Coffee in een restaurantje vlakbij. En Irish it was! Er zat toch

een lading whisky in. Vrolijk en Warm kwamen we weer aan boord.


    

Tijd voor een rustpauze. Vroeg in de avond gaan we een gigantische hamburger

eten bij een stalletje op het plein. Mirel mag geen brood, maar dat vonden de

duiven niet erg.



Vrijdag, 06 mei 2016, 1e autotour San Miguel.


Daar gaan we weer, dit keer willen we naar de Lagoa Azul en Lagoa Verde, twee

kratermeren die aan elkaar liggen, er is alleen een verbindingsweg over een brug,

het ene meer is groen en het andere blauw. Onderweg stoppen we uiteraard bij

ieder uitzichtpunt en oh, wat kunnen we hier mooie plaatjes schieten.


    


Zoals jullie kunnen zien, staan hier wel verticale foto's gepubliceerd. Deze zijn van

Mirella. De onze komen allemaal inees liggend op de site. We snappen er helemaal

niks van, we zijn er uren mee bezig geweest en werden er helemaal gek van. De

wegen van Microsoft zijn soms ondoorgrondelijk.

Naarmate we hoger de bergen in rijden, komen we meer in de wolken terecht.

Bij een verlaten ruine van een hotel zetten we de auto neer, binnen is het totaal

vervallen. Het is een beetje spooky zo met die wolkennevel.


 


De wegen zijn prima, langs de bermen bloeien veel verschillende bloemen.


 


niet alleen klein spul maar ook lelies, sieruien, azalea's en de eerste hortensia's.


 


Boven bij het uitzichtpunt aangekomen, hebben we echt het einde van de wereld

bereikt. Er is echt niks te zien. Jammer.



We laten ons niet kennen en rijden de hele weg af naar beneden, bij de meren

aangekomen, hebben we ook weer zicht. Links het Lagoa Verde en rechts het

Lagoa Azul.


 


We rijden verder tussen de meren door naar Sete Ciudade en pakken veervolgens

de kustweg terug. Het is nog wel licht nevelig, maar het meeste ligt onder de

wolken, zodat we toch een mooi uitzicht hebben.


 



Aan het eind van de tocht aangekomen in Ponta Delgada maken we een stop in

de grote shoppingmall Parco Atlantico. Een joekel van een winkelcentrum. In de

Foodcourt gaan we lekker wat eten. We hebben keus uit een dertigtal zaakjes en

allemaal verkopen ze het heerlijkste eten tegen een betaalbare prijs. Mirella gaat

voor een wokschotel, Roderick en ik nemen een aanbieding van een grillschotel, 2

schotels voor samen 17 euro. Het is een grote mixed grill, een stapel vlees en dan

mag je maar liefst 10 ingredienten erbij kiezen. Dus patat, groenten, verse ananas,

salade, gebakken banaan enz. Het is zoveel, dat ik het nauwelijks op kan.

Tot slot lopen we nog de grote hypermarket in om wat voorraad voor onderweg

aan te schaffen, wat de supermarkt tegenover ons niet heeft. Bekaf gaan we weer

terug aan boord.



Zaterdag, 07 mei 2016, San Miguel 2e autotour ,Parco Terra Nostra.


Nieuwe ronde nieuwe winnaars. Daar gaan we weer. Ditmaal is de bestemming

Lagoa de Furnas en het Parco Terra Nostra.

Uiteraard nemen we iedere keer een andere weg. Alle wegen naar het binnenland

gaan over de bergen. Stuk voor stuk voeren ze door een prachtige omgeving.

We gaan dwars door kleine stadjes, door een intens groen landschap over wegen

omzoomd door bloemen, uitzicht op de prachtige kust of op de bergdalen en

overal staan koeien. Sao Miguel is vulkanisch gebergte, de meren die we bezoeken

zijn dan ook allemaal kratermeren.



Het is wederom een prachtige rit, Sao Miguel is een heel lieflijk eiland, heel

groen ook, daarom wordt het Ilha Verde genoemd.

Voor Mirella en mij is het genieten met onze prive-chauffeur, waar we maar willen

wordt er gestopt. Zelf kan Roderick niet veel meekijken, de bergwegen zijn

behoorlijk steil en in de stadjes zijn de straatjes 2 auto's breed, maar aan 1 zijde

staan de auto's geparkeerd, dan is het goed uitkijken rijdend over de keitjes onder

een hellingshoek van 12%, de buitenwegen zijn prima geasfalteerd.



Aangekomen bij het Terra Nostra Park, bij de ingang verwachten we een grote

parkeerplaats, maar het zijn in totaal 10 parkeerplekjes op de hoek van het

nauwe straatje. We rijden er dus eerst maar eens een rondje omheen om ergens

anders een parkeerplek te vinden. Het is een soortement botanische tuin met daarin

warme bronnen, we hebben zwemkleding meegenomen.


 


We vinden de warme baden direct, dus daar hoeven we niet lang over na te denken,

er zijn keurige kleedcabines en douches. Het water is ijzerhoudend en hartstikke

warm, ik denk wel 40 graden. Er is ook op de heuvel nog een heel groot natuur-

zwembad, dat is wat koeler en drukbezocht. Wij vinden juist die kleine poeltjes

onder de bomen heerlijk.


 


Mmmm, wat een genot!




We gaan ons daarna eerst afdouchen, brrr koud, dan wandelen we naar de

grote vijver vol Koikarpers om ons boterhammetje te eten (Mirella uiteraard een

bak groenvoer). Mirel probeert de karpers te voeren, maar de eenden zijn er

als de kippen bij. De vissen komen niet aan bod. Deze kunstfoto heeft Mirel

gemaakt. De gouden schaduw van de eend wordt gevormd door de karpers.



Het is een heerlijk plekje, lekker uit de wind.



 


Het is hier zo mooi, overal hoekjes, doorkijkjes, prachtige bomen en struiken.

Veel boomvarens ook.




 



Even rust tussendoor is geen overbodige luxe, we lopen heel wat af.


 


Als we een hoekje omslaan, komen we ineens in een dierenpark terecht. Alle

struiken in de vorm van dieren. Geweldig.



Flamingo's  Pelikanen


Het was hartstikke de moeite waard.


 

 

Vanochtend bij het ontbijt lazen we de update van Mona op Facebook en zaten we

gelijk weer met z'n drieen te janken. Op 2 mei is het huis van Mona, Jan en Robin

helemaal afgebrand, zij hebben 5 van de 6 katten kunnen redden, Odin heeft

het niet overleefd. Daar hebben ze zo'n verdriet over. Het is echt een nachtmerrie,

ze hebben helemaal niets meer, gelukkig krijgen ze heel veel hulp geboden door

vrienden.


Zondag, 08 mei 2016, 3e autotour Sao Miguel, Lagoa de Fogo.


Als je dochter op bezoek is, heb je ineens echt Moederdag, uiteraard met een

feestelijk ontbijt.


 


Daarna gaan we direct weer op pad, dit keer is het doel Logoa Fogo, ook weer

een kratermeer in het midden van het eiland. De weg er naar toe gaat ook weer

de bergen in, het is helder weer en we hebben het ene schitterende panoram na

het andere.



En overal weer koeien.



Het waait zo hard, dat je nauwelijks je fototoestel stil kunt houden. Beter ook niet

te dicht bij de rand gaan staan, je waait echt uit je hemd.


 


 


Het is ook weer zo een wonderschone plek, Lagoa de Fogo.



 


Hierna gaan we verder richting de noordzijde van Sao Miguel, naar Ribeira.

Langs de kust staan hier de oude vissershuisjes.



Bij de deur hebben ze allemaal een heiligen afbeelding gemaakt van Portugese

tegels, soms is het hele huisje betegeld.


 


Als we het straatje doorlopen worden we verrast door het uitzicht op een woeste

prachtig lblauwgroene zee.



De golven beuken op de rotsen, het strand is niet veel bijzonders.





We staan even flink uit te waaien, de wind over het water is kil. Hoogste tijd

voor een lekkere kop koffie.



We rijden een stukje verder naar het centrum van de stad, daar zien we een

klein koffietentje. Als je door het straatje naar beneden kijkt, zie je direct weer

die schitterende zee. De prijzen zijn hier een lachtertje, 2 kopjes koffie, 1 grote

capuccino, een ham kaas croissant en een bladerdeegding met room samen voor

nog geen 4 euro. Zo kun je nog eens tracteren. Daarna wandelen we naar het

park hier direct beneden, zodat Mirella daar haar salade kan eten. Ze houdt zich

dapper aan haar dieetvoorschriften, dus loopt ze steeds met bakken salade te

slepen. Het is een heel mooi aangelegd park vol bloemen, omzoomd door de oude stadsmuur en door de bogen van de hoge brug zie je de zee weer. Het stikt er van

de vogels.



Er is een waterval ontworpen door de snelstromende beek vanaf de hoge muur

recht naar beneden te laten vallen en dan door verschillende openingen op

verschillende niveaus weer verder te laten stromen.



 


 


Tijd om weer verder te gaan. Midden in het landschap staat ineens een oud

aquaduct, helemaal met mossen begroeid.



Op een gegeven moment zijn we in de buurt aangekomen waar we op de eerste

dag in de wolken op het uitzichtspunt stonden, als we nu een klein stukje verder

rijden, kunnen we mooi nog even kijken. Nou dat was zeker de moeite waard.

Links het Lagoa Verde en rechts het Lagoa Azul. Prachtig!



Allemaal nog even op de foto met die mooie achtergrond en dan is het mooi

geweest. We gaan op huis aan, we zijn bekaf van alle indrukken.


 


We nemen na thuiskomst een paar uurtjes rust, dan gaan we voor Mirella's

laatste avondmaal naar het gerenommeerde visrestaurant Mercado do Peixe om

daar een heerlijke verse vis te eten. Mirel nam een Papegaaivis en ik een Grouper.

Smullen.

 


Dan nog een keertje een Irish coffee en dan tot besluit een spelletje Domino met

een paar dronken torren.


Maandag, 09 mei 2016, Ponta Delgada.


Het bezoek van Mirella zit er weer op, we hebben een reuzegezellige week doorgebracht met z'n drietjes, het hele eiland doorkruist en we zijn allemaal

afgeknoedeld. Om 14.00 vliegt ze weer naar Nederland. Goede reis!


 


Dinsdag, 10 mei 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel.


Yeah, de monteur is langs geweest, hij heeft de waterpomp gerepareerd. De

achterplaat was iets ingesleten door de impellor, waardoor hij valse lucht aanzoog.

Daardoor kon de waterdruk niet hoog genoeg opgevoerd worden. Hij heeft de plaat

afgevlakt en omgekeerd en nu spuit het koelwater er weer uit. We gaan weer

aanstalten maken om te vertrekken, dus er moet gewerkt worden.

Roderick gaat naar de shipchandler voor wat sluitingen en om de lummel te laten

bushen. De lummel is het verbindinsstuk tussen de mast en de giek, er is wat speling

in het bevestigingspunt gekomen en daar is nu een nieuw buisje ingezet om het even

simpel te zeggen. Tot zijn grote plezier heeft hij bij dezelfde winkel ook een tweede

hands propellor voor de aquagenerator op de kop kunnen tikken. Hlij blij, ik ook

trouwens!



We blijven zoeken waarom we de foto's niet meer goed krijgen.


Woensdag, 11 mei 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel.


Bezig met de routeplanning, weerberichten, nieuwe pilot voor Europa gekocht, de

Europese zeekaarten onder uit verborgen hoeken gegraven. Plannen gemaakt,

datum van aankomst in Anjum gpland. Ons schip weer omgebouwd van woonboot

naar zeilboot. Voorraden ingeslagen. Kortom druk.


Donderdag, 12 mei 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel.


Weer het weer bestudeerd, weer de route doorgenomen, Ja, we gaan ervoor, in een

keer door naar Nederland. We krijgen nog een flinke puist wind als we eenmaal bij

het Kanaal aangekomen zijn, maar dat is niet te vermijden. Het vertrek is nu

eenmaal vanaf het midden van de Atlantische Oceaan en we hebben in totaal nog

1200 Nm te gaan tot de ingang van het Kanaal en dan nog 500 Nm naar Anjum,

totaal 1700 Nm, 3400 km nog. In principe moet dit allemaal gaan lukken, we hebben

het goed doorgerekend. Dus nu is het tijd om de aankomst aankondiging te doen.


2010  Wereldreis Roderick & Yvonne   2016



Zoveel gezien, zoveel beleefd, nu is het tijd om naar huis te gaan.


Na een wereldreis van 6 jaar met ons zeiljacht Happy Bird zijn wij

onderweg naar Nederland. Wij hopen in Anjum aan te komen in de

jachthaven Lauwersmeer, Oostmahorn 31, 9133 DT Anjum op


zondag 05 juni 2016 rond 14.00 uur.


We vertrekken nu van de Azoren, nog heel wat mijlen te gaan, kijk op

www.happybirdopzee.blogspot.com of deze aankomsttijd inderdaad

gaat lukken.


 


Kortom we gaan ervoor!



Vrijdag, 13 mei 2016, Ponta Delgada, Sao Miguel.


Vanochtend nog een laatste keer koffie gedronken met Warren en Maria,

die vertrekken vandaag naar Horta. Die komen we nog wel eens tegen

in Friesland tezijnertijd. Nog gauw een handtekening achter laten op

de rotsblokken van de pier.


 


Nu gauw verder met de laatste dingen regelen, morgenochtend gaan

we varen. Hierna gaan we alleen weer verder met de website

www.happybirdopzee.blogspot.com